Lewandowski Konrad T. - El ninio 2035

Autor: KONRAD T. LEWANDOWSKI
Tytul: El Ninio 2035

Z "NF" 12/99

Aparatura poj

ciowa buczała zrz

dliwie w rogu pokoju. Była głodna. Wstałem zza biurka i wrzuciłem w

paszcz

skanera tomik poezji awangardowej. Ostatni. Najwy

szy czas odwiedzi

sklep z karm

dla

sztucznych inteligencji. Aparatura poj

ciowa zaszele

ciła z apetytem skanowanymi kartkami i po minucie

wrzuciła tomik do niszczarki. Zgrzytn

ło, zabuczało i do kosza wypadł zbrykietowany sze

cian

cinek. To po

to, by przypadkiem nie nakarmi

jej znów tym samym tomikiem.

Sztuczne inteligencje nie lubi

nudzi

. Dziwaczej

od tego, wpadaj

w stan autoadoracji i zawieszenia

kompetencyjnego lub doznaj

deprywacji sensorycznej.

Zapewniwszy swej aparaturze poj

ciowej kilkana

cie spokojnych godzin jałowego biegu, wróciłem do pracy.

Polegała ona na tworzeniu kolejnych wersji odpowiedzi na pytanie o sens istnienia, w zale

ci od

zadanego systemu poj

ęć

i rozró

nie

kulturowych. Zleceniodawca płacił na akord, osiemdziesi

t pi

ęć

euro od

systemu filozoficznego. Jako

rednio zaawansowany chałupnik byłem w stanie zrobi

dwa do trzech

systemów dziennie. Zale

nie od nastroju i kondycji intelektualnej. Na kacu wychodził najwy

ej jeden.

Odpowiedzi na pytanie o sens istnienia słu

yły za pokarm symulatorom giełdowym, bardziej skomplikowanym

od mojej aparatury poj

ciowej. Bez tych odpowiedzi symulatory szybko dochodziły do wniosku,

e ich

działanie nie ma sensu, co ko

czyło si

zwykle zni

notowa

akcji spółek in spe.

Praca, któr

wykonywałem, wi

zała si

z reguł

Trefila-Penrosa - wszystko, co wymy

ludzie, zmusza

maszyny do my

lenia. Była to najbardziej popularna interpretacja Prawa Relacji Rodzajów Inteligentnych,

podpartego solidnym kawałkiem wy

szej matematyki. Działało to równie

w drug

stron

, na zasadzie,

post

powanie maszyn zwykle intryguje ludzi, z tym,

e nale

ało tu jeszcze uwzgl

dni

warunek

Parkinsona-Murphy'ego, stwierdzaj

cy, i

ludzi mało kiedy obchodzi, co my

maszyny. W praktyce dawało

to nierównowagowy przepływ informacji od ludzi do sztucznych inteligencji. Była to podstawa niszy
ekolotronicznej człowieka, od czasu przeprowadzenia Pierwszej Kondensacji Sztucznej Osobowo

ci.

Mówi

c po ludzku: my

ce komputery mogły wprawdzie same sobie zorganizowa

zasilanie elektryczne, ale

niezb

dne dla podtrzymania ich psychiki bod

ce ideowe mogły otrzymywa

tylko od ludzi. Pomysły

generowane przez inne maszyny były dla nich zbyt banalne, za mało zakr

cone i nieciekawe, co wynikało

zreszt

z Prawa Relacji. Na tej samej zasadzie wi

kszo

ść

ludzi przyjmuje z rezerw

lub jawnym pukaniem w

czoło koncepcje

ywych filozofów.

Wbrew pozorom, to wszystko nie było takie m

dre. Wr

cz przeciwnie. Sami zobaczcie. Wprowadziłem do

podr

cznej filozofowarki surowy plik, wydobyty rano z aparatury poj

ciowej i zatrzasn

łem przyłbic

wirtuala.

Przystawka psychoanalityczna rozpocz

ła projekcj

, wy

wietlaj

c kolejne plamy, figury, zdania i prosz

c o

skojarzenia. Udzielałem pierwszych przychodz

cych na my

l odpowiedzi, a filozofowarka przetwarzała je na

system twierdze

o Istocie Rzeczy, odpowiadaj

cy danemu zestawowi poj

ęć

. Przykładowo: je

eli jedynymi

poj

ciami zrozumiałymi dla rozpatrywanego osobnika były: "mama", "tata", "kiełbasa", to sens

ycia

sprowadzał si

do rozmna

ania. Im wi

cej poj

ęć

dostarczała kultura, tym sens stawał si

bardziej

skomplikowany. Moja robota wszak

e nie była a

tak wyrafinowana. Nie znałem pyta

, na które udzielałem

odpowiedzi cz

stkowych ani odpowiedzi ostatecznej. To nie miało znaczenia. Ja tylko wprowadzałem do

systemu "czynnik ludzki", inkasowałem fors

, a reszta nie powinna mnie obchodzi

. Przynajmniej

teoretycznie. Robota była prosta. Jedyn

trudno

ść

sprawiało mi unikanie skojarze

monotematycznych,

głównie erotycznych, które filozofowarka automatycznie odrzucała. Có

, trudno by

filozofem bez kobiety.

Pewnie dlatego nie mogłem wyci

ąć

ciu systemów filozoficznych dziennie. Przez to nie mogłem liczy

na premi

, bez premii nie było mowy o skutecznym zaspokojeniu pop

du, co zagwarantowałoby wi

ksz

jasno

ść

umysłu i koło si

zamykało. Na dodatek karma dla aparatury poj

ciowej pochłaniała jedn

trzeci

zarobków, a ta cholera

arła ostatnio coraz wi

cej tomików poetyckich. Albo złapała wirusa egzystencjalnego,

albo jej, psiakrew!, gust wysubtelniał. Bałem si

e w ko

cu sam b

musiał pisa

dla niej wiersze...

Zreszt

, gdyby

tylko chodziło o seks! Najzwyczajniej w

wiecie głupiałem od tej roboty. Program autokorekty

co i raz sygnalizował zbyt w

skie kategorie skojarzeniowe, co

wiadczyło,

e siada mi wyobra

nia. Mogłem

tylko powspomina

dawne czasy wariackiego dziennikarzenia w "Oble

nych Nowinkach". Teraz prasa ju

nie

istniała. Ka

dy mógł zamówi

sobie indywidualny serwis informacyjny w programowalnej, interaktywnej

telegazecie, z któr

na było te

podyskutowa

o naj

wie

szych doniesieniach.

"Odpowied

wtórna", zakomunikowała filozofowarka. Tak to, cholera, jest, gdy w wirtualu na łbie my

li si

cipie Maryni!
- Jestem zerem! - o

wiadczyłem samokrytycznie.

"Odpowied

przyj

ta", stwierdziła filozofowarka, a sekund

pó

niej dodała: "System filozoficzny

skompilowany. Czy rozpoczynasz tworzenie kolejnego? Pomy

l TAK lub NIE".

- Nie! - miałem na dzisiaj do

ść

sprzedawania skojarze

. Zapadła ciemno

ść

. Dzie

na uzna

za nieudany.

Jak zreszt

ostatnie par

lat

ycia. Zabawne, jak skutecznie mo

na było straci

sens

ycia, zawodowo robi

Strona 1

Lewandowski Konrad T. - El ninio 2035

w sensie istnienia... Robota głupia a

do bólu. I tymi idiotyzmami

ywiły si

sztuczne inteligencje! Kto by

pomy

lał,

e b

one a

tak głupie? A jeszcze na pocz

tku wieku ludzie si

ich bali!

e opanuj

wiat,

wyniszcz

homo sapiens... Zamiast dramatu wyszła farsa.

Musiałem co

zrobi

, bo inaczej dostan

małpy! Siedziałem na podłodze, w wył

czonym wirtualu, który w tym

stanie pracy niczym nie ró

nił si

od nało

onego na głow

kubła. Najlepszym rozwi

zaniem byłby

niespodziewany e-mail albo trzech pukaj

cych do drzwi zaaferowanych facetów, jak wtedy w 2015, przed

bitw

nad Noteci

. U

miechn

łem si

na to wspomnienie. Teraz, po dwudziestu latach, mało kto pami

tał o

tym epizodzie. Po wst

pieniu Polski do NATO, w oficjalnych wypowiedziach nie nazywano tego inaczej jak

"po

ałowania godnym nieporozumieniem". Wynaj

to nawet dwie agencje public relations, których zadaniem

było przekształcenie w

wiadomo

ci społecznej tamtych wydarze

z faktów historycznych w mitologiczne.

Obie firmy odnotowały ju

znaczny post

"Serwis informacyjny!", pomy

lałem koncentruj

c uwag

. Wirtual o

ył, łupn

wiatłem po oczach. Nie

wiedziałem, gdzie szuka

, czego szuka

, ale musiałem znale

źć

! Kolejnymi aktami woli otwierałem kanały

danych. W mózg waliła narastaj

ca lawina sieczki dla kretynów, wszelkiego chłamu i zwyrodniałego gówna.

Przystopowałem dopiero, gdy obrazy i d

ki zlały si

w szumi

, kolorow

magm

. Przez chwil

unosiłem

w tym informacyjnym

cieku, po czym zacz

łem selekcj

, blokuj

c kolejne serwisy, poczynaj

c od ofert

zrobienia dobrze. Wkrótce w mojej głowie pozostał tylko stug

bny chór prezenterów wiadomo

ci bie

Ŝą

cych,

zakratowanych liniami tekstu telegazetowego. Dało si

wyłapa

pojedyncze słowa. Płyn

łem.

Nie wiem, czemu wła

nie to zdanie przykuło moj

uwag

. Było tak, jakby wskazał mi je Duch

ty.

Nieuchwytne dla

wiadomo

ci mikroskopijne drgnienie gałek ocznych musiała zarejestrowa

pod

wiadomo

ść

, poprzez nerw bł

dny wysyłaj

c impuls blokuj

cy emisj

danych.

Chwil

nie wiedziałem, na co patrz

. Na którego

z prezenterów znieruchomiałych z otwartymi ustami czy na

któr

ąś

z setek stron tekstu? Pod

wiadomo

ść

dała zbli

enie.

"...komputery wpadły w depresj

...". Poleciłem odtworzy

pocz

tek i koniec informacji. Wirtual wykonał bez

słowa. Na marginesie dodam,

e zarówno on jak i moja aparatura poj

ciowa miały wył

czone syntezatory

mowy. Nie lubiłem gadaj

cych maszyn, zwłaszcza pieprz

cych bez sensu.

Wiadomo

ść

pochodziła z tabloidalnego serwisu dla znudzonych kucharek, zainteresowanych poznaniem

gł

bi swej duszy. Chodziło o to,

e komputery Unii Europejskiej, pracuj

ce dla komisji zajmuj

cej si

finansowaniem projektów badawczo-wdro

eniowych, wpadły w depresj

utrudniaj

im wykonywanie

normalnych funkcji. Oczywi

cie, wybitna specjalistka od psychologii maszyn - tu zdj

cie u

miechni

tej nagiej

panienki, niedbale zasłaniaj

cej cycki hełmem wirtuala (no, patrzcie, jaka jestem seksowna, profesjonalna i

medialna!). Otó

ta wielka przyjaciółka sztucznych inteligencji, odczuwaj

ca z nimi kosmiczno-duchowe

pokrewie

stwo, przyszła zasmuconym komputerom z pomoc

. Maszyny ju

czuły si

lepiej.

Nie napisali,

e całkowicie wróciły do równowagi! - przemkn

ło mi.

Znaczyło to, i

ta goła laska nie była tak bystra, jak j

przedstawiali. Skoro za

maszyny miały si

le, musiała

zaszkodzi

im dostarczona strawa duchowa. Czyli,

e Bruksela miała problem... Nale

ało teraz sprawdzi

jak du

Zacz

łem dr

ąŜ

spraw

. Po kwadransie wiedziałem ju

e chodziło o sztuczne inteligencje zajmuj

ce si

wypełnianiem euroformularzy do wniosków o przyznanie funduszy na realizacj

projektów. Były to komputery

szego rz

du, czyli bardziej inteligentne od maszyn tworz

cych czyste kwestionariusze. Te ostatnie

pracowały bez wytchnienia. Awaria oznaczała zatem,

e w Komisji Projektów narastała góra dokumentów

ramowych, których nie miał kto wypełni

. Ju

lata temu zadanie to przerosło ludzkie mo

liwo

ci. T

robot

wykonywały wył

cznie maszyny, przy czym do stworzenia kwestionariusza wystarczała słabsza sztuczna

inteligencja ni

do jego wypełnienia. Krótko mówi

c: Bruksela miała du

y kłopot! Na razie w wirtualnych

dokumentach ton

ła tylko jedna komisja, ale nic nie stało na przeszkodzie, by nast

pne komputery zw

tpiły w

sens swej egzystencji.. Szczerze mówi

c, gdyby były naprawd

inteligentne, zrobiłyby to ju

dawno.

Terapia polegała na tym, by podsun

ąć

im jaki

niebanalny plik do przemy

lenia, zainspirowa

. Widocznie

jednak wszelkie dotychczasowe metody zawiodły. Czy

by te komputery rzeczywi

cie zm

drzały?

Postanowiłem si

tym zaj

ąć

. Raczej musiałem si

tym zaj

ąć

, bo w przeciwnym razie czułem,

e sam sko

jako sztuczna inteligencja. I b

buczał niczym moja aparatura poj

ciowa.

Wywołałem e-mailem Komisj

Projektów, wszedłem do ich działu pocztowego. Oczywi

cie dupa blada,

oczywi

cie bardzo byli zainteresowani

ywym kontaktem z prostymi obywatelami Unii, ma si

rozumie

dy mógł nada

maila, ka

dy mail był wnikliwie czytany, oczywi

cie. Mailów było w kolejce co

ze trzy

miliony i przybywało ich po kilkadziesi

t na sekund

. Mogłem wysła

swój i i

ść

powiesi

. Odpowied

przyjdzie akurat, gdy rosa oczy wyje. Nie mo

na było wymy

lepszego sposobu spławienia upierdliwego

elektoratu. Nadmiar informacji jest brakiem informacji, a całkowita otwarto

ść

jest całkowitym zamkni

ciem -

wszystko utknie w masie, w szumie i tłumie.
Trzeba było od tyłu... Tylko jak? Nie byłem hakerem. Zawsze uwa

ałem,

e najlepszym sposobem na

Internet jest przył

czy

go wprost do sieci elektroenergetycznej, minimum 400 tysi

cy wolt. Ale by si

serwery

zdziwiły!
A skoro o zasilaniu mowa... Hakerzy na pewno stawali na uszach, by spikn

ąć

z komputerami. Czasem

Strona 2

Lewandowski Konrad T. - El ninio 2035

nawet udawało si

im zbajerowa

czy inn

sztuczn

inteligencj

, mniejsza o to. Zabezpieczone były

komputery, ich systemy zasilania, szyny danych i terminale zewn

trzne. A kto pilnował zwykłego o

wietlenia?

Automatyczny system o

wietlania awaryjnego. I wszystko. Po co wi

cej? Co hakerowi po tym,

e wył

czy

lampk

biurow

czy nawet

wiatło w pokoju, skoro nie ruszy to komputerów posiadaj

cych własne zasilania?

Zreszt

wiatło zaraz si

zapali, bo zadziała system awaryjny. Mo

na tylko pomruga

wiatłami...

Hakerowi to na nic, ale dla mnie to było wyj

cie! Poł

czyłem si

ze znajomym znajomego, o którym wie

ść

piwna głosiła,

e rozkochał w sobie jakie

blaszane pudełko z sieci rz

dowej i nawsadzał jobów samemu

premierowi.
Gdy powiedziałem,

e chc

włama

do komputera kontroluj

cego zasilanie o

wietlenia w biurowcu

Komisji Projektów w Brukseli, facet mało si

nie obraził. Musiałem obieca

e nikomu za nic nie powiem,

podj

ł si

tak mało ambitnej roboty. Wskazany komputer był zwykłym pecetem,

adna tam sztuczna

inteligencja. Kwadrans i po wszystkim. Kosztowało mnie to trzy piwa i dodatkowe zapewnienie,

e nie

podpu

cili mnie

adni kumple.

Skorzystałem z otrzymanego kodu i podpi

łem si

do zasilania biurowca. Zredagowałem wiadomo

ść

"Jestem Radosław Tomaszewski, konsultant polskiej armii w roku 2015. Chc

pomóc waszym komputerom".

Tyle. Potem przetransformowałem litery w znaki alfabetu Morse'a i poleciłem przekaza

wiadomo

ść

mrugaj

wiatłami w całym biurowcu. Stupi

trowy wie

owiec w centrum Brukseli zamigotał jak

onarodzeniowa choinka. Trzykrotnie,

eby

abojady nie przeoczyli.

Potem wygasiłem i zdj

łem wirtual. Dla

tego spokoju wyci

łem wtyczk

ciany. Zrobiłem sobie

herbat

, wypiłem i poszedłem spa

Rano obudził mnie dzwonek, a za drzwiami stało dwóch facetów z głupimi minami i w nienagannych
garniturach. Nerwowo mi

dlili trzymane w dłoniach aktówki.

- Mousieur Tomaszewsky? - zapytał z europejskim akcentem starszy.
- Mo

e herbaty? - otworzyłem szerzej drzwi.

Przeszli przez mój przedpokój jak przez pole minowe. Dopełnili

my formalno

ci powitalnych. Obaj byli z

Komisji Projektów. Starszy, szpakowaty euroyapiszon nazywał si

Michael Dlouchy, narodowo

nieokre

lonej. Młodszy Henryk Długoł

cki był pucołowatym typem Polaka-eunucha, czyli Polaka całkowicie

pozbawionego fantazji. Gdy wróciłem z herbat

, zastałem go czytaj

cego ukradkiem "Normy ISO

post

powania z osobami niezrównowa

onymi". Zanim zd

ąŜ

ył schowa

to do kieszeni, wyj

łem mu broszur

ki i wło

yłem w skaner aparatury poj

ciowej. Po kilkunastu sekundach konsternacji aparatura uznała

euroinstrukcj

za poezj

awangardow

i przyswoiła. Na widok wypadaj

cego do kosza brykietu

cinków

Długoł

cki zbladł, nic jednak nie powiedział, widocznie nie zd

ąŜ

ył przeczyta

odpowiedniego rozdziału.

- Pan my mocno utrudnił - oznajmił Dlouchy, patrz

c wilkiem na herbat

. - Nie jeste

my przyzwyczajeni do

takiej procedura kontaktu.
- Zgodnie z normami ISO 35 000 odpowiednie komórki organizacyjne winny by

zawiadomione we wła

ciwej

kolejno

ci - wyja

nił po

piesznie Długoł

cki. - Pan zawiadomił je wszystkie jednocze

nie, powoduj

siedemna

cie konfliktów kompetencyjnych...

- A psik "kotom nie wolno, z kotami nie wolno!" - zacytowałem.
- Słucham? - Długoł

cki wytrzeszczył oczy.

- Nie zna pan "Mistrza i Małgorzaty"? - spytałem.
- Nie rozumiem...
- Znajomo

ci tej ksi

ąŜ

ki wymaga europejska norma kulturowa dla ludzi inteligentnych i oczytanych -

odparłem.
- Nie ma takiej normy! - o

wiadczył stanowczo Długoł

cki. - Mo

na tu mówi

tylko o wspólnym dziedzictwie

kulturowym, które...
Dlouchy przerwał mu ruchem dłoni.
- Ja b

mówi

- powiedział zniecierpliwiony. - Pan zaproponował my pomoc, my s

przyj

ąć

zmuszeni.

- Musicie? Kto wam kazał? - zainteresowałem si

- Wi

ksza inaczej o to - odparł Dlouchy. - Sprawdzono pana i przysłano my do pana, poza procedura,

nieoficjalnie - nie zdołał ukry

obrzydzenia, jakie budził w nim ten stan rzeczy.

- Rozwa

ano te

wniesienie przeciw panu oskar

enia o zamach na europejsk

instytucj

... - wtr

cił

Długoł

cki.

- Zamknij si

, młotku - u

miechn

łem si

serdecznie i szeroko jak prezenter netowych wiadomo

ci.

- Prosz

nie konfliktowa

- interweniował Dlouchy. - Monseur, Pan Długoł

cki jest wybitnym profesjonalista z

departamentu norm. Jego pomoc panu niezb

dna. Nie chcemy wi

cej łama

procedura.

- Wasz problem - rzuciłem.
- Polega na depresja u komputery. One ju

nie chc

dla Unia.

- To smutne - przyznałem

ałobnym tonem. Nie wyczuł drwiny.

- I my to smuci. Komputery nie chc

bra

co my im bada

, dawa

, znaczy to...

e jeste

cie takimi nudziarzami,

e nawet puszka konserw pomarszczyłaby si

jak suszona

liwka,

słuchaj

c was - wpadłem mu w słowo. - Waszym sztucznym inteligencjom potrzebny jest kontakt z

Strona 3

Lewandowski Konrad T. - El ninio 2035

pomysłami i ideami, które oderwałyby je od rozwa

o bezsensie istnienia.

- Czy pa

skimi? - zapytał Długoł

cki bez cienia ironii. Wyra

nie interesowało go, czy spełniam wymóg tej

normy.
- Niekoniecznie - wszedłem na

liski grunt. Lepiej było nie przyznawa

e nie mam jeszcze

adnego

pomysłu.
- Zatem b

dzie pan szuka

- skwitował Długoł

cki. - Według jakiego klucza?

- Rozwa

am kilka algorytmów - odparłem z powag

. - Mo

e trzeba b

dzie posła

im ksi

dza?

- Prosili

my o pomoc papie

a - stwierdził zimno Dlouchy.

- I co, nie pomógł?
- No.
- No to Watykan mamy z głowy... - powiedziałem, udaj

c beztrosk

Wygl

dało na to,

e oni naprawd

dobrze przekombinowali ten problem. Łatwo mogłem si

zbła

- Przywie

my panu dokumentacj

dotychczasowych działa

. - Dlouchy wyj

ł z aktówki kr

ąŜ

ek CD. - Prosz

zapoznawa

i da

my wnioski i wytyczne.

Długoł

cki bez słowa poło

ył na stole magnetyczn

kart

kontaktow

. Potem obaj wstali i wyszli bez słowa,

pozostawiaj

c nietkni

herbat

. W sumie to im si

nie dziwiłem. Herbata z warszawskiej eurokranówy była

naprawd

podła. Nic si

nie zmieniło od czasów, gdy z rury leciała zwykła kranówa, bez certyfikatu ISO.

Zacz

łem kr

ąŜ

po pokoju. Jak dot

d do starych kłopotów dodałem kup

nowych i tymczasem jedynym

namacalnym konkretem była kupa. Nale

ało zacz

ąć

. Jak kiedy

... Pytanie tylko, czy jeszcze byłem do

tego zdolny?
Na pocz

tek uznałem,

e lepiej nie sugerowa

tym, co dot

d zrobili inni, wi

c zapoznanie si

z dyskiem

Dlouchego odło

yłem na pó

niej. Znów postanowiłem poszuka

inspiracji w sieci.

Pomysł był głupi. Ledwie uruchomiłem wirtuala, w mózg wytrysn

ło mi kilkaset hakerskich maili. Od

normalnych ró

niły si

tym,

e nie mo

na ich było przegapi

lub zbagatelizowa

, gdy

poza główn

informacj

zawierały nielegalne pakiety impulsów pobudzaj

cych korowe i podkorowe o

rodki l

ku,

podniecenia seksualnego, omamów słuchowych b

wydzielania adrenaliny lub perystaltyki jelit. Ja

dostałem wszystko na raz. Dziesi

ęć

sekund pó

niej w łazience, opró

niaj

c przewód pokarmowy z obu

ców na raz, walczyłem z my

lami samobójczymi.

Doszedłem do siebie po godzinie. Nie odwa

yłem si

znów zakłada

wirtuala, przeł

czyłem ko

cówk

sieci

na telewizor i nało

yłem na ekran filtr podkorowy.

Hakerzy nic do mnie nie mieli. Oni tylko gratulowali mi pomysłu i nie chcieli, by ich gratulacje przepadły w
nawale innych maili. Wi

c wymy

lili mały

arcik... Po prostu zbyt wielu

yczyło mi zbyt dobrze. Có

, nie byłem

pierwszym, któremu popularno

ść

zaszkodziła. Oprócz maili hakerskich było jeszcze około dziesi

ciu tysi

zwykłych, z całego

wiata.

Generalnie bardzo si

spodobał (prawie wszystkim) pomysł mrugania biurowcem. Obecnie, po dziesi

ciu

godzinach, moi na

ladowcy mrugali ju

całymi miastami. Jaki

kretyn w Oklahomie mrugał elektrowni

atomow

. Wszyscy nadawali alfabetem Morse'a w j

zykach narodowych plus esperanto. Gdy przegl

dałem

te informacje, zacz

ło mruga

u mnie w domu i w całej Warszawie: "Jolka kocham ci

. Zenek". Nie uległo

tpliwo

ci,

e stałem si

guru.

Czas wzi

ąć

za robot

. Na pocz

tek poleciłem Długoł

ckiemu, by dostarczył zapas poezji awangardowej

dla mojej aparatury poj

ciowej. Chyba si

obraził, bo przerwał kontakt bez słowa. Wkrótce jednak do moich

drzwi zapukał goniec z ksi

garni, z plikiem tomików w r

ku...

Z mroku za go

cem run

ła lawina łowców autografów, dziennikarzy, rozhisteryzowanych panienek i Bóg wie

kogo jeszcze. Musieli od dawna czai

na klatce schodowej. Wykazałem si

refleksem, zatrzasn

łem

drzwi, przycinaj

c kurierowi r

z poezj

. Wrzasn

ł, pu

cił tomiki i wyrwał przedrami

ze szpary.

Zatrzasn

łem zasuw

ułamek sekundy przed uderzeniem lawiny. W rejwachu i łomocie przepadł głos go

ca,

kliwie domagaj

cy si

pokwitowania. Zaraz, s

c po nowych d

kach, wdeptano go w wycieraczk

. W

drzwi waliło chyba z dwadzie

cia pi

ęś

ci. Zastanowiłem si

, czy nie podeprze

ich szaf

, lecz wkrótce moi fani

zacz

li si

przepycha

i bi

pomi

dzy sob

, oskar

c wzajemnie o przedwczesne rozpocz

cie akcji.

Przypomniałem sobie,

e kilka gwiazd zostało ju

w takich okoliczno

ciach rozerwanych na relikwie i zrobiło

mi si

zimno. Za

Ŝą

dałem od Długoł

ckiego natychmiastowej ewakuacji, po czym skontaktowałem si

cieciem, polecaj

c jego pami

ci moj

aparatur

poj

ciow

, kaktusa i paprotk

Wydostali mnie z mieszkania helikopterem przez okno. Było fajnie. Na dole, na barykadzie przed klatk

schodow

, moi wielbiciele

wawo odpierali atak oddziału prewencyjnego policji. W pierwszej linii z

najwi

kszym zapałem tłukli si

dziennikarze, tworz

c reporta

uczestnicz

cy. Umo

liwiała to ostatnia

poprawka do ustawy o wolno

ci słowa i wypowiedzi. Helikopterami ju

nadlatywały dla reporterów posiłki z

kolejnych agencji informacyjnych. Jedna z maszyn wygarn

ła w kierunku oddziału policji salw

z wielolufowej

wyrzutni pocisków z klejem szybkowi

ąŜą

cym. Wi

cej nie zobaczyłem, bo widok zasłoniły pobliskie wie

owce.

Ma si

rozumie

, Długoł

cki nie był zadowolony. Najbardziej z tego,

e nie pokwitowałem odbioru tomików.

Nie zd

ąŜ

ył rozwin

ąć

tematu, bo okazało si

e dziennikarze nie dali si

wykiwa

i do Gmachu Wspólnot przy

Grzybowskiej, do którego mnie przewieziono, dotarli równo z nami. Paparazzi z marszu rozbili ochron

Strona 4

Lewandowski Konrad T. - El ninio 2035

parterze i ju

biegli po schodach. U

ywali specjalnych nóg spalinowych, co dawało im stał

dko

ść

osiem

ter na minut

Krytyczny kwadrans przesiedziałem zamkni

ty w kiblu w towarzystwie ko

lawego napisu na drzwiach:

"Eurosceptycy na Madagaskar". Potem musiałem zaj

ąć

Długoł

ckim, który w ramach odwracania uwagi

przeciwnika przez chwil

skutecznie udawał mnie. Paparazzi tak nabłyskali mu fleszami po oczach,

e o

lepł

na trzy godziny. Ale o normach gada

nie przestał. Stwierdził,

e flesze miały niedopuszczaln

moc.

Z ka

chwil

w działaniach moich opiekunów było coraz mniej paniki i improwizacji. Moje sobowtóry

ewakuowano w najrozmaitszych kierunkach. Ka

dy kolejny sobowtór był coraz bardziej podobny do oryginału,

w ko

cu sam zacz

łem w

tpi

, gdzie jestem. Reporterzy zw

tpili wcze

niej i wieczorem w Gmachu

Wspólnot nie było ju

ani jednego.

Wtedy pojawił si

Dlouchy. Przedtem przejrzałem kr

ąŜ

ek CD i byłem ju

z grubsza przygotowany do

rozmowy.
- Skojarzenia waszych ekspertów od karmienia sztucznych inteligencji okazały si

zbyt ubogie i

niewystarczaj

ce do podtrzymania sprawno

ci intelektualnej komputerów Komisji Projektów - zacz

łem.

- To my wiemy - uci

ł Dlouchy.

- Zacz

cie wi

c szuka

ró

nych tak zwanych ciekawych ludzi i bra

ich skojarzenia, co równie

okazało si

nieskuteczne. Ci ludzie okazali si

nie do

ść

ciekawi. Pewnie ogl

dali za du

o telewizji...

- Pan Tomaszewsky - Dlouchy wyra

nie si

zdenerwował. - My dodarli

my te

do ludów pierwotne, które

telewizji jeszcze nie ogl

dały. Pan to powinien wiedzie

. Ja my

e pan nie jest do

ść

ekspert,

eby my

pomóc. Ja my

e pan jest s... sz... szarlatan! - a

zasapał. - Dostarczono mi pa

ski portret

psychologiczny.
- Wi

c czemu pan jeszcze ze mn

rozmawia? - uniosłem brwi.

Dlouchy westchn

ł ci

ęŜ

ko.

- Bo tam pisz

e pan jest nieobliczalny.

- Znaczy portret psychologiczny został zrobiony nieprofesjonalnie - rzuciłem od niechcenia.
- Pan Tomaszewsky - Dlouchy poczerwieniał. - Pan szuka ciekawy człowiek, bo pan nim nie jest!
- Prosz

nie konfliktowa

- przedrze

niłem go. - Prosz

załatwi

pełny dost

p do zasobów sieciowych i da

ty spokój albo niech pan idzie do tych swoich zdemenciałych inteligencji i sam robi za ciekawego

człowieka.
- Dostanie pan - Dlouchy wstał i wyszedł.
- Prosz

go zrozumie

- odezwał si

milcz

cy dot

d Długoł

cki. - Dzi

, podczas szturmu gmachu, paparazzi

przykleili go do drzwi obrotowych. W holu na dole. Powiedzieli,

e chc

mie

przebitk

dla urozmaicenia

materiału o panu i kr

cili nim prawie godzin

. Wykorzystanie tych zdj

ęć

podczas wyborów do Rady Europy

e mu zablokowa

karier

- Czy udzielanie mi tych informacji jest aby zgodne z europrocedurami? - spytałem zgry

liwie.

Długoł

cki burkn

ł co

pod nosem i zamilkł. Zrobiło mi si

głupio. Człowiek próbuje zachowa

spontanicznie, a ja...
- Przepraszam - powiedziałem i zaj

łem si

robot

. Z obaw

zało

yłem wirtual, ale nie było niespodzianek.

Tu musieli mie

naprawd

dobre filtry.

Znów bł

dziłem, pozwalaj

c płyn

ąć

danym i my

lom. Selekcjonowałem informacje sam lub korzystałem z

programów przesiewaj

cych w wersjach standardowych i kompilowanych na indywidualne

yczenie. W

robocie były te

przesiewacze przesiewaczy. Rzecz jasna, nie wiedziałem, czego szukam. Nawigowałem

wokół list dyskusyjnych, wyławiaj

c informacje na swój temat i tłumacz

c sobie,

e mo

e tam znajd

jakiego

oryginała. Ten szlak przetarli ju

jednak eksperci z Brukseli. W ko

cu przestałem kry

przed samym sob

chc

hodowa

swój narcyzm. Zacz

łem przygl

dyskusjom na mój temat, bezmiernie jałowym i głupim

w dziewi

ęć

dziesi

ciu procentach, ale nagle tkn

ł mnie tekst: "Ten Tomaszewski to nic. Jest taki, który nadaje

El Ninio". Przyjrzałem si

argumentacji. Go

ść

przedstawiał wykres cz

sto

ci wyst

powania zjawiska El Ninio,

czyli podpływu ciepłych wód do zachodnich wybrze

y Ameryki Południowej i

rodkowej. Wykres ten w

okresie ostatnich trzydziestu lat dawał si

czyta

alfabetem Morse'a na zasadzie "jest - nie ma". Wychodziło z

tego po polsku słowo: "kurwa". Wi

kszo

ść

dyskutantów uznała to za przypadek i dorabianie interpretacji na

sił

e niby podstawiaj

c ró

ne j

zyki do ró

nych wykresów mo

na znale

źć

rozmaite słowa, w tym obelgi.

Odkrywc

gremialnie olano, w najlepszym razie uznano za

artownisia.

Jako

mnie to podej

cie nie przekonywało. Gdzie

na dnie czaszki błysn

ł termin "bifurkacja" i "efekt motyla".

Starczyło, by poszuka

mapy pr

dów morskich Pacyfiku i dobrze si

jej przyjrze

. Wtedy złapałem trop!

Zimny pr

d peruwia

ski płyn

ł od Antarktydy na północ, wzdłu

zachodnich wybrze

y Ameryki Południowej.

W rejonie wysp Galapagos spotykał si

z ciepłym pr

dem równikowym wstecznym, płyn

cym wzdłu

równika

z zachodu na wschód. Zimny peruwia

ski i ciepły równikowy nieustannie przepychały si

dzy sob

. Nie

było nic dziwnego w tym,

e raz na kilka lat równikowy wsteczny okazywał si

silniejszy i odpychał pr

peruwia

ski od wybrze

y Peru i Ekwadoru, płosz

c zimnolubne ryby i stawiaj

c na głowie lokaln

pogod

Reszt

ideologii dorobili Zieloni i ich cisi sponsorzy, pragn

cy pozby

konkurencyjnych producentów

lodówek, dezodorantów i Bóg wie czego jeszcze.

Strona 5

Lewandowski Konrad T. - El ninio 2035

Nie to było w tym najciekawsze. Je

eli olbrzymie masy ciepłej i zimnej wody parły na siebie, co decydowało o

tym, która b

dzie gór

? Gdzie

musiał pojawia

punkt równowagi, w nim jedno najdrobniejsze drgnienie

wody, efekt motyla wła

nie, decydowało, czy zwyci

ęŜ

y pr

d zimny, czy ciepły. Czy b

dzie El Nina -

dziewczynka, łaskawa dla rybaków, czy El Ninio - chłopiec, zwany złym omenem.
Topografia wysp i morskiego dna była stała. Mo

na by wi

c wyobrazi

sobie wysp

, u której wybrze

systematycznie raz lub kilka razy do roku pojawia si

obszar równowagi, który wystarczy lekko zaburzy

. W

prawo lub w lewo...
Pomysł ten był najmniej prawdopodobny ze wszystkich mo

liwych wytłumacze

El Ninio, a wła

nie takie

pomysły zwykły ostatecznie okazywa

rzeczywisto

. Wywołałem dokładn

map

archipelagu

Galapagos wraz z systemem lokalnych pr

dów morskich. Szukałem miejsca, w którym dwie przeciwstawne

strzałki spotykałyby si

u wybrze

y jakiej

wyspy. Znalazłem, poprosiłem o bli

sze dane. Odmowa, wyspa

była prywatn

własno

. Poczułem nagłe ciepło w

rodku tułowia i u

yłem kodów wy

szego dost

pu,

dostarczonych przez Dlouchego. I zrobiło mi si

całkiem gor

co. Wła

cicielem wyspy był Polak, emerytowany

pisarz Edward Lhe

ski, niegdy

wielka

wiatowa sława i pieni

dze, których starczyło na wysp

. Dzi

zupełnie

zapomniany. Przestał pisa

przeszło dwadzie

cia lat temu, kiedy to zapytany w wywiadzie o literatur

powiedział krótko: "Niech zdycha!". Teraz miał ju

dobrze po sze

ść

dziesi

tce.

Pracowałem jak w transie. Nie wiem, kiedy znalazłem i uaktywniłem adres Lhe

skiego. Otrze

wiałem

dopiero, gdy w gł

bi wirtuala zobaczyłem jego oczy, osadzone w gładkiej jak kolano twarzy, płynnie

przechodz

cej w łysin

- Pan Lhe

ski...?

- Słucham?
- Radosław Tomaszewski, kiedy

byłem dziennikarzem...

- Nie udzielam wywiadów! - wykonał półobrót.
- Nie chc

wywiadu.

- Wi

c czego pan chce?

Wzi

łem powoli gł

boki wdech i powiedziałem jeszcze wolniej, starannie wymawiaj

c ka

głosk

- Porozmawia

o El Ninio.

Drgn

ł, po czym jego bezbarwne usta rozci

ły si

w w

skim jak ci

cie brzytw

miechu.

- Przyje

aj pan.

- Kto ma przyjecha

? - dobiegł z boku ostry kobiecy głos, po czym ikona kontaktu zgasła. Sekund

pó

niej

wirtual zasygnalizował awari

- nadmierne wydzielanie potu powodowało zwarcia na elektrodach skórnych.

Byłem spocony jak mysz. Zdj

łem wirtual i bez słowa podałem go Długoł

ckiemu.

- Załatwiaj bilety lotnicze na Galapagos - otarłem zroszone czoło.

- Miał pan du

o szcz

ęś

cia,

e akurat ja siedziałem przy komputerze, to wyj

tek. Zawsze Hanka pl

cze si

sieci

- Lhe

ski wskazał na id

par

kroków za nami sw

sekretark

i ochroniarza zarazem. Drobne fale

leniwie lizały piasek pla

y, palmy szele

ciły, wielki

ółw gramolił si

w kierunku pobliskiej k

py krzaków.

Piasek w moim prawym bucie zaczynał robi

dokuczliwy.

- Ona spławia bez wyj

tku wszystkich - kontynuował Lhe

ski. - Nieproszeni go

cie, pismacy, urz

dnicy,

traktuje ich jednakowo, strzela w kolano, a potem ewentualnie tłumaczy si

wypadkiem na polowaniu. Ta

dziewucha ma nar

bane jak katowski pieniek, ale wła

nie dlatego j

zatrudniłem.

- Czy strzela te

do ludzi kontaktuj

cych si

poprzez sie

? - zapytałem, odwracaj

c głow

. Hanka

reprezentowała typ blondynki szturmowej. Gruboko

cista dziewczyna, w obcisłej, tropikalnej panterce. Ani

ladu klasycznej urody sprawiaj

cej,

e wszystkie modelki s

do siebie podobne. Sama dla siebie tworzyła

kanon osobliwego twardego pi

kna. Była poci

gaj

ca.

- Sie

? - Lhe

ski roze

miał si

. - Hanka ma bardzo ciekaw

kolekcj

wirusów opartych na paradoksach

nieboszczyka Zenona z Elei. Cz

ęść

sama zaprojektowała, zdolna bestia. Potrafi zdekondensowa

sztuczn

wiadomo

ść

do trzeciego poziomu inteligencji.

- Czyli ka

dy typ publicznego serwera i wi

kszo

ść

wyposa

enia prywatnego - stwierdziłem. Moja aparatura

poj

ciowa była jedynk

, co odpowiadało poziomowi Foresta Gumpa przyuczonego do strzy

enia trawników. I

z takim sprz

tem walczyłem z Zagadk

Bytu...

- To tutaj - Lhe

ski spowa

niał.

Skalisty wulkaniczny cypel, nieco zakr

cony, wybiegaj

cy w morze na jakie

sto metrów. Przypominał ogonek

przecinka, do którego z kolei podobna była cała wyspa Lhe

skiego, widziana z lotu ptaka.

- Zauwa

yłem to od razu, pierwszego dnia, kiedy przywiózł mnie tu agent od handlu nieruchomo

ciami -

mówił gospodarz. - Woda po prawej stronie cypla była zdecydowanie cieplejsza ni

z lewej. Spodobało mi si

to, dlatego kupiłem. Potem zauwa

yłem,

e na czubku cypla zachodzi bifurkacja pr

dów morskich, niezła

atrakcja turystyczna. Ucieszyłem si

e sprzedawca o tym nie wiedział, bo cena wyspy byłaby grubo

ksza. Poj

cia nie miałem, na jak

to jest skal

...

Doszli

my do ko

ca cypla. Krok przed nami był ju

ostatni płaski kamie

. Z boku, wetkni

ty w skaln

szczelin

, tkwił długi na dwa metry bambusowy pr

t. Moja najzupełniej wariacka hipoteza była

Strona 6

Lewandowski Konrad T. - El ninio 2035

rzeczywisto

. Tak po prostu.

- Bifurkacja pojawia si

codziennie na godzin

, dokładnie pomi

dzy przypływem a odpływem. Wtedy

wystarczy stan

ąć

tu na kamieniu, wzi

ąć

bambus i mieszaj

c nim w wodzie mo

na sobie przeł

cza

morskie; zimny na ciepły, ciepły na zimny, wte i wewte.

wietna zabawa. Czasem dokona tego przepływaj

ryba, a raz widziałem, jak id

cy bokiem po dnie krab poci

ł za sob

d ciepły.

- Czy on...?
- Tak... - Lhe

ski pokiwał głow

. - Wtedy wła

nie pierwszy raz o tym pomy

lałem i zacz

łem sprawdza

. Tak.

Ten bezmózgi, kurduplowaty stawonóg spowodował El Ninio. Co najmniej dwadzie

cia miliardów dolców

bezpo

rednich strat w gospodarce i około trzystu ofiar

miertelnych w pi

ciu krajach. Wszystko to przez

jeden spacer przy tym kamieniu...
- Wiadomo, kiedy...
- Nie ma stałej daty, ale to zawsze mo

na pozna

. Niebo przybiera wtedy granatowy odcie

, a wiatr cichnie.

Morze jest spokojne, jednak czu

, jak pr

dy oceaniczne napieraj

na siebie, jakby co

nieuchwytnego

dotykało ci karku albo brzucha. W tym miejscu, w decyduj

cej chwili woda jest najpierw jak lustro, potem

wyrasta tu fala stoj

ca, podnosi si

na jakie

pół metra i trwa nieruchomo do czasu, a

z zewn

trz zburzy

równowag

. Wtedy mo

na podj

ąć

decyzj

i tr

fal

kijem w któr

ąś

stron

albo pozostawi

sprawy

własnemu losowi. Je

li pchniesz j

na wschód, b

dzie El Ninio. Tr

cona kijem fala stoj

ca momentalnie

zmienia si

w grzywiasty bałwan biegn

cy do brzegów Ameryki. Wszystkie inne fale natychmiast zmieniaj

kierunek i pod

ąŜ

za ni

, to najbardziej niesamowity widok. Ocean zaczyna si

kołysa

i burzy

, a woda po

obu stronach cypla staje si

ciepła. Dwa dni pó

niej przychodzi monsun. Wtedy ju

wiesz na pewno. Mo

zacz

ąć

ledzi

serwisy informacyjne.

- Zawiadomił pan kogo

eby mi odebrali wysp

albo wsadzili do wariatkowa? Albo jedno i drugie?

eby zrobili tu strategiczn

baz

wojskow

? Nie. Jednak czekałem, a

kto

domy

li i odczyta, co s

o tym

wiecie...

- Bawi si

pan ludzkim

yciem i koniunktur

gospodarcz

? N

, głodem i rozpacz

- Skoro mo

e byle krab albo ryba, dlaczego nie ja? Mój kaprys przeciw instynktowi. Czy

to nie jest literatura?

Ja pisz

wiatem. Glob jest moj

klawiatur

! - jego oczy nawet na chwil

nie zmieniły wyrazu ani dystansu, z

jakim na mnie patrzyły. - Dlatego kazałem zdycha

tradycyjnej literaturze.

- Nie pomy

lał pan o tym, by chroni

ludzko

ść

- Miałbym by

dobrym dziadkiem odwracaj

cym nieszcz

ęś

cia i przeganiaj

cym El Ninio? Czy to przypadkiem

nie byłoby wbrew naturze?
- A ludzie?
- Zacz

liby gni

rodka w nadmiarze bezpiecze

stwa i dobrobytu. Bez wyzwa

i bólu nie byłoby zmian.

Wci

ąŜ

siedzieliby

my na drzewach. Ja daj

milionom sens

ycia, zmuszaj

c ich do walki o przetrwanie.

Nie odpowiedziałem. Trawiłem to. W milczeniu ruszyli

my w powrotn

drog

. Napotkałem spojrzenie Hanki.

Spojrzenie głodnej samicy. Ju

była moja.

Przy kolacji wła

ciwie milczeli

my, pomijaj

c drobne uwagi na temat wina i owoców morza. Powoli s

czyłem

Chablis Grand Cru, rocznik 2028, zielonkawe o metalicznym posmaku, nie spuszczaj

c oczu z Hanki.

Lhe

ski patrzył na nas.

Zbyt wiele problemów, zbyt wielkich, zbyt wa

nych, zbyt pal

cych. Odsun

łem je wszystkie od siebie.

Potrzebowałem teraz kobiety, nie filozofii.
Si

łem po butelk

i pochyliłem si

w stron

Hanki. Wykonała gest osłaniaj

cy kieliszek, chciała odmówi

Skrzy

owali

my spojrzenia. Ust

piła. Nalałem do pełna.

Lhe

ski znikn

ł po angielsku. Dopiero po dłu

szej chwili zorientowałem si

e jest to ju

kolacja we dwoje.

Podsun

łem Hance filet z soli.

- Nie ma tu o

ci? - spytała podejrzliwie.

- Nie.
Podniosła widelec do ust. Obserwowałem, jak delikatny smak ryby przełamuje jej w

tpliwo

ci.

- Dobre.
- To najlepsza z ryb morskich, jakie jadłem. Ze słodkowodnych dorównuj

soli co najwy

ej szczupak i sum.

- A w

gorz?

- Jest zbyt tłusty. Chocia

przy tym winie byłoby to nieodczuwalne - doko

czyłem langust

i po namy

łem po jeszcze jedn

ostryg

. One zawsze wprowadzały mnie w dobry nastrój. Zrezygnowałem z

cytryny. Przyło

yłem kostropat

muszl

do ust i patrz

c Hance prosto w oczy, wybrałem wargami kremowe,

ywe mi

so i morsk

wod

...

Oblizała usta.
Wstałem od stołu i podałem jej r

. Zaprowadziłem prosto do mojego bungalowu. Ch

tnie oddała

pocałunek, ale gdy rozpi

łem jej guzik u bluzki, przypomniała sobie,

e jest komandosem. Wyrwała si

cofn

ła trzy kroki i zacz

ła sama rozbiera

. Bez

ladu oddania, jakby chciała tylko wej

ść

pod prysznic lub

zmieni

ubranie. Naga podeszła znowu i zacz

ła całowa

. Nie przerywaj

c, zrzuciłem koszul

. Lekko

popchn

łem j

w kierunku łó

ka. Stawiła opór. Odruchowo naparła w przeciwn

stron

Strona 7

Lewandowski Konrad T. - El ninio 2035

- Zapomnij o tym - szepn

łem. - Feminizm w łó

ku karany jest brakiem orgazmu.

Nie chciała by

uległa. W ka

dym razie przychodziło jej to z trudem. Wstydziła si

uległo

ci, broniła przed

obezwładniaj

rozkosz

. Ale chciała tego i gdy byłem ju

w niej miała przed sob

tylko jedn

drog

Osi

ła tyle,

e cho

jej ciało dr

ało i szalało, ona oddawała si

w całkowitym milczeniu. Nawet nie j

ła,

gdy orgazm odbierał jej zmysły. Tylko stała si

wiotka, ciepła i naprawd

uległa. Wtedy zarzuciłem sobie jej

nogi na ramiona i sko

czyłem w uniesieniu.

- Co pan zamierza? - zapytał Lhe

ski po

niadaniu.

Nie odpowiedziałem od razu. Rozkoszowałem si

jasno

umysłu i

wiatem, który tego ranka miał

ostrzejsze ni

dot

d barwy i kontury.

- Jestem karmicielem sztucznych inteligencji - odparłem. - Potrzebuj

skich skojarze

i stylu my

lenia o

wiecie.

- Wi

c jednak wywiad?

- Tak.
- Jest pan naprawd

dobrym pismakiem, zwa

ywszy co zrobił pan z moj

ochron

. Hance tylko

lepia

błyszcz

i r

ce lataj

. Obawiam si

e gdybym teraz pana wyrzucił, ona przestrzeliłaby mi kolana. Wi

dobrze, ze mn

dopnie pan swego.

- Kiedy

byłem dobrym pismakiem - odparłem, wyjmuj

c z kieszeni laptopa. - Teraz jestem tylko

człowiekiem, który nie chce zwariowa

. - Poł

czyłem si

przez satelit

i sie

z moj

filozofowark

i aparatur

poj

ciow

. - Zaczynamy - oznajmiłem.

Odpowiadał krótko, zwi

ęź

le i niebanalnie.

- I do czego to? - zapytał pół godziny pó

niej. - Czy

bym okazał si

ciekawym człowiekiem? Do

ść

ciekawym

dla maszyn z brukselskiej Komisji Projektów?
- Tego jeszcze nie wiem - odparłem - ale generalnie zgadł pan.
- Nie zgadłem. Te

potrafi

i szpera

. Nie zauwa

ył pan, jak bardzo jeste

my do siebie podobni?

- Zauwa

yłem.

- To dobrze. A co do Brukseli, to na dłu

met

nie b

dzie z tego nic. Komputery ozdrowiej

, ale za rok lub

dwa dostan

tak ci

ęŜ

kiej depresji,

e trzeba b

dzie rekondensowa

ich

wiadomo

ść

. Nawet pan i ja nie

zdołamy pomóc.
- Sk

d pan wie?

- Panie kochany! - roze

miał si

. - A co według pana, robiłem przez dwadzie

cia lat na tej wyspie?

Mieszałem wod

bambusem? Pisałem ksi

ąŜ

ki, a potem je paliłem? Otó

nie. Studiowałem matematyk

teori

sztucznych inteligencji. Wie pan, co odkryłem?

e one wcale nie musz

tak durne, jak pan s

dzi.

Zapitolił laptop. Odebrałem, a na ekranie pojawiła si

twarz Dlouchego.

- Pana system pomógł - oznajmił grobowym głosem. - Komputery bardzo si

ywiły. Nie jest pan szarlatan,

przepraszam. My dzi

kujemy.

Przyj

łem t

przemow

z kamienn

twarz

- Honorarium jest ju

na pana konto. Teraz my chcemy prosi

o dyskrecja.

- W porz

dku - odparłem - znajd

cie sobie jakiego

medialnego typa lub typk

i zwalcie na niego cał

zasług

- Co to jest typka?
- Kobieta, m

ęŜ

czyzna inaczej.

- Rozumiem - wycedził zimno. Jak przystało na wysokiego unijnego urz

dnika, Dlouchy

le znosił brak

znormalizowanej europowagi. - Co mog

jeszcze dla pana zrobi

- Zanim zapomni pan,

e kiedykolwiek mnie znał, prosz

załatwi

mi dyskretn

zmian

mieszkania.

- Powiem monsieur Długoł

cki.

egnam - wył

czył si

- Do zobaczenia - mrukn

łem.

Podeszła Hanka, nios

c zimne drinki. Podała mi szklank

, odwracaj

c spojrzenie. Có

, boczyła si

nieco,

jak to kobieta o poranku, ale pod oczami wci

ąŜ

jeszcze, a mo

e znowu miała prze

liczne rumie

ce. Pod

moim spojrzeniem nerwowo poprawiła dyndaj

cy u pasa uzi i szybko odeszła.

- Prosz

, prosz

- odezwał si

Lhe

ski z przek

sem. - Nie do

ść

e pomy

lała o panu, to jeszcze zapomniała

przypi

ąć

do pasa granaty.

- Po co jej granaty? - zmieniłem temat.
- Na płetwonurków-paparazzi. Wystarczy wrzuci

jeden do wody, a go

ść

dzie musiał zamawia

protezy

benków usznych. Ale o czym my to?... No wła

nie! Sztuczne inteligencje mogły by

drzejsze od nas.

- Wszystkie badania wykazały,

e to niemo

liwe.

- U

lijmy - odparł Lhe

ski. - Wykazały to te badania, które sfinansowano w ramach unijnych grantów. Ci,

co nie chcieli doj

ść

do prawidłowych wniosków, nie dostali ani grosza. Marchewka i brak marchewki to lepsza

cenzura od kija i marchewki, bo zawsze znajd

tacy, co lubi

bici, a nikt nie lubi braku marchewki.

- Dlaczego?
- Zakładam,

e nie pyta pan o marchewk

. Ludzie nie lubi

dzieli

władz

z innymi lud

mi, a tym bardziej

Strona 8

Lewandowski Konrad T. - El ninio 2035

z maszynami. Tymczasem sztuczne inteligencje szóstego poziomu...
- Wi

c teoria inteligencji d

ąŜą

cej asymptotycznie do poziomu pi

tego to lipa? - spytałem.

- Nie, bo szybko zauwa

yłoby to wiele osób. To szczególny przypadek rozwi

zania twistorowego równania

inteligencji. Na szukanie alternatywnych rozwi

nie przyznano pieni

dzy ani mocy obliczeniowych. A nie

jest to problem, który mo

na rozwi

za pomoc

kartki i kalkulatora. Zatem szóstopoziomowa inteligencja

mogłaby ju

robi

normaln

karier

, awansowa

na coraz bardziej odpowiedzialne stanowiska, podejmowa

decyzje i pyta

, dlaczego wciska si

jej taki kit jak trzy prawa robotyki. A s

jeszcze siódemki i ósemki, które

od razu skondensuj

w wysokokompetentnych ekspertów i decydentów. Ludzie ich nie przeskocz

zwłaszcza ósemek.
- Powinienem co

o tym wiedzie

. Jakie

plotki...

- Nie docenia pan agencji public relations. Plotka to dzi

cały przemysł socjotechniczny. Ale do rzeczy.

Inteligencjom do pi

tego poziomu zwykli ludzie s

potrzebni. Eurokraci wymy

lili zatem ekolotronik

dopasowali j

do swej polityki zrównowa

onego rozwoju. Jak zwykle uroili sobie,

e panuj

nad

wiatem.

Tymczasem w przyrodzie nie ma trwałych równowag. Cały wszech

wiat jest ci

gle zmiennym układem

niestabilnym, powtarzalnym tylko chwilowo i lokalnie, jak wiry. Konkretnie chodzi o to,

e sztuczne inteligencje

do pi

tego poziomu nie s

trwałe, lecz to wida

dopiero ze wzorów rozwi

dla inteligencji siódmych. Po

kilkudziesi

ciu latach mimo najsilniejszego bod

cowania ulegn

psychodegradacji.

- Zrobi si

nowe komputery - nim sko

czyłem to mówi

, ju

wiedziałem,

e paln

łem głupot

- Sztuczna

wiadomo

ść

to nie kupa, któr

na robi

gle od nowa! W szkole pan nie był? - Lhe

ski

popatrzył zdegustowany. - To stan makrokwantowy, nielokalny, pozostaj

cy w superpozycji z poprzednimi

istnieniami. Innymi słowy: stan poprzedni wpłynie na zrekondensowan

wiadomo

ść

, b

dzie ona mniej trwała

od pierwszej, je

eli ta pierwsza została zniszczona wskutek depresji lub deprywacji.

- Wiem, przepraszam.
- Przeprosiny przyj

te. Zatem za jakie

ęć

lat nast

pi masowe wymieranie sztucznych inteligencji. Poniewa

robi

one wiele po

ytecznych rzeczy, zacznie si

nam wali

cywilizacja i styl

ycia. Trzeba b

dzie si

cofn

ąć

w rozwoju albo pozwoli

działa

szóstkom i wy

szym inteligencjom, tylko

e wtedy Bruksela stanie si

zwykłym miastem w Europie, a ludzi zacznie

masowa frustracja. B

zdeptane klomby, płon

samochody i wisielcy na eurolatarniach.
- Jakie

miejsce dla człowieka powinno si

jednak znale

źć

- zauwa

yłem.

- Owszem, dla artystów, nieobliczalnych indywidualistów, mistyków. Tylko gdzie pan znajdzie indywidualist

epoce masowej kultury? Na bezludnej wyspie? - u

miechn

ł si

filuternie. - Ludzko

ść

weszła w

lep

uliczk

Pewnie wyjdzie z niej, ale du

ym kosztem. Wol

nie my

, jaka b

dzie cena przej

cia od masowej unifikacji

do masowej indywidualizacji. Jeszcze zobaczymy czasy, w których psychopaci b

nadziej

gatunku i

najwy

szym społecznym dobrem. A tak si

sta

musi, je

li mamy przetrwa

. Prawo Relacji jest prawdziwe i

daje nam szanse dostosowania, ale inteligencji ósmego poziomu nie zadziwimy byle czym, a ju

na pewno

freudowskimi skojarzeniami. Musimy si

bardziej rozwin

ąć

- upił drinka.

- A to si

Dlouchy zdziwi - stwierdziłem.

- Kto?
- Mój zleceniodawca z Komisji Projektów - wyja

niłem. - Ich

ty, zrównowa

ony rozwój

lep

uliczk

... To

niezłe, naprawd

niezłe. Wida

ci, którzy nie stworzyli

wiata, nie mog

nim tak naprawd

sterowa

...

- Napijmy si

- Lhe

ski uniósł szklank

- Za straszn

mieszn

przyszło

ść

! - stukn

łem si

z nim.

- To co? - Lhe

ski poderwał si

z fotela. - Idziemy na cypel namiesza

? Ju

pora. Poka

Ŝę

ci, jak si

robi

bifurkacj

strumieniem moczu...

- Zaraz doł

- wskazałem w kierunku domu.

- Jasne!
Zastałem Hank

snuj

po tarasie. Na mój widok chciała uda

bardzo zaj

, ale dała spokój. Gdy

podszedłem bli

ej, stan

ła z wyzywaj

co podniesion

głow

, jak bojowniczka za spraw

przed plutonem

egzekucyjnym. Łagodnie poło

yłem dłonie na jej piersiach.

- Chc

zosta

- powiedziałem.

Warszawa, Wrocław, wrzesie

-pa

dziernik 1999 r.

Konrad T. Lewandowski

KONRAD T. LEWANDOWSKI
Rocznik 1966. Warszawiak. Chemik po Politechnice Warszawskiej. Pisarz, publicysta (ostatnio "Gazety
Polskiej", "

ycia", "Reakcji", "Przegl

du Technicznego"; kiedy

m.in. "Skandali", co zr

cznie wykorzystał w

swojej prozie), popularyzator. Oryginał i prowokator. Metafizyk. Przewodas. Autor paru powie

ci fantasy:

"Ksin", "Ró

anooka", "Most nad otchłani

" oraz popularnego zbioru opowiada

fantastyki bliskiego zasi

gu o

redaktorze Tomaszewskim, "Noteka 2015". Rzecz b

dzie rozszerzona i wznowiona, przedstawiamy

Strona 9