Kolejny raz samotnie wracam do domu. Latarnie na horyzoncie rozmywają się w 

jedną smugę. Ciemna noc. Dawno po zmierzchu. Idę sam nikogo nie ma w pobliŜu. Stukot 
moich kroków wybija jednostajny rytm. Łup ŁUP łup ŁUP. Ich echo wędruje przez 
nieskończoną pustkę wieczornych ulic. Spadające kropelki deszczu wydają ledwie słyszalne 
dźwięki, tak łagodne niczym odgłosy wydobywające się z pobudzonego do drgań trójkąta. 
Myśli kłębią się w głowie. Wpasowują się idealnie w muzykę. To one tworzą kolejne zwrotki. 
To one wygrywają po raz kolejny refren. Ich subtelna nuta zdaje się wkradać wszędzie 
wokoło. Właściwie to wynika ze wszystkiego wokoło. Jest odzwierciedleniem tego, co widzę 
… słyszę … czuję. 
 

Kolejny raz samotnie wygrywam ten refren, tę złudną pochwałę Ŝycia. Bo cóŜ innego 

mi pozostaje? CzyŜ nie fałsz jest najłatwiejszą drogą ucieczki? Ja nie potrzebuje trudnych 
dróg. Miałem ich dość w Ŝyciu. Czy jestem w stanie, chociaŜ raz wybrać tą łatwiejszą 
ś

cieŜkę? 

Kolejny raz mijam grupkę ludzi. Rozmawiają ze sobą. Ich głosy przebijają się przez 

zaległą ciszę i docierają w głąb mojej świadomości. Stanowią istne crescendo w mojej cichej 
litanii. Nie jestem w stanie zrozumieć poszczególnych słów. Nie potrzebuję. JuŜ po samym 
czystym tonie mogę rozpoznać ich radość. Ich szczęście. Cieszą się, jak kaŜdy w tą sobotnią 
noc. Samotną sobotnią noc. Przyzwyczaiłem się. 
 

Kolejny raz następuje wyciszenie. Myśli powoli powracają na swój dawny tor. Nie są 

juŜ zakłócone obecnością kogoś innego. Są w stanie same tworzyć muzykę płynącą w głębi 
mojej duszy. Smutną muzykę.  
- PrzecieŜ byłeś tam tak radosny, tak tryskający Ŝyciem – mówi … właściwie … kto? Moje 
drugie ja? Wewnętrzny głos? Ten, którego juŜ nie powinno tu być? 
 

Kolejny raz udawałem. Powinniście się przyzwyczaić. śycie jako jedna wielka gra. 

Wygrywasz czy przegrywasz? Nie ma to znaczenia, bo tylko Ty ustalasz zasady. Tylko Ty 
decydujesz, kiedy wygrywasz i co sprawia, Ŝe wygrywasz. Tylko Ty masz na to wpływ. Nikt 
inny. Czuj się odpowiedzialna. Wiesz teraz o tym. Zaiste cięŜkie do to brzemię. Bez pytania 
zrzuciłem je na Ciebie. MoŜesz mnie oskarŜać. Nie obchodzi mnie to. KaŜdy musi nieść to 
brzemię samemu. Bez Ŝadnej pomocy. Chcesz, aby ktoś Ci pomógł? Niedoczekanie Twoje. 
Przez Ŝycie musisz przejść sama. Tylko Ty masz prawo do oceny, czy przeŜyłaś je godnie. 
Tylko Ty. PrzeraŜające?