plik

Paulo Coelho-

jeden z najpopularniej

szych pisarzy współczesnych; autor

bestsellerowych powieści m.in.:

Alchemik,

Zahir, Jedenaście minut, Czarownica

Portobello,

przetłumaczonych

na 66 języków, wydanych w 150 krajach

i sprzedanych w setkach milionów

egzemplarzy.

Henry Drummond - szkocki pisarz,

teolog i przyrodnik, żyl w drugiej połowie

XIX wieku. Odbył wiele podróży

naukowo-badawczych po Afryce, Azji

i Australii, a ich rezultaty przedstawił

w swoich książkach. Wydal również dzieła

teologiczne m.in.:

Natural Law

in the Spiritual World, The Greatest

Thing in the World, Pax vobisami.

Młody misjonarz otwiera Biblię

i przed zgromadzonym tłumem zaczyna

czytać List Świętego Pawia do Koryntian.

Ludzie, którzy oczekiwali słynnego

kaznodziei, chcą początkowo odejść,

ale po chwili zaczynają słuchać

w skupieniu. Okazuje się, że to nie tylko

zwykle pouczenie, lecz wykład, który

objawia im, że największym darem,

jaki można dać i otrzymać, największym

szczęściem na ziemi jest miłość - uczucie

przypominające magiczną miksturę

stworzoną z wyjątkowych składników.

Tytuł oryginału

O DOM SUPREMO

Redaktor prowadzący
Elżbieta Kobusińska

Redakcja merytoryczna

Maria Radzimińska

Redakcja techniczna
Małgorzata Juźwik

Korekta

Marianna Filipkowska

Jolanta Rososińska

e-book created by Lenar ® v1.1

Dla tych którzy pokazali mi drogę

This edition was published by arrangements

with Sant Jordi Asociados, Barcelona, Spain

by Bertelsmann Media sp. z o.o., Warszawa 2009

http://www.paulocoelho.com.br

Świat Książki

Warszawa 2009

Bertelsmann Media sp. z o.o.

ul. Rosoła 10, 02-786 Warszawa

Skład i łamanie

Akces, Warszawa

Druk i oprawa

GGP Media GmbH, Pössneck

ISBN 978-83-247-1309-7

Nr 6602

„Widzisz tę kobietę?

Wszedłem do twego domu, a nie podałeś mi wody do

nóg; ona zaś łzami oblała mi stopy i swymi włosami je

otarła.

Nie dałeś mi pocałunku, a ona, odkąd wszedłem, nie

przestaje całować nóg moich.

Głowy nie namaściłeś mi oliwą; ona zaś olejkami na

maściła nogi moje.

Dlatego powiadam ci: Odpuszczone są jej liczne grze

chy, ponieważ bardzo umiłowała. A ten, komu mało

się odpuszcza, mało miłuje”.

wangelia

według

św

. Ł

ukasza

7; 44-47

Spotkali się, by wysłuchać kazania jednego

najsłynniejszych kaznodziei tamtych czasów.

Przybyli z różnych zakątków Anglii, ciekawi,

co ma im do powiedzenia.

Jednak on, od ośmiu miesięcy przemierza

jąc świat i wypełniając trudną misję głoszenia

słowa  bożego,  był  zmęczony  i  wyczerpany.
Spojrzał  na  nieliczną  grupę  wiernych,  powie
dział  kilka  zdań  i  zamilkł.  Tego  popołudnia
Duch Święty pozbawił go daru przemawiania.

Jego smutny wzrok padł na znajdującego

się wśród wiernych młodego misjonarza, który

niedawno wrócił z Afryki i być może miał coś

ciekawego do powiedzenia.

Pastor poprosił młodzieńca, by go zastąpił.
Ludzie zgromadzeni w parku miasta Kent

byli rozczarowani.

Przez dwa lata przemierzał Afrykę, szukając

sensu życia i próbując zrozumieć siebie. Prag

nął podążać śladami ludzi, którzy mieli odwa

gę wyznawać swoje ideały.

Wiernym zgromadzonym w parku nie spo

dobała się ta zamiana. Przybyli, aby poznać
doświadczonego, mądrego i sławnego pastora,

a nie słuchać nieznanego nikomu człowieka,

który tak jak oni poszukuje prawdy.

Jednak Henry Drummond - bo tak nazy

wał się młodzieniec - wiele się przez minione

lata nauczył.

„Gdybym mówił językami łudzi i aniołów,

a miłości bym nic miał,

stałbym się jak miedź brzęcząca

albo cymbał brzmiący.

Gdybym też miał dar prorokowania

i znał wszystkie tajemnice,

i posiadał wszelką wiedzę,

I wszelką wiarę, tak iżbym góry przenosił,

a miłości bym nie miał,

byłbym niczym.

I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność

moją,

a ciało wystawił na spalenie,

lecz miłości bym nie miał,

nic bym nie zyskał.

Miłość cierpliwa jest,

łaskawa jest.

Miłość nie zazdrości,

nie szuka poklasku,

nie unosi się pychą;

nie dopuszcza się bezwstydu,

nie szuka swego,

nie unosi się gniewem,

nie pamięta złego;

nie cieszy się z niesprawiedliwości,

lecz współweseli się z prawdą.

Wszystko znosi,

wszystkiemu wierzy,

we wszystkim pokłada nadzieję,

wszystko przetrzyma.

Miłość nigdy nie ustaje,

jak proroctwa, które się skończą,

albo jak dar języków, który zniknie,

lub jak wiedza, której zabraknie.

Po części tylko bowiem poznajemy

i po części prorokujemy.

Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe,

Zniknie to, co jest tylko częściowe.

Gdy byłem dzieckiem,

mówiłem jak dziecko,

czułem jak dziecko,

myślałem jak dziecko.

Kiedy zaś stałem się mężem,

wyzbyłem się tego, co dziecięce.

Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno;

wtedy zaś zobaczymy twarzą w twarz.

Teraz poznaję po części,

wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany.

Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy:

z nich zaś największa jest miłość”.

Wszyscy słuchali w ciszy

skupieniu, lecz byli zawiedzeni.

Większość wiernych znała ten
fragment i często zastanawiała się

nad jego znaczeniem. Młodzieniec
mógł wybrać inny, mniej znany

tekst.

Gdy Henry skończył czytać

i zamknął Pismo Święte, spojrzał

w niebo i przemówił:

Każdy z nas przynajmniej raz w życiu postawił

sobie pytanie, przed którym stają kolejne po
kolenia:

Co jest najważniejsze w życiu?
Chcemy jak najlepiej wykorzystać czas,

który nam dano, bo drugi raz tego daru nie

otrzymamy. Dlatego musimy zdać sobie spra

wę, w którą stronę chcemy podążać i co ma

być naszym nadrzędnym celem.

Mówi się, że największym skarbem jest wia

ra. To proste słowo od wieków stanowi funda
ment religii.

Czy rzeczywiście wiara jest najistotniejsza?

Jeśli tak uważamy, to jesteśmy w błędzie. Jeśli

naprawdę w to uwierzymy, możemy przestać

wierzyć.

Przeczytany przeze mnie fragment przenosi nas

do czasów pierwszych chrześcijan. I jak słyszymy:

„(...) trwają wiara, nadzieja, miłość-te trzy: znich

zaś największa jest miłość”.

Święty Paweł nie rzuca tych słów na wiatr. Prze

cież sam wcześniej mówi:

„Gdybym posiadł wszelką wiarę, tak iżbym

góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym

niczym”.

Święty Paweł nie uciekł przed problemem,

przeciwnie, świadomie porównał wiarę i miłość.

Na koniec uznał:

„(...) z nich zaś największa jest miłość”.

Dla świętego Pawła było to zapewne trudne

wyznanie. Ludzie zwykle radzą innym to, co sami

uważają za swoją mocną stronę.

Miłość nie była mocną stroną świętego Pawła.

Jeden z jego uczniów zauważył, że dopiero z wie

kiem apostoł stał się bardziej tolerancyjny i wyro

zumiały. Ręka, spod której wyszły słowa: „z nich
zaś największa jest miłość”, dawniej wiele razy była

splamiona krwią.

List do Koryntian

nie jest jedynym tekstem,

w którym miłość określana jest jako

summum

bonum,

największy dar. Jej wartość podkreślają

wszystkie wielkie dzieła chrześcijaństwa.

Święty Piotr mówi: „Przede wszystkim miejcie

wytrwałą miłość jedni ku drugim, bo miłość za

krywa wiele grzechów”.

Święty Jan mówi: „Bóg jest miłością”.

W innym fragmencie listu świętego Pawła czy

tamy, że „miłość jest wypełnieniem prawa”.

Dlaczego święty Paweł to mówi? W tamtych

czasach ludzie wierzyli, że po śmierci pójdą do
raju, jeśli będą żyli zgodnie z dziesięcioma przyka

zaniami i setkami innych praw zebranymi w Ko
deksie Przymierza. Przestrzeganie tych praw było

najistotniejsze, ważniejsze nawet od samego życia.

Dlatego Chrystus powiedział: „Pokażę wam

prostszą drogę do mego Ojca. Jeśli to pojmiecie,
będziecie postępować bez obawy, że obrażacie
Boga”.

Miłość. Jeśli będziecie kochać, wypełnicie pra

wo, nie zdając sobie z tego sprawy.

Sami możemy się przekonać, czy ta zasada

sprawdza się w życiu.

Weźmy pierwsze przykazanie: „Będziesz miło

wał Pana Boga swego z całego serca swego”. Oto

jest miłość.

„Nie będziesz brał imienia Pana Boga twego

nadaremno”.

Czy odważylibyśmy się mówić bez szacunku

kimś, kogo kochamy?

„Pamiętaj, aby dzień święty święcić”.

Czyż nie czekamy z niecierpliwością na spotka

nie z ukochaną osobą, by całkowicie poświęcić się

miłości? Tak samo postępujemy wobec Boga, jeśli
Go kochamy.

To miłość zmusza nas, byśmy przestrzegali

praw ustanowionych przez Boga.

Komuś, kto kocha, nie trzeba przypominać,

żeby czcił swego ojca i matkę albo żeby nie zabijał.

Człowiek, któremu leży na sercu dobro bliźniego,
nikogo nie okradnie. Jak można okradać człowie
ka, którego się kocha? Nie trzeba mu przypomi
nać, by nie składał fałszywego świadectwa przeciw
swemu bliźniemu. Nie zrobi tego, tak jak nie bę
dzie pożądał żony bliźniego swego.

Tak więc „miłość jest wypełnieniem prawa”.

Miłość to zasada stanowiąca podsumowanie

wszystkich innych reguł.

Z przykazania miłości wywodzą się wszystkie

pozostałe przykazania.

Miłość to tajemnica życia.
Tę prawdę zrozumiał święty Paweł i dlatego

napisał list, którego fragment dziś przeczytaliśmy.

Znajdujemy w nim najpiękniejszy i najważniejszy
opis

summum bonum,

największego daru.

Święty Paweł porównuje miłość do innych

pojęć, które w jego czasach miały wielką war

tość.

Przyrównuje ją do szlachetnego daru, jakim

jest zdolność przemawiania językiem porusza
jącym ludzkie serca i umysły, dającym moc

działania i przekraczania granic.

Święty Paweł odnosi się do wielkich proro

ków: „Gdybym mówił językami ludzi i anio
łów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak
miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący”.

Czyż nie ma racji? Często słuchamy słów,

które mają zmienić świat, ale wypowiadane są

bez emocji i brakuje im miłości. Dlatego, choć

mądre i proste, nie poruszają nas.

Święty Paweł porównuje miłość do daru
prorokowania, do wiary i miłosierdzia.

Dlaczego miłość jest ważniejsza niż wiara?
Bo wiara jest jedynie drogą prowadzącą ku

miłości największej.

Dlaczego miłość jest ważniejsza od miło

sierdzia?

Bo miłosierdzie jest jednym z przejawów

miłości, a całość jest zawsze ważniejsza od czę
ści. Miłosierdzie jest drogą, którą podąża mi
łość, by zbliżyć do siebie bliźnich.

Wiemy, że w akcie miłosierdzia może za

braknąć miłości. Jakże łatwo rzucić grosz bied
nemu na ulicy. Czasem prościej dać jałmużnę
niż się od niej powstrzymać.

Przestaje nas wzruszać okrutny widok ludz

kiej biedy.

Dzięki jednej monecie spada nam ciężar

z serca. Dla nas strata niewielka, a żebrakowi

ulży w cierpieniu.

Jednak gdybyśmy naprawdę tego człowieka

kochali, zrobilibyśmy dla niego o wiele więcej.

Albo nie zrobilibyśmy nic. Być może, po

wstrzymując się od rzucenia nędznego grosza,
przez poczucie winy obudzilibyśmy w sobie
prawdziwą miłość?

Święty Paweł porównuje miłość do męczeń

stwa. Ja jednak proszę wszystkich, którzy prag

ną poświęcić życie dla dobra ludzkości: nawet

jeśli chcecie za Boga oddać życie, wasza ofiara

nic  nie  zmieni,  gdy  zabraknie  w  niej  miłości.
Absolutnie nic!
Najważniejsze  w  życiu  jest  dawanie  świa-
dectwa  miłości.  To  uniwersalny  język,  dzię-

i któremu można równie dobrze mówić po

chińsku, jak w dialekcie hindi. Jeśli kiedykol-
wiek odwiedzicie któryś z tych krajów, język

iłości sprawi, że każdy was zrozumie.

Świadectwem  naszej  wiary  jest  sposób,
jaki  przechodzimy  przez  życie,  a  nie  to,  co
mówimy.
Niedawno  byłem  w  sercu  Afryki,  w  rejonie
Wielkich Jezior. Poznałem tam ludzi z roz

rzewnieniem wspominających Dayida Living-

stone’a, jedynego białego, jaki pojawił się na

ich ziemi. Gdy trzy lata po nim przemierzałem

kontynent afrykański, spotykałem ludzi, któ

rzy na dźwięk tego nazwiska uśmiechali się sze
roko, wspominając poczciwego lekarza. Choć
nie rozumieli ani słowa z tego, co mówił, czuli,
że przemawia przez niego miłość.

Jeśli wy także będziecie nosić w sobie mi

łość, trud waszego życia nie pójdzie na marne.

Ona pomoże wam dobrać słowa, gdy będzie
cie chcieli mówić o Bogu lub o życiu ducho

wym. Bez tego oręża nie warto iść w świat, by
w pięknych słowach opowiadać o cudach wia

ry. Jeśli zapomnicie o miłości, cały wasz trud
będzie nadaremny.

Możecie osiągnąć wszystko i być gotowi na

wszelkie poświęcenie, ale nawet jeśli dacie się

spalić na stosie, a nie będzie w was miłości,
czyn ten będzie bez znaczenia dla Boga i dla

was samych.

Na zakończenie swoich rozważań o miłości

święty Paweł w trzech wersach dokonuje za
dziwiającego podsumowania tego, czym jest

największy dar.

Powiada, że na miłość składa się wiele

rzeczy.

Można ją porównać do światła. Ze szkoły

pamiętamy, że gdy weźmiemy pryzmat i pod
niesiemy go do słońca, promień rozszczepi się
na siedem kolorów.

Są to barwy tęczy.

Święty Paweł robi to samo z miłością. Prze
świetla ją promieniem swej wrażliwości i uzy
skuje siedem elementów składających się na to

czucie.

Promień przenikający przez pryzmat ukła-

się w tęczę miłości.

Z czego składa się ta tęcza? Z wartości,

o których słyszymy na co dzień i powinniśmy
według nich żyć.

Te proste uczucia i zwykłe sprawy składają

się na to, co nazywamy największym darem.

Miłość tworzą następujące cechy:
Cierpliwość: „miłość cierpliwa jest”.

Dobroć: „łaskawa jest”.

Wspaniałomyślność: „miłość nie zazdrości”.

Pokora: „nie szuka poklasku, nie unosi się

pychą”.

Szlachetność: „nie dopuszcza się bezwstydu”.
Oddanie: „nie szuka swego”.

Tolerancja: „nie unosi się gniewem”.

Szczerość: „nie pamięta złego”.
Uczciwość: „nie cieszy się z niesprawiedli

wości, lecz współweseli z prawdą”.

Cierpliwość, dobroć, wspaniałomyślność,

pokora, szlachetność, oddanie, tolerancja,

szczerość, uczciwość. Te wartości składają się
na największy dar i wypełniają duszę człowie

ka, który chce zaznaczyć swą obecność w świe-

cie i jednocześnie być blisko Boga.

Wszystkie wymienione cechy związane są

z naszą codziennością, z teraźniejszością i przy
szłością, ale także z wiecznością.

Dużo uwagi poświęca się miłości do Boga,

ale Chrystus mówi nam o miłości do czło
wieka.

My wierzymy, że pokój jest w niebie.
Chrystus szuka go na ziemi.
Człowiek pragnie znać odpowiedź na pyta

nie:  „Komu  poświęcić  swoje  życie?”.  Nie  jest
to  kwestia  wydumana  czy  narzucona  z  góry.
Pojawia  się  we  wszystkich  cywilizacjach,  na

wet tych najbardziej odległych. Jest to bowiem

najgłębsza potrzeba każdego człowieka, prze

jaw działania Ducha Świętego w świecie do

czesnym.

Takim przejawem jest największy dar, będą

cy nie tylko oznaką łaski, ale także sumą czy
nów i słów obecnych w naszym codziennym

życiu.

„Miłość cierpliwa jest”.

Naturalną postawą w miłości jest umiejęt

ność czekania - ze spokojem, bez pośpiechu

i z wiarą, że przyjdzie chwila, gdy uczucie
samo się objawi.

Miłość w swej łagodności cierpliwie cze

ka na odpowiedni moment, by okazać swoją

moc.

Miłość jest cierpliwa. Wszystko zniesie.

Wszystkiemu wierzy.
We wszystkim pokłada nadzieję.

Bo miłość wszystko rozumie.

Dobroć. Miłość wprowadzona w czyn.

Zauważyliście, że Chrystus przez większość

życia czynił dobro i sprawiał ludziom radość?

Swoją krótką obecność na ziemi w dużej

mierze poświęcił uszczęśliwianiu innych.

Zauważcie, że choć Chrystus miał wiele do

zrobienia, nie zapomniał otoczyć troską bliź

nich.

Tylko jedna rzecz jest ważniejsza od szczęś

cia  -  świętość.  Ona  jednak  nie  leży  w  zasięgu
naszych  możliwości.  Natomiast  z  łatwością
możemy  uczynić  innych  szczęśliwymi.  Bóg

wyposażył nas w ten dar, który niemal bez
wysiłku możemy wykorzystać. Jeśli uważnie

rozejrzymy się dookoła, przekonamy się, jak
mało nas to kosztuje.

Dlaczego więc tak niechętnie sprawiamy

innym radość? Szczęście nie mnoży się w nie

woli, nie ubywa go, gdy się nim dzielimy. Prze

ciwnie, rozdając je, stajemy się bogatsi.

Ktoś powiedział: „Najlepszą rzeczą, jaką

możemy zrobić dla ojca, to otoczyć miłością

jego dzieci”.

Świat bardzo potrzebuje takiej postawy!

Jakże łatwo okazać dobroć i jak szybko ro

dzi ona wdzięczność, zapisując się w pamięci
bliźnich na całe lata.

Wielka jest nagroda za okazane dobro. Nie

ma bowiem nic piękniejszego niż dług miłości.
Ona nigdy nie zawodzi.

Miłość jest prawdziwą energią życia.

Browning powiedział:

„Życie ze wszystkimi swymi radościami

i smutkami,

z nadziejami i strachem

to jedyna szansa, by nauczyć się miłości,

poznać miłość, jaką była, jest i może być”.

Tam, gdzie jest miłość, jest także człowiek

i Bóg.

Ten, kto raduje się miłością, potrafi również

cieszyć się drugim człowiekiem i Bogiem. Bóg

jest miłością. Dlatego KOCHAJMY!

Bez wyjątku, w każdej godzinie, bez odkła

dania na później, bez strachu przed cierpie
niem: KOCHAJMY!

Podzielcie się swoją miłością z biednymi. To

takie  proste.  Obdarzcie  nią  bogatych,  którzy
nikomu  nie  ufają,  bo  nie  dostrzegają  miłości.
Choć  bardzo  jej  potrzebują,  nie  potrafią  dzie
lić  się  nią  z  bliskimi.  Wszystkim  nam  trudniej

przychodzi wyrazić miłość wobec najbliższych.

Często staramy się ich zadowolić, ale nie daje
my im radości.

Obdarzajmy innych radością. Wykorzystuj

my każdą możliwość, by sprawiać innym przy

jemność. Najbardziej na tym skorzystamy my

sami, nawet jeśli nikt nie dowie się o naszych

uczynkach. Świat wokół będzie radośniejszy
i wszystko stanie się prostsze.

Jestem na ziemi tu i teraz. Powiedzcie mi,

co dobrego mogę zrobić, jaką radość sprawić
innym. Nie pozwólcie mi czekać ani odkładać

tego na później, gdyż ta chwila nigdy się nie
powtórzy.

Wspaniałomyślność. „Miłość nie zazdrości”.

Tego uczucia nie trawi ogień zawiści, bo nasza
miłość nie konkuruje z miłością otaczających

nas ludzi.

Pozwólmy innym kochać i sami dajmy jesz

cze więcej miłości.

Ofiarujmy siebie bliźnim, dzielmy się tym,

co w nas najlepsze.

Gdy zechcemy zrobić coś dobrego, zawsze

znajdą się ludzie, którzy będą mieli ten sam

cel. Gdyby się jednak okazało, że czynią dobro
lepiej od nas, nie zazdrośćmy im.

Zazdrość budzą w nas najczęściej ludzie

z  najbliższego  otoczenia,  przez  co  niszczymy
to,  co  w  nich  najlepsze.  Zazdrość  to  najbar
dziej  nikczemne  z  ludzkich  uczuć.  Czyha,  by
zniszczyć  dzieło  dobrych  ludzi,  nawet  jeśli
miało ono służyć również nam.

Gdy nauczymy się tego wszystkiego, pozostaje

jeszcze jedna ważna rzecz: pokora. Zamknij

my usta i zapomnijmy o cierpliwości, dobro

ci i wspaniałomyślności. Jeśli w naszym życiu
pojawiła się miłość i jeśli dokonała swego

szlachetnego dzieła, nauczmy się milczeć i nie
przechwalać się sukcesami.

Miłość ukrywa nie tylko swe dzieło, ale

i samą siebie.

Miłość nie zatraca się w samozadowoleniu.
Miłość „nie szuka poklasku, nie unosi się

pychą”.

Piąty element tęczy miłości może wydawać się
dziwny i bezużyteczny. To szlachetność. W ten

sposób objawia się miłość między ludźmi.

Zwykło się uważać, że szlachetność jest

pojęciem względnym, lecz to nieprawda. Ta

cecha miłości przejawia się przede wszystkim

w drobiazgach.

Miłość nigdy nie jest agresywna, niesto

sowna  ani  grubiańska.  Najbardziej  nieśmiała
osoba  na  świecie,  niezdolna  do  nawiązywania
kontaktów,  gdy  w  jej  sercu  pojawi  się  miłość,
zachowuje się tak, jak powinna.

Carlyle powiedział: „Robert Burns jest

najszlachetniejszym  człowiekiem  w  Anglii,
ponieważ  kocha  wszystko,  co  Bóg  stworzył:
i  mysz,  i  kwiatek  polny,  rzeczy  małe  i  duże.

Przy takim nastawieniu do świata Burns może

rozmawiać z każdym, i biednym, i boga

tym, gościć w pałacu i nocować w skromnej
chacie”.

Wiemy więc, jaki powinien być człowiek

szlachetny: to ktoś zachowujący się z godnoś
cią. Oto cały sekret miłości.

Kto ma w sercu miłość, ten nigdy nie za

chowa się grubiańsko, nie będzie pozerem ani
snobem. Te przywary dotyczą jedynie ludzi

będących niewolnikami własnych uczuć, któ
rzy nie potrafią kochać.

„Miłość nie dopuszcza się bezwstydu”.

Oddanie. Gdy kochamy, nie myślimy o zaspo

kojeniu swoich potrzeb, nie koncentrujemy
się wyłącznie na swoich uczuciach.

Miłość domaga się tylko tego, co do niej

należy.

W Anglii, jak w wielu innych krajach, lu

dzie słusznie walczą o swoje prawa. Są jednak
szczególne sytuacje, gdy możemy zrzec się czę
ści naszych przywilejów.

Co prawda święty Paweł nie wymaga od nas

takiego poświęcenia. Wie, że gdy ktoś kocha,
nie domaga się zadośćuczynienia ani nagrody

za to, co robi.

Kochamy, gdyż zostaliśmy obdarzeni naj

większym darem, a nie dlatego, że oczekujemy

czegoś w zamian.

Wcale nie jest trudno zrzec się części swo

ich przywilejów, wynikających z roli, jaką od
grywamy w społeczeństwie. O wiele trudniej

oddać część siebie, a najtrudniej - nie oczeki

wać za to nagrody.

Gonimy za czymś, kupujemy, zdobywamy,

jesteśmy nagradzani, ale czasem w szlachetnym

geście możemy oddać swoją nagrodę. Propo
nuję nawet pójść dalej: w ogóle nie oczekiwać
rekompensaty za swój trud.

Id opus est.

Oto dzieło. Miłość starczy za

wszystko.

„Szukasz w życiu wielkich rzeczy? - pyta

kaznodzieja. - Nie szukaj”.

Dlaczego? Bo nie w rzeczach kryje się wiel

kość, lecz w oddaniu wynikającym z miłości.

Wiem, jak ciężko dobrowolnie zrzec się na

grody.

Wiem, jak trudno nie oczekiwać nagrody

za swoje uczynki.

Nie, nie powinienem tego mówić. Tak na

prawdę w miłości nic nie jest trudne. Wierzę,
że jarzmo miłości jest lekkie. Sprowadza się do
tego, jak żyjemy. Miłość to najprostszy sposób,

by dobrze przeżyć swoje życie. Ona nie szu

ka poklasku i wypełnia swym światłem każdą

chwilę naszego istnienia.

Podstawową prawdą dotyczącą naszego ży

cia duchowego jest to, że nie ma większego
szczęścia niż dawanie.

Powtarzam: nie w braniu i posiadaniu, lecz

w dawaniu jest prawdziwe szczęście. Tylko

i wyłącznie w dawaniu.

Obecnie ludzie dążą do szczęścia złą dro

gą.  Chcą  mieć  i  dostawać,  chwalić  się  tym,
co  mają,  zdobywać  i  korzystać  z  cudzej  pracy.
Większość  nas  uważa,  że  na  tym  polega  reali
zacja życiowych celów.

Jednak spełnienie to przede wszystkim da

wanie i służenie. Chrystus mówi, że kto chce

być  wywyższony,  powinien  służyć  bliźniemu.
Kto  pragnie  szczęścia,  dla  tego  miłość  powin
na  być  kluczem  do  życia.  Reszta  nie  ma  zna

czenia.

Kolejnym elementem tęczy miłości jest tole
rancja. „Miłość nie unosi się gniewem”.

Zwykliśmy uważać nietolerancję za dzie

dziczną  słabość,  cechę  osobowości,  defekt  na
tury,  choć  w  rzeczywistości  to  przywara  całej
ludzkości. Dlatego też święty Paweł, mówiąc
o  miłości,  nie  zapomina  o  tolerancji.  W  wielu
fragmentach  Biblii  nietolerancja  jest  opisywa
na jako jeden z najbardziej niszczących mecha
nizmów ludzkiego działania.

Najbardziej smuci mnie to, że nietolerancję

i  uprzedzenia przejawiają ludzie uważający się
za cnotliwych. Zwykle ta ułomność jest niczym
plama na honorze człowieka, który miał wszel
kie  dane  po  temu,  by  być  dobrym  i  szlachet
nym.  Zdarza  się,  że  ludzie  niemal  doskonali
nagle wpadają w gniew, gdy ktoś się im sprze
ciwia, bo uważają, że tylko oni mają rację.

Zjawisko nietolerancji u osób uważających

się za doskonałych jest jednym z największych
problemów ludzkości.

Istnieją dwie kategorie grzechów: grzechy

ciała  i  grzechy  ducha.  W  pewnej  przypowie
ści  z  Nowego  Testamentu  syn  marnotrawny
opuszcza  rodzinny  dom  i  idzie  w  świat,  a  jego

starszy brat zostaje z ojcem. Gdy po długiej

tułaczce syn marnotrawny powraca, ojciec wy

daje  na  jego  cześć  wielką  ucztę.  Dowiedziaw
szy  się  o  przygotowaniach,  starszy  syn  zwraca
się  przeciw  ojcu.  „Czyż  nie  służyłem  ci  przez
lata  i  nie  pracowałem,  podczas  gdy  on  trwonił
twój majątek?” - spytał.

Syn marnotrawny zgrzeszył ciałem, lecz

jego brat popełnił większy grzech: grzech du

cha. Ciekawe, że większość nas bez wahania

wskazałaby na syna marnotrawnego jako tego,

który popełnił cięższy grzech. Czy rzeczywiście
tak jest?

Nie ma takiej wagi, która pozwoliłaby osza

cować ciężar ludzkich grzechów. „Gorszy”
i „lepszy” to puste słowa. Jednak powiadam

wam: drobne przewinienia często okazują się

cięższym grzechem od prostych błędów.

W oczach Boga, który jest miłością, grzech

przeciw miłości jest sto razy gorszy. Nietole-

rancja jest gorsza od popędu, chciwości, próż
ności czy opilstwa.

Przez nią życie nabiera goryczy.

To ona niszczy społeczne więzy.

To ona sieje nienawiść i spustoszenie.

To ona wypędza kobiety i mężczyzn
z domów.
To ona odbiera siłę młodości.
To ona bezinteresownie sieje rozpacz

i nie ma sobie równych.
Spójrzmy na starszego brata. Jest grzeczny,

pracowity, cierpliwy, odpowiedzialny. Podzi

wiamy jego cnoty. Widzimy tego młodego

chłopca, niemal dziecko, stojącego w drzwiach
przed ojcem.

„Rozgniewał się więc i nie chciał wejść” -

czytamy. Jakże postawa starszego brata musiała

zaboleć marnotrawnego syna! Ilu grzeszników

nigdy nie zazna spokoju w niebie z powodu lu
dzi bez serca, którzy stoją bezpiecznie w domu

ojca!

Zastanówmy się, jaki wyraz twarzy przybrał

starszy  brat,  wypowiadając  te  słowa.  Może  był
zazdrosny,  wściekły,  dumny,  okrutny,  a  może
miał  minę  człowieka,  który  wierzy  w  swoją

nieomylność? Upór, żal, brak miłosierdzia to

cechy charakteryzujące duszę, która nie zna

miłości. To uczucia prowadzące do nietoleran
cji i uprzedzeń.

Każdy z nas spotyka się w życiu z podobny

mi sytuacjami. Wiemy, że te przewinienia są
o wiele gorsze od grzechów ciała.

Czyż sam Chrystus nie mówił o tym uczo

nym mężom, gdy wskazując kobietę lekkich
obyczajów, zapewniał, że ona pierwsza trafi do
królestwa niebieskiego?

W niebie nie ma miejsca dla ludzi nietole-

rancyjnych i przesądnych. Raj stałby się wów
czas miejscem nie do zniesienia, zarówno dla
tych biedaków, jak i dla pozostałych.

Człowiek nietolerancyjny powinien się od

rodzić, odrzucając wszystko, co uważał dotąd
za nietykalne i pewne. W przeciwnym razie ni
gdy nie wejdzie do królestwa niebieskiego.

Aby wejść do królestwa niebieskiego, czło

wiek musi nosić raj w sobie.

Zauważcie, że gdy o tym mówiłem, zacząłem

się denerwować. W moich słowach pojawiła
się nietolerancja i odsłoniła we mnie coś zgoła

odpychającego. To wielka próba dla miłości.

Musimy  zdać  sobie  sprawę,  że  nie  osiągniemy
spokoju  wewnętrznego,  pozwalającego  roz
kwitnąć  miłości,  jeśli  ulegniemy  nietolerancji.

Spójrzcie,  jak  łatwo  uśpić  czujność  i  pozwolić,
by  duszą  zawładnęły  złe  myśli.  Opowiadając
o  szlachetności,  pokorze,  cierpliwości,  do
brych  manierach  i  oddaniu,  przestałem  nad
sobą panować.

Popełniłem grzech ludzi opiewających wszel

kie cnoty - wpadłem w pułapkę nietolerancji.

Na tym przykładzie widać, że nie wystar

czy mówić o uprzedzeniach. Musimy dojść ich
źródeł, dokonać zmiany, dotykając najgłęb
szych pokładów naszej osobowości. Tylko wte-

dy zdołamy zwalczyć rodzącą się w nas złość.
Staniemy się łagodniejsi nie dlatego, że wyzby
liśmy się agresji, lecz dlatego, że otworzyliśmy
się na miłość.

Bóg jest miłością. Ta miłość nas przenika

i zmienia. Stajemy się łagodniejsi, czyści. To
ona pozwala wyzbyć się zła, odnawia, leczy

i odbudowuje wnętrze człowieka.

Nie zmienimy się siłą naszej woli.
Nie zmieni nas upływ czasu.
Zmieni nas miłość.

Dlatego pozwólmy miłości przeniknąć na

sze serca. Pamiętajmy: to kwestia życia i śmier
ci.  Na  nic  zda  się  moje  kazanie  o  miłości,  jeś
li  nie  potrafię  jej  wzbudzić  w  innych.  „Lecz
kto  by  się  stał  powodem  grzechu  dla  jednego
z  tych  małych,  którzy  wierzą  we  mnie,  temu
byłoby  lepiej  kamień  młyński  zawiesić  u  szyi
i utopić go w głębi morza”.

Lepiej nie żyć wcale niż żyć bez miłości,
Lepiej nie żyć niż nie kochać.

Porozmawiamy teraz o niewinności i szcze
rości. Największy wpływ mają na nas ludzie,

którzy wierzą w to, co mówimy. W atmosferze
wzajemnych podejrzeń ludzie się od siebie od
dalają.

Gdy spotykamy się ze szczerością ze strony

drugiej osoby, otwieramy się na nią. Gdy ktoś

w nas uwierzy, stajemy się odważni i przyjaź

nie patrzymy na świat.

Zrozumienie drugiego człowieka potrafi

nas całkowicie zmienić.

Dobrze jest mieć świadomość, że są jeszcze

na  świecie  ludzie,  którzy  nie  zniechęcają  się
i  czynią  dobro,  bo  znają  jego  wartość.  Takie
osoby  zyskują  szacunek  bliźnich  i  Boga.  Nie
odczuwają  zazdrości  i  nie  są  obojętni,  bo  mi

łość „nie pamięta złego”. Wszędzie dostrzegają

dobro i dają z siebie to, co mają najlepszego.

Kto kocha, przechodzi przez życie zwycię

sko, choć nie oczekuje nagrody. Jakże cudow
ne jest życie ludzi, których opromienia światło
miłości! To wielka siła i błogosławieństwo spę
dzić choćby jeden dzień, nie pamiętając złego.

Gdy ludzie nam ufają, to znaczy, że daje

my  im  miłość.  Pamiętajmy  jednak,  że  można
czynić dobro, obdarzając swoim zaufaniem in
nych.  Nasza  otwartość  na  ludzi  może  narazić
nas  na  cierpienie,  ale  to  bez  znaczenia  w  ob
liczu  radości  wypełniającej  nasze  życie.  Nie
musimy  nakładać  ciężkiej  zbroi,  zasłaniać  się

tarczą i chwytać za broń. Ochronią nas szcze

rość i otwartość.

Możemy pomóc tylko tym, którym ufamy.

Szacunek dla innych pozwała nam odbudować

szacunek wobec samych siebie.

Jeśli wierzymy, że ktoś może ulec przemia

nie, i potraktujemy go na równi ze sobą, on
sam otworzy się na nasze słowa z wiarą, że ma
szansę zmienić się na lepsze.

„Miłość nie cieszy się z niesprawiedliwości,

lecz współweseli się z prawdą”.

Zwróćmy uwagę, jak ważna jest uczciwość.

Kto potrafi kochać bliźniego, ten kocha praw

dę i cieszy się nią, nawet jeśli nie jest to praw
da, jakiej go uczono.

Ta prawda nie jest zawarta w doktrynach.
Tej prawdy nie głoszą w kościołach.
Ta prawda nie jest kolejnym „izmem”.

Kochający człowiek „współweseli się z praw

dą”, szuka jej z otwartym umysłem, pokorą,
bez uprzedzeń i nietolerancji i cieszy się z tego,
co odkrywa.

Być może słowo „uczciwość” nie jest naj

trafniejszym określeniem tej wartości składają

cej się na miłość. Nie znajduję jednak lepszego
słowa. Nie mam bowiem na myśli uczciwości

Nie będziemy już analizować miłości. Teraz
musimy sprawić, by wszystkie te elementy sta

ły się częścią naszej egzystencji.

Główny cel naszego życia na ziemi to na

uczyć się kochać.

Życie stwarza nam wiele możliwości, byśmy

opanowali tę sztukę. W każdej chwili naszej
ludzkiej egzystencji możemy nauczyć się mi

łości. Życie to nie długie wakacje, lecz ciągła

nauka.

Najważniejszą zaś lekcją jest nauka miłości.
Trzeba wciąż uczyć się kochać.

Co sprawia, że ktoś staje się wielkim arty

stą, pisarzem czy muzykiem?

Praktyka.
Co sprawia, że ktoś jest uznawany za wiel

kiego człowieka?

Praktyka. Tylko tyle.
Dla rozwoju duchowego równie ważne jak

dla rozwoju fizycznego jest ćwiczenie. Kto nie
ćwiczy mięśni ramion, nie będzie miał bicep
sów. Jeśli nie poddasz swojej duszy ćwiczeniom,
będziesz słaby psychicznie i nie zaznasz radości
towarzyszącej przemianom duchowym.

Miłość nie jest wytworem chwili.

W miłości objawia się bogactwo i siła życia.

Człowiek może się spełnić tylko przez nią.

By tak się jednak stało, potrzebujemy ciąg

łych ćwiczeń praktycznych.

Co robił Chrystus w warsztacie stolarskim?
Ćwiczył.
Choć był doskonały, ćwiczył. Wiemy o tym

z ewangelii. W ten sposób dojrzewał do roli,

jaką miał spełnić wobec Boga i ludzi.

Spróbujmy spojrzeć na świat jak na wielki

warsztat, w którym uczymy się miłości. Prze

stańmy walczyć z tym, co przydarza nam się
w życiu. Nie narzekajmy, że wciąż musimy być

czujni, zmagać się z nieprzyjaznym otocze
niem, stykać się z niedobrymi ludźmi.

To jest właśnie warsztat, jaki stworzył dla

nas Bóg.

Nie bójmy się pokus i nie dziwmy się, że

pełno ich wokół i stale musimy czynić wysiłki,
by im nie ulec. W ten sposób Bóg kształtuje
naszą duszę.

Wszystko to uczy nas cierpliwości, pokory,

poświęcenia, tolerancji. Nie odrzucajmy ręki,
która nas rzeźbi, bo to ona wskazuje nam dal
szą drogę.

Uwierzmy, że z każdą minutą stajemy się

coraz piękniejsi. Choć trudno to zaakcepto

wać, przeciwności losu i pokusy są narzędziem

w ręku Boga.

Goethe mówił: „Talent rozwija się w samot

ności, charakter - w rwącej rzece życia”.

Talent rodzi się w samotności. Wytrwałość,

wiara i siła modlitwy - w trudach życia. Oso

bowość człowieka kształtuje się jedynie przez

jego aktywny udział w życiu.

W codzienności uczymy się miłości.

Opowiedziałem wam o miłości, byście mogli
lepiej zrozumieć swoje relacje z Bogiem i bliź
nimi.

Jednak to zaledwie kilka aspektów tego za

gadnienia. Miłości nie da się opisać.

Światło to o wiele więcej niż jego elementy

składowe. To blask i migotanie w przestrzeni.

Miłość jest czymś więcej niż sumą wszyst

kich jej elementów - to żywe, pulsujące i bo
skie zjawisko.

Jeśli połączymy wszystkie kolory tęczy, uzy

skamy biel, ale nie stworzymy światła.

Tak samo, łącząc wszystkie cechy, o których

mówiliśmy, możemy stać się cnotliwi, ale czy
nauczymy się kochać?

Jak więc napełnić serca miłością?

Powinniśmy starać się jak najwięcej o niej

myśleć.

Próbujmy naśladować tych, którzy nauczyli

się kochać.

Zapomnijmy wszystko, czego do tej pory

nauczono nas na temat miłości, łącznie z moim
kazaniem.

Módlmy się.
Czuwajmy.

Jednak żadna z tych rzeczy nie skłoni nas do

miłości, bo ona jest skutkiem działania. Do
piero gdy poznamy przyczynę, zrozumiemy,
skąd bierze się skutek.

Chcecie wiedzieć, co jest ową przyczyną?

W pierwszych słowach

Listu świętego Jana,

zamieszczonego w nowym wydaniu Biblii,
czytamy:

„My miłujemy, ponieważ On sam pierwszy

nas umiłował”.

Napisane jest „miłujemy”, a nie „miłujemy

Boga", jak błędnie tłumaczono dawniej.

„My miłujemy, ponieważ On sam pierw

szy nas umiłował. Zwróćcie uwagę na słowo

„ponieważ”.

To jest ta przyczyna, o której mówiłem.
Najpierw On nas pokochał i dzięki temu

my potrafimy kochać.

Wszyscy jesteśmy przejawem boskiej miłości.

Kochamy Go, kochamy siebie nawzajem,

kochamy świat.

Tak to działa. Nasze serca ulegają przemia

nie. Wystarczy zastanowić się nad miłością,
którą obdarzył nas Bóg, a nauczymy się ko
chać.

Nie możemy zmusić się do kochania, ale nie

możemy również zmusić innych, by pokochali
nas. Jedyne, co możemy zrobić, to otworzyć
się na miłość, być zawsze blisko niej i postępo

wać zgodnie z jej nakazami.

Pokochajcie miłość. Doceńcie to, co dla

was robi. Kochając miłość, sami będziecie mi
łością.

Miłość rodzi miłość.

Jeśli zbliżymy metalowy przedmiot do źród

ła elektryczności, porazi nas prąd. Na tym po

lega zjawisko indukcji. Gdy zaś przybliżymy

ten przedmiot do magnesu, zacznie działać jak
magnes.

Jeżeli będziemy blisko tego, który nas ko

cha, przepełni nas Jego miłość.

Kto szuka przyczyny, zrozumie skutek.

Musimy pojąć, że rozwój duchowy nie jest

dziełem przypadku, kaprysem ani wynikiem fa-

scynacji tym, co nadprzyrodzone. Potrzeba roz

woju duchowego bierze się z prawa naturalnego,
które z kolei wiąże się z prawem boskim.

Kiedyś Edward Irving odwiedził umierają

cego chłopca. Podszedł do niego, położył mu
rękę na czole i powiedział:

„Chłopcze, Bóg cię kocha”.
Po tych słowach wyszedł.

Chłopiec zerwał się z łóżka i zawołał: „Bóg

mnie kocha! Bóg mnie kocha!”. Dziecko wy

zdrowiało. Pewność, że jest kochany przez

Boga, sprawiła, iż znalazł w sobie moc i zwal

czył chorobę.

W taki sam sposób miłość niszczy zło w ser

cu, czyniąc ludzi lepszymi, bardziej cierpliwy
mi, tolerancyjnymi, miłymi, oddanymi i szcze

rymi.

Nie ma innego sposobu, by zacząć kochać.

To bardzo proste. Kochamy innych, kochamy
siebie, kochamy naszych wrogów, a wszystko
dlatego, że na początku pokochał nas Bóg.

Teraz już wiemy, dlaczego święty Paweł uznał

miłość za największy dar.

Pozostało nam rozważyć kwestię podstawo

wą, którą można streścić w jednym zdaniu:

Miłość trwa wiecznie.

„Miłość nigdy nie ustaje” - powiada święty

Paweł. Po raz kolejny przedstawia nam długą

listę rzeczy, które w jego czasach uważano za

istotne i wierzono, że są wieczne.

Święty pokazuje nam, jak kruche i przemi

jające są te wartości.

„Miłość nigdy nie ustaje, jak proroctwa,

które się skończą”.

W tamtych czasach każda matka marzyła,

żeby jej syn stał się prorokiem. Przez wieki Bóg
przemawiał do ludzi ustami proroków i dlate
go mieli oni większą władzę od królów. Ludzie

z trwogą czekali na pojawienie się kolejnego
posłańca niebios, a gdy przychodził, oddawali

mu cześć.

Święty Paweł jest jednak bezlitosny w swych są

dach, Mówi o „proroctwach, które się skończą”.

Biblia pełna jest proroctw. Kiedy jednak za

częły się spełniać, traciły swoje pierwotne zna
czenie. Przemijały jak stare historie i pamiętali
o nich jedynie ludzie najbardziej religijni.

Święty Paweł mówi dalej o „darze języków,

który zniknie”.

Wiemy, że pierwsze języki, którymi posłu

giwali się ludzie, powstały tysiące lat temu.
Pomagały w organizowaniu życia, umacniały

więzi społeczne, pozwalały przetrwać we wro
gim i pełnym niebezpieczeństw świecie. Gdzie
podziały się te języki?

Zniknęły.
Egipcjanie wznosili piramidy i pokrywali

pismem budowle, które przetrwały do dzisiaj.
Nadal istnieją jako naród, lecz posługują się

już innym językiem.

Sami możecie zinterpretować te przykłady—

dosłownie lub jako symbol. Ważne jest to, że
pozwalają nam one zrozumieć sens słów świę
tego Pawła.

List do Koryntian,

któremu po-

święcamy nasze rozważania, apostoł pisał starą
greką. Jednak gdyby dzisiejsi Grecy dostali do
rąk oryginalny tekst, niewielu z nich potrafiło
by go odczytać.

Przez ponad tysiąc pięćset lat łacina rządziła

światem, ale dziś straciła swe pierwotne znacze
nie. Kolejny przykład stanowią prastare języki
innych ludów Europy. Języki dawnych Galów
czy Szkotów umierają na naszych oczach.

Oprócz Biblii najpopularniejszym tekstem

w Wielkiej Brytanii jest dziś

Klub Pickwicka

Charlesa Dickensa. Prawie cały utwór został
napisany językiem, jakim posługuje się angiel

ska ulica. Jednak uczeni uważają, że za pięć
dziesiąt lat powieść Dickensa będzie niezrozu

miała dla przeciętnego czytelnika.

Święty Paweł idzie dalej, mówiąc o „wiedzy,

której zabraknie”,

Gdzie podziały się mądrości starożytnego

świata?  Zniknęły  z  powierzchni  ziemi.  Dziś
dziecko  w  wieku  szkolnym  wie  więcej  niż  Sir
Isaac Newton, który sformułował prawo grawi
tacji. Poranna gazeta nadaje się do wyrzucenia,
gdy  nadchodzi  wieczór.  Opasłe  encyklopedie
sprzed dziesięciu lat możemy obecnie kupić za
bezcen, gdyż odkrycia naukowe opisane na ich
stronach przeszły do lamusa historii.

Zauważcie, jak szybko para wodna zastąpi

ła konia jako siłę pociągową, a tę niebawem
zastąpiła elektryczność. Dzięki niej wszystkie

dotychczasowe odkrycia stały się wkrótce prze

żytkiem. Jeden z największych współczesnych
autorytetów, Sir William Thomson, przewidy

wał: „Silnik napędzany parą wodną niedługo

pójdzie w niepamięć”.

„Wiedza, której zabraknie”.

Czasem przez ogrodzenie widzimy w obejściu

stare koła, połamane części wozu, żelazne przed
mioty zżarte rdzą. Dwadzieścia lat wcześniej
przedmioty te napawały dumą ich właściciela.

Dziś nie stanowią żadnej wartości, zaśmie

cając nasze domy i ogrody.

Współczesna nauka i filozofia, z których teraz

jesteśmy tak dumni, kiedyś też się zestarzeją.

Kilka lat temu wielkim autorytetem w dzie

dzinie  medycyny  był  Sir  James  Simpson,
mieszkający  w  Edynburgu  wynalazca  chlo
roformu  i  ojciec  współczesnej  anestezjologii.
Ostatnio  biblioteka  uniwersytecka  zwróciła
się  do  jego  siostrzeńca,  aby  zabrał  stamtąd
prace  naukowe  wuja,  gdyż  studenci  przestali

z nich korzystać.

Siostrzeniec odpowiedział: „To znaczy, że

musicie wynieść na strych nie tylko dzieła mo-

jego wuja, ale także wszystkie, które powstały
wcześniej niż dziesięć lat temu”.

Sir James Simpson był człowiekiem po

wszechnie cenionym. Odwiedzali go naukow

cy z różnych zakątków świata. Mimo to jego

wynalazki, podobnie jak niemal wszystkie od

krycia tej epoki, straciły wartość.

„Teraz widzimy jakby w zwierciadle”.
Czy są rzeczy, które trwają wiecznie? Świę

ty Paweł pominął wiele spraw. Nie wspomniał
o pieniądzach, powodzeniu, sławie, ogranicza

jąc się do najważniejszych zagadnień swoich

czasów. Poświęcił uwagę sprawom, którymi
zajmowali się najmądrzejsi ludzie tamtej epo
ki, świadomie przemilczając wiele z nich.

Święty Paweł nie potępia tych rzeczy. Mówi

jedynie, że nie trwają wiecznie; są ważne, lecz

nie najistotniejsze.

Jest bowiem coś ważniejszego.

To, kim jesteśmy, jest istotniejsze od tego, co

robimy i co posiadamy. Ludzie nierzadko nazy

wają grzechem to, co nim nie jest, mając na my

śli szybko przemijające uczucia. Jakże są ulotne.

To określenie często pojawia się w Nowym

Testamencie. Święty Jan nie mówi, że świat się

myli, lecz że przemija.

Świat jest pełen pięknych rzeczy, które nas

porywają i wzbogacają.

Jednak nie są trwałe. Wszystkie sprawy doczes

ne, piękno, rozkosze ciała, duma trwają chwilę.

Dlatego nie przywiązujcie wagi do tego,

co ulotne. Ziemskie przyjemności nie są tego
warte, aby poświęcać im czas i oddawać swoją

nieśmiertelną duszę.

Jedyne, co trwa wiecznie, to „wiara, nadzie

ja i miłość”.

Powiecie, że dwie z tych rzeczy również

mogą przeminąć: wiara, kiedy ostatecznie po
czujemy i przeżyjemy obecność Boga, oraz na
dzieja, gdy zostanie ona zaspokojona.

Jednak miłość będzie trwać wiecznie.

Wieczny Bóg jest miłością. Szukajcie więc

miłości — tej chwili wieczności, która jako je
dyna przetrwa, gdy ludzkość osiągnie swój
kres. Miłość będzie jedyną akceptowaną we

wszechświecie walutą, podczas gdy inne mo

nety, używane przez ludzi różnych narodowo
ści, stracą wartość.

Jeśli chcecie poświęcić się wielu sprawom,

zacznijcie od miłości. Wtedy cała reszta będzie

wam dana. Pamiętajcie, by każdej rzeczy na

dać właściwą wartość.

Pamiętajcie, by każdej rzeczy nadać jedynie

właściwą jej wartość.

Pamiętajcie, by ta myśl kierowała waszym

życiem i aby miłość była dla was największą

wartością. Czyńcie to, co czynił Chrystus: bu

dujcie swoje dzieło na fundamencie miłości.

Miłość jest wieczna. Pamiętacie, jak świę

ty Jan mówił o niej zawsze w kontekście życia

wiecznego? Kiedy byłem mały, stale słyszałem,
że „Bóg tak bardzo kochał świat, że zesłał swe
go Syna Pierworodnego, by ci, co w Niego
wierzą, nie pomarli, lecz żyli wiecznie”.

Pamiętam, jak dorośli ciągle powtarzali, iż

Bóg tak bardzo ukochał ludzi, że wystarczy

Mu  zaufać,  a  na  ziemi  zapanuje  pokój,  radość
i  zgoda.  Potem  odkryłem,  że  to  nie  jest  cała
prawda.  Rzeczywiście,  zaufanie  to  najprostsza
droga do miłości, ale łaski życia wiecznego do-

stąpią jedynie ludzie wierzący w Boga i kocha

jący Go.

Pismo Święte przedstawia nam jeszcze inną

wizję. Nie wystarczy zapewnić światu pokój.

Z  kart  Biblii  dowiadujemy  się,  że  Chrystus
narodził  się  po  to,  aby  ofiarować  człowiekowi
życie  pełne  miłości.  Każdemu  z  nas  daje  dość
czasu, abyśmy nauczyli się kochać.

W świetle tych słów ewangelia nabiera sensu:

przemienia ciało i duszę, wskazuje drogę i cel.

Wiele tekstów religijnych pisanych jest dla

wybranej grupy ludzi.

Obiecują pokój, lecz nic nie mówią o życiu.
Skupiają się na wierze, zapominając o mi

łości.

Zajmują się pojęciem sprawiedliwości, po

mijając kwestię objawienia.

Człowiek zniechęca się i zaprzestaje ducho

wych poszukiwań.

Nie będziemy komentować tych błędów.

Dla nas jest rzeczą oczywistą, że tylko mi

łość pełna może konkurować z miłością tego

świata.

Kochać pełnią miłości oznacza żyć pełnią

życia.

Kochać na zawsze to żyć wiecznie. Zycie

wieczne jest nierozerwalnie złączone z miłością.

Dlaczego pragniemy żyć wiecznie? Bo chce

my,  by  dzień  jutrzejszy  przyniósł  nam  to,  co
kochamy  Pragniemy  przeżyć  choćby  jeszcze
kilka  chwil  z  ukochaną  osobą.  Chcemy  spo
tkać kogoś, kto będzie godny naszej miłos'ci
i sam pokocha nas tak, jak na to zasługujemy.

Dlatego człowiek, który nie ma nikogo,

kogo mógłby pokochać, pragnie śmierci. Jak

długo będzie otoczony przyjaciółmi, ludźmi,
których kocha i którzy jego kochają, tak długo
będzie żył.

Żyć znaczy bowiem kochać.
Nawet miłość do zwierzęcia, choćby uko

chanego psa, może być wystarczającym powo
dem, aby żyć. Jeśli jednak człowiek zerwie tę
nić miłości wiążącą go ze światem, utraci mo
tywację do dalszego życia.

To odbiera „życiodajną siłę”.

By mieć udział w życiu wiecznym, trzeba

poznać miłość. Bóg jest miłością. Święty Jan
mówi: „Bóg dał nam życie wieczne, a to życie

jest w Jego Synu”.

Niezależnie od wyznawanej religii i wiary

najpierw szukajcie miłości. Reszta będzie wam
dana.

Miłość musi być wieczna, bo Bóg jest

wieczny.

Miłość to życie.

Miłość nigdy nie zawodzi, podobnie jak ży

cie przepełnione miłością.

tym właśnie mówi święty Paweł: źródłem

wszechrzeczy jest miłość, ten największy dar,

trwający wiecznie, podczas gdy wszystko inne
przemija.

Miłość jest tu i teraz, w nas samych. Nie

jest czymś ofiarowanym człowiekowi po jego

śmierci. Przeciwnie, trudno uczyć się miłości
na starość, gdy wcześniej się jej nie szukało
i nie doświadczało.

Najgorsze, co może spotkać człowieka, to

żyć i umrzeć w samotności, nie kochając i nie
będąc kochanym.

Już kończę moje długie kazanie. Przedtem jed

nak pragnę wam coś zaproponować. Kto z was
chce przynajmniej raz w tygodniu spotykać się
ze mną przy lekturze tego fragmentu

Listu do

Koryntian

Proponuję, byśmy spotykali się przez naj

bliższe trzy miesiące. Pewien człowiek, który
tak zrobił, całkowicie odmienił swoje życie.

Możecie też sami czytać

List do Koryntian.,

szczególnie te fragmenty, w których jest mowa
o miłości.

„Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest, miłość

nie zazdrości”.

Wprowadzajcie w życie te zasady, a wtedy

wszystko, co będziecie czynić, doprowadzi was

do wieczności. Warto poświęcić trochę czasu,
by nauczyć się kochać.

Żaden człowiek nie zostaje świętym, kiedy

śpi. Musi się modlić, medytować.

Tak samo każda próba doskonalenia cha

rakteru wymaga przygotowania i starań.

Bądźcie wobec siebie wymagający. Nadajcie

sens waszemu istnieniu. Jeśli spojrzycie wstecz,
zobaczycie, że najwspanialsze chwile waszego
życia były przepełnione duchem miłości.

Gdy z perspektywy czasu spojrzymy na

nasze życie, w którym potrafiliśmy uniknąć

pułapek  złudnych  przyjemności,  zauważymy,
że  kluczowe  momenty  następowały  wówczas,
gdy  przeżywaliśmy  miłość,  gdy  bez  rozgłosu

robiliśmy  coś  dobrego  dla  innych.  Być  może
było  to  coś  tak  błahego,  że  nie  warto  o  tym
mówić,  ale  pozwoliło  przez  ułamek  sekundy
poczuć się częścią wieczności.

Widziałem w życiu najpiękniejsze dzieła

Pana Boga i zaznałem niemal wszystkich przy

jemności, jakich może doświadczyć człowiek.

Gdy  jednak  patrzę  wstecz,  przypominam  so
bie  zaledwie  kilka  krótkich  chwil,  kiedy  dane
mi  było  stać  się  nieudolnym  naśladowcą  bożej
miłości.

Dla tych chwil warto było żyć. Wszystko

inne przemija, ale te drobne, niewidoczne ge
sty miłości usprawiedliwiają moją egzystencję.

Miłość bowiem nigdy nie ustaje.

Święty Mateusz przedstawił w swojej ewangelii

klasyczny opis sądu ostatecznego. Syn człowie
czy zasiada na tronie i rozdziela niczym pasterz
owce od kozłów.

Wtedy każdy z nas zada sobie podstawowe

pytanie: „Jak żyłem?”.

Tak samo mógłby zapytać: „Jak kochałem?”.

Najważniejsza w drodze do zbawienia jest

miłość. Nie będą liczyć się nasze czyny,

w co wierzyliśmy

i co osiągnęliśmy.

Nic z tych rzeczy nie będzie nam policzone —

istotne będzie to, jak kochaliśmy bliźniego.

W niepamięć pójdą popełnione przez nas

błędy. Zapamiętane zostaną tylko te chwile,

gdy mogliśmy zrobić coś dobrego, a nie uczy

niliśmy tego. Ponieważ nie dawać świadectwa
miłości to jakby działać wbrew Bogu. To do-

wód na to, że nigdy Go nie poznaliśmy, że On

kochał nas na próżno, a Jego Syn na darmo
oddał za nas życie.

Nie kochać to przyznać się do tego, że Bóg

nie miał wpływu na nasze myśli i życie, że ni
gdy nie zbliżyliśmy się do Niego na tyle, by
poczuć Jego cudowną miłość. Dlatego:

„Żyłem dla siebie, myślałem o sobie,

o sobie i nikim więcej -

jakby Jezus nigdy nie żył,

jakby nie umarł”.

Wszystkie narody staną razem przed obli

czem Boga. Będziemy sądzeni w obecności ca

łej ludzkości.

Każdy z nas osądzi także sam siebie.
Będą tam obecni ludzie, którym pomogli

śmy, będą również ci, którymi pogardziliśmy

i których odrzuciliśmy. Nie będą potrzebni

świadkowie, gdyż świadczyć będzie za nas na
sze własne życie.

Jedynym oskarżeniem będzie brak miłości.

Pamiętajcie: słowa, które padną w dniu

sądu, nie będą pochodzić z ksiąg teologicz
nych, od świętych ani z kościelnych ambon.

Wypłyną one z ust głodnych i biednych.
Nie będą pochodzić z pacierza ani z teolo

gicznych ksiąg.

Wypłyną z ust nagich i bezdomnych.

Nie będą pochodzić z Biblii ani modlitew

ników.

Zamiast słów przemówią szklanki pełne

wody, którą komuś podaliśmy lub której po

skąpiliśmy.

Kim jest Chrystus?

To Ten, który nakarmił biednych, przy

odział nagich i nawiedził chorych.

Gdzie jest Chrystus?

„Kto by przyjął jedno takie dziecko w imię

moje, mnie przyjmuje”.

Kto jest z Chrystusem?

Ten, kto kocha.

Gdy młodzieniec zamilkł, słońce

dawno już zaszło. Ludzie wstali

w ciszy i udali się do swych

domów. Nie zapomnieli tego
dnia do końca życia. Poczuli siłę
największego daru i zapragnęli,
by to popołudnie na długo zostało

w ich sercach.

Szkoda, że ten dzień na zawsze
nie pozostanie w naszej pamięci -

pomyślał jeden z wiernych.

Bo jak powiedział młodzieniec,

przetrwa tylko miłość.