Kantata BWV 23
(na Niedzielę Pięćdziesiątnicy [Quinquagesimae,
inaczej Niedziela Przedpostna – Estomihi, lub Niedziela Zapustna])
Du wahrer Gott und Davids Sohn – Synu Dawida, prawdziwy Boże
(skomponowana 1717/23 [Köthen], data I wykonania: 7.02.1723 [Lipsk];
tłumaczenie polskie – Armin Teske)
I. Aria – Duet (Soprano, Alto)
Du wahrer Gott und Davids Sohn,
Der du von Ewigkeit in der Entfernung schon
Mein Herzeleid und meine Leibespein
Umständlich angesehn, erbarm dich mein!
Und lass durch deine Wunderhand,
Die so viel Böses abgewandt,
Mir gleichfalls Hilf und Trost geschehen.
Synu Dawida, prawdziwy Boże,
Który z oddali już poznać możesz,
Z odwieczności, serca mego bóle, jęki,
Zmiłuj się nade mną i odwróć me męki.
I niech cudowna ręka Twa,
Co odczyniła tyle zła
I mnie wspomoże, mi pociechę da.
II. Recitative (Tenor)
Ach! gehe nicht vorüber;
Du, aller Menschen Heil,
Bist ja erschienen,
Die Kranken und nicht die Gesunden zu
bedienen.
Drum nehm ich ebenfalls an deiner Allmacht
teil;
Ich sehe dich auf diesen Wegen,
Worauf man
Mich hat wollen legen,
Auch in der Blindheit an.
Ich fasse mich
Und lasse dich
Nicht ohne deinen Segen.
Ach! Nie przechodź, Panie, mimo!
Ludzkich dusz uzdrowicielu.
Nie do zdrowych misja Twa,
Na toś przyszedł, by uleczyć chorych wielu.
Z Twej wszechmocy dział więc będę mieć i ja.
Widzę Cię na drodze tej,
Przy której
Zechciano położyć mnie,
Nawet w ślepocie mej.
Przytrzymam się!
Nie puszczę Cię,
Nim nie pobłogosławisz mnie!
