Guy Gavriel Kay

Najmroczniejsza Droga

Fionavarskiego gobelinu

Przełożyła Dorota Żywno

U kresu tej drogi jak i na początku wszystkich dróg są moi rodzice Sybil i Sam 

Kay. Ten gobelin należy do nich.

Streszczenie księgi pierwszej i drugiej

W Letnim Drzewie opowiedziano, jak Loren Srebrny Płaszcz i Matt Sören, mag 

i jego źródło, wywodzący się z Najwyższego Królestwa Brenninu leżącego w świecie 
Fionavar, skłonili pięcioro ludzi z naszego świata, by przeszli wraz z nimi do tego, 
z którego przybyli. Goście mieli jakoby uczestniczyć w uroczystościach 
towarzyszących obchodom pięćdziesiątej rocznicy wstąpienia na tron Ailella, 
najwyższego króla. W rzeczywistości poczynania maga wywołane były żywionymi 
przez niego mrocznymi przeczuciami.

Okrutna susza dręczyła Brennin. Starszy syn Ailella, Aileron, już został wygnany, 

gdyż przeklął swojego ojca za to, że ten nie pozwolił mu podjąć próby zakończenia 
suszy przez złożenie z siebie ofiary na Letnim Drzewie.

We Fionavarze pięcioro cudzoziemców szybko zostało uwikłanych 

w skomplikowany gobelin wydarzeń. Stara jasnowidząca, Ysanne, rozpoznała w Kim 
Ford swą następczynię, którą ujrzała w proroczym śnie. Kim została wprowadzona 
w misteria wiedzy Jasnowidzących przez wodnego ducha, Eilathena i otrzymała 
Baelrath, Wojenny Kamień, którego strzegła Ysanne. Pokazano jej również Diadem 
Lisen, klejnot jaśniejący własnym blaskiem. Piękna Lisen, moc z puszczy Pendaran, 
była magicznym źródłem i ukochaną towarzyszką Amairgena Białej Gałęzi, 
pierwszego z magów. Zabiła się, skacząc do morza z wieży na wieść o śmierci 
Amairgena. Ysanne powiedziała Kim o przepowiedni towarzyszącej diademowi. Ten, 
kto będzie go nosić jako następny po Lisen, będzie miał najmroczniejszą drogę do 
przejścia ze wszystkich dzieci ziemi i gwiazd. Później, w geście największego 
poświęcenia w przededniu wojny, stara wróżka Ysanne wiedząc, iż Kim będzie 
potrzebna jej moc w nadchodzących dniach, odebrała sobie życie Lokdalem, 
magicznym sztyletem krasnoludów – lecz uprzednio wyrysowała symbol na czole 
śpiącej Kim, przez co mogła uczynić ze swej duszy podarunek dla Kimberly.

Tymczasem Paul Schafer i Kevin Laine przeszli swą inicjację w odmienny 

sposób. Paul rozegrał – i przegrał – nocną partię szachów z najwyższym królem 
w pałacu w Paras Derval, podczas której zawiązała się między nimi niespodziewana 
nić sympatii. Następnego poranka wraz z Kevinem przyłączyli się do drużyny 
lekkomyślnego księcia Diarmuida, młodszego syna Ailella, i wzięli udział 
w wyprawie przez rzekę Saeren do Cathalu, Krainy Ogrodów. Tam Diarmuid 
osiągnął swój zamierzony cel – uwiódł Sharrę, księżniczkę Cathalu. Powróciwszy 
z wyprawy do Brenninu, drużyna spędziła noc na pijaństwie w karczmie Czarny 
Dzik. Późną nocą pieśń, jaką Kevin zaśpiewał, przypomniała Paulowi zbyt dotkliwie 
o śmierci w wypadku samochodowym Rachel Kincaid, kobiety, którą kochał. Paul, 
obwiniając się za spowodowanie wypadku tuż po tym, jak Rachela oświadczyła, że 
zamierza poślubić innego, podejmuje drastyczny krok: udaje się do najwyższego 

króla i otrzymuje jego zezwolenie na to, by poświęcić się zamiast króla na Letnim 
Drzewie.

Następnej nocy polana Letniego Drzewa w Lesie Boga staje się sceną heroicznej 

bitwy. Na oczach bezradnego, przywiązanego do Drzewa Paula Galadan, Wilczy 
Władca, który przybył, by zabrać życie Paula, stoczył przegraną walkę z tajemniczym 
szarym psem. Następnej nocy – trzeciej, jaką Paul spędził na Drzewie – czerwony 
księżyc w pełni zapłonął na niebie w noc nowiu, a Dana, Bogini Matka, uwolniła 
Paula od ciężaru winy, ukazując mu, że w rzeczywistości nie spowodował 
nieświadomie wypadku, który zabił Rachelę. Gdy Paul rozpłakał się, na Brennin 
wreszcie spadł deszcz. Paul jednakże nie umarł. Zdjęła go żywego z drzewa Jaelle, 
najwyższa kapłanka Dany. Od tej pory Paul nosi nowe imię: Pwyll Dwukrotnie 
Narodzony, Władca Letniego Drzewa.

Teraz jasne już było, że zbliża się czas epokowego starcia: Rakoth Maugrim, 

Spruwacz, pokonany tysiąc lat temu i spętany pod wielką górą Rangat, odzyskał 
wolność i na znak tego sprawił, że góra eksplodowała, tworząc ognistą dłoń.

Jego uwolnienie miało mieć natychmiastowe konsekwencje dla Jennifer Lowell, 

czwartej z przybyszów. W Paras Derval była świadkiem niepokojącego incydentu 
podczas dziecinnej zabawy w wyliczankę. Dziewczynka imieniem Leila wywołała 
chłopca nazywanego Finnem, aby wstąpił na Najdłuższą Drogę po raz trzeci tego lata. 
Nikt, nawet Jaelle, która również się temu przyglądała, nie wiedział dokładnie, co to 
znaczy, choć Jaelle czym prędzej uczyniła Leilę nowicjuszką w swej świątyni. 
Jednakże następnego dnia, podczas wycieczki konnej poza mury miasta, Jennifer 
spotkała Brendela z lios alfarów – Dzieci Jasności – i grupę jego pobratymców. 
Spędziła noc z nimi w lesie, a po zapadnięciu zmroku zostali zaatakowani. 
Zaniepokojony przybyciem pięciorga cudzoziemców, Rakoth Maugrim nakazał 
Galadanowi i Metranowi – zdradzieckiemu pierwszemu magowi Brenninu – porwać 
Jennifer. Przywiązano ją do grzbietu czarnej łabędzicy, Avai, i zawieziono na północ 
do Starkadh, twierdzy Rakotha.

Tymczasem przerażający wybuch góry przyczynił się do śmierci sędziwego 

najwyższego króla. Skutkiem tego było pełne napięcia starcie Diarmuida z jego 
bratem Aileronem, który od chwili wygnania ukrywał się w przebraniu służącego 
Ysanne. Potencjalnie niebezpieczną sytuację rozładował Diarmuid, który 
dobrowolnie oddał bratu prawo do tronu, lecz przedtem został zraniony nożem w bark 
przez Sharrę z Cathalu, która przybyła do Brenninu, by zemścić się na nim za 
oszustwo, które umożliwiło mu jej uwiedzenie.

Tymczasem Dave Martyniuk, ostatni z pięciorga cudzoziemców, został 

rozłączony z pozostałymi w chwili przejścia do Fionavaru. Znalazł się daleko na 
północy, wśród dalrei, Jeźdźców z Równiny, gdzie dał się wciągnąć w życie trzeciego 

szczepu, którym władał Ivor, ich wódz.

Młodszy syn Ivora, Tabor, podczas postu w lesie, którego celem było uzyskanie 

wizji totemowego zwierzęcia, wyśnił pozornie niemożliwe zwierzę: skrzydlatego, 
kasztanowej maści jednorożca. Trzy noce później na obrzeżu Wielkiej Puszczy, 
Pendaran, spotkał go i wzbił się w niebo na grzbiecie swego wyśnionego stworzenia, 
Imraith-Nimphais – obusiecznego daru Bogini, narodzonego z czerwonego księżyca 
w pełni.

Tymczasem grupa dalrei pod przywództwem starszego syna Ivora, Levona, 

odprowadzała Dave’a do Brenninu. Drużyna wpadła w zasadzkę zastawioną przez 
niezliczoną liczbę złych svart alfarów i tylko Dave, Levon i trzeci dalrei, Torc, uszli 
z życiem, zagłębiając się w mrok puszczy Pendaran. Drzewa i duchy Pendaran, 
nienawidzące wszystkich ludzi za utratę pięknej Lisen z Puszczy tysiąc lat temu, 
planowały zgubę trzech mężczyzn, lecz ocaliło ich wstawiennictwo Flidaisa, 
puszczańskiej mocy o niewielkim wzroście. Twierdził on między innymi, że zna 
odpowiedzi na wszystkie zagadki we wszystkich światach, z wyjątkiem jednej: 
imienia, za pomocą którego można wezwać Wojownika. Tak się złożyło, że 
znalezienie tego imienia było jednym z zadań, jakie Ysanne powierzyła Kimberly. 
Flidais wysłał wiadomość do Ceinwen, kapryśnej, odzianej w zieleń bogini łowów, 
która zapałała do Dave’a szczególnym uczuciem. Bogini zatroszczyła się o to, by 
trzej przyjaciele obudzili się bezpiecznie następnego ranka na południowym obrzeżu 
Wielkiej Puszczy.

Uczyniła też więcej. Dzięki niej Dave odnalazł od dawna zaginiony magiczny 

przedmiot: Róg Oweina. Levon, który pobierał nauki u mądrego, starego Gereinta, 
ślepego szamana swego plemienia, odszukał następnie w pobliżu Grotę Śpiących – 
jaskinię, w której spoczywali we śnie Owein i królowie Dzikich Łowów.

Trzej przyjaciele pojechali z tą wiedzą na południe do Paras Derval i przybyli tam 

w samą porę, by zdążyć na pierwszą naradę za panowania Ailerona. Naradę 
przerwano dwukrotnie. Za pierwszym razem było to przybycie Brocka, krasnoluda 
z Banir Tal, który ukląkł przed Mattem Sörenem – niegdyś królem krasnoludów – 
i przyniósł straszne wieści o tym, że krasnoludowie pod przywództwem dwóch braci, 
Kaena i Blöda, pomogli Spruwaczowi uwolnić się, zdradziecko rozbijając kamień 
strażniczy Eridu i w ten sposób uniemożliwiając dostrzeżenie ruchów Rakotha pod 
górą. Znaleźli również i dostarczyli Rakothowi Kocioł z Khath Meigol, który miał 
moc ożywiania niedawno zmarłych.

W trakcie tej przerażającej recytacji Kimberly nagle ujrzała – w wizji stworzonej 

przez Baelrath – że Jennifer jest gwałcona i torturowana przez Rakotha w jego fortecy 
Starkadh. Zebrała wokół siebie Dave’a, Paula i Kevina, sięgnęła ku Jennifer dziką 
mocą swego pierścienia i ściągnęła całą piątkę z Fionavaru z powrotem do ich 

własnego świata.

Tu kończyło się Letnie Drzewo.
Wędrujący ogień podejmuje opowieść jakieś sześć miesięcy później, 

w listopadzie w Toronto, gdy Kimberly czeka na sen, który przyniesie jej imię 
wzywające Wojownika. Jennifer, nosząca straszne blizny na duszy i dziecko Rakotha 
Maugrima w swym łonie, poprzysięga, iż urodzi to dziecko jako swą odpowiedź dla 
sił Ciemności. Poród odbywa się przedwcześnie, wywołany nagłym powrotem do 
Fionavaru. Przejścia dokonał Paul, kiedy obydwojgu groził Galadan, który przybył do 
ich świata w pościgu za Paulem.

We Fionavarze dziecko Jennifer, Darien, zostało oddane potajemnie na 

wychowanie Vae i Shaharowi, rodzicom Finna – chłopca, którego wezwano w trakcie 
dziecięcej wyliczanki, by wstąpił na Najdłuższą Drogę. Jedynymi osobami, które 
wiedziały o tej tajemnicy były kapłanki Dany, bowiem Paul i Jennifer potrzebowali 
mocy Jaelle do powrotu do naszego świata.

Następnej wiosny Kim wreszcie miała sen, na który czekała. Skutkiem tego 

w pięcioro pojechali do Stonehenge, gdzie Kim mocą Baelrath wezwała ducha Uthera 
Pendragona i nakazała mu ujawnić miejsce spoczynku swego syna. Dzięki swej magii 
Kim udała się wtedy sama do Glastonbury Tor i tam – wysławszy wpierw 
pozostałych do Fionavaru – zbudziła z grobu Wojownika, Artura, wzywając go jego 
imieniem: Dzieciobójca. Imię to było echem grzechu, jaki Artur popełnił w młodości 
po odkryciu nieświadomego kazirodztwa, jakiego dopuścił się ze swą siostrą. Kim 
i Wojownik udali się w ślad za resztą do Paras Derval.

Fionavar znajdował się w szponach lodowatej zimy, mimo że zbliżała się pełnia 

lata – zimy tak straszliwej, że Fordaetha, królowa Lodu z Riik, mogła posunąć się na 
południe aż do Paras Derval. Niemal zabiła Paula w karczmie Czarny Dzik, zanim 
udało mu się ją przepędzić z powrotem na północ. Na naradzie podjęto decyzję, że 
Jaelle, magowie i Kimberly połączą swe siły z Gereintem, starym szamanem 
i spróbują w magiczny sposób zbadać źródło morderczej zimy – niezbędny pierwszy 
krok do próby zakończenia jej.

Tymczasem wymiar tragedii Artura Pendragona zaczął się rysować wyraźnie, gdy 

stało się jasne (najpierw dla Brendela z lios alfar), kim naprawdę jest Jennifer Lowell: 
Guinevere, najdroższą Artura i Lancelota. Skażona swym cierpieniem w Starkadh, 
Jennifer zamknęła się w sanktuarium Dany z Jaelle. To Jaelle wyjaśniła, że Vae i Finn 
zabrali Dariena (który dorastał z nienaturalną szybkością wszystkich andainów – 
dzieci bogów i śmiertelników) do chatki Ysanne nad jeziorem. Tam Darien, który 
teraz wydawał się pięcioletnim dzieckiem, rósł pod troskliwą opieką kochającej 
przybranej matki i brata, których niepokoiły dwie rzeczy: moc, która sprawiała, że 
jego niebieskie oczy jarzyły się na czerwono i świadomość tego, iż dziecko 

przyciągają głosy słyszalne w zimowych zamieciach.

Na Równinie dalrei przeżywali ciężkie chwile. Zima sprawiła, że pełne wdzięku 

eltory – zwierzęta, na które polowali dalrei i od których zależało ich przeżycie – 
grzęzły niezgrabnie w śniegu, przez co stawały się łatwym łupem wilków Galadana. 
Ivor – teraz Aven, czyli Ojciec wszystkich dalrei – spędził wszystkie eltory do 
południowo-wschodniego rogu rozległej Równiny, gdzie zgromadzone szczepy 
broniły ich najlepiej jak potrafiły. Aż do czasu pewnego ataku, w którym brały udział 
liczne straszne urgachy dosiadające sześcionogich potworów nazywanych slaugami. 
Tylko interwencja Diarmuida z Brenninu w towarzystwie Dave’a i Kevina ocaliła 
dalrei przed pierwszą falą dosiadających slaugów urgachów. A tylko pojawienie się 
syna Ivora, Tabora, na grzbiecie Imraith-Nimphais, swego morderczego skrzydlatego 
wierzchowca z lśniącym rogiem, ocaliło ich przed drugą, jeszcze liczniejszą falą. Ivor 
boleśnie zdawał sobie sprawę, jakie skutki lot pociąga za sobą dla Tabora, odciągając 
go coraz bardziej od świata ludzi.

Wkrótce potem w Brenninie pojawiła się kolejna nić w Gobelinie. Zachęcani 

przez Levona, starszego syna Wora – i otrzymawszy niechętne przyzwolenie Lorena 
– Kim i Dave, powiernicy fragmentów starożytnego wiersza, który zdaniem Levona 
mówił o zbudzeniu Dzikich Łowów – udali się z kilkoma przyjaciółmi do miejsca na 
obrzeżu puszczy Pendaran, gdzie znajdowała się Jaskinia Śpiących. Baelrath strzaskał 
kamień u wejścia do groty i wtedy róg Dave’a wezwał Oweina i siedmiu królów 
Łowów. Gdy widmowi królowie niebios zakrzyknęli: – Gdzie jest dziecię?, dziecko 
rzeczywiście wystąpiło naprzód i przyłączyło się do Dzikich Łowów: był to Finn, a to 
była Najdłuższa Droga, na jaką był wzywany.

Większość grupy, do której zaliczał się Shalhassan, najwyższy władca Cathalu 

i jego córka, Sharra, którzy przybyli z południa z posiłkami, następnego dnia udała się
do Gwen Ystrat, prowincji Bogini. Powodem po części było spotkanie z Gereintem, 
a częściowo odpowiedź na doniesienie Audiart, prawej ręki Jaelle, iż prowincję 
napadają wilki. Drużynie przewodził szary pies, który ocalił Paula na Letnim 
Drzewie, a który okazał się Cavallem, psem myśliwskim Artura. Dotarli do prowincji 
Matki wśród lodu i śniegu na dzień przed Maidalan – nocą przesilenia letniego – wraz 
z całą towarzyszącą tej nocy prastarą, erotyczną magią krwi. Tego wieczora, przy 
pomocy pozostałych czarodziejów, Kim zagłębiła się w plany Maugrima i znalazła 
wskazówkę, która umożliwiła Lorenowi domyślenie się, iż zima jest dziełem 
Metrana, zdradzieckiego maga, który używa Kotła z Khath Meigol, ustanowiwszy 
swą siedzibę na przeklętej wyspie Cader Sedat. Kim sama zginęłaby w trakcie swej 
wyprawy, gdyby pomoc nie nadeszła z niespodziewanego źródła: Ruana z paraiko, 
jeden z gigantów, ludu, który stworzył Kocioł. Uważano ich za rasę dawno wymarłą 
i prześladującą górskie przełęcze swą klątwą krwi. Ruana dotarł do Kim telepatycznie 

i powiedział jej, że jego lud żyje, lecz powoli jest uśmiercany – bez przelewu krwi – 
przez urgachów i svart alfarów.

Następnego dnia, podczas polowania na wilki, Kevin – który czuł się 

bezużyteczny w trakcie wszystkich walk – został jeszcze dodatkowo, jakby 
wszystkiego było mało – niemal śmiertelnie zraniony przez białego dzika. Ocaliła go 
uzdrowicielska moc magów, lecz ten ostatni, symboliczny znak wreszcie uświadomił 
mu, jakie ma być jego zadanie i przeznaczenie. Wśród niepohamowanego erotyzmu 
nocy letniego przesilenia w Gwen Ystrat (tej nocy, gdy książę Diarmuid powiedział 
Sharrze z Cathalu, że ją kocha), Kevin wymknął się sam na wschód i prowadzony 
przez Cavalla, dobrnął przez śnieg do groty Dun Maura, gdzie złożył swe życie 
w ofierze Bogini, aby mogła interweniować i przerwać zimę – w ten sposób 
umożliwiając pozostałym popłynięcie do Cader Sedat i walkę z Metranem.

Tymczasem Paul pozostał z Vae i Darienem. Wcześniej tego samego dnia 

zaprowadził Dariena do Letniego Drzewa. Miał zamiar wezwać Cernana, leśnego 
boga o jelenim porożu (i ojca Galadana), by pomógł przyspieszyć drogę Dariena do 
dojrzałości – dojrzałości rozpaczliwie potrzebnej, bowiem owo ambiwalentne dziecko 
szybko rosło w siły. Tak się złożyło, że Darien nie potrzebował pomocy w dąbrowie 
w noc letniego przesilenia. Posunął się w przód w latach do mniej więcej takiego 
samego wieku, w jakim był jego brat Firm, nim odszedł. Usłyszawszy, jak Cernan 
pyta Paula, czemu pozwolono takiemu dziecku żyć, Darien odchodzi, poprzysiągłszy, 
że odnajdzie swego ojca, Rakotha Maugrima.

Wkrótce potem podjęto decyzję, że ludzie Diarmuida wraz z Lorenem, Arturem 

i Paulem, popłyną do Cader Sedat. Kimberly została na wschodzie z krasnoludem 
Brockiem jako jedynym towarzyszem podczas podróży do przełęczy, gdzie giną 
paraiko. Jednakże ledwo weszli w góry, zostali napadnięci i uwięzieni przez bandę 
rozbójników.

Gdy ofiara Kevina zakończyła zimę, wojna stała się rzeczywistością. Z granic 

Daniloth, Krainy Cieni, gdzie mieszkają lios alfarowie, widziano armię Ciemności 
posuwającą się na południe ku równinie. Ra-Tenniel, władca lios alfarów, wysłał 
ostrzeżenie dalrei. W odpowiedzi Ivor poprowadził swe wojsko – z wyjątkiem 
Tabora, który został, by strzec obozowiska – dzikim, szalonym galopem przez połowę 
równiny na spotkanie wroga nad brzegami rzeki Adein. Bitwa, którą tam stoczono, 
nieomal zakończyła się klęską – pomimo pojawienia się Ra-Tenniela i lios alfarów – 
gdy Dave Martyniuk zadął w róg Oweina i wezwał Dzikie Łowy. Królowie Łowów, 
pod przywództwem dziecka, którym niegdyś był Finn, rozpoczęli rzeź sił Mroku – 
a później, bez różnicy, także i sił Jasności. Od tego mordu oderwało ich dopiero 
wstawiennictwo bogini Ceinwen. Dużo później Dave obudził się w ciemności na 
kurhanie, pod którym Ceinwen zebrała poległych, a potem kochała się z nim 

w trawie.

W Brenninie o poranku dnia przed wypłynięciem do Cader Sedat, Jennifer wyszła 

ze świątyni pod naciskiem próśb Matta Sörena. Przez jeden dzień była razem 
z Arturem. Potem, gdy statek odpłynął, wyruszyła w towarzystwie tylko Brendela 
z lios alfarów, by wypatrywać jego powrotu z Anor Lisen: wieży na najdalej 
wysuniętym na zachód brzegu Pendaran, gdzie niegdyś Lisen, tysiąc lat temu, 
oczekiwała na Amairgena.

Na morzu statek Prydwen zaatakowało potworne stworzenie, Maugrimowy 

Duszodzierżca. Wśród dźwięków nieziemskiej muzyki Loren i Matt bronili statku, 
gdy tymczasem Paul rozpaczliwie szukał mocy, by wezwać Liranana, boga morza, do 
walki z potworem. W ostatniej chwili dotarł do niego szaman Gereint, który wysłał 
swą duszę w podróż morską na poszukiwanie Paula, by udzielić mu pomocy, która 
umożliwiłaby mu wezwanie. Tak przymuszony bóg morza pojawił się i przepędził 
potwora w głębiny, zabijając go – lecz przedtem Diarmuid wskoczył na potworny łeb 
Duszodzierżcy i wyrwał białą laskę Amairgena Białej Gałęzi, która tkwiła między 
jego ślepiami.

I tak wyjaśniły się dwie tragiczne tajemnice. Amairgen, który przepadł, 

odpłynąwszy do Cader Sedat tysiąc lat temu, najwyraźniej zginął, zabity przez tego 
potwora. Co gorsza, muzyka, jaką słyszeli, była cudownym śpiewem wszystkich lios 
alfarów, którzy pożeglowali na zachód w kierunku ukrytej wyspy, jaką Tkacz 
stworzył tylko dla nich. Żaden z nich nie dotarł do niej od tysiąca lat; wszyscy zginęli 
w tym miejscu.

Dzięki wskazówkom Artura i mocy Lorena statek dopłynął do Cader Sedat. Tam 

odkryli, że Metran używał swej czarnoksięskiej mocy wspomaganej mocą Kotła do 
stworzenia śmiercionośnego deszczu nad wschodnią krainą Eridu i przygotowywał 
się do wysłania deszczu na zachód nad górami. Na tej wyspie Loren i Matt stoczyli 
straszliwą bitwę z Metranem czerpiącym swą moc z bezliku svart alfarów, którzy – 
pozbawieni życia przez wyssanie z nich mocy – wstawali z martwych dzięki mocy 
Kotła z Meigol. Wreszcie Loren zwyciężył, zabijając Metrana i niszcząc Kocioł, lecz 
mógł to tylko uczynić dzięki wielkiej mocy, która zabiła również jego źródło, Matta 
Sörena.

Po zakończeniu owego pojedynku Paul i Diarmuid poszli w ślad za Arturem do 

Komnaty Zmarłych w podziemiach Cader Sedat. Tam przyglądali się, jak Wojownik 
każe wstać Lancelotowi z Jeziora z jego kamiennego łoża i przyłączyć się do wojny 
przeciwko siłom Mroku. I tak oto wszyscy członkowie tego trójkąta znaleźli się teraz 
we Fionavarze. Po powrocie do strzaskanego zamku Cader Sedat pierwszym czynem 
Lancelota było użycie swych szczególnych zdolności (raz już wykorzystanych 
w Camelocie), by przywrócić życie Mattowi Sörenowi. Na nieszczęście, w tym 

krótkim czasie, gdy Matt leżał martwy, więź między magiem a źródłem została 
nieodwołalnie zerwana i Loren Srebrny Płaszcz stracił swe zdolności magiczne. 
Wędrujący ogień kończy się w chwili, gdy towarzysze przygotowują się do 
opuszczenia wyspy i powrotu na wojnę.

Część I 
Ostatni kanior 

Rozdział 1 

– Czy znasz swe najskrytsze marzenie?
Niegdyś, gdy Kim była studentką, młodą jak na uniwersytet i młodą jak na swój 

wiek, ktoś zadał jej to pytanie przy cappucino na pierwszej randce. Wtedy zrobiło to 
na niej ogromne wrażenie. Później, gdy była już mniej młoda, często uśmiechała się 
na wspomnienie tego, jak blisko był wciągnięcia jej do łóżka, bazując na dobrym 
powiedzonku i umiejętności obchodzenia się z kelnerami w szykownej restauracji. 
Jednakże pytanie utkwiło jej w pamięci.

Będąc teraz nie tak wiele starszą, lecz mimo to siwowłosą, i tak daleko od domu, 

jak to można sobie wyobrazić, Kim znała odpowiedź na to pytanie.

Jej najskrytszym marzeniem było, aby brodaty mężczyzna, który stał nad nią, ten 

z zielonymi tatuażami na czole i policzkach, zginął natychmiastową i bolesną 
śmiercią.

Bolał ją bok w miejscu, gdzie ją kopnął, a każdy płytki oddech przeszywał ją 

bólem. Obok niej leżał bezwładnie Brock z Banir Tal. Z jego skroni sączyła się krew. 
Z miejsca, w którym Kim leżała, nie było widać, czy krasnolud żyje, czy nie, a gdyby 
Kim mogła zabić w tym momencie, mężczyzna z tatuażami już by nie żył. Rozejrzała 
się przez mgłę bólu. Byli otoczeni na wysokim płaskowyżu przez około 
pięćdziesiątkę ludzi, z których większość nosiła zielone tatuaże Eridu. Spojrzawszy 
na swą dłoń, dostrzegła, że Baelrath zachowywał spokój, nie był niczym więcej jak 
czerwonym kamieniem wprawionym w pierścień. Brak było mocy, której mogłaby 
zaczerpnąć, brak możliwości zrealizowania jej pragnienia.

To w gruncie rzeczy nie zaskoczyło jej. Kamień Wojenny od samego początku 

nie przyniósł jej swą mocą niczego, prócz cierpienia, i jakże mogłoby być inaczej?

– Czy wiesz – powiedział drwiąco brodaty eridun stojący nad nią – co zrobili 

dalrei tam na dole?

– Co? Co zrobili, Ceriogu? – spytał inny mężczyzna, występując odrobinę 

z kręgu. Kim zauważyła, że był starszy od większości pozostałych. Miał pasma 
siwizny w ciemnych włosach, a na jego twarzy nie było śladu zielonych tatuaży.

– Tak myślałem, że cię to zaciekawi – powiedział ten, którego nazwano 

Ceriogiem i zaśmiał się. W tym dźwięku pobrzmiewało coś dzikiego, bardzo 
bliskiego cierpieniu. Kim starała się tego nie słyszeć, lecz była jasno widzącą bardziej 
niż kimkolwiek innym i ten śmiech wywołał u niej wizję. Znów rzuciła spojrzenie na 
Brocka. Nie poruszył się. Krew stale sączyła się powoli z rany na boku jego głowy.

– Jestem ciekaw – powiedział łagodnie ten drugi mężczyzna.
Śmiech Cerioga urwał się. – Zeszłej nocy pojechali na północ – oświadczył – 

wszyscy mężczyźni, z wyjątkiem ślepców. Zostawili kobiety i dzieci bez ochrony 

w obozie na wschód od Latham, tuż poniżej nas.

Wśród przysłuchujących się mężczyzn rozległ się szmer. Kim zamknęła oczy. Co 

się stało? Co mogło skłonić Ivora do czegoś takiego?

– Co to ma wspólnego z którymkolwiek z nas? – spytał starszy mężczyzna, wciąż 

spokojnie.

Ceriog zrobił krok w jego stronę. – Ty – rzekł z pogardą – jesteś więcej niż 

głupcem. Jesteś banitą nawet wśród banitów. Czemu którykolwiek z nas miałby 
odpowiadać na twoje pytania, skoro nie chcesz nam podać nawet swego imienia?

Drugi mężczyzna podniósł nieco głos. Słychać go było wyraźnie na 

bezwietrznym płaskowyżu. – Żyłem w górach i wśród wzgórz dłużej, niż mam ochotę 
pamiętać – rzekł. – Przez cały ten czas kazałem się nazywać dalreidanem. 
Postanowiłem nazwać się Synem Jeźdźca i do tej pory nikt nie uznał za stosowne 
kwestionować tego. Dlaczego miałoby to cię obchodzić, Ceriogu, że postanowiłem 
nie przynosić hańby mogile mego ojca, zatrzymując jego imię jako część mego 
własnego?

Ceriog prychnął wzgardliwie. – Tu nie ma nikogo, kto nie popełniłby jakiejś 

zbrodni, staruszku. Dlaczego ty miałbyś być inny?

– Ponieważ zabiłem matkę i dziecko – rzekł dalreidan.
Otworzywszy oczy, Kim przyjrzała mu się w popołudniowym blasku słońca. Na 

płaskowyżu panowała cisza – przerwana śmiechem Cerioga. I znów Kim usłyszała 
w nim pokrętną nutę, w połowie między obłędem a żalem.

– Ależ to powinno wzbudzić w tobie apetyt na więcej! – zadrwił Ceriog. Rozłożył 

szeroko ramiona. – Do tego czasu wszyscy powinniśmy już zasmakować w śmierci! 
Wróciłem, żeby wam powiedzieć o kobietach i chłopcach tam na dole, z którymi 
będzie się można zabawić. Nie spodziewałem się, że tak szybko w moje ręce wpadnie 
krasnolud.

Nie roześmiał się ponownie. Natomiast odwrócił się, by spojrzeć na Brocka 

leżącego bez przytomności na spalonej słońcem skale płaskowyżu.

Budzące mdłości przeczucie ogarnęło Kimberly. Wspomnienie, choć nie należące 

do niej samej: wspomnienie Ysanne, której dusza stanowiła teraz część jej własnej. 
Wspomnienie legendy, koszmarnej opowieści z dzieciństwa mówiącej o czymś 
bardzo złym, co wyrządzono dawno temu.

– Co się stało? – krzyknęła, wijąc się z bólu i rozpaczliwie pragnąc dowiedzieć 

się. – Co oni zrobili?

Ceriog spojrzał na nią. Wszyscy spojrzeli. Po raz pierwszy spojrzała mu w oczy 

i odwróciła wzrok, dostrzegłszy w nich niepohamowany żal. Mężczyzna podnosił 
i opuszczał konwulsyjnie głowę. – Faeburze! – krzyknął nagle. Wystąpił młodszy, 
jasnobrody eridun. – Zabaw się znów w posłańca, Faeburze. Opowiedz tę historię raz 

jeszcze. Zobaczmy, czy polepsza się z wiekiem. Ona chce się dowiedzieć, co zrobili 
krasnoludowie. Powiedz jej!

Była jasnowidzącą. Nici biegły za czółenkiem na Krośnie Czasu przed jej 

oczyma. Gdy Faebur rozpoczął monotonnym tonem recytację, Kim przenikła do 
obrazów za jego słowami i znalazła tam grozę.

Tło tej opowieści było jej znane, choć nie mniej przez to gorzkie: historia Kaena 

i Blöda, braci przewodzących krasnoludom czterdzieści lat temu w poszukiwaniach 
zaginionego Kotła z Khath Meigol. Kiedy Wiec krasnoludów przegłosował udzielenie 
im pomocy, Matt Sören, młody król, cisnął swe berło, zdjął diamentową koronę 
i opuścił bliźniacze góry, by zacząć zupełnie nowe życie jako źródło Lorena 
Srebrnego Płaszcza.

Potem, rok temu, krasnolud, który leżał teraz obok niej, przybył do Paras Derval 

z wieściami o tym, że stała się bardzo zła rzecz: Kaen i Blöd, nie mogąc samodzielnie 
odnaleźć Kotła i doprowadzeni niemal do obłędu przez czterdzieści lat niepowodzeń, 
zawiązali przeklęte przymierze. Z pomocą Metrana, zdradzieckiego maga, wykopali 
wreszcie Kocioł gigantów – i zapłacili cenę. Składała się ona z dwóch części: 
krasnoludowie rozbili strażniczy kamień Eridu, w ten sposób przerywając 
ostrzegawcze połączenie między pięcioma kamieniami, a następnie oddali sam Kocioł 
w ręce swego nowego władcy, tego, którego niewoli pod Rangat miały dopilnować 
połączone kamienie strażnicze – Rakotha Maugrima Spruwacza.

O wszystkim tym wiedziała. Wiedziała również, że dzięki Kotłowi Metran 

utrzymywał morderczą zimę, która zakończyła się pięć poranków temu, po tej nocy, 
gdy Kevin Laine złożył swe życie w ofierze, by położyć jej kres. Nie wiedziała 
natomiast, co wydarzyło się potem. To, co teraz czytała w twarzy Faebura i słyszała 
z jego ust, czując w duszy obrazy jak smagnięcia batem.

Śmiercionośny deszcz nad Eridu.
– Kiedy śnieg zaczął się topić – mówił Faebur – cieszyliśmy się. Słyszałem 

dzwony bijące w otoczonym murami Larak, choć nie mogłem tam powrócić. 
Wypędzony na wzgórza przez swego ojca, ja również składałem dzięki za koniec 
morderczych mrozów. – Ona też, przypomniała sobie Kim. Składała dzięki, 
pogrążona w żałobie i słysząca zawodzenia kapłanek o świcie przed mroczną grotą 
Dun Maura. Och, mój drogi.

– Przez trzy dni – ciągnął Faebur tym samym obojętnym, odrętwiałym głosem – 

świeciło słońce. Trawa wyrosła przez noc i kwiaty. Kiedy czwartego dnia spadł 
deszcz, to również wydawało się naturalne, zdawało się powodem do radości.

Aż do chwili, gdy spoglądając w doliny z wysokich wzgórz na zachód od Larak, 

usłyszeliśmy pierwsze krzyki. Deszcz nie dotarł na wzgórza, lecz widziałem pasterzy 
ze swymi owcami i kere na halach niedaleko pod nami i usłyszałem ich wrzaski, gdy 

spadł deszcz; widziałem, jak na umierających ludziach i zwierzętach tworzyły się 
i pękały wielkie czarne pęcherze.

Jasnowidzący potrafili zajrzeć – byli zmuszeni przez swój dar – za słowa do 

obrazów, które utknęły w splotach czasu. Mimo wszelkich prób, drugi wewnętrzny 
wzrok Kim nie pozwalał jej oderwać oczu od wizji uchwyconej w słowach Faebura. 
A będąc, kim była, podwojoną duszą o dwóch zestawach wspomnień, wiedziała 
nawet więcej niż Faebur. Należały teraz do niej wyraźne wspomnienia z dzieciństwa 
Ysanne i wiedziała, że taki deszcz niegdyś spadł już w odległych czasach ciemności 
i że zmarli stanowili śmiertelną groźbę dla tych, którzy ich dotykali, a więc nie można 
było ich pochować.

Co oznaczało zarazę. Nawet, gdy deszcze ustaną.
– Jak długo to trwało? – spytała nagle.
Chrapliwy śmiech Cerioga powiadomił ją o błędzie i otworzył nową, głęboką 

żyłę strachu, zanim jeszcze mężczyzna przemówił. – Jak długo? – warknął 
załamującym się głosem. – Siwe włosy powinny przynieść więcej mądrości. Spójrz 
na wschód, głupia kobieto, na dolinę Kharn. Spójrz za Khath Meigol i powiedz mi, 
jak długo to trwało!

Spojrzała. Górskie powietrze było przejrzyste i rozrzedzone, letnie słońce 

świeciło jasno na niebie. Z wysokiego płaskowyżu sięgała daleko wzrokiem, niemal 
do samego Eridu.

Zobaczyła deszczowe chmury nawarstwione na wschód od gór.
Deszcz nie skończył się. Wiedziała też z całą pewnością, że jeśli nie powstrzyma 

się go, zbliży się ku nim: przez pasmo Carnevon i Skeldarak, do Brenninu, Cathalu, 
rozległej Równiny dalrei, a potem oczywiście, do miejsca, gdzie skupiona była 
wieczna nienawiść wiecznego Rakotha – do Daniloth, gdzie mieszkali lios alfarowie.

Jej myśli spowite w lęk pomknęły na zachód, daleko poza granice lądu, na morze, 

gdzie statek żeglował ku miejscu śmierci. Wiedziała, że nosi nazwę Prydwen. Znała 
nazwy wielu rzeczy, lecz nie cała wiedza dawała władzę. Nie w obliczu tego, co 
padało z tego mrocznego nieba na wschód od nich.

Czując się bezradna i przestraszona, Kim odwróciła się ponownie do Cerioga. 

Dostrzegła wtedy, że Baelrath pobłyskuje na jej dłoni. To również rozumiała: deszcz, 
który jej pokazano, był aktem wojny i Kamień Wojenny zareagował. Niepostrzeżenie 
odwróciła pierścień kamieniem do wewnątrz i zacisnęła dłoń, aby nie rzucał się 
w oczy.

– Chciałaś wiedzieć, co uczynili krasnoludowie, i teraz wiesz – rzekł Ceriog 

głosem niskim i pełnym groźby.

– Nie wszyscy krasnoludowie! – powiedziała, starając się podnieść do pozycji 

siedzącej, sapiąc przy tym z bólu. – Posłuchajcie mnie! Wiem o tym więcej od was. 

Ja...

– Bez wątpienia wiesz więcej, podróżując z jednym z nich. I opowiesz mi o tym, 

zanim z tobą skończymy. Jednakże krasnolud jest pierwszy. Bardzo się cieszę – rzekł 
Ceriog – widząc, że on nie umarł.

Kim gwałtownie odwróciła głowę. Krzyknęła mimowolnie. Brock jęknął, 

poruszył lekko rękoma. Nie zważając na ryzyko, podpełzła, by mu pomóc. – 
Potrzebne mi czyste płótno i gorąca woda! – krzyknęła. – Szybko!

Nikt się nie ruszył. Ceriog roześmiał się. – Wydaje mi się, że mnie nie 

zrozumiałaś – rzekł. – Cieszę się, że on żyje, ponieważ zamierzam zabić go z wielką 
starannością.

Zrozumiała, a zrozumiawszy, nie mogła już nienawidzić – wydawało się, że 

jasne, nieskomplikowane, najskrytsze marzenia były nie dla niej. Co nie było tak 
zaskakujące, biorąc pod uwagę, kim była i co niosła.

Nie potrafiła już nienawidzić ani też powstrzymać litości dla tego, kogo lud był 

tak dokładnie uśmiercany. Nie mogła jednakże pozwolić mu na dalsze postępowanie. 
Podszedł bliżej i wyciągnął nóż. Usłyszała cichy, niemal delikatny szmer 
niecierpliwego wyczekiwania, który rozszedł się wśród przyglądających się 
wygnańców, z których większość była z Eridu. Po nich nie można się spodziewać 
litości.

Obróciła ponownie pierścień na palcu i uniosła rękę wysoko w górę.
– Nie czyńcie mu krzywdy! – krzyknęła najsurowiej jak potrafiła. – Jestem 

Jasnowidzącą Brenninu. Noszę Baelrath na palcu, a kamień vellin, dar maga, na mym 
nadgarstku!

Była również piekielnie osłabiona, czuła przeszywający ból w boku i nie miała 

najmniejszego pojęcia, jak ich powstrzymać.

Ceriog domyślał się tego albo tak był podniecony obecnością krasnoluda, że nie 

zważał na nic. Posłał jej wąski uśmiech zza tatuaży i ciemnej brody.

– Podoba mi się – powiedział, spoglądając na Baelrath.
– Będę miał ładną zabawkę do noszenia przez te godziny, jakie nam zostały, nim 

deszcz dotrze na zachód i wszyscy sczerniejemy i umrzemy. Najpierw jednak – 
szepnął – zabiję krasnoluda bardzo powoli, a ty będziesz na to patrzeć.

Nie będzie w stanie powstrzymać go. Była jasnowidzącą, tą, która przywołuje. 

Wroną wieszczącą burzę wśród wichrów wojny. Potrafiła obudzić moc i zebrać ją, 
a czasami, żeby to uczynić, potrafiła buchnąć czerwonym płomieniem i poruszać się 
między miejscami, między światami. Miała w sobie dwie dusze i dźwigała brzemię 
Baelrathu na swym palcu i w swym sercu. Nie potrafiła jednakże powstrzymać 
jednego mężczyzny z nożem, a co dopiero pięćdziesięciu, oszalałych z żalu, 
wściekłości i świadomości zbliżającej się śmierci.

Brock jęknął. Kim czuła, jak krew przecieka przez jej ubranie, gdy trzymała jego 

głowę na kolanach. Spojrzała wściekle na Cerioga. Spróbowała raz jeszcze.

– Posłuchaj mnie... – zaczęła.
– Będziesz na to patrzeć – powtórzył, ignorując ją.
– Nie sądzę – powiedział dalreidan. – Zostaw ich w spokoju, Ceriogu.
Eridun odwrócił się raptownie. Spaczony błysk zadowolenia zapłonął na jego 

ciemnej twarzy. – Powstrzymasz mnie, staruszku?

– Nie powinienem być do tego zmuszony – rzekł spokojnie dalreidan. – Nie jesteś 

głupi. Słyszałeś, co powiedziała: Jest Jasnowidzącą Brenninu. Z kim innym i w jaki 
inny sposób powstrzymamy to, co nadchodzi?

Drugi mężczyzna sprawiał wrażenie, jakby prawie tego nie słyszał. – Dla 

krasnoluda? – warknął. – Stanąłbyś teraz w obronie krasnoluda? – Jego głos wznosił 
się wraz z rosnącym niedowierzaniem. – Dalreidanie, od dawna wiedziałem, że ta 
chwila nadejdzie.

– Nie musi nadejść. Wysłuchaj tylko głosu rozsądku. Nie pragnę przywództwa, 

Ceriogu. Chcę tylko...

– Tylko mówić wodzowi, co może a czego nie może robić! – rzekł wściekle 

Ceriog. Nastała grobowa cisza, a potem Ceriog wyrzucił w przód ramię i jego sztylet 
poleciał...

...nad ramieniem dalreidana, który rzucił się na ziemię, przeturlał się i wstał 

ponownie. Od tysiąca lat Równina była świadkiem wykonywania takiego ruchu 
z grzbietu konia. Nikt nie widział, jak dalreidan wyciąga swój nóż, ani też, jak go 
rzuca.

Zobaczyli natomiast nóż utkwiony w sercu Cerioga. A w chwilę później, gdy 

szok ustąpił, dostrzegli również, że martwy uśmiecha się jak ktoś, kto znalazł 
wybawienie od nieznośnego cierpienia.

Do Kim nagle wtedy dotarła cisza. Słońce nad jej głową, podmuch wiatru, ciężar 

głowy Brocka na jej kolanach – szczegóły czasu i miejsca, uczynione nienaturalnie 
wyrazistymi przez wybuch przemocy.

Która pojawiła się i znikła, zostawiając tę ciszę wśród pięćdziesięciu ludzi na 

wyżynie. Dalreidan podszedł, by zabrać nóż. Jego kroki rozbrzmiewały głośno na 
kamieniach. Nikt się nie odzywał. Dalreidan przykląkł i wyszarpnąwszy sztylet, 
wytarł go z krwi o rękaw zabitego. Powoli wstał i rozejrzał się po twarzach w kręgu.

– On pierwszy sięgnął po nóż – powiedział.
Nastąpiło poruszenie, rozluźnienie napięcia, jakby każdy z tych mężczyzn 

powstrzymywał oddech.

– To prawda – rzekł cicho mężczyzna starszy jeszcze od dalreidana, z zielonymi 

tatuażami zapadniętymi głęboko w zmarszczki na twarzy. – Nie ma miejsca na zemstę 

w takim przypadku, ani według praw Lwa, ani kodeksu gór.

Dalreidan powoli skinął głową. – Nie wiem niczego o tym pierwszym, a zbyt 

wiele o tym drugim – powiedział – lecz sądzę, że wiecie, iż nie pragnąłem śmierci 
Cerioga, ani niczego, co tu się wydarzyło. Odejdę stąd, nim minie godzina.

Znów spotkało się to z poruszeniem. – Czy to ma znaczenie? – spytał młody 

Faebur. – Nie musisz odchodzić, deszcz nadejdzie i tak szybko.

Kim zdała sobie sprawę, że wszystko znów wróciło do niej. Przyszła do siebie po 

wstrząsie – śmierć Cerioga nie była pierwszą gwałtowną śmiercią, jakiej była 
świadkiem we Fionavarze – i była gotowa, gdy oczy wszystkich zwróciły się ku niej.

– Może nie nadejdzie – powiedziała, spoglądając na Faebura. Baelrath wciąż żył 

i migotał, choć niezbyt intensywnie.

– Naprawdę jesteś Jasnowidzącą Brenninu? – spytał.
Pokiwała głową. – Na wyprawie w imieniu najwyższego króla wraz z tym 

krasnoludem, Brockiem z Banir Tal. Który zbiegł spod bliźniaczych gór, by przynieść 
nam wieści o zdradzie pozostałych.

– Krasnolud w służbie Ailella? – spytał dalreidan.
Potrząsnęła głową. – Jego syna. Ailell zmarł ponad rok temu, tego dnia, gdy góra 

stanęła w ogniu. W Paras Derval panuje Aileron.

Dalreidan wykrzywił usta. – Wieści powoli są tkane w górach – rzekł.
– Aileron? – wtrącił Faebur. – Słyszeliśmy o nim w Larak. Był na wygnaniu, 

nieprawdaż?

Kim usłyszała nadzieję w jego głosie, nie wypowiedzianą myśl. Był bardzo 

młody; zarost ukrywał to tylko częściowo. – Był – powiedziała łagodnie. – Czasami 
wygnani wracają do domów.

– Jeśli mają dom, do którego mogą wrócić – przerwał starszy eridun. – 

Jasnowidząca, czy możesz powstrzymać deszcz?

Zawahała się, patrząc obok niego na wschód, gdzie gęsto nawarstwiły się 

chmury. Powiedziała: – Nie mogę, nie bezpośrednio. Jednakże w służbie najwyższego
króla są również inni, a dzięki darowi widzenia, jaki posiadam, wiem, że niektórzy 
z nich płyną teraz do miejsca, gdzie tworzony jest zabójczy deszcz, jak uprzednio 
zima. A jeśli położyliśmy kres zimie...

– Możemy położyć kres deszczowi! – zadudnił głęboki głos, niski i zawzięty. 

Spuściła głowę. Jego oczy były otwarte.

– Och, Brock! – krzyknęła.
– Na pokładzie tego statku – ciągnął krasnolud, mówiąc powoli, lecz wyraźnie – 

będzie Loren Srebrny Płaszcz i mój pan, Matt Sören, prawdziwy król krasnoludów. 
Jeśli ktoś spośród żyjących może nas uratować, to oni dwaj. – Przerwał, dysząc 
ciężko.

Kim przycisnęła go do piersi, przez chwilę przytłoczona poczuciem ulgi. – 

Ostrożnie – rzekła. – Staraj się nie mówić.

Popatrzył na nią. – Nie martw się tyle – powiedział. – Zostaną ci na stałe 

zmarszczki na czole. – Prychnęła cichym śmiechem. – Dużo trzeba, żeby zabić 
krasnoluda – kontynuował. – Potrzebny mi bandaż, żeby krew nie zalewała mi oczu 
i dużo wody do picia. Potem, jeśli odpocznę godzinkę w cieniu, możemy iść dalej.

Wciąż krwawił. Kim stwierdziła, że płacze i ściska jego masywną klatkę 

piersiową zbyt mocno. Rozluźniła objęcia i otworzyła usta, by stwierdzić rzecz 
oczywistą.

– Iść? Dokąd? – powiedział to Faebur. – Jaka podróż wiedzie cię w głąb pasma 

Carnevon, Jasnowidząca Brenninu? – Usiłował sprawiać wrażenie surowego, lecz 
skutek był odmienny.

Przyglądała mu się przez długą chwilę, a potem, zyskując na czasie, spytała: – 

Faeburze, dlaczego tu jesteś; dlaczego zostałeś wygnany?

Zaczerwienił się, lecz po chwili odpowiedział cicho. – Mój ojciec wygnał mnie 

z domu, jak wszyscy ojcowie w Eridu mają prawo.

– Dlaczego? – zapytała. – Dlaczego to zrobił?
– Jasnowidząca... – zaczął dalreidan.
– Nie – rzekł Faebur, machając do niego ręką. – Zdradziłeś nam swój powód 

przed chwilą, dalreidanie. To już nie ma większego znaczenia. Odpowiem na to 
pytanie. Osnowa mego imienia na Krośnie nie jest splamiona krwią, tylko zdradą 
mego miasta, które, jak powiadają w Eridu, jest czerwone na Krośnie, a więc tej 
samej barwy, co krew. Opowieść jest prosta. Podczas zawodów Ta-Sirona, letnich 
igrzysk w Teg Veirene rok temu, poznałem i pokochałem dziewczynę z warownego 
Akkaize na północy, a ona... ujrzała i pokochała mnie również. Po powrocie do 
Larak, jesienią tego roku mój ojciec podał mi imię żony, jaką wybrał dla mnie, a ja... 
odmówiłem mu i powiedziałem dlaczego.

Kim posłyszała odgłosy współczucia i zdała sobie sprawę, że nie wiedzieli, 

dlaczego Faebur był w górach. Jeśli już o to chodzi, nie znali również powodów 
dalreidana, póki przed chwilą nie powiedział o swych morderstwach. Kodeks gór, 
domyśliła się: nie należy zadawać pytań.

Jednakże zadała je, a Faebur odpowiadał. – Kiedy to uczyniłem, ojciec 

przywdział swą białą szatę, wyszedł na Plac Lwa w Larak, wezwał czterech heroldów 
na świadków i przekleństwem kazał mi iść precz na zachód od Camevon i Skeldarak, 
wypędzając z Eridu. Co oznacza – teraz w jego głosie słychać było gorycz – że ojciec 
ocalił mi życie. To znaczy, jeśli twój czarodziej i król krasnoludów potrafią 
zatrzymać deszcz Rakotha. Ty nie potrafisz, jasnowidząca, sama to nam 
powiedziałaś. Pozwól, że spytam raz jeszcze, dokąd udajesz się w góry?

– Do Khath Meigol – powiedziała i widziała, jak górscy rozbójnicy zamarli 

w milczeniu. Wielu z nich uczyniło odruchowe gesty przeciwko złu.

Nawet dalreidan sprawiał wrażenie wstrząśniętego. Zobaczyła, że zbladł. 

Przykucnął naprzeciw niej i przez chwilę zbierał i rozsypywał kamyki na skałach. 
Wreszcie powiedział: – Nie możesz być głupia, będąc tym, kim jesteś, więc nie 
powiem niczego, co ciśnie mi się na usta, lecz mam pytanie.

Zaczekał aż skinie głową przyzwalająco, a potem ciągnął:
– Jak możesz przysłużyć się sprawie tej wojny, swemu najwyższemu królowi, czy 

komukolwiek innemu, jeśli dosięgnie cię klątwa krwi duchów paraiko?

Znów. Kim dostrzegła, że wszyscy dookoła uczynili znak przeciwko złu. Nawet 

Brock musiał powstrzymać się od tego gestu. Potrząsnęła głową. – To uczciwe 
pytanie... – zaczęła.

– Wysłuchaj mnie – przerwał dalreidan, nie mogąc doczekać się jej odpowiedzi. – 

Klątwa krwi nie jest pustą opowieścią, wiem o tym. Niegdyś, dawno temu, 
polowałem na dzikie kere na wschód i północ stąd, i tak przejęty byłem swym 
tropieniem, że straciłem poczucie tego, jak daleko zaszedłem. Wtedy zapadł zmierzch 
i uświadomiłem sobie, że jestem na granicy Khath Meigol. Jasnowidząca Brenninu, 
nie jestem już młodzieńcem, ani też starcem snującym baśnie przy zimowym ognisku, 
naciągającym prawdę niczym złą wełnę: byłem tam, więc mogę ci powiedzieć, że 
naprawdę istnieje klątwa spadająca na wszystkich, którzy tam pójdą, przekleństwo 
niepowodzenia, śmierci i dusz straconych dla czasu. To prawda, jasnowidząca, nie 
żadna bajka. Sam to poczułem na granicach Khath Meigol.

Kim zamknęła oczy.
Ocal nas, usłyszała. Ruana. Otworzyła oczy i rzekła: – Wiem, że to nie bajka. 

Klątwa istnieje. Nie sądzę jednak, by była tym, za co ją ludzie uważają.

– Nie sądzisz, jasnowidząca, czy wiesz?
Czy wiedziała? Prawdę mówiąc, nie. Giganci byli w przeszłości dalszej, niż 

sięgała wiedza Ysanne, Lorena, czy kapłanek Dany. Nie sięgała tam nawet wiedza 
krasnoludów, ani lios alfarów. Miała tylko swoją wiedzę z czasów w Gwen Ystrat, 
gdy udała się w tę straszliwą podróż w głąb zamiarów Spruwacza, osłaniana mocą 
swych przyjaciół.

A potem osłony opadły, odeszła zbyt daleko, zgubiła ich i zgubiła się sama, 

płonąc, póki ktoś inny nie zagłębił się daleko w Ciemność i ochronił ją. Ten inny 
umysł przedstawił się jako Ruana z paraiko w Khath Meigol i błagał ją o pomoc. Żyli 
jeszcze, nie byli duchami, jeszcze nie wymarli. To wiedziała, a było to wszystko, co 
wiedziała.

Pokręciła głową, napotykając zaniepokojone spojrzenie tego, który nazywał 

siebie dalreidan. – Nie – rzekła. – Niczego nie wiem na pewno, z wyjątkiem jednej 

rzeczy, której nie mogę ci wyjawić i jednej, którą mogę.

Czekał. Powiedziała: – Mam dług do spłacenia.
– W Khath Meigol? – W jego głosie słychać było prawdziwą udrękę. Pokiwała 

głową. – Osobisty dług? – spytał, z trudem starając się z tym pogodzić.

Zastanowiła się nad tym: nad obrazem Kotła, który odnalazła z pomocą Ruany, 

obrazem, który powiedział Lorenowi, skąd pochodzi zima. A teraz śmiercionośny 
deszcz.

– Nie tylko ja – stwierdziła.
Zaczerpnął tchu. Zdawało się, że opuszcza go napięcie. – Dobrze – powiedział. – 

Mówisz jak szamani na Równinie. Wierzę, że jesteś tą, za którą się podajesz. Jeśli 
mamy zginąć za kilka dni czy godzin, wolałbym uczynić to raczej w służbie Jasności, 
niż czyjej innej. Wiem, że masz przewodnika, lecz żyję w górach już od dziesięciu lat 
i stałem na granicy miejsca, którego szukasz. Czy przyjmiesz banitę za towarzysza 
ostatniego etapu swej podróży?

Najbardziej ze wszystkiego wzruszyła ją ta jego nieśmiałość. Właśnie ocalił im 

życie, ryzykując własnym.

– Czy wiesz, na co się narażasz? Czy wiesz... – Przerwała, świadoma ironii. Nikt 

z nich nie wiedział, na co się naraża, lecz ta propozycja została złożona dobrowolnie 
i była szlachetna. Po raz pierwszy nie wezwała, ani też nie została do tego zmuszona 
mocą, jaką w sobie nosiła. Mrugnięciem wytarła łzy z oczu.

– Byłabym zaszczycona – powiedziała. – Oboje bylibyśmy. – Posłyszała, jak 

Brock wyraża zgodę mruknięciem.

Na kamień przed nią padł cień. Wszyscy troje podnieśli głowy. Stał tam Faebur 

z pobielałą twarzą. Jednakże głos miał starannie opanowany. – W Ta-Sirona, 
igrzyskach w Teg Veirene, zanim ojciec wypędził mnie, zdobyłem... byłem trzeci 
spośród wszystkich w łucznictwie. Czy mogłabyś, czy zechciałabyś zezwolić... – 
przerwał. Kłykcie dłoni, w której ściskał łuk, były równie białe, co jego twarz.

Poczuła ścisk w gardle i nie mogła odezwać się. Pozwoliła tym razem 

odpowiedzieć Brockowi.

– Tak – rzekł łagodnie krasnolud. – Jeśli chcesz pójść, będziemy wdzięczni za to. 

Łucznik nigdy nie jest zmarnowaną nicią.

Tak więc, w końcu było ich czworo.
Później tego samego dnia, daleko na zachodzie, gdy zapadał zmierzch, Jennifer 

Lowell, która była Guinevere, przybyła do Anor Lisen.

Z Brendelem z lios alfarów jako jedynym towarzyszem wypłynęła z Taerlindel 

poprzedniego poranka w małej łódce, wkrótce po tym, jak Prydwen zanurzył się za 
horyzont rozległego morza.

Pożegnała się z najwyższym królem Aileronem, z Sharrą z Cathalu i kapłanką 

Jaelle. Wypłynęła z lios alfarem, aby przybyć do wieży, którą wybudowano tak 
dawno temu dla Lisen. I aby po przybyciu wspiąć się po kamiennych, krętych 
schodach do jedynej komnaty na szczycie, tej z szerokim balkonem od strony morza, 
i tak jak Lisen wychodzić na ten balkon, spoglądać na morze i czekać na powrót 
swego serca.

Żeglując łodzią bez trudu po spokojnym morzu tego popołudnia i przepływając 

obok wyspy Aeven, gdzie żyły orły, Brendel zastanawiał się i jednocześnie czuł się 
zasmucony pozbawionym wyrazu pięknem twarzy swej towarzyszki. Urodą 
dorównywała lios, miała równie długie i smukłe palce, a jej obudzone wspomnienia 
sięgały wstecz niemal równie daleko. Gdyby nie była tak wysoka, a jej oczy stale 
zielone, mogłaby być jedną z jego ludu.

Co doprowadziło go do dziwnej refleksji pośród plusku fal i łopotu pojedynczego 

żagla. Ani nie zrobił, ani nie znalazł tej łodzi, która nieuniknienie będzie mu 
potrzebna, gdy nadejdzie jego czas, lecz był to stateczek zgrabny i wykonany z dumą, 
nie różniący się wiele od tego, jakiego życzyłby sobie. Tak więc łatwo było 
wyobrazić sobie, że właśnie wypłynęli nie z Taerlindel, lecz z samego Daniloth. Po 
to, by pożeglować na zachód i jeszcze dalej, w kierunku miejsca, jakie Tkacz 
stworzył tylko dla Dzieci Jasności.

Wiedział, że to dziwne myśli, zrodzone ze słońca i morza. Nie był jeszcze gotów 

na tę ostatnią podróż. Złożył przysięgę zemsty, która wiązała go z tą kobietą w łodzi, 
z Fionavarem i wojną przeciwko Maugrimowi. Nie usłyszał jeszcze swej pieśni.

Nie znał – nikt nie znał – gorzkiej prawdy. Prydwen właśnie rozwinął żagle. 

Dwie noce i świt dzieliły go jeszcze od dźwięku śpiewu na morzu, od miejsca, gdzie 
nie świeciły morskie gwiazdy Liranana i gdzie nie było ich od czasu Bael Rangat.

Od Duszodzierżcy.
Gdy zapadł mrok tej pierwszej nocy, Brendel skierował ich mały stateczek 

w stronę piaszczystego brzegu na zachód od Aeven i bagien Llychlyn. Przybili doń 
łagodnym wieczorem, gdy pojawiły się pierwsze gwiazdy. Korzystając z zapasów, 
jakie dał im najwyższy król, rozbili obozowisko i spożyli wieczorny posiłek. Później 
Brendel rozłożył dla każdego z nich posłanie i położyli się blisko siebie między wodą 
a puszczą.

Nie rozpalił ogniska, będąc zbyt mądry, by palić nawet wyrzucone na brzeg 

drewno z Pendaran. I tak ognisko nie było im potrzebne. Była to piękna noc w lecie, 
jakie zawdzięczali Kevinowi Laine. Przez jakiś czas rozmawiali o nim, podczas gdy 
zapadała noc, a gwiazdy świeciły coraz jaśniej. Cicho rozmawiali o porannym 
rozstaniu i o tym, gdzie przybiją do brzegu następnego wieczoru. Spojrzawszy 
w nocne niebo i radując się jego chwałą, Brendel opowiedział jej o pięknie i spokoju 
Daniloth, lamentując, iż blask gwiazd był tam tak przyćmiony od czasu, gdy Lathen 

Tkacz Mgły w obronie swego ludu uczynił z ich ojczyzny Krainę Cieni.

Po tym oboje ucichli. Gdy księżyc wzeszedł, obojgu przyszło na myśl wspólne 

wspomnienie ostatniego razu, gdy leżeli obok siebie pod niebem.

Czy jesteś nieśmiertelny?, spytała wtedy, zapadając w sen.
Nie, pani, odrzekł. Przez czas jakiś jeszcze czuwał nad nią, zanim sam zasnął 

u boku swych braci i sióstr, by obudzić się wśród wilków, svart alfarów i czerwonej 
śmiertelności w obliczu Galadana, Wilczego Władcy andainów.

Mroczne myśli i zbyt ciężka cisza dla przypominającego żywe srebro wodza 

Znaku Pustułki. Znów wzniósł głos, by zaśpiewać jej do snu jak ukochanemu 
dziecku. Zaśpiewał bardzo starą pieśń o morskiej żegludze, a potem jedną ze swych 
własnych, o drzewach aum okrytych liśćmi i kwitnących sylvain na wiosnę. Potem, 
gdy jej oddech zaczął zwalniać, jego głos ułożył ją do snu słowami pieśni, która 
zawsze była ostatnią pieśnią nocy: Lamentem.

Ra-Termainea za tych wszystkich, którzy zaginęli.
Kiedy skończył, ona już spała. Jednakże on nie spal, słuchając cofającego się 

odpływu. Nigdy już nie uśnie, póki ona jest pod jego opieką, nigdy więcej. Siedział, 
czuwając przez całą noc, czuwając nad nią.

Jeszcze ktoś czuwał na mrocznym obrzeżu Pendaran: oczy nie spoglądały 

przychylnie, lecz jeszcze i nie wrogo, bowiem tych dwoje na piasku nie weszło do 
lasu ani nie paliło drewna z Puszczy. Jednakże byli bardzo blisko, więc byli z bliska 
obserwowani, bowiem Pendaran strzegła się i podsycała swą odwieczną nienawiść.

Podsłuchiwano ich również, mimo iż mówili ściszonym głosem, bowiem 

nasłuchujące uszy nie należały do ludzkich istot i potrafiły rozpoznać mowę na 
pograniczu nie wypowiedzianej myśli. Tak więc ich imiona zostały ujawnione. Wtedy 
dźwięk niczym werbel przebiegł przez tę część Puszczy, bowiem tych dwoje nazwało 
cel swej podróży, a miejsce to wybudowano dla tej, którą najbardziej kochano, 
a potem tak okrutnie utracono: Lisen, która nigdy nie umarłaby, gdyby nie pokochała 
śmiertelnika i została wciągnięta w wojnę poza schronieniem, jakie dawała Puszcza.

Spieszna wiadomość mknęła w pozbawionym słów szeleście liści, mrocznym 

mgnieniu ledwo widzialnych postaci, wibracjach w ściółce leśnej, szybkich niczym 
gorączkowy puls.

Wieść dotarła, w bardzo krótkim czasie jak takie rzeczy się mierzy, do uszu 

jedynej ze wszystkich prastarych mocy Puszczy, która w pełni rozumiała, co się 
dzieje, bowiem wędrował on w wielu światach Tkacza i odegrał pewną rolę w tej 
historii, gdy po raz pierwszy ją utkano.

Zamyślił się, głęboko i niespiesznie – choć wieść pobudziła jego krew do 

szybszego krążenia i obudziła stare pragnienie -: po czym wysłał wiadomość 
z powrotem przez las, przez liść i szybkiego, brązowego posłańca i przez puls, który 

tętnił w korzeniach drzew.

Bądźcie spokojni, mówił, gasząc podniecenie Puszczy. Sama Lisen powitałaby ją 

w wieży serdecznie, choć ze smutkiem. Zasłużyła sobie na miejsce na murach. Ten 
drugi jest z lios alfarów, a to oni wybudowali Anor, nie zapominajcie o tym.

Niczego nie zapominamy.
Niczego, zaszeleściły chłodno liście.
Niczego, zapulsowały prastare korzenie wypaczone odwieczną nienawiścią. Ona 

nie żyje. Nie musiała umrzeć.

W końcu jednakże postawił na swoim. Nie miał dość mocy, by ich wszystkich 

przymusić, lecz czasami potrafił przekonywać i tej nocy, i dla tej osoby, uczynił to.

Potem wyszedł za próg swego domu i wyruszył w spieszną podróż sobie znanymi 

ścieżkami, toteż przybył do Anor, gdy tylko księżyc wzeszedł. Zabrał się do 
przygotowywania siedziby, która stała pusta przez wszystkie lata od chwili, gdy Lisen 
ujrzała przepływającą zjawę statku i zeskoczyła z wysokiego balkonu w ciemność 
morza.

Mniej trzeba było zrobić, niż można było się spodziewać, bowiem wieżę 

wzniesiono z miłością i bardzo wielką sztuką, a w kamienie wpojono magię, aby nie 
rozsypały się.

Nigdy przedtem tu nie był; to miejsce sprawiało zbyt ostry ból. Zawahał się na 

progu przez moment, przypominając sobie wiele spraw. Potem drzwi otworzyły się 
pod jego dotykiem. W blasku księżyca spojrzał na komnaty na dolnym poziomie 
zrobione dla tych, którzy stali na straży. Zostawił je nietknięte i wszedł na górę.

Mając zawsze w uszach dźwięk morza, wspinał się po nie wytartych, kamiennych 

stopniach, wędrując po spirali na szczyt jedynej wieżyczki i tak dotarł do pokoju, 
który należał do Lisen, Sprzęty były skromne, lecz przepięknej roboty i osobliwe, 
wykonane w Daniloth. Komnata była obszerna i jasna, bowiem wzdłuż zachodniej 
części łuku nie było ściany; zamiast niej rozciągało się od sufitu do posadzki 
wykonane sztuką Ginserata z Brenninu szklane okno, za którym rozpościerał się 
widok na oświetlone księżycem morze.

Sól plamiła zewnętrzną stronę szyby. Podszedł do okna i otworzył je na oścież. 

Dwie połowy lekko rozsunęły się, wjeżdżając po szynach we wnęki uczynione dla 
nich we wklęsłych ścianach. Wyszedł na balkon. Głos morza był donośny; u stóp 
wieży roztrzaskiwały się fale.

Stał tam długą chwilę, owładnięty smutkami zbyt licznymi, by je oddzielić od 

siebie, czy poradzić sobie z nimi. Spojrzał na lewo i dostrzegł rzekę. Jej nurt obok 
Anor spływał czerwienią przez rok od dnia, w którym ona umarła, i czyniła to wciąż 
każdego roku, gdy znów nadchodził ten dzień. Niegdyś ta rzeka miała nazwę. Teraz 
już nie.

Potrząsnął głową i zakrzątnął się. Zamknął ponownie okna i mając do tego mocy 

aż nadto, uczynił je czystymi. Rozsunął je jeszcze raz i tak zostawił, by nocne 
powietrze wpadło do pokoju, który stał zamknięty przez tysiąc lat. Znalazł 
w szufladzie świece, a potem pochodnie na dole schodów – drewno z Puszczy 
bezpieczne do palenia w tym miejscu. Zapalił pochodnie w obręczach na ścianie 
wzdłuż klatki schodowej, a potem rozmieścił świece w jedynej komnacie na górze 
i zapalił je wszystkie.

W ich blasku zobaczył, że posadzka pokryta jest warstewką kurzu, choć, co 

dziwne, łóżko nie. Wtedy zobaczył coś jeszcze. Coś, co zmroziło nawet jego mądrą, 
przebiegłą krew.

W kurzu widniały ślady stóp, nie jego, i prowadziły do tego łóżka. A na kapie – 

utkanej, jak wiedział, przez mistrzów w Seresh – leżała masa kwiatów: róże, sylvain, 
corandiel. Lecz to nie kwiaty przyciągnęły jego wzrok.

Świece migotały w słonym wietrze od morza, lecz dawały wystarczająco blasku, 

by wyraźnie mógł dostrzec swe własne, małe ślady stóp w kurzu, a obok nich ślady 
mężczyzny, który wszedł do komnaty, by położyć te kwiaty na kołdrze.

I ślady łap olbrzymiego wilka, który z niej wyszedł.
Z bijącym sercem, zdjęty lękiem, który przyćmiewała litość, podszedł do tej 

barwnej masy kwiecia. Uświadomił sobie, że nie czuć było zapachu. Wyciągnął rękę. 
Kiedy tylko je dotknął, rozsypały się w proch na kołdrze. Starł pył bardzo delikatnie.

Mógłby wypolerować posadzkę do połysku najmniejszym wysiłkiem swej mocy. 

Nie uczynił tego; nigdy nie czynił tego w swych własnych pokojach pod leśnym 
podłożem. Zszedłszy jeszcze raz po schodach, znalazł krzepką miotłę w jednym 
z pomieszczeń na dole, a potem silnymi, gospodarskimi ruchami, które świadczyły 
o starym przyzwyczajeniu, Flidais zamiótł komnatę Lisen przy świetle świec 
i księżyca, szykując ją na przyjęcie Guinevere.

Po jakimś czasie zaczął śpiewać, bowiem jego duch skłaniał się do zabawy 

i śmiechu nawet w najmroczniejszych czasach. Była to pieśń, którą sam utkał 
z prastarych zagadek i odpowiedzi, jakie dla nich znalazł.

Śpiewał, ponieważ przepełniała go tej nocy nadzieja – nadzieja, że ta, która 

przybywa, może być w posiadaniu odpowiedzi na jego najskrytsze marzenie.

Był obecnością silną i jasną, a w całej Anor paliły się pochodnie i świece. Duch 

Gereinta nie mógł nie wyczuć go, śpiewającego i zmiatającego kurz szerokimi 
ruchami miotły. Dusza szamana przeleciała nad nim, porzucając znane prawdy lądu, 
by pomknąć, wirując i koziołkując, nad nigdy nie widziane morze w poszukiwaniu 
jednego statku wśród tylu fal.

Gdy słońce zaszło po ich lewej stronie następnego wieczora, Brendel przepłynął 

stateczkiem zatokę i mijając ujście rzeki, skierował się ku małej przystani u stóp 

wieży.

Kiedy tylko wpłynęli do zatoki, dostrzegli światła, które zapaliły się na szczycie 

wieży. Teraz, gdy zbliżyli się, lios alfar zobaczył grubawą, siwobrodą, łysiejącą 
postać, mniejszą nawet od krasnoluda, która czekała na nich na przystani. Będąc lios 
alfarem i sam mając ponad sześćset lat, miał pewne pojęcie o tym, kto to może być.

Przybijając lekko do pomostu, rzucił cumę. Mała postać schwytała ją zręcznie 

i przywiązała koniec do palika umocowanego w kamiennym pomoście. Stali tak 
w milczeniu przez chwilę, kołysani przez fale. Brendel zauważył, że Jennifer 
spogląda na wieżę. Idąc za jej wzrokiem, dostrzegł, jak blask zachodu słońca 
połyskuje na wypukłych szybach za krawędzią muru na szczycie.

– Witajcie – powiedziała postać na przystani głosem zaskakująco głębokim. – 

Jasna niech będzie nić waszych dni.

– I twoich, leśny panie – rzekł lios alfar. – Jestem Brendel spod Znaku Pustułki. 

Ta kobieta ze mną...

– Wiem, kim jest – powiedział ten drugi. I skłonił się bardzo nisko.
– Jakim imieniem mamy cię nazywać? – spytał Brendel.
Ten drugi wyprostował się. – Jestem dla ochrony pręgowany, dla zmylenia 

cętkowany – rzekł odruchowo. Potem dodał: – Wystarczy Flidais. Wystarczało przez 
ten długi czas.

Słysząc to, Jennifer odwróciła się i zmierzyła go dziwnym, bacznym spojrzeniem. 

– To ciebie Dave spotkał w puszczy – powiedziała.

Pokiwał głową. – Ten wysoki z toporem? Tak, spotkałem go. Zielona Ceinwen 

dała mu później róg.

– Wiem – stwierdziła. – Róg Oweina.
– W tym samym czasie, na wschodzie, pod ciemniejącym nieboskłonem, toczył 

się bój na skrwawionych brzegach Adein, bój, który miał się zakończyć zadęciem 
w ten róg.

Na przystani Flidais spojrzał w górę na wysoką kobietę o zielonych oczach, którą 

tylko on w całym Fionavarze miał powód pamiętać z dawnych czasów. – Czy tylko 
tyle wiesz o mnie? – spytał cicho. – Że ocaliłem twego przyjaciela?

Brendel w łodzi zachowywał milczenie. Przyglądał się kobiecie, która szukała 

wspomnienia. Potrząsnęła głową. – Powinnam cię znać? – zapytała.

Flidais uśmiechnął się. – Może nie w tej postaci. – Głos mu się jeszcze obniżył 

i wtedy nagle zaśpiewał: – Miałem wiele kształtów. Byłem klingą miecza, gwiazdą, 
światłem latarni, zarówno harfą, jak i harfiarzem. – Przerwał, dostrzegł, że coś 
zabłysło w jej oczach i zakończył nieśmiało: – Choć mały, walczyłem w bitwie przed 
Władcą Brytanii.

– Pamiętam! – powiedziała, śmiejąc się teraz. – Mądre dziecko, rozpieszczone 

dziecko. Lubisz zagadki, prawda? Pamiętam cię, Taliesinie. – Wstała. Brendel 
wskoczył na pomost i pomógł jej wejść.

– Miałem wiele kształtów – powtórzył Flidais – lecz kiedyś byłem jego 

harfiarzem.

Pokiwała głową, bardzo wysoka na kamiennym pomoście, spoglądając w dół na 

niego. Cień wspomnienia igrał w jej oczach i wokół jej ust. Wtedy nastąpiła zmiana. 
Obaj mężczyźni dostrzegli to i zamilkli.

– Żeglowałeś z nim, prawda? – rzekła Guinevere. – Pożeglowałeś na pierwszym 

Prydwenie.

Uśmiech Flidaisa zgasł. – To prawda, pani – rzekł. – Popłynąłem z Wojownikiem 

do Caer Sidi, które tutaj ma nazwę Cader Sedat. Napisałem o tym, o tej podróży. 
Przypomnisz sobie.

– Zaczerpnął tchu i wyrecytował:
Po trzykroć dość, by wypełnić Prydwena popłynęliśmy z Arturem, Poza 

siedmioma, nikt nie powrócił z...

Przerwał, uciszony jej gestem. Stali tak przez chwilę. Potem słońce zanurzyło się 

w morzu. Wraz z nadejściem zmroku, zerwał się wiatr. Brendel, który przyglądał się, 
jedynie po części rozumiejąc, poczuł ogarniający go nie nazwany smutek, gdy światło 
zagasło.

W ciemności twarz Jennifer wydała się chłodniejsza i surowsza. Powiedziała: – 

Byłeś tam. Znasz więc drogę. Czy pożeglowałeś z Amairgenem?

Flidais skulił się, jakby pod rzeczywistym ciosem. Drżąc, zaczerpnął tchu, i on, 

który był półbogiem i potrafił nagiąć moce Pendaranu do swej woli, rzekł głosem 
pełnym pokornej prośby: – Nigdy nie byłem tchórzem, pani, w żadnej postaci. Raz 
popłynąłem do tego przeklętego miejsca w innej postaci. Ta jest jednakże moją 
najprawdziwszą, a Puszcza jest mym prawdziwym domem w tym pierwszym ze 
światów. Jak miałby strażnik lasu wypłynąć na morze, o pani? Na cóż ja bym się tam 
przydał? Powiedziałem mu, powiedziałem Amairgenowi wszystko, co wiedziałem – 
że będzie musiał płynąć na północ wprost w północny wiatr – a on rzekł, że będzie 
wiedział, gdzie to uczynić i kiedy. Zrobiłem tak, o pani, a Tkacz wie, że andainowie 
rzadko czynią tyle dla ludzi.

Umilkł. Spoglądała na niego obojętnie, jakby z oddali. Wtedy nagle powiedziała:
Nie pozwolę wychwalać mężów ciągnących za sobą tarcze, Nie wiedzą oni, 

którego dnia powstał wódz, Gdy wyruszyliśmy z Arturem żałobnej pamięci...

– To ja to napisałem! – zaprotestował Flidais. – Pani Guinevere, ja to napisałem.
Na ścieżce panował już zupełny mrok, lecz bystrym wzrokiem lios alfarów 

Brendel dostrzegł, że chłód odpływa z jej twarzy. Łagodnym już głosem, rzekła: – 
Wiem, Taliesinie. Flidaisie. Wiem, że to ty i wiem, że byłeś tam z nim. Wybacz mi. 

Nie jest łatwo wspominać.

Powiedziawszy te słowa, wyminęła ich obu i ruszyła ścieżką w stronę wieży. Nad 

pociemniałym morzem świeciła teraz gwiazda wieczorna, którą nazwano imieniem 
Lauriel Białej.

Zupełnie źle to rozegrał, uświadomił sobie Flidais, obserwując jej odejście. 

Zamierzał zwrócić tok rozmowy na imię, imię wzywające Wojownika, jedyną 
zagadkę we wszystkich światach, na którą nie znał odpowiedzi. Był aż zbyt 
wystarczająco bystry, by skierować rozmowę wszędzie tam, gdzie chciał, a Tkacz 
wiedział, jak głębokie było jego pragnienie poznania tej odpowiedzi.

O czym jednakże zapomniał w obecności Guinevere. Chociaż andain mało dbał 

o troski śmiertelników, jakże można być przebiegłym w obliczu tak prastarego 
smutku?

Lios alfar i andain, każdy zagłębiony we własnych rozmyślaniach, zabrali tobołki 

z łódki i poszli za kobietą do Anor, a potem na górę po krętych schodach.

To dziwne, pomyślała Jaelle, żeby czuć się niepewnie w siedzibie swej własnej 

mocy.

Znajdowała się w swych komnatach w świątyni w Paras Derval, otoczona 

kapłankami sanktuarium i nowicjuszkami w brązowych szatach. Gdyby zechciała, lub 
gdyby zaszła taka potrzeba, mogła połączyć się myślami z Mormae w Gwen Ystrat. 
Miała nawet gościa-przyjaciela w świątyni: Sharrę z Cathalu, którą odprowadził do 
progu, lecz nie dalej, zabawny Tegid z Rhoden – który, jak się zdawało, traktował 
swe obowiązki orędownika Diarmuida z dziwną u niego powagą.

Był to jednakże czas na powagę i niepokój. Żadna znajoma rzecz, nawet dźwięk 

dzwonów wzywających szare kapłanki na wieczorną inwokację nie wystarczał, by 
ukoić myśli najwyższej kapłanki.

Nic nie było już tak jasne, jak niegdyś. Była tu i tu było jej miejsce, 

prawdopodobnie wzgardziłaby każdą prośbą, a co dopiero rozkazem, by znaleźć się 
gdziekolwiek indziej. Miała zarówno obowiązek, jak i moc, by kształtować pajęczyny 
woli Dany i czynić to tutaj.

Mimo to nic nie było takie samo.
Po pierwsze, od wczoraj spoczęła na niej połowa władzy w Brenninie, ponieważ 

najwyższy król udał się na pomoc.

Szkło wezwania z Daniloth zabłysło wczorajszego wieczora – po prawdzie dwie 

noce temu, lecz dowiedzieli się o tym dopiero po powrocie z Taerlindel. Wraz 
z Aileronem widziała rozkazujące spirale światła w berle, jakie lios alfarowie dali 
Ailellowi.

Król zatrzymał się tylko, by spożyć pośpieszny posiłek, wydając zwięzłe rozkazy. 

W koszarach dowódcy straży mobilizowali wszystkich mężczyzn. Zajęło to bardzo 

niewiele czasu: Aileron szykował się na ten moment od dnia, gdy go ukoronowała.

Wszystko uczynił właściwie. Wyznaczył ją wraz z kanclerzem Gorlaesem, by 

zarządzała królestwem, póki on jest na wojnie.

Nawet zatrzymał się przy niej przed bramą pałacu i szybko, lecz w sposób nie 

pozbawiony godności, poprosił ją, by strzegła jego ludu najlepiej, jak pozwalały na to 
jej moce.

Potem dosiadł swego czarnego rumaka i pogalopował ze swym wojskiem, 

najpierw do Północnej Twierdzy, by zebrać tamtejszy garnizon, a później na północ, 
nocą przez Równinę do Daniloth i Dana jedna wie, gdzie jeszcze.

Zostawiając ją w tym najbardziej znajomym z wszystkich miejsc, gdzie nic nie 

wydawało się już znajome.

Przypomniała sobie, że niegdyś go nienawidziła. Nienawidziła ich wszystkich: 

Ailerona, jego ojca i jego brata Diarmuida, tego, którego nazywała książątkiem 
w odpowiedzi na jego drwiące, zgryźliwe przycinki.

Do jej uszu dochodziły stłumione dźwięki śpiewów z komnaty pod kopułą. Nie 

była to zwykła inwokacja o zmierzchu. Przez osiem jeszcze nocy, póki nie zniknie 
księżyc letniego przesilenia, wieczorne psalmy będą się zaczynać i kończyć lamentem 
nad Liadonem.

Tyle mocy zawarte w tym było, taki był to wspaniały triumf Bogini, a tym samym 

jej samej jako pierwszej najwyższej kapłanki, która od niezliczonych, nieznanych lat 
usłyszała głos wykrzykujący z Dun Maura na Maidalan, opłakujący dobrowolną 
ofiarę.

Wtedy jej myśli, zatoczywszy krąg, powróciły do tego, kto stał się Liadonem: 

Kevina Laine, sprowadzonego z innego świata przez Lorena Srebrnego Płaszcza na 
spotkanie przeznaczenia jednocześnie pełnego mroku i oślepiająco jasnego, takiego, 
jakiego nie mogła przewidzieć nawet jasnowidząca.

Mimo całej wiedzy Jaelle, całego jej bliskiego kontaktu z naturą Bogini, czyn 

Kevina okazał się tak przytłaczający, tak niewiarygodnie odważny i szlachetny, że 
nieodwołalnie zmącił wyrazistość, z jaką niegdyś postrzegała świat. Był mężczyzną, 
a jednak zdobył się na coś takiego. Od czasu Maidalan o wiele trudniej było jej 
wzbudzić w sobie stary gniew, gorycz i nienawiść, Lub, co może bardziej 
odpowiadało prawdzie, tak dużo trudniej było jej wzbudzić gniew wobec 
kogokolwiek i czegokolwiek poza Rakothem.

Zima skończyła się. Szkło wezwania zapłonęło. Gdzieś na północy, w mroku 

toczyła się wojna.

A na zachód żeglował statek.
Ta myśl zaniosła ją ponownie na plażę na północ od Taerlindel, gdzie przyglądała 

się, jak inny cudzoziemiec, Pwyll, przywołuje i rozmawia z morskim bogiem na 

brzegu wody w nieludzkim blasku. Nic nie było łatwe dla żadnego z nich, Dana 
i Tkacz wiedzieli o tym, lecz moc Pwylla wydawała się taka surowa i wymagająca, 
tak wiele zabierała mu i, o ile wiedziała, nie dawała wiele w zamian.

Pamiętała, że do niego również odnosiła się z nienawiścią, zimną furią, gdy 

zabrała go z Letniego Drzewa do tej właśnie komnaty, do tego łóżka, wiedząc, iż 
Bogini przemówiła do niego, lecz nie wiedząc, co powiedziała. Pamiętała, że 
uderzyła go, przelewając krew, którą wszyscy mężczyźni powinni oddać, lecz 
zdecydowanie w nieprzepisowy sposób.

– Rahod hedai Liadon – śpiewały kapłanki pod kopułą, kończąc lament tą 

ostatnią, jękliwą nutą. Po chwili usłyszała czysty głos Shiel, która rozpoczęła 
antyfonalne wersy wieczornej inwokacji. Jest jakiś spokój, pomyślała Jaelle, można 
znaleźć pewną pociechę w obrzędach nawet teraz, nawet w czasach ciemności.

Drzwi do jej komnaty otworzyły się raptownie. Na progu stała Leila.
– Co ty tu robisz? – wykrzyknęła Jaelle. – Leilo, powinnaś być pod kopułą z...
Przerwała. Oczy dziewczynki były szeroko rozwarte i wpatrzone w nicość. Leila 

odezwała się w transie głosem pozbawionym intonacji. – Zadęli w róg – powiedziała. 
– W trakcie bitwy. Jest teraz na niebie, nad rzeką. Finn. I królowie. Widzę Oweina na 
niebie. Wyciąga miecz. Finn wyciąga miecz. Oni... oni... – Jej twarz była 
kredowobiała, palce spuszczonych dłoni rozłożone szeroko. Wydała cichy, zduszony 
dźwięk.

– Oni zabijają – stwierdziła. – Zabijają svartów i urgachy. Finn jest zbryzgany 

krwią. Tyle krwi. A teraz Owein... on...

Jaelle zobaczyła, że w tym momencie oczy dziewczynki rozwarły się jeszcze 

szerzej i stały się szalone z przerażenia. Serce skoczyło jej w piersi.

Leila wrzasnęła. – Finn, nie! Zatrzymaj go! Oni zabijają nas!
Wrzasnęła jeszcze raz bez słów, a potem zrobiła chwiejny krok w przód 

i upadając, wtuliła twarz w podołek Jaelle, obejmując kapłankę ramionami z całych 
sił i dygocząc konwulsyjnie.

Śpiew ucichł pod kopułą. Słychać było kroki biegnących ni korytarzach. Jaelle 

ściskała dziewczynkę najmocniej jak potrafiła; Leila rzucała się tak gwałtownie, że 
najwyższa kapłanka szczerze obawiała się, iż wyrządzi sobie jakąś krzywdę.

– Co to? Co się stało?
Podniosła spojrzenie i zobaczyła w drzwiach Sharrę z Cathat – Bitwa – wysapała, 

starając się utrzymać Leilę, sama cali kołysząc się od siły szlochu dziewczynki. – 
Łowy. Owein. Ora jest zestrojona z...

I wtedy posłyszały glos.
– Królu niebios, schowaj swój miecz! Narzucam ci swą wolę! 
Wydawał się dobiegać znikąd i zewsząd w komnacie, wyraźny, zimny 

i bezwzględnie władczy.

Szamotanina Leili ustała. Dziewczynka leżała nieruchomo i w objęciach Jaelle. 

Wszyscy byli pogrążeni w bezruchu: te trzy w pokoju i te zebrane na korytarzu. 
Czekały. Jaelle brakło tchu. Jej dłonie odruchowo, ślepo gładziły włosy Leili. Szata 
dziewczynki była przesiąknięta potem.

– Co to? – szepnęła Sharra z Cathalu. W ciszy zabrzmiało to głośno. 
– Kto to powiedział?
Jaelle poczuła, jak Leila zaczerpuje konwulsyjnie tchu. Dziewczynka – mająca 

piętnaście lat, pomyślała Jaelle, tylko tyle -. znów uniosła głowę. Miała czerwone 
plamy na twarzy i beznadziejnie zmierzwione włosy. Powiedziała: – To była 
Ceinwen. To Ceinwen, najwyższa kapłanko. – W jej głosie słychać było zdumienie. 
Dziecinne zdumienie.

– Ona sama? Bezpośrednio? – wtrąciła Sharra. Jaelle spojrzała na księżniczkę, 

która mimo swego młodego wieku była przeszkolona w sprawach władzy, a więc 
najwyraźniej znała ograniczenia, jakie nałożył na bogów Tkacz.

Leila zwróciła się do Sharry. Jej oczy znów były normalne i bardzo młode. 

Pokiwała głową. – To był jej głos.

Jaelle potrząsnęła głową. Wiedziała, że w panteonie zazdrosnych bogów i bogiń 

zostanie za to wyznaczona cena. To, oczywiście, wykraczało daleko poza jej sprawy. 
Jednakże coś innego nie.

Powiedziała: – Leilo, grozi ci z tej strony niebezpieczeństwo. Łowy są zbyt 

dzikie, to najdziksza z wszystkich mocy.

Musisz spróbować zerwać tę więź z Finnem, dziecko. W tym jest śmierć.
Miała swą własną moc i wiedziała, kiedy jej głos był czymś więcej niż tylko jej 

własnym głosem. Była najwyższą kapłanką w świątyni Dany.

Leila podniosła głowę, klęcząc wciąż na podłodze. Jaelle automatycznie 

wyciągnęła dłoń, by odsunąć pasemko włosów z bladej twarzy dziewczynki.

– Nie mogę – rzekła cicho Leila. Tylko Sharra, najbliższa im, usłyszała to. – Nie 

mogę jej zerwać. To jednak już nie ma znaczenia. Nigdy już ich nie wezwą, nie 
ośmielą się – nie będzie sposobu, aby ich spętać, jeśli to uczynią. Ceinwen nie wstawi 
się po raz drugi. On odszedł, najwyższa kapłanko, między gwiazdy, na Najdłuższą 
Drogę.

Jaelle przyglądała jej się przez długą chwilę. Sharra podeszła i położyła dłoń na 

ramieniu Leili. Zmierzwione włosy znów opadły i znów kapłanka odgarnęła je.

Ktoś wrócił do kopuły. Biły dzwony.
Jaelle wstała. – Chodźmy – rzekła. – Inwokacje jeszcze się nie skończyły. 

Wszystkie weźmiemy w nich udział. Chodźcie.

Zaprowadziła je krętymi korytarzami do miejsca topora. Jednakże przez cały czas 

wieczornych modłów słyszała w myślach inny głos.

W tym jest śmierć. To był jej głos i więcej niż tylko jej. Jej i Bogini.
Co zawsze oznaczało, że to, co powiedziała, było prawdą.

Rozdział 2

Następnego poranka, w najbardziej szarej godzinie tuż przed świtem Prydwen 

natknął się na Duszodzierżcę daleko na morzu. W tym samym czasie na Równinie 
Dave Martyniuk obudził się samotny na kurhanie poległych w pobliżu Celidonu.

Nie był nigdy subtelnym mężczyzną, lecz nie potrzeba głębokich zasobów 

subtelności, by zrozumieć znaczenie obecności Ceinwen pod nim i nad nim na 
zielonej trawie zabarwionej na srebrno ledwo minionej nocy. Z początku czuł 
zalękniony podziw i przepełniony pokorą wstrząs, lecz tylko z początku i niezbyt 
długo.

W ślepej, instynktownej żądzy swej miłości Dave szukał i odnalazł; 

potwierdzenie życia po tej straszliwej rzezi nad rzeką.

Przed oczami stanął mu wyraźnie oświetlony blaskiem księżyca staw w gaju 

Faelinn rok temu. Pamiętał, jak jeleń zabity  strzałą Ceinwen rozdwoił się, wstał 
i schyliwszy głowę przed Łowczynią, oddalił się od swej własnej śmierci.

Teraz miał jeszcze inne wspomnienie. Wyczuł, że bogini podzielała – a nawet 

wzbudziła w nim – jego nieodpartą żądzę zeszłej nocy, by potwierdzić absolutną 
obecność żywych w świecie tak oblężonym przez Ciemność. I to, jak podejrzewał, 
było powodem, dla którego otrzymał od niej ów dar. Trzeci dar, prawdę mówiąc: jego 
życie, w Faelinn wtedy za pierwszym razem, potem Róg Oweina, a teraz to oddanie 
mu siebie, by złagodzić ból.

Nie mylił się co do tego, lecz za tym, co uczyniła Ceinwen, kryło się znacznie 

więcej, choć nawet najsubtelniejszy z ludzkich umysłów nie zdołałby tego zrozumieć. 
Tak jak powinno być, jak w rzeczy samej, zawsze było. Jednakże Macha wiedziała 
i Czerwona Nemain, a już z całą pewnością Dana, Matka. Bogowie mogli się 
domyślać i niektórzy andainowie, lecz boginie wiedziały.

Wstało słońce. Dave podniósł się i rozejrzał wokół pod jaśniejącym sklepieniem 

nieba. Nie było chmur. Poranek był piękny. Jakieś półtora kilometra na północ od 
niego połyskiwała Adein, a na jej brzegu widać było poruszających się ludzi i konie. 
Na wschodzie, nieco dalej, widział stojące kamienie, które otaczały i wyznaczały 
granice Celidonu, środka Równiny, ojczyzny pierwszego szczepu dalrei i miejsca 
zebrań wszystkich szczepów. Tam również dostrzegał ślady ruchu i życia.

Kto, jednakże, i jak wielu?
Nie wszyscy muszą zginąć, rzekła doń Ceinwen rok temu i ponownie zeszłej 

nocy. Nie wszyscy być może, lecz bój był brutalny i bardzo okrutny i zginęło 
doprawdy bardzo wielu.

Wydarzenia zeszłego wieczoru i nocy odmieniły go, lecz pod większością 

względów Dave był dokładnie taki sam jak zawsze, toteż czuł w dołku mdlący ucisk 

strachu, gdy zszedł z kurhanu i szybko wyruszył w stronę ludzi kręcących się na 
brzegu rzeki.

Kto? I jak wielu? Panował tak wielki chaos, taki błotnisty, zbryzgany krwią 

zamęt: wilki, przybycie lios, potomstwo Avai na pociemniałym niebie, a potem, gdy 
zadął w róg, coś jeszcze na nieboskłonie, coś dzikiego. Owein i królowie. I dziecko. 
Niosący śmierć, będący jej wcieleniem. Przyspieszył kroku niemal do biegu. Kto?

Wtedy poznał część odpowiedzi i zatrzymał się raptownie, poczuwszy się trochę 

słabo z ulgi. Z gromady ludzi nad Adein oderwały się nagle dwa konie, jeden 
ciemnoszary, drugi brązowy, niemal złoty, i pogalopowały ku niemu, a on rozpoznał 
je natychmiast.

Ich jeźdźców również. Konie zbliżyły się do niego z dudnieniem kopyt i dwaj 

jeźdźcy zeskoczyli z nich z nieświadomą, wrodzoną lekkością dalrei, niemal jeszcze 
przed zatrzymaniem się, Dave stanął naprzeciwko mężczyzn, których uznał za braci 
tamtej nocy w puszczy Pendaran.

Czuli radość i ulgę i wszyscy trzej okazali je na swój sposób, lecz nie uściskali 

się.

– Ivor? – spytał Dave. Tylko imię.
– Nic mu nie jest – odrzekł cicho Levon. – Kilka ran żadnej ciężkiej. – Dave 

zauważył, że sam Levon miał krótką głęboką bliznę na skroni, niknącą pod linią jego 
żółtych włosów – Znaleźliśmy twój topór – wyjaśniał Levon. – Na brzegu rzeki. Ale 
nikt nie widział cię po tym, jak... jak zadąłeś w róg, Davorze.

– A dziś rano – ciągnął Torc – wszyscy polegli znikli i nie mogliśmy cię 

znaleźć... – Zostawił nie dokończoną myśl.

Dave odetchnął i powoli wypuścił powietrze z płuc. – Ce inwen? – spytał. – 

Słyszeliście jej głos? Dwaj dalrei pokiwali głowami bez słowa.

– Ona powstrzymała Łowy – powiedział Dave – a potem... zabrała mnie. Kiedy 

ocknąłem się, była przy mnie i powie działa, że... zebrała zabitych. – Nie rzekł 
niczego więcej. Reszt; należała do niego i nie była do opowiadania.

Zobaczył, że bystry jak zawsze Levon rzuca spojrzenie ni kurhan za nim, 

a później Torc uczynił to samo. Zapadło długie milczenie. Dave czuł świeżość 
porannego podmuchu wiatru, widział, jak kołysze wysoką trawą na Równinie. Potem 
ze ściśniętym sercem zobaczył, że Torc, zawsze tak opanowany, płacze bezgłos nie, 
patrząc na grobowy kopiec.

– Tak wielu – szepnął Torc. – Zabili tak wielu naszyci i lios...
– Mabon z Rhoden odniósł paskudną ranę w ramię – powiedział Levon. – Jeden 

z łabędzi zaatakował go z góry.

Dave przypomniał sobie, że Mabon ocalił mu życie zaledwie dwa dni wcześniej, 

kiedy sama Avaia spadła z jasnego nieba jak zabójczy grom. Przełknął ślinę 

i powiedział z trudem: – Torc, widziałem ich obu, Bartna i Navona. Oni byli...

Torc sztywno pokiwał głową. – Wiem. Ja też widziałem. Obaj.
Malcy w lesie, myślał Dave. Barth i Navon, ledwo czternastoletni w chwili, gdy 

zginęli, byli tymi, których razem z Torcem strzegł w gaju Faelinn pierwszej nocy 
Dave’a we Fionavarze. Strzegli i obronili przed urgachem tylko po to, by...

– To był urgach w bieli – rzekł Dave, czując w ustach gorycz jak żółć. – Ten 

naprawdę wielki. Zabił ich obu. Tym samym ciosem.

– Uathach. – Levon niemal wypluł to imię. – Usłyszałem, że inni tak go nazywali. 

Chciałem rzucić się na niego, ale nie mogłem...

– Nie, nie na niego, Levonie – przerwał Torc, a w jego glosie słychać było dziką 

zawziętość. – Nie sam. Pokonamy ich, ponieważ musimy, ale obiecaj mi teraz, że 
nigdy nie zaatakujesz go sam. On jest czymś więcej niż zwykłym urgachem...

Levon milczał.
– Obiecaj mi! – powtórzył Torc, odwracając się i stając dokładnie naprzeciw syna 

Avena, nie zważając na łzy, które wciąż błyszczały w jego oczach. – On jest zbyt 
wielki, Levonie, zbyt szybki i jest w nim coś więcej niż tylko to. Obiecaj mi!

Upłynęła następna chwila, nim Levon przemówił: – Tylko wam dwóm 

powiedziałbym to. Zrozumcie to. Macie jednak moje słowo. – Jego żółte włosy lśniły 
jasno w słońcu. Odrzucił je do tyłu sztywnym ruchem głowy i odwrócił się 
gwałtownie, by wrócić do koni. Warknął przez ramię, nie przerywając marszu – 
Chodźcie. Dziś rano odbędzie się zebranie szczepów w Celidonie. – Nie czekając na 
nich, dosiadł konia i odjechał.

Dave i Torc wymienili spojrzenia, a potem sami dosiedli, we dwóch, szarego 

wierzchowca i pojechali za nim. Dogonili go w połowie drogi do stojących kamieni, 
ponieważ Levon zatrzymał się i czekał. Zatrzymali się przy nim..    

– Wybaczcie mi – rzekł. – Jestem głupcem, głupcem i jeszcze raz głupcem.
– Przynajmniej dwoma z tych trzech – przyznał z powagą Torc.
Dave roześmiał się. Po chwili to samo uczynił Levon. Syn Ivora wyciągnął rękę. 

Torc uścisnął ją. Spojrzeli na Dave’a. Bez słowa położył swą prawą dłoń na obu ich 
dłoniach.

Przez resztę drogi jechali razem.
– Tkaczowi niech będą dzięki i jasnym niciom na Krośnie! – powiedział po raz 

trzeci czcigodny Dhira, wódz pierwszego szczepu.

Zaczynał Dave’owi grać na nerwach.
Znajdowali się w sali zgromadzeń w Celidonie. Nie największej sali, bowiem nie 

było to bardzo wielkie zebranie: Aven, o bardzo czujnym i opanowanym wyglądzie 
pomimo obandażowanego ramienia i rozcięcia, zupełnie jak u Levona, nad okiem; 
wodzowie pozostałych ośmiu szczepów ze swymi doradcami; Mabon, książę Rhoden, 

leżący na pryczy wyraźnie cierpiący i równie wyraźnie zdecydowany, by być 
obecnym; i Ra-Tenniel, król lios alfarów, ku któremu stale zwracały się oczy 
wszystkich ze zdumieniem i podziwem.

Dave wiedział, że niektórzy byli nieobecni i że bardzo ich brakowało. Dwóch 

wodzów, Damach z drugiego szczepu i Berlan z piątego, niedawno otrzymało swe 
tytuły. Jeden z nich był synem, a drugi bratem tych, którzy polegli nad rzeką,

Ku zdumieniu Dave’a Ivor przekazał przewodniczenie zgromadzeniu Dhirze. 

Torc szeptem udzielił zwięzłego wyjaśnienia: pierwszy szczep był jedynym, który nie 
wędrował po Równinie; Celidon był ich stałą siedzibą. Cały czas przebywali tu, 
pośrodku Równiny, otrzymując i przekazując wiadomości przez auberei z wszystkich 
szczepów, przechowując kroniki dalrei, dostarczając plemionom szamanów i zawsze 
przewodząc na zebraniach tu w Celidonie. Zawsze – nawet pod obecność Avena. Tak 
było w czasach Revora i tak było teraz.

Równowaga władzy, pomyślał Dave. Teoretycznie to miało sens, lecz teraz, po 

bitwie, nie nastawiało go to dużo przychylniej do drżącego głosu Dhiry i jego 
niespiesznego tempa.

Wódz wygłosił rozwlekłą, pełną dygresji przemowę, na poły żałobną, na poły 

wychwalającą, zanim wreszcie dopuścił do głosu Ivora. Ojciec Levona wstał, by ze 
względu na Ra-Tenniela opowiedzieć o ich szaleńczym, nieprawdopodobnym galopie 
– przez noc i dzień przez połowę Równiny – by ledwo wyprzedzić siły Maugrima nad 
rzeką.

Następnie z wdziękiem ustąpił miejsca władcy Daniloth, który z kolei 

opowiedział, jak zobaczył armie Ciemności przekraczające Andarien; jak umieścił 
swe rozświetlone szkło wezwania na Atronel, by rozbłysło ostrzegawczo w Paras 
Derval, wysłał dwóch posłańców na wspaniałych raithenach, by zawiadomili dalrei, 
i wreszcie, co było najdzielniejszym z czynów, stanął na czele swego własnego 
wojska, prowadząc je z chronionej Krainy Cieni do boju nad Adein.

Jego głos rozbrzmiewał muzyką, lecz nuty jego słów ukształtował smutek. 

Poległo bardzo wielu z Daniloth, a także z Równiny i Brenninu, bowiem pięciuset 
ludzi Mabona z Rhoden wywalczyło sobie drogę do samego środka najzacieklejszej 
bitwy.

Bitwy, która wyglądała na całkowicie przegraną pomimo rozlicznych przejawów 

odwagi, póki nie zabrzmiał róg. Tak więc Dave, który był Davorem tu na Równinie, 
wstał na prośbę Ivora i opowiedział swą własną historię: jak usłyszał w myślach głos, 
który przypomniał mu o tym, co ma przy sobie (a w jego wspomnieniach wciąż 
zdawało mu się, że to był Kevin Laine, strofujący go za opieszałość), a potem zadął 
w Róg Oweina z całych sił, jakie mu jeszcze zostały w tej godzinie.

Wszyscy wiedzieli, co się wtedy stało. Widzieli widmowe postaci na niebie, 

Oweina i królów, i dziecka na najbledszym z wierzchowców. Widzieli, jak zstąpili 
z wielkich wyżyn, zabijając czarne łabędzie z lęgu Avai, svart alfarów, urgachy, wilki 
Galadana... a potem bez różnicy i zastanowienia, bez litości czy wytchnienia, obrócili 
się przeciwko lios alfarom i ludziom z Równiny i Brenninu.

Póki nie przybyła bogini, by zakrzyknąć: – Królu niebios, schowaj swój miecz! – 

A po tym tylko Davor, który zadął w róg, zapamiętał cokolwiek z tego, co stało się 
przed świtem. Opowiedział o przebudzeniu na kurhanie, o tym, jak dowiedział się, co 
to jest i jak usłyszał Ceinwen mówiącą, iż nie mogłaby zainterweniować ponownie, 
gdyby jeszcze raz zadął w Róg Oweina.

Tyle im powiedział. Usiadł. Zdał sobie sprawę, że właśnie wygłosił przemowę. 

Kiedyś byłby sparaliżowany na samą myśl o tym. Jednakże nie teraz, nie tutaj. 
Stawka była zbyt wysoka.

– Tkaczowi niech będą dzięki i jasnym niciom na Krośnie! – zaintonował 

ponownie Dhira, wznosząc obie pomarszczone ręce. – Ogłaszam teraz przed 
wszystkimi zgromadzonymi, że od tej pory zaszczytnym obowiązkiem pierwszego 
szczepu będzie opiekowanie się tym kopcem grobowym i odprawianie nad nim 
pełnych obrzędów, aby na zawsze pozostał zielony i by...

Dave miał już tego powyżej uszu. – Czy nie sądzisz – przerwał – że jeśli Ceinwen 

potrafiła wznieść kurhan i zebrać poległych, może też utrzymać jego zieleń, jeśli 
będzie miała na to ochotę?

Skrzywił się, gdy Torc kopnął go karcąco w goleń. Zaległa krótka, niezręczna 

cisza. Dhira zmierzył Dave’a niespodziewanie bystrym wzrokiem.

– Nie wiem, jak takie sprawy są rozstrzygane w świecie, skąd ty pochodzisz, 

Davorze, toteż nie będę tego komentował. – Dhira umilkł, by dotarło to do niego. – 
Tak samo – kontynuował – nie wypada, abyś wtrącał się z niewczesnymi uwagami na 
temat jednej z naszych bogiń.

Dave poczuł, że oblewa się rumieńcem i że gniewna uwaga ciśnie mu się na usta. 

Zdławił ją wysiłkiem woli, a w nagrodę usłyszał głos Avena. – On ją widział, Dhiro; 
rozmawiał z Ceinwen dwukrotnie i otrzymał od niej podarunek. Ty nie, ja zresztą też. 
On ma prawo, by przemawiać.

Dhira zastanowił się nad tym, po czym powiedział: – To prawda – przyznał 

spokojnie ku zdumieniu Dave’a. – Cofam swe ostatnie słowa, Davorze. Wiedz 
jednak, że jeśli mówiłem o opiekowaniu się kurhanem, miałem na myśli gest hołdu 
i wdzięczności. Nie żeby skłonić boginię do uczynienia czegokolwiek, lecz by dać 
wyraz uznania dla tego, co uczyniła. Czy to jest niewłaściwe?

Przez co Dave’owi zrobiło się strasznie przykro, że w ogóle otworzył usta. – 

Wybacz mi, wodzu – bąknął. – Oczywiście, że to właściwe. Jestem niespokojny 
i zniecierpliwiony i...

– I nie bez powodu! – warknął Mabon z Rhoden, dźwigając się z posłania. – 

Mamy decyzje do podjęcia i lepiej zabierzmy się do roboty!

W komnacie zabrzmiał srebrzysty śmiech. – Słyszałem o niecierpliwości rodzaju 

ludzkiego – rzekł rozbawiony Ra-Tenniel – lecz teraz słyszę to na własne uszy. – 
Jego tenorowy głos cichł pomału; wszyscy przysłuchiwali się, zafascynowani samą 
obecnością lios alfara wśród nich. – Wszyscy ludzie są niecierpliwi. Wplecione jest to 
w sposób, w jaki czas dla was płynie, w krótkość waszych nici na Krośnie. 
W Daniloth powiada się, że jest to zarówno przekleństwo, jak i błogosławieństwo.

– Czy nie ma takiej pory, gdy pośpiech jest potrzebny? – spytał otwarcie Mabon.
– Ależ oczywiście – wtrącił się Dhira, gdy Ra-Tenniel przerwał. – Oczywiście, że 

jest. Jednakże teraz musi być przede wszystkim pora na żałobę po poległych, bowiem 
inaczej ich strata będzie zapomniana, nie opłakana i...

– Nie – oświadczył Ivor.
Tylko jedno słowo, lecz wszyscy zebrani posłyszeli od dawna tłumioną nutę 

rozkazu. Aven wstał.

– Nie, Dhiro – powtórzył cicho. Nie miał potrzeby podnosić głosu; uwaga 

wszystkich w pokoju skupiła się na nim. – Mabon ma rację i Davor również, i nie 
sądzę, by nasz przyjaciel z Daniloth był innego zdania. Żaden z ludzi, którzy zginęli 
zeszłej nocy, żaden z braci i sióstr lios, którzy utracili swą pieśń, nie spocznie nie 
opłakany pod kurhanem Ceinwein. Groźba – rzekł, a jego głos przybrał ton surowy 
i nieubłagany – leży w tym, że może się jeszcze okazać, iż polegli nadaremnie. Nie 
możemy do tego dopuścić, póki my żyjemy, póki możemy dosiadać koni i dźwigać 
oręż. Dhiro, trwa wojna, a Ciemność otacza nas zewsząd. Może nadejdzie jeszcze 
czas na żałobę, lecz dopiero, gdy wywalczymy nadejście Jasności.

W Ivorze nie ma absolutnie niczego majestatycznego, pomyślał Dave. Nie 

wyróżnia się przy olśniewającym blasku Ra-Tenniela, czy powolnej godności Dhiry, 
a nawet nieświadomym, zwierzęcym wdzięku Levona. W komnacie znajdowało się 
wielu znacznie bardziej imponujących mężczyzn, o głosach bardziej przykuwających 
uwagę, wzroku bardziej władczym. Niemniej jednak w Ivorze dan Banorze płonął 
ogień, któremu dorównywała siła woli i miłość swego narodu, co było ważniejsze niż 
wszystkie te cechy razem wzięte i każda z osobna. Dave spojrzał na Avena i wiedział, 
że poszedłby za Ivorem wszędzie, dokądkolwiek ten kazałby mu pójść.

Dhira spuścił głowę jakby pod przygniatającym ciężarem słów i swych licznych 

lat.

– To prawda, Avenie – powiedział i Dave poczuł się nagle wzruszony znużeniem 

w jego głosie. – Tkacz da, że ujrzymy tę drogę do Jasności. – Podniósł głowę 
i spojrzał na Ivora. – Ojcze Równiny – rzekł – nie czas dla mnie, bym uparcie trzymał 
się dumy miejsca. Czy zezwolisz, bym ustąpił tobie i twoim wojownikom, i usiadł 

wreszcie?

Ivor zaciskał wargi; Dave wiedział, że walczy z szybko napływającymi łzami, za 

które tak był strofowany przez rodzinę. – Dhiro – powiedział Aven – duma miejsca 
zawsze, zawsze będzie do ciebie należeć. Nie możesz jej ustąpić mnie ani nikomu 
innemu. Mimo to, Dhiro, jesteś wodzem pierwszego szczepu Dzieci Pokoju – 
plemienia szamanów, nauczycieli, mistrzów wiedzy. Mój przyjacielu, jak można 
byłoby od kogoś takiego wymagać, by przewodził radzie wojennej?

Nie pasujące do powagi sytuacji słońce wpadało przez otwarte okna. Pełne 

cierpienia pytanie Avena zawisło w powietrzu, wyraźne jak drobinki kurzu 
w ukośnym snopie światła.

– To prawda – rzekł po raz trzeci Dhira. Ciężkim krokiem powlókł się do krzesła 

obok posłania Mabona. Niezrozumiale wzruszony, Dave chciał wstać, by podać mu 
ramię, lecz wtedy dostrzegł, że Ra-Tenniel z płynnym wdziękiem już był przy Dhirze, 
prowadząc sędziwego wodza do jego siedziska.

Kiedy jednakże władca lios alfarów wyprostował się, jego spojrzenie pobiegło ku 

zachodniemu oknu sali. Przez chwilę stał w skupieniu bardzo nieruchomo, a potem 
rzekł: – Słuchajcie. Nadjeżdżają!

Dave poczuł szybkie ukłucie strachu, lecz ton głosu lios nie był ostrzegawczy, 

a chwilę później on sam usłyszał dźwięki dobiegające z zachodniego obrzeża 
Celidonu – a dźwięki te były okrzykami powitania.

Ra-Tenniel odwrócił się z lekkim uśmiechem do Ivora. – Wątpię, czy raitheny 

z Daniloth mogłyby kiedykolwiek przejechać między twoim ludem, nie czyniąc 
zamieszania.

Oczy Ivora błyszczały bardzo jasno. – Wiem o tym – rzekł. – Levonie, czy 

mógłbyś sprowadzić tu ich jeźdźców?

I tak już nadchodzili. Chwilę później Levon powrócił z dwiema jeszcze osobami 

– mężczyzną i kobietą lios alfarów. Powietrze w komnacie zdało się pojaśnieć od 
samej ich obecności, gdy skłonili się przed swym panem.

Mimo to ledwie ich zauważano.
To trzeci z nowo przybyłych przyciągnął absolutną uwagę wszystkich 

w komnacie, nawet w towarzystwie lios alfarów. Dave nagle zerwał się na nogi. 
Wszyscy wstali.

– Jasno utkane, Avenie – powiedział Aileron dan Ailell.
Jego brązowe odzienie było poplamione i zakurzone, włosy potargane, a ciemne 

oczy zapadnięte w głębokich sadzawkach znużenia. Mimo to trzymał się bardzo 
prosto, a jego głos brzmiał zdecydowanie i donośnie. – Już teraz układają o tym 
pieśni. O Galopie Ivora, który prześcignął armię Ciemności na drodze do Celidonu, 
pobił ją tam i przepędził.

Ivor powiedział: – Otrzymaliśmy pomoc, najwyższy królu. Lios alfarowie wyszli 

z Daniloth. A potem Owein przybył na dźwięk rogu, który nosi Davor, a pod koniec 
była z nami Zielona Ceinwen, bowiem inaczej wszyscy zginęlibyśmy.

– Tak też mi powiedziano – rzekł Aileron. Posłał Dave’owi szybkie, pobieżne 

spojrzenie, po czym wrócił do Ra-Tenniela. – Jasna jest godzina naszego spotkania, 
panie. Jeśli Loren Srebrny Płaszcz, który uczył mnie, gdy byłem dzieckiem, mówił 
prawdę, żaden z władców Danilothu nie wyszedł tak daleko z Krainy Cieni od 
czasów, gdy Ra-Lathen Tkacz Mgły utkał mgłę tysiąc lat temu.

Twarz Ra-Tenniela była poważna, a oczy neutralnie szare. – Powiedział prawdę – 

odrzekł spokojnie.

Zapadła krótka cisza; brodatą twarz Ailerona rozpromienił jasny uśmiech. – 

W takim razie witaj znów wśród nas, władco lios alfarów!

Ra-Tenniel uśmiechnął się w odpowiedzi, lecz Dave dostrzegł, że w jego oczach 

nie było wesołości. – Powitano nas zeszłej nocy – szepnął. – Svart alfarowie, 
urgachy, wilki i potomstwo Avai.

– Wiem o tym – powiedział Aileron, szybko zmieniając nastrój. – Jeszcze nie raz 

nas tak powitają. Sądzę, że wszyscy o tym wiemy.

Ra-Tenniel pokiwał głową bez słowa.
– Przybyłem, gdy tylko zobaczyłem szkło wezwania – ciągnął Aileron po chwili 

przerwy. – Za mną idzie wojsko. Będzie tu jutro wieczorem. Tej nocy, gdy wysłałeś 
nam wezwanie, byłem w Taerlindel.

– Wiemy – powiedział Ivor. – Levon wyjaśnił nam to. – Czy Prydwen już 

odpłynął?

Aileron skinął głową. – Tak. Do Cader Sedat. Z moim bratem, Wojownikiem, 

Lorenem, Mattem i Pwyllem.

– Iz pewnością z Na-Brendelem? – spytał pośpiesznie Ra-Tenniel. A może 

nadjeżdża z twoim wojskiem?

– Nie – rzekł Aileron, gdy dwoje lios alfarów za jego plecami drgnęło. – 

Wydarzyło się coś jeszcze. – Wtedy niespodziewanie odwrócił się ku Dave’owi 
i opowiedział o tym, co powiedziała Jennifer, gdy Prydwen zniknął im z oczu, i co 
Brendel powiedział i zrobił, i gdzie oboje się udali.

W ciszy, jaka po tym nastąpiła, słyszał przez okna odgłosy obozowiska; nadal 

słychać było dźwięki podziwu i zdumienia dalrei zgromadzonych wokół raithenów. 
Dźwięki wydawały się dobiegać z daleka. Dave był myślami przy Jennifer i tym, 
czym – i kim – wydawała się stać.

Głos Ra-Tenniela wślizgnął się w ciszę komnaty. Jego oczy miały barwę 

fiołkową, gdy powiedział: – Jest dobrze. Tak dobrze, jak może być w takich czasach. 
Tkanina Brendela była spleciona z jej tkaniną od chwili, gdy Galadan porwał mu ją. 

Możemy bardziej go potrzebować w Anor niż gdzie indziej.

Tylko w połowie rozumiejąc, Dave dostrzegł, jak jaśniejąca niczym diament 

kobieta lios alfarów westchnęła ukradkiem z ulgą.

– Niavin z Seresh i mag Teyrnon prowadzą armię – powiedział Aileron, zwięźle 

przechodząc do przyziemnych faktów.

– Sprowadziłem niemal wszystkie swe siły, łącznie z kontyngentem z Cathalu. 

Shalhassan już gromadzi następnych ludzi w swym kraju. Zostawiłem wiadomość, że 
ci powinni zostać w Brenninie jako tylnia straż. Przyjechałem tu sam nocą z Galen 
i Lydanem, ponieważ musiałem pozwolić wojsku odpocząć trochę. Jadą już od ponad 
dwudziestu czterech godzin.

– A ty, najwyższy królu? – spytał Ivor. – Czy ty wypocząłeś?
Aileron wzruszył ramionami. – Może będzie czas po spotkaniu – powiedział 

niemal obojętnie. – To nie ma znaczenia.

– Dave, spojrzawszy na niego, był innego zdania, lecz i tak był pod wrażeniem.
– Za czyimi plecami jechałeś? – spytał nagle Ra-Tenniei niespodziewanie 

przebiegle.

– Czy sądzisz – odpowiedziała Galen, nim Aileron zdążył się odezwać – że 

pozwoliłabym tak pięknemu mężczyźnie jechać z kimkolwiek innym? – Uśmiechnęła 
się.

Aileron zaczerwienił się pod zarostem, gdy dalrei wybuchli nagłym, zrywającym 

napięcie śmiechem. Dave, również śmiejąc się, napotkał spojrzenie srebrnych teraz 
oczu Ra-Tenniela i dostrzegł, że lios alfar mrugnął do niego szybko. Pomyślał, że 
Kevin Laine doceniłby to, co uczynił przed chwilą Ra-Tenniel. Był w tym smutek. 
Najgłębszy z licznych, jak uświadomił sobie zaskoczony.

Nie było czasu nawet na próby poradzenia sobie z zawiłościami tego typu 

myślenia. Dave wiedział, że prawdopodobnie to nawet lepiej. Emocje na taką skalę 
i sięgające tak głęboko były dla niego niebezpieczne. Było tak przez całe jego życie, 
a teraz nie było miejsca na paraliż, jaki wywoływały, ani cierpienie, jakie zawsze szło 
ich śladem. Ivor przemawiał. Dave pośpiesznie wrócił myślami do wydarzeń na 
zewnątrz.

– Zamierzałem właśnie otworzyć posiedzenie rady wojennej, najwyższy królu. 

Czy zechcesz teraz przewodniczyć jej?

– Nie w Celidonie – rzekł Aileron z niespodziewaną uprzejmością. Odzyskał 

równowagę po chwilowym zmieszaniu i znów był opanowany i bezpośredni. 
Jednakże nie pozbawiony całkowicie taktu.

Kątem oka Dave dostrzegł, że Mabon z Rhoden kiwa głową z aprobatą, a na 

twarzy starego Dhiry siedzącego obok księcia, maluje się wyraz wdzięczności. Dave 
doszedł do wniosku, że mimo wszystko Dhira jest w porządku. Zastanawiał się, czy 

będzie miał okazję przeprosić go i czy będzie umiał się na to zdobyć.

– Mam swe własne zdanie – oświadczył najwyższy król – lecz chciałbym 

posłuchać opinii dalrei i Danilothu, nim przemówię.

– Dobrze – rzekł Ivor równie rzeczowo, co Aileron. – Oto moje zdanie. Armia 

Brenninu i Cathalu jest na Równinie. Jest z nami Daniloth i każdy sprawny dalrei 
w wieku zdatnym do boju...

Z wyjątkiem jednego, pomyślał mimowolnie Dave, lecz zachował milczenie.
– Brak nam Wojownika i Srebrnego Płaszcza, a z Eridu nie było żadnych wieści – 

ciągnął Ivor. – Wiemy, że krasnoludowie nie wesprą nas. Nie wiemy, co się 
wydarzyło, czy też wydarzy na morzu. Nie sądzę, byśmy mogli czekać na odpowiedź. 
Radzę zostać tu tylko tak długo, jak trzeba, by Niavin i Teyrnon dotarli tu, a potem 
pojechać przez Gwynir do Andarien i tam znów zmusić Maugrima do walki.

Zapadła krótka cisza. Potem szepnął Lydan, brat Galen: – Spustoszone Andarien. 

Wieczne pole walki. – W jego głosie słychać było gorzkosłodki smutek. Echa 
muzyki. Wspomnienia.

Aileron czekał, nic nie mówiąc. Milczenie przerwał Mabon z Rhoden, podnosząc 

się na zdrowym ramieniu. – W twoich słowach pobrzmiewa zdrowy rozsądek, 
Avenie. Nie mniej zdrowego rozsądku niż możemy znaleźć dziś w jakimkolwiek 
planie, choć bardzo chciałbym posłyszeć zdanie Lorena, albo Gereinta, czy naszej 
własnej jasnowidzącej...

– Gdzie oni są – Gereint i jasnowidząca? Czy nie możemy ich tu teraz sprowadzić 

– może na raithenach? – To był Tulger z ósmego szczepu.

Ivor spojrzał na swego starego przyjaciela z głębokim smutkiem w oczach. – 

Gereint opuścił swe ciało. Jego dusza podróżuje. Nie powiedział, czemu. 
Jasnowidząca poszła w góry z Gwen Ystrat. Znów nie wiem, dlaczego. – Spojrzał na 
Ailerona.

Najwyższy król zawahał się. – Jeśli wam powiem, te słowa nie mogą opuścić tej 

komnaty. Dość mamy obaw bez wzywania następnych. – A potem powiedział 
w ciszy: – Poszła uwolnić paraiko w Khath Meigol.

Rozległa się wrzawa głosów. Jeden człowiek uczynił znak przeciwko złu, lecz 

tylko jeden. Byli to wodzowie i ich przywódcy łowów, a czas był wojenny.

– Oni żyją? – szepnął cicho Ra-Tenniel.
– Tak mi powiedziała – odrzekł Aileron.
– Tkaczu przy Krosnach! – jęknął Dhira z głębi serca. Tym razem nie wydawało 

się to niestosowne. Dave rozumiejąc niewiele, wyczuwał napięcie w pokoju jak 
spowijającą wszystko obecność.

– Więc nie mamy dostępu również do jasnowidzącej – ciągnął posępnie Mabon. – 

Na podstawie tego, co powiedziałeś, musimy przyjąć również, że może już nigdy nie 

odzyskamy ani jej, ani Gereinta, ani Lorena. Będziemy musieli sami podjąć decyzję, 
korzystając z własnej mądrości, więc mam do ciebie jedno pytanie, Avenie. – 
Przerwał. – Jaką mamy pewność, że Maugrim będzie bił się z nami w Andarien, gdy 
już tam dotrzemy? Czy jego armia nie może wyminąć nas wśród wiecznej zieleni 
Gwynir i udać się na południe, by zniszczyć wszystko, co zostawiliśmy za sobą: 
środkową Równinę? Kobiety i dzieci dalrei? Gwen Ystrat? Cały Brennin i Cathal 
stojący przed nim otworem, gdy nasze wojska są tak daleko? Czy nie może zrobić 
czegoś takiego?

W pokoju zapanowała kompletna cisza. Po chwili Mabon kontynuował, niemal 

szeptem.

– Maugrim jest na zewnątrz czasu, nie utkany na Krośnie. Jego nie można zabić. 

Pokazał nam długą zimą, że nie śpieszy mu się tym razem wciągać nas do boju. Czyż 
nie cieszyłby się, a jego wodzowie radowali na widok naszych wojsk bezskutecznie 
czekających u bram nieprzeniknionej Starkadh, gdy tymczasem svartowie, urgachy 
i wilki Galadana niszczyłyby wszystko, co nam drogie?

Przerwał. Dave czuł na sercu ciężar jakby kowadła. Oddychanie sprawiało ból. 

Szukał wsparcia u Torca i zobaczył cierpienie na jego twarzy, dostrzegł jego głębokie 
odbicie na twarzy Ivora, i co najbardziej napawało grozą, w normalnie 
nieprzeniknionych rysach Ailerona.

– Obawiajcie się nie tego – rzekł Ra-Tenniel.
Głos tak czysty. Zacierający na zawsze granice między dźwiękiem i światłem, 

pomyślał Ivor dan Banor, pomiędzy muzyką i mówionym słowem. Aven zwrócił się 
do króla lios alfarów jak rozpaczliwie spragniona osoba w krainie, gdzie nie pada 
deszcz.

– Obawiajcie się Maugrima – powiedział Ra-Tenniel – jak każdy, kto mieni się 

mądrym. Obawiajcie się klęski i panowania Mroku. Obawiajcie się również 
zniszczenia, do jakiego wiecznie dąży Galadan.

Woda, myślał Ivor, gdy odmierzane słowa spływały po nim. Woda ze smutkiem 

niczym kamień na dnie pucharu.

– Obawiajcie się tych rzeczy razem i każdej z osobna – powiedział Ra-Tenniel. – 

Wyszarpania naszych nici z Krosna, zniknięcia słów naszych historii, sprucia wzoru 
Tkacza.

Przerwał. Woda w czas suszy. Muzyka i światło.
– Nie obawiajcie się jednak, że uniknie bitwy z nami, gdybyśmy pomaszerowali 

do Andarien – rzekł władca lios alfarów. – Ja jestem waszą gwarancją. Ja i mój lud. 
Lios alfarowie po raz pierwszy od tysięcy lat oddalili się od Daniloth. On nas widzi. 
Może nas dosięgnąć. Nie jesteśmy już ukryci w Krainie Cieni. On nas nie wyminie. 
Nie jest w jego naturze nas wymijać. Rakoth Maugrim wyjdzie na spotkanie tej armii, 

jeśli lios alfarowie udadzą się do Andarien.

Była to prawda. Ivor uświadomił to sobie, gdy tylko usłyszał te słowa, i był tego 

tak pewien, jak niczego innego w całym swym życiu. Podtrzymało to jego zdanie 
i dało kompletną odpowiedź na przerażające pytanie Mabona, odpowiedź wynikającą 
z samej natury lios alfarów, wybrańców Tkacza, Dzieci Jasności. Z tego, kim zawsze 
byli, teraz i w przeszłości; z okrutnej, gorzkiej ceny, jaką za to zapłacili. Odwrotna 
strona obrazu. Kamyk w pucharze.

Najbardziej znienawidzeni przez Mrok, bowiem ich imię jest Jasność.
Ivor chciał skłonić się, klęknąć, zaoferować żal, litość, miłość, serdeczną 

wdzięczność. Jakoś żadne z tych uczuć, ani też wszystkie razem, nie wydawały się 
wystarczające w obliczu tego, co powiedział Ra-Tenniel. Ivor czuł się ociężały jakby 
z gliny. Spoglądając na troje lios alfarów, czuł się jak gruda ziemi.

O tak, pomyślał. Tak, jest dokładnie właśnie tym. Jest prozaiczny, pospolity, jest 

z ziemi i trawy. Jest z Równiny, która trwa, która przetrwa również i to, jeśli tylko 
okażą się godni dni, jakie nadejdą, lecz tylko wtedy.

Sięgając myślą do swej własnej historii, jak uczynił to właśnie Ra-Tenniel, Aven 

odrzucił wszystkie myśli, wszystkie emocje z wyjątkiem tych, które mówiły o sile 
i stawianiu oporu. – Tysiąc lat temu pierwszy Aven Równiny poprowadził wszystkich 
łowców dalrei, którzy mogli dosiąść koni, przez zasłony utkane z mgły i skrzywiony 
czas Danilothu, a Tkacz utworzył przed nimi prostą ścieżkę. Wyjechali na pole walki 
nad zatoką Linden, przyczyniając się do zwycięstwa w bitwie, która inaczej 
zakończyłaby się klęską. Stamtąd Revor pojechał u boku Ra-Termaina przez rzekę 
Celyn do Andarien. I ja tak uczynię, najjaśniejszy panie, jeśli taką podejmiemy 
decyzję, gdy będziemy stąd odjeżdżać.

Przerwał i spojrzał na drugiego króla w tym pokoju. – Kiedy Revor wyruszył 

z Ra-Termainem, jechał wśród wojsk i pod dowództwem Conary’ego z Brenninu, 
a potem jego syna, Colana, Tak było niegdyś, jak być powinno – bowiem najwyżsi 
królowie Brenninu są Dziećmi Mórnira – i znów tak się stanie, równie właściwie, 
jeśli przyjmiesz tę radę, najwyższy królu.

Zupełnie był nieświadomy dźwięcznych kadencji i wzbierającej potęgi swego 

głosu. Powiedział: – Jesteś spadkobiercą dziedzictwa Conary’ego, tak jak my 
jesteśmy spadkobiercami Revora i Ra-Termainea. Czy przychylasz się do naszego 
zdania? Ty tu rządzisz, Aileronie dan Ailellu. Czy chcesz, żebyśmy pojechali z tobą?

Brodaty i ogorzały, nie noszący żadnych ozdób, za to z żołnierskim mieczem 

w prostej pochwie u boku, Aileron sprawiał wrażenie idealnego wyobrażenia o królu 
czasów wojny. Nie tak jasny i lśniący jak niegdyś był Conary, nawet nie taki jak teraz 
jego własny brat. Był surowy, nie zdradzający żadnych emocji i posępny. 
Jednocześnie był jednym z najmłodszych mężczyzn w tej komnacie.

– Zgadzam się – powiedział. – Chcę, żebyście pojechali ze mną. Kiedy armia 

przybędzie jutro, wyruszymy do Andarien.

W tym momencie, nieco dalej niż w połowie drogi do Gwyniru, szczupła, 

poznaczona szramami postać, rażąco arystokratyczna na grzbiecie jednego 
z ohydnych slaugów, zwolniła tempa, a potem szarpnięciem zmusiła swego 
wierzchowca do zatrzymania. Znieruchomiała na rozległej Równinie, przyglądała się, 
jak opada przed nią kurz wycofującej się armii Rakotha.

Przez większą część nocy biegł w swej wilczej postaci. W ostrożnym milczeniu 

obserwował Uathacha, olbrzymiego urgacha w bieli, który uczynił zgrabny odwrót 
z tego, co zaczęło się paniczną ucieczką. Trzeba będzie kiedyś wreszcie rozstrzygnąć 
kwestię pierwszeństwa, lecz nie teraz. Galadan miał inne sprawy na głowie.

Poza tym w ludzkiej postaci myślał jaśniej. Toteż tuż przed świtem znów przyjął 

swą własną postać i rozkazał przyprowadzić sobie jednego ze slaugów, choć ich nie 
cierpiał. Stopniowo w szarości brzasku pozwalał się wymijać wojsku, upewniając się, 
że Uathach nie zauważył tego.

Daleki był od uczucia lęku przed biało odzianym urgachem, lecz wiedział o nim 

zbyt mało, a wiedza zawsze stanowiła dla Wilczego Władcy klucz potęgi. Nie miało 
znaczenia, że był pewny, iż potrafiłby zabić Uathacha; ważne natomiast było 
zrozumienie tego, co uczyniło go takim, jakim był. Sześć miesięcy temu Uathach 
został wezwany do Starkadh. Był to przerośnięty urgach, równie głupi, co jego 
pobratymcy, i nieco tylko bardziej niebezpieczny z powodu szybkości i rozmiarów.

Wyszedł stamtąd cztery noce temu, wzmocniony, ulepszony w jakiś niepokojący 

sposób. Teraz był bystry, złośliwy i wymowny. Rakoth odział go na biało – gest 
doceniony przez Galadana, przypominający o Lauriel, łabędzicy, którą kochali lios 
alfarowie. Uathach został dowódcą wojska, które wychodziło przez most Valgrind. 
Z początku Galadan nie miał nic przeciwko temu.

Sam Wilczy Władca był wtedy daleko stamtąd, zajęty własnymi zadaniami. On 

to, ze swą wiedzą płynącą z bycia andainem, synem boga, i własną przebiegłością, 
wymyślił i przeprowadził napaść na paraiko w Khath Meigol.

Jeśli można to było nazwać napaścią. Giganci ze swej natury nie znali gniewu ani 

przemocy. Nie znali odpowiedzi na wojnę poza jedynym, niezmiennym faktem, że 
przelanie ich krwi sprowadzało każdą klątwę, jaką zraniony gigant zechciał rzucić. To 
właśnie była prawdziwa, dosłowna koncepcja klątwy krwi; nie miała nic wspólnego 
z przesądami dotyczącymi zębatych upiorów, które snują się i straszą w Khath 
Meigol.

Tak właśnie stale powtarzał sobie Wilczy Władca podczas dni, jakie tam spędził 

w czasie, gdy paraiko siedzieli zamknięci przez svartów i urgachów w swych 
jaskiniach niczym bezbronne owce w zagrodach i wdychali przemyślny, morderczy 

dym ognisk, które kazał rozpalić.

Wytrzymał jedynie kilka dni, lecz prawdziwy powód był tajemnicą. Próbował 

przekonać samego siebie o tym, co powiedział tym, których zostawił – że jego odjazd 
podyktowały wymogi wojny – lecz żył zbyt długo i zbyt przenikliwie, by naprawdę 
móc oszukać samego siebie.

Prawdą było, że paraiko niepokoili go głęboko w podświadomy sposób, jakiego 

jego umysł nie potrafił pojąć. Jakimś sposobem leżeli na jego drodze niczym 
olbrzymie przeszkody dla jego jedynej, odwiecznej żądzy, jaką było zniszczenie, 
całkowite i absolutne. Nie wiedział, jak mogą mu się sprzeciwiać, bowiem pacyfizm 
był podstawą ich charakteru, niemniej jednak budzili w nim niepokój i denerwowali 
go jak nikt inny we Fionavarze, czy innym świecie, z jedynym wyjątkiem jego ojca.

Więc skoro nie mógł zgładzić Cernana od Zwierząt, zabrał się do niszczenia 

paraiko. Gdy ogniska paliły się już właściwie, a svartom i urgachom bezlitośnie wbito 
do głów, że nie wolno przelewać krwi – jakby trzeba było im o tym przypominać, bo 
nawet głupi svartowie żyli w potwornym strachu przed klątwą krwi – Galadan 
zostawił za sobą przenikliwy chłód gór i nie kończące się śpiewy, które dobiegały 
z jaskiń.

Znajdował się we wschodnim Gwynirze, gdy śnieg stopniał, co było dla niego 

wstrząsem. Natychmiast zaczął gromadzić swe wilki wśród odwiecznie zielonych 
drzew, czekając na rozkaz ataku. Właśnie doszły do niego wieści o tym, że najwyższy 
król wyciął w pień jego oddziały w lesie Leinan, gdy z wysokości sfrunęła sama 
Avaia, wspaniała i złowieszcza, i zasyczała, że zza mostu Valgrind wyruszyła armia 
i udaje się do Celidonu.

Błyskawicznie zaprowadził swe wilki na wschodnią krawędź Równiny. Przebył 

Adein w pobliżu przełęczy Edryn nie zauważony i nie spodziewany, a następnie, 
wyliczywszy idealnie czas, zjawił się na polu walki, by uderzyć na odsłoniętą, prawą 
flankę dalrei. Nie spodziewał się tam zastać lios, lecz ten fakt był tylko źródłem 
radości i przyczynił się do pogłębienia jego rozkoszy: zabiją ich wszystkich.

I tak też by się stało, gdyby nagle nie rozbłysły na niebie Dzikie Łowy. On 

jedyny pośród szeregów armii Ciemności wiedział, kim jest Owein. On jedyny pojął, 
co się stało. I jako jedyny zrozumiał nieco z tego, co kryło się za krzykiem, jaki 
powstrzymał rzeź. Jedyny w tej armii wiedział, czyj był to głos.

W końcu był synem jej brata.
Bardzo wiele musiał sobie wtedy przyswoić i groziło mu również bezpośrednie 

niebezpieczeństwo. A przez cały ten czas straszliwego zamętu pewna myśl, nie 
uformowana jeszcze, niewiele większa od dążenia do możliwości, zaczynała nabierać 
kształtu w jego głowie. Wtem, ponad tym wszystkim, jakby i tego jeszcze nie było 
dosyć, naszło go przeczucie, któremu nauczył się ufać, wibracja odczuwana w tej 

części jego osoby, która była bogiem, synem Cernana.

Gdy minął zimny szał bitewny, a później chaos ucieczki, Galadan coraz 

wyraźniej zaczął sobie uświadamiać, że coś się działo w leśnym królestwie.

Nagle musiał zastanowić się nad bardzo wieloma kwestiami. Potrzebował 

samotności. Zawsze tego potrzebował – była to rzecz najbliższa spełnieniu jego 
odwiecznego pragnienia – lecz teraz jego umysł pożądał jej w równym stopniu, co 
jego dusza. Tak więc odłączył się od wojska nie zauważony i jechał samotnie, gdy 
zastało go słońce o świcie.

Wkrótce po wschodzie słońca zatrzymał się i rozejrzał po Równinie. Stwierdził, 

że widok ten niezmiernie ucieszył jego serce. Z wyjątkiem osiadających już kłębów 
kurzu daleko na północy, nie było nigdzie znaku życia, oprócz nierozumnej trawy, 
która go nic nie obchodziła. Było zupełnie tak, jakby jego cel, do którego dążył przez 
ostatni tysiąc lat, został osiągnięty.

Niemal. Uśmiechnął się blado. Ironia była niemal w sercu jego duszy i nie 

pozwalała mu marzyć zbyt długo. Zbyt długie były starania, zbyt głęboko weszły mu 
w krew, by marzenia choć w części spełniły jego oczekiwania.

Pamiętał chwilę, gdy narodziły się jego plany, gdy po raz pierwszy połączył swe 

siły ze Spruwaczem – chwilę, gdy Lisen z Puszczy rozesłała po Pendaran wieść, iż 
połączyła swój los i oddała swą miłość Amairgenowi Białej Gałęzi, śmiertelnikowi.

Tego poranka był w Wielkiej Puszczy, gotów celebrować z wszystkimi innymi 

mocami Pendaran zabójstwo człowieka, który pozwolił sobie na taką śmiałość 
w świętym gaju.

Stało się inaczej. Wszystko było inaczej.
Poszedł do Starkadh, raz i tylko raz, bowiem w tym miejscu on, najpotężniejszy 

z wszystkich andainów i przepełniony arogancją zrodzoną z tej siły, zmuszony był 
ukorzyć się przed miażdżącą skalą potęgi. Nie potrafił nawet ukryć swych myśli 
przed Maugrimem, który wybuchł śmiechem.

Uświadomiono mu, że zrozumiano go całkowicie, i bez względu na to, został 

uznany z pewnym rozbawieniem za prawą rękę sil Mroku. Mimo że Rakoth dokładnie 
wiedział, jakie były jego własne cele, i jak różniły się od celów Maugrima, zdawało 
się to nie mieć znaczenia.

Ich zamiary szły w jednym kierunku, mówił sobie Galadan, a choć nie mógł – 

nikt nie mógł – równać się ze Spruwaczem, mógł jeszcze przed samym końcem 
znaleźć sposób, by unicestwić świat, jakim chciał rządzić Maugrim.

Dobrze służył Rakothowi. Dowodził armią, która odcięła drogę Conary’emu na 

plaży Sennet tak dawno temu. Sam zabił Conary’ego w swej wilczej postaci 
i wygrałby bitwę, a wraz z nią wojnę, gdyby Revor z Równiny nie przybył jakimś 
sposobem, niemożliwie szybko, przez mgły Danilothu, by zawrócić falę bitwy na 

północ do samej Starkadh, gdzie nastąpił koniec. On sam, ciężko raniony, ledwo 
uszedł z życiem przed mściwym mieczem Colana.

Wiedział, że sądzili, iż umarł. Niemal mieli rację. Przemarznięty do szpiku kości 

leżał w lodowej grocie na północ od rzeki Ungarch, otoczony opieką tylko swych 
wilków. Bardzo długo kulił się w niej, przygasiwszy z całych sił swą moc, swą aurę, 
póki armie Jasności prowadziły pertraktacje u stóp Góry, Ginserat wykonał kamienie 
strażnicze, a później z pomocą krasnoludów wykuł łańcuch, którym spętano Rakotha 
pod Rangat.

Przez wszystkie te długie lata wyczekiwania służył nadal, dokonawszy wyboru 

i ustaliwszy swój kierunek działania. To on odnalazł Avaię, która sama była na wpół 
martwa. Łabędzica ukrywała się w mroźnym królestwie Fordaethy, królowej Riik, 
której lodowaty dotyk oznaczał natychmiastową śmierć dla każdej duszy słabszej od 
ducha andaina. Własnymi rękoma pielęgnował łabędzicę na dworze królowej lodu 
i doprowadził ją do zdrowia. Fordaetha pragnęła spółkować z nim. Odmowa sprawiła 
mu przyjemność.

Jemu też należy zawdzięczać subtelny i nieskończenie powolny podstęp, dzięki 

któremu wyłudził od niewinnej i ślicznej wodnicy z Llewenmere jej najpiękniejsze 
łabędzie. Podał jej wystarczający powód: najszczerszą chęć istoty, za którą się 
podawał, by sprowadzić łabędzie na północ na jezioro Celyn, na pogranicze 
spustoszonego Andarien. I zrzekła się opieki nad nimi, pozwalając mu zabrać je ze 
sobą, nieświadoma jego zamiarów.

Potrzebne mu były tylko niektóre z nich: samce. Rzeczywiście zabrano je na 

północ, lecz daleko za jezioro Celyn, w poszczerbione lodowcami góry za Ungarch, 
gdzie połączono je z Avaią. Potem, kiedy umarły, ta, która nie może umrzeć, chyba że 
zostanie zabita, parzyła się ze swymi dziećmi i czyniła to rok w rok, by wydać na 
świat potomstwo, które splamiło niebiosa dopiero co minionego wieczoru.

Wodnica z Llewenmere nigdy nie dowiedziała się z całą pewnością, co uczyniła, 

ani też, kim był w rzeczywistości. Może jednak domyśliła się, bowiem 
w późniejszych latach, jezioro niegdyś przyjazne i przychylne, pociemniało i zarosło 
wodorostami, tak że nawet w Pendaran, która znała własną ciemność, powiadano że 
jest nawiedzone.

Nie przyniosło mu to radości. Nic mu jej nie dawało od czasu Lisen. Długie, 

bardzo długie życie i powoli realizowany cel.

To on uwolnił Rakotha. Z nieskończoną cierpliwością zaaranżował wyróżnienie, 

a później zdeprawowanie krasnoludzkich braci, Kaena i Blöda; wciągnął do 
rozgrywki ropiejącą nienawiść Metrana z Garantae, pierwszego maga Brenninu; 
a wreszcie odciął własnym mieczem rękę Maugrimowi, gdy nie udało się w żaden 
sposób zerwać łańcucha Ginserata.

Pobiegł wtedy u boku Rakotha – wilk obok obłoku nienawiści, który ociekał 

wtedy i wiecznie będzie już ociekał czarną krwią – do gruzów Starkadh. Tam 
przyglądał się, jak Rakoth Maugrim nieubłaganie objawił swą moc – większą tu, niż 
gdziekolwiek indziej we wszystkich światach, bowiem tu po raz pierwszy stanęła jego 
stopa – i wzniósł na nowo ziggurat będący jego pierwszą i ostatnią siedzibą potęgi.

Gdy wzniosła się ponownie w niebiosa, ta miażdżąca bryła pośród lodów, 

odtworzona dokładnie nawet co do zielonych, mrugających światełek, Galadan 
zatrzymał się przed jej potężnymi wrotami, choć stały przed nim otworem. Raz mu 
wystarczył. Wszędzie indziej jego umysł należał tylko do niego. Z jednej strony 
wiedział, że ten opór jest bez znaczenia, bo Maugrim w tym jednym mgnieniu oka 
tysiąc lat temu dowiedział się wszystkiego o Galadanie, czego chciał się dowiedzieć. 
Z drugiej jednak, nietykalność jego myśli była jedyną rzeczą, jaka miała jeszcze 
jakieś znaczenie dla Wilczego Władcy.

Tak więc zatrzymał się przed wrotami i tam otrzymał nagrodę. Podsunięto mu 

obraz, nigdy przedtem nie widziany i nieznany, zemsty Maugrima na lios alfarach za 
to, kim byli: wizję Duszodzierżcy na morzu. Czekał na lios, którzy odpływali na 
zachód w poszukiwaniu obiecanego świata, i unicestwiał ich pojedynczo i parami, by 
zagarnąć ich głosy i ich pieśni jako przynętę dla idących ich śladem. Wszystkich, 
którzy poszli ich śladem.

Było to doskonałe. To było więcej niż doskonałe. Zło, które wykorzystało samą 

kwintesencję Dzieci Jasności, by przyszykować im zgubę. Galadan wiedział, że on 
nie potrafiłby nigdy przymusić do służby sobie stworzenia tak strasznego. Mimo całej 
swej przebiegłości, nie postało mu nawet w głowie, by uczynić coś podobnego. Obraz 
ten był, wśród innych rzeczy, przypomnieniem mu, czym jest Rakoth, teraz znów 
wolny, i co potrafi uczynić.

Była to również nagroda i nie miała nic wspólnego z lios al farami.
Wizja stała mu wyraźnie przed oczyma. Rakoth uczynił ją wyraźną. Zobaczył 

Duszodzierżcę jak żywego: jego rozmiary, barwę i płaską, brzydką głowę. Słyszał 
jego śpiew. Widział pozbawione powiek ślepia. I laskę, białą laskę utkwioną 
bezużytecznie między tymi ślepiami.

Laskę Amairegena Białej Gałęzi.
Tak oto po raz pierwszy dowiedział się, jak on zginął. Nie sprawiło mu to 

radości. Nigdy już nie zazna radości, odcięto mu do niej drogę na zawsze. Lecz tego 
dnia przed otwartymi wrotami do Starkadh doznał ulgi, pewnego spokoju, który był 
wszystkim, na co mógł kiedykolwiek liczyć.

Będąc znów sam na Równinie, próbował raz jeszcze wezwać ten obraz, lecz 

stwierdził, że jest mętny i niezadowalający. Potrząsnął głową. Zbyt wiele się działo. 
Wnioski wypływające z powrotu Oweina z Dzikimi Łowami były przytłaczające. 

Będzie musiał wymyślić coś, jak sobie z tym poradzić. Wiedział jednakże, że wpierw 
będzie musiał zabrać się za zupełnie inną sprawę, to przeczucie z Puszczy, które 
sięgało głębiej niż cokolwiek innego.

Dlatego właśnie zatrzymał się. Żeby poszukać spokoju, który pozwoli tej rzeczy, 

czymkolwiek jest, przesunąć się z obrzeży świadomości na jej środek i pozwolić się 
zobaczyć.

Przez chwilę sądził, że to jego ojciec, co miałoby sens. Nigdy nie zbliżył się do 

Cernana, a jego ojciec nigdy, od czasów pewnej nocy niedługo przed Bael Rangat, nie 
próbował się z nim skontaktować. Jednakże to poranne wrażenie było wystarczająco 
silne, tak przesycone tonami i cieniami dawno zapomnianych uczuć, że sądził, że to 
musi wzywać go Cernan. Las w jakiś sposób brat w tym udział. Miał...

I w tym momencie poznał, co to było.
Mimo wszystko nie był to jego ojciec. Niespodziewanie jednakże wyjaśniła się 

kwestia intensywności, a nawet jeszcze coś więcej. Z wyrazem twarzy, którego nie 
wolno było ujrzeć żadnej żywej istocie, Galadan zeskoczył z grzbietu slauga. 
Przyłożył dłoń do piersi i uczynił gest. Potem, w swej wilczej postaci, przemierzając 
odległości jeszcze prędzej od slauga, pobiegł najszybciej, jak mógł na zachód, 
zapomniawszy niemal całkiem o bitwie i wojnie.

Na zachód, gdzie paliły się światła i gdzie ktoś stał w Anor, w komnacie 

należącej niegdyś do Lisen.

Rozdział 3

Wspinali się cały poranek, a ból w boku Kim, gdzie kopnął ją Ceriog, nie ułatwiał 

trudnej wędrówki. Kim milczała jednakże i szła nadal, spuściwszy głowę. Spoglądała 
na ścieżkę i długie nogi Faebura, który wspinał się przed nią. Dalreidan prowadził 
ich, a Brock, który musiał cierpieć dużo więcej niż ona, zamykał pochód. Wszyscy 
milczeli. Szlak był wystarczająco trudny, by nie marnować tchu na rozmowy, 
a szczerze mówiąc, nie było zbytnio o czym mówić.

Minionej nocy Kim znów miała sen. Przyśnił jej się w obozie banitów niedaleko 

płaskowyżu, na którym zostali pojmani. Głęboki śpiew Ruany rozbrzmiewał w jej 
śnie. Był piękny, lecz jego piękno nie przyniosło pociechy – ból był zbyt wielki. 
Przeszywał ją na wskroś, a co gorsza, częściowo rodził się w niej samej. We śnie 
znów widziała dym i jaskinie. Widziała siebie z rozcięciami na ramionach, lecz znów 
krew nie płynęła. Nie ma krwi w Khath Meigol. Dym wznosił się w rozgwieżdżone, 
rozjaśnione łuną ognisk niebo. Wtem zabłysło inne światło, bowiem Baelrath obudził 
się i zapłonął. Czuła go jako parzący ogień, jako poczucie winy i udrękę, a wśród tych 
płomieni widziała siebie patrzącą w niebo nad górami, znów zobaczyła wstający 
czerwony księżyc i usłyszała imię.

Rankiem, głęboko pogrążona w rozmyślaniach, pozwoliła Brockowi 

i dalreidanowi zająć się przygotowaniami do wyprawy i aż do popołudnia szła 
w milczeniu przez cały poranek pod górę i na wschód w stronę słońca.

W stronę słońca.
Zatrzymała się nagle. Brock niemal wpadł na nią od tyłu. Osłaniając oczy, Kim 

spojrzała w góry najdalej jak mogła, a potem wyrwał jej się okrzyk radości. Dalreidan 
odwrócił się, Faebur również. Gdy bez słów wyciągnęła rękę, odwrócili się spiesznie, 
by spojrzeć.

– Och, mój królu! – krzyknął Brock z Banir Tal. – Wiedziałem, że ci się uda!
Chmury deszczowe nad Eridu znikły. Blask słońca spływał z nieba pełnego tylko 

wątłych, dobroczynnych cirrusów letniego dnia.

Daleko na zachodzie, w wirującym Cader Sedat, Kocioł z Khath Meigol leżał 

strzaskany na tysiąc kawałków, a Metran z Garantae nie żył.

Kim poczuła, jak cienie jej snu rozpływają się, gdy nadzieja rozbłysła w niej 

niczym jaskrawe słońce. Pomyślała w tym momencie o Kevinie. W tym wspomnieniu 
był smutek i zawsze w nim będzie, lecz teraz była również radość i kwitnąca duma. 
Lato było jego podarunkiem – zielona trawa, śpiew ptaków, spokojne morze, które 
umożliwiło Prydwenowi wypłynięcie, a ludziom, którzy na nim pożeglowali, 
dokonanie tego.

Kiedy dalreidan odwrócił się, by spojrzeć na nią, jego twarz była rozpromieniona. 

– Wybacz – rzeki. – Wątpiiem.

Potrząsnęła głową. – Ja również. Miałam straszne sny o miejscu, dokąd mieli się 

udać. To cud. Nie wiem, jak tego dokonali.

Brock podszedł do niej i stanął obok na wąskim szlaku. Nic nie powiedział, lecz 

oczy mu błyszczały spod bandaża, którym Kim obwiązała mu ranę. Faebur jednakże 
wciąż stał plecami do nich, patrząc na wschód. Spojrzawszy na niego, Kim szybko 
spoważniała.

W końcu i on odwrócił się ku niej, a wtedy dostrzegła łzy w jego oczach. – 

Powiedz mi coś, jasnowidząca – rzekł głosem osoby dużo starszej, niż był 
w rzeczywistości. – Jeśli cały lud osoby wygnanej nie żyje, czy jego wygnanie 
kończy się, czy trwa wiecznie?

Usiłowała udzielić odpowiedzi, lecz nie znalazła żadnej. Zrobił to dalreidan. – 

Nie możemy cofnąć deszczu, który spadł, ani też przedłużyć nici tych, którzy zginęli 
– powiedział łagodnie.

– W głębi serca uważam jednak, że w obliczu tego, co uczynił Maugrim, żaden 

człowiek nie jest już na wygnaniu. Każda żywa istota po tej stronie gór otrzymała 
dziś rano dar życia. Póki nie nadejdzie godzina, która zna nasze imię, musimy 
korzystać z tego daru, by zadawać Ciemności takie ciosy, jakie możemy. W twoim 
kołczanie są strzały, Faeburze. Niech zaśpiewają w locie imiona twoich bliskich. 
Może to nie sprawia wrażenia prawdziwej zapłaty, lecz tylko tyle możemy zrobić.

– Tyle musimy zrobić – oświadczył cicho Brock.
– Łatwo krasnoludowi powiedzieć! – warknął do niego wrogo Faebur.
Brock potrząsnął głową. – Dużo trudniej, niż jesteś w stanie zrozumieć. Każde 

moje tchnienie jest przesycone świadomością tego, co uczynił mój naród. Deszcz nie 
spadłby pod bliźniaczymi górami, lecz w moim sercu spadł i pada tam nadal. 
Faeburze, czy pozwolisz, by mój topór zaśpiewał wraz z twymi strzałami na znak 
żałoby po narodzie Lwa w Eridu?

Łzy obeschły na twarzy Faebura. Zacisnął szczęki i sztywno uniósł podbródek. 

Postarzał się, pomyślała Kim. W ciągu jednego dnia, mniej niż dnia, wydawał się 
postarzeć tak bardzo. Przez chwilę, która wydawała jej się bardzo długa, stał 
nieruchomo, po czym powoli i z rozmysłem wyciągnął dłoń do krasnoluda. Brock 
podniósł rękę i ścisnął ją między swymi dłońmi.

Kim zdała sobie sprawę, że dalreidan przygląda się jej.
– Idziemy dalej? – spytał poważnie.
– Idziemy dalej – odrzekła i w tej samej chwili wrócił sen, wraz ze śpiewem, 

dymem i imieniem zapisanym w księżycu Dany.

Daleko w dole na południe od nich rzeka Kharn połyskiwała w swym wąwozie 

w wieczornym słońcu. Znajdowali się tak wysoko, że orzeł wznoszący się nad rzeką 

był poniżej nich. Jego skrzydła lśniły w promieniach słońca, które wpadały ukośnie 
do wąwozu z zachodu. Dookoła nich rozciągały się góry pasma Carnevon, których 
szczyty były biało ośnieżone nawet latem. Czuć było chłód spowodowany 
wysokością i zbliżającym się wieczorem; Kim była wdzięczna za sweter, który 
dostała w Gwen Ystrat. Lekki i cudownie ciepły, był świadectwem wartości 
przypisywanej wszystkim sztukom tkackim w tym świecie, pierwszym z wszystkich 
światów Tkacza.

Mimo to drżała.
– Teraz? – spytał dalreidan głosem zachowującym staranną obojętność. – A może 

chciałabyś rozbić tu obóz do rana?

Wszyscy troje spojrzeli na nią, czekając. Decyzja należała do niej. 

Przyprowadzili ją tutaj, pomogli w najtrudniejszych miejscach wspinaczki, 
odpoczywali, gdy ona potrzebowała odpoczynku, lecz teraz przybyli na miejsce 
i wszystkie decyzje spadły na nią.

Spojrzała na wschód obok swych towarzyszy. Pięćdziesiąt kroków dalej skały 

wyglądały dokładnie tak samo jak tu, gdzie teraz stała. Światło padało na nie 
w dokładnie taki sam sposób, cienie zapadającego w górach zmierzchu tak samo 
zacierały kształty. Spodziewała się czegoś odmiennego, jakiejś zmiany: migotania, 
mroku, wyostrzenia doznań. Nie dostrzegała niczego takiego, a jednak wiedziała, tak 
jak wiedzieli o tym trzej towarzyszący jej mężczyźni, że głazy pięćdziesiąt kroków 
dalej na wschód są w Khath Meigol.

Teraz, gdy już znalazła się na miejscu, z całego serca chciała być gdzie indziej. 

Chciałaby mieć skrzydła jak ten orzeł w dole, by odlecieć z podmuchem wieczornego 
wiatru. Nie uciec od Fionavaru, ani od wojny, lecz daleko od samotności tego miejsca 
i snu, który ją tu przyprowadził. Sięgnęła w głąb siebie i znalazła cichą obecność 
Ysanne. Dodało jej to otuchy. Nigdy nie jest naprawdę samotna; były w niej dwie 
dusze, teraz i zawsze. Jednakże jej towarzysze nie mieli takiej pociechy, żadnych 
snów, ani wizji, które prowadziłyby ich. Byli tu z jej powodu i tylko z jej powodu, 
toteż teraz oczekiwali od niej, że będzie ich przywódcą. Stała, wahając się, gdy 
tymczasem cienie powoli wspinały się po zboczach wąwozu.

Zaczerpnęła tchu i powoli go wypuściła. Przybyła tu, by spłacić dług, który nie 

był tylko i wyłącznie jej długiem. Była tu także dlatego, że nosiła Baelrath w czasie 
wojny i nie było nikogo innego w żadnym ze światów, kto mógłby zrealizować sen 
jasnowidzącej, który ją nawiedził, bez względu na to, jak był mroczny.

Jak był mroczny. We śnie była noc, ogniska płonęły przed jaskiniami. Spuściła 

głowę i zobaczyła, że kamień migoce jak język płomienia na jej dłoni.

– Teraz – powiedziała do pozostałych. – Wiem, że w ciemności będzie źle, lecz 

rankiem nie będzie dużo lepiej, a nie sądzę, żebyśmy powinni czekać.

Wszyscy trzej byli bardzo dzielni. Nie powiedziawszy słowa, uczynili miejsce, by 

stanęła w szeregu za Faeburem. Z tyłu stanął Brock i dalreidan poprowadził ich 
w głąb Khath Meigol.

Nawet chroniona przez vellin poczuła uderzenie magii, gdy tylko wkroczyli do 

krainy gigantów, a magia ta przybrała postać strachu. Cały czas Kim powtarzała 
sobie, że oni nie są duchami. Oni żyją. Uratowali mi życie. Mimo to, nawet 
posiadając vellin, czuła, jak przerażenie muska jej umysł szybkimi skrzydłami 
nocnych ciem. Idący z nią dwaj ludzie i krasnolud nie mieli bransolet z zielonym 
vellinem, które chroniłyby ich, ani pocieszających ich wewnętrznych głosów, 
a jednak żaden z nich nie rzekł ani słowa, ani nie zwolnił kroku. Poczuwszy pokorę 
wobec ich odwagi, poczuła, jak w jej własnym sercu rozpala się płomień 
zdecydowania. Wraz z tym Baelrath zapłonął jaśniej na jej dłoni.

Przyspieszyła kroku i wyminęła dalreidana. Sprowadziła ich tu, do miejsca, 

w którym żaden człowiek nie powinien być zmuszony się znaleźć. Teraz była jej 
kolej objąć przywództwo, bowiem Wojenny Kamień wiedział, gdzie iść.

Przez niemal dwie godziny wędrowali w zapadającym zmroku. Była już głęboka 

noc z letnimi gwiazdami, gdy Kim ujrzała dym i odległą łunę ognisk i usłyszała 
chrapliwy śmiech svart alfarów. Brutalna drwina tych odgłosów uświadomiła jej 
nagle, że towarzyszące jej do tej pory obawy znikły. Przybyła na miejsce, 
nieprzyjaciel przed nią był znany i znienawidzony, a w jaskiniach za tymi skalnymi 
graniami umierali uwięzieni giganci.

Odwróciła się i w blasku gwiazd oraz poświacie swego pierścienia ujrzała, że 

twarze jej towarzyszy były zawzięte nie z napięcia, lecz niecierpliwego 
wyczekiwania. Brock po cichu zdjął z pleców topór, a Faebur napiął łuk. Odwróciła 
się do dalreidana. On nie wyciągnął jeszcze miecza ani nie zsunął z ramienia łuku. – 
Będzie jeszcze czas – szepnął, odpowiadając na jej nie wypowiedziane pytanie. Był to 
ledwie podmuch w nocnym powietrzu. – Czy mam poszukać nam miejsca, gdzie 
moglibyśmy popatrzeć?

Pokiwała głową. Spokojnie wyminął ją znów bez słowa i zaczął iść uważnie 

wśród głazów i osypujących się kamieni w stronę ognisk i śmiechu. Chwilę później 
wszyscy czworo leżeli nad płaskowyżem. Osłaniani przez wystające zęby skał, 
spoglądali w dół ze wstrętem na to, co ujawnił blask ognisk.

W skalnej ścianie znajdowały się dwie groty o wysokich, zwieńczonych łukami 

wejściach, nad którymi wykuto runiczne napisy. W jaskiniach panował mrok, więc 
nie widzieli, co było w ich wnętrzu. Z jednej z nich jednakże, gdyby wytężyć słuch, 
przez śmiech svart alfarów dobiegał ich pojedynczy, głęboki głos, który powoli 
śpiewał.

Blask pochodził z dwóch ogromnych ognisk na płaskowyżu, ustawionych w taki 

sposób przed każdą z jaskiń, że dym z nich był wsysany do wnętrza. Kolejne ognisko 
płonęło tuż za granią na wschód od nich, a Kim dostrzegała poświatę i dym 
czwartego jakieś czterysta metrów dalej na pomocny wschód. Innych nie było widać. 
A więc cztery groty, cztery grupy jeńców ginących z głodu i od dymu.

I cztery gromady svart alfarów. Wokół każdego z ognisk w dole zgromadzonych 

było około trzydziestu svartów. Było też tam kilka koszmarnych urgachów. Mniej 
więcej stu pięćdziesięciu razem, jeśli taka sama ich ilość była po drugiej stronie grani. 
Po prawdzie niewielka to liczba, lecz Kim wiedziała, że dość wystarczająca, by 
pokonać i uwięzić paraiko, którzy do głębi ducha przeniknięci byli pacyfizmem. 
Wystarczyło tylko, by svartowie pod kierownictwem urgachów dorzucali do ognia 
i unikali rozlewu krwi. Potem mogli upomnieć się o swoją nagrodę.

Co właśnie teraz czynili na jej oczach. Na każdym z płonących stosów w dole 

leżało wielkie, spalone i poczerniałe ciało paraiko. Co kilka chwil któryś ze svart 
alfarów przyskakiwał wystarczająco blisko do ryczących płomieni, by wsunąć w nie 
miecz i odciąć sobie kawał upieczonego mięsa.

Ich nagroda. Kim poczuła, jak żołądek podchodzi jej do gardła z odrazy i musiała 

zamknąć oczy. Była to odrażająca scena, świętokradztwo w najgorszym, najgłębszym 
sensie. Słyszała, jak obok niej Brock klnie pod nosem, mamrocząc nieprzerwanie, 
zaciekle i z całego serca.

Nic nie znaczące słowa, bez względu na to, jaką niewielką ulgę mogły przynosić. 

A klątwy samych paraiko, które mogłyby spaść, gdyby któryś z nich został zabity 
bezpośrednio, zostały powstrzymane. Rakoth był zbyt przebiegły, zbyt wprawny 
w czynieniu zła, a jego słudzy zbyt dobrze wyszkoleni, by klątwa krwi kiedykolwiek 
została uwolniona.

Co oznaczało, że trzeba będzie odwołać się do zupełnie innej mocy. Tak więc 

znalazła się tutaj, ściągnięta nuconą pieśnią ocalenia i brzemieniem snu 
jasnowidzącej, i co, w imię Tkacza, miała uczynić? Miała ze sobą trzech mężczyzn, 
tylko trzech mężczyzn, jakkolwiek byliby dzielni. Od chwili, gdy wraz z Brockiem 
opuściła Morvran, wszystkie swe siły skupiła na dotarciu do tego płaskowyżu, 
wiedząc, że musi tego dokonać. Aż do chwili obecnej nie pomyślała ani razu o tym, 
co zrobi, gdy już przybędzie na miejsce.

Dalreidan dotknął jej łokcia. – Spójrz – szepnął.
Otworzyła oczy. Nie patrzył na jaskinie, ani ogniska, czy odległe granie, znad 

których unosiły się również słupy dymu. Niechętnie, jak zawsze, wiedziona jego 
spojrzeniem, spojrzała na pierścień na swej ręce i dostrzegła Baelrath płonący 
jaskrawym płomieniem. Ze szczerym żalem zobaczyła, że ogień w sercu Wojennego 
Kamienia był w jakiś sposób spleciony z barwą i kształtem tych ohydnych ognisk 
w dole.

Głęboko ją to zaniepokoiło, lecz kiedyż cokolwiek, co wiązało się z tym 

pierścieniem było łatwe czy budzące otuchę? We wszystkim, co uczyniła za pomocą 
Baelratha, kryło się cierpienie. W jego głębi ujrzała Jennifer w Starkadh i przeniosła 
ją, wrzeszczącą, z powrotem do ich świata. Obudziła martwego Króla w Stonehenge 
wbrew jego woli. Wezwała Artura na szczycie Glastonbury Tor znów na wojnę 
i największe dla niego z nieszczęść. Uwolniła Śpiących na obrzeżu Pendaran tej nocy, 
gdy Finn wkroczył na Najdłuższą Drogę. Była tą, która wzywa, okrzykiem bojowym 
w ciemności, doprawdy wroną zwiastującą burzę, na skrzydłach wzbierającego 
sztormu. Rzeczywiście była tą, która zbiera, tą, która wzywa. Była...

Tą, która wzywa.
Rozległ się wrzask, a potem chrapliwy wybuch śmiechu w dole. Urgach dla 

zabawy wrzucił svart alfara, jednego z tych mniejszych, zielonych, w płonące 
ognisko. Zobaczyła to, lecz ledwo to do niej dotarło. Jej wzrok padł znów na kamień, 
na płomień zwinięty w jego wnętrzu, i tam wyczytała imię, to samo imię, które 
widziała wypisane na obliczu księżyca w swym śnie. Przeczytawszy je, przypomniała 
sobie o czymś: o tym, jak Baelrath rozjarzył się blaskiem odpowiedzi tej nocy, gdy 
czerwony księżyc Dany płynął po niebie nad Paras Derval.

Była tą, która wzywa i teraz wiedziała, co ma uczynić. Bowiem wraz z imieniem 

zapisanym w pierścieniu przyszła wiedza, której nie było we śnie. Wiedziała teraz, 
kim on był i jaka również będzie cena wezwania. Jednakże to było Khath Meigol 
w czasie wojny, a paraiko umierali w jaskiniach. Nie potrafiła utwardzić swego serca, 
zbyt wiele było w nim litości, lecz mogła zebrać się w sobie, by zrobić to, co musiało 
być zrobione i wziąć ten żal na swe barki jako jeszcze jeden spośród wielu.

Znów zamknęła oczy. W mroku było łatwiej, niemal jakby się ukrywała. Niemal, 

lecz niezupełnie. Zaczerpnęła tchu, a potem w myślach, nie na głos, powiedziała, 
Imraith-Nimphais.

Później sprowadziła swych towarzyszy z powrotem na dół, by zaczekali z dala od 

ognisk, wiedząc, że nie będą długo oczekiwać.

Warta Tabora przypadała dopiero pod koniec nocy, więc spał. Teraz jednak już 

tylko leżał. Ona była na niebie nad obozem i wołała go po imieniu, i po raz pierwszy 
usłyszał lęk w głosie istoty ze swego postnego snu.

Przebudził się natychmiast i ubrał się najszybciej jak mógł.
Zaczekaj, nadawał. Nie chcę ich przerazić. Spotkam się z tobą na Równinie.
Nie, usłyszał. Naprawdę bała się. Przybądź natychmiast. Nie ma czasu.
Gdy wyszedł na zewnątrz, ona już lądowała. Był zbity z tropu i nieco sam 

wystraszony, bowiem nie wzywał jej. Mimo to poczuł się podniesiony na duchu na 
widok jej piękna, gdy zniżała swój lot, składając wdzięcznie skrzydła podczas 
lądowania. Jej róg lśnił jak gwiazda.

Drżała. Zbliżył się i objął ją ramionami, przytulając głowę do jej łba. Spokojnie, 

moja najdroższa, nadawał, promieniując z całych sił otuchą. Jestem przy tobie. Co się 
stało?

Zostałam wezwana po imieniu, nadała, wciąż dygocząc.
Ogarnęła go fala oburzenia i gniewu, i jeszcze głębszy, osobisty lęk, który za 

wszelką cenę starał się opanować i ukryć. Jednakże nie potrafił ukryć niczego przed 
nią, byli zbyt mocno powiązani ze sobą. Drżąc, zaczerpnął tchu. Kto?

Nie znam jej. Kobieta o białych włosach, lecz nie stara. Ma czerwony pierścień 

na palcu. Skąd ona zna moje imię?, rzekła mu w myślach.

Jego dłonie poruszały się bez przerwy, głaszcząc ją uspokajająco. Gniew wciąż 

jeszcze nie ustąpił, lecz chłopiec był synem Ivora i bratem Levona, którzy ją widzieli, 
tak więc wiedział, kim ona jest. To przyjaciółka, nadał. Musimy pójść do niej. 
Dokąd? Złe pytanie, choć trzeba było je zadać. Powiedziała mu, a wraz z nazwaniem 
tego miejsca, strach znów ogarnął ich oboje. Zwalczył go i pomógł jej uczynić to 
samo. Potem dosiadł jej, czując radość z czynienia tego pośród wszystkiego innego. 
Rozpostarła skrzydła i przygotowała się do wzbicia w niebo...

– Taborze!
Odwrócił się. To była Lianę w białej koszuli przywiezionej z Gwen Ystrat. 

Wydawała się niesamowicie odległa. Już teraz. A on nawet jeszcze nie wzbił się 
w powietrze. – Muszę odejść – powiedział, wypowiadając starannie słowa. – 
Jasnowidząca wezwała nas.

– Gdzie ona jest?
Zawahał się. – W górach. – Włosy jego siostry, potargane przez sen, rozsypały się 

po jej plecach. Stała bosymi stopami na trawie i nie spuszczała go z oczu 
rozszerzonych obawą.

– Bądź ostrożny – powiedziała. – Proszę. – Pokiwał sztywno głową. Nie mogąc 

już się doczekać odlotu, Imraith-Nimphais pod nim nerwowo poruszała skrzydłami. – 
Och, Taborze – szepnęła Lianę, która była starsza od niego, choć nie można było się 
tego domyślić po jej głosie – proszę, wróć.

Próbował na to odpowiedzieć. Ważne było, żeby spróbował; ona płakała. Słowa 

jednakże nie przychodziły. Uniósł rękę gestem, który musiał wyrazić zbyt wiele, 
a potem oboje już byli na niebie i gwiazdy rozmyły się od szybkości ich lotu.

Kim ujrzała smugę światła na zachodzie. Uniosła dłoń z pierścieniem jarzącym 

się na jej palcu, i w chwilę później moc, którą wezwała, zniżyła swój lot. Panowała 
ciemność, a polana, na której czekali była kamienista i wąska, lecz nic nie mogłoby 
zepsuć wdzięku stworzenia, jakie wylądowało obok niej. Nasłuchiwała, czy na 
wschód od nich nie odezwą się alarmy, lecz niczego nie było słychać: dlaczego 
spadająca gwiazda w górach miałaby kogokolwiek zaniepokoić?

Nie była to jednakże spadająca gwiazda.
Jej całe ciało miało barwę nasyconej czerwieni, barwę księżyca Dany 

i pierścienia, który nosiła Kim. Złożywszy skrzydła, istota stała niespokojnie na 
kamieniach, zdając się niemal tańczyć nad nimi. Kim popatrzyła na jej pojedynczy 
róg. Był lśniący i srebrny, a jasnowidząca w niej podpowiadała jej, jak jest 
niebezpieczny, jak bardzo poza granice czystego wdzięku wykracza ten dar Bogini.

Ten obusieczny dar. Przyjrzała się jeźdźcowi. Bardzo przypominał swego ojca, 

a tylko trochę Levona. Wiedziała, że ma zaledwie piętnaście lat, lecz zobaczywszy to 
na własne oczy, doznała szoku. Nagle zdała sobie sprawę, jak bardzo przypomina jej 
Finna.

Bardzo niewiele czasu upłynęło od chwili wezwania. Malejący księżyc ledwo 

wstał nad wschodnią częścią pasma gór. Jego srebro dotykało srebra rogu. Obok Kim 
stał czujnie Brock, a Faebur ze świecącymi blado tatuażami znajdował się po jej 
drugiej stronie. Dalreidan jednakże cofnął się nieco w cień. Nie była zaskoczona, 
choć zmartwiło ją to również. To spotkanie będzie trudne dla wygnanego Jeźdźca. 
Nie miała jednak wtedy wyboru. Tak jak nie miała go teraz, a w oczach chłopca 
wypisany był jeszcze poważniejszy powód do zmartwienia.

Siedział cicho, czekając na jej słowa.
– Przykro mi – powiedziała szczerze z całego serca. – Mam pewne wyobrażenie 

o tym, czym to jest dla ciebie.

Potrząsnął głową niecierpliwie, zupełnie jak jego brat. – Skąd znałaś jej imię? – 

Z powodu pobliskiego śmiechu spytał cicho, lecz wyzywająco. Usłyszała zarówno 
gniew, jak i niepokój.

Przywdziała ciężar swej własnej mocy. – Dosiadasz dziecięcia gaju Pendaran 

i wędrującego księżyca – powiedziała. – Ja jestem jasnowidzącą i noszę Wędrujący 
Ogień. Wyczytałam jej imię w Baelrathu, Taborze. – Wyśniła je również, lecz tego 
mu nie powiedziała.

– Nikomu innemu nie wolno znać jej imienia – rzekł. – Zupełnie nikomu.
– Nieprawda – odrzekła. – Gereint je zna. Szamani zawsze znają imiona totemów.
– On jest inny – stwierdził Tabor nieco niepewnie.
– Ja też – powiedziała Kim najłagodniej, jak umiała. On był bardzo młody, 

a stworzenie zalęknione. Rozumiała, jak się czują. Wraz ze swym dzikim 
pierścieniem wtargnęła w absolutnie prywatny związek duchowy, jaki ich łączył. 
Rozumiała to, lecz mijała noc, o której śniła, a ona nie wiedziała, czy ma dość czasu, 
by ich ułagodzić odpowiednio, ani nawet, co ma powiedzieć.

Tabor zaskoczył ją. Mógł być młody, lecz był synem Avena i dosiadał daru Dany. 

Ze spokojną prostotą rzekł: – Dobrze. Co mamy zrobić w Khath Meigol?

Oczywiście zabijać. I wziąć na siebie konsekwencje. Czy istniał jakiś łatwy 

sposób powiedzenia tego? Żadnego nie znała. Powiedziała im, kto tam jest i co się 
dzieje. Jeszcze w trakcie jej opowiadania skrzydlate stworzenie uniosło głowę, a jego 
róg zaczął lśnić jeszcze silniej.

Potem skończyła. Nic więcej nie miała już do powiedzenia. Tabor skinął jej 

głową raz, po czym wydało się, że on i stworzenie, na którym jeździł, zmienili się, 
stopili w całość. Była blisko nich, będąc jasnowidzącą. Pochwyciła fragment ich 
wewnętrznej rozmowy. Tylko strzęp, a potem odwróciła umysł. Jaśniejąca – 
usłyszała, a później – Musimy zabijać – i tuż zanim wycofała się – ...tylko siebie na 
końcu.

Potem znów wzbili się w powietrze. Stworzenie Dany rozpostarło skrzydła, 

zawróciło, morderczo jasne, i spadło błyskawicznie na płaskowyż. Nagle słudzy 
Ciemności przestali się śmiać. Trzej towarzysze Kim biegli znów do punktu 
obserwacyjnego, a ona ruszyła za nimi najszybciej, jak mogła, potykając się na 
skałach i osypujących kamieniach.

Potem dotarła na miejsce i przyglądała się, jak pełna wdzięku może być śmierć. 

Imraith-Nimphais co jakiś czas zniżała swój lot, a potem wznosiła, dźgając i tnąc 
rogiem – o tnącej teraz krawędzi – aż srebro tak pokryło się krwią, że przypominało 
barwą resztę jej ciała. Nagle wyrósł przed nią jeden z urgachów, olbrzymi, 
z wzniesionym dwuręcznym mieczem. Z nadludzką zręcznością dalrei Tabor zawrócił 
swego wierzchowca, każąc mu wzbić się i skręcić jednocześnie, a ostra krawędź rogu 
odcięła czubek głowy urgacha. Wszystko tak wyglądało. Byli eleganccy, oślepiająco 
szybcy i absolutnie morderczy.

A Kim wiedziała, że to niszczyło ich oboje.
Niezliczona ilość smutków i brak czasu, by poradzić sobie z nimi: na jej oczach 

Imraith-Nimphais znów się wzbiła i poleciała na wschód, do następnego ogniska.

Jeden ze svart alfarów udawał nieżywego. Wstał szybko i zaczął biec na zachód 

przez płaskowyż.

– Jest mój – oświadczył Faebur. Kim odwróciła się. Ujrzała, jak wyciąga strzałę 

i szepcze coś nad jej długą brzechwą. Zobaczyła, jak nakłada ją na cięciwę i napina 
łuk, a potem, jak wypuszczona strzała połyskuje w świetle księżyca, trafia 
uciekającego svarta w gardło i powala go.

– Za Eridu – rzekł Brock z Banir Tal. – Za lud Lwa. To początek, Faeburze.
– Początek – powtórzył Faebur.
Nic więcej nie poruszało się na płaskowyżu. Ogniska wciąż ryczały, ich trzask 

był jedynym odgłosem. Zza grani dochodziły odległe wrzaski, lecz gdy Kim zaczęła 
ostrożnie schodzić po osypującym się zboczu w stronę jaskiń, te dźwięki również 
nagle ucichły. Obejrzała się instynktownie w samą porę, by zobaczyć Imraith-
Nimphais wzbijającą się w niebo i mknącą na północ w stronę ostatnich ognisk.

Stąpając ostrożnie pośród pozostałości rzezi i wokół palącego żaru dwóch ognisk, 

zatrzymała się przed większą z jaskiń.

Znalazła się tu i uczyniła to, po co przybyła, lecz czuła się zmęczona i zbolała, 

i nie był to czas na radość. Nie w obliczu tego, co się wydarzyło, w obecności tych 
dwóch sczerniałych ciał na stosach. Spojrzała na serdeczny palec swej prawej dłoni: 
Baelrath był spokojny i niemy. Jednakże to jeszcze nie był koniec. We śnie widziała, 
jak płonie na tym płaskowyżu. Jeszcze coś się miało wydarzyć w splocie tej nocy. Nie 
wiedziała, co, lecz działanie mocy jeszcze się nie zakończyło.

– Ruano – krzyknęła – to Jasnowidząca Brenninu. Przybyłam do zaśpiewanej 

pieśni ocalenia. Jesteście wolni.

Czekała, a trzej mężczyźni wraz z nią. Tylko ogniska wydawały jakiś dźwięk. 

Powiew wiatru zdmuchnął jej pasmo włosów w oczy; odsunęła je. Wtedy zdała sobie 
sprawę, że ten wiatr wywołała lądująca Imraith-Nimphais, gdy Tabor sprowadził ją 
na ziemię za plecami ich czworga. Kim obejrzała się i dostrzegła ciemną krew na 
rogu. Wtedy posłyszała dźwięk dobiegający z groty i odwróciła się.

Z mroku łukowego wejścia przez snujący się dym wyszli paraiko. Najpierw tylko 

dwóch, jeden niosący ciało drugiego na rękach. Postać, która wyłoniła się z dymu 
i stanęła przed nimi była dwukrotnie wyższa od długonogiego Faebura z Eridu. 
Olbrzym miał włosy równie siwe jak Kimberly i siwą brodę. Jego szata też była 
kiedyś biała, lecz teraz brudna od dymu i plam choroby. Mimo to otaczała go 
atmosfera powagi i majestatu, która przekraczała granice czasu i tej przeklętej 
scenerii, wśród której się znajdowali. Kiedy rozglądał się po płaskowyżu, Kim 
dostrzegła w jego oczach prastary, niewypowiedziany ból. Sprawił on, że jej smutki 
wydały się płytkie i przemijające.

Zwrócił się do niej. – Dziękujemy – powiedział. Miał osobliwie cichy głos jak na 

tak ogromną osobę. – Jestem Ruana. Gdy zbiorą się wszyscy, którzy przeżyli, 
musimy odprawić kanior za zmarłych. Jeśli życzysz sobie, możesz wyznaczyć 
jednego spośród waszej grupy, by przyłączył się do nas i błagał o odpuszczenie win 
dla was wszystkich za krwawy czyn dzisiejszej nocy.

– Odpuszczenie win? – warknął Brock z Banir Tal. – Ocaliliśmy wam życie.
– Bez względu na to – rzekł Ruana. Zachwiał się nieco, mówiąc to. Dalreidan 

i Faebur rzucili się naprzód, by pomóc mu nieść jego brzemię. – Stójcie! – krzyknął 
Ruana. – Rzućcie swą broń, bowiem grozi wam niebezpieczeństwo.

Kiwając głową na znak zrozumienia, dalreidan upuścił swoje strzały i swój 

miecz, a Faebur uczynił tak samo. Wtedy znów zbliżyli się i z wielkim wysiłkiem 
pomogli Ruanie położyć drugiego giganta delikatnie na ziemi.

Teraz wychodziło ich więcej. Z groty Ruany wyłoniły się dwie kobiety 

podtrzymujące między sobą mężczyznę. Z drugiej jaskini wyszło razem sześcioro, 

padając na ziemię natychmiast po wydostaniu się z dymu. Spoglądając na wschód, 
Kim dostrzegła pierwszą grupę zza grani, która szła, by przyłączyć się do nich na 
płaskowyżu. Szli bardzo powoli, wielu wspierało się na innych, a niektórych 
niesiono. Wszyscy milczeli.

– Potrzebujecie jedzenia – powiedziała do Ruany. – Jak możemy wam pomóc?
Pokręcił głową. – Później. Najpierw musi odbyć się kanior. Od tak dawna 

odkładano go. Odprawimy obrzędy, gdy tylko się zbierzemy. – Pojawili się teraz inni, 
nadchodząc z północnego wschodu, znad czwartego ogniska, idąc z tą samą powolną, 
oszczędzającą siły troską i w absolutnej ciszy. Wszyscy byli odziani na biało, tak jak 
Ruana. On nie był ani najstarszy, ani największy wśród nich, lecz był jedynym, który 
się odezwał, a pozostali gromadzili się wokół miejsca, w którym on stał.

– Nie jestem przywódcą – powiedział, jakby czytając w myślach Kim. – Nie było 

wśród nas wodza od czasów, gdy Connla popełnił występek, tworząc Kocioł. 
Jednakże odśpiewam kanior i odprawię bezkrwawe obrzędy. – Jego głos był 
niezmiernie łagodny. Kim jednakże wiedziała, że jest to ktoś wystarczająco silny, by 
odnaleźć ją w samym środku zamysłów Rakotha i dość silny, by ją tam ochronić.

Przyjrzał się szeregom tych, którzy przybyli. – To pełna liczba? – spytał. Kim 

rozejrzała się. Trudno było coś zobaczyć w mroku i dymie, lecz na płaskowyżu 
zebrało się być może dwudziestu pięciu paraiko. Nie więcej.

– Pełna liczba – oświadczyła kobieta.
– Pełna.
– Pełna liczba, Ruano – powtórzył jak echo trzeci głos przesycony smutkiem. – 

Nie ma nas już więcej. Odpraw kanior zbyt długo odwlekany, aby nasza natura nie 
uległa zmianie i Khath Meigol nie utraciło swej świętości.

I w tej właśnie chwili Kim doznała pierwszego przeczucia, gdy ciemne pajęczyny 

jej snu jasnowidzącej zaczęły się rozstępować. Poczuła, jak serce zaciska jej się 
niczym pięść, a w ustach zasycha.

– Zgoda – rzekł Ruana. A potem zwrócił się znów do niej z największą 

uprzejmością. – Czy zechcesz wybrać kogoś, by przyłączył się do nas? Wolno wam 
będzie za to, co uczyniliście.

Kim powiedziała drżącym tonem: – Jeśli potrzebne jest odpuszczenie win, moim 

obowiązkiem jest o nie prosić. Ja odprawię z wami bezkrwawe obrzędy.

Ruana spojrzał na nią z wysokości swego wielkiego wzrostu, po czym zerknął na 

każdego z pozostałych po kolei. Kim usłyszała, że Imraith-Nimphais za jej plecami 
drepce nerwowo pod ciężarem wzroku giganta.

– Och, Dano – rzekł Ruana. Nie była to modlitwa. Słowa były adresowane jak do 

kogoś równego sobie. Słowa wyrzutu, smutku. Ponownie zwrócił się do Kimberly. – 
Mówisz prawdę, jasnowidząca. Sądzę, że to twoje zadanie. Skrzydlata nie potrzebuje 

wybaczenia za czynienie tego, do czego stworzyła ją Dana, choć jej narodziny muszą 
napawać mnie smutkiem.

I znów Brock spojrzał na niego wyzywająco, podnosząc głowę bardzo wysoko. – 

Wezwałeś nas – oświadczył krasnolud. Zaśpiewałeś swą pieśń jasnowidzącej 
i przyszliśmy w odpowiedzi. Rakoth odzyskał wolność we Fionavarze, Ruano 
z Paraiko. Chcesz, żebyśmy wszyscy położyli się w jaskiniach i oddali mu władzę? – 
Pełne przejęcia słowa rozchodziły się dźwięcznie w górskim powietrzu.

Rozległ się cichy dźwięk zebranych gigantów.
– Czy wezwałeś ich, Ruano? – Był to głos pierwszej kobiety, która odezwała się, 

tej z jaskini za granią.

Wciąż przyglądając się Brockowi, Ruana odrzekł: – My nie potrafimy 

nienawidzić. Gdyby Rakoth, którego głos usłyszałem w swej pieśni, został całkowicie 
usunięty z opowieści czasu, moje serce śpiewałoby aż do mej śmierci. My jednakże 
nie potrafimy wojować. W nas jest tylko bierny opór. To część naszej natury, 
podobnie jak zabijanie i wdzięk są wplecione w istotę, która przyleciała, by nas 
ocalić. Zmienienie tego oznaczałoby położenie kresu temu, czym jesteśmy i utratę 
klątwy krwi, która jest darem ofiarowanym nam przez Tkacza dla rekompensaty 
i obrony. Od czasu, gdy Connla spętał Dzikie Łowy i stworzył Kocioł, nie 
opuszczaliśmy Khath Meigol.

Jego głos był wciąż cichy, lecz teraz brzmiał głębiej niż wtedy, gdy tylko wyszedł 

z jaskini. Był w połowie drogi do śpiewu, którego nadejścia Kim była pewna. Coś 
jeszcze nadchodziło i zaczynała się domyślać, co to będzie.

Ruana rzekł: – Mamy swój własny związek ze śmiercią i mieliśmy go od czasów, 

gdy tylko utkano nas na Krośnie. Wiesz, że przelanie naszej krwi oznacza zagładę 
i przekleństwo. Więcej jest Tizdy, o których nie wiesz. Położyliśmy się w jaskiniach, 
ponieważ nic innego nie mogliśmy uczynić, będąc tym, czym jesteśmy.

– Ruano – znów rozległ się głos kobiety – czy ich wezwałeś?
Teraz odwrócił się do niej, powoli, jakby niosąc wielki ciężar.
– To prawda, Iero. Przykro mi. Zaśpiewam o tym w kaniorze i będę błagał 

o odpuszczenie, win, wykonując obrzęd. Jeśli mi się nie uda, opuszczę Khath Meigol, 
jak uczynił to Connla, aby ciężar przewinienia spoczął tylko na moich barkach.

Podniósł następnie ręce wysoko nad głowę w blasku księżyca i nie padły już 

następne słowa, bowiem zaczął się kanior.

Była to żałobna pieśń i tkane zaklęcie. Było niewyobrażalnie stare, bowiem 

paraiko chodzili po Fionavarze na długo, zanim jeszcze Tkacz wplótł lios alfarów czy 
krasnoludów w Gobelin, a klątwa krwi była częścią nich od samego początku wraz 
z chroniącym ją kaniorem.

Zaczęło się od niskiego szumu, niemal poniżej progu słyszalności. To nucili 

giganci zgromadzeni wokół Ruany, który powoli opuścił ręce i gestem wezwał Kim, 
by podeszła do niego. Gdy to uczyniła, dostrzegła, że w kręgu ich otaczającym 
zrobiono miejsce dla dalreidana, Faebura i Brocka. Tabor i jego skrzydlate stworzenie 
zostali na zewnątrz kręgu.

Ruana padł na kolana i gestem nakazał Kim uczynić to samo. Złożył dłonie na 

podołku i wtem nagle znalazł się w jej umyśle.

Ja poniosę umarłych, usłyszała jego głos w swym wnętrzu. Kogo mi powierzysz?
Jej puls spowolniał, zatrzymywany przez niskie dźwięki wydawane przez tych, 

którzy ich otaczali. Ręce drżały jej nieco na podołku. Zacisnęła je razem bardzo 
mocno i powierzyła mu Kevina, a potem Ysanne: to, kim byli, i co zrobili.

Wyraz twarzy Ruany nie zmienił się, ani też on sam nie drgnął, lecz rozwarł 

nieco oczy, odbierając to, co mu wysłała, a potem, mówiąc w jej myślach, nie na głos, 
rzekł: Mam ich i są godni. Opłakuj ich ze mną.

Po czym wzniósł głos w lamencie.
Kim nigdy nie zapomniała tej chwili. Nawet po tym, co nastąpiło później, pamięć 

o kaniorze została wyraźna w jej wspomnieniach, ten smutek i oczyszczenie ze 
smutku.

Poniosę umarłych, powiedział Ruana i właśnie to czynił. Bogatą fakturą swego 

głosu zebrał ich oboje, Kevina i Ysannę, i wciągnął w krąg, aby zostali opłakani. 
W miarę, jak szmer nasilał się, jego własny śpiew splatał się z nim jak nić na krośnie 
dźwięków, imona oddane górskiej nocy. Do kręgu zaczęły wchodzić zjawy paraiko, 
którzy umarli w jaskiniach: Taieri, Ciroa, Hinewai, Caillea i więcej, tak wiele więcej. 
Wszyscy nadchodzili, by zebrać się tu, by stanąć w miejscu, gdzie klęczała Kim, aby 
utkana moc pieśni mogła sprowadzić ich choć na tę chwilę. Kim płakała, lecz łzy jej 
serca padały bezgłośnie, by nic nie skaziło tego, co tworzył Ruana.

I w tym momencie sięgnął jeszcze głębiej, odzyskał więcej. Podnosząc coraz 

bardziej głos, sięgnął wstecz przez splątaną wstążkę czasu i zaczął gromadzić paraiko 
z samych początków czasu, wszystkich, którzy żyli w głębokim spokoju bez przelewu 
krwi, i którzy po przeżyciu swych pełnych lat umarli i zostali opłakani.

Aby zostali opłakani po raz wtóry, gdy Ruana z Khath Meigol sięgnął wstecz do 

nich, rozpościerając granice swej potężnej duszy, by ogarnąć stratę wszystkich 
poległych pośród pobojowiska i ognisk tej nocy. Klęcząc tak blisko, Kim przyglądała 
mu się przez łzy. Przyglądała się, jak próbuje stworzyć ukojenie dla żalu, wznieść się 
ponad to, co im uczyniono, tą majestatyczną afirmacją tego, czym byli niegdyś 
paraiko. Był to kanior kaniorów, lament za każdego ze zmarłych.

I udawało mu się. Nadchodzili jeden po drugim, duchy wszystkich ze wszystkich 

lat, tłoczące się w rozległym kręgu żałoby po raz ostatni tej nocy najgłębszego żalu 
nad największą krzywdą wyrządzoną ich ludowi. Wtedy Kim zrozumiała, skąd wzięły 

się opowieści o duchach w Khath Meigol, bowiem kiedy odprawiano obrzędy 
kaniom, rzeczywiście były tu duchy. A tej nocy ta przełęcz w górach stała się 
prawdziwie królestwem zmarłych. Wciąż przychodzili i wciąż Ruana rósł, zmuszając 
swego ducha do rozrastania się do wystarczająco wielkich rozmiarów, by sięgnąć do 
nich i unieść ich wszystkich swą pieśnią.

Wtem jego głos stał się jeszcze głębszy i zabrzmiała w nim nowa nuta. Kim 

zobaczyła, że w krąg wszedł ktoś wyższy od wszystkich tam obecnych gigantów, 
ktoś, kogo oczy błyszczały jaśniej nawet z zaświatów i wiedziała z pieśni Ruany, że 
był to sam Connla, który popełnił przestępstwo, więżąc Oweina i ponownie, tworząc 
Kocioł. Connla, który samotnie opuścił Khath Meigol, udając się na dobrowolne 
wygnanie z dala od swego ludu – by powrócić tej nocy, gdy każdego z nich wołano 
i opłakiwano na nowo.

Kim ujrzała Kevina, szanowanego pośród zgromadzonych. Zobaczyła też 

Ysanne, niematerialną nawet pośród duchów, bowiem odeszła dalej od wszystkich 
pozostałych, oddaliła się tak bardzo przez swą ofiarę, że Kim ledwo mogła wyobrazić 
sobie, jak Ruanie udało się sprowadzić tutaj choćby jej cień.

I wreszcie nadeszła chwila, gdy żadne nowe postaci nie wpływały do kręgu. Kim 

spojrzała na Ruanę, który kołysał się powoli w przód i w tył z oczyma zamkniętymi 
od ciężaru, jakim był obarczony. Ujrzała, że zaciska mocno dłonie na kolanach, 
zmieniając ton głosu po raz ostatni. Jego głos stał się jeszcze głębszy i sięgnął jeszcze 
czystszego smutku.

I zaczął wzywać, jednego po drugim, do swej budzącej pokorę duszy, martwych 

svart alfarów i urgachy, którzy uwięzili jego pobratymców, zabijali ich i pożerali, gdy 
byli już nieżywi.

Kim nie znała czynu, który mógłby równać się wielkością z tym, co w tym 

momencie uczynił Ruana. Było to potwierdzenie, całkowite i niezbite, tożsamości 
jego ludu. Czysty dźwięk w niezmierzonej ciemności nocy, ogłaszający, że paraiko 
wciąż nienawiść jest obca, że nie ugną się przed najgorszym, co Maugrim może 
zrobić. Że potrafią znieść jego zło, wchłonąć je i wznieść się ponad nie ostatecznie, 
nie przestając być tym, kim zawsze byli, nigdy nikim mniej i nigdy niewolnikami 
Ciemności.

Kim poczuła się oczyszczona w tym momencie, przemieniona dzięki temu, co 

czynił Ruana. Gdy zobaczyła, że otwiera oczy i spogląda na nią, śpiewając cały czas, 
wiedziała, co się stanie i nie bojąc się niczego w jego obecności, przyglądała się, jak 
unosi palec i niczym ostrzem noża rozcina skórę na swej twarzy i ramionach długimi, 
głębokimi nacięciami.

Krew nie popłynęła. Zupełnie nic, choć skóra odwinęła się na brzegach nacięć, 

jakie uczynił tak, że widziała odsłonięte wewnątrz nerwy i arterie.

Spojrzał na nią. Bez obawy, choćby najmniejszej, ogarnięta duchem żałoby 

i pokuty, Kim uniosła ręce i podrapała paznokciami twarz, a później żyły na 
przedramionach, czując, jak skóra rozstępuje się pod jej dotykiem. Była lekarzem 
i wiedziała, że to może zabić.

Nie stało się tak. Z jej ran również nie popłynęła krew, choć jej łzy wciąż kapały. 

Łzy smutku, a teraz również wdzięczności, że Ruana zaproponował jej to, że był dość 
silny, by odprawić czary dość potężne, aby nawet ona, która nie była jedną z paraiko, 
i która obarczona była tak głęboko sięgającym żalem i smutkiem, mogła zaznać 
odpuszczenia win w bezkrwawych obrzędach w obecności zmarłych.

Gdy głos Ruany zabrzmiał głośniej przy ostatnich nutach kanioru, Kim poczuła, 

że jej rany zamykają się. Spojrzawszy na swe ręce, dostrzegła, że skóra wraca do 
pierwotnego stanu, nie zostawiając blizn. Z całego serca składała podziękowania za 
to, co jej ofiarował.

I wtedy zobaczyła, że Baelrath płonie. Nigdy nie było nic gorszego, nawet 

wezwanie Artura, który spoczywał w Avalonie pod letnimi gwiazdami. Wojownik 
został skazany wolą Tkacza na długie przeznaczenie pełne przyzywania go i żalu, na 
odpokutowanie przez wszystkie lata i światy tego, że nakazał zabić dzieci. Zburzyła 
jego spokój tym straszliwym imieniem wykrzyczanym na szczycie Tor i jej własne 
serce omal nie pękło z bólu. Nie ona jednakże ukształtowała jego los; to stało się 
dawno temu. Ona i Baelrath nie stworzyli niczego, niczego nie zmienili. Z żalem 
zmusiła go tylko do zrobienia tego, do czynienia czego zmuszony był wyrokiem losu.

To było co innego, coś niewyobrażalnie gorszego, bowiem wraz z rozbłyśnięciem 

pierścienia, obraz z jej snu stał się rzeczywistością. Kim wreszcie wiedziała, dlaczego 
się tu znalazła. Tak, żeby uwolnić paraiko, ale nie tylko po to. Jakże mogło być 
inaczej, w czasie wojny, gdy ona jest tym, kim jest? Przyciągnął ją tu pierścień, 
a Baelrath był mocą wzywającą. To dzika moc, której obce jest współczucie i litość, 
znająca wyłącznie żądania wojny, wymogi absolutnej konieczności.

Kim przybyła do Khath Meigol, by wyprowadzić gigantów. W najświętszym 

momencie ich długiej historii, godzinie najbardziej zwycięskiego potwierdzenia tego, 
kim są, przybyła, by odmienić ich: odebrać im ich charakter i idące z nim 
zabezpieczenia; zepsuć ich; pociągnąć na wojnę. Bez względu na pokój wpleciony 
w samą ich naturę. Bez względu na chwałę tego, co właśnie uczynił Ruana, na 
balsam, jaki wylał na jej duszę i to, jak uhonorował dwoje jej bliskich pośród 
zmarłych.

Bez względu na wszystko. Była tym, czym była, kamień był dziki i żądał zguby 

paraiko, by mogli pójść na wojnę przeciwko Maugrimowi. Co mogli uczynić, nie 
wiedziała. Nie dano jej takiej uzdrawiającej jasności. Coś takiego, pomyślała ze 
zjadliwą goryczą, uczyniłoby rzecz zbyt łatwą, nieprawdaż?

Nic nie miało być dla niej łatwe – ani dla żadnego z nich, poprawiła w duchu. 

Pomyślała o Arturze. O Paulu na Letnim Drzewie. O Ysanne. O Kevinie w śniegu 
przed Dun Maura. O Finnie i Taborze, który teraz stał za nią. Potem pomyślała 
o Jennifer w Starkadh i Darienie i odezwała się.

– Ruano, jedynie Tkacz i być może bogowie wiedzą, czy zostanie mi 

kiedykolwiek wybaczone to, co muszę teraz uczynić.

– Po głębokim dźwięku kaniom jej głos brzmiał wysoko i zgrzytliwie. Zdawał się 

kaleczyć ciszę. Ruana popatrzył na nią z góry, niczego nie mówiąc, czekając. Był 
bardzo słaby; dostrzegała zmęczenie wypisane na jego twarzy.

Wiedziała, że wszyscy są wycieńczeni głodem i zmęczeniem. Są łatwą zdobyczą, 

dodało jej wewnętrzne rozgoryczenie. Potrząsnęła głową jakby po to, by odpędzić te 
myśli. Przełykając ślinę, czuła suchość w ustach. Zobaczyła, że Ruana spogląda na 
Baelrath. Kamień był żywy i popychał ją.

Powiedziała: – Może jeszcze będziesz żałował, że zaśpiewałeś pieśń ocalenia, 

która mnie tu sprowadziła. Może być jednak i tak, że Wojenny Kamień sprowadziłby 
mnie tu nawet, gdybyś zachował milczenie. Nie wiem. Wiem natomiast, że 
przybyłam nie tylko po to, by was uwolnić, lecz także po to, by mocą, jaką władam, 
ściągnąć was na wojnę przeciwko Rakothowi Maugrimowi.

Rozległ się szmer wśród zebranych dookoła paraiko, lecz przyglądając się 

jedynie Ruanie, Kim zobaczyła, że wyraz jego poważnych oczu nie uległ zmianie. 
Rzekł bardzo cicho: – Nie możemy iść na wojnę, jasnowidząca. Nie potrafimy 
walczyć ani nienawidzić.

– W takim razie muszę was nauczyć! – krzyknęła przez smutek, który w niej 

wzbierał. Wojenny Kamień płonął jaśniej niż kiedykolwiek przedtem.

Czuła prawdziwy ból. Spoglądając na swą dłoń, zobaczyła, że znajduje się jakby 

w gnieździe wijących się płomieni jaśniejszych od ognisk, niemal zbyt jasnych, by 
patrzeć na nie. Niemal. Musiała patrzeć i czyniła to. Baelrath był jej mocą, dziką 
i bezlitosną, lecz jej dana była siła woli, wiedza i mądrość jasnowidzącej niezbędne 
do obrócenia tej mocy w pracę. Mogło wydawać się, że kamień przymuszał ją, lecz 
wiedziała, że nie jest to prawdą. Reagował on – na potrzebę, wojnę, na wpół 
dostrzegane przeczucia z jej snów – lecz potrzebował jej woli, by rozpętać swą moc. 
Tak więc wzięła na swe barki ciężar, przyjęła cenę potęgi i spojrzawszy w serce ognia 
spowijającego jej dłoń, rzuciła weń psychiczny obraz. Patrzyła, jak Baelrath odbija 
jego wcielenie, które zawisa w powietrzu wewnątrz kręgu paraiko. Obraz, który 
nauczy gigantów nienawidzić i wyrwie ich przez to z ich świętości.

Obraz Jennifer Lowell, znanej im teraz jako Guinevere, która stała nago 

i samotnie w Starkadh przed obliczem Maugrima. Zobaczyli wtedy Spruwacza, 
ogromnego w swej pelerynie z kapturem, pozbawionego twarzy z wyjątkiem oczu. 

Ujrzeli jego okaleczoną rękę i widzieli, jak trzyma ją nad jej ciałem, by kapiąca na nią 
czarna krew parzyła ją. Palenie, jakie czuła Kim, wydawało się niczym w porównaniu 
z tym, co widziała teraz. Słyszeli słowa Jennifer, tak olśniewająco dumne w tym 
przeklętym miejscu, że ich dźwięk wzruszał do łez, a potem usłyszeli jego śmiech, 
gdy rzucił się na nią w całej swej ohydzie. Przyglądali się, jak zmienia kształty, 
słyszeli, co mówi i rozumieli, że rozszarpuje jej umysł na strzępy, by znaleźć lepsze 
sposoby jej torturowania.

Trwało to bardzo długo. Kim czuła ogarniające ją jedna po drugiej fale mdłości, 

lecz zmuszała się do patrzenia. Jennifer była tam, doświadczyła tego i przeżyła to. 
Groza tej sceny pozbawiała paraiko ich wspólnej duszy. Nie mogli odwrócić wzroku, 
przymuszeni mocą Baelratha, więc i ona będzie patrzeć. Wiedziała, że to pokuta 
w najbardziej przyziemnym sensie tego słowa. Szukanie odpuszczenia winy tam, 
gdzie nie można było liczyć na otrzymanie go. Jednak patrzyła. Zobaczyła krasnoluda 
Blöda, gdy pojawił się w obrazie, i żal jej było Brocka, który zmuszony był 
przyglądać się tej okropnej zdradzie.

Zobaczyła wszystko do końca.
Potem nastała kompletna cisza w Khath Meigol. Nie słyszała nawet oddechów. 

Jej własna odrętwiała, zbolała dusza tęskniła za dźwiękiem. Za śpiewem ptaków, 
pluskiem wody, śmiechem dzieci. Potrzebowała światła. Cieplejszego, milszego 
światła niż czerwona poświata ognisk czy górskich gwiazd, czy księżyca.

Nie dane jej to było. Natomiast uświadomiła sobie coś innego. Od chwili, gdy 

wkroczyli do Khath Meigol, towarzyszył im strach: świadomość obecności zmarłych 
w całej swej nietkniętej świętości, strzegących tego miejsca klątwą krwi, która była 
wpleciona w samą ich naturę.

Już nie.
Nie zapłakała. To wyszło daleko poza smutek. Dotknęło samej tkaniny Gobelinu 

na Krośnie. Przyciskała prawą dłoń do piersi; była pokryta pęcherzami i bolesna 
w dotyku. Baelrath przygasał; zdawało się, że w jego głębi jarzą się jeszcze węgielki.

– Kim ty jesteś? – spytał Ruana, a głos mu się załamał przy tych słowach. – Kim 

jesteś, że uczyniłaś nam coś takiego? Lepiej byłoby, gdybyśmy pomarli w naszych 
jaskiniach.

To było zbyt bolesne. Otworzyła usta, lecz nie padły z nich żadne słowa.
– Nieprawda – odparł ktoś za nią. Był to Brock, wierny, godny zaufania Brock 

z Banir Tal. – Nieprawda, ludu paraiko.

– Jego głos był słaby z początku, lecz rósł w siłę z każdym słowem. – Wiecie, 

kim ona jest i znacie charakter tego, co ona niesie. Jesteśmy w stanie wojny, 
a Wojenny Kamień Machy i Nemain wzywa w razie potrzeby. Czy cenicie tak bardzo 
pokój, że chcielibyście oddać panowanie Maugrimowi? Jak długo przeżylibyście, 

gdybyśmy odeszli i zginęli na wojnie? Kto pamiętałby waszą świętość, kiedy wy 
wszyscy i my zginęlibyśmy lub bylibyśmy niewolnikami?

– Tkacz pamiętałby – odparł łagodnie Ruana.
Powstrzymało to Brocka, lecz tylko na chwilę. – Rakoth też – powiedział. – 

Słyszałeś jego śmiech, Ruano. Czy gdyby Tkacz chciał, aby wasz los pozostał 
uświęcony i nietknięty, moglibyście się zmienić pod wpływem obrazu, jaki ujrzeliście 
tej nocy? Moglibyście nienawidzić Ciemności tak, jak teraz? Moglibyście wstąpić 
w szeregi armii Jasności, jak uczyniliście to teraz? Doprawdy to jest wasze 
prawdziwe przeznaczenie, ludu Khath Meigol. Przeznaczenie, które pozwala wam 
rosnąć w wielkiej potrzebie, bez względu na to, jak dotkliwy jest ból. Każe wam 
wyjść z ukrycia w grotach i połączyć się z nami wszystkimi we wszystkich światach 
Tkacza dotkniętych Mrokiem.

Zakończył dźwięczną nutą. Znów zapadła cisza. Potem rozległ się głos z kręgu 

gigantów: – Jesteśmy zgubieni.

– Straciliśmy klątwę krwi.
– I kanior. – Podniósł się lament rozdzierający serce swym żalem i poczuciem 

straty.

– Stójcie! – Inny głos. Nie Ruany. Nie Brocka. – Ludu paraiko – rzekł dalreidan – 

wybaczcie mi śmiałość, lecz chcę wam zadać pytanie.

Powoli lament ucichł. Ruana skłonił głowę w stronę wygnańca z Równiny. – Czy 

w tym, co uczyniliście dzisiejszej nocy – spytał dalreidan – w tej wielkiej rzeczy, 
jakiej dokonaliście dzisiejszej nocy, nie wyczuliście pożegnania? Czy w kaniorze, 
który zgromadził i opłakał każdego paraiko, jaki kiedykolwiek istniał, nie znaleźliście 
znaku od Tkacza, który was stworzył, iż nadszedł kres czegoś?

Powstrzymując oddech i ściskając sparzoną dłoń, Kim czekała. Wtedy przemówił 

Ruana.

– To prawda – rzekł, gdy po nagim płaskowyżu przebiegło westchnienie niczym 

wiatr w drzewach. – Rzeczywiście wyczułem to, gdy zobaczyłem, że nadchodzi 
Connla, i jak jaśnieje. Jedyny z nas, który wystąpił naprzód, by działać w świecie 
poza tą przełęczą, gdy spętał Łowy długim snem, co nasz naród nazwał 
przestępstwem, choć Owein prosił go o to. A potem stworzył Kocioł, by przywrócić 
swą córkę do życia, co było złem nie do naprawienia i doprowadziło do jego 
wygnania. Kiedy zobaczyłem go dzisiejszej nocy, gdy ujrzałem, jak potężny jest 
pośród naszych zmarłych, wiedziałem, że nastąpi zmiana.

Kim krzyknęła, a był to krzyk ulgi, który wyrwał się z jej cierpienia.
Ruana zwrócił się ku niej. Wstał ostrożnie, górując nad nią pośrodku kręgu. 

Rzekł: – Wybacz mi moją opryskliwość. To będzie zmartwienie dla ciebie w równym 
stopniu, co i dla nas.

Potrząsnęła głową, wciąż nie będąc w stanie mówić.
– Zejdziemy na dół – powiedział. – Już czas. Opuścimy to miejsce i odegramy 

rolę w tym, co nastąpi. Lecz usłyszcie me słowa – dodał – i wiedzcie, że to prawda: 
nie będziemy zabijać.

Wtedy wreszcie odzyskała mowę. Również wstała. – Wiem, że to prawda – 

odparła i mówiła to jako Jasnowidząca Brenninu. – Nie sądzę, aby to było waszym 
przeznaczeniem. Zmieniliście się, lecz nie aż tak bardzo i nie sądzę, byście stracili 
wszystkie swe dary.

– Nie wszystkie – powtórzył posępnie. – Jasnowidząca, gdzie chcesz, żebyśmy 

się udali? Do Brenninu? Andarien? Do Eridu?

– Eridu już nie ma. – Po raz pierwszy Faebur zabrał głos. Ruana odwrócił się do 

niego. – Zabójczy deszcz padał przez trzy dni, aż do dzisiejszego poranka. W żadnym 
zakątku krainy Lwa nie ostał się nikt żywy.

Patrząc na Ruanę, Kim zobaczyła, że coś w głębi jego oczu uległo zmianie. – 

Wiem o deszczu – powiedział. – Wszyscy wiemy. To część naszych wspomnień. To 
morderczy deszcz zapoczątkował zagładę Andarien. Wtedy padał tylko przez kilka 
godzin. Maugrim nie był taki silny.

Walcząc w widoczny sposób ze znużeniem, wyprostował się mocno.
– Jasnowidząca, to pierwsza rola, jaką odegramy. Po deszczu przyjdzie zaraza 

i nie będzie nadziei na powrót do Eridu, póki umarli nie będą pogrzebani. Zaraza 
jednakże nie wyrządzi krzywdy paraiko. Nie myliłaś się: nie straciliśmy wszystkiego, 
co dał nam Tkacz. Tylko klątwę krwi i kanior, które były stworzone z pokoju 
w naszych sercach. Mamy jednakże też inne czary, a większość z nich dotyczy spraw 
śmierci, jak Kocioł Connlego. Rankiem ruszymy na wschód stąd, by oczyścić 
umarłych od deszczu w Eridu, aby kraina znów mogła żyć.

Faebur podniósł wzrok. – Dziękuję ci – szepnął. – Jeśli ktokolwiek z nas przeżyje 

mrok tych dni, nie zostanie ci to zapomniane. – Zawahał się. – Jeśli, wszedłszy do 
największego domu na ulicy Kupców w Akkaize, znajdziesz leżącą tam panią, 
wysoką i smukłą, której włosy niegdyś lśniły kolorem pól pszenicy w słońcu... jej 
imię będzie brzmiało Arrian. Czy zabierzesz ją łagodnie przez pamięć na mnie?

– Uczynimy tak – zapewnił go Ruana z nieskończonym współczuciem. – A jeśli 

znów się spotkamy, powiem ci, gdzie ona spoczywa.

Kim odwróciła się i wyszła z kręgu. Rozstąpili się, by zrobić jej przejście. 

Podeszła do krawędzi płaskowyżu i stanęła tam plecami do wszystkich innych, 
spoglądając na ciemne góry i gwiazdy. Dłoń miała pokrytą pęcherzami i bolesną 
w dotyku, a bok bolał ją od wczoraj. Pierścień był zupełnie wyczerpany; zdawał się 
pogrążony we śnie. Wiedziała, że sama potrzebuje snu. Myśli ścigały jej się w głowie 
i coś jeszcze, niewystarczająco jasnego, by być myślą, zaczynało nabierać kształtów. 

Była wystarczająco mądra, by nie sięgać na siłę po wizję, która się zbliżała, więc 
poszła w stronę ciemności, by zaczekać.

Usłyszała za sobą rozmawiających ludzi. Nie odwracała się, lecz byli niedaleko 

za nią, więc nie mogła ich nie dosłyszeć.

– Wybacz mi – rzekł dalreidan i kaszlnął nerwowo. – Słyszałem jednak wczoraj, 

że kobiety i dzieci dalrei zostały same w ostatnim obozie nad Latham. Czy to 
prawda?

– Tak – odrzekł Tabor. Jego głos wydawał się odległy i słaby, lecz odpowiadał 

wygnańcowi z uprzejmością. – Wszyscy Jeźdźcy na Równinie pojechali na północ do 
Celidonu. Trzy noce temu widziano armię Ciemności przemierzającą Andarien. Aven 
próbował prześcignąć ich na drodze do Adein.

Kim nic o tym nie wiedziała. Zamknęła oczy, usiłując wyliczyć odległość i czas, 

lecz nie potrafiła. Wyszeptała w duchu modlitwę, kierując ją do nocy. Jeśli dalrei 
przegrają, wszystko, co uczynili pozostali, może okazać się zupełnie nieważne.

– Aven! – wykrzyknął cicho dalreidan. – Mamy Avena? Kto?
– Ivor dan Banor – odrzekł Tabor i Kim usłyszała w jego głosie dumę. – Mój 

ojciec. – Potem, po chwili, gdy jego rozmówca nadal milczał, powiedział: – Znasz 
go?

– Znałem go – rzekł dalreidan. – Jeśli jesteś jego synem, pewno jesteś Levon.
– Tabor. Levon jest moim starszym bratem. Skąd go znasz? Z jakiego jesteś 

szczepu?

W ciszy, która zapadła, Kim niemal słyszała, jak starszy mężczyzna zmaga się ze 

sobą. Lecz powiedział jedynie: – Nie mam szczepu. – Odgłos jego kroków oddalił się, 
gdy mężczyzna poszedł z powrotem w stronę kręgu gigantów.

Kim pomyślała, że nie jest osamotniona w dźwiganiu smutków tej nocy. 

Rozmowa ta zaniepokoiła ją, poruszając kolejną dokuczliwą nić w zakamarkach jej 
świadomości. Znów zwróciła myśli do wnętrza, szukając spokoju.

– Nic ci nie jest?
Imraith-Nimphais poruszała się bezszelestnie; głos Tabora nadchodzący z tak 

bliska spłoszył ją. Tym razem odwróciła się, wdzięczna za serdeczność tego pytania. 
Boleśnie zdawała sobie sprawę z tego, co im wyrządziła. Tym bardziej, gdy spojrzała 
na Tabora. Był śmiertelnie blady, niemal zupełnie jak jeszcze jeden z upiorów Khath 
Meigol.

– Chyba tak – powiedziała. – A ty?
Wzruszył ramionami chłopięcym gestem. A jednak był kimś tak wiele więcej, 

został zmuszony do tego, by być kimś więcej. Przyjrzała się stworzeniu, na którym 
jeździł i zobaczyła, że róg znów był czysty, świecący delikatnie w mroku nocy.

Poszedł za jej spojrzeniem. – W czasie kanioru – rzekłgłosem pełnym zdumienia 

– kiedy Ruana śpiewał, krew znikła z jej rogu. Nie wiem, jak.

– Odpuszczał ci winy – powiedziała. – Kanior jest bardzo wielką magią. – 

Przerwała. – Był – poprawiła, gdy prawda dotarła do niej. Położyła jej kres. Obejrzała 
się na paraiko. Ci, którzy mogli chodzić, przynosili pozostałym wodę zza grani – 
musiał tam być strumień lub studnia. Jej towarzysze pomagali im. Obserwując ich, 
zaczęła wreszcie płakać.

I kiedy tak płakała, Imraith-Nimphais niespodziewanie spuściła swą piękną 

głowę, uważając na róg, i otarła się o nią łagodnie. Ten gest, tak zupełnie 
nieoczekiwany, otworzył ostatnie tamy serca Kim. Spojrzała na Tabora przez łzy 
i ujrzała, że kiwa głową przyzwalająco. Wtedy zarzuciła ramiona na szyję przepięknej 
istoty, którą wezwała i której nakazała zabijać, i przycisnąwszy policzek do głowy 
Imraith-Nimphais, rozpłakała się.

Nikt im nie przeszkodził, nikt się nie zbliżył. Po jakimś czasie, sama nie 

wiedziała, jakim, Kim odstąpiła o krok. Spojrzała na Tabora. Uśmiechnął się. – Czy 
wiesz, że płaczesz równie wiele jak mój ojciec? – powiedział.

Po raz pierwszy od wielu dni zaśmiała się, a syn Ivora śmiał się wraz z nią. – 

Wiem – wysapała. – Wiem, że dużo płaczę. Czy to nie okropne?

Potrząsnął głową. – Nie, jeśli potrafisz zrobić to, co uczyniłaś – powiedział cicho. 

Jego chłopięcość znikła równie nagle, jak się pojawiła. To już jeździec Imraith-
Nimphais powiedział: – Musimy iść. Strzegę obozów i oddaliłem się na zbyt długo,

Kim głaskała jedwabistą grzywę. Potem cofnęła się i gdy to uczyniła, wizja, która 

wymykała jej się, dryfując na obrzeżach umysłu, nagle wykrystalizowała się 
wystarczająco, by mogła zobaczyć, dokąd powinna się udać. Popatrzyła na Baelrath; 
był przygaszony i pozbawiony mocy. Nie była tym zaskoczona. Ta świadomość 
zrodziła się z bycia jasnowidzącą, z duszy, którą dzieliła z Ysanne.

Zawahała się, patrząc na Tabora. – Muszę cię poprosić o jeszcze jedno. Czy ona 

mnie zabierze? Mam przed sobą długą drogę i zbyt mało czasu.

Jego wzrok już był odległy, lecz spokojny i uważny. – Tak – odrzekł. – Ona zna 

twoje imię. Zabierzemy cię, jasnowidząca, wszędzie, gdzie musisz iść.

Nadszedł więc czas, by się pożegnać. Obejrzała się i zobaczyła, że jej trzej 

przewodnicy stoją razem w pobliżu.

– Dokąd mamy pójść? – zapytał Faebur.
– Do Celidonu – odparła. Już teraz wiele rzeczy stawało się dla niej coraz 

jaśniejszych. Ogarnęło ją poczucie potrzeby pośpiechu. – Tam stoczono bitwę i tam 
znajdziecie wojsko – tych, którzy przeżyli.

Spojrzała na dalreidana, który wahał się, trzymając się z tyłu. – Mój przyjacielu – 

rzekła tak, by wszyscy ją usłyszeli – dziś rano powiedziałeś Faeburowi słowa, które 
zabrzmiały prawdziwie: nikt teraz we Fionavarze nie jest wygnańcem. Wracaj do 

domu, dalreidanie, i przybierz swe prawdziwe imię na Równinie. Powiedz im, że 
przysłała cię Jasnowidząca Brenninu.

Przez chwilę stał jak skamieniały, opierając się. Potem powoli pokiwał głową. – 

Czy się jeszcze spotkamy? – zapytał.

– Mam nadzieję – powiedziała i podeszła uściskać jego, a potem również 

Faebura. Obejrzała się na Brocka. – A ty? – spytała.

– Pójdę z nimi – odrzekł. – Dopóki mój król nie wróci do ojczyzny, będę służył 

Avenowi i najwyższemu królowi najlepiej, jak umiem. Będziesz uważać, 
jasnowidząca? – Jego głos był gderliwy.

Podeszła bliżej i z przyzwyczajenia sprawdziła bandaż, którym owinęła mu 

głowę. Potem schyliła się i ucałowała go w usta. – Ty też – szepnęła. – Mój drogi.

Na samym końcu zwróciła się do Ruany, który czekał na nią. Nic nie powiedzieli 

na głos.

Potem usłyszała w myślach jego szept: Niech Tkacz trzyma mocno w dłoni twą 

nić, jasnowidząca.

To właśnie, bardziej niż cokolwiek innego chciała usłyszeć – to ostatnie 

wybaczenie, gdy nie miała prawa do żadnego. Popatrzyła w górę na jego wielką, 
siwobrodą głowę patriarchy, na mądre oczy, które widziały zbyt wiele. I twoją – 
odrzekła w milczeniu. Twoją nić i twego ludu.

Potem powoli podeszła do miejsca, gdzie czekał Tabor, siadła za nim na grzbiecie 

Imraith-Nimphais. Powiedziała mu, gdzie musi się udać i polecieli.

Było jeszcze kilka godzin do świtu, gdy postawił ją na ziemi. Nie w miejscu 

ogarniętym wojną, lecz jedynym we Fionavarze, gdzie zaznała chwili spokoju. Ciche 
miejsce. Jezioro jak klejnot, od którego odbija się światło księżyca. Chatka nad 
jeziorem.

On znów był w przestworzach, wzbijając się, gdy tylko zsiadła. Wiedziała, że 

chce wracać. Jego ojciec dał mu zadanie, a ona odciągnęła go od niego już drugi raz.

– Dziękuję ci – powiedziała. Nic więcej nie przychodziło jej na myśl. Uniosła 

rękę gestem pożegnania.

Kiedy uczynił to samo, ze smutkiem dostrzegła, że blask księżyca i gwiazd 

przeświecał przez niego. Potem Imraith-Nimphais rozpostarła skrzydła i wraz 
z jeźdźcem znikła. Jeszcze jedna gwiazda przez chwilę, a potem zupełnie nic.

Kim weszła do chatki.

Część II 
Wieża Lisen 

Rozdział 4

Wspierając się o reling na rufie, Paul przyglądał się, jak Lancelot toczy 

pojedynek z cieniem. Trwało to przez większość wczorajszego dnia, od chwili, gdy 
wypłynęli z Cader Sedat, ciągnąc się przez większość tego drugiego poranka aż do 
popołudnia. Mieli teraz słońce za sobą. Lancelot stał na pokładzie obrócony plecami 
do słońca i atakował oraz wycofywał się, wykonując zawiłe kroki. Jego miecz śmigał 
w mgle pchnięć i ciosów parujących, zbyt szybkich, by je śledzić.

Niemal każdy człowiek na pokładzie Prydwena spędził jakiś czas na 

obserwowaniu go potajemnie, albo jak Paul, z nie ukrywanym podziwem. Paul 
wreszcie zaczął zauważać pewne regularne wzory w tym, co czynił Lancelot. 
Przyglądając się tym nie kończącym się ćwiczeniom, w końcu zrozumiał coś jeszcze.

Ta szermierka była czymś więcej niż wyłącznie treningiem kogoś, kto niedawno 

został zbudzony w Komnacie Umarłych w Cader Sedat. W tych nieubłaganych, 
opętańczych powtórzeniach Paul wreszcie dostrzegł, że Lancelot maskuje jak może 
uczucia, które się w nim budzą.

Przyglądał się, jak ciemnowłosy mężczyzna wykonuje swe rygorystyczne 

ćwiczenia bez ceremonii, czy jakiegokolwiek niepotrzebnego ruchu. Teraz, jak 
i zawsze, Lancelota otaczała atmosfera spokoju przypominająca nieruchomy staw, 
który pochłania bez wysiłku fale wzburzonego życia. Pod pewnym względem bardzo 
dodawało to otuchy, a to uczucie towarzyszyło im od chwili, gdy ów mężczyzna 
znalazł się między nimi, podniósłszy się z kamiennego łoża, by przywrócić do życia 
również Matta Sörena.

Paul Schafer był jednak zbyt mądry, by dostrzegać tylko jeden poziom wydarzeń. 

Był Pwyllem Dwukrotnie Narodzonym, rozmawiał z bogami i wzywał ich, przeżył 
trzy noce na Letnim Drzewie, a kruki Mórnira nigdy nie oddalały się od niego 
zbytnio. Prydwen znów żeglował na wojnę, a trening Lancelota był rzeczą właściwą 
i odpowiednią do roli, jaką odegra, gdy znów przybiją do brzegu.

Wracali również do czegoś jeszcze innego, do kogoś innego: do Guinevere.
W nieodpartej potrzebie fizycznego działania, bez względu na to, jak było ono 

zdyscyplinowane, Paul czytał prawdę wyraźnie jak w książce, a tematami tej książki 
były absolutna miłość, absolutna zdrada i smutek, który potrafił spętać serce.

Artur Pendragon, który znajdował się na dziobie ze swym psem Cavallem 

i spoglądał na wschód, był jedynym człowiekiem na statku, który nie poświęcił 
choćby chwili na popatrzenie, jak Lancelot toczy pojedynek na miecze ze swym 
cieniem. Dwaj mężczyźni nie zamienili słowa od chwili wyjścia z ruin Cader Sedat. 
Nie było między nimi nienawiści, ani nawet gniewu, czy widocznej rywalizacji, które 
Paul mógłby dostrzec. Widział natomiast ostrożność, strzeżenie się, czujne 

powstrzymywanie serca na wodzy.

Paul przypomniał sobie – wiedział, że nigdy tego nie zapomni – te kilka słów, 

które rzekli do siebie na wyspie: Lancelot, dopiero co zbudzony, spytał z niezmierną 
uprzejmością: Dlaczegóż uczyniłeś to nam trojgu, mój panie? I Artur pod sam koniec, 
w ostatnich drzwiach tej strzaskanej, skrwawionej komnaty: Och, Lance, chodź. Ona 
będzie na ciebie czekać.

Nie było tam nienawiści czy rywalizacji, a coś gorszego, bardziej raniącego: 

miłość i mury wzniesione przeciwko niej w nieuniknionym przeczuciu tego, co 
nastąpi. Historii, która znów zostanie odegrana jak tak wiele razy przedtem.

Paul oderwał wzrok od tej gibkiej, fascynującej postaci przemierzającej pokład 

i powtarzającej bez końca te same bezbłędne obrzędy miecza. Odwrócił się, 
spoglądając na morze przez barierkę lewej burty. Zdał sobie sprawę, że będzie 
zmuszony bronić swego własnego serca. Nie mógł sobie pozwolić na zagubienie się 
w utkanym smutku tych trojga. Miał swe własne brzemię i czekające nań 
przeznaczenie, własną rolę do odegrania, swój własny, straszny, niewypowiedziany 
niepokój. Który miał imię, imię dziecka, które nie było już dłużej dzieckiem, chłopca, 
który w Lesie Boga ledwie tydzień temu o własnych siłach przemierzył większość 
drogi do dorosłości i większość drogi do swej mocy. Syn Jennifer. I Rakotha 
Maugrima.

Darien. Od tego popołudnia przy Letnim Drzewie nie był już Darim. Poszedł tam 

jako mały chłopiec, który ledwo nauczył się puszczać kaczki kamykami na jeziorze, 
a wyszedł jako ktoś bardzo odmienny, ktoś starszy, dzikszy, władający ogniem, 
zmieniający kształty, zbity z tropu, wyalienowany i niewyobrażalnie potężny. Syn 
najmroczniejszego z bogów. Dzika karta w wojennej talii.

Przypadkowy, tak nazwała go matka, wiedząc być może więcej niż ktokolwiek 

z nich. Nie dodawało to jednakże otuchy. Bowiem jeśli Darien rzeczywiście jest 
nieprzewidywalny, może uczynić wszystko. Może zwrócić się w każdą stronę. Nigdy, 
rzekł Brendel z lios alfarów, nigdy nie było w żadnym ze światów istoty tak 
zawieszonej pomiędzy Jasnością i Mrokiem. Nigdy nikogo, kto mógłby się równać 
z tym chłopcem na krawędzi wieku męskiego, przystojnym i pełnym wdzięku, 
którego oczy były błękitne, z wyjątkiem chwil, gdy były czerwone.

Mroczne myśli. Nie było też światła, ani też jego bliskości we wspomnieniu 

o Brendelu. Brendelu, któremu będzie musiał sam powiedzieć, lub być obecnym przy 
tym, jak inni opowiadają o Duszodzierżcy i losie wszystkich lios alfarów, którzy od 
czasów Bael Rangat pożeglowali na zachód w odpowiedzi na swą pieśń. Paul 
westchnął, spoglądając na fale morskie rozstępujące się przed płynącym statkiem. 
Wiedział, że tam w głębiach jest Liranan, nieuchwytny morski bóg. Paul miał ochotę 
znów go wezwać, zadać pytania, a nawet szukać pociechy w świadomości, że morskie 

gwiazdy znów świecą w miejscu, gdzie zabito Duszodzierżcę. Były to pobożne 
życzenia. Znajdował się zbyt daleko od źródła wszelkiej mocy, jaką posiadał i był 
o wiele za mało pewny tego, jak ukierunkować tę moc, nawet gdyby była dostępna.

Doprawdy, gdyby spojrzeć na to uważnie, była tylko jedna rzecz, jakiej był 

pewien. W przyszłości czeka go spotkanie, trzecie już z kolei. Przewijało się ono 
w jego snach i dziennych rozmyślaniach. Paul wiedział, że w samej jego krwi jest 
zapisane, iż spotka Galadana jeszcze raz, lecz nie więcej. Jego przeznaczenie i los 
Wilczego Władcy były dla siebie nawzajem wątkiem i osnową, a tylko Tkacz 
wiedział, czyjej nici przeznaczeniem było zostać przeciętą, gdy się już zetkną.

Na pokładzie za nim rozległy się kroki wtrącające się w regularny rytm natarć 

i wycofań Lancelota. Potem niefrasobliwy, niezmiernie charakterystyczny głos rzekł 
wyraźnie:

– Mości Lancelocie, jeśli łaska, sądzę, że lepiej wypróbowałbym cię niż twój cień 

– rzekł Diarmuid dan Ailell.

Paul odwrócił się. Lancelot, lekko spocony, przyjrzał się Diarmuidowi z pełną 

powagi uprzejmością malującą się na jego twarzy i w całej postawie. – Byłbym za to 
wdzięczny – powiedział z łagodnym uśmiechem. – Wiele czasu upłynęło od chwili, 
gdy mierzyłem się z kimś z mieczem w dłoni. Macie więc drewniane miecze 
ćwiczebne na pokładzie statku?

Teraz była kolej Diarmuida, by się uśmiechnąć. Jego oczy tańczyły pod strzechą 

jasnych włosów spłowiałych od słońca wysoko na niebie. Była to mina bardzo dobrze 
znana większości ludzi na statku. – Niestety nie – wymamrotał – ale zaryzykowałbym 
stwierdzenie, że obaj jesteśmy dość wprawni, by użyć naszych mieczy bez obawy 
wyrządzenia krzywdy. – Przerwał. – Poważnej krzywdy – poprawił.

Zapadła krótka cisza, którą przerwał trzeci głos dochodzący z dalszej części 

pokładu. – Diarmuidzie, to nie jest odpowiednia pora na zabawy, szczególnie 
niebezpieczne.

Rozkazujący ton w głosie Lorena Srebrnego Płaszcza nabrał jeszcze siły od 

czasu, gdy mag przestał być magiem. Spoglądał i przemawiał z nieumniejszoną 
władczością, z wyraźniejszym, jak się zdawało, poczuciem celu od chwili, gdy Matt 
powstał z martwych, a Loren przysiągł służyć swemu staremu przyjacielowi, który 
był królem pod Banir Lók, zanim został źródłem maga w Paras Derval.

Jednocześnie zasięg jego władzy – a jeśli już o to chodzi, również czyjejkolwiek 

innej – zawsze ostro kończył się w miejscu, gdzie zaczynały się życzenia Diarmuida. 
Szczególnie takiego rodzaju życzenia. Mimowolnie kąciki ust Paula wykrzywiły się 
ku górze, gdy zerknął na księcia. Kątem oka ujrzał Errona i Rothea, którzy podawali 
skrawki papieru Cardeowi. Zakłady. Potrząsnął głową z rozbawieniem.

Diarmuid wyciągnął miecz. – Jesteśmy na morzu – powiedział do Lorena 

z przesadną rozwagą – i co najmniej dzień drogi, być może więcej, od lądu, 
w zależności od wiatru i naszego ledwie kompetentnego kapitana – posłał przelotne 
spojrzenie Collowi, który stał bez koszuli za sterem. – Może już nie nadarzy się 
szczęśliwsza chwila na zabawę. Panie?

To ostatnie pytanie skierowane było do Lancelota wraz z salutem mieczem, który 

był nachylony w taki sposób, by słońce odbite od niego zaświeciło Lancelotowi 
w oczy. Ten zaśmiał się w niewymuszony sposób, odpowiedział salutem i zwinnie 
usunął się na bok, sięgając sam po broń.

– Za świętą cześć „Czarnego Dzika”! – rzekł Diarmuid głośno do wtóru gwizdów 

i wiwatów.

– Za moją panią, królową – rzekł Lancelot odruchowo.
Skutkiem tego była natychmiastowa cisza. Paul instynktownie spojrzał w stronę 

dziobu. Artur stał, patrząc przed siebie w kierunku, gdzie powinien znajdować się ląd, 
zupełnie nie zwracając na nich uwagi. Po chwili Paul odwrócił się, bowiem klingi 
zetknęły się rytualnie i zaczęły tańczyć.

Nigdy nie widział Diarmuida z mieczem. Słyszał opowieści o obu synach Ailella, 

lecz to było jego pierwsze osobiste zetknięcie. Obserwując go, dowiedział się czegoś 
jeszcze o tym, dlaczego ludzie z Twierdzy Południowej szli za swym księciem z taką 
niewzruszoną wiernością. Trzeba było czegoś więcej niż tylko wyobraźni i zapału, by 
wyczarować takie chwile na posępnym statku na pełnym morzu. Było 
nieskomplikowaną prawdą – w zdecydowanie skomplikowanym mężczyźnie – że był 
denerwująco dobry we wszystkim, do czego się wziął. Wliczając w to szermierkę, co 
Paul właśnie zauważył całkiem bez zaskoczenia.

Zaskoczenie natomiast wywołał w nim fakt, iż książę tak zawzięcie musiał 

walczyć o utrzymanie swej pozycji. Bowiem jego przeciwnikiem był Lancelot 
z Jeziora i nikt nigdy nie był tak dobry.

Z tą samą oszczędną, niemal abstrakcyjną precyzją, z jaką toczył pojedynek ze 

swym cieniem, mężczyzna, który leżał w komnacie na dnie morza pośród 
najpotężniejszych umarłych we wszystkich światach, pokazywał ludziom 
z Prydwena, dlaczego tak było.

Używali nagich ostrzy i poruszali się bardzo szybko na kołyszącym się statku. 

Dla niewprawnego oka Paula w pchnięciach i ciosach, jakie sobie zadawali, czaiło się 
prawdziwe niebezpieczeństwo. Przez tłum krzyczących mężczyzn rzucił spojrzenie 
na Lorena, a potem na Colla i wyczytał w nich obu tę samą troskę.

Pomyślał o interwencji; wiedział, że dla niego przerwaliby, lecz wraz z tą myślą 

zauważył szybsze bicie swego pulsu i to, w jakim stopniu Diarmuid wprowadził jego 
– i ich wszystkich – w nastrój kompletnie przeciwstawny do pustej ciszy panującej 
piętnaście minut temu. Uświadomił sobie, że książę doskonale wie, co robi. 

Diarmuid, cofając się przed niewiarygodnie szybkim atakiem Lancelota, zdołał 
ustawić się blisko zwoju liny leżącej na pokładzie. Perfekcyjnie zgrywając ruchy, 
zrobił szybki krok do tyłu, obrócił się wokół zwoju i nachyliwszy nisko, ciął 
Lancelota w kolana zamaszystym, mogącym okaleczyć ciosem.

Który został zablokowany przez ostrze bardzo szybko cofniętego miecza. 

Lancelot wyprostował się, zrobił krok do tyłu i z radością błyszczącą w ciemnych 
oczach, zawołał: – Dzielnie się spisałeś!

Diarmuid, ocierając pot z oczu bufiastym rękawem, wyszczerzył się w grymasie 

wściekłego uśmiechu. Następnie skoczył do ataku bez ostrzeżenia. Przez kilka 
spiesznych kroków Lancelot ustępował przed nim, po czym jego miecz znów zaczął 
tak szybko się poruszać, że migał w oczach. Teraz Lancelot nacierał, zmuszając 
Diarmuida do cofania się w kierunku luku prowadzącego pod pokład.

Zaabsorbowany widowiskiem, zapomniawszy o wszystkim innym, Paul patrzył, 

jak książę wycofuje się. Zobaczył coś jeszcze: cofając się i odpierając ciosy, 
Diarmuid oderwał wzrok od Lancelota i zerknął w stronę stojącego przy burcie Paula 
– lub raczej na morze za nim. W chwili, gdy Paul odwracał się, by zobaczyć, co to 
jest, usłyszał krzyk księcia: – Paul! Uważaj!

Cała drużyna odwróciła się gwałtownie, by spojrzeć, nie wyłączając Lancelota. 

Co umożliwiło Diarmuidowi tuż po tym oczywistym podstępie zadanie beż wysiłku 
pchnięcia mieczem...

...który wytrącony, wyleciał mu z rąk. Bowiem Lancelot przedłużył swój obrót do 

pełnego piruetu, stając ponownie twarzą w twarz z księciem, lecz w wypadzie. Jego 
miecz z pełną mocą tego zamaszystego, szybkiego jak błyskawica zamachu zderzył 
się z klingą Diarmuida i posłał ją nieomal poza burtę.

To był koniec. Przez chwilę trwała pełna zdumienia cisza, a potem Diarmuid 

wybuchł tubalnym śmiechem i wychodząc naprzód, uściskał mocno Lancelota wśród 
pochwalnego ryku ludzi z Południowej Twierdzy.

– To nieuczciwe, Lance – rozległ się głęboki, serdecznie rozbawiony głos. – 

Widziałeś już przedtem takie posunięcie. On nie miał szans.

Artur Pendragon stał w połowie drogi na pokładzie.
Paul nie zauważył jego nadejścia. Nikt z nich tego nie zauważył. Podniesiony na 

duchu, dostrzegł uśmiech na twarzy Wojownika i odpowiadający na to blask 
w oczach Lancelota, i znów pogratulował w myślach Diarmuidowi.

Książę wciąż się śmiał. – Szansa? – wysapał bez tchu. – Musiałbym go związać, 

żeby mieć jakąś szansę!

Lancelot uśmiechnął się, wciąż spokojny i opanowany, lecz nie w sposób 

nadmiernie surowy. Spojrzał na Artura. – Pamiętasz? – spytał. – Ja niemal 
zapomniałem. Gawain kiedyś tego próbował, prawda?

– To prawda – odparł Artur, wciąż rozbawiony.
– Niemal podziałało.
– Niemal – przyznał Artur. – Ale nie udało się. Gawain nigdy nie potrafił cię 

pobić, Lance. Całe życie próbował.

Przy tych słowach zjawiła się chmura, choć niebo było wciąż błękitne, 

a popołudniowe słońce równie jasne, co poprzednio. Zgasł krótki uśmiech Artura, 
a później także Lancelota. Dwaj mężczyźni spojrzeli na siebie, a ich twarze nagle 
stały się nieprzeniknione, przesycone ciężarem historii. Wśród niespodziewanej ciszy, 
jaka zapanowała na Prydwenie, Artur znów się odwrócił z Cavallem przy nodze 
i wrócił na dziób.

Z bólem serca Paul popatrzył na Diarmuida, który odpowiedział spojrzeniem 

pozbawionym wesołości. Później wyjaśni, postanowił Paul. Książę nie mógł 
wiedzieć: nikt inny, być może z wyjątkiem Lorena, nie mógł wiedzieć tego, co znał 
Paul.

Nie była to świadomość zrodzona z kruków czy Drzewa, lecz z wiedzy jego 

własnego świata: świadomość tego, iż Gawain od Okrągłego Stołu rzeczywiście przez 
całe życie próbował pokonać Lancelota w bitwie. Wszystkie te bitwy były 
przyjacielskie, aż do samego końca – który nadszedł dla niego z ręki Lancelota 
w walce, która była częścią wojny. Wojny, jaką Artur zmuszony był stoczyć po tym, 
gdy Lancelot ocalił Guinevere przed spłonięciem na stosie w Camelocie.

Diarmuid próbował, pomyślał smutno Paul. Była to szlachetna próba. Lecz 

ponure przeznaczenie tych dwóch mężczyzn i kobiety, która na nich czekała, było 
stanowczo zbyt zawile ukształtowane, by mogły je zatrzymać, choćby na chwilę, 
śmiech czy radość.

– Patrzcie uważnie, lenie! – Prozaiczny, donośny głos Colla wdarł się w jego 

rozmyślania. – Żeglujemy statkiem, który może jeszcze będzie musiał trochę 
popływać. Wiatr się zmienia, Diar!

Paul obejrzał się na południowy zachód, w kierunku, jaki Coli wskazywał 

wyciągniętą ręką. Uświadomił sobie, że wiatr był teraz bardzo porywisty. Zerwał się 
nagle podczas szermierki. Spoglądając wstecz, mógł z pewnym wysiłkiem dostrzec 
ciemną linię na horyzoncie.

I w tym momencie poczuł w swej krwi ciszę, która zwiastowała obecność 

Mórnira.

Młodsi bracia nie powinni dosiadać istot o tak nieograniczonej mocy. Ani też 

mówić, ani wyglądać jak Tabor zeszłej nocy, zanim poleciał w góry. To prawda, że 
podsłuchała, jak jej rodzice rozmawiali o tym wielokrotnie (bardzo wiele udawało jej 
się podsłuchiwać) i była obecna trzy noce temu, gdy jej ojciec powierzył strzeżenie 
kobiet i dzieci samemu Taborowi.

Nie widziała jednak stworzenia z jego postu przed zeszłą nocą, więc dopiero 

wtedy Liane zaczęła naprawdę domyślać się, co stało się jej młodszemu bratu. 
Bardziej przypominała swą matkę niż ojca: nie płakała często, ani łatwo. Rozumiała 
jednak, że latanie było niebezpieczne dla Tabora, a potem usłyszała obcość w jego 
głosie, gdy dosiadł wierzchowca, więc rozpłakała się po jego odlocie.

Nie spała przez całą noc, siedząc na progu domu, który dzieliła z matką i bratem, 

aż nieco przed świtem na niebie pojawiła się spadająca gwiazda tuż na zachód od 
nich, w pobliżu rzeki.

Wkrótce potem Tabor wszedł do obozowiska, podnosząc rękę ku zdumionym 

kobietom na straży. Przed wejściem w milczeniu do środka dotknął lekko ramienia 
siostry, po czym padł na łóżko.

Wiedziała, że to coś więcej niż tylko zmęczenie, lecz nic nie mogła zrobić. Sama 

położyła się do łóżka, by zapaść w niespokojny sen o Gwen Ystrat i jasnowłosym 
mężczyźnie z innego świata, który stał się Liadonem i wiosną.

Wstała o wschodzie słońca, nawet jeszcze przed matką, co było niezwykłe. 

Ubrała się i wyszła na zewnątrz, sprawdziwszy uprzednio, że Tabor jeszcze śpi. 
Gdyby nie liczyć tych, które stały na straży, w obozie panowała cisza. Spojrzała na 
wschód na wzgórza i góry, a następnie na zachód na iskrzenie Latham i rozciągającą 
się dalej Równinę. Jako mała dziewczynka myślała, że Równina ciągnie się bez 
końca; w pewien sposób nadal tak myślała.

Poranek był piękny i pomimo wszelkich trosk i niewyspania, poczuła się 

podniesiona na duchu, słysząc śpiew ptaków i czując woń świeżości w porannym 
powietrzu.

Poszła zajrzeć do Gereinta.
Po wejściu do domu szamana zatrzymała się na chwilę, by jej oczy przyzwyczaiły 

się do ciemności. Ona i Tabor zaglądali do niego kilka razy dziennie: z poczucia 
obowiązku i z miłości. Jednakże sędziwy szaman nie ruszył się od chwili, gdy go tu 
przyniesiono, a jego wyraz twarzy zdradzał tak straszną udrękę, że Lianę ledwo 
mogła patrzeć na niego.

Przyglądała mu się jednakże za każdym razem, szukając wskazówek, jakiegoś 

sposobu, aby mu pomóc. Jak można nieść pomoc komuś, kogo dusza wędruje daleko? 
Nie wiedziała.

Tak więc znów stała na progu, czekając aż mrok nieco ustąpi, i wtedy usłyszała 

głos, który znała przez całe swe życie, odzywający się tonem, który również znała 
całe życie: – Jak długo musi starzec w dzisiejszych czasach czekać na śniadanie?

Pisnęła cicho; dziewczęcy nawyk, z którego wciąż starała się wyrosnąć. Potem 

przebyła odległość do wnętrza domu bardzo szybko, znalazła się bowiem na kolanach 
obok Gereinta, ściskając go i płacząc, jak uczyniłby to jej ojciec, a z tej okazji być 

może również jej matka.

– Wiem – powiedział cierpliwie, poklepując ją po plecach. – Wiem. Jest ci bardzo 

przykro. To się nigdy więcej nie przydarzy. Wiem o tym wszystko. Mimo to Lianę, 
uściski o poranku, niezależnie od tego, jak miłe, nie są śniadaniem.

Dziewczyna śmiała się i płakała jednocześnie i próbowała obejmować go 

najmocniej, jak potrafiła bez urażenia jego kruchych kości. – Och, Gereincie – 
wyszeptała – tak się cieszę, że wróciłeś. Tyle się wydarzyło.

– Jestem pewien – powiedział zupełnie innym głosem. – Siedź chwilę spokojnie 

i pozwól mi wyczytać to w tobie. Tak będzie szybciej niż miałabyś opowiadać.

Tak uczyniła. Działo się to już tyle razy przedtem, że nie robiło na niej wrażenia. 

Ta moc była w sercu tych, co byli szamanami; przychodziła wraz z oślepieniem. Po 
chwili Gereint westchnął i odsunął się nieco, głęboko zamyślony.

Po chwili zapytała: – Gzy dokonałeś tego, po co wyruszyłeś?
Pokiwał głową.
– Czy było bardzo trudno?
Kolejne skinięcie głową. Nic więcej, lecz znała go od dawna. Widziała również 

jego twarz w czasie podróży. Poczuła przypływ dumy. Gereint należał do nich 
i cokolwiek uczynił, było to coś wielkiego.

Miała jeszcze jedno pytanie, lecz bała się je zadać. – Przyniosę ci coś do jedzenia 

– powiedziała, szykując się do wyjścia.

W przypadku Gereinta jednakże rzadko trzeba było pytać. – Lianę – szepnął – nie 

potrafię powiedzieć z całą pewnością, bowiem nie jestem jeszcze dość silny, by 
sięgnąć do Celidonu. Wydaje mi się jednak, że wiedziałbym, gdyby stało się tam coś 
bardzo złego. Nic im nie jest, dziecko. Później otrzymamy pełniejsze wieści, lecz 
teraz możesz powiedzieć swojej matce, że nic im nie jest.

Ulga rozbłysła w niej niczym kolejny wschód słońca. Zarzuciła mu ręce na szyję 

i znów go ucałowała.

Gderliwie rzekł: – To wciąż nie jest śniadanie! Powinienem cię też ostrzec, że za 

moich czasów każda kobieta, która to zrobiłaby, musiałaby być przygotowana na 
zrobienie wiele więcej!

Zaśmiała się bez tchu. – Och, Gereincie, poszłabym z tobą do łóżka z radością 

w każdej chwili, jeśli tylko poprosisz!

Przynajmniej raz sprawiał wrażenie zaskoczonego. – Nikt nie powiedział mi 

czegoś takiego już od dawna – stwierdził po długiej chwili. – Dziękuję ci, dziecko. 
Zajmij się jednak śniadaniem i przyprowadź mi zamiast tego swego brata.

Była tym, kim była i nie sposób jej było powstrzymać.
– Gereincie! – wykrzyknęła z udawanym zdumieniem.
– Wiedziałem, że to powiesz – burknął. – Twój ojciec nigdy nie nauczył swych 

dzieci odpowiednich manier. To nie jest śmieszne, Lianę dal Ivor. Teraz idź po swego 
brata. Właśnie się zbudził.

Wyszła, wciąż chichocząc. – I śniadanie! – krzyknął za nią.
Dopiero, gdy był całkiem pewny, że go nie usłyszy, pozwolił sobie na 

roześmianie się. Śmiał się długo, bowiem był bardzo zadowolony. Znów był na 
Równinie, gdy sądził, że już nigdy nie powróci, wyruszywszy raz nad morskie fale. 
Rzeczywiście jednak dokonał tego, po co wyruszył i jego dusza przeżyła. 
A cokolwiek wydarzyło się w Celidonie, nie mogło być bardzo złe, bo inaczej, nawet 
będąc tak osłabiony, wiedziałby o tym od pierwszej chwili powrotu.

Tak więc śmiał się przez kilka chwil i pozwolił sobie – co nie było trudne – na 

radosne i niecierpliwe oczekiwanie na posiłek.

Wszystko zmieniło się, gdy wszedł Tabor. Wniknął do umysłu chłopca 

i zobaczył, co się z nim dzieje, a potem wyczytał historię tego, co jasnowidząca 
zrobiła w Khath Meigol. Wtedy jedzenie straciło smak w jego ustach, a w sercu miał 
popiół.

Sharra spacerowała po ogrodzie na tyłach zwieńczonej kopułą świątyni 

w towarzystwie najwyższej kapłanki – jeśli ten maleńki skrawek ziemi, pomyślała 
sobie, można właściwie nazwać ogrodem. Dla kogoś, kto wychował się w Larai Rigal 
i znał każdą ścieżkę, wodospad i rozłożyste drzewo wewnątrz jego murów, 
odpowiedź na to pytanie nasuwała się niemal sama.

Mimo to były tu niespodziewane skarby. Zatrzymała się przy klombie sylvainów 

w kolorze srebra i przykurzonych róż. Nie wiedziała, że rosną tak daleko na południe. 
W Cathalu nie spotykało się ich; powiadano, że sylvainy rosną jedynie na brzegach 
jeziora Celyn w pobliżu Daniloth. To kwiaty lios alfarów. Powiedziała o tym Jaelle.

Kapłanka zerknęła na kwiaty z umiarkowaną uwagą. – Dostaliśmy je w prezencie 

– mruknęła. – Dawno temu, gdy Ra-Lathen utkał mgłę nad Daniloth i lios rozpoczęli 
swą długą nieobecność. Wysłali nam sylvainy, byśmy mieli pamiątkę po nich. Rosną 
tutaj, jak również w ogrodach pałacowych. Niewiele, bowiem gleba jest 
nieodpowiednia, czy coś jeszcze innego – lecz zawsze jest ich trochę, a te zdały się 
przeżyć zimę i suszę.

Sharra spojrzała na nią. – Dla ciebie to nie ma znaczenia, prawda? – stwierdziła. 

– Ciekawa jestem, czy cokolwiek jest dla ciebie ważne?

– Spośród kwiatów? – Jaelle uniosła brwi. Potem po chwili rzekła: – Prawdę 

mówiąc, pewne kwiaty miały znaczenie: te, które wyrosły wokół Dun Maura, gdy 
śnieg zaczął topnieć.

Sharra przypomniała sobie. Były czerwone, krwistoczerwone dzięki ofierze. 

Znów spojrzała na towarzyszkę. Poranek był ciepły, lecz Jaelle w swej białej szacie 
sprawiała wrażenie lodowato chłodnej, a jej uroda miała ostry, kaleczący wydźwięk. 

W samej Sharrze niewiele było łagodności, czy potulności, a mężczyzna, którego 
miała poślubić, do końca życia będzie nosił bliznę od noża, jakim rzuciła w niego, 
lecz w przypadku Jaelle było to coś innego i prowokującego.

– Oczywiście – mruknęła księżniczka Cathalu. – Te kwiaty musiały mieć 

znaczenie. Lecz czy coś jeszcze? Czy może absolutnie wszystko musi wrócić do 
Bogini, by dotrzeć do ciebie?

– Wszystko wraca do niej – odparła odruchowo Jaelle. Lecz wtedy, po chwili 

przerwy, dodała z niecierpliwością. – Dlaczego wszyscy zadają mi takie pytania? 
Czego, dokładnie, wy wszyscy spodziewacie się po najwyższej kapłance Dany? – Jej 
oczy, zielone niczym trawa w słońcu, rzucały wyzwanie Sharrze.

W obliczu tego wyzwania Sharra zaczęła żałować, że poruszyła tę kwestię. Wciąż 

była zbyt impulsywna; częstokroć stawiało ją to w sytuacjach, które przerastały jej 
możliwości. W końcu była gościem w świątyni. – Cóż... – zaczęła przepraszająco.

I nie dokończyła. – Doprawdy! – wykrzyknęła Jaelle. – Nie mam pojęcia, czego 

ludzie chcą ode mnie. Jestem najwyższą kapłanką. Muszę kierować przepływem 
mocy, kontrolować Mormae – a Dana wie, że w przypadku Audiart wymaga to pracy. 
Muszę przestrzegać obrzędów i udzielać porad. Po odjeździe najwyższego króla na 
mnie wraz z kanclerzem spadł obowiązek władania królestwem. Jak mogłabym być 
kimś innym niż jestem? Czego wy wszyscy chcecie ode mnie?

Musiała odwrócić się ku kwiatom, by ukryć twarz, co było zdumiewające. Sharra 

poczuła rozbawienie i chwilę wzruszenia, lecz pochodziła z kraju, w którym 
przebiegłość była cechą niezbędną do przetrwania. Była też córką oraz następczynią 
najwyższego władcy Cathalu.

– Tak naprawdę nie mówisz tego do mnie, prawda? – spytała cicho. – Kim są ci 

inni?

Po chwili Jaelle, która zdawała się mieć dość odwagi na wszystko inne, odwróciła 

się, by spojrzeć na nią. Zielone oczy były suche, lecz w ich głębi kryło się pytanie.

Usłyszały kroki na ścieżce.
– Tak, Leilo? – powiedziała Jaelle, niemal zanim jeszcze się odwróciła. – Co się 

stało? I dlaczego wciąż wchodzisz tam, gdzie nie powinno cię być? – Słowa były 
surowe, jednakże, co zaskakujące, nie ton.

Sharra popatrzyła na chudą dziewczynkę o prostych, jasnych włosach, która 

krzyczała z nie udawanego cierpienia, gdy leciały Dzikie Łowy. Na twarzy Leili 
malowała się nieśmiałość.

– Przepraszam – rzekła. – Myślałam jednak, że chciałabyś wiedzieć. 

Jasnowidząca jest w chatce, gdzie Finn i jego matka mieszkali z malcem.

Wyraz twarzy Jaelle natychmiast się zmienił. – Kim? Naprawdę? Jesteś 

zestrojona z samym tym miejscem, Leilo?

– Zdaje się, że tak – odparła poważnie dziewczynka, jakby była to najzwyklejsza 

rzecz pod słońcem.

Jaelle przyglądała jej się przez dłuższą chwilę, a Sharra, rozumiejąc jedynie 

połowicznie, spostrzegła litość w oczach najwyższej kapłanki. – Powiedz mi – Jaelle 
spytała dziewczynkę łagodnie – czy widzisz teraz Finna? Gdzie on jeździ?

Leila potrząsnęła głową. – Tylko wtedy, gdy byli wezwani. Wtedy go widziałam, 

choć nie mogłam z nim rozmawiać. Był... zbyt chłodny. A tam, gdzie teraz są, jest 
zbyt zimno, bym mogła tara podążyć.

– Nie próbuj, Leilo – powiedziała szczerze Jaelle. – Nie próbuj nawet.
– To nie ma nic wspólnego z próbowaniem – powiedziała po prostu dziewczynka 

i coś w tych słowach, w tym spokojnym pogodzeniu się, obudziło litość również 
u Sharry.

Jednakże słowa swe skierowała do Jaelle. – Jeśli Kim jest w pobliżu – stwierdziła 

– może mogłybyśmy pojechać do niej?

Jaelle skinęła głową. – Muszę przedyskutować z nią pewne sprawy.
– Czy są tu konie? Chodźmy.
Najwyższa kapłanka uśmiechnęła się łagodnie. – Tak łatwo? Istnieje różnica 

pomiędzy niezależnością a nieodpowiedzialnością, moja droga – rzekła z delikatną 
precyzją. – Jesteś następczynią swego ojca i narzeczoną – czyżbyś zapomniała? – 
następcy tronu Brenninu. A mnie powierzono połowę władzy w Brenninie. Poza tym 
jest wojna – a może o tym też zapomniałaś? Na tej ścieżce rok temu zabito svart 
alfarów. Będziemy musiały postarać się o eskortę dla ciebie, jeśli zamierzasz mi 
dotrzymać towarzystwa, księżniczko Cathalu. Wybacz mi z łaski swojej, ale muszę 
zająć się przygotowaniami.

Gładko wyminęła Sharrę stojącą na wysypanej kamykami ścieżce.
Zemsta, pomyślała księżniczka posępnie. Wkroczyła na bardzo prywatny teren 

i właśnie zapłaciła za to. Zdawała sobie sprawę, że Jaelle nie myliła się. Co tylko 
czyniło skarcenie bardziej dotkliwym. Pogrążona głęboko w rozmyślaniach, 
zawróciła i podążyła za najwyższą kapłanką ponownie do świątyni.

Ostatecznie zajęło im sporo czasu, nim niewielka ekspedycja wyruszyła w drogę 

nad jezioro, głównie dlatego, że ten absurdalnie otyły mężczyzna, Tegid, którego 
Diarmuid wyznaczył na swego orędownika w sprawach małżeństwa, odmówił 
pozwolenia jej na wyjazd bez niego, nawet pod opieką kapłanki i straży zarówno 
z Brenninu, jak i Cathalu. A ponieważ w stolicy był tylko jeden koń wystarczająco 
duży, by przeżyć pod Tegidem, a ten właśnie wierzchowiec przebywał w koszarach 
Południowej Twierdzy po drugiej stronie Paras Derval...

Było już niemal południe, gdy wyruszyli, skutkiem czego przybyli zbyt późno, by 

wpłynąć w jakikolwiek sposób na to, co się wydarzyło.

Bladym świtem Kimberly, która spała w chatce nad jeziorem, przeszła przez 

wąski most nad przepaścią wypełnioną bezimiennymi, bezkształtnymi straszydłami, 
a gdy stanęła po drugiej stronie, jakaś postać zbliżyła się do niej we śnie, a wtedy 
ogarnął ją strach niczym jakiś zmutowany kształt w tym samotnym, chorym miejscu.

Nie budząc się, rzucała się gwałtownie z boku na bok na swym posłaniu 

w chacie, nieświadomie wznosząc jedną rękę gestem odmowy i wyrzeczenia. Po raz 
pierwszy i jedyny walczyła z wizją jasnowidzącej, starając się zmienić obraz postaci, 
która stała z nią po drugiej stronie. Zmienić – nie tylko przewidzieć – pętle wplecione 
w czas na Krośnie. Bezskutecznie.

Właśnie dla wyśnienia tego snu Ysanne uczyniła Kim jasnowidzącą, oddała swą 

duszę, by to osiągnąć. Nie ukrywała tego. Nie było tu niespodzianek, tylko groza 
i odmowa, bezradność w obliczu tej niezmierzonej nieuchronności.

Śpiąca postać w chatce zaprzestała zmagań; uniesiona obronnym gestem ręka 

opadła. We śnie stała spokojnie po drugiej stronie przepaści, stawiając czoła temu, co 
nadeszło. To spotkanie czekało na nią od samego początku. Była to prawda większa 
od wszystkich innych. I tak oto wraz ze snem o tym, z przekroczeniem mostu, 
rozpoczął się koniec.

Był późny poranek, gdy wreszcie zbudziła się. Po sennych marzeniach zapadła 

w głębszy, uzdrawiający sen, którego tak rozpaczliwie potrzeba było jej 
wyczerpanemu ciału. Teraz leżała jeszcze chwilę w łóżku, spoglądając na słońce, 
które wpadało przez otwarte okna, wdzięczna niezmiernie za tę drobną łaskę 
odpoczynku w tym właśnie miejscu. Na zewnątrz śpiewały ptaki, a podmuch wiatru 
niósł zapach kwiatów. Słyszała plusk fal jeziora uderzających o kamienie na brzegu.

Wstała i wyszła z chaty w słoneczny blask. Zeszła znajomą ścieżką do szerokiej, 

płaskiej skały nachylonej nad jeziorem, gdzie klęczała, gdy Ysanne wrzuciła bannion 
do oświetlonej księżycem wody i wezwała Eilathena, by zawirował dla niej.

Wiedziała, że jest tam w głębinie, w swym dworze z wodorostów i kamieni, 

uwolniony z więzów kwietnego ognia, nie dbający o to, co dzieje się ponad 
powierzchnią jego jeziora. Uklękła i umyła twarz zimną, czystą wodą. Siadła na 
piętach i pozwoliła, by słońce osuszyło kropelki wody błyszczące na jej policzkach. 
Było bardzo cicho. Daleko nad jeziorem łowiący ryby ptak zniżył lot, a potem wzbił 
się ponownie i błysnąwszy w słońcu, odleciał na południe.

Kiedyś stała na tym brzegu, niemal całe życie temu, jak się zdawało, i rzucała 

kamyki do wody, uciekłszy przed słowami, jakie Ysanne wypowiedziała w chatce. 
Pod chatką.

Wtedy jej włosy były jeszcze brązowe. Była internistą z Toronto, obcą w obcym 

świecie. Teraz miała białe włosy i była Jasnowidzącą Brenninu, a po drugiej stronie 
przepaści ujrzała we śnie rozciągającą się drogę i ktoś stał przed nią na tej drodze. 

Cętkowana ryba wyskoczyła z jeziora, błyszcząc jasno. Słońce stało już wysoko, zbyt 
wysoko. Krosno tkało nawet teraz, gdy zwlekała, siedząc na brzegu.

Kimberly wstała i wróciła do chaty. Odsunęła stół nieco na bok. Położyła dłoń na 

podłodze i wypowiedziała słowo mocy.

W dół prowadziło dziesięć stopni. Ściany były wilgotne. Nie było pochodni, lecz 

z dołu wciąż biło dobrze zapamiętane perłowe światło, Baelrath na jej palcu rozjarzył 
się w odpowiedzi. Zeszła na dół i stanęła znów w komnacie z tkanym dywanikiem, 
pojedynczym biurkiem, łóżkiem, krzesłem, prastarymi księgami.

I przeszkloną szafką pod drugą ścianą, gdzie spoczywał Diadem Lisen, od 

którego bił blask.

Zbliżyła się i otworzyła drzwi szafki. Przez dłuższą chwilę stała bez ruchu, 

spoglądając na złotą obręcz diademu i lśniący kamień osadzony na niej: 
najpiękniejsze dzieło lios alfarów, wykonane przez Dzieci Jasności z miłości i żalu 
nad najpiękniejszym dziecięciem wszystkich światów Tkacza.

Światło przeciwko Ciemności, nazwała go Ysanne. Przypomniała sobie słowa 

Ysanne, która mówiła, że się zmienił. Miał kolor nadziei, gdy go zrobiono, jednak od 
czasu śmierci Lisen świecił słabiej i z poczuciem straty. Myśląc o Ysanne, Kim 
wyczuwała ją jako namacalną obecność. Miała złudzenie, że gdyby objęła siebie, 
uściskałaby kruche ciało starej jasnowidzącej.

Było to złudzenie, nic więcej, lecz przypomniała sobie coś jeszcze, co było czymś 

więcej niż złudzeniem. Słowa Raedertha, maga, którego Ysanne kochała i który ją 
kochał, mężczyzny, który znalazł diadem.

Temu, kto następny po Lisen włoży go – rzekł Raederth – przypadnie do 

przejścia najmroczniejsza droga spośród wszystkich dzieci ziemi czy gwiazd. Słowa, 
które usłyszała w swym śnie. Kim wyciągnęła dłoń i wydobyła diadem z niezmierną 
ostrożnością.

Usłyszała dźwięk w pokoju na górze.
Wybuchł w niej lęk, ostrzejszy nawet niż we śnie. Bowiem to, co wtedy było 

zaledwie przeczuciem, a więc czymś nieco oddalonym, teraz stało się rzeczywistością 
i było na górze. Nadszedł czas.

Odwróciła się twarzą do schodów. Najspokojniejszym głosem, na jaki mogła się 

zdobyć, wiedząc, jak niebezpiecznie byłoby okazać strach, powiedziała: – Możesz 
zejść na dół, jeśli masz ochotę. Czekałam na ciebie.

Cisza. Jej serce było grzmotem, werblem. Przez chwilę znów widziała przepaść, 

most, drogę. Potem rozległy się kroki na schodach.

Potem ukazał się Darien.
Nigdy go nie widziała. Nic nie wiedziała o tym, co stało się na polanie Letniego 

Drzewa. Miał być dzieckiem, choć częścią duszy wiedziała, że nie jest i nie może 

być. We śnie był tylko spowitą cieniem, niewyraźną obecnością, imieniem, które 
poznała w Toronto, jeszcze zanim się urodził. Poznała go po otaczającej go aurze 
imienia i czymś jeszcze, co było źródłem jej najgłębszego przerażenia: jego oczy były 
czerwone.

Teraz jego oczy były niebieskie, a sam chłopiec wydawał się bardzo młody, choć 

powinien być jeszcze młodszy. Tak dużo młodszy. Niemniej jednak stało przed nią 
dziecko Jennifer urodzone mniej niż rok temu i rozglądało się niespokojnie po całej 
komnacie, wyglądając, jak mógłby wyglądać każdy piętnastoletni chłopiec – gdyby 
jakikolwiek chłopiec mógł być tak piękny i mieć w sobie tyle mocy.

– Skąd wiedziałaś, że tu jestem? – spytał nagle. Jego głos był nieporadny, zbyt 

mało używany.

Usiłowała zmusić swe serce, by biło wolniej; musiała być spokojna, potrzebowała 

całego swego rozsądku, by tego dokonać. – Usłyszałam cię – powiedziała.

– Myślałem, że zachowuję się cicho.
Kobieta zdobyła się na uśmiech. – To prawda, Darienie. Mam bardzo dobry 

słuch. Twoja matka zawsze budziła mnie, wracając późno w nocy, bez względu na to, 
jak cicho się zachowywała.

Jego wzrok spoczął na niej na chwilę. – Znasz moją matkę?
– Znam ją bardzo dobrze. Bardzo ją kocham.
Zrobił kilka kroków w głąb pomieszczenia, lecz trzymał się pomiędzy nią 

a schodami. Nie była pewna, czy po to, by móc samemu uciec, czy żeby uniemożliwić
jej ucieczkę. Znów się rozglądał.

– Nie wiedziałem, że ten pokój jest tutaj.
Mięśnie jej pleców były naprężone z napięcia. – Należał do kobiety, która 

mieszkała tu przed tobą – powiedziała.

– Dlaczego? – rzucił wyzywająco. – Kim ona była? Dlaczego pokój jest pod 

ziemią? – Ubrany był w sweter, spodnie i wysokie buty koloru jelonka. Sweter był 
brązowy, za ciepły na lato i za duży na niego. Uświadomiła sobie, że należał do 
Finna. Cała jego odzież należała do Finna. Zaschło jej w ustach. Zwilżyła wargi 
językiem.

– Była bardzo mądrą kobietą i w tym pokoju miała wiele przedmiotów, które 

kochała, więc trzymała je w ukryciu, by ich strzec. – Diadem leżał na jej dłoni; był 
cieniutki i delikatny, zdawał się niemal nic nie ważyć, a jednak wydawało jej się, że 
dźwiga ciężar światów.

– Jakie przedmioty? – spytał Darien.
Tak więc rzeczywiście nadszedł już dla nich czas.
– Ten – rzekła Kim, podając mu go. – To dla ciebie, Darienie. Przeznaczony był 

dla ciebie. To Diadem Lisen. – Głos jej nieco drżał. Przerwała. On milczał, 

przyglądając jej się i wyczekując. Powiedziała: – To Światło przeciw Ciemności.

Głos jej się załamał. Podniosłe, heroiczne słowa poszybowały w głąb małej 

komnaty i zgasły w ciszy.

– Czy wiesz, kim jestem? – zapytał Darien. Zacisnął spuszczone dłonie. Zrobił 

kolejny krok ku niej. – Czy wiesz, kto jest moim ojcem?

Tyle przerażenia. Jednakże śniła o tym. Należało mu się to. Pokiwała głową. – 

Wiem – wyszeptała. A ponieważ wydawało jej się, że w jego głosie usłyszała 
nieśmiałość, nie wyzwanie, dodała: – I wiem, że twoja matka była od niego silniejsza. 
– Nie była to prawda, lecz była to jej modlitwa, nadzieja, błysk światła, jaki niosła. – 
Chciał, żeby umarła, żebyś się nie urodził.

Cofnął się o ten jeden krok, o który posunął się w przód. Potem zaśmiał się cicho, 

a był to samotny, przerażający śmiech. – Tego nie wiedziałem – rzekł. – Cernan 
dziwił się, czemu pozwolono mi żyć. Słyszałem go. Wszyscy zdają się z tym zgadzać. 
– Jego dłonie otwierały się i zaciskały spazmatycznie.

– Nie wszyscy – powiedziała. – Nie wszyscy, Darienie. Twoja matka pragnęła, 

żebyś się urodził. Rozpaczliwie. Musiała zachować ostrożność. To było tak ważne. 
Paul – Pwyll, ten, który był tu z tobą – ryzykował swym życiem, strzegąc jej 
i sprowadzając ją do domu Vae tej nocy, gdy się urodziłeś Wyraz twarzy Dariena 
zmienił się, jakby jego oblicze zatrzasnęło się przed nią. – On spał w łóżku Finna – 
powiedział bez ogródek. Oskarżycielsko.

Nic nie odrzekła. Cóż mogłaby powiedzieć?
– Daj mi go – powiedział.
Cóż mogła zrobić? Wszystko zdawało się takie nieuchronne, teraz, gdy nadszedł 

czas. Któż jak nie to dziecko miał iść Najmroczniejszą Drogą? On już wkroczył na 
nią. Niczyja inna samotność nigdy nie sięgnie tak głęboko, niczyja groźba nie będzie 
tak absolutna.

Bez słów, bowiem żadne słowa nie mogły być odpowiednie dla tego momentu, 

wystąpiła naprzód z diademem w dłoniach. On odruchowo cofnął się, wznosząc rękę 
do zadania jej ciosu. Lecz potem opuścił ramię i stanął nieruchomo, zezwalając jej 
włożyć go sobie na czoło.

Nie dorównywał jej nawet wzrostem. Nie musiała wysoko sięgać. Łatwo było 

umieścić złotą obręcz na jego złotych włosach i zamknąć delikatne zapięcie.

I w chwili zatrzaśnięcia klamerki blask diademu zgasł.
Z jego ust wyrwał się dźwięk; raptowny okrzyk bez słów. W komnacie nagle 

zrobiło się ciemno. Oświetlał ją tylko czerwony blask Baełrathu, który wciąż płonął, 
i blade światło, które sączyło się po schodach z pokoju na górze.

Wtedy Darien wydał jeszcze jeden dźwięk, lecz tym razem był to śmiech. Nie 

zagubiony śmiech jak uprzednio, lecz zgrzytliwy, szorstki, nieopanowany. – Moje? – 

krzyknął. – Światło przeciwko Ciemności? Och, ty głupia! Jak syn Rakotha 
Maugrima mógłby nieść takie światło? Jak mogłoby ono kiedykolwiek zaświecić dla 
mnie?

Kim zasłoniła dłońmi usta. W jego głosie było tyle niepohamowanej udręki. 

Wtedy ruszył się i jej strach eksplodował. Podwoił się, rozrósł jeszcze dwukrotnie, 
przekroczył wszelką miarę, jaką znała, bowiem w świetle Wojennego Kamienia 
ujrzała wtedy, jak oczy chłopca zapłonęły na czerwono. Uczynił gest, nic więcej, lecz 
poczuła go niczym cios, który przygwoździł ją do podłogi. Wyminął ją stanowczo 
i podszedł do szafki pod ścianą.

W której spoczywał ostatni magiczny przedmiot. Ostatnia rzecz, jaką Ysanne 

widziała w swym życiu. Leżąc bezradnie na ziemi u stóp syna Rakotha, Kim 
zobaczyła, jak chłopiec bierze Lókdal, sztylet krasnoludów i przywłaszcza go sobie.

– Nie! – wysapała. – Darienie, diadem należy do ciebie, lecz nie sztylet. Nie 

powinienies go brać. Nie wiesz, czym on jest.

Znów się zaśmiał i wysunął ostrze z wysadzanej klejnotami pochwy. Dźwięk jak 

brzęk struny harfy wypełnił komnatę. Chłopiec spojrzał na błyszczący niebiesko 
thieren biegnący wzdłuż klingi i rzekł: – Nie muszę wiedzieć. Mój ojciec będzie 
wiedział.

Jakże miałbym pójść do niego bez podarunku, a cóż za podarkiem byłby ten 

martwy kamień Lisen? Jeśli samo światło odwraca się ode mnie. Przynajmniej teraz 
wiem, gdzie jest moje miejsce.

Minął ją i był już przy schodach; wspinał się po nich, odchodząc z martwym 

diademem na czole i sztyletem Colana w dłoni.

– Darienie! – krzyknęła Kim z głębi udręki serca. – On chciał twojej śmierci. To 

twoja matka walczyła o to, byś mógł się narodzić!

Brak odpowiedzi. Kroki na posadzce na górze. Drzwi otworzyły się, a potem 

zamknęły. Kiedy Diadem zniknął, Baelrath powoli gasł, toteż w komnacie pod chatką 
zrobiło się bardzo ciemno. W tym mroku Kim opłakiwała utratę światła.

Kiedy przybyli godzinę później, znów była nad jeziorem, głęboko pogrążona 

w rozmyślaniu. Odgłos zbliżających się koni spłoszył ją, więc zerwała się na nogi, 
lecz wtedy ujrzała długie, rude włosy i drugie, kruczoczarne, poznała, kto przybył 
i ucieszyła się.

Poszła wzdłuż zakrzywionej linii brzegu na ich spotkanie. Sharra, która była 

przyjaciółką od pierwszego dnia ich spotkania, zsiadła z konia w chwili, gdy tylko się 
zatrzymał i uściskała Kim z całych sił.

– Nic ci nie jest? – spytała. – Zrobiłaś to?
Wydarzenia poranka tak żywo stały jej w pamięci, że przez chwilę Kim nie 

zdawała sobie sprawy, że Sharra mówi o Khath Meigol. Ostatnim razem, gdy 

widziały się z księżniczką Cathalu, Kim wybierała się w podróż w góry.

Udało jej się skinąć głową i uśmiechnąć blado, choć nie było to łatwe. – Tak – 

powiedziała. – Zrobiłam to, po co tam się udałam.

Zostawiła na tym sprawę na moment. Jaelle również zsiadła z konia i stała nieco 

na uboczu, czekając. Wyglądała tak jak zawsze, ozięble i odległe, groźnie. Kim 
jednakże przeżyła z nią moment bliskości w świątyni w Gwen Ystrat w wieczór 
Maidalan, toteż podchodząc do kapłanki, uściskała ją i szybko ucałowała w policzek. 
Jaelle stała sztywno przez moment; a potem niezdarnie objęła Kim ramionami 
w krótkim, ulotnym geście, który jednakże wyrażał niezmiernie wiele.

Kim odsunęła się. Wiedziała, że ma oczy czerwone od płaczu, lecz nie było sensu 

udawać, nie przed Jaelle. Będzie potrzebowała pomocy i to nie najmniejszej 
w kwestii tego, co ma zrobić.

– Cieszę się, że tu jesteś – rzekła cicho. – Skąd wiedzieliście?
– Leila – powiedziała Jaelle. – Wciąż jest zestrojona z chatką, gdzie mieszkał 

Finn. Powiedziała nam, że tu jesteś.

Kim pokiwała głową. – Coś jeszcze? Czy powiedziała coś jeszcze?
– Nie dzisiejszego poranka. Czy coś się stało?
– Tak – szepnęła Kim. – Coś się stało. Mamy wiele zaległości do nadrobienia 

w opowiadaniu sobie nawzajem. Gdzie jest Jennifer?

Dwie kobiety wymieniły spojrzenia. Odpowiedziała Sharra.
– Po wypłynięciu statku pojechała z Brendelem do Anor Lisen. Kim zamknęła 

oczy. Smutek miał tyle wymiarów. Czy kiedykolwiek nastąpi koniec?

– Czy chcesz wrócić do chatki? – spytała Jaelle.
Potrząsnęła szybko głową. – Nie. Nie wchodźmy do środka.
Zostańmy tutaj. – Jaelle przyjrzała jej się uważnie, a potem bez ceregieli zgarnęła 

swą białą szatę i usiadła na kamienistej plaży. Kim i Sharra poszły w jej ślady. 
W niewielkiej odległości stali czujnie rozstawieni ludzie z Brenninu i Cathalu. Tegid 
z Rhoden, kolosalnych rozmiarów w brązach i złocie, zbliżał się do trzech kobiet.

– Czcigodna pani – rzekł, kłaniając się głęboko Sharrze – czym mogę służyć ci 

w imieniu mego księcia?

– Jedzeniem – odparła zwięźle. – Czysty obrus i drugie śniadanie ustawione na 

nim.

– Natychmiast! – wykrzyknął i ponownie skłonił się, niezupełnie pewnie 

z powodu luźnych kamieni na brzegu. Odwrócił się i ze zgrzytaniem poszedł przez 
plażę w poszukiwaniu posiłku dla nich. Sharra spojrzała z ukosa na Kim, która 
uniosła brew z nie ukrywanej ciekawości.

– Nowy podbój? – spytała Kim z odrobiną dawnej dokuczliwości, tonem, który 

wydawał jej się czasami stracony na zawsze.

Sharra zaskakująco oblała się rumieńcem. – Cóż, chyba tak. Ale nie on. Wiesz... 

Diarmuid oświadczył mi się przed wypłynięciem Prydwena. Tegid jest jego 
orędownikiem. Opiekuje się mną, więc...

Nie powiedziała nic więcej, bowiem po raz drugi została dokładnie uściskana. – 

Och, Sharro! – wykrzyknęła Kim. – To najmilsze wieści, jakie usłyszałam od nie 
wiem, jak dawna!

– Ja myślę – mruknęła zgryźliwie Jaelle. – Sądziłam jednak, że mamy do 

omówienia rzeczy ważniejsze niż weselne nowiny. Wciąż nie mamy też żadnych 
wieści o statku.

– Ależ mamy – rzekła Kim pośpiesznie. – Wiemy, że dotarli i że wygrali bitwę.
– Och, Danie niech będą dzięki! – powiedziała Jaelle głosem nagle bardzo 

młodym i pozbawionym wszelkiego cynizmu. Sharrze odebrało mowę. – Powiedz 
nam – rzekła najwyższa kapłanka – skąd o tym wiesz?

Kim rozpoczęła swoją opowieść od tego, jak ją pojmano w górach: od Cerioga, 

Faebura i zabójczego deszczu nad Eridu. Następnie powiedziała im o tym, jak 
widziała, że deszcz przestał padać zeszłego poranka i jak zobaczyła słońce na 
wschodzie, dzięki temu zgadując, że Metran w Cader Sedat został powstrzymany.

Przerwała na chwilę, wrócił bowiem Tegid z dwoma żołnierzami idącymi za nim, 

obładowanymi jedzeniem i napojami. Kilka minut zajęło ułożenie wszystkiego 
w sposób, który wedle jego krytycznego oka godny był księżniczki Cathalu. Kiedy 
trzej mężczyźni oddalili się, Kim zaczerpnęła głęboko tchu i powiedziała o Khath 
Meigol, o Taborze i Imraith-Nimphais, o uratowaniu paraiko i ostatnim kaniorze, 
a potem, na samym końcu, bardzo cicho, o tym, co ona i jej pierścień wyrządzili 
gigantom.

Kiedy skończyła, na brzegu znów zapanowała cisza. Nie odezwała się żadna 

z kobiet. Kim wiedziała, że obu im znana była moc pierścienia w jego rozlicznych 
odcieniach, lecz to, o czym im właśnie opowiedziała, co zrobiła, musiało być obce 
i niemal niepojęte.

Poczuła się bardzo samotna. Pomyślała, że Paul mógłby ją zrozumieć, bowiem 

jego ścieżka też była samotna. Wtedy, niemal jakby czytając w jej myślach, Sharra 
wyciągnęła do niej rękę i ścisnęła jej dłoń. Kim odpowiedziała uściskiem i rzekła: – 
Tabor powiedział mi, że Aven i wszyscy dalrei pojechali do Celidonu trzy dni temu 
na spotkanie armii Ciemności. Nie mam pojęcia, co się wydarzyło. Tabor też nie 
wiedział.

– My wiemy – oświadczyła Jaelle.
Z kolei ona opowiedziała o tym, co wydarzyło się dwa wieczory wcześniej, kiedy 

Leila krzyczała w udręce przy wezwaniu Dzikich Łowów, a przez jej kontakt 
wszystkie kapłanki w sanktuarium usłyszały głos Zielonej Ceinwen, która 

zapanowała nad Oweinem i odciągnęła go od mordowania.

JTym razem Kim milczała, przyswajając to sobie. Zostało jednakże jeszcze jedno 

do powiedzenia, więc w końcu rzekła: – Boję się, że coś jeszcze się stało.

– Kto był tu dziś rano? – spytała Jaelle, w sposób niepokojący przeczuwając to.
Tam, gdzie siedziały, było pięknie. Letnie powietrze było ciepłe i czyste, niebo 

i jezioro jaskrawo niebieskie. Wokół były ptaki i kwiaty, znad wody wiał lekki 
wietrzyk. W dłoni trzymała kieliszek chłodnego wina.

– Darien – powiedziała. – Dałam mu Diadem Lisen. Ysanne przechowywała go tu 

w ukryciu. Światło zgasło, gdy go nałożył. Poza tym skradł Lókdal, sztylet Colana, 
który również trzymała w chatce. Potem odszedł. Powiedział, że idzie do swego ojca.

Wiedziała, że to nieuczciwe z jej strony, iż powiedziała to tak bez ogródek. 

Twarz Jaelle stała się kościano blada pod wpływem jej słów, lecz Kim wiedziała, że 
nie miałoby znaczenia, w jaki sposób powiedziałaby o tym. Jak mogła złagodzić 
uderzenie grozy dzisiejszego poranka? Jakie istniało przed nią schronienie?

Wiatr wciąż wiał. Były kwiaty, zielona trawa, jezioro, letnie słońce. I gęsto 

utkany strach u korzeni wszystkiego, grożący odebraniem wszystkiego: 
wyprowadzeniem na drugą stronę przepaści, na mroczną drogę wiodącą na północ ku 
sercu zła.

– Kim jest Darien? -: spytała Sharra z Cathalu. – I kim jest jego ojciec?
Kim zdumiewająco zapomniała. Paul i Dave wiedzieli o dziecku Jennifer, tak 

samo jak Jaelle i Mormae w Gwen Ystrat. Vae oczywiście też, i Finn, choć jego teraz 
nie było. Prawdopodobnie Leila, która wydawała się wiedzieć o wszystkim, co 
w jakikolwiek sposób łączyło się z Finnem. Nikt inny nie wiedział: ani Loren, ani 
Aileron, Artur, czy Ivor, ani nawet Gereint.

Spojrzała na Jaelle i otrzymała w odpowiedzi spojrzenie równie pełne 

powątpiewania i równie zaniepokojone. Potem pokiwała głową, a po chwili 
najwyższa kapłanka uczyniła to samo. Tak więc opowiedziały całą historię, siedząc 
na brzegu jeziora Eilathena.

A kiedy skończyły, kiedy Kim opowiedziała o gwałcie i przedwczesnym 

porodzie, o Vae i Firmie, kiedy Jaelle opowiedziała im obu historię Paula o tym, co 
wydarzyło się na polanie Letniego Drzewa i Kim zakończyła opowieść na czerwonym 
błysku oczu Dariena dzisiejszego poranka i mocy, która bez wysiłku powaliła ją na 
ziemię, Sharra z Cathalu wstała. Oddaliła się szybko o kilka kroków i stała przez 
chwilę, spoglądając na wodę. Potem odwróciła się ponownie do Kim i Jaelle. Patrząc 
na nie obie, na ponurą obawę malującą się na ich twarzach, Sharra, która 
w marzeniach od dzieciństwa wyobrażała siebie jako sokoła lecącego samotnie, 
krzyknęła na głos: – Ależ to straszne! Biedne dziecko! Nikt inny na świecie nie może 
być tak samotny.

Słychać to było z dala. Kim zobaczyła, że żołnierze znajdujący się nieco dalej na 

brzegu, obejrzeli się na nie. Jaelle wydała osobliwy dźwięk, coś pomiędzy sapnięciem 
a zadyszanym śmiechem.

– Doprawdy – zaczęła. – Biedne dziecko? Nie sądzę, żebyś naprawdę rozumiała...
– Nie – wtrąciła się Kim, kładąc z naciskiem dłoń na ramieniu Jaelle. – Nie, 

zaczekaj. Ona się nie myli. – Mówiąc to, przeżyła jeszcze raz scenę z piwnicy pod 
chatką, uważnie przyglądając jej się, starając się przeniknąć przez swą pełną strachu 
świadomość tego, kim jest ojciec tego dziecka. A gdy sięgnęła wstecz, starając się 
przypomnieć sobie, znów usłyszała dźwięk, który wyrwał mu się w chwili, gdy zgasło
Światło Lisen.

I tym razem, z oddali, mając za przewodnika słowa Sharry, Kim wyraźnie ujrzała 

to, co wtedy uszło jej uwagi: samotność, straszne poczucie odtrącenia 
w oszołomionym krzyku wyrwanym z duszy tego chłopca – tylko chłopca, trzeba 
o tym pamiętać – który nie miał nikogo i niczego, ani nie miał gdzie się obrócić. I od 
którego odwróciło się samo światło, jakby w geście odmowy i odrazy.

Rzeczywiście tak powiedział, teraz sobie przypomniała. Powiedział jej to, lecz 

w swym przerażeniu usłyszała tylko straszliwą groźbę, która nastąpiła później: że 
idzie do ojca z darami. Darami błagalnymi, jak uświadomiła sobie teraz, darami 
prośby, tęsknoty za przynależnością, darami od najbardziej samotnej duszy, jaka 
kiedykolwiek istniała.

Od Dariena na Najmroczniejszej Drodze.
Kim wstała. Słowa Sharry sprawiły, że wreszcie sytuacja wykrystalizowała się. 

Pomyślała o jedynej drobnej rzeczy, jaką mogła uczynić. Była to rozpaczliwa 
nadzieja, lecz tylko to im zostało. Bowiem choć wciąż mogło się okazać, że armie 
i pola walki zakończą kwestię w ten czy inny sposób, Kim wiedziała, że zbyt wiele 
mocy brało w tym udział, by było to pewnością.

Ona sama była jedną z tych mocy, a inną był ten chłopiec, którego widziała dziś 

rano. Spojrzała na żołnierzy, zatroskana przez chwilę, lecz tylko przez chwilę: było 
już za późno na tajemnicę, gra posunęła się zbyt daleko i zbyt wiele zależało od tego, 
co nastąpi. Tak więc poszła nieco naprzód, schodząc z kamienistego brzegu na trawę 
wiodącą do frontowych drzwi chaty.

Wtedy zawołała głośno: – Darienie, wiem, że mnie słyszysz! Zanim pójdziesz 

tam, gdzie powiedziałeś, pozwól, że coś ci powiem: twoja matka stoi teraz na wieży 
na zachód od puszczy Pendaran. – To było wszystko. Tylko tyle jej zostało: strzęp 
informacji powierzony wichrowi.

Po krzyku zapanowała wielka cisza, którą pogłębiały jeszcze, nie zakłócały, fale 

bijące o brzeg. Kim czuła się trochę śmiesznie, wiedząc, jak musi to wyglądać dla 
żołnierzy. Godność jednak teraz znaczyła mniej niż nic; ważny był tylko gest wyjścia 

naprzeciw, wysłanie głosu, w który włożyła całe serce, jedyną rzecz, która mogła do 
niego dotrzeć.

Słychać było jedynie ciszę. Zbudzona z dziennej drzemki jej krzykiem biała sowa 

zerwała się na chwilę spośród drzew na wschód od chaty, a później zaszyła głębiej 
w lesie. Mimo to Kim była niemal pewna – a do tego czasu nauczyła się ufać swoim 
instynktom, od tak dawna nie mogąc kierować się czymś wiele więcej – Darien wciąż 
był tu. Coś ciągnęło go do do tego miejsca i nie pozwalało mu odejść, a jeśli jest 
w pobliżu, usłyszy ją. A jeśli usłyszy?

Nie wiedziała, co zrobiłby. Wiedziała tylko, że jeśli ktokolwiek, gdziekolwiek 

może powstrzymać go przed tą podróżą do ojca, to tylko Jennifer w swej wieży. Ze 
swym brzemieniem, swymi strapieniami i swym upieraniem się od samego początku, 
że jej dziecko będzie przypadkowe. Jednak nie można pozwolić na to, by dłużej taki 
pozostał, powiedziała sobie Kim. Jennifer chyba to zrozumie? Był w drodze do 
Starkadh, niepocieszony i samotny. Jego matka chyba wybaczy Kim to wtrącenie się?

Kim odwróciła się do pozostałych. Jaelle również podniosła się, stojąc dumnie 

wyprostowana, opanowana, doskonale zdając sobie sprawę z tego, co właśnie się 
stało. Rzekła: – Czy nie powinnyśmy jej ostrzec? Co zrobi, jeśli on do niej przyjdzie?

Kim nagle poczuła się bardzo zmęczona i krucha. Powiedziała:
– Nie wiem. Nie wiem, czy on tam się uda. Może to zrobi. Myślę jednak, że 

Sharra ma rację, on szuka miejsca dla siebie. A co do ostrzeżenia jej – nie mam 
pojęcia, jak to zrobić. Przykro mi.

Jaelle ostrożnie zaczerpnęła tchu. – Potrafię zabrać nas tam.
– Jak? – spytała Sharra. – Jak możesz to zrobić?
– Dzięki avarlithowi i krwi – odparła najwyższa kapłanka Dany cichszym, 

odmiennym tonem. – Bardzo dużej ilości obu.

Kim przyjrzała jej się uważnie. – Ale czy powinnaś? Czy nie powinnaś zostać 

w świątyni?

Jaelle potrząsnęła głową. – Przez ostatnie kilka dni nie mogłam znaleźć sobie 

miejsca, co nigdy przedtem mi się nie zdarzyło. Sądzę, że Bogini przygotowywała 
mnie do tego.

Kim spojrzała na Baelrath na swym palcu, na jego spokojne, słabe migotanie. 

Stąd nie będzie pomocy. Czasami nienawidziła pierścienia z przerażającą siłą. 
Podniosła wzrok na pozostałe kobiety.

– Ona ma rację – stwierdziła spokojnie Sharra. – Trzeba ostrzec Jennifer, jeśli on 

wybiera się do niej.

– Albo pocieszyć ją potem, jeśli nic innego nie pozostanie – powiedziała 

zaskakująco Jaelle. – Jasnowidząca, decyduj szybko! Będziemy musiały pojechać do 
świątyni, żeby to zrobić, a czas jest jedyną rzeczą, jakiej nie mamy.

– Nie mamy mnóstwa rzeczy – poprawiła Kim, niemal od niechcenia. Jednakże 

zanim jeszcze skończyła to mówić, skinęła głową potwierdzająco.

Sprowadziły dodatkowego konia dla niej. Później tego popołudnia, pod kopułą 

świątyni przed ołtarzem z toporem, Jaelle wypowiedziała słowa mocy i modlitwy. 
Utoczyła sobie krwi – prawdę powiedziawszy bardzo wiele, jak ostrzegała – 
a następnie nawiązała kontakt z Mormae w Gwen Ystrat i wspólnymi siłami 
wewnętrzny krąg kapłanek Dany sięgnął głęboko do korzenia ziemi po moc Matki 
wystarczającą do wysłania trzech kobiet daleko stąd, na kamienisty brzeg oceanu, nie 
jeziora.

Nie trwało to długo, lecz mimo to, gdy przybyły na miejsce, niemal dogonił je 

przybierający na sile sztorm, a fale i wiatr szalały.

Nawet gdy był w postaci sowy, diadem opasywał jego głowę. Jednakże sztylet 

musiał trzymać w dziobie, a to było męczące. Upuścił go w trawę u stóp swego 
drzewa. Nic nie przyjdzie, by go zabrać. Wszystkie inne zwierzęta w lasku już się go 
bały. Potrafił zabijać wzrokiem.

Nauczył się tego dwie noce temu, gdy polna mysz, na którą polował, nieomalże 

uciekła mu pod przegniłe deski stodoły. Był głodny i zły. Jego oczy rozbłysły – 
zawsze wiedział, kiedy to się dzieje, choć nie potrafił w pełni nad tym panować – 
i mysz zaskwierczała i padła martwa.

Uczynił to jeszcze trzy razy tamtej nocy, choć nie był już głodny. W mocy tej 

było trochę przyjemności, ale i pewien przymus. Tego nie rozumiał w pełni. 
Przypuszczał, że to dziedzictwo jego ojca.

Późno następnej nocy zasypiał w swej własnej postaci, czy też postaci, jaką 

przybrał tydzień temu, i kiedy pogrążał się we śnie, w połowie drogi do snu naszło go 
wspomnienie. Przypomniał sobie zimę, która minęła i głosy w burzy, które wołały go 
każdej nocy. Przypomniał sobie, że czuł ten sam przymus. Pragnienie wyjścia na 
mróz i bawienia się z dzikimi głosami wśród śnieżnej zamieci.

Teraz już nie słyszał głosów. Nie wołały go. Zastanawiał się – była to trudna 

myśl – czy może przestały go wołać dlatego, że już przyszedł do nich. Będąc 
chłopcem, tak jeszcze niedawno, kiedy głosy wołały, próbował walczyć z nimi. Finn 
pomagał. Miał zwyczaj skradać się po zimnej posadzce chaty i wpełzać Firmowi do 
łóżka, a wtedy wszystko było dobrze. Teraz nie było już nikogo, kto potrafiłby 
sprawić, że wszystko będzie dobrze. Potrafił zabić wzrokiem, a Finna już nie było.

Z tą myślą usnął w jaskini wysoko na wzgórzach na północ od chaty. 

A o poranku zobaczył białowłosą kobietę, która schodziła ścieżką na brzeg jeziora. 
Potem, gdy wróciła do domu, poszedł za nią, a ona zawołała go, więc zszedł po 
schodach, o których istnieniu nawet nie wiedział.

Ona również bała się go. Wszyscy się bali. Potrafił zabijać wzrokiem. Lecz 

przemówiła do niego spokojnie i uśmiechnęła się raz. Od dawna nikt się do niego nie 
uśmiechał. Od chwili, gdy opuścił polanę Letniego Drzewa w tym nowym, starszym 
kształcie, do którego nie mógł się przyzwyczaić.

Ona znała jego matkę, jego prawdziwą matkę. Tę, o której Finn mu opowiadał, że 

wygląda jak królowa i kocha go, nawet jeśli musiała odejść. Finn powiedział, że 
uczyniła go kimś niezwykłym, i powiedział coś jeszcze... coś o potrzebie bycia 
dobrym, aby Darien zasłużył na to, by być kimś specjalnym. Coś w tym rodzaju. 
Coraz trudniej było mu o tym pamiętać. Zastanawiał się jednak, czemu sprawiła, że 
tak łatwo przychodziło mu zabijanie i dlaczego czasami chciał zabijać.

Myślał o tym, by spytać o to tę białowłosą kobietę, lecz czuł się niespokojnie 

w zamkniętej przestrzeni chatki i bał się powiedzieć jej o zabijaniu. Bał się, że go 
znienawidzi i odejdzie.

Wtedy pokazała mu Światło i powiedziała, że to dla niego. Ledwo wierząc w to, 

tak było piękne, pozwolił jej włożyć je sobie na czoło. Światło przeciwko Ciemności, 
tak je nazwała, a kiedy powiedziała to, Darien przypomniał sobie coś, o czym Finn 
jeszcze mu mówił, o konieczności nienawidzenia Ciemności i głosach w zawiei, którą 
przysyłała Ciemność. A teraz, co było zdumiewające, zdawało się, że choć był synem 
Rakotha Maugrima, dostał klejnot Światła.

I wtedy klejnot zgasł.
Tylko odejście Finna bolało równie mocno. Poczuł tę samą pustkę, to samo 

uczucie straty. Wtedy, pośrodku tego wszystkiego i z powodu tego wszystkiego, 
poczuł, że jego oczy szykują się do rozjarzenia na czerwono, a następnie tak się stało. 
Nie zabił jej. Mógł z łatwością to uczynić, lecz tylko powalił ją na ziemię i poszedł 
zabrać drugi błyszczący przedmiot, który zobaczył w komnacie. Nie wiedział, 
dlaczego go wziął, ani też co to było. Po prostu zabrał.

Dopiero, gdy chciał już wyjść i kobieta próbowała go zatrzymać, przyszło mu do 

głowy, że mógłby ją skrzywdzić tak mocno, jak ona jego i w tym momencie 
postanowił, że zaniesie ten sztylet swemu ojcu. Jego głos zabrzmiał zimno i silnie 
w jego uszach i zobaczył, jak jej twarz zbladła, tuż zanim opuścił pokój. Potem 
wyszedł na zewnątrz i znów zmienił się w sowę.

Później tego dnia przybyli inni ludzie i obserwował ich ze swego drzewa w lesie 

na wschód od chatki. Widział trzy kobiety rozmawiające nad jeziorem, choć nie 
słyszał, o czym mówiły, a zbyt się bał podejść bliżej w postaci sowy.

Lecz wtedy jedna z nich, ta o ciemnych włosach, wstała i krzyknęła dość głośno, 

by ją mógł usłyszeć: – Biedne dziecko! Nikt inny na świecie nie może być tak 
samotny! – i wiedział, że mówi o nim. Chciał wtedy zejść na dół, ale wciąż się bał. 
Bał się, że jego oczy będą chciały zapłonąć czerwienią, a on nie będzie wiedział, jak 
je powstrzymać. Ani powstrzymać tego, co on robił, gdy stawały się takie.

Tak więc czekał, a chwilę później białowłosa zrobiła kilka kroków w jego stronę 

i zawołała go po imieniu.

Ta część jego osoby, która była sową, tak się przeraziła, że czysto odruchowo 

przeleciał kilka wymachów skrzydeł, nim zdołał zapanować nad sobą. I wtedy 
posłyszał, jak kobieta mówi mu, gdzie jest jego matka.

To było wszystko. Chwilę później odeszły. Był znowu sam. Został na drzewie 

w postaci sowy, próbując zdecydować, co ma zrobić.

Finn mówił, że przypominała królową. Kochała go.
Sfrunął na dół i pochwycił znów sztylet w dziób, po czym wzbił się w powietrze. 

Ta jego część, która była sową, nie chciała lecieć za dnia, lecz był przecież czymś 
więcej niż sową, czymś dużo więcej. Trudno mu było nieść sztylet, lecz dawał sobie 
radę.

Poleciał na północ, lecz tylko przez jakiś czas. Na zachód od puszczy Pendaran, 

powiedziała białowłosa. Wiedział, gdzie to jest, choć nie wiedział, skąd. Stopniowo 
zaczął skręcać na pomocny zachód.

Leciał bardzo szybko. Nadciągała burza.

Rozdział 5

Tam, gdzie się udawali – Wilczy Władca biegnący pod postacią wilka, Darien 

lecący jako sowa ze sztyletem w dziobie i trzy kobiety wysłane ze świątyni mocą 
Dany – tam Jennifer stała na balkonie Lisen, spoglądając na morze, a jej włosy 
rozwiewał orzeźwiający wiatr.

Tak była nieruchoma, że gdyby nie oczy bezustannie mierzące białogrzywe fale, 

można by ją wziąć za posąg na dziobie statku, a nie żywą kobietę czekającą na 
krawędzi lądu na przybycie owego statku. Wiedziała, że są daleko na północ od 
Taerlindel i częściowo dziwiło ją to. Lecz to tu właśnie Lisen oczekiwała na powrót 
statku z Cader Sedat, a w głębi duszy Jennifer była świadoma, wręcz przekonana, że 
jest to jej miejsce. Wewnątrz tego przekonania, niczym chwast w ogrodzie, narastało 
przeczucie.

Wiatr dął z południowego zachodu, a od chwili, gdy poranek zmienił się 

w popołudnie, nabrał jeszcze siły. Nie odrywając oczu od morza choćby na chwilę, 
kobieta odsunęła się od niskiego murku i siadła na krześle, które jej wyniesiono. 
Pogładziła palcami jego wypolerowane drewno. Brendel mówił, że wykonali je 
rzemieślnicy spod znaku Brein w Daniloth, na długo zanim jeszcze zbudowano Anor.

Brendel był tutaj, tak samo Flidais, znajome duchy nigdy nie oddalające się 

daleko od niej, nigdy nie odzywające się, chyba, że przemówiła do nich. Ta część jej 
osoby, która wciąż była Jennifer Lowell, uwielbiała konne przejażdżki, droczenie się 
ze swą współlokatorką i kochała Kevina Laine w równym stopniu za jego dowcip, co 
za jego czułość, buntowała się przeciwko tej ciężkiej powadze. Jednakże ją porwano 
po konnej przejażdżce rok temu, Kim miała teraz białe włosy i była jasnowidzącą 
obarczoną własnym ciężarem, a Kevin nie żył.

A ona sama była Guinevere i był tu też Artur, wciągnięty znów w wojnę 

przeciwko Ciemności. Był tym wszystkim, czym był zawsze. Przebił się przez mur, 
jakim otoczyła się od czasów Starkadh i wypuścił ją na wolność, po czym odpłynął 
daleko do miejsca śmierci.

Zbyt wiele wiedziała o jego przeznaczeniu i swej własnej, gorzkiej roli, jaką 

w nim odgrywała, by kiedykolwiek znów mogło jej być lekko na sercu. Była panią 
smutków i narzędziem kary i wydawało się, że niewiele może poradzić na jedno czy 
drugie. Przeczucia nasilały się, a cisza zaczęła ją przygnębiać. Odwróciła się do 
Flidaisa. W tym momencie jej dziecko przelatywało właśnie nad rzeką Wyth Llewen 
w sercu puszczy, zmierzając ku niej.

– Opowiesz mi jakąś historię? – spytała. – Póki czuwam?
Ten, którego znała na dworze Artura jako Taliesina i który stał teraz obok niej 

w swej prawdziwej, starszej postaci, wyjął zakrzywioną fajkę z ust, wydmuchał kółko 

dymu na wiatr i uśmiechnął się.

– Jaką opowieść? – zapytał. – Czego chcesz posłuchać, pani?
Potrząsnęła głową. Nie chciała być zmuszona do myślenia. – Cokolwiek. – 

Wzruszyła ramionami. Potem, po przerwie: – Opowiedz mi o Łowcach. Kim i Dave 
uwolnili ich, tyle wiem. Jak zostali spętani? Kim byli, Flidaisie?

Znów się uśmiechnął, a w jego głosie pobrzmiewało trochę więcej niż odrobina 

dumy. – Opowiem ci o wszystkim, o co mnie pytasz. I wątpię, czy istnieje jakaś żywa 
istota we Fionavarze teraz, gdy paraiko umarli i straszą w Khath Meigol, która 
znałaby prawdziwą historię.

Posłała mu ironiczne spojrzenie z ukosa. – Rzeczywiście znałeś wszystkie 

opowieści, nieprawdaż? Wszystkie, próżne dziecię.

– Znałem opowieści i odpowiedzi na wszystkie zagadki we wszystkich światach, 

z wyjątkiem... – przerwał nagle.

Brendel, który przyglądał się z zainteresowaniem, dostrzegł, iż leśny andain oblał 

się zdumiewającym, głębokim rumieńcem. Kiedy Flidais podjął opowieść, uczynił to 
innym tonem, a gdy zaczął mówić, Jennifer odwróciła się znów ku falom, nasłuchując 
i obserwując, znów zmieniona w posąg.

– Usłyszałem to od Ceinwen i Cernana dawno temu – powiedział Flidais, a jego 

głęboki głos przedzierał się przez odgłos wiatru. – Nawet andainów nie było jeszcze 
we Fionavarze, gdy wpleciono w czas ten świat, pierwszy ze światów Tkacza. Lios 
alfarów nie było jeszcze na Krośnie, ani też krasnoludów, ani wysokich ludzi zza 
morza, ani tych na wschód od gór, czy w spalonych słońcem krainach na południe od 
Cathalu.

Bogowie i boginie, którzy otrzymali imiona i moce z łaskawych rąk Tkacza, byli 

obecni. Istniały zwierzęta w lasach, a lasy były wówczas niezmierzone; żyły ryby 
w jeziorach, rzekach i w rozległym morzu i ptaki na jeszcze rozleglejszym niebie. Po 
niebie leciały także Dzikie Łowy, a w lasach i dolinach, przez rzeki i po górskich 
zboczach w dniach młodości świata chodzili paraiko i nadawali imona temu, co 
widzieli.

Za dnia wędrowali paraiko, a Łowcy odpoczywali, lecz nocą, gdy wschodził 

księżyc, Owein z siedmioma królami i dzieckiem, które jechało na Iselen, najbielszej 
z widmowych klaczy, wzbijali się w rozgwieżdżone niebo i polowali na zwierzynę 
lasów i otwartych przestrzeni aż do świtu, wypełniając noc dzikim pięknem swych 
okrzyków i myśliwskich rogów.

– Dlaczego? – Brendel nie mógł powstrzymać pytania. – Czy wiesz, dlaczego, 

leśny panie? Czy wiesz, czemu Tkacz wplótł ich zabijanie w Gobelin?

– Kto zna wzór na Krośnie? – rzekł z powagą Flidais. – Lecz to usłyszałem od 

Cernana od Zwierząt: Łowy umieszczono w Gobelinie, by były dzikie 

w najprawdziwszym sensie, by położyć nie dającą się opanować nić pod fundament 
wolności Dzieci, które miały przyjść później. Takim sposobem Tkacz nałożył na 
siebie ograniczenie, aby nikt, nawet on sam, tkając na Krośnie Światów, nie mógł 
przewidzieć i ukształtować dokładnie tego, co nastąpi. My, którzy pojawiliśmy się 
później, andainowie, którzy jesteśmy dziećmi bogów, lios alfarowie, krasnoludowie 
i wszystkie rasy ludzi, otrzymaliśmy wybór, pewną swobodę kształtowania naszego 
własnego przeznaczenia dzięki tej dzikiej nici Oweina i Łowów, która snuje się na 
Krośnie raz jako osnowa, a potem wątek, po kolei co jakiś czas. Cernan powiedział 
mi pewnej nocy dawno temu, że Łowy są tu właśnie po to, by być czymś dzikim, by 
przecinać odmierzoną wolę Tkacza. Być czymś nieprzewidywalnym i w ten sposób 
umożliwić nam istnienie.

Przerwał, bowiem zielone oczy Guinevere odwróciły się od morza ku niemu 

i było w nich coś, co pohamowało jego wymowę.

– Jakiego słowa użył Cernan? – spytała. – Nieprzewidywalny?
Ostrożnie sięgnął myślą wstecz, bowiem wyraz jej twarzy nakazywał ostrożność, 

a było to dawno temu. – To prawda – rzekł wreszcie, zrozumiawszy, że było to 
ważne, lecz nie rozumiejąc powodu tego. – Dokładnie tak powiedział, pani. Tkacz 
utkał Łowy i puścił je swobodnie na Krosno, abyśmy my z kolei mogli być wolni 
dzięki nim. Dobro i Zło, Światło i Ciemność, istnieją we wszystkich światach 
Gobelinu, ponieważ Owein i jego królowie istnieją i jadą za dzieckiem na Iselen, 
przeszywając niebiosa.

Odwróciła się w pełni od morza twarzą ku niemu. Nie potrafił wyczytać niczego 

zjej oczu; nigdy nie potrafił przeniknąć wyrazu jej oczu. Powiedziała: – Tak więc, 
z powodu Łowów, Rakoth stał się możliwy.

Nie było to pytanie. Przeniknęła tę opowieść do najgłębszej, najbardziej gorzkiej 

jej części. Odpowiedział jej tym, co Cernan i Ceinwen powiedzieli jemu, jedyną 
rzeczą, jaką można było powiedzieć: – On jest ceną, jaką płacimy.

Po chwili dodał nieco głośniej z powodu wiatru: – Jego nie ma w Gobelinie. 

Z powodu nieprzewidywalności Łowów samo Krosno nie było już nietykalne, nie 
było już wszystkim. Tak więc Maugrim był w stanie przedostać się spoza niego, 
spoza czasu i ścian Nocy, które ograniczają wszystkich pozostałych, nawet bogów, 
i wkroczyć do Fionavaru, a tym samym do wszystkich światów. Jest tutaj, lecz nie 
stanowi części Gobelinu; nigdy nie uczynił niczego, co by związało go z nim, więc 
nie może umrzeć, nawet gdyby wszystko na Krośnie miało zostać sprute, a wszystkie 
nasze nici przepadły.

Tę część Brendel znał, choć przedtem nie wiedział, jak do tego doszło. Z ciężkim 

sercem spojrzał na kobietę, która siedziała przy nich, a przyglądając się jej, wyczytał 
w niej pewną myśl. Nie był mądrzejszy od Flidaisa, ani nie znał jej od tak dawna, lecz 

jego dusza dostroiła się do służenia jej od tej nocy, gdy wykradziono ją spod jego 
opieki. Rzekł: – Jennifer, jeśli to wszystko jest prawdą, jeśli Tkacz narzucił 
ograniczenie swej własnej zdolności kształtowania naszego losu, z tego wynikałoby – 
musi wynikać – że przeznaczenie Wojownika nie jest nieuniknione.

Była to jej własna świtająca myśl, sugestia, jądro jasności w mroku, który ją 

otaczał. Spojrzała na niego, nie uśmiechając się, nie mając na to śmiałości, lecz 
bruzdy na jej twarzy wygładziły się, a głos tak się załamał, że serce mu się ścisnęło, 
gdy powiedziała: – Wiem. Myślałam o tym. Och, mój przyjacielu, czy to możliwe? 
Wyczułam różnicę, gdy tylko go ujrzałam – doprawdy! Nie było nikogo, kto byłby 
Lancelotem w taki sposób, wjaki ja byłam Guinevere, kto czekałby na przypomnienie 
sobie mojej historii. Powiedziałam mu o tym. Tym razem jest nas tylko dwoje.

Zobaczył, jak jej twarz promienieje, jak wraca na nią odrobina rumieńca 

nieobecnego od chwili, gdy Prydwen podniósł żagle, i wydawało się, że sprowadził ją 
w całej jej urodzie z krainy posągów i ikon do królestwa żywych kobiet, które 
potrafiły kochać i miały śmiałość łudzić się nadzieją.

Lepiej byłoby, dużo lepiej, pomyśli z goryczą lios alfar później tej nocy, nie 

mogąc usnąć w pobliżu Anor, gdyby nigdy nie pozwoliła sobie na to obnażenie 
uczuć.

– Czy mam ciągnąć dalej? – spytał Flidais tonem, w którym pobrzmiewała 

zgryźliwość właściwa zarozumiałym bajarzom.

– Proszę – szepnęła uprzejmie, odwracając się do niego. Lecz gdy podjął swą 

opowieść, znów skierowała wzrok ku morzu. Siedząc tak, słuchała jego opowieści 
o tym, jak Łowcy stracili swego malca, jeźdźca Iselen, tej nocy, gdy poruszyli 
księżyc. Próbowała przysłuchiwać się mu uważnie, gdy głębokim głosem ponad 
świstem wiatru snuł opowieść o tym, jak Connla, najpotężniejszy z paraiko, zgodził 
się rzucić czary, które wyślą Łowy na spoczynek do czasów, aż narodzi się kolejny, 
który będzie mógł wstąpić wraz z nimi na Najdłuższą Drogę – Drogę, która biegnie 
między światami a gwiazdami.

Jednakże jakkolwiek starałaby się, nie mogła całkiem opanować swych myśli, 

bowiem wcześniejsze wyjaśnienia andaina zapadły jej w serce i nie tylko w sposób 
widoczny dla Brendela. Nieprzewidywalność, zdolność wyboru, dar Tkacza dla jego 
Dzieci, dawała zgubnemu przeznaczeniu Artura możliwość odkupienia win, o jakiej 
przedtem nigdy nie miała odwagi nawet śnić. Jednakże w tym, co powiedział Flidais, 
było coś więcej. Coś, co sięgało głębiej niż ich odwieczna tragedia we wszystkich 
powrotach, czego lios alfar nie dostrzegał, i o czym Flidais zupełnie nic nie wiedział.

Niemniej jednak Jennifer wiedziała i tuliła to do swego szybko bijącego serca. 

Nieprzewidywalność, powiedział Cernan od Zwierząt o Dzikich Łowach i wyborze, 
jakiego byli ucieleśnieniem. To było jej własne słowo. Jej własne instynktowne słowo 

na jej reakcję na Maugrima. Na jej dziecko i jego wybór.

Spojrzała wypatrującym wzrokiem na morze. Dął bardzo silny wiatr i szybko 

nadciągały ciemne chmury. Siłą woli utrzymywała spokój na twarzy, lecz wewnątrz 
była tak otwarta, tak odsłonięta, jak tylko było to możliwe.

I w tym momencie Darien wylądował w pobliżu rzeki na krawędzi zarośli 

i ponownie przybrał ludzką postać.

Głos gromu był jeszcze odległy, a chmury wisiały jeszcze daleko nad morzem. 

Jednak burzę gnał wiatr z południowego zachodu, a gdy światło zaczęło się zmieniać, 
znający się na pogodzie lios alfar poczuł niepokój. Wziął Jennifer za rękę i we troje 
schronili się do komnaty na szczycie wieży. Flidais zasunął półkoliste szklane okna 
umocowane na szynach. Kiedy zamknęły się mocno, w nagłej ciszy Brendel 
zauważył, że andain niespodziewanie przechyla głowę, jakby coś usłyszał.

I tak było. Wycie wiatru na balkonie nie pozwalało mu usłyszeć alarmów 

rozbrzmiewających w Wielkiej Puszczy. Intruz. Nawet dwóch: jeden był już tu, 
a drugi nadchodził i przybędzie tu już wkrótce.

Tego, który się zbliżał, Flidais znał i obawiał się, bowiem był to jego pan, władca 

wszystkich andainów i najpotężniejszy spośród nich, lecz tego drugiego, który stał na 
dole w tej chwili, nie znał ani on, ani moce Puszczy i to je przerażało. Ze strachu 
wpadły we wściekłość, którą wyczuwał teraz jako napierającą siłę potężniejszą od 
wiatru na balkonie.

Bądźcie spokojni, nadał w duchu, choć sam był daleki od spokoju. Zejdę na dół. 

Zajmę się tym.

Do pozostałych, lios alfara i kobiety, którą znał jako Guinevere, powiedział 

ponuro: – Ktoś przybył, a Galadan jest w tej chwili w drodze tutaj.

Zauważył, jak wymienili spojrzenia i poczuł wzrost napięcia w komnacie. 

Pomyślał, że to odbicie jego własnego niepokoju, nie wiedząc niczego 
o wspomnieniach, jakie oboje mieli o Wilczym Władcy w lesie na wschód od Paras 
Derval nieco więcej niż rok temu.

– Spodziewacie się kogoś? – zapytał. – Kto przyszedłby tu za wami?
– Kto mógłby przyjść tu za nami? – odparł szybko Brendel. Nagle lios rozbłysnął 

nowym blaskiem, jakby zrzucił pelerynę, tak że przeświecała teraz jego prawdziwa 
natura. – Nikt nie przybył morzem; dostrzeglibyśmy ich – a jak ktokolwiek mógłby 
przybyć od strony lasu?

– Ktoś silniejszy od Puszczy – odrzekł Flidais, zatroskany nutą niepokoju, jaka 

pobrzmiewała w jego głosie.

Brendel już znalazł się na schodach. – Jennifer, zaczekaj tutaj. My zejdziemy 

i zajmiemy się tym. Zamknij drzwi za nami i otwórz tylko na głos któregoś z nas. – 
Mówiąc to, poluzował swój krótki miecz w pochwie i zwrócił się do Flidaisa – Ile 

czasu minie, nim przybędzie Galadan?

Andain posłał pytanie do Puszczy i przekazał odpowiedź: – Pół godziny, może 

mniej. Biegnie bardzo szybko w swej wilczej postaci.

– Pomożesz mi? – zapytał go bezpośrednio Brendel.
Oczywiście, to było pytanie. Andainowie rzadko troszczyli się o sprawy 

śmiertelników, a jeszcze rzadziej wtrącali się w nie. Jednakże Flidais miał w tym 
swój cel, swój najstarszy, najgłębszy cel, toteż grał na zwłokę. – Zejdę na dół z tobą. 
Powiedziałem puszczy, że zobaczę, kto to jest.

Brendel dostrzegł, że Jennifer ponownie bardzo zbladła, lecz dłonie jej nie drżały. 

Głowę trzymała wysoko wzniesioną i po raz kolejny Brendel był pełen podziwu dla 
jej czystej, niezachwianej odwagi, gdy powiedziała: – Zejdę na dół. Ktokolwiek tam 
jest, przyszedł tu z mego powodu; to może być przyjaciel.

– Może nie być – stwierdził Brendel poważnie.
– W takim razie nie byłabym bezpieczniejsza w komnacie – odparła spokojnie 

i zatrzymała się u szczytu krętych schodów, czekając na niego, by ją sprowadził. 
Jeszcze chwilę wahał się, a potem jego oczy zrobiły się zielone, dokładnie takiego 
samego koloru, jak jej. Wziął ją za dłoń i przyłożył ją wpierw do swego czoła, 
a potem do warg, po czym odwrócił się, by zejść z wyciągniętym mieczem w ręku. 
Jego kroki były lekkie i szybkie na kamiennych schodach. Poszła w jego ślady, 
a Flidais za nią. Przez głowę przebiegały mu kalkulacje i kłębiło się w niej od 
względów, możliwości i rozpaczliwie tłumionego podniecenia.

Gdy tylko wyszli na plażę, zobaczyli Dariena stojącego nad rzeką.
Wiatr niósł rozbryzgi słonej wody, które szczypały przy uderzeniu i zanim zeszli, 

niebo jeszcze bardziej pociemniało. Było teraz fioletowe z czerwonymi smugami, 
a znad rosnących fal morskich niósł się odgłos grzmotu.

Lecz do Brendela z lios alfarów, który natychmiast poznał, kto przyszedł, nawet 

to nie docierało. Szybko odwrócił się, by rzucić ostrzeżenie Jennifer, dać jej czas na 
przygotowanie się. Wtedy poznał po jej wyrazie twarzy, że nie potrzebowała jego 
ostrzeżenia. Już wiedziała, kim jest ten chłopiec stojący przed nią. Spojrzał na jej 
twarz mokrą od rozprysków morskiej wody i odsunął się na bok, gdy poszła ku rzece, 
gdzie stał Darien.

Flidais zbliżył się do niego z wyrazem nienasyconej ciekawości na twarzy. Na 

jego łysej głowie połyskiwały kropelki wody. Brendel uświadomił sobie, że ma przy 
sobie miecz i schował go cicho. Następnie razem z andainem przyglądali się, jak 
matka i dziecko spotykają się po raz pierwszy od tej nocy, gdy Darien narodził się.

Umysł Brendela przepełniała przygniatająca świadomość tego, jak wiele spraw 

może od tego zależeć. Nigdy nie zapomni tego popołudnia pod Letnim Drzewem 
i słów Cernana: Dlaczego pozwolono mu żyć? Pomyślał o tym, pomyślał o Pwyllu 

daleko na morzu, i świadom był w każdej chwili obecności syna Cernana, który biegł 
ku nim równie szybki, co narastająca burza i bardziej groźny.

Spojrzał na stojącego obok andaina, nie mając zaufania do wyraźnego, 

wścibskiego błysku w oczach Flidaisa. Niemniej jednak cóż mógł uczynić? Mógł 
tylko niespokojnie stać w pogotowiu; mógł zginąć w obronie Jennifer, gdyby doszło 
do tego; mógł przyglądać się.

I przyglądając się, zobaczył, że Darien ostrożnie odchodzi od brzegu rzeki. Gdy 

chłopiec zbliżył się, Brendel dostrzegł na jego czole jakiś diadem z osadzonym w nim 
ciemnym klejnotem i w głębi jego umysłu odezwał się dzwoneczek, brzęk kryształu 
o kryształ, ostrzeżenie płynące ze wspomnień, które nie należały do niego. Sięgnął 
wstecz do nich, lecz gdy to uczynił, ujrzał, że chłopiec wyciąga do swojej matki 
sztylet w pochwie, a gdy Darien odezwał się, wspomnienia Brendela zostały starte 
przez wymagającą natychmiastowej uwagi potrzebę chwili.

– Czy zechcesz... zechcesz przyjąć podarunek? – usłyszał. Miał wrażenie, że 

chłopiec gotów jest zerwać się do nagłej ucieczki na odgłos tchnienia lub spadającego 
liścia. Stał w bezruchu i z niedowierzaniem usłyszał odpowiedź Jennifer.

– Czy masz prawo go dać? – W jej głosie był lód i stal. Jej twardy, zimny 

i donośny ton rozcinał wiatr, ostry niczym sztylet, jaki podawał jej syn.

Zbity z tropu i nie spodziewający się tego Darien, zachwiał się i cofnął o krok. 

Klinga wypadła mu z dłoni. Żałując go, żałując ich oboje, Brendel zachował 
milczenie, chociaż całą duszą wołał do Jennifer, by była ostrożna i łagodna, by 
uczyniła wszystko, co w jej mocy, by zatrzymać chłopca przy sobie.

Za jego plecami rozległ się jakiś dźwięk. Szybko obejrzał się, płynnie sięgając 

dłonią po miecz. Jasnowidząca Brenninu z rozwianymi białymi włosami, które 
zasłaniały jej oczy, stała na obrzeżu lasu na wschód od Anor. Chwilę później jego 
zaskoczone oczy poznały najwyższą kapłankę, a później także charakterystyczną 
urodę Sharry z Cathalu i tajemnica jednocześnie wyjaśniła się i pogłębiła. Musiały 
przybyć ze świątyni, korzystając z korzenia ziemi i mocy Jaelle. Ale dlaczego? Co się 
działo?

Flidais również usłyszał ich przybycie, lecz nie Jennifer i Darien, którzy byli zbyt 

przejęci sobą nawzajem. Brendel odwrócił się ku nim. Stal za Jennifer i nie widział jej 
twarzy, lecz miała wyprostowane plecy i wzniesioną wysoko i władczo głowę 
podczas rozmowy z synem.

Który rzekł, tak mały i pozornie wątły na dzikim wietrze: – Sądziłem, że może... 

sprawić ci przyjemność. Zabrałem go. Myślałem...

Z pewnością teraz, pomyślał Brendel. Z pewnością teraz otworzy mu drogę.
– Nie – odparła Jennifer. – Dlaczego miałabym przyjąć sztylet, który nie należy 

do ciebie?

Brendel zacisnął dłonie. Miał wrażenie, że pięść ściska jego serce. Och, ostrożnie, 

pomyślał. Och, proszę, bądź uważna.

– Co ty tu robisz? – usłyszał głos matki Dariena.
Chłopcu podskoczyła głowa, jakby został uderzony. – Ja... ona mi powiedziała. 

Ta o białych włosach. Powiedziała, że jesteś...

– Zabrakło mu słów. Cokolwiek powiedział, zagłuszyło wycie wichru.
– Powiedziała, że tu jestem – rzekła jego matka ozięble i bardzo wyraźnie. – 

Doskonale. Oczywiście miała rację. I co z tego? Czego chcesz, Darienie? Nie jesteś 
już małym dzieckiem – sam się o to postarałeś. Czy chcesz, żebym tak cię 
traktowała? Oczywiście, że tak, chciał powiedzeć Brendel. Czyżby ona tego nie 
widziała? Czyżby tak trudno jej było?

Darien wyprostował się. Jego ręce wysunęły się naprzód niemal jakby z własnej 

woli. Odrzucił głowę i Brendelowi wydało się, że zauważył błysk. Wtedy chłopiec 
krzyknął z głębi serca:

– Czyżbyś nie chciała mnie?
Z jego wyciągniętych rąk wystrzeliły dwie błyskawice mocy, na lewo i na prawo 

od matki. Jedna pomknęła w głąb zatoki, trafiła w małą łódź przycumowaną do 
pomostu i roztrzaskała ją w drobne kawałki. Druga z sykiem przeleciała obok twarzy 
matki i podpaliła drzewo na obrzeżu Puszczy.

– Tkaczu przy Krośnie! – sapnął Brendel. Flidais u jego boku wydał zduszony 

odgłos, po czym pobiegł najszybciej jak mógł na swych krótkich nogach, by stanąć 
pod płonącym drzewem. Andain uniósł ręce w kierunku płomieni, wypowiedział 
słowa zbyt szybkie i ciche, by je posłyszeć, i ogień zgasł.

Tym razem prawdziwy ogień, pomyślał Brendel w odrętwieniu. Ostatnim razem, 

przy Letnim Drzewie było tylko złudzenie. Tkacz jeden wie, gdzie kończy się moc 
tego dziecka i dokąd zmierza.

Jakby w odpowiedzi na jego pytanie i jego nie wypowiedziane obawy, Darien 

znów się odezwał, tym razem wyraźnie, głosem, który wznosił się ponad hukiem 
wiatru, grzmotami nad morzem i dudnieniem dobiegającym z leśnego podłoża.

– Czy mam udać się do Starkadh? – spytał matkę wyzywająco. – Czy mam 

sprawdzić, czy ojciec nie przyjmie mnie milej? Wątpię, by Rakoth Maugrim miał 
jakieś opory przed przyjęciem skradzionego sztyletu! Czy zostawiasz mi jakiś wybór 
– Matko?

On nie jest dzieckiem, pomyślał Brendel. To nie słowa ani głos dziecka.
Jennifer nie poruszyła się ani nie drgnęła, nawet gdy pociski mocy strzeliły obok 

niej. Tylko jej palce, rozsunięte szeroko u jej boków, były jedyną oznaką napięcia. 
I znów pośród wątpliwości, obaw i otępiającego niezrozumienia, Brendel z lios 
alfarów poczuł lęk zmieszany z podziwem dla tego, co w niej widział.

Powiedziała: – Darienie, zostawiam ci jedyny wybór, jaki istnieje. Powiem ci 

tylko to i nic więcej: żyjesz, choć twój ojciec pragnął mej śmierci, abyś nigdy nie 
zjawił się w Gobelinie. Nie mogę wziąć cię w ramiona ani poszukać dla ciebie 
schronienia i miłości dla ciebie, jak uczyniłam to w domu Vae, gdy urodziłeś się. 
Czas na to minął dla nas. Przed tobą stoi wybór i wszystko mi mówi, że musisz go 
dokonać swobodny i nieskrępowany, bowiem inaczej nigdy nie zostanie dokonany. 
Jeśli teraz zwiążę cię ze sobą, lub nawet spróbuję, pozbawię cię tego, czym jesteś.

– A jeśli ja nie chcę dokonać tego wyboru?
Starając się zrozumieć, Brendel usłyszał, że głos Dariena zawisł, jak się zdawało, 

w połowie drogi między wybuchem mocy i błaganiem tęsknoty.

Jego matka zaśmiała się, lecz nie szorstko. – Och, moje dziecko – powiedziała. – 

Nikt z nas nie chce go dokonywać, i każdy z nas musi. Twój jest najtrudniejszy i ma 
największe znaczenie.

Wiatr nieco przycichł, zapadła chwilowa cisza, moment wahania. Darien rzekł: – 

Finn powiedział mi... przedtem... że moja matka kocha mnie i że uczyniła ze mnie 
kogoś specjalnego.

Teraz ręce Jennifer podniosły się, jakby mimowolnie. Chwyciła się mocno za 

łokcie złożonych na piersi rąk.

– Acushla machree – powiedziała albo przynajmniej tak sądził Brendel. Chciała 

coś jeszcze powiedzieć, lecz potem powstrzymała się, jakby ściągnęła sobie wodze 
krótko i srodze.

Po chwili dodała odmiennym tonem: – Mylił się... co do uczynienia cię kimś 

specjalnym. Wiesz o tym. Twoja moc pochodzi od Rakotha, gdy oczy robią ci się 
czerwone. Po mnie masz tylko wolność i prawo wyboru, by samodzielnie wybrać 
między Światłem i Ciemnością. Nic więcej.

– Nie, Jen! – wrzasnęła Jasnowidząca Brenninu na wiatr.
Za późno. Przy ostatnich słowach oczy Dariena znów się zmieniły i po goryczy 

jego śmiechu Brendel poznał, że utracili go. Wiatr znów się zerwał, jeszcze dzikszy 
niż uprzednio. Poprzez jego świst, przez głuche dudnienie puszczy Pendaran Darien 
krzyknął: – Mylisz się, matko! Mylisz się całkowicie. Nie zjawiłem się tu, by 
wybierać, lecz by zostać wybranym!

Wskazał na swe czoło. – Czyżbyś nie widziała, co mam na czole? Czyżbyś nie 

poznawała tego? – Rozległo się kolejne uderzenie gromu, głośniejsze niż wszystkie 
do tej pory, i zaczął padać deszcz. W nim, ponad nim, słychać było głos Dariena: – 
To Diadem Lisen! Światło przeciwko Ciemności – i zgasło, gdy go włożyłem!

Płachta błyskawicy rozjaśniła niebo na zachód od nich. Potem znów grzmot. 

Wtedy Darien powiedział: – Nie widzisz? Światło odwróciło się, a teraz ty również. 
Wybór? Nie mam żadnego! Jestem z Ciemności, która gasi Światło – i wiem, gdzie 

pójść!

Z tymi słowami podniósł sztylet z piasku pod swymi stopami, po czym pobiegł na 

oślep, gardząc złowieszczym dudnieniem puszczy, prosto do Pendaran w zacinającym 
ostro deszczu, zostawiając ich sześcioro na brzegu na pastwę zarówno burzy, która 
nadeszła, jak i ich czystego przerażenia.

Jennifer odwróciła się. Deszcz lał się strugami i Brendel w żaden sposób nie 

potrafił powiedzieć, czy na jej twarzy były łzy czy krople deszczu.

– Chodźcie – powiedział – musimy wejść do środka. – Tu na zewnątrz jest 

niebezpiecznie!

Jennifer zignorowała go. Pozostałe trzy kobiety podeszły bliżej. Odwróciła się do 

Kim, czekając, spodziewając się czegoś.

I doczekała się. – Coś ty, w imię wszystkiego, co święte, uczyniła! – wrzasnęła 

przez wycie wichru Jasnowidząca Brenninu. Trudno było utrzymać się na nogach; 
wszyscy byli przemoczeni do suchej nitki. – Posłanie go tu miało być ostatnią szansą 
powstrzymania go od pójścia do Starkadh, a ty wypędziłaś go prosto tam! On pragnął 
tylko pociechy, Jen!

Jednakże odpowiedziała jej Guinevere, zimniejsza i sroższa od żywiołów. – 

Pociechy? Czyż ja mogę udzielić komuś pociechy, Kimberly? A ty? Czy ktokolwiek 
z nas dzisiaj, teraz? Nie miałaś prawa posyłać go tutaj i wiesz o tym! Chciałam, żeby 
był nieprzewidywalny, żeby miał wolny wybór, i nie cofnę się przed tym! Jaelle, co 
ty sobie wyobrażałaś? Byłaś w pokoju w Paras Derval, gdy powiedziałam o tym 
Paulowi. Mówiłam całkiem serio! Jeśli skrępujemy go, lub nawet spróbujemy, 
stracimy go!

Coś jeszcze było w jej wnętrzu, w najgłębszym zakamarku serca, lecz nie 

powiedziała o tym. To należało do niej, było zbyt nagie, by o tym mówić: On jest 
moimi Dzikimi Łowami, szeptała bez przerwy w duchu. Moim Oweinem, moimi 
widmowymi królami, moim dzieckiem na Iselen. Nimi wszystkimi. Nie była ślepa na 
rezonans. Wiedziała, że zabijali z radością i bez rozróżnienia. Wiedziała, kim są. Od 
czasu opowieści Flidaisa na balkonie wiedziała również, co znaczą.

Spojrzała wściekle na Kimberly przez siekący deszcz, patrząc, czy będzie miała 

czelność odezwać się jeszcze. Lecz jasnowidząca milczała, a w jej oczach Jennifer już 
nie dostrzegła gniewu, ni strachu, a tylko smutek i mądrość i miłość, którą pamiętała 
jako wiecznie niezmienną. W gardle dziwnie ją ściskało.

– Wybaczcie mi – kobiety spojrzały na tego, który się odezwał. – Wybaczcie mi – 

powtórzył Flidais, walcząc co sił ze wzburzeniem serca i starając się zachować spokój 
w głosie. – Jak rozumiem, jesteś Jasnowidzącą Brenninu?

– Jestem – rzekła Kim.
– Ja jestem Flidais – powiedział z nieświadomym pośpie chem nawet przy 

podawaniu przybranego od niechcenia imienia Nie pozostało mu jednakże wiele 
cierpliwości; był już blisko, tał blisko. Bał się, że oszaleje z podniecenia. – 
Powinienem wam powiedzieć, że Galadan jest bardzo blisko – sądzę, że kilka minut 
drogi stąd.

Jennifer uniosła dłonie do ust. Zapomniała o tym, całkowicie przejęta tymi 

ostatnimi kilkoma chwilami. Wszystko teraz wróciło: noc w lesie i wilk, który zabrał 
ją dla Maugrima, a potem stał się mężczyzną, który rzekł, Ona ma pojechać na 
północ. Gdyby tak nie było, sam bym się nią zajął. Tuż zanim oddał ją łabędzicy. 
Wzdrygnęła się. Nie mogła się powstrzymać. Usłyszała, jak Flidais mówi, z jakiegoś 
powodu wciąż zwracając się do Kim:

– Sądzę, że mogę być pomocny. Wydaje mi się, że potrafię odciągnąć go stąd, 

jeśli pójdę wystarczająco szybko.

– W takim razie, idź! – krzyknęła Kim. – Jeśli jest tylko kilka minut...
– Albo – ciągnął Flidais, nie potrafiąc już dłużej skryć wznoszącej się nuty 

w swym głosie – mógłbym niczego nie robić, jak jest w zwyczaju andainów. Albo, 
gdybym zechciał, mógłbym powiedzieć mu dokładnie, kto właśnie opuścił tę polanę, 
i kto jest tutaj.

– Wpierw zabiłbym cię! – wybuchł Brendel, którego oczy błyszczały w deszczu. 

Błyskawica rozcięła wzburzoną toń morza. Rozległ się kolejny grzmot.

– Mógłbyś spróbować – powiedział Flidais, zachowując zimną krew. – Nie 

udałoby ci się. A potem przyszedłby Galadan.

Przerwał, czekając i spoglądając na Kim, która powoli rzekła:
– Dobrze. Czego chcesz?
Wśród wycia wichru Flidais zdał sobie sprawę z wielkiej, spiętrzonej jasności 

w swym sercu. Czule, z delikatną, nieuchwytną radością, powiedział: – Tylko jednej 
rzeczy. Małej rzeczy. Tak małej. Tylko imienia. Imienia wzywającego Wojownika. – 
Jego dusza śpiewała. Zaczął pląsać na mokrym morskim brzegu; nie mógł się 
powstrzymać. Już je miał. Już było w jego rękach.

– Nie – oświadczyła Kimberly.
Szczęka mu opadła w przemoczony gąszcz brody.
– Nie – powtórzyła. – Złożyłam przysięgę, kiedy on przyszedł do mnie, i nie 

złamię jej.

– Jasnowidząca – zaczęła Jaelle.
– Musisz! – jęknął FJidais. – Musisz mi je wyjawić. To jedyna zagadka. Ostatnia! 

Znam wszystkie inne rozwiązania. Nigdy bym nie zdradził. Nigdy! Tkacz i wszyscy 
bogowie wiedzą, że nigdy bym nie zdradził – ale ja muszę je znać, jasnowidząca! To 
me najskrytsze marzenie!

Dziwne, prorocze zdanie, które przyszło za nią z innego świata. Kim 

przypomniała sobie te słowa z wszystkich lat, jakie minęły, przypominając sobie, że 
myślała o nich na górskim płaskowyżu, gdy Brock leżał nieprzytomny u jej boku. 
Spojrzała na przypominającego gnoma andaina, który rozpaczliwie załamywał ręce 
w błagalnej desperacji. Przypomniała sobie Artura w chwili, gdy odpowiedział na jej 
wezwanie na Glastonbury Tor, ciężar przygniatający jego barki, znużenie i gwiazdy 
spadające bez końca przez jego oczy. Popatrzyła na Jennifer, która była Guinevere.

I która rzekła, cicho, lecz wystarczająco blisko, by usłyszeć ją przez wiatr 

i deszcz. – Daj mu je. W taki sposób imię to jest przekazywane. To część utkanego 
przeznaczenia. Złamane przysięgi i żal są w jego sercu, Kim. Przykro mi, naprawdę.

Te przeprosiny na końcu przemówiły wreszcie do niej bardziej niż cokolwiek 

innego. Bez słowa odwróciła się i odeszła nieco na bok. Obejrzała się i skinęła głową 
na andaina. Potykając się, nieomal przewracając z pośpiechu i niecierpliwości, 
podbiegł do niej truchcikiem. Popatrzyła na niego z góry, nie fatygując się nawet, by 
ukryć wzgardę. – Odejdziesz stąd z tym imieniem, ale nakładam na ciebie dwa 
obowiązki. Nigdy nie powtórzysz go żadnej duszy w żadnym ze światów, 
i rozprawisz się natychmiast z Galadanem, czyniąc wszystko, co trzeba, by nie 
dopuścić go do wieży i ukryć przed nim wiedzę o Darienie. Uczynisz tak?

– Na wszystkie moce Fionavaru, przysięgam – powiedział. Ledwo mógł na tyle 

opanować głos, by mówić. Wstał i wzniósł się na palce, by być bliżej niej. Mimo woli 
wzruszyła ją ta jego bezradna tęsknota, to pragnienie malujące się na jego twarzy.

– Zabójca dzieci – rzekła i złamała przysięgę.
Zamknął oczy. Promienna ekstaza wypłynęła na jego twarz. Ach! – jęknął, zdjęty 

nieziemskim uczuciem. – Ach! – Nie powiedział nic więcej, stojąc tak z zamkniętymi 
oczyma i głową uniesioną ku padającemu deszczowi jakby ku błogosławieństwu. 
Następnie otworzył oczy i zmierzył ją spokojnym spojrzeniem.

Z godnością, jakiej nie spodziewała się tak szybko po tym uniesieniu, powiedział: 

– Nienawidzisz mnie teraz. I nie bez przyczyny. Jednak wysłuchaj mnie, 
jasnowidząca: uczynię wszystko, co poprzysiągłem uczynić, i więcej. Uwolniłaś mnie 
od pragnienia. Kiedy dusza uzyska to, czego potrzebuje, nie ma w niej tęsknot. Tak 
jest teraz ze mną. Z mroku tego, co wyrządziłem tobie, powstanie światło albo zginę, 
próbując dokonać tego. – Wyciągnął rękę i wziął jej dłoń między swoje. – Nie 
wchodźcie do wieży; on będzie wiedział, czy są w niej ludzie. Znoście deszcz 
i czekajcie na mnie. Nie zawiodę was.

Potem zniknął, biegnąc na krótkich, krzywych nogach, stając się jednakże śmigły 

i niedostrzegalny natychmiast po wkroczeniu do puszczy. Moc Pendaranu poruszała 
się w swoim żywiole.

Kim odwróciła się ku pozostałym, którzy czekali na zachód od niej, nieco dalej 

na brzegu. Stali zgromadzeni razem, wydani na pastwę żywiołów. Coś, jakiś instynkt, 

kazał jej zerknąć na swą dłoń. Nie na Baelrath, który był całkowicie potulny, lecz na 
kamień vellin na nadgarstku. I zobaczyła, jak powoli obraca się w jedną i drugą 
stronę.

Moc była tu obecna. Magia w sztormie. Powinna była wiedzieć o tym od 

pierwszego podmuchu wiatru. Jednakże nie miała czasu, by przyglądać się, ani 
zastanawiać nad czymkolwiek, poza Darienem, od chwili, gdy Jaelle sprowadziła je 
tutaj. Teraz miała. Teraz nastała taka chwila, spokojna przestrzeń pośród dzikiego 
szału żywiołów. Spojrzała obok trzech kobiet i lios alfara i dostrzegła na morzu statek 
pędzący bezradnie przed wichrem ku zatoce.

Rozdział 6

Przez długi czas Coli z Taerlindel przy sterze swego statku walczył z wiatrem. 

Rozpaczliwie i z pewnym geniuszem żeglując pod wiatr południowozachodni, przez 
większość pochmurniejącego dnia walczył, by utrzymać Prydwena na kursie, który 
zaprowadzi ich z powrotem do przystani, z której wypłynęli. Wykrzykując z całych 
sił rozkazy wśród wycia huraganu, kazał ludziom z Południowej Twierdzy skakać od 
żagla do żagla, zwijać je i ustawiać tak, by wyrwać każdy możliwy cal ruchu na 
wschód żywiołom, jakie spychały go na północ.

Był to popis żeglarskiego kunsztu najwyższej jakości, obliczeń wykonywanych 

dzięki instynktowi i odwadze na pokładzie dziko kołyszącego się statku, czystej siły 
i czystej odwagi. Coli walczył całą mocą swych żylastych ramion, by utrzymać ster 
wbrew sztormowi, który spychał statek z obranego kursu.

A był to tylko wicher, zaledwie pierwsza, delikatna mgiełka deszczu. Prawdziwy 

sztorm, masywny i wiszący ponuro za prawą burtą i z tyłu, dopiero miał nadejść. 
Nadchodził jednak, pochłaniając resztki nieba. Słyszeli gromy, widzieli smugi 
błyskawic płonące na zachodzie i czuli wzmagający się świst wiatru, a potężne, 
oślepiające rozbryzgi wody zalewały ich, gdy ślizgali się po kołyszącym pokładzie, 
starając się wykonywać stale wykrzykiwane rozkazy Colla.

Spokojnie wydawał polecenia, żeglując swym statkiem z niesłychanym, 

wrodzonym artyzmem wzdłuż rowów i pod grzbiet fal, oceniając morze po obu 
stronach i często posyłając spojrzenie w górę, by ocenić wypełnienie żagli oraz 
szybkość, z jaką zbliżała się burza. Czynił to wszystko ze spokojem, lecz także 
z dziką, zawziętą uwagą i z niemałą dumą. Ze spokojem też, gdy w końcu stało się 
bez wątpienia jasne, że nie ma wyboru, Coli poddał się.

– Na lewą burtę! – ryknął tym samym głosem, jakiego używał podczas całej 

zaciętej walki z burzą. – Na północny wschód! Przykro mi, Diar, ale będziemy 
musieli płynąć z wiatrem i zaryzykować na drugim końcu!

Diarmuid dan Aillel, następca tronu Najwyższego Królestwa Brenninu, był zbyt 

zajęty zmaganiem się z linką od żagla zgodnie z rozkazem, by w jakikolwiek sposób 
zareagować na przeprosiny. Obok księcia, przemoczony do suchej nitki i niemal 
ogłuszony rykiem huraganu Paul starał się być pomocny i zajmować się tym, na czym 
się znał.

Tym, co wiedział od chwili, gdy tylko wiatr zerwał się dwie godziny temu – gdy 

tylko spojrzał daleko na południowo-zachodni horyzont, na którym znajdowała się 
ciemna kreska, będąca teraz już zasłoną, rozprzestrzeniającą się ciemnością, która 
zasłania niebiosa. Po biciu pulsu Mórnira w swym wnętrzu, nieruchomym miejscu jak 
staw w swej krwi, które zaznaczało obecność Boga, wiedział, iż to, co nadchodzi, co 

już nadeszło, jest czymś więcej niż burzą.

Był Pwyllem Dwukrotnie Narodzonym, naznaczonym na Letnim Drzewie dla 

mocy, nazwanym dla niej, toteż wiedział, kiedy objawiała się moc tej wielkości. Paul 
wiedział, że Mórnir ostrzegł go, lecz nie mógł uczynić nic więcej. Nie była to jego 
burza mimo trzaskających piorunów, ani też Liranana, zwodniczego boga morza. 
Mogła być dziełem Metrana z Kotłem z Khath Meigol, lecz zdradziecki mag był 
martwy, a kocioł strzaskany na kawałki. A ten sztorm tak daleko na morzu nie był 
dziełem Rakotha Maugrima z Starkadh.

Co oznaczało jedno i tylko jedno, a Coli z Taerlindel pomimo swej dzielności 

i kunsztu, nie miał szans. Nie jest to rzecz, jaką mówi się kapitanowi na morzu, Paul 
był na tyle mądry, by o tym wiedzieć. Trzeba pozwolić mu walczyć i ufać, że będzie 
wiedział, kiedy dalsza walka jest nadaremna. A potem, jeśli ujdzie się z życiem, 
można próbować zaleczyć jego dumę świadomością tego, co go pokonało.

Jeśli ujdzie się z życiem.
– Na krew Lisen! – zakrzyknął Diarmuid. Paul uniósł głowę – na czas, by ujrzeć, 

jak niebo ginie pożarte całkowicie, a ciemnozielona, spieniona fala, dwukrotnie 
wyższa od statku zaczyna spadać.

– Trzymajcie się! – krzyknął znów książę i chwycił Paula żelaznym uściskiem za 

pośpiesznie narzuconą kurtkę. Paul objął jednym ramieniem Diarmuida, a drugie 
przełożył przez linę przywiązaną do masztu, ściskając ją z całych sił. Potem zamknął 
oczy.

Fala zwaliła się na nich z ciężarem morza i zagłady. Przeznaczenia, którego nie 

można opóźnić, ani któremu nie można umknąć. Diarmuid trzymał go, Paul ściskał 
księcia, a obaj trzymali się za ręce niczym dzieci, którymi byli.

Dziećmi Tkacza. Tkacza przy Krośnie, którego dziełem była ta burza.
Kiedy odzyskał już wzrok i mógł oddychać, Paul spojrzał na ster przez ulewny 

deszcz i rozbryzgi wody. Coli miał teraz pomoc, bardzo potrzebną pomoc przy 
rwącym mięśnie zadaniu trzymania statku na nowym kursie, którym teraz pędzili 
z pełną szybkością sztormu, niebezpiecznie, przejmująco szybko na wzburzonym 
morzu, z szybkością, przy której najmniejsze obrócenie steru mogło przewrócić ich 
jak zabawkę na falach. Jednakże teraz przy Collu stał Artur Pendragon, równoważąc 
go, ciągnąc za rumpel ramię przy ramieniu z marynarzem. Jego siwiejąca broda była 
przemoczona słonymi bryzgami wody. Paul wiedział już – choć nie mógł tego 
naprawdę zobaczyć z miejsca, w którym siedział skulony w cieniu głównego masztu 
– że gwiazdy spadają bez końca w oczach Wojownika, którego znów niesie naprzód 
ku przepowiedzianemu losowi dłoń Tkacza, który utkał jego przeznaczenie.

Dzieci, pomyślał Paul. Zarówno dzieci, jakimi byli wszyscy, bezradni na tym 

statku, jak i dzieci, które zginęły, gdy Wojownik był młody i tak strasznie obawiał 

się, iż jego jasny sen pryśnie. Dwa obrazy zmąciły się w jego myślach, gdy deszcz 
i krople morskiej wody zlały się razem, pędząc ich naprzód.

Uciekając przed wichrem, Prydwen pruł przez morze z szybkością, jakiej 

wytrzymania nigdy nie wymagano przedtem od statku, ani też od żagli. Mimo to belki 
tego okrętu, choć krzyczały i trzeszczały z wysiłku, wytrzymywały, a żagle, utkane 
z miłością, troską i wiekową sztuką w Taerlindel Żeglarzy, pochwyciły wicher, 
wypełniły się nim i nie rozdarły, choć błyskawice rozcinały czarne niebo nad nimi, 
a sam przestwór mórz kołysał się od gromów.

Mknąc na szalonym grzbiecie takiego pędu, dwaj mężczyźni przy sterze z całych 

sił utrzymywali kurs ciałami napiętymi od brutalnego wysiłku. A potem, co nie było 
dla nikogo zaskoczeniem, jedynie stłumionym, bolesnym przeczuciem 
nieuchronności, Paul dostrzegł, jak Lancelot z Jeziora podchodzi do nich. I tak oto, 
w końcu było ich trzech: Coli sterujący swym statkiem i Lancelot z Arturem po obu 
jego stronach, wsparci szeroko rozstawionymi stopami w śliski pokład i trzymający 
rumpel razem w bezbłędnej, niezbędnej harmonii, prowadząc ten mały, dzielny, 
cierpliwy stateczek do zatoki Anor Lisen.

I nie mogąc zejść choćby jednym stopniem z kierunku wiatru, płynąc wprost na 

wyszczerbione zęby skał, które strzegły południowego wejścia do zatoki.

Paul później nie wiedział, czy było ich przeznaczeniem przeżyć. Wiedział, że 

Artur i Lancelot muszą, bowiem inaczej sztorm, który ich tu zaniósł, nie miałby 
sensu. Jednakże reszta z nich nie była niezbędna dla dalszego rozwoju opowieści, 
jakkolwiek gorzka mogłaby być ta myśl.

Nie dowiedział się również nigdy, co go ostrzegło. Pędzili tak szybko przez mrok 

i zacinające, oślepiające strugi deszczu, że żaden z nich nawet nie zauważył brzegu, 
a co dopieru skał. Sięgając później pamięcią wstecz, starając się przeżyć ten moment 
jeszcze raz, sądził, iż mogły mu to podpowiedzieć jego kruki, lecz w tym momencie 
na Prydwenie panował zamęt i nie mógł być niczego pewien.

Wiedział jednakże, że w ułamku sekundy nim Prydwen roztrzaskał się na wieki 

na kawałki i drzazgi, stanął na równe nogi, stojąc nienaturalnie pewnie w tym 
nienaturalnym sztormie i krzyknął głosem, który objął grzmot i zawarł go w sobie, 
który był nim i był w jego wnętrzu – dokładnie tak jak wtedy, gdy był Letnim 
Drzewem i był w jego wnętrzu tej nocy, gdy sądził, że umarł – i tym głosem, głosem 
Mórnira, który go odesłał, zakrzyknął, Lirananie! w chwili, gdy nastąpiło zderzenie.

Maszty pękły z trzaskiem walących się drzew; popękały burty i pokład; dno 

statku zostało przedziurawione bezlitośnie i całkowicie, i czarne morze wdarło się do 
środka. Paul został wyrzucony niczym liść, gałązka, rzecz pozbawiona znaczenia, 
z pokładu nagle osiadłego na brzegu statku. Wszyscy wypadli za burty, cała załoga 
tego, co jeszcze przed chwilą było ukochanym Prydwenem dziadka Colla.

Kiedy Paul leciał, w tym ułamku sekundy w powietrzu, kolejnym fragmencie 

pociętego na drobiny czasu, smakując swą drugą śmierć, wiedząc o skałach 
i kipiącym, wściekłym, niszczącym wszystko morzu, w tym momencie usłyszał czyjś 
głos w swych myślach, głos czysty i dobrze zapamiętany.

Liranan przemówił do niego i rzekł: Zapłacę za to i zapłacę raz jeszcze 

i zmuszony będę znów zapłacić nim zakończone zostanie tkanie czasu. Lecz jestem ci 
winien przysługę, bracie – morskie gwiazdy znów błyszczą w pewnym miejscu, 
ponieważ przymusiłeś mnie do udzielenia ci pomocy. To nie jest przymus; to dar. 
Pamiętaj o mnie!

Wtedy Paul spadł, koziołkując bezradnie w wody zatoki.
Spokojne, niewzruszone, niebiesko-zielone wody zatoki. Z dala od 

wyszczerbionych, morderczych skał. Z dala od zabójczego wiatru, wśród łagodnego 
deszczu, który padał delikatnie, pozbawiony ostrości, jaką nadawał mu huraganowy 
wicher.

Tuż za łukiem zatoki sztorm wciąż szalał, błyskawice wciąż biły z posiniałych 

chmur. Tam, gdzie on się znajdował, gdzie znajdowali się wszyscy, deszcz padał 
miękko z letniego, zachmurzonego nieba, podczas gdy płynęli pojedynczo, parami, 
lub w grupkach do plaży w cieniu Wieży Lisen.

Gdzie stała Guinevere.
Kim uświadomiła sobie, że to był cud. Zdawała sobie jednakże również sprawę 

ze zbyt wielu rzeczy, by ronić łzyjedynie z radości i ulgi. Zbyt gęsta była ta tkanina, 
zbyt wiele było w niej odcieni, faktur i niezliczonych, splątanych nitek zarówno 
osnowy, jak i wątku, by jakiekolwiek uczucie mogło być prawdziwie czyste.

Widziały, jak statek pędził na skały. Potem, w tej chwili uświadomienia sobie 

i przerażenia, usłyszały pojedynczy, władczy dźwięk, coś pośredniego między 
piorunem i głosem, i natychmiast – absolutnie natychmiast – wiatr ucichł całkowicie, 
a wody zatoki stały się gładkie jak szklana tafla. Ludzie, którzy stanowili załogę 
Prydwena, wypadli przez rozpadające się burty statku do zatoki, która zabiłaby ich 
jeszcze dwie sekundy wcześniej.

Cud. Może będzie później dość czasu, by poszukać jego źródła i złożyć 

podziękowania. Lecz jeszcze nie teraz. Nie teraz, w tym splątanym, usianym 
smutkiem momencie objawienia odwiecznego przeznaczenia.

Bowiem mimo wszystko było ich teraz troje i Kim nic nie mogła uczynić, 

zupełnie nic, by ukoić ból swego serca. Z morza wyłonił się mężczyzna, którego nie 
było na Prydwenie, kiedy ten wypływał. Mężczyzna bardzo wysoki, o ciemnych 
włosach i oczach. U boku miał długi miecz, przy nim szedł Cavall, szary pies, 
a w ramionach, starannie trzymając je przed sobą, mężczyzna niósł ciało Artura 
Pendragona. Cała piątka ludzi na plaży czekała, wiedząc, kim jest ów mężczyzna.

Czworo z nich zostało nieco z tyłu, choć Kim wiedziała, iż każdy odruch duszy 

Sharry gnał ją ku morzu, z którego wychodził właśnie Diarmuid, pomagając wydostać 
się jednemu ze swoich ludzi. Niemniej jednak zwalczyła ten impuls i Kim szanowała 
ją za to. Stojąc pomiędzy Sharrą i Jaelle z Brendelem o krok z tyłu i na boku, 
przyglądała się, jak Jennifer idzie w łagodnym deszczu, by stanąć naprzeciw dwóch 
mężczyzn, których kochała i przez których była kochana przez tyle żywotów w tak 
wielu światach.

Guinevere wspominała chwilę na balkonie wieży wcześniej tego popołudnia, gdy 

Flidais powiedział o nieprzewidywalności, jaką Tkacz wplótł w swój Gobelin jako 
ograniczenie dla samego siebie. Wspominała jakby z nieskończenie wielkiej 
odległości ową eksplozję nadziei w myślach, że tym razem może być inaczej z tego 
właśnie powodu. Ponieważ nie było Lancelota, brak było trzeciego wierzchołka 
trójkąta, tak więc zamysł Tkacza mógł zostać jeszcze zmieniony, bowiem sam Tkacz 
uczynił miejsce w Gobelinie na zmianę.

Nikt nie wiedział o tej myśli, nikt nigdy się o niej nie dowie. Została teraz 

pogrzebana, strzaskana i utracona.

Na jej miejscu stał teraz Lancelot z Jeziora, którego dusza była drugą połową jej 

własnej. Którego oczy były tak ciemne, jak za każdym razem poprzednio, równie 
niewymagające, równie rozumiejące, z tym samym pogrzebanym w ich głębi 
cierpieniem, które tylko ona potrafiła zrozumieć i tylko ona ukoić. Którego dłonie... 
którego smukłe, pełne wdzięku dłonie wojownika były dokładnie takie same, jak 
ostatnim razem i poprzednim razem, za każdym bolesnym razem, kiedy kochała je 
i kochała jego jako zwierciadło samej siebie.

Którego dłonie tuliły teraz łagodnie, z nieskończoną, charakterystyczną 

delikatnością ciało swego suzerena, jej męża. Którego kochała.

Którego kochała, pomimo wszystkich kłamstw, całego oszczerczego, 

zazdrosnego niezrozumienia, pełną i burzącą wszystko namiętnością, która przeżyła 
i żyć będzie i rozszarpywać ją za każdym razem, gdy znów się obudzi ze 
świadomością tego, kim była i kim przeznaczenie każe jej być. Ze wspomnieniem 
i świadomością zdrady jak kamień pośrodku wszystkiego. Żalu w sercu marzenia, 
powodu, dla którego jest tutaj ona i Lancelot. Ceny, przekleństwa, kary wyznaczonej 
przez Tkacza Wojownikowi w imię dzieci, które zginęły.

Ona i Lancelot w milczeniu stali naprzeciwko siebie na plaży, w przestrzeni, 

która obserwatorom zdawała się wycięta jakimś sposobem z przypływów i odpływów 
czasu: na wyspie na Gobelinie. Stała przed dwoma mężczyznami, których kochała, 
z gołą głową w deszczu i przypominała sobie o tak wielu sprawach.

Jej spojrzenie padło ponownie na jego dłonie i przypomniała sobie czas, gdy 

oszalał – przez jakiś czas rzeczywiście – z miłości do niej i zaprzeczania temu 

pragnieniu w głębi swej duszy. Jak uciekł z Camelotu do lasu i wędrował tam przez 
zmieniające się pory roku, nagi nawet w zimie, samotny i zdziczały, wychudły do 
kości z tęsknoty. I przypomniała sobie te dłonie wtedy, gdy go wreszcie sprowadzono 
z powrotem: te blizny, rany, strupy, odciski, połamane paznokcie, odmrożenia od 
wygrzebywania jagód spod śniegu.

Przypomniała sobie, że Artur płakał. Ona nie. Nie wtedy, dopiero później, gdy 

została sama. To tak bardzo bolało. Myślała, że śmierć będzie lepsza niż ten widok. 
Bardziej niż cokolwiek innego, to właśnie te dłonie, namacalny dowód tego, co 
miłość do niej czyni z nim, otworzyły jej barykady i wpuściły go do zacisza jej serca, 
dokąd tak długo nie miał wstępu. Jak mogło być zdradą kogokolwiek, czy 
czegokolwiek, oferowanie schronienia komuś takiemu? I spojrzenie w całość lustra, 
aby odbicie ognia w nim mogło pokazać ich oboje obok niego?

Wciąż milczała w deszczu i on także, i żadne z jej przemyśleń nie odbijało się na 

jej twarzy. Mimo to on znał jej myśli, a ona wiedziała, że on je zna. Bez ruchu, bez 
słowa, dotknęli się po tak długim rozstaniu, a mimo to nie dotknęli się. Jego dłonie, 
czyste teraz, bez blizn, smukłe i piękne, trzymały Artura w uścisku miłości, która 
przemawiała do niej tak głęboko, że słyszała ją niczym chór w swym sercu, dźwięk 
wysokich głosów pod łukowym sklepieniem, śpiewających o radości i cierpieniu.

I wtedy przypomniała sobie coś jeszcze, a tego on nie mógł wiedzieć, choć jego 

ciemne oczy mogły pociemnieć jeszcze bardziej, spoglądając w jej własne. Nagle 
przypomniała sobie, kiedy ostatni raz widziała jego twarz: nie w Camelocie, ani 
w żadnym z innych żywotów, innych światów, do których sprowadzało ich 
przeznaczenie Artura, lecz w Starkadh, nieco ponad rok temu. Kiedy Rakoth 
Maugrim, dręcząc ją dla przyjemności, jaką mu to dawało, przetrząsał bez wysiłku 
otworzone komnaty jej wspomnień i wydobył wizerunek, jakiego nie pamiętała, 
wizerunek mężczyzny, który teraz stał przed nią. Teraz rozumiała. Znów ujrzała 
chwilę, gdy bóg ciemności przyjął ten kształt w szyderstwie, w próbie splamienia 
i splugawienia jej wiedzy o miłości, by pokalać to wspomnienie, wypalić je z niej 
krwią, która kapała z czarnego kikuta jego utraconej ręki i parzyła ją.

Stojąc u stóp Anor, gdy wraz z odejściem burzy chmury zaczęły rozpraszać się na 

zachodzie, gdy wyjrzały pierwsze promienie słońca nisko nad morzem, wiedziała, że 
Rakoth poniósł klęskę.

Lepiej byłoby, gdyby mu się udało, pomyślała ironicznie, a z oddali część jej 

duszy. Lepiej byłoby, gdyby wypalił z niej tę miłość, uczynił coś dobrego z otchłani 
swego zła, uwolnił ją od Lancelota, aby położyć wreszcie kres tej niekończącej się 
zdradzie.

Ale nie uczynił tego. Kochała tylko dwóch mężczyzn w całym swym życiu, 

dwóch najbardziej jaśniejących mężczyzn we wszystkich światach. I kocha ich nadal.

Zauważyła zmieniające się światło: bursztyn, odcienie złota, Zachód słońca po 

burzy. Deszcz przestał padać. Nad ich głowami pojawił się błękitny skrawek nieba, 
przechodzący ku dołowi w stłumione barwy zmierzchu. Słyszała szum nadpływającej 
fali i jej odpływ po piasku i kamieniach. Stała najbardziej wyprostowana jak mogła, 
zupełnie nieruchomo; miała wrażenie, że poruszenie się w tym momencie 
oznaczałoby załamanie się, a załamać się nie mogła.

– Nic mu nie jest – rzekł Lancelot.
Czymże jest głos? pomyślała. Czymże jest głos, że może to z nami uczynić? 

Blask ognia. Lustro spojone w całość. Marzenie widoczne w tym lustrze jako 
strzaskane. Faktura duszy w czterech słowach. Cztery słowa nie o niej, ani o sobie, 
nie niosące powitania ani pragnienia. Cztery ciche słowa o mężczyźnie, którego niósł, 
i tym samym o mężczyźnie, jakim sam był.

Jeśli poruszy się, będzie to załamanie.
Powiedziała: – Wiem.
Tkacz nie sprowadził go tutaj do niej po to, by zginął na wzburzonym morzu; to 

byłoby o wiele za łatwe.

– Stał przy sterze zbyt długo – powiedział Lancelot. – Rozbił sobie głowę, kiedy 

roztrzaskaliśmy się. Cavall zaprowadzi) mnie do niego w wodzie. – Rzekł to tak 
spokojnie i cicho. Żadnej brawury, nawet śladu dramatyzmu czy bohaterstwa. Potem, 
po chwili: – Nawet podczas burzy starał się skierować statek w przestrzeń między 
skałami.

Znów i znów, pomyślała. Ile razy historia może się powtarzać?
– On zawsze szukał przejść między skałami – szepnęła. Nic więcej nie 

powiedziała. Trudno jej było mówić. Popatrzyła mu w oczy i czekała.

Było jasno, chmury się rozpraszały na czystym niebie. Nagle pokazała się smuga 

zachodu słońca wzdłuż morza, a potem samo zachodzące słońce pod zachodnimi 
chmurami. Czekała, wiedząc, co on powie i co ona powie w odpowiedzi na to.

Rzekł: – Czy mam odejść?
– Tak – stwierdziła.
Nie drgnęła. Za jej plecami zaśpiewał ptak, gdzieś wśród drzew na obrzeżu plaży. 

Potem zaśpiewał jeszcze jeden. Fale przypływały i cofały się, a potem znów 
przypływały.

Spytał ponownie: – Dokąd mam się udać?
Teraz musiała bardzo go skrzywdzić, ponieważ kochał ją i nie było go tu, aby 

mógł ją ocalić, gdy to się stało.

Powiedziała: – Pewnie wiesz o Rakothu Maugrimie; powiedzieli ci o nim na 

statku. Zabrał mnie rok temu. Do siedziby swej potęgi. On... skrzywdził mnie.

Przerwała – nie z powodu siebie, bowiem to był już stary ból, a Artur ukoił 

większą jego część. Musiała jednakże przerwać z powodu tego, co odmalowało się na 
jego twarzy. Po chwili ciągnęła dalej, ostrożnie, bowiem nie wolno jej było się 
załamać, nie teraz. – Potem miałam umrzeć. Ocalono mnie jednak i w swoim czasie 
urodziłam jego dziecko.

Znów zmuszona była przerwać. Zamknęła oczy, żeby nie widzieć jego twarzy. 

Nikt inny, wiedziała, i nic innego nie mogłoby uczynić mu tego. Jednakże ona czyniła 
to za każdym razem. Usłyszała, jak Lancelot przyklęka, nie ufając już swym rękom, 
i kładzie delikatnie Artura na piasku.

Wciąż z zamkniętymi oczyma powiedziała: – Chciałam mieć to dziecko. Istnieją 

powody, jakich słowa nie dosięgną. Ma na imię Darien i był tu niedawno, a odszedł 
ponieważ zmusiałam go do tego. Oni nie rozumieją, dlaczego to zrobiłam, dlaczego 
nie starałam się go spętać. – Znów przerwała i zaczerpnęła tchu.

– Sądzę, że rozumiem – rzekł Lancelot. Tylko to. Tak wiele.
Otworzyła oczy. Klęczał przed nią. Artur leżał pomiędzy nimi, słońce i jego 

smuga nad morzem za oboma mężczyznami, czerwona, złota i bardzo piękna. Jennifer 
nie poruszyła się. Powiedziała: – Udał się do tej puszczy. To miejsce starożytnej 
mocy i nienawiści, a zanim odszedł, spalił drzewo swą własną mocą, która pochodzi 
od jego ojca. Chciałam... – Umilkła. Dopiero co przybył i stał przed nią, a ona 
potknęła się na słowach, które miały go odesłać.

Zapadła cisza, która jednakże nie trwała długo. Lancelot powiedział: – 

Rozumiem. Będę go strzegł, nie będę go krępował i pozwolę mu wybrać drogę.

Jennifer przełknęła ślinę i walczyła z łzami. Czymże jest głos? Wrotami 

z refleksami światła, zwiastunami cienia: wrotami duszy.

– To mroczna droga – powiedziała, mówiąc więcej prawdy niż sobie 

uświadamiała.

Lancelot uśmiechnął się tak niespodziewanie, że przez chwilę serce przestało jej 

bić. Uśmiechnął się do niej z dołu, po czym wstał, toteż uśmiechał się teraz do niej 
z góry, czule, poważnie, z tą pewną siłą, której jedynym słabym miejscem była ona 
sama, i rzekł: – Wszystkie drogi są mroczne, Guinevere. Dopiero u kresu istnieje 
nadzieja na światło. – Uśmiech zgasł. – Bądź zdrowa, najdroższa.

Odwrócił się po ostatnich słowach, sięgając ręką odruchowo, nieświadomie, by 

sprawdzić zawieszenie miecza u pasa. Ogarnęła ją ślepa fala paniki.

– Lancelocie! – wykrzyknęła.
Przedtem nie wypowiedziała jego imienia. Zatrzymał się i odwrócił, dwie 

oddzielne czynności, spowolnione ciężarem bólu. Spojrzał na nią. Powoli, dzieląc 
ciężar, wyciągnęła do niego jedną rękę z wielką ostrożnością. Równie powoli, nie 
spuszczając z niej wzroku, w którego głębi pobrzmiewało jej imię, wrócił, wziął jej 
dłoń i uniósł ją do swych warg.

Potem ona z kolei, nie mając śmiałości, ani zdolności przemówić, wzięła dłoń, 

w której on trzymał jej rękę, i przycisnęła jej wierzch do swego policzka, tak że 
spadła na nią jedna jej łza. Potem scałowała tę łzę i przyglądała się, jak on odchodzi, 
mijając wszystkich milczących ludzi, którzy rozstąpili się przed nim, czyniąc dla 
niego przejście, którym oddalał się do puszczy Pendaran.

Kiedyś, dawno temu, spotkał przypadkiem Zieloną Ceinwen w Puszczy na 

polanie w blasku księżyca. Ostrożnie, bowiem zawsze lepiej być czujnym 
w obecności Łowczyni, Flidais wszedł na polanę i pozdrowił ją. Siedziała na 
zwalonym pniu drzewa, wyciągając przed siebie długie nogi, a obok niej leżał łuk 
i martwy dzik ze strzałą w gardle. Na polance była mała sadzawka i blask odbity od 
powierzchni wody padał na jej twarz. Istniały niezliczone opowieści o jej 
okrucieństwie i kapryśności, a on znał je wszystkie, sam dając początek niejednej 
z nich, toteż zbliżał się z niezmierną nieśmiałością, wdzięczny za to, iż nie kąpała się 
w tej sadzawce, świadom, że zginąłby, gdyby tak ją ujrzał.

Jednakże tamtej nocy była w nastroju kociego rozleniwienia, upolowawszy 

właśnie zdobycz, więc powitała go z rozbawieniem, przeciągając się całym giętkim 
ciałem i czyniąc mu miejsce obok siebie na zwalonym pniu.

Rozmawiali przez chwilę ściszonymi głosami, jak wypada w takim miejscu 

i w blasku księżyca i kaprysem jej było przekomarzać się z nim, wzbudzając w nim 
pożądanie, choć tamtej nocy uczyniła to łagodnie i bez złośliwości.

Później, gdy księżyc gotów był schować się za drzewami na zachód od nich 

i zniknąć z polany, Zielona Ceinwen rzekła leniwie, lecz odmiennym, niosącym 
większe znaczenie niż do tej pory tonem: – Flidaisie, leśne maleństwo, czy nigdy nie 
zastanowiłeś się, co się stanie z tobą, gdy poznasz imię, którego szukasz?

– Jakże to, bogini? – Pamiętał swe pytanie. Jego nerwy zostały obnażone przez tę 

najdrobniejszą, najbardziej przelotną wzmiankę o jego odwiecznym pragnieniu.

– Czy twa dusza nie legnie pozbawiona sensu i celu istnienia, gdy dzień taki 

nadejdzie? Co uczynisz, uzyskawszy ostatnią i jedyną rzecz, jakiej pożądasz? Czy po 
zaspokojeniu pragnienia nie zostaniesz pozbawiony całej radości życia, wszelkiego 
sensu istnienia? Zastanów się nad tym, maleńki. Pomyśl o tym.

Wtedy księżyc znikł. Bogini również, choć przedtem pogładziła go po twarzy 

długimi palcami, zostawiając przepełnionego pożądaniem przy ciemnej sadzawce.

Była kapryśna i okrutna, zwodnicza i bardzo niebezpieczna, lecz była również 

boginią i nie najgłupszą z nich wszystkich. Siedział w gaju jeszcze długą chwilę, 
rozmyślając o tym, co powiedziała, a w latach, jakie nastąpiły, często jeszcze o tym 
rozmyślał.

Dopiero teraz, gdy się to stało, mógł zaczerpywać jeden smakujący radością 

oddech po drugim i być świadomy tego, że myliła się. Wiedział, że mogło stać się 

inaczej: spełnienie najskrytszego marzenia mogło stać się dla niego przekleństwem, 
a nie tą nieziemską jasnością życia. Los jednak zrządził inaczej; jego marzenie 
spełniło się, a światy oddzielone przepaścią połączyły się. Wraz z radością Flidais 
z andainów zaznał wreszcie spokoju.

Wiedział, że jego ceną było złamanie obietnicy. Poczuł pewien ulotny, odległy 

żal, że było to konieczne, lecz ledwo poruszył on głębokie wody jego zadowolenia. 
Poza tym, wyrównał szale własną przysięgą złożoną jasnowidzącej, obietnicą, którą 
zamierzał spełnić. Zobaczy jeszcze. Bez względu na to, jak gorzko teraz nim gardziła, 
będzie miała powód, by się zmienić nim historia zostanie utkana do końca. Po raz 
pierwszy jeden z andainów z własnej woli użyczy pomocy sprawie śmiertelników 
i ich wojnie.

Zacząwszy teraz, pomyślał, od tego, który jest jego panem.
On jest tutaj, szepnęła pośpiesznie samotna deiena na drzewie nad jego głową. 

Flidais ledwo miał czas na zauważenie, że deszcz nagle zelżał i ucichły pioruny, oraz 
wysłanie szybkiego myślowego wezwania, na jakie się zdecydował, gdy rozległ się 
odgłos przedzierania przez zarośla i pojawił się wilk.

A potem, chwilę później, w jego miejscu stanął Galadan. Flidais czuł się lekki; 

miał złudzenie, że mógłby latać, gdyby zechciał, że wiązały go z leśnym podłożem 
jedynie najcieńsze nici. Miał jednakże powód, by poznać, jak niebezpieczna jest 
postać stojąca przed nim i zadanie do wykonania, omotanie podstępem tego, kto od 
dawna uchodził za najsubtelniejszy umysł we Fionavarze. I który był również prawą 
ręką Rakotha Maugrima.

Toteż Flidais przybrał najodpowiedniejszą minę i skłonił się nisko i z powagą 

temu, któremu tylko raz rzucono wyzwanie w kwestii przewodzenia zwodniczej, 
wrogiej sobie, aroganckiej rodzinie andainów. Tylko raz – i Flidais dobrze pamiętał, 
jak syn Liranana i córka Machy zginęli oboje niedaleko stąd, u stóp klifów Rhudh.

Co ty tu robisz?, rzekł Galadan w jego umyśle. Wyprostowawszy się, Flidais 

dostrzegł, iż Wilczy Władca jest wychudły i niebezpieczny z wyglądu, a jego rysy 
były ściągnięte gniewem i niepokojem.

Flidais założył ręce na zaokrąglonym brzuchu. – Ja zawsze tu jestem – odparł 

potulnie na głos.

Skrzywił się, gdy nagłe ostrze bólu wbiło się w jego umysł. Przed ponownym 

odezwaniem się wzniósł bariery myślowe i nie był z tego niezadowolony, bowiem 
Galadan właśnie dał mu powód ku temu.

– Po co to zrobiłeś? – zapytał żałośnie.
Poczuł, jak szybka sonda odbija się od jego bariery. Galadan mógł go zabić 

z niepokojącą łatwością, lecz Wilczy Władca nie mógł zajrzeć do jego myśli bez 
zezwolenia Flidaisa, a w tym momencie tylko to się liczyło.

Nie bądź zbyt chytra, leśna istoto. Nie ze mną. Dlaczego mówisz na głos i kto był 

w Anor? Odpowiadaj szybko. Mam mało czasu i jeszcze mniej cierpliwości. Głos był 
zimny i arogancko pewny siebie, lecz Flidais wiedział swoje i miał swe wspomnienia. 
Wiedział, że Wilczy Władca jest pod presją, przebywając w pobliżu Wieży – co 
czyniło go bardziej, nie mniej niebezpiecznym, gdyby miało dojść do tego.

Pół godziny temu nigdy by tego nie zrobił, nawet nie śniłby o zrobieniu tego, lecz 

wszystko się zmieniło w chwili poznania imienia, tak więc Flidais rzekł, wciąż 
ostrożnie i na głos: – Jak śmiesz badać mnie, Galadanie? Nie dbam o twą wojnę, lecz 
bardzo o swe własne sekrety i z całą pewnością nie otworzę przed tobą swego 
umysłu, kiedy przychodzisz do mnie – do Pendaran w dodatku – w taki sposób 
i odzywasz się takim tonem. Zabijesz mnie za me zagadki, Wilczy Władco? Zraniłeś 
mnie przed chwilą! – Wydawało mu się, że utrafił we właściwy ton, w równych 
proporcjach pełen urazy i dumy, lecz trudno było powiedzieć, bardzo trudno, biorąc 
pod uwagę, z kim miał do czynienia.

Następnie uczynił krótki, zadowolony wdech, bowiem kiedy Wilczy Władca 

zwrócił się do niego ponownie, uczynił to na głos i tym dworskim wdziękiem, który 
zawsze go charakteryzował. – Wybacz mi – szepnął i skłonił się z nieświadomą 
elegancją. – Dwa dni biegłem, by tu dotrzeć i nie jestem sobą. – Jego pobrużdżona 
bliznami twarz rozluźniła się w uśmiechu. – Kimkolwiek jestem. Wyczułem kogoś 
w Anor i... zapragnąłem dowiedzieć się, kto to.

Przy końcu dało się słyszeć pewne wahanie, i to Flidais również rozumiał. W tej 

chłodnej, racjonalnej, absolutnie klinicznej duszy Galadana, zaślepiająca pasja, jaka 
wciąż ogarniała go w związku z Lisen, była brutalną anomalią. A wspomnienie 
o odtrąceniu go na rzecz Amairgena wciąż była raną rozrywaną do żywego za 
każdym razem, gdy zbliżał się do tego miejsca. Z nowej przystani, w której 
zakotwiczona była teraz jego dusza, Flidais spoglądał na tę drugą postać i litował się 
nad nią. Nie okazywał tego jednakże w spojrzeniu, nie mając nadmiernej chęci dać 
się zabić.

Musiał również dotrzymać przysięgi. Toteż rzekł, sięgając od niechcenia po 

właściwy ton ugłaskania: – Przepraszam, powinienem był wiedzieć, że to wyczujesz. 
Powinienem był spróbować wysłać ci wiadomość. Sam byłem w Anor, Galadanie. 
Właśnie stamtąd idę.

– Ty? Dlaczego?
Flidais wymownie wzruszył ramionami. – Symetria. Moje własne wyczucie 

czasu. Wzór na Krośnie. Wiesz, że wypłynęli z Taerlindel kilka dni temu do Cader 
Sedat. Sądziłem, że ktoś powinien być w Anor na wypadek, gdyby wracali tędy.

Deszcz przestał padać, choć z liści nad ich głowami wciąż kapało. Drzewa rosły 

zbyt gęsto, by widać było choć trochę przejaśniającego się nieba. Flidais czekał, by 

zobaczyć, czy przynęta chwyciła i strzegł swego umysłu.

– Nie wiedziałem o tym – przyznał Galadan, marszcząc czoło. – To dla mnie 

nowina dużej wagi. Sądzę, że będę musiał zanieść ją na północ. Dziękuję ci – 
powiedział głosem, w którym słychać było wiele dawnego wyrachowania. Ostrożnie, 
bardzo ostrożnie, dbając, by się nie uśmiechnąć, Flidais pokiwał głową. – Kto 
wypłynął? – spytał Wilczy Władca.

Flidais przybrał tak surową minę jak tylko mógł. – Nie powinieneś był krzywdzić 

mnie, skoro masz zamiar zadawać mi pytania – odparł.

Galadan zaśmiał się na głos. Dźwięk rozniósł się po Wielkiej Puszczy. – Ach, 

Flidaisie, czy jest jeszcze ktoś taki jak ty? – spytał retorycznie, wciąż zaśmiewając 
się.

– Nie ma nikogo z podobnym bólem głowy – odparł Flidais bez uśmiechu.
– Przeprosiłem – rzekł Galadan, szybko trzeźwiejąc. Jego głos nagle stał się 

jedwabisty i niski. – Nie zrobię tego drugi raz. – Pozwolił ciszy trwać chwilę, po 
czym powtórzył: – Kto wypłynął, leśna istoto?

Po krótkiej przerwie, by pokazać konieczny przebłysk niezależności, Flidais 

powiedział: – Mag i krasnolud. Książę Brenninu. Ten, którego nazywają Pwyllem 
z Drzewa. – Przez arystokratyczną twarz Galadana przemknął szybko wyraz, którego 
nie potrafił odczytać. – I Wojownik – dokończył.

Galadan milczał przez chwilę, pogrążony w rozmyślaniach. – Ciekawe – 

stwierdził wreszcie. – Nagle cieszę się z tego, że przybyłem tu, leśna istoto. Wszystko 
to jest ważne. Ciekaw jestem, czy zabili Metrana? – Spytał szybko: – Co sądzisz 
o sztormie, który właśnie minął?

Wytrącony z równowagi Flidais zdołał jednakże uśmiechnąć się.– Dokładnie to 

samo, co ty myślisz – szepnął. – A jeśli sztorm wyrzucił Wojownika gdzieś tu na 
brzeg, ja z pewnością zamierzam go poszukać.

Znów Galadan zaśmiał się, tym razem ciszej niż uprzednio.
– Oczywiście – powiedział. – Oczywiście. Imię. Czy spodziewasz się, że sam ci 

je wyjawi?

Flidais czuł jaskrawy rumieniec wypływający na jego twarz, co było właściwe; 

niech Wilczy Władca sądzi, że to z zażenowania.– Dziwniejsze rzeczy już się 
zdarzały – stwierdził z przekonaniem. – Czy mam twe zezwolenie, by się oddalić?

– Jeszcze nie. Co robiłeś w Anor?
Fala niepokoju przemknęła przez leśnego andaina. Doskonale, że dotychczas 

udało mu się zręcznie rozmawiać z Galadanem, lecz nie należało kusić losu przez 
dłuższe przebywanie w tej okolicy.

– Sprzątałem – rzekł ze zdenerwowaniem i niecierpliwością, jakiej nie musiał 

udawać. – Szyby i podłogi. Odsunąłem okna, by wpuścić świeże powietrze. 

I czuwałem przez dwa dni, obserwując, czy statek nie nadpływa. Gdy rozszalała się 
burza, wiedziałem, że rozbił się u brzegu, a ponieważ nie stało się to tu...

Oczy Galadana były zimne, szare i wbijały się w niego z góry.
– Czy nie było tam kwiatów? – szepnął, a groźba stała się niespodziewanie 

wyraźną, szeleszczącą obecnością w miejscu, gdzie stali.

Niczego nie udając, z bijącym sercem i wyschniętymi nagle ustami Flidais rzekł: 

– Były, panie. One... rozsypały się ze starości, gdy odkurzałem komnatę. Mogę ci 
przynieść nowych. Czy chcesz, bym...

Nie rzekł nic więcej. Szybciej niż oko mogło nadążyć i najbystrzejszy umysł 

przewidzieć, postać przed nim rozpłynęła się i w jej miejscu stanął wilk, który 
skoczył w chwili, gdy tylko się zjawił. Jednym błyskawicznym, precyzyjnie 
wyliczonym ruchem ogromna łapa poszarpała głowę leśnego andaina.

Flidais nawet nie drgnął. Był przebiegły, mądry i zaskakująco szybki w swej 

Puszczy, lecz Galadan był tym, kim był. Toteż sekundę później mały, brodaty andain 
leżał na wilgotnej ściółce leśnej, wijąc się w prawdziwej męce i przyciskając obie 
ręce do okrwawionego miejsca, gdzie brak było oderwanego prawego ucha.

– Pożyj jeszcze trochę, leśna istoto – usłyszał przez spowijające go miazmaty 

bólu. – I w głębi serca nazywaj mnie litościwym. Dotknąłeś kwiatów, jakie położyłem
tam dla niej – powiedział głos łagodny, zamyślony, elegancki. – Czy naprawdę 
mogłeś spodziewać się, że daruję ci życie?

Starając się nie stracić przytomności, Flidais posłyszał wtedy w swym mdlejącym 

umyśle inny głos, który zdawał się dochodzić jednocześnie z bliska i bardzo daleka. 
I głos ten mówił: Och, mój synu, kimżeś się stał?

Wytarłszy krew, Flidais zdołał otworzyć oczy. Las kręcił mu się obłąkańczo 

przed oczami, a potem znieruchomiał. Przez zasłonę krwi i bólu dostrzegł wysoką, 
nagą, władczą postać i wielkie poroże Cernana od Zwierząt. Którego przywołał tu, 
tuż zanim zjawił się Galadan.

Z wściekłym warczeniem, które mieszało się z czymś jeszcze, Wilczy Władca 

zwrócił się do swego ojca. Chwilę później Galadan znów przybrał swą ludzką postać, 
elegancki jak zawsze. – Dawno już straciłeś prawo, by zadawać mi to pytanie – 
powiedział.

Odezwał się na głos do swego ojca, zauważył Flidais częścią umysłu, tak jak on 

sam mówił na głos do Galadana, by nie dać mu dostępu do swych myśli.

Majestatyczny i straszny w swej nagości i potędze, bóg lasów wystąpił naprzód. 

Mówiąc na głos dźwięcznym tonem, Cernan rzekł: – Ponieważ nie zabiłem dla ciebie 
tego maga? Nie odpowiem znów na to, mój synu. Zapytam cię jednak jeszcze raz, 
w tej Puszczy, gdzie cię spłodziłem, jak mogłeś tak zagubić się, żebyś mógł coś 
podobnego uczynić swemu własnemu bratu?

Flidais zamknął oczy. Czuł, jak przytomność opuszcza go fala za falą niczym 

cofające się morze. Zanim jednakże zabrał go odpływ, usłyszał znów drwiący śmiech 
Galadana i jego odpowiedź ojcu, ich ojcu. – Dlaczego miałoby cokolwiek dla mnie 
znaczyć, że to opasłe leśne pomiotło jest kolejnym bękartem twego rozrzutnego 
nasienia? Synowie i ich ojcowie – warknął, w pół drogi do wilka, którym tak łatwo 
mógł się stać. – Czemu miałoby to mieć teraz jakiekolwiek znaczenie?

Och, jednak ma, pomyślał Flidais ostatnim strzępkiem świadomości. Och, ma tak 

wielkie znaczenie. Gdybyś tylko wiedział, bracie! Nie posłał tej myśli do żadnego 
z nich. Tulił mocno do siebie wspomnienie o podpalonym drzewie i Darienie 
z Diademem Lisen na czole. Wtedy, dotrzymawszy obietnicy i zaspokoiwszy 
najskrytsze pragnienie swego serca, Flidais został uderzony kolejną falą cierpienia 
i nie usłyszał już nic z tego, co jego ojciec rzekł jego bratu w Puszczy.

Rozdział 7

Na wschodzie w Celidonie słońce wisiało nisko na niebie nie skażonym 

chmurami, ani żadnym innym znakiem burzy, gdy armia Brenninu przybyła wreszcie 
na środek Równiny. Galopujący na przedzie drużyny obok Niavina, księcia Seresh, 
mag Teyrnon, choć znużony niemiłosiernie po trzech dniach jazdy konnej, 
wyprostował w siodle swą krępą sylwetkę, gdy tylko ujrzał stojące kamienie.

Jadący obok niego towarzysz zaśmiał się cicho i mruknął: – Miałem właśnie 

zamiar ci to zasugerować.

Teyrnon zerknął z rozbawieniem na Baraka, wysokiego, przystojnego przyjaciela 

z dzieciństwa, który był źródłem jego mocy, i na jego dobrodusznej twarzy pojawił 
się delikatny uśmieszek drwiny z samego siebie. – Straciłem tak wiele na wadze 
w czasie tej podróży, że strach pomyśleć – rzekł mag, klepiąc się po i tak wydatnym 
brzuchu.

– Dobrze ci to zrobi – stwierdził Niavin z Seresh, który jechał z drugiej strony.
– Jak kompletne wytrzęsienie kości może dobrze mi zrobić? – odparł urażony 

Teyrnon wśród śmiechu Baraka. – Obawiam się, że jeśli spróbuję podrapać się po 
nosie, podrapię się w kolano, jeśli rozumiesz, co mam na myśli.

Niavin parsknął, a potem sam roześmiał się. Trudno było zachowywać ponurą 

i bojową minę w towarzystwie dobrodusznego, sympatycznego maga. Z drugiej 
strony, znał Teyrnona i Baraka od czasu, gdy byli dziećmi w Seresh we wczesnych 
dniach panowania Ailella, gdy ojciec Niavina był świeżo mianowanym księciem 
Seresh, toteż nie martwił się wcale o ich zdolności. Spoważnieją bardzo, gdy 
nadejdzie odpowiednia pora.

A zdawało się, że nadchodziła właśnie ta pora. Spomiędzy masywnych kamieni 

wyjechało ku nim trzech ludzi. Niavin niepotrzebnie uniósł dłoń, by wskazać ich 
czarodziejowi.

– Widzę ich – rzekł cicho Teyrnon. Niavin spojrzał nań szybko, lecz z twarzy 

mężczyzny znikł wyraz otwartości i nie sposób już było niczego z niej wyczytać.

Może to i lepiej, że Niavin nie potrafił odgadnąć myśli maga. Bardzo 

zaniepokoiłyby go, tak bardzo, jak samego Teyrnona dręczyło powątpiewanie we 
własne siły, nieśmiałość i coś jeszcze.

Oficjalnie powitali obaj najwyższego króla, Ailerona, i oficjalnie przekazali mu 

dowództwo armii w obecności jego dwóch towarzyszy, Ra-Tenniela z lios alfarów 
i Avena Równiny, którzy wyjechali na powitanie wojsk Brenninu. Równie oficjalnie 
Aileron odpowiedział na ich pozdrowienia. Następnie z szorstką bezpośredniością 
wojennego króla, którym był, spytał Teyrnona: – Czy nawiązałeś kontakt, magu?

Teyrnon powoli pokręcił okrągłą głową. Spodziewał się tego pytania. – Sięgałem 

daleko, mój panie najwyższy królu. Żadnych wieści od Lorena. Jednakże jest coś 
jeszcze. – Zawahał się, a potem ciągnął dalej: – Sztorm, Aileronie. Na otwartym 
morzu. Odkryliśmy go, sięgając tam myślami. Huraganowy wiatr z południowego 
zachodu, który niósł ze sobą sztorm.

– To nie powinno się zdarzyć – rzekł pośpiesznie Ra-Tenniel.
Aileron pokiwał głową w milczeniu, a jego brodata twarz była posępna.
– Południowy zachód to nie Maugrim – mruknął Ivor. – Nie dostrzegliście 

statku? – spytał Teyrnona.

– Nie jestem jasnowidzem – wyjaśnił cierpliwie czarodziej. – Potrafię do 

pewnego stopnia wyczuć użycie magii, jak w przypadku tej burzy, i potrafię 
dosięgnąć czarodzieja ze sporej odległości. Jeśli statek powrócił, odnalazłbym Lorena 
do tej pory lub otrzymałbym wieść od niego.

– A zatem – oświadczył z ciężkim sercem Aileron – statek nie powrócił, albo 

Srebrny Płaszcz nie wrócił na nim. – Utkwił mroczne spojrzenie w Teyrnonie na 
długą chwilę, a wiatr późnego popołudnia kołysał trawami otaczającej ich Równiny.

Nikt się nie odezwał; wszyscy czekali na najwyższego króla. Wciąż nie 

spuszczając Teyrnona z oczu, Aileron powiedział: – Nie możemy czekać. Ruszymy 
na północ w stronę Gwyniru teraz, nie rankiem, jak planowaliśmy. Mamy 
przynajmniej trzy godziny światła, w którym możemy jechać.

Szybko wyjaśnił Niavinowi i magowi, co wydarzyło się podczas bitwy dwie noce 

temu. – Dano nam przewagę – stwierdził ponuro – lecz nie zdobyliśmy jej własnym 
przemysłem, lecz dzięki mieczowi Oweina i wstawiennictwu Ceinwen. Musimy 
dobrze wykorzystać tę przewagę, póki armia Maugrima jest zdezorganizowana 
i wystraszona. Tkacz wie, co dałbym, żeby Loren i jasnowidząca byli teraz tu z nami, 
lecz nie możemy czekać. Teyrnonie z Seresh, czy zechcesz być mym Pierwszym 
Magiem w bitwach, które nas czekają?

Teyrnon nigdy nie miał takich ambicji, nigdy nie mierzył choćby w połowie tak 

wysoko. Szydzono z tego i wytykano jako wadę, gdy był młodszy. Potem stopniowo 
pogodzono się z tym i ustępowano mu w miarę upływu lat: Teyrnon był tym, kim był, 
mówili wszyscy i uśmiechali się przy tym. Był bystry i odpowiedzialny; często miał 
użyteczne uwagi dotyczące ważnych kwestii. Niemniej jednak grubego, łatwo 
uśmiechającego się maga nigdy nie uważano – on sam nie uważał się, jeśli już o to 
chodziło – za osobę prawdziwie ważną w jakimkolwiek planie rzeczy, nawet w czasie 
pokoju. Metran i Loren byli liczącymi się czarodziejami.

Teyrnon był zadowolony z takiego stanu rzeczy. Miał swe książki i swe studia, co 

było bardzo ważne. Korzystał z wygód kwater magów w stolicy: służby, dobrego 
jedzenia i napojów oraz towarzystwa. Cieszył się z przywilejów swego stanowiska, 
zadowolenia, jakie dawała moc, a także prestiżu, jaki płynął z obu tych kwestii. 

Niemało dam dworu Ailella znalazło drogę do jego sypialni, lub zapraszało go do 
swych własnych perfumowanych komnat, podczas gdy na grubawego uczonego 
z Seresh nie chciałyby nawet dwukrotnie spojrzeć. Pomimo swej dobrodusznej natury 
traktował jednak obowiązki maga z całą powagą. Razem z Barakiem wykonywali 
zadania pokojowych czasów po cichu i bez zamieszania, oraz służyli za bufor 
pomiędzy pozostałymi dwoma członkami rady magów. Tego również nie żałował. 
Gdyby go zapytano w ostatnich latach panowania Ailella, przed suszą, wymieniłby 
swą nić na Krośnie jako jedną z tych, które promienieją najjaśniej blaskiem łaski 
Tkacza.

Niemniej jednak susza nadeszła, Rangat zapłonęła, a Metran, który niegdyś 

wykazywał się nie tylko sprytem, lecz także mądrością, okazał się zdrajcą. Tak więc 
znaleźli się w stanie wojny z potęgą uwolnionego Rakotha Maugrima i nagle on, 
Teyrnon, zaczął być pierwszym magiem najwyższego króla Brenninu.

Był również jedynym magiem we Fionavarze, a przynajmniej tak podpowiadało 

mu od wczorajszego poranka przy każdym najmniejszym zastanowieniu, nie dające 
spokoju, niewypowiedziane przeczucie.

Od wczorajszego poranka, gdy zniszczono Kocioł z Khath Meigol. Nie wiedział 

niczego konkretnego o tym, ani o żadnych konsekwencjach tego czynu poza tym 
odległym przeczuciem, tak niejasnym i przerażającym, że nie chciał o nim mówić ani 
nadać mu konkretnej nazwy w swych myślach.

Niemniej jednak tym, co czuł, była samotność.
Słońce zaszło. Deszcz przestał padać, a chmury odpływały na północ i wschód. 

Niebo na zachodzie wciąż utrzymywało swe ostatnie barwy zachodu słońca. Na plaży 
przy Anor Lisen jednak zapadał zmrok, gdy Loren Srebrny Płaszcz kończył mówić 
prawdę, jaką trzeba było powiedzieć.

Kiedy skończył, kiedy jego cichy, stroskany głos ucichł, zebrani na plaży 

usłyszeli, jak Brendel z lios alfarów opłakuje dusze swych rodaków, których zabito, 
gdy żeglowali ku swej pieśni. Siedząc na piasku i trzymając na kolanach głowę 
Artura, Jennifer dostrzegła, że Diarmuid, którego wyraziste rysy wykrzywiało 
cierpienie, odwraca się od klęczącej postaci lios i bierze w ramiona Sharrę z Cathalu, 
nie z namiętności czy pożądania, lecz w niespodziewanie bezbronnym geście 
szukania otuchy.

Łzy płynęły po jej własnych policzkach i mimo że wycierała je, wciąż kapały, 

gdy płakała nad swym przyjacielem i jego ludem. Potem, spuściwszy głowę, 
zauważyła, że Artur ocknął się i patrzy na nią, i nagłe dostrzegła swoje odbicie w jego 
oczach. W chwili gdy patrzyła, pojedyncza, bardzo jasna gwiazda przemknęła przez 
jej odbicie.

Powoli uniósł rękę i dotknął jej policzka w miejscu, gdzie spoczęła dłoń 

Lancelota.

– Witaj w domu, mój drogi – powiedziała, słuchając ściskającego serce lamentu 

lios alfara, który ją tu przyprowadził, i słysząc cały czas cierpliwy, nieubłagany stukot 
Krosna. – Odesłałam go precz – rzekła, wyczuwszy w tych słowach wątek dla 
osnowy, jaką była miniona burza. Historia znów się powtarzała. Sploty i węzły.

Artur zamknął oczy. – Czemu? – spytał, układając jedynie kształt słowa, nie 

wydając dźwięku.

– Z tej samej przyczyny, dla której ty go sprowadziłeś – odrzekła. I wtedy gdy 

spojrzał znów na nią, zraniła go tak, jak zraniła Lancelota: trzeba to było zrobić 
i mieć to za sobą, bo on również miał prawo wiedzieć.

Tak więc Guinevere, która była bezdzietna w Camelocie, opowiedziała Arturowi 

o Darienie, a na zachodnim nieboskłonie zgasł ostatni blask i nad ich głowami 
pojawiły się gwiazdy. Kiedy skończyła, cichy szloch Brendela również ucichł.

Na zachodzie, nisko nad morzem, wisiała gwiazda, jaśniejsza od wszystkich 

innych na niebie. Zgromadzeni na plaży patrzyli, jak lios alfar wstał z klęczek 
i odwrócił się ku tej gwieździe. Przez dłuższą chwilę milczał; po czym uniósł obie 
ręce i rozłożył je szeroko, a następnie rozpoczął śpiew.

Szorstki początkowo od brzemienia swego żalu, lecz z każdym słowem, każdą 

ofiarą, krystalizujący się coraz bardziej, Na-Brendel spod Znaku Pustułki z Daniloth 
wziął ołowiany ciężar swego smutku i niczym alchemik przetworzył go w boleśnie 
piękne tony Lamentu za Utraconymi Ra-Termainea, zaśpiewanego tak, jak nigdy 
w przeciągu tysiąca lat, nawet przez tego, który go ułożył. Tak oto na plaży na brzegu 
morza, pod wszystkimi błyszczącymi gwiazdami, przemienił w srebro zło, które 
uczyniono Dzieciom Jasności.

Kimberly była jedyną spośród stojących na plaży u stóp Anor, która nie czerpała 

pociechy, ani ulgi w cierpieniu, z czystego destylatu lamentu, jaki śpiewał Brendel. 
Słyszała jego piękno, rozumiała je i czuła się mała w obliczu wielkości tego, co czynił 
lios alfar. Znała moc uzdrawiania, jaką miała taka muzyka – dostrzegała jej działanie 
na twarzach tych, którzy stali obok niej. Nawet na twarzy Jennifer, Artura i surowej, 
zimnej Jaelle, którzy słuchali duszy Brendela zawartej w jego głosie, wznoszącym się 
ku obserwującym ich, krążącym gwiazdom, ku mrocznej puszczy i rozległemu 
morzu.

Jednakże zbyt daleko posunęła się w poczuciu winy i kaleczeniu samej siebie, by 

taka pieśń mogła przynieść jej ulgę. Czyżby wszystko, czego dotknęła, każda bez 
wyjątku rzecz, jaka znalazła się w gorejącym kręgu jej pierścienia, miała być 
wypaczona i rozdarta przez jej obecność? W swoim własnym świecie była 
uzdrowicielką! Czyżby nie miała przynieść niczego prócz bólu tym, których kochała? 
Tym, którzy jej potrzebowali?

Niczego prócz smutku. Od wezwania Tabora i skalania paraiko zeszłej nocy do 

brutalnego potraktowania Dariena dzisiejszego poranka i ponownie tego wieczora – 
kiedy nawet nie przybyła na czas, by ostrzec Jennifer przed tym, co się zbliża. 
A potem, co najbardziej przepełniało goryczą, złamała przysięgę złożoną na 
Glastonbury Tor. Czy udział Wojownika w żalu nie jest wystarczający, zadawała 
sobie zawzięcie pytanie, żeby musiała go powiększać, rozpowiadając to straszliwe 
imię, na jakie przekleństwem zmuszony był odpowiadać?

Nieważne, zaklęła, sama się biczując, że Guinevere powiedziała to, co 

powiedziała, udzielając zezwolenia. Nieważne, jak bardzo potrzebowali pomocy 
Flidaisa, by zachować sekret Dariena. Nie potrzebowaliby tej pomocy, ani niczego 
innego od niego, gdyby nie miała czelności przysłać tu Dariena. Odsunęła mokre 
włosy z oczu. Wiedziała, że wygląda jak na wpół utopiony wodny szczur. Czuła 
pojedynczą, pionową zmarszczkę na swym czole. Pomyślała zgryźliwie, że dzięki 
temu i jej siwym włosom jeszcze ktoś mógłby sobie pomyśleć, że jest mądra 
i doświadczona. Cóż, postanowiła dygocząc, jeśli ktoś nadal tak będzie sądził po 
dzisiejszej nocy, to jego prywatny osąd!

Wreszcie długa, chwiejna nuta wzniosła się, a następnie opadła, gdy pieśń 

Brendela dobiegła końca. Lios opuścił ręce i stal w milczeniu na plaży. Kim spojrzała 
na Jennifer, która siedziała na mokrym piasku, trzymając głowę Artura na swych 
kolanach, i zobaczyła, że jej przyjaciółka, która była kimś dużo więcej, gestem 
wzywa ją do siebie.

Kim zaczerpnęła tchu z drżeniem i poszła przez piach, by uklęknąć przy nich. – 

Jak on się czuje? – spytała cicho.

– Nic mu nie jest – odparł sam Artur, posyłając jej spojrzenie, które zdawało się 

nie mieć końca i być przez tak dużą część czasu wypełnione gwiazdami. – Właśnie 
zapłaciłem dość niewygórowaną cenę za to, że byłem zbyt upartym sternikiem!

Uśmiechnął się do niej, a ona musiała odpowiedzieć uśmiechem.
– Guinevere powiedziała mi, co musiałaś zrobić. Mówi, że udzieliła ci 

zezwolenia i wyjaśniła czemu, lecz powiedziała też, że mimo to znienawidzisz siebie. 
Czy to prawda?

Kim spojrzała w bok i dostrzegła cień uśmiechu w kącikach ust Jennifer. 

Przełknęła ślinę. – Ona zna mnie dość dobrze – rzekła z żalem.

– Mnie też – odparł spokojnie. – Zna mnie bardzo dobrze, więc zezwolenie, jakie 

ona dała, było też moim. Ten, którego znasz jako Flidaisa, był niegdyś Taliesinem – 
oboje znaliśmy go bardzo dawno temu. On jest najwyraźniej częścią opowieści, choć 
nie jestem pewien, jakim sposobem. Jasnowidząca, nie trać nadziei, iż coś jasnego 
powstanie z tego, co musiałaś uczynić.

Tak wiele otuchy było w jego głosie, w spokojnych, akceptujących oczach. 

W obliczu czegoś takiego dumą, pospolitą próżnością byłoby niezaprzestanie 
obwiniania się. Odezwała się nieśmiało: – Powiedział, że to jego najskrytsze 
marzenie. Ostatnia zagadka, której nie znał. Powiedział... powiedział, że uczyni 
jasność z mroku tego, co zrobił, albo zginie, próbując tego dokonać.

Zapadła krótka cisza, gdy ci dwoje zastanawiali się nad tą wieścią. Kim słuchała 

podpływającej fali, tak łagodnej po dzikości sztormu. Wtedy bardziej wyczuli, niż 
usłyszeli czyjeś kroki i we troje unieśli głowy, by dostrzec Brendela.

W blasku gwiazd zdawał się bardziej eteryczny niż kiedykolwiek, mniej 

związany z ziemią, z ziemskim ciążeniem. W ciemności nie widzieli koloru jego 
oczu, lecz widać było, że nie błyszczały. Brendel powiedział głosem 
przypominającym szmer delikatnego wiatru: – Pani Guinevere, za twym 
przyzwoleniem, muszę opuścić cię teraz na czas jakiś. Teraz... teraz moim zadaniem, 
ponad wszystko inne, jak się obawiam, jest zanieść nowinę, jaką usłyszałem, mojemu 
królowi w Daniloth.

Jennifer otworzyła usta, by odpowiedzieć, lecz ktoś inny udzielił odpowiedzi lios 

alfarowi.

– Jego tu nie ma – rzekła Jaelle zza ich pleców. Jej twardy głos, zwykle tak 

władczy, był teraz stłumiony, łagodniejszy niż Kim sądziła, że to możliwe. – Dwie 
noce temu na brzegach Adein w pobliżu Celidonu rozegrała się bitwa. Dalrei i ludzie 
z Rhoden spotkali tam armie Ciemności, a Ra-Tenniel wyprowadził lios alfarów 
z Krainy Cieni, Na-Brendelu. Poprowadził ich na wojnę na Równinie.

– I co? – wtrącił Loren Srebrny Płaszcz.
Kimberly słuchała, jak Jaelle bez swej zwykłej arogancji opowiada o tym, jak 

Leila usłyszała róg Oweina i zobaczyła pole walki dzięki obecności tam Finna, 
a potem jak wszystkie w świątyni usłyszały wstawiennictwo Ceinwen. – Najwyższy 
król pojechał na północ w odpowiedzi na błysk szkła wezwania tej nocy, gdy 
Prydwen odpłynął – zakończyła. – Teraz już wszyscy są na Równinie, choć nie wiem, 
co zrobią. Być może Loren może skontaktować się z Teyrnonem i odpowiedzieć nam 
na to.

Był to pierwszy raz za pamięci Kim, gdy najwyższa kapłanka w taki sposób 

odezwała się do maga.

Wtedy, chwilę później, dowiedziała się, że Loren nie jest już magiem. W trakcie 

opowiadania tej historii pierścień na jej palcu zaczął jarzyć się powracającym życiem. 
Spojrzała na niego, walcząc z instynktowną teraz awersją, jaką doń czuła, i gdy 
Loren, a potem Diarmuid zaczęli opowiadać o Cader Sedat, w jej umyśle zaczął się 
wyłaniać pewien obraz.

Był to zapamiętany obraz, pierwsza z wizji, jakie nawiedziły ją we Fionavarze, na 

ścieżce do jeziora Ysanny: obraz innego jeziora wysoko wśród gór, nad którym latały 

orły.

Loren rzekł cicho: – Kręgi, jak się zdaje, zamknęły się. Teraz jest moim zadaniem 

pójść z Mattem do Banir Lok, aby pomóc mu odzyskać koronę, której nigdy 
naprawdę nie stracił, by mógi zawrócić krasnoludów znad krawędzi Ciemności.

– Przed nami daleka droga – powiedział Matt Sören – i nie mamy wiele czasu. 

Będziemy musieli wyruszyć dziś wieczorem. – Jego głos brzmiał zupełnie tak samo 
jak zwykle. Kim miała wrażenie, że nic, absolutnie nic nie uczyni go czymś innym 
niż jest: skałą, w której, jak się zdawało, każdy z nich kiedyś znalazł oparcie.

Zerknęła na Jen i ujrzała tę samą myśl na jej twarzy. Potem znów popatrzyła na 

Baelrath i rzekła: Nie dotrzecie tam na czas.

Nawet teraz, po tak wielu wydarzeniach, zauważenie natychmiastowej ciszy, jaka 

zapadła wśród zgromadzonych, gdy przemówiła jasnowidząca, budziło w niej 
głęboką pokorę. Kiedy podniosła wzrok, napotkał on spojrzenie jedynego oka Matta 
Sörena.

– Muszę spróbować – powiedział po prostu.
– Wiem – odparła. – Wydaje mi się, że Loren ma również rację. W jakiś sposób 

ważne jest, abyście spróbowali. Niemniej jednak mogę wam powiedzieć, że nie 
dotrzecie stąd tam na czas.

– Co powiedziałaś? – spytał Diarmuid, którego głos, podobnie jak głos Jaelle, 

został pozbawiony odcieni, obnażony do samego pytania.

Kim uniosła dłoń, aby wszyscy mogli dostrzec płomień. – Mówię, że będę 

musiała również tam pójść. Że Baelrath będzie musiał zabrać nas tam. Sądzę też, że 
o tej porze każdy z nas już wie, że Kamień Wojenny jest w najlepszym przypadku 
mieszanym błogosławieństwem. – Starała się nie dopuszczać goryczy do swego 
głosu.

Niemal jej się powiodło. Jednak w ciszy, jaka nastała, ktoś spytał: – Kim, co się 

stało w górach?

Odwróciła się do Paula Schafera, który zadał pytanie, który zawsze zdawał się 

zadawać dogłębne pytania. Popatrzyła na niego, następnie na Lorena stojącego obok, 
który spoglądał na nią z tą mieszaniną łagodności i siły, którą zapamiętała z początku, 
a później i najdobitniej, z tej nocy, jaką spędzili razem w świątyni, nim Kevin zginął. 
Zanim wyruszyła do Khath Meigol.

Tak więc to im dwóm, tak odmiennym, lecz tak podobnym w jakiś 

niewytłumaczalny sposób, opowiedziała o uratowaniu paraiko i o tym, co nastąpiło 
później. Wszyscy usłyszeli, wszyscy musieli się dowiedzieć, lecz mówiła do Lorena 
i Paula. A na końcu zwróciła się do Matta, powtarzając: – Widzisz więc, co mam na 
myśli: żadne błogosławieństwo, jakie niosę, nie będzie jednoznaczne.

Przez chwilę przyglądał jej się, jakby zastanawiał się nad tym. Potem wyraz jego 

twarzy zmienił się; ujrzała, jak jego usta poruszyły się w grymasie, w którym 
poznawała jego uśmiech i usłyszała zgryźliwe słowa. – Nie znałem jeszcze takiego 
ostrza, które byłoby coś warte, nie będąc obusieczne.

To było wszystko, lecz wiedziała, że te ciche słowa były jedyną pociechą, jakiej 

miała prawo się domagać.

Skłonności najwyższej kapłanki Dany dorównywały jej wyszkoleniu. Toteż 

Jaelle, zziębnięta na deszczu, zdjęta chłodem przez to, co stało się w obecności 
Dariena i co działo się teraz od chwili rozbicia statku, nie okazywała przed nikim na 
plaży swego lęku.

Będąc tym, kim była, wiedziała, że to głos Mórnira zagrzmiał, by uciszyć fale, 

więc jej spojrzenie padło pierwsze na Pwylla, gdy wyszedł na brzeg. Przypomniała 
sobie, jak stał na innej plaży, daleko na południu, przemawiając do Liranana 
w groźnej poświacie, jakiej źródłem nie był księżyc. Niemniej jednak żył i wrócił. 
Przypuszczała, że jest z tego zadowolona.

Wszyscy wrócili, jak się zdawało, i był z nimi ktoś nowy, a sądząc po twarzy 

Jennifer, nie trudno było zgadnąć, kto to.

Uczyniła siebie twardą i oziębłą, lecz nie była z kamienia bez  względu na to, jak 

bardzo starałaby się. Litość i zdumienie ogarnęły ją w równym stopniu, gdy ujrzała 
Guinevere i Lancelota stojących razem w deszczu, a zachodzące słońce 
prześwitywało przez znikające chmury nisko na zachodzie.

Nie słyszała, co powiedzieli do siebie, lecz język gestów był jasny, a w końcu, 

gdy mężczyzna oddalił się samotnie w stronę Puszczy, Jaelle zrobiło się 
niewytłumaczalnie smutno. Patrzyła, jak odchodzi, znając tę historię i bez trudu 
domyślając się, w jaką odsuwającą go od siebie wyprawę, Guinevere wysłała swego 
drugiego ukochanego. Trudno było natomiast zachować konieczną pozę obojętności – 
w obecności tylu mężczyzn, w burzliwym następstwie tego, co wydarzyło się 
w świątyni, nim zabrała Kim i Sharrę dzięki krwi i zaczerpnięciu z korzenia ziemi.

Do władania tak wielką mocą potrzebne jej były Mormae w Gwen Ystrat, a to 

oznaczało kontakt z Audiart, co nigdy nie było przyjemne. W większości przypadków 
udawało jej się dokonywać tego bez większych trudności, lecz popołudniowa 
rozmowa przebiegła inaczej.

Jaelle stała na wątpliwym gruncie i wiedziała o tym, podobnie jak Audiart. 

Wysoce niestosowne, graniczące z prawdziwym wykroczeniem, było dla najwyższej 
kapłanki, aby opuszczała świątynię – i królestwo – nawet w takich czasach jak teraz. 
Jej świętym obowiązkiem, przypominała Audiart przez więź umysłową, jaką dzieliły 
Mormae, było pozostać w świątyni i być przygotowaną na zajmowanie się potrzebami 
Matki. Poza tym, jej zastępczyni nie zawahała się wytknąć jej, że najwyższy król 
nakazał jej pozostać w Paras Derval i rządzić krajem wraz z kanclerzem. Czyż nie 

było jej obowiązkiem wykorzystać jak najlepiej tę niespodziewaną okazję na rzecz 
ich nieustającego dążenia do przywrócenia Danie dominującej pozycji 
w Najwyższym Królestwie?

Wszystko to było na nieszczęście prawdą.
Jedynym, co mogła zrobić w odpowiedzi na to, było odwołanie się do swej 

wyższej rangi, i to nie po raz pierwszy. Nie udając nawet, sięgnęła do pokładów 
niepokoju i zdenerwowania, jakie odczuwała w świątyni i powiedziała Mormae bez 
nacisku, iż jako najwyższa kapłanka jest przekonana, że jej wyjazd w tych czasach 
jest zgodny z wolą Dany – jest ważniejszy od wszelkich tradycji czy możliwości 
osiągnięcia zysku.

Kontaktem myślowym przesłała również poczucie bardzo rzeczywistej potrzeby 

pośpiechu – co było prawdą, jak poznała po bladej twarzy Kim i jej dłoniach, które 
zaciskała, czekając z Sharrą pod kopułą świątyni, nieświadoma niedostępnej dla niej 
rozmowy kapłanek.

Jaelle uczyniła swe posłanie rozżarzonym do białości z gniewu, a wciąż była 

silniejsza od wszystkich innych. Dobrze, odparła Audiart. Skoro musisz to uczynić, 
musisz. Udam się natychmiast do Paras Derval, by działać jak najlepiej podczas twej 
nieobecności.

Wtedy rozpoczęło się prawdziwe starcie, sprawiając, że to, co wydarzyło się 

wcześniej, zdawało się podobne do drobnej sprzeczki w dziecinnej zabawie.

Nie, odpowiedziała myślami z absolutnym zdecydowaniem, które maskowało jej 

wewnętrzny lęk. To mój rozkaz, a zatem Dany, abyś została tam, gdzie jesteś. Minął 
dopiero tydzień od ofiary Liadona i obrzędy odpowiedzi nie są jeszcze zakończone.

Oszalałaś?, odpowiedziała Audiart, bardziej otwarcie buntowniczo niż 

kiedykolwiek przedtem. Którą z tych paplających idiotek, które z tych bezbarwnych 
zer wyznaczysz na swą zastępczynię w czasie wojny?

Błąd. Audiart zawsze okazywała zbyt jawnie swą pogardę i ambicję. Wyczuwszy 

odpowiedź Mormae, Jaelle odetchnęła z ulgą. Uda jej się. Wszelkie ustalone od 
dawna zwyczaje nakazywały Drugiej Matce przybyć do Paras Derval, by objąć rządy 
pod jej nieobecność. Gdyby Audiart powiedziała to spokojnie, z choćby 
najpowierzchowniej wyrażoną pokorą, Jaelle mogłaby przegrać tę bitwę. A tak, 
rzuciła się do ataku.

Czy chcesz zostać przeklęta i wygnana, Druga Dany?, nadała z jedwabistą 

wyrazistością, którą tylko ona potrafiła przekazać drogą myślową. Wyczuła wspólne 
westchnienie Mormae na tę nie skrywaną groźbę. Masz czelność mówić tak do swej 
najwyższej kapłanki? Masz czelność mówić tak poniżająco o swych siostrach? 
Uważaj, Audiart, żebyś nie straciła wszystkiego, co zyskałaś do tej pory swymi 
spiskami!

Silne słowa, niemal zbyt silne, lecz musiała je wszystkie wyprowadzić 

z równowagi przed tym, co miała im następnie do powiedzenia.

Wybrałam swą zastępczynię i kanclerz został poinformowany w imieniu 

najwyższego króla. Tego popołudnia mianowałam najnowszą członkinię Mormae, 
która stoi obok mnie w czerwonych szatach, otwarta teraz na łączność myślową.

Witajcie, siostry w Matce, nadała na ten znak Leila.
I nawet Jaelle, w połowie przygotowana na to, została oszołomiona wyrazistością 

jej słów.

Na plaży u stóp Anor Lisen, gdy deszcz powoli przestał padać, a zachód słońca 

zabarwił zachodni nieboskłon, Jaelle wspominała tę wyrazistość. Potwierdzała ona 
w pewien sposób jej własne odruchowe reakcje i skutecznie przyczyniła się do 
stłumienia wszelkiego sprzeciwu w Gwen Ystrat, jaki mogło wzbudzić jej 
apodyktyczne zachowanie. Niemniej jednak, było coś głęboko niepokojącego w tej 
mieszaninie dziecka i kobiety w Leili i jej więzi z Dzikimi Łowami. Dana nie raczyła 
jeszcze dać swej najwyższej kapłance żadnego znaku, co to mogło oznaczać.

Głos Lorena Srebrnego Płaszcza, czarodzieja, którego nienawidziła i bała się 

przez całe życie, sprowadził ją ponownie w pełni na plażę. Usłyszała jego opowieść 
o tym, co mu się przydarzyło, lecz triumf, jaki mogła niegdyś odczuwać na wieść 
o takiej słabości, znikł zupełnie w fali strachu. Potrzebowali mocy Srebrnego 
Płaszcza, a teraz nie otrzymają jej.

Miała nadzieję, że będzie mógł odesłać ją do domu. Tak daleko od świątyni nie 

miała własnej magii, żadnego sposobu, by powrócić o własnych siłach – a teraz 
zdawało się, że nie miał jej kto pomóc. Zobaczyła, jak Baelrath ożywa na dłoni 
jasnowidzącej, a później usłyszała, dokąd Kim się udaje dzięki tej mocy.

Słuchała pytań Pwylla – jego pierwszych słów od chwili, gdy Prydwen rozbił się 

i wydostali się na brzeg. Zastanawiała się nad nim: jak ktoś, kto potrafi mówić 
grzmiącym głosem Boga, może być tak cichy, zamknięty w sobie, a potem, gdy jego 
obecność została niemal zapomniana, wychynąć na powierzchnię ze słowami, które 
sięgały do sedna tego, co się działo. Uświadomiła sobie, że nieco obawia się go, a jej 
próby przelania tego lęku w nienawiść lub pogardę nie odnosiły doprawdy skutku.

Znów powróciła myślami na plażę. Z każdą chwilą robiło się coraz ciemniej. 

W mroku jasne włosy Diarmuida wciąż błyszczały, połyskując ostatnią barwą 
zachodniego nieboskłonu. Teraz odezwał się książę.

– W porządku. – rzekł. – Wygląda na to, że dowiemy się tylko tego, co nam już 

opowiedziano. Bądźmy wdzięczni naszej czarującej kapłance za te informacje, jakie 
mamy. Teraz Loren nie jest w stanie skontaktować się już z Teyrnonem. Wizja Kim, 
jak rozumiem, mówiła o Calor Diman, lecz nic o wojskach. A Jaelle wyczerpała swój 
zasób interesujących wieści. – Drwina wydawała się odruchowa i powiedziana bez 

przekonania. Kapłanka nie fatygowała się z odpowiedzią. Diarmuid nie czekał. – Co 
sprawia, że jesteśmy uzależnieni – mruknął z żałosnym potrząśnięciem głową, które 
sprawiało wrażenie całkiem szczerego – od mojego bynajmniej nie obfitego zapasu 
wiedzy o tym, co mój kochany brat może prawdopodobnie zrobić.

W jakiś niewytłumaczalny sposób ten płynny potok słów wywierał uspokajający 

wpływ. Jaelle zdała sobie sprawę, że po raz kolejny ten, którego pogardliwie zwała 
książątkiem, doskonale wie, co robi. Już podjął decyzję, a teraz stara się, by ta 
decyzja sprawiała wrażenie podjętej od niechcenia i mało ważnej. Jaelle zerknęła na 
Sharrę stojącą obok księcia. Nie była pewna, czy litować się nad nią czy nie, co było 
kolejną odmianą: niegdyś nie miałaby żadnych z tym kłopotów.

– W takich okolicznościach – ciągnął Diarmuid – nie mogę uczynić nic lepszego, 

niż wrócić pamięcią do mego błyskotliwego dzieciństwa. Niektórzy z was być może 
znali cierpliwych, udzielających wsparcia starszych braci. Smutne to, lecz miałem 
nieszczęście nie mieć takowego brata. Loren pamięta. Od chwili, gdy byłem w stanie 
stawiać pierwsze, niezgrabne kroki śladami brata, jedno było absolutnie jasne: 
Aileron nigdy, przenigdy nie czekał na mnie.

Przerwał i spojrzał na Lorena, jakby czekając na jego potwierdzenie, lecz dalej 

ciągnął tonem nagle pozbawionym nonszalancji: – Nie będzie też czekał teraz, ani też 
nie mógłby, zważywszy na to, dokąd się udaliśmy. Jeśli jest na Równinie z armią, 
a lios alfarowie są przy nim, Aileron będzie dążył do bitwy; za to mógłbym dać 
głowę. Prawdę mówiąc, za waszym pozwoleniem, dam za to głowę swoją i każdego 
z was. Aileron wyda wojnę Starkadh najszybciej jak będzie mógł, co moim zdaniem 
może znaczyć tylko jedno.

– Andarien – rzekł Loren Srebrny Płaszcz, który, jak nagle przypomniała sobie 

Jaelle, uczył zarówno Diarmuida, jak i jego brata.

– Andarien – powtórzył cicho książę. – Wyruszy przez Gwynir do Andarien.
Zapadła cisza. Jaelle była świadoma obecności lasu na wschodzie, a teraz także 

bardzo silnie ciemnego kształtu Wieży Lisen, która wznosiła się nad nimi w mroku.

– Sugeruję – kontynuował Diarmuid – abyśmy ominęli zachodnią krawędź 

Pendaran, poszli na północ, skręcając w Sennet i przebyli rzekę Celyn, aby spotkać 
się tam, jeśli wspomnienia z dzieciństwa mają jakąkolwiek wartość, z armiami 
Brenninu, Danilothu i dalrei na pograniczu Andarien. Jeśli się mylę – zakończył, 
posyłając kapłance szeroki uśmiech – przynajmniej będzie z nami Jaelle, by przerazić 
wszystko, na co natknie się nasza pięćdziesiątka.

Nie zaszczyciła go niczym więcej jak lodowatym spojrzeniem. Jego uśmiech stał 

się jeszcze szerszy, jakby jej mina tylko potwierdziła jego stwierdzenie, lecz potem, 
po jednej ze swych kapryśnych odmian nastroju, odwrócił się i spojrzał na Artura, 
który wstał już.

– Panie – rzekł książę zupełnie poważnie – takie jest moje zdanie. Posłucham 

każdej sugestii, jaką zechcesz uczynić, lecz znam tutejszą geografię i wydaje mi się, 
że znam swego brata. Sądzę, że powinniśmy udać się do Andarien, chyba że wiesz 
o czymś lub wyczuwasz coś.

Wojownik powoli potrząsnął głową. – Nie byłem nigdy przedtem w tym świecie 

– powiedział Artur swym głębokim, donośnym głosem – i nigdy nie miałem brata 
w żadnym ze światów. To są twoi ludzie, książę Diarmuidzie. Wlicz mnie w ich 
szeregi i poprowadź nas na wojnę.

– Będziemy musieli zabrać kobiety – mruknął Diarmuid.
Jaelle zamierzała udzielić na to kąśliwej odpowiedzi, lecz w tym momencie coś 

bardzo jasnego zwróciło jej uwagę. Odwróciła się i dostrzegła, że Baelrath na palcu 
Kim zapłonął jeszcze bardziej władczym ogniem.

Spojrzała na jasnowidzącą, jakby widząc ją po raz pierwszy: drobna, wątła postać 

o zmierzwionych włosach, tak nieprawdopodobnie białych, i z tak nagle objawioną 
pionową zmarszczką na czole. Znów miała wrażenie, że istnieją ciężary większe od 
jej własnego.

Przypomniała sobie serdeczną chwilę, jaką spędziła z Kim w Gwen Ystrat 

i żałowała, nieco sama zaskoczona, że nie może nic zrobić, udzielić żadnej pociechy 
poza jedynie słowami. Jednakże Jennifer miała rację w tym, co powiedziała, gdy 
Darien odszedł: żadne z nich nie było w stanie udzielić schronienia drugiemu.

Patrzyła, jak Kim podchodzi do Pwylla i obejmuje go, ściskając bardzo mocno. 

Widziała, że całuje go w usta. On pogładził ją po włosach.

– Do następnego razu – powiedziała jasnowidząca, co wyraźnie było echem 

świata, jaki oboje zostawili za sobą. – Postaraj się uważać na siebie, Paul.

– Ty też. – Tylko tyle powiedział.
Kapłanka wtedy ujrzała, jak Kim podchodzi do Jennifer i rozmawia z nią, choć 

nie słyszała, o czym kobiety mówiły. Następnie jasnowidząca odwróciła się. Jaelle 
zdawało się, że oddalała się na jej oczach. Kim gestem wezwała Lorena i Marta, by 
stanęli po obu jej bokach. Poleciła im wziąć się za ręce i położyła swą dłoń na 
dłoniach ich obu. Potem uniosła drugą rękę wysoko w ciemności i zamknęła oczy. 
W tym momencie jakby nastąpiło połączenie i Wojenny Kamień zapłonął tak jasno, 
że nie można było nań patrzeć, a gdy oślepiające światło zgasło, ich trojga też już nie 
było.

Kiedy zbudził się, w puszczy było całkiem ciemno. Przyłożywszy dłoń do głowy, 

Flidais poczuł, że rana zagoiła się. Ból zdawał się zniknąć. Jednakże to samo stało się 
z jego uchem. Flidais powoli usiadł i rozejrzał się. Jego ojciec był tam.

Cernan siedział w kucki w pobliżu i przyglądał mu się z powagą, trzymając 

w bezruchu głowę zwieńczoną porożem. Flidais przez długą chwilę spoglądał mu 

w oczy w milczeniu.

– Dziękuję – powiedział wreszcie na głos.
Poroże schyliło się na krótko na znak przyjęcia tego do wiadomości. Potem 

Cernan rzekł, również na głos: – On nie próbował cię zabić.

Nic się nie zmieniło, pomyślał Flidais. Zupełnie nic. To był zbyt stary wzór, 

zaczęty zbyt dawno temu, kiedy jeszcze obaj z Galadanem byli młodzi, by gniew czy 
uraza były silne. Powiedział potulnie: – Nie próbował również nie zrobić tego.

Cernan nic nie odpowiedział. W lesie panował mrok, a księżyc nie wzniósł się 

jeszcze wystarczająco wysoko, by zasłać srebrem miejsce, w którym obaj się 
znajdowali. Niemniej jednak obaj doskonale widzieli w ciemności i Flidais 
spoglądając na swego ojca, dostrzegał zarówno smutek, jak i poczucie winy w oczach 
boga. To ostatnie rozbroiło go; zawsze tak było.

Powiedział, wzruszając ramionami: – Sądzę, że mogło być gorzej.
Poroże znów się poruszyło. – Uleczyłem ranę – powiedział na swą obronę jego 

ojciec.

– Wiem. – Flidais pomacał poszarpaną krawędź tkanki, gdzie było kiedyś jego 

ucho. – Powiedz mi – spytał – czy jestem bardzo brzydki?

Cernan przechylił swą wspaniałą głowę gestem oceny. – Nie bardziej niż 

poprzednio – oświadczył szczerze.

Flidais zaśmiał się. A po chwili również i bóg – głębokim, dudniącym, 

zmysłowym dźwiękiem, który zabrzmiał echem w całej puszczy.

Kiedy śmiech ucichł, wśród drzew zdawała się panować ogromna cisza, lecz 

tylko dla tych, którzy nie byli tak zestrojeni z Pendaran jak ci dwaj, leśny bóg i jego 
syn. Nawet jednym uchem Flidais słyszał szept puszczy i nowiny, które po niej 
krążyły jak ogień. Dlatego mówili na głos: zbyt wiele działo się na bezgłośnych 
łączach. Inne moce były tej nocy w Pendaran.

Nagle przypomniał sobie o czymś. Dokładnie rzecz biorąc, o pożarze. Rzekł: – 

Doprawdy mogło się to skończyć dla mnie gorzej. Okłamałem go.

Jego ojciec zmrużył oczy. – Jak to?
– Chciał wiedzieć, kto był w Anor. Wyczuwał, że ktoś tam był. Wiesz, dlaczego. 

Powiedziałem, że tylko ja. Co nie było prawdą. – Przerwał, po czym rzekł cicho: – 
Była tam również Guinevere.

Cernan od Zwierząt wstał na nogi szybkim, zwierzęco zwinnym ruchem. – To coś 

wyjaśnia – powiedział.

– Co?
W odpowiedzi Flidaisowi podsunięto obraz. Podsuwał mu go jego ojciec, 

a Cernan do tej pory nigdy nie wyrządził mu krzywdy, choć do chwili obecnej, 
również nie uczynił dlań wiele dobrego. Toteż w geście nietypowego zaufania 

otworzył swój umysł i odebrał obraz: mężczyzna, który kroczy szybko przez puszczę 
z nadzwyczaj charakterystycznym wdziękiem, nie potykając się nawet mimo 
ciemności i splątanych korzeni.

Nie był to ten, którego spodziewał się ujrzeć. Dobrze jednak wiedział, kto to jest, 

więc wiedział, co musiało się wydarzyć, gc leżał nieprzytomny na leśnej ściółce.

– Lancelot – szepnął, a w jego głosie zabrzmiała niespe dziewana nuta, bliska 

lękowi zmieszanemu z podziwem. Jej umysł pracował na wysokich obrotach. – On 
musiał być w Cadi Sedat. Oczywiście. Wojownik obudził go. A ona znów odesłała 
go. Był niegdyś w Camelocie. Widział tych troje w pierwszym ich życiu, a następnie 
widywał ich znów bez ich wiedzy w wielu po wrotach, do jakich byli zmuszeni. Znał 
tę historię. Stanowił jej część A teraz przypomniał sobie z przebłyskiem radości, 
który był jak światło w ciemności puszczy, że zna imię wzywające. To jednakże 
przypomniało mu o obietnicy. Powiedział: – Dziecko jest również w puszczy... 
dziecko Guinevere. – I dodał z naciskiem: – Gdzie jest teraz mój brat?

– Biegnie na pomoc – odparł Cernan. Przez chwilę wahał się. – Minął dziecko 

o jakieś sto metrów... jakiś czas temu, gdy spałeś. Nie zobaczył, ani nie wyczuł go. 
Masz w puszczy przyjaciół, którzy rozgniewali się za twą przelaną krew: nie 
przekazali mu wieści. Nikt się teraz do niego nie odzywa.

Flidais zamknął oczy i zaczerpnął z trudem tchu. Tak bliski Ujrzał wilka 

i chłopca, którzy minęli się w czerni puszczy w godzinie przed wschodem księżyca, 
tak blisko i tak nieświadon swej obecności, nie mający się nigdy dowiedzieć. Jednak 
czyżby zastanawiał się. A może istniała jakaś część duszy, która jakirr sposobem 
sięgała ku możliwościom ledwo wyminiętym, przyszłościom, jakie nigdy nie nastąpią 
z powodu tak niewielkiej odległości w lesie nocą? Wtedy poczuł drgnięcie powietrza. 
Wiatr niosąc sugestię – być może jedynie wyobrażaną – czegoś więcej.

Otworzył oczy. Czuł się bystry, wyczulony, wciąż w uniesif niupotym, co się 

zdarzyło. Nie czuł bólu. Powiedział: – Musis zrobić dla mnie jedną rzecz. Aby pomóc 
mi dotrzymać daneg słowa.

Ciemne oczy Cernana rozbłysły gniewem. – Ty też? – rzel cicho jak kot na 

łowach. – Zrobiłem, co mogłem. Uleczyłem ranę, jaką zadał mój syn. Ile więzów 
Tkacza chcesz, żebym zerwał?

– Ja też jestem twoim synem – rzekł Flidais, poważają się na wielką śmiałość, 

bowiem czuł już gniew boży.

– Nie zapomniałem. Zrobiłem, co mogłem.
Flidais wstał. – Nie mogę wiązać puszczy w takiej sprawii Nie jestem dość silny. 

Nie chcę jednakże, by to dziecko zginęło, choć spaliło drzewo. Złożyłem przysięgę. 
Jesteś bogiem Lasu tak samo jak Zwierząt. Potrzebuję twojej pomocy.

Gniew Cernana zdawał się powoli ustępować. Flidais musiał daleko spoglądać 

w górę, by dostrzec twarz swego ojca. – Mylisz się. Niepotrzebna ci do tego moja 
pomoc – stwierdził bóg z majestatu swej wielkiej wysokości. – Zapomniałeś o czymś, 
mądre dziecię. Z powodów, jakich nigdy nie zaakceptuję, dziecko Rakotha dostało 
Diadem Lisen. Moce i duchy Puszczy nie zrobią mu krzywdy bezpośrednio, dopóki 
go będzie nosił. Zrobią coś innego i ty powinieneś o tym wiedzieć, najmniejszy.

Wiedział. – Gaj – szepnął. – Prowadzą go do świętego gaju.
– A nad tym, kto spotka go tam – powiedział Cernan – kto go tam spotka i zabije, 

nie mam żadnej mocy. Ani też nie pragnąłbym jej. Nawet gdybym mógł, nigdy bym 
nie wtrącił się, Nie powinno mu się pozwolić żyć. Czas, by zginął, zanim dotrze do 
swego ojca i nastąpi kres wszelkiej nadziei.

Odwrócił się, by odejść, powiedziawszy wszystko, co miał do powiedzenia, 

uczyniwszy jedyną rzecz, do uczynienia jakiej czuł się zobowiązany, gdy jego syn 
stwierdził głosem głębokim niczym korzenie drzew: – Być może, lecz nie sądzę. 
Wydaje mi się, że w tym splocie jest coś więcej. Ty też o czymś zapomniałeś.

Cernan obejrzał się. W przestrzeni, gdzie stał, po raz pierwszy zabłysło srebro. 

Dotykało i nadawało kształt jego nagiej postaci. Było miejsce, gdzie chciał się 
znaleźć, gdy wzejdzie księżyc, a sama myśl o tym, co będzie tam na niego czekać, 
budziła w nim pożądanie. Został jednakże jeszcze na chwilę i zaczekał.

Lancelot – rzekł Flidais.
I sam odwrócił się, by pomknąć z tą zawsze niespodziewaną szybkością w stronę 

gaju, gdzie tak dawno temu narodziła się Lisen w obecności wszystkich bogiń 
i bogów.

W gniewie i wzburzeniu, w goryczy odtrącenia, Darien odbiegł daleko w las, nim 

spostrzegł, że nie była to najmądrzejsza rzecz.

Nie zamierzał spalić drzewa, jednak nurt wydarzeń zdawał się nigdy nie płynąć 

tak, jak się spodziewał, nigdy nie układał się właściwie. A kiedy tak się działo, coś 
innego pojawiało się w jego wnętrzu, wracała moc i zmiana w jego oczach, a wtedy 
drzewa płonęły.

Nawet wtedy pragnął tylko złudzenia – takiego samego złudzenia pożaru, jakie 

stworzył na polanie Letniego Drzewa – jednak tym razem był silniejszy, niespokojny 
w obecności tylu ludzi, a jego matka była tak piękna, oziębła i kazała mu odejść. Nie 
był w stanie zapanować nad tym, co czyni, toteż ogień był prawdziwy.

Potem uciekł w cień puszczy przed tymi, którzy wydawali się zimniejszymi, 

bardziej krzywdzącymi cieniami na plaży.

Było już zupełnie ciemno, księżyc jeszcze nie wzeszedł, i stopniowo, w miarę 

ustępowania gniewu, Darien uświadamiał sobie, że grozi mu niebezpieczeństwo. Nie 
wiedział niczego o historii Wielkiej Puszczy, lecz sam należał do andainów, więc 
potrafił częściowo zrozumieć wieści biegnące przez Pendaran, wieści o nim, o tym, 

co zrobił i co nosił na czole.

Wraz z narastaniem uczucia zagrożenia wzrastała też świadomość tego, że jest 

spychany w konkretnym kierunku. Pomyślał, żeby zmienić się w sowę i przelecieć 
przez las, lecz wraz z tą myślą ogarnęło go ogromne znużenie. Leciał bardzo długo 
i bardzo szybko w tej postaci i nie był pewien, czy potrafiłby przyjąć ją ponownie. 
Był silny, lecz nie nieskończenie, i zazwyczaj potrzebował wzburzonej fali emocji, by 
zasilić swą moc: strachu, głodu, tęsknoty, wściekłości. Teraz nie czuł niczego takiego.
Zdawał sobie sprawę z zagrożenia, lecz nie potrafił zdobyć się na żadną reakcję.

Odrętwiały, obojętny i osamotniony, pozostał w swej własnej postaci, w ubraniu, 

jakie nosił Firm. Szedł bez oporu subtelnie zmieniającymi się ścieżkami puszczy 
Pendran, pozwalając mocom leśnym prowadzić się tam, gdzie chciały, na spotkanie 
tego, co na niego tam czekało. Słyszał ich gniew i niecierpliwe oczekiwanie na 
zemstę, lecz niczego nie czynił w odpowiedzi. Szedł, nie dbając już o nic, 
rozmyślając o chłodnej, władczej twarzy swej matki i jej słowach: Co ty tu robisz? 
Czego chcesz, Darienie?

Czego chciał? Co wolno mu było chcieć, na co łudzić się nadzieją, o czym 

marzyć, czego pragnąć? Urodził się przed zaledwie niespełna rokiem. Skąd mógł 
wiedzieć, czego chce? Wiedział tylko, że jego oczy potrafią stać się czerwone jak 
oczy jego ojca, a kiedy tak się działo, płonęły drzewa i wszyscy odwracali się od 
niego. Nawet Światło odwróciło się. Było piękne, spokojne i smutne, jasnowidząca 
włożyła mu je na czoło, a ono zgasło w chwili zetknięcia z nim.

Szedł i nie płakał. Jego oczy były niebieskie. Wschodził sierp księżyca; wkrótce 

zalśni w odstępach między drzewami. Puszcza szeptała zwycięsko, w liściach 
szumiała złość. Nie stawiając oporu, chłopiec z Diademem Lisen na czole pozwalał 
się prowadzić do świętego gaju w puszczy Pendaran na stracenie.

Niezliczone lata gaj spoczywał nasycony swą mocą. Nie było też innego miejsca 

w żadnym ze światów, którego korzenie zapuszczone byłyby tak głęboko w Gobelin. 
Na tle starożytności tego miejsca nawet fakt zawłaszczenia przez Momira Letniego 
Drzewa w Lesie Boga w Najwyższym Królestwie Brenninu wydarzył się zaledwie 
mgnienie oka temu – w czasach, gdy lorweth został wezwany do Brenninu zza 
szerokiego morza.

Przez tysiące tysięcy lat przed tym dniem puszcza Pendaran widziała lata i zimy 

we Fionavarze, a przez wszystkie odejścia i powroty pór roku ten gaj i polana w nim 
były sercem puszczy. Tu była magia. Prastare moce drzemały pod leśnym podłożem.

Tu, ponad tysiąc lat temu (mgnienie oka, nic więcej), Lisen narodziła się 

w zachwyconej, milczącej obecności puszczańskich mocy i promiennym 
towarzystwie bogiń, których pięknem była obdarowana od początku swych dni. Tu 
również przybył Amangen Biała Gałąź, pierwszy śmiertelnik, pierwsze dziecko 

Tkacza nie narodzone z Puszczy, które ośmieliło się spędzić noc w tym zagajniku, 
szukając dla ludzi mocy, której źródłem nie byłaby magia krwi kapłanek. I znalazł tu 
ową moc i coś więcej, gdy Lisen, dzika i wspaniała, powróciła na zbezczeszczoną 
polanę swych narodzin, by zabić go o poranku i zamiast tego zakochała się i takim 
sposobem opuściła Puszczę.

Po tym wiele się zmieniło. Dla mocy gaju i całego Pendaran czas pędził do 

chwili, gdy Lisen umarła, skacząc z balkonu, a od tego dnia posuwał się naprzód 
powoli, jakby obarczony jakimś ciężarem.

Od tego czasu, od czasu tych strzaskanych przez wojnę dni pierwszego nadejścia 

Rakotha Maugrima, tylko jeszcze jeden śmiertelnik przyszedł tu. On również był 
magiem, naśladowcą Amairgena, a do tego złodziejem. Dzięki sprytowi 
i przebiegłemu wykorzystaniu swej wiedzy mag Raederth doskonale wiedział, kiedy 
będzie można bezpiecznie wejść do Pendaran, by znaleźć to, czego szukał.

Był jeden dzień i tylko jeden każdego roku, gdy puszcza była bezbronna, gdy 

była w żałobie i nie mogła się bronić. Kiedy zmieniające się pory roku dochodziły do 
dnia, gdy Lisen skoczyła z balkonu, rzeka płynąca obok Anor spływała czerwienią do 
morderczego morza na pamiątkę jej krwi, a wszystkie duchy lasu, które mogły 
przybyć, zbierały się u stóp wieży, by ją opłakiwać. Te, które nie mogły udać się 
w podróż, wysyłały tam swą świadomość, by oglądać rzekę i Anor oczami 
zgromadzonych tam.

Pewnego roku o poranku tego dnia przybył Raederth. Bez źródła, nie roztaczając 

aury mocy, wszedł do świętego gaju, ukląkł na polanie przy miejscu narodzin i wziął 
Diadem Lisen, który błyszcząc, leżał w trawie.

Do czasu, gdy słońce zaszło i rzeka znów wpływała przejrzysta do morza, biegł 

sam przez cały dzień bez przerwy i był już bardzo blisko wschodniej granicy lasu.

Pendaran wtedy zauważyła go i dostrzegła, co uczynił, lecz wszystkie 

najpotężniejsze moce puszczy były zebrane na brzegu morza i mogły zrobić 
niezwykle mało. Sprawiły, że leśne ścieżki wiły się pod stopami, drzewa odmieniały 
i tłoczyły groźnie wokół uciekającego człowieka, lecz był zbyt blisko Równiny. 
Widział już wysoką trawę w blasku zachodzącego słońca, a jego siła woli i odwaga 
były ogromne, większe niż pospolitego złodzieja, toteż wydostał się z puszczy – choć 
moce zraniły go, bardzo dotkliwie zraniły – i uciekł na południe, trzymając 
w dłoniach błyszczący przedmiot, który tylko Lisen nosiła.

Tak więc teraz uniesienie i dzika, współodczuwana radość ogarnęła Pendaran na 

wieść o tym, że Diadem powrócił do domu. Powrócił i cierpi, szeptały do siebie 
duchy. Musiał cierpieć, skoro jego światło zgasło na czole tego, który podpalił 
drzewo. Intruz postrada rozum, a jego ciało i umysł zostaną rozszarpane, nim 
wypuszczą go w objęcia śmierci. Tak przysięgały sobie nawzajem: deieny liściom 

rozumnych drzew; liście mocom milczącym i śpiewającym; mroczne, bezkształtne 
przerażające istoty starym, nieruchomym, głęboko zakorzenionym mocom, które 
niegdyś były drzewami, lecz teraz czymś o wiele więcej, i które doskonale znały 
nienawiść.

Na chwilę szepty ucichły. W tej chwili usłyszały Cernana, swego władcę. 

Usłyszały, jak mówi na głos, że czas już, by ten obcy zginął, i pławiły się w rozkoszy 
słów, jakie wypowiedział.

Nic ich nie powstrzyma, żaden głos boga nie odciągnie ich od morderczego 

polowania.

Ofiarę zaprowadzono do gaju: delikatnie go wiedziono, wygładzając leśne ścieżki 

pod jego stopami, a tymczasem wydano na niego wyrok i zadecydowano, kto go 
wykona. Wszystkie moce Puszczy były zgodne co do jednego: jakkolwiek dotkliwe 
było świętokradztwo, jakkolwiek wielka pałała w nich żądza mordu, same nie 
podniosą ręki na tego, kto nosi Diadem Lisen na czole.

Jednak istniała też inna moc, najpotężniejsza ze wszystkich. Moc ziemi, nie lasu, 

nie krępowana smutkami i więzami puszczy. W czasie, gdy Darien bez oporu dał się 
wieść do świętego gaju, duchy Pendaran wezwały strażnika, który spał tam pod 
ziemią. Zbudziły Najstarszego.

W lesie panowała wielka ciemność, lecz nawet gdy nie był w postaci sowy, 

doskonale widział w nocy. W pewien sposób ciemność była milsza, co stanowiło 
kolejny powód do niepokoju. To upodobanie przypominało mu o nocnych głosach, 
które wołały go z zimy jego dzieciństwa, i o tym, jak ciągnęło go do nich.

A to z kolei przypomniało mu o Firmie, który powstrzymał go i powiedział, że 

musi nienawidzić Ciemności, a potem zostawił go samego. Pamiętał ten dzień 
i będzie go zawsze pamiętał; dzień pierwszej zdrady. Stworzył kwiat w śniegu 
i zabarwił go mocą swych oczu.

W gaju było cicho. Teraz, gdy dotarł na miejsce, szept liści przycichł do 

łagodnego szmeru w nocy. W powietrzu czuć było zapach, jakiego nie poznawał. 
Murawa na polanie była równa, gładka i miękka pod jego stopami. Nie widział 
księżyca. Nad jego głową gwiazdy świeciły na wąskim kręgu nieba otoczonego 
górującymi nad nim drzewami.

Nienawidziły go. Drzewa, liście, miękka trawa, duchy kryjące się za pniami 

drzew, deieny zerkające zza liści – wiedział, że wszyscy go nienawidzą. Powinien 
być przerażony, mówiła mu część jego duszy. Powinien użyć swej mocy, by wyrwać 
się stąd, odpłacić im wszystkim ogniem i dymem za ich nienawiść.

Wydawało mu się, że nie potrafi tego zrobić. Czuł się zmęczony i osamotniony 

i cierpiał w sposób, jakiego nie mógł wyrazić. Był gotów na zakończenie.

W pobliżu północnego obrzeża polany wznosił się porośnięty trawą kopiec, a na 

nim rosły nocne kwiaty otworzone w ciemności. Chłopiec podszedł tam. Kwiaty były 
przepiękne, woń gaju pochodziła od nich. Ostrożnie, by nie skrzywdzić jeszcze 
bardziej, ani nie obrazić nikogo, Darien usiadł na trawie kopca pomiędzy dwoma 
kępami ciemnych kwiatów.

Natychmiast rozległ się gwałtowny, głośny dźwięk wściekłości Puszczy. 

Chłopiec zerwał się na nogi, a z jego ust wyrwał się mimowolny okrzyk protestu. Był 
ostrożny! Niczego nie skrzywdził! Chciał tylko posiedzieć chwilę w rozgwieżdżonej 
ciszy przed śmiercią. Wyciągnął ręce z otwartymi dłońmi w beznadziejnym geście 
błagalnych przeprosin.

Stopniowo dźwięk przycichał, choć jeszcze po jego zniknięciu pozostało przez 

jakiś czas pewne dudnienie, mruczenie ledwo słyszalne pod trawą. Darien odetchnął 
i znów się rozejrzał.

Nic się nie poruszało z wyjątkiem liści szeleszczących lekko na wietrze. Na 

najniższej gałęzi jednego z drzew przycupnęła mała geiala, wznosząc ciekawskim 
gestem puszysty ogon. Przyglądała mu się z nienaturalną powagą. Darien wiedział, że 
gdyby był w postaci sowy, geiala uciekłaby w panicznym strachu na jego widok. 
Przypuszczał, że teraz wygląda niegroźnie. Ciekawostka. Tylko chłopiec na łasce 
Puszczy – która była bezlitosna.

Wszystko w porządku, doszedł do wniosku z rozpaczliwą akceptacją. Tak nawet 

jest łatwiej. Od chwili jego najwcześniejszych wspomnień wszyscy mówili mu 
o wyborze. O Jasności i Ciemności i wybieraniu pomiędzy tymi dwoma. Nie byli 
jednak sami w stanie podjąć wyboru, czy zadecydować w jego kwestii: Pwyll, który 
zaprowadził go do Letniego Drzewa, chciał, by Dari był starszy, by przybrał tę postać 
i mógł zdobyć większą wiedzę. Cernan od Zwierząt chciał wiedzieć, dlaczego 
pozwolono mu żyć. Białowłosa jasnowidząca ze strachem w oczach dała mu 
błyszczący przedmiot Jasności i wraz z nim patrzyła, jak światło zgasło. Potem 
odesłała go do matki, która go wypędziła. Finn, nawet Finn, który powiedział mu, by 
kochał Jasność, odszedł bez pożegnania na spotkanie swej własnej ciemności 
w rozległej przestrzeni między gwiazdami.

Mówili o wyborze, o tym, że jest zawieszony w równowadze między swą matką 

i ojcem. Doszedł do wniosku, że w zbyt wielkiej równowadze. Zbyt ciężko było im 
wszystkim, a w ostateczności, także i jemu. To było prostsze, łatwiej było oddać się 
Puszczy w tym miejscu prastarej mocy. Pogodzić się ze śmiercią, która uczyni 
wszystko lepszym dla wszystkich. Martwy nie możesz czuć się samotny, pomyślał 
Darien. Nie można być tak zranionym. Oni wszyscy bali się go, bali się tego, co może 
uczynić ze swobodą wyboru, tego, czym może się stać. Nie będą już musieli się 
więcej bać.

Przypomniał sobie twarz lios alfara tego ostatniego, zimnego poranka zimy przy 

Letnim Drzewie – jakże był urodziwy i promienny. I jak przerażony. Przypomniał 
sobie jasnowidzącą o białych włosach. Dała mu podarunek, czego nigdy nie uczynił 
przedtem żaden obcy, lecz widział jej oczy, zwątpienie i obawę nawet jeszcze zanim 
światło zgasło. To prawda: oni wszyscy boją się tego, co wybierze.

Wszyscy z wyjątkiem jego matki.
Był zupełnie nie przygotowany na tę myśl. Uderzyła go z silą objawienia. Ona nie

bała się tego, co on może zrobić. Była jedyną osobą, która nie usiłowała zwabić go 
jak głosy w burzy, czy przekonać go jak jasnowidząca. Nie próbowała przywiązać go 
do siebie, ani nawet zasugerować mu drogę. Odesłała go, bowiem wybór należał do 
niego, a tylko ona chciała na to zezwolić. Może, pomyślał nagle, może ufała mu.

W ciemności w gaju dostrzegał kwiaty na kopcu, gdzie urodziła się Lisen. 

Widział je wyraźnie nocnym wzrokiem swego ojca, myśląc przy tym o swej matce.

Z jakiejś przyczyny przypomniał sobie Vae i Shahara, pierwszą matkę i ojca, 

jakich znał. Pomyślał o obu ojcach: jednym, który był bezradnym, zwykłym 
żołnierzem w armii Brenninu, posłusznym bezosobowym rozkazom najwyższego 
króla, nie mogącym zostać przy żonie i synu podczas zimowych mrozów, nie 
mogącym ich ogrzać; i drugim, który był bogiem, najsilniejszym z bogów, twórcą 
zimy i wojny. Tym, którego obawiano się tak, jak obawiano się jego, Dariena, za to, 
że jest jego synem.

Miał dokonać wyboru między nimi dwoma.
Gdyby spojrzeć z jednej strony, nie było czego wybierać. Jego wzrok 

w ciemności, lęk, jaki wzbudzał, zgaszone Światło na jego czole, wszystko 
świadczyło o tym. Było tak, jakby wybór już został dokonany. Z drugiej strony...

Nigdy nie dokończył tej myśli.
Sprawiłoby mi przyjemność, gdybyś błagał o darowanie życia.
Gdyby kamienie skorupy ziemskiej mogły mówić, tak brzmiałby ich głos. Słowa 

były gruchotem, dudnieniem gigantycznych kamieni, które ruszyły z miejsca, 
wstępem do lawiny i trzęsienia ziemi.

Darien szybko odwrócił się. Na polanie zjawiła się postać ciemniejsza od 

ciemności, a w ziemi ziała olbrzymia, nieregularna dziura o brzegach poszarpanych 
w pobliżu istoty, która przemówiła głosem ziemi. Strach skoczył nagle w Darienie, 
prymitywny i instynktowny, pomimo całej jego rezygnacji sprzed zaledwie chwili. 
Poczuł, jak jego oczy wybuchają czerwienią; uniósł ręce, rozsuwając palce 
i wskazując...

I nic się nie stało.
Zabrzmiał śmiech, głęboki i niski niczym zgrzyt od dawna nieruchomych głazów. 

– Nie tutaj – rzekł kształt. – Nie w tym gaju i nie będąc tak nie wyuczony jak ty. 
Znam twe imię i twego ojca. Jasne jest, czym możesz się stać; dość nawet, by 

stanowić dla mnie pewne wyzwanie, gdybyśmy spotkali się dużo później. Jednakże 
tej nocy jesteś tu niczym. Nie sięgasz wystarczająco głęboko. Sprawiłoby mi 
przyjemność – powiedział raz jeszcze – gdybym usłyszał, jak błagasz o darowanie 
życia.

Darien opuścił ręce. Czuł, jak jego oczy powracają do barwy niebieskiej, jakiej 

nie odziedziczył ani po ojcu, ani po matce, do błękitu, który był jego własny. Być 
może była to jedyna jego własna rzecz. Milczał i w tym milczeniu przyglądał się 
temu, co stanęło pod sierpem księżyca, który wreszcie wzniósł się nad drzewa na 
wschodzie, by rzucić na ziemię bladą poświatę.

Nie miało żadnego stałego kształtu ani koloru. Na jego oczach istota oscylowała 

bez końca wśród nieokreślonych kształtów. Miała cztery ramiona, potem trzy, potem 
żadnego. Jego głowa była ludzka, następnie ohydnego mutanta pokrytego larwami 
i robakami, a potem gładkim głazem, gdy robaki spadły w trawę i ziejącą jamę 
w pobliżu. Była szara i cętkowana na brązowo i czarna; była olbrzymia. Podczas 
wszystkich rozmytych przemian kształtów zawsze miała dwie nogi, a jedna z nich, 
jak zauważył Darien, była kaleka. W jednej ręce stwór trzymał młot szaroczarnego 
koloru mokrej gliny, który był niemal tak duży jak sam Darien.

Istota znów przemówiła pośród nagle całkowitej, zalęknionej ciszy lasu i znów 

powiedziała: – Nie będziesz błagać, Noszący Diadem? Daj mi głos, bym zabrał go do 
swego snu pod ziemią. Powiedzieli mi, żebym zostawił cię żywego, podpalaczu 
drzew.

Chcą obedrzeć cię z ciała i umysłu, gdy nie będziesz już miał na czole Diademu. 

Dam ci łatwiejsze, szybsze wyzwolenie, jeśli tylko poprosisz o nie. Poproś, 
profanatorze gaju. Tylko proś; nic innego nie możesz już zrobić.

Twarz była teraz niemal ludzka, lecz olbrzymia i szara. Pełzało po niej robactwo; 

wchodziło i wychodziło z jego ust i nozdrzy. Głos był zgęszczonym brzmieniem 
ziemi i kamienia. Stwór rzeki:

– Jest noc w świętym gaju, synu Maugrima. Jesteś niczym w porównaniu ze mną 

i czymś nawet jeszcze mniejszym. Nie sięgasz nawet wystarczająco głęboko, by 
skłonić mnie do zamachnięcia się mym młotem.

– Ale ja tak – rozległ się czyjś inny głos i do oświetlonego księżycową poświatą 

gaju wkroczył Lancelot z Jeziora.

Spali na plaży tuż na południe od Anor. Brendel zignorował polecenie Flidaisa do 

tego stopnia, że wszedł do wieży sam i przyniósł koce i pościel z dolnych 
pomieszczeń, gdzie spali strażnicy Lisen. Nie wszedł ponownie na górę z obawy, by 
Galadan znów nie wyczuł zakłócenia w tym miejscu.

Na posłaniu obok Artura, nieco z dala od pozostałych, leżała Jennifer pogrążona 

w nieruchomym śnie całkowitego wyczerpania. Głowę miała wspartą na jego 

ramieniu, jej dłoń spoczywała na jego szerokiej piersi, a jej złote włosy były 
rozrzucone po poduszce, którą dzielili. Nie śpiąc, Wojownik przysłuchiwał się jej 
oddechowi i czuł bicie serca, które kochał.

Wtem bicie jej serca zmieniło się. Kobieta gwałtownie zerwała się, natychmiast 

przytomna, i utkwiła spojrzenie w obserwującym ich księżycu, który wisiał wysoko. 
Jej twarz była tak biała, że w porównaniu z nią włosy wydawały się ciemne. Artur 
zobaczył, jak Jennifer z trudem zaczerpuje tchu, drżąc przy tym. Sam odczul to jak 
ból w głębi swej duszy.

– Grozi mu niebezpieczeństwo, Guinevere? – zapytał.
Nic nie powiedziała i nie odrywała oczu ani na chwilę od twarzy księżyca. Jedną 

dłonią zasłaniała usta. Wziął ją za drugą dłoń, najdelikatniej jak potrafił. Drżała 
niczym liść osikowy na jesiennym wietrze. Była zimniejsza niż powinna być 
w ciepłą, letnią noc.

– Co widzisz? Czy grozi mu niebezpieczeństwo, Guinevere? – powtórzył pytanie 

– Grozi im obu – szepnęła, patrząc na księżyc. – Gr im obu, mój ukochany. I obu ich 
odesłałam precz.

Milczał. Spojrzał na księżyc i pomyślał o Lancelocie. Ścis dłoń Guinevere 

pomiędzy obiema swymi szerokimi, kwadratov mi dłońmi i życzył jej spokoju 
i lekkiego serca żarliwiej i z w kszą zawziętością niż kiedykolwiek tęsknił do 
własnego wyzv lenia spod ciężaru przeznaczenia.

– Ja sięgam równie głęboko, co ty – powiedział spokojnie wysoki mężczyzna, 

wchodząc na polanę. W ręku trzymał obi żony miecz, który połyskiwał lekko, 
odbijając srebrny blask księżyca. – Wiem, kim jesteś – ciągnął, mówiąc cicho i bez 
pośpiechu. – Znam ciebie, Curdardhu, i wiem skąd przybywa Jestem tu jako obrońca 
tego dziecka. Jeśli chcesz jego śmierci, najpierw będziesz musiał zgładzić mnie.

– Kim jesteś? – zagrzmiał demon. Darien zdał sobie sprawę, że wszędzie wokół 

nich drzewa znów hałasowały. Przyjrzał się mężczyźnie, który przyszedł, i zdumiał 
się.

– Jestem Lancelot – posłyszał chłopiec. W głębi je umysłu zbudziło się 

wspomnienie, wspomnienie o zabawa z Finnem na śniegu. O zabawie w Wojownika 
z Królewską Włócznią i jego przyjaciela, jego tanista, jak mówił Finn. Pierwsze 
z drużyny Wojownika, którego imię brzmiało Lancelot. Kto kochał Królową 
Wojownika, której imię, której imię brzmiało.

Demon Curdardh zmienił pozycję z dźwiękiem przypominaj cym odgłos granitu 

ciągniętego po trawie. Przerzucił z ręki do rę młot i rzekł: – Nie sądziłem, że cię tu 
ujrzę, lecz nie jestem zaskoczony. – Zaśmiał się cicho, a jego śmiech był jak żwir 
toczą się po zboczu. Znów zmienił postać. Teraz miał dwie głowy, a obie były 
głowami demona. Powiedział: – Nie chcę z tobą zatargów Lancelocie, a Pendaran 

wie, że przeżyłeś kiedyś zimę w lesie i nie uczyniłeś tam zła. Nie stanie ci się 
krzywda, jeśli odejdziesz stąd natychmiast, lecz będę musiał cię zabić, jeśli 
zostaniesz.

Z absolutnie skupionym spokojem Lancelot rzekł: – Musi; spróbować mnie zabić. 

To niełatwe zadanie, Curdardhu, naw dla ciebie.

– Ja sięgam do głębin skorupy ziemskiej, szermierzu. Mój młot wykuto 

w otchłani tak przepastnej, że ogień płonie tam i dołowi. – Było to stwierdzenie faktu, 
nie przechwałka. – Ji stem tu od początków Pendaran – powiedział Curdardh, 
Najstarszy. – Przez cały ten czas stałem na straży świętości tego gaju, budząc się 
tylko, gdy była ona naruszana. Ty masz miecz i niezrównaną umiejętność władania 
nim. To nie wystarczy. Nie jestem pozbawiony miłosierdzia. Odejdź!

Przy tym ostatnim, dudniącym rozkazie drzewa na obrzeżu gaju zatrzęsły się 

i ziemia zadygotała. Darien z trudem utrzymał się na nogach. Potem, gdy drżenie 
ucichło, Lancelot rzekł z uprzejmością, która osobliwie, niesamowicie pasowała do 
tego miejsca: – Mam więcej niż myślisz, choć dziękuję ci za łaskawość twej 
pochwały. Powinieneś wiedzieć, nim zaczniemy, bowiem rozegramy tu bój, 
Curdardhu, że leżałem martwy w Caer Sidi, które jest Cader Sedat, które jest Koroną 
Północną Królów pośród gwiazd. Wiesz, że ten zamek leży na osi wszystkich 
światów, morze bije o jego mury, a wszystkie gwiazdy niebios obracają się wokół 
niego.

Serce łomotało Darienowi, choć rozumiał zaledwie część tego, co usłyszał. 

Przypomniał sobie coś jeszcze: Finn, który w tamtych czasach zdawał się wiedzieć 
wszystko, powiedział mu, że jego matka jest Królową. Ta wiedza czyniła wszystko 
jeszcze mniej jasnym, niż było do tej pory. Przełknął ślinę. Czuł się jak dziecko.

– Mimo to – mówił Curdardh do Lancelota. – Bez względu na to, gdzie leżałeś, 

jesteś śmiertelny, szermierzu. Czy chcesz zginąć za syna Rakotha Maugrima?

– Jestem tutaj – oświadczył Lancelot po prostu i bój rozpoczął się.

Rozdział 8

Mniej więcej w tym samym momencie Shalhassan z Cathalu uznał, że jego 

sekretarz nie urodził się po to, by wieść żołnierskie życie. Raziel na końskim 
grzbiecie był zaledwie bladym cieniem – niemal dosłownie – swej zazwyczaj 
kompetentnej osoby. Najwyższy władca musiał już dwukrotnie przerywać swe 
dyktowanie na czas, gdy Raziel gorączkowo poszukiwał w sakwach u siodła nowego 
rysika, by zastąpić złamany. Podczas oczekiwania Shalhassan przeczesywał palcami 
swą długą, splecioną w warkocze brodę i przyglądał się oświetlonej blaskiem 
księżyca drodze przed swym pędzącym rydwanem.

Znajdowali się w Brenninie, na trakcie z Seresh do stolicy, a jechali przy 

księżycu i w szybkim tempie, bowiem wojna wymagała tego od ludzi. Była ciepła 
letnia noc, choć koniec potężnej burzy zawadził o Seresh późnym popołudniem, gdy 
wraz ze swymi posiłkami z Cathalu władca przekroczył rzekę.

Raziel znalazł rysik i natychmiast go upuścił, próbując inaczej uchwycić wodze 

swego konia. Shalhassan nie zareagował nawet mrugnięciem powieki. Stojąc stopami 
mocno na gruncie, Raziel całkiem dobrze radził sobie ze swymi zadaniami, toteż 
Shalhassan skłonny był, marginalnie, zezwolić mu na to odstępstwo od absolutnej 
sprawności. Machnięciem ręki odesłał sekretarza z powrotem w szeregi kolumny. 
Dyktowanie może poczekać, aż dotrą do Paras Derval.

Byli już blisko. Shalhassan nagle wyraźnie przypomniał sobie ostatni raz, gdy 

jechał tą drogą na wschód na czele armii. Był zimowy, skrzący się jak diament dzień, 
a na spotkanie wyjechał mu książę w białej futrzanej pelerynie i białym kapeluszu 
ozdobionym czerwonym piórem djeny, które jaskrawo kontrastowało z bielą śniegu.

A teraz, niecałe dwa tygodnie później, śnieg zniknął, a błyszczący książę zaręczył 

się z córką Shalhassana. Teraz był na morzu; w Seresh nic nie wiedziano o losie 
statku, który popłynął do Spiralnego Zamku.

Natomiast były wieści o najwyższym królu: w odpowiedzi na sygnał szkła 

wezwania z Daniloth, pojechał na północ tej samej nocy, gdy wypłynął Prydwen na 
czele armii Brenninu i tych z Cathalu, którzy już tam byli. Shalhassan skinął krótko 
głową woźnicy i chwycił mocniej przednią poręcz rydwanu, gdy przyspieszyli. 
Wiedział, że prawdopodobnie nie było to konieczne. Istniało duże 
prawdopodobieństwo, że wraz ze swym drugim kontyngentem przybędzie za późno, 
by być czymkolwiek więcej niż tylnią strażą na tym etapie, lecz chciał widzieć się 
z kanclerzem Gorlaesem, by to potwierdzić, a także chciał zobaczyć się ze swą córką.

Pędzili bardzo szybko w blasku księżyca. Wkrótce Shalhassan był już w Paras 

Derval, gdzie wpuszczono go, brudnego po podróży, jako że nie pozwolił sobie na 
luksus zużycia czasu na przebranie się, do oświetlonej pochodniami wielkiej sali 

pałacowej, gdzie stał Gorlaes, zgodnie z obyczajem jeden stopień poniżej poziomu 
pustego tronu. Kanclerz skłonił mu się trzykrotnie, co było niespodziewanym i miłym 
gestem. Obok Gorlaesa i stopień niżej od niego, stał ktoś jeszcze, kto również się 
skłonił, z równym szacunkiem, choć zdecydowanie mniej wyszukanie, co było 
zrozumiałe, biorąc pod uwagę, kto to był.

Wtedy Tegid z Rhoden, orędownik księcia Diarmuida, powiadomił najwyższego 

władcę Cathalu, że Sharra wyjechała i stanął, wciskając głowę w ramiona 
w oczekiwaniu wybuchu, jaki musiał nastąpić.

Wewnętrznie nastąpił. Strach i olbrzymi gniew eksplodował w piersi 

Shalhassana, lecz żadne z tych uczuć nie znalazło odbicia na jego twarzy. Mimo to 
jego głos brzmiał lodowato, gdy spytał, dokąd się udała, i z kim.

Gorlaes udzielił na to odpowiedzi. – Wyjechała z jasnowidzącą i najwyższą 

kapłanką, panie. Nie powiedziały, dokąd. Jeśli mogę coś rzec, obie... wszystkie trzy 
są obdarzone mądrością. Nie sądzę, by...

Przerwało mu ostre spojrzenie Shalhassana, którego wzrok uciszał 

znaczniejszych od niego mówców. W tym samym czasie Shalhassan uświadomił 
sobie, że jego wściekłość już odpłynęła, zostawiając po sobie jedynie lęk. Sam nigdy 
nie potrafił zapanować nad swą córką. Jak mógł się spodziewać, że ten grubas 
i przeciążony obowiązkami kanclerz spiszą się lepiej?

Pamiętał też bardzo dobrze jasnowidzącą i darzył ją głębokim szacunkiem. Za to, 

co zrobiła tej nocy w świątyni w Gwen Ystrat – sama przebiła niczym nóż ciemność 
planów Rakotha, by pokazać im źródło zimy – zawsze będzie ją szanować. Skoro 
wyjechała, miała w tym jakiś cel, a to samo dotyczyło najwyższej kapłanki, która na 
swój własny sposób była równie godna podziwu.

Bez względu jednakże na to, jak potężne były obie, wątpił, czy potrafiłyby 

powstrzymać jego córkę od pojechania z nimi, jeśli zadecydowała, że tego właśnie 
pragnie. Och, Sharro, pomyślał. Po raz dziesięciotysięczny zastanowił się, czy nie 
byłoby mądrzej, gdyby ponownie ożenił się po śmierci swej pierwszej żony. Coraz 
bardziej stawało się widoczne, że dziewczynie potrzebne było jakieś przewodnictwo.

Podniósł głowę. Za Dębowym Tronem Brenninu, wysoko na ścianach wielkiej 

sali pałacowej, znajdowały się okna z witrażami Delevana. To za tronem 
przedstawiało Conary’ego i Colana jadących na północ na wojnę. Blask półksiężyca 
świecącego na zewnątrz posrebrzał ich żółte włosy. Cóż, pomyślał Shalhassan, teraz 
do ich następcy, młodego najwyższego króla Ailerona, należeć będzie zadanie 
stoczenia wojny. Polecenia były takie, jakich się spodziewał – prawdę mówiąc takie, 
jakie musiały być. Sam postąpiłby dokładnie tak samo. Ludzie drugiego kontyngentu 
z Cathalu pod dowództwem swego najwyższego władcy mieli pozostać w Brenninie, 
rozstawieni tak jak Shalhassan i Gorlaes uznają za najmądrzejsze, by strzec 

najwyższego królestwa i Cathalu możliwie najlepiej.

Powoli oderwał spojrzenie od wspaniałości witraża. Spoglądając na Tegida, rzekł 

łagodnie: – Cóż za kontrast godny aforyzmu. Nie czyń sobie wyrzutów. Kanclerz ma 
rację – one w trójkę wiedzą, co robią. Jeśli chcesz, możesz wraz ze mną współczuć 
księciu, który już niedługo będzie musiał radzić sobie z nią. Jeśli przeżyjemy.

Zwrócił się do kanclerza: – Byłbym wdzięczny za posiłek, czcigodny Gorlaesie, 

i instrukcje dla moich dowódców, gdzie mają zakwaterować mych ludzi. Potem, jeśli 
nie jesteś zmęczony, może moglibyśmy zagrać partyjkę tabael przy winie? Wygląda 
na to, że będzie to rzecz najbliższa wojnie, jaka nam dwóm przypadnie, a gra w nocy 
uspokaja mnie.

Kanclerz uśmiechnął się. – Ailell mawiał to samo, panie. Z przyjemnością 

zagram z tobą, choć muszę cię ostrzec, iż w najlepszym przypadku mizerny ze mnie 
gracz.

– Mógłbym przyjść popatrzeć? – spytał nieśmiało grubas.
Shallhassan zmierzył go uważnym spojrzeniem. – Grasz w tabael? – spytał 

z powątpiewaniem.

– Odrobinę – oświadczył Tegid.
Najwyższy władca Cathalu cofnął swego jedynego jeźdźca, jaki mu pozostał, 

przesuwając go do obrony królowej. Posłał przeciwnikowi spojrzenie, które 
niejednemu człowiekowi podsuwało myśl o rytualnym samobójstwie.

– Wydaje mi się – powiedział bardziej do siebie niż do któregoś z pozostałych 

dwóch mężczyzn – że rozprawiono się ze mną iście po królewsku.

Gorlaes, który przyglądał się, mruknął współczująco. Tegid z Rhoden zbił 

broniącego jeźdźca swym zamkiem.

– Książę Diarmuid nalega na to, by każdy członek jego drużyny grał porządnie 

w tabael – mruknął, stawiając zbitą figur? obok planszy. – Żadnemu z nas jednakże 
nie udało się go pobić.

– Uśmiechnął się i odchylił na oparcie krzesła, klepiąc się z samozadowoleniem 

po niezrównanej tuszy.

Przyjrzawszy się uważnie planszy w poszukiwaniu obrony na atak z dwóch stron, 

jaki miał się zacząć natychmiast po tym, jak Tegid ponownie ruszy swój zamek, 
Shalhassan postanowił przelać część swego poprzedniego współczucia na córkę, która 
będzie musiała żyć z tym księciem.

– Powiedz mi – spytał – czy Aileron też gra?
– Ailell nauczył tego obu swych synów, kiedy byli dziećmi – szepnął Gorlaes, 

napełniając bukłak Shalhassana przednim winem z Południowej Twierdzy, które 
nalewał z karafki.

– A czy jego wysokość również teraz gra z tak niezrównaną wprawą? – 

Shalhassan dostrzegł nutę rozpaczy w swym głosie. Dwaj synowie Ailella zdawali się 
budzić ją w nim.

– Nie mam pojęcia – odparł Gorlaes. – Nigdy nie widziałem, by grał, będąc już 

dorosły. Kiedy był chłopcem, byi świetny. Cały czas grał ze swym ojcem.

– On już nie gra w tabael – rzekł Tegid. – Nie znacie tej historii? Aileron nie 

dotknął nawet pionka od chwili, gdy Diarmuid po raz pierwszy pokonał go, kiedy byli 
chłopcami. Wiesz panie, on już jest taki.

Przyswajając sobie tę wieść i zastanawiając się nad nią, Shalhassan posunął 

swego maga groźnym ruchem po skosie. Oczywiście była to pułapka, ostatnia, jaka 
mu została. By pomóc jej zadziałać, odwrócił uwagę grubego mężczyzny pytaniem. – 
Nie wiem. Jaki?

Napierając mocno na poręcze swego krzesła, Tegid przesunął się do przodu, by 

lepiej przyjrzeć się planszy. Ignorując zarówno pułapkę, jak i pytanie, wykonał ruch 
w poziomie swym zamkiem, narażając królową Shalhassana ponownie na atak 
i jednocześnie grożąc królowi władcy Cathalu. Było to decydujące posunięcie.

– On nie lubi przegrywać w czymkolwek – wyjaśnił Tegid. – Nie robi niczego, 

kiedy sądzi, że może przegrać.

– Czy to nie ogranicza w jakimś stopniu jego poczynań? – rzekł zgryźliwie 

Shalhassan. Sam nie lubił zbytnio przegrywać. Ani też nie był do tego 
przyzwyczajony.

– Raczej nie – stwierdził Tegid z pewnym ociąganiem.
– On świetnie się zna niemal na wszystkim. Obaj są tacy – dodał lojalnie.
Z całym wdziękiem, na jaki potrafił się zdobyć, Shalhassan przewrócił swego 

króla gestem poddania i uniósł kieliszek w toaście za zdrowie zwycięzcy.

– Dobra gra – oświadczył dobrodusznie Tegid. – Powiedz mi – dodał, zwracając 

się do Gorlaesa – macie tu jakieś przyzwoite piwo? Wino jest bardzo dobre, ale jeśli 
chcesz wiedzieć, jestem okrutnie spragniony dzisiejszej nocy.

– Dzban piwa, Verre – kanclerz polecił paziowi, który cicho stał w drzwiach.
– Dwa! – powiedział Shalhassan, zaskakując samego siebie. – Ustaw figury do 

następnej partii!

Tę również przegrał, lecz trzecią wygrał zdecydowanie z niezmierną satysfakcją, 

która przywróciła wartość temu wieczorowi. Następnie wraz z Tegidem szybko 
rozprawili się z Gorlaesem w dwóch następnych partiach. Wszystko układało się 
niespodziewanie przyjemnie. A potem, dość późno w nocy, obaj z kanclerzem ku 
swemu jeszcze większemu zdumieniu, przyjęli wysoce nietypową propozycję 
jedynego członka drużyny Diarmuida, który przebywał w Paras Derval.

W ostateczności Shalhassan okazał się jeszcze bardziej zaskoczony faktem, jak 

bardzo spodobała mu się muzyka, atmosfera i niezaprzeczalnie kuszące kobiety 

usługujące w ogromnej sali na parterze karczmy „Czarny Dzik” i w ciemniejszej, 
mniejszej komnacie na górze.

Była to długa noc.
Gdyby nawet nie uczynił już niczego więcej, pomyślał Paul, zupełnie nic od 

teraz, aż do wszelkiego końca, jaki ich czekał, nikt nie mógłby mu zarzucić, iż nie 
zrobił tego, co do niego należało. Leżał na plaży w pobliżu rzeki, jak zwykle nieco 
z dala od pozostałych. Od godzin leżał, nie śpiąc, obserwując krążące gwiazdy 
i wsłuchując się w szum morza. Księżyc doszedł do punktu szczytowego swej 
wędrówki i teraz zniżał się ku zachodowi. Było bardzo późno.

Paul leżał samotnie i rozmyślał o nocy, kiedy zakończył suszę, a potem o tej 

godzinie przedświtu, gdy ujrzał Duszodzierźcę i z pomocą Gereinta wezwał Liranana 
do walki z morskim potworem Rakotha. Potem przeniósł się myślami do momentu 
tego wieczoru, gdy przemówił głosem Mórnira i bóg morza ponownie odpowiedział, 
uciszając fale, by żeglarze z Prydwena mogli przeżyć sztorm Tkacza.

Wiedział też, że ponad rok temu zrobił coś jeszcze: to on dokonał przejścia 

między światami, które ocaliło Jennifer przed Galadanem i umożliwiło Darienowi 
narodziny.

Był ciekaw, czy ci, którzy przyjdą później, będą przeklinać za to jego imię. Był 

ciekaw, czy ktokolwiek przyjdzie później.

Wykonał swe zadanie w tej wojnie. Nikt nie mógł podawać tego w wątpliwość. 

Co więcej, wiedział, że nikt prócz niego samego nie pomyślałby nawet, żeby 
poruszyć tę kwestię. Te wyrzuty, bezsenność, wieczne dążenie do czegoś więcej – 
wszystko to było uwewnętrznione, stanowiło część wzoru jego życia.

Wzoru, który zdawał się wpleciony w jego istotę, nawet we Fionavarze. On był 

sercem powodu, dla jakiego Rachel opuściła go, obejmował samotność, którą Kevin 
Laine tak usilnie starał się przełamać – i zdołał, w jakiś sposób, którego Paul jeszcze 
nie miał czasu przyswoić sobie.

Osamotnienie jednakże zdawało się prawdziwie związane ze splątanymi 

korzeniami tego, kim był. Samotny na Letnim Drzewie zdobył swą moc i odnosił 
wrażenie, iż nawet pośród tak wielu ludzi, wciąż zdobywał ją samotnie. Jego dar 
zdawał się głęboko utajony, nawet przed nim samym. Był tajemniczy i zamknięty 
w sobie, utworzony z ukrytej wiedzy i samotnego, upartego stawiania oporu 
Ciemności. Potrafił rozmawiać z bogami i słyszeć ich, lecz nigdy chodzić między 
nimi, a każda taka wymiana słów odciągała go coraz bardziej od wszystkich, których 
znał, jakby trzeba było mu czegoś, co by to robiło. Nie czuł chłodu zimy, ani razów 
deszczu, który minął. Odesłany przez Boga. Był strzałą Mórnira, a strzały latają 
samotnie.

Uświadomił sobie, że jest beznadziejnie daleki od zapadnięcia w sen. Spojrzał na 

sierp księżyca daleko nad morzem. Zdawał się go wołać.

Wstał, mając w uszach głośny huk fal morza. Na północy, przy Anor, widział 

ciemne zarysy śpiących mężczyzn z Południowej Twierdzy. Za nim rzeka płynęła na 
zachód do morza. Poszedł wzdłuż jej nurtu. W miarę marszu piasek ustąpił kamykom, 
a następnie głazom. Wspiął się na jeden z nich nad wodą i przy świetle księżyca 
zobaczył, że nie jest jedyną bezsenną osobą tej nocy na plaży.

Niemal zawrócił. Jednak coś – wspomnienie innej plaży tej nocy przed 

odpłynięciem Prydwena – sprawiło, że zawahał się, a potem odezwał do postaci 
siedzącej na ciemnej skale najbliższej liżących plażę fal.

– Wygląda na to, że zamieniliśmy się rolami. Czy podać ci płaszcz? – Jego słowa 

zabrzmiały bardziej sardonicznie, niż zamierzał. Zdawało się jednak, że to nie ma 
znaczenia. Jej lodowate opanowanie było denerwująco niewzruszone.

Nie odwróciwszy się, ani nawet nie drgnąwszy, nie odrywając oczu od morskiej 

toni, Jaelle szepnęła: – Nie jest mi zimno. Tobie było, tamtej nocy. Czy tak ci to 
dokucza?

Natychmiast pożałował, że się odezwał. Odnosił wrażenie, że tak zawsze się 

działo, kiedy tylko spotykali się: dwubiegunowość Dany i Mórnira. Niemal już 
odwrócił się, by zejść ze skały i oddalić się, gdy zatrzymała go bardziej zawziętość 
niż cokolwiek innego.

Zaczerpnął tchu i starannie unikając wszelkiego nacisku w swym głosie, 

powiedział: – Skądże, Jaelle. Odezwałem się, by cię pozdrowić, nic więcej. Nie 
wszystko, co mówię do ciebie, musi być uważane za wyzwanie.

Tym razem odwróciła się. Jej włosy były podtrzymywane przez srebrny diadem, 

lecz końce i tak unosiły się i powiewały na wietrze od morza. Nie dostrzegał jej oczu; 
blask księżyca był za jej plecami i świecił mu w twarz. Przez długą chwilę oboje 
milczeli, a potem Jaelle powiedziała: – Masz niezwykły sposób witania ludzi, 
Dwukrotnie Narodzony.

Wypuścił powietrze z płuc. – Wiem – przyznał. – Szczególnie ciebie. – Zrobił 

krok, potem krótki skok w dół i usiadł na najbliższym jej kamieniu. Woda pluskała 
w dole; wyczuwał smak soli w rozpryśniętych kropelkach wody.

Nie odpowiedziawszy, Jaelle odwróciła się, by spojrzeć na morze. Po chwili Paul 

uczynił to samo. Siedzieli tak długo, a potem coś mu przyszło na myśl. Powiedział: – 
Jesteś daleko od świątyni. Jak zamierzałaś wrócić?

Odsunęła pasmo włosów niecierpliwą dłonią. – Kimberly. Mag. Doprawdy nie 

myślałam o tym. Musiała przybyć tu szybko, a ja byłam jedynym sposobem.

Uśmiechnął się, a potem zwalczył ten uśmiech, aby nie pomyślała, że z niej drwi. 

– Skoro grozi to wyklęciem, czy czymś w tym rodzaju, czy mogę zauważyć, że to 
brzmi nietypowo nieegoistycznie?

Odwróciła się do niego ostro, patrząc wściekle. Otworzyła usta, po czym je 

zamknęła, i nawet w świetle księżyca widział, jak zaczerwieniła się.

– Nie chciałem, żeby to cię dotknęło – dodał pośpiesznie. – Naprawdę, Jaelle. 

Mam pewne pojęcie o tym, ile cię to musiało kosztować.

Jej rumieniec powoli bladł. Tam, gdzie blask księżyca padał na jej włosy, lśniły 

one dziwnym, niesamowitym odcieniem czerwieni. Jej diadem błyszczał. Kapłanka 
powiedziała po prostu: – Nie sądzę, żebyś wiedział. Nawet ty, Pwyllu.

– Więc powiedz mi – rzekł. – Powiedz coś komuś, Jaelle. – Był zaskoczony 

naciskiem w swym głosie.

– Kto tu ma mówić? – wypaliła odruchowo. Lecz potem, gdy milczał, dodała 

bardziej powoli i innym tonem: – Mianowałam kogoś na moje zastępstwo, lecz robiąc 
to, złamałam zasady sukcesji.

– Czy ja ją znam?
Kobieta uśmiechnęła się kwaśno. – Prawdę mówiąc, tak. To ta, która nas 

szpiegowała w zeszłym roku.

Poczuł, jak muska go krawędź cienia. Szybko podniósł głowę. Żadna chmura nie 

przesłaniała księżyca; to było tylko wjego głowie.

– Leila? Czy zbytnią śmiałością będzie, jeśli zapytam, dlaczego? Czy nie jest za 

młoda?

– Wiesz, że jest – odparła ostro Jaelle. Potem ciągnęła dalej, jakby walcząc ze 

swymi odruchami: – A co do powodów, nie jestem pewna. Instynkt. Przeczucie. Tak 
jak już powiedziałam ci dziś wieczorem, ona jest wciąż zestrojona z Finnem, a przez 
to z Dzikimi Łowami. Niemniej jednak mnie to niepokoi. Nie wiem, co to oznacza. 
Czy ty zawsze wiesz, dlaczego robisz to, co robisz, Pwyllu?:

Zaśmiał się gorzko, dotknięty w czułe miejsce, które nie dawało mu spać. – 

Wydawało mi się kiedyś, że tak. Teraz już nie. Od czasu Drzewa obawiam się, że nie 
znam powodów niczego, co robię. Ja również posługuję się instynktem, Jaelle, i nie 
jestem do tego przyzwyczajony. Odnoszę wrażenie, że nad niczym nie panuję. Czy 
chcesz znać prawdę? – Słowa wyrywały mu się z ust, ciche i pozbawione emocji. – 
Niemal zazdroszczę tobie i Kim – obie zdajecie się być takie pewne swego miejsca 
w tej wojnie. Z poważną miną zastanowiła się nad tym, potem powiedziała:

– Nie zazdrość jasnowidzącej, Pwyllu. Nie jej. A co do mnie...
– Odwróciła się i znów spojrzała na wodę. – Co do mnie, czułam się nieswojo 

w swym sanktuarium, co nigdy nie przydarzyło mi się przedtem. Nie sądzę, bym 
musiała być obiektem czyjejkolwiek zazdrości.

– Przykro mi – powiedział, ryzykując.
I zdawał się przegrać, gdy jej spojrzenie szybko wróciło do niego.
– Pozwalasz sobie na zbyt wiele – stwierdziła zimno – i nikt cię o to nie prosił. – 

Zatrzymał jej spojrzenie, odmawiając poddania mu się, a jednocześnie rozpaczliwie 
szukając czegoś, co mógłby powiedzieć. Tymczasem wyraz jej twarzy zmienił się 
i kapłanka dodała: – W każdym razie, taki żal, jaki mógłbyś odczuwać, byłby 
zrównoważony – po prawdzie przeważony – przez zadowolenie Audiart, gdyby się 
o tym dowiedziała. Zaśpiewałaby z radości, a Dana wie, że ona nie umie śpiewać.

Paul otworzył usta ze zdumienia. – Jaelle – szepnął – czyżbyś właśnie 

zażartowała?

Kobieta wykonała gest zdesperowania. – Jak myślisz, kim my jesteśmy 

w świątyni? – warknęła. – Czy sądzisz, że kroczymy majestatycznie dzień i noc, 
śpiewając psalmy i zbieramy krew dla zabawy?

– Mniej więcej – powiedział łagodnie. – Nie zadałaś sobie wiele trudu, by temu 

zaprzeczyć.

– Istnieją ku temu powody – odparła Jaelle, zupełnie nieporuszona. – Jesteś już 

chyba wystarczająco zaznajomiony z mocą, by umieć się domyślić, dlaczego. Prawda 
jest jednak taka, że świątynie od dawna były moim jedynym domem i można było 
w nich znaleźć śmiech, muzykę i spokojne przyjemności, nim nadeszła susza, a potem 
wojna.

Problem z Jaelle, albo jeden z problemów, jak stwierdził kwaśno, polegał na tym, 

że zbyt często miała rację. Pokiwał głową. – Szczera prawda. Ale jeśli się myliłem, 
musisz przyznać, że dlatego, iż chciałaś, żebym się mylił. Nie możesz mnie teraz 
obciążać tym nieporozumieniem. To jedyne ostrze, które nie powinno ciąć z obu 
stron.

– One wszystkie tną z obu stron – stwierdziła cicho. Wiedział, że tak powie. Pod 

wieloma względami była wciąż bardzo młoda, choć rzadko dało się to zauważyć.

– Ile miałaś lat, gdy wstąpiłaś do świątyni? – spytał.
– Piętnaście – odrzekła po chwili. – I siedemnaście, kiedy wstąpiłam w szeregi 

Mormae.

Potrząsnął głową. – To bardzo...
– Leila miała czternaście. A teraz ma zaledwie piętnaście – wtrąciła, 

przeczuwając, co on powie. – A dzięki temu, co uczyniłam dziś rano, sama należy już 
do Mormae, a nawet jest kimś więcej.

– Co chcesz przez to powiedzieć?
Posłała mu uważne spojrzenie. – Czy mogę liczyć na twoje milczenie?
– Wiesz, że tak.
Jaelle powiedziała: – Ponieważ wyznaczyłam ją, by działała w moim imieniu 

podczas mojej nieobecności i w czasie wojny, a zgodnie z tym, według tradycji Dany, 
jeśli nie wrócę, do Paras Derval, Leila będzie najwyższą kapłanką. W wieku piętnastu 
lat.

Mimo woli poczuł kolejny zimny dreszcz, choć noc była ciepła, a niebo czyste. – 

Wiedziałaś o tym. Wiedziałaś, mianując ją, prawda? – zdołał zapytać.

– Oczywiście – powiedziała z więcej niż odrobiną jej niewymuszonej pogardy. – 

A ty myślałeś, że kim jestem?

– Naprawdę nie wiem – odparł szczerze. – Dlaczego więc to zrobiłaś?
Pytanie było wystarczająco bezpośrednie, by musiała zastanowić się. Po chwili 

odpowiedziała: – Powiedziałam ci kilka chwil temu: instynkt, intuicja. Przez 
większość czasu nie mam wiele więcej, co powinieneś wziąć pod uwagę. Dopiero co 
lamentowałeś nad brakiem kontroli. Moc taka, jak nasza nie daje się łatwo opanować, 
ani też, prawdę mówiąc, nie powinna. Nie rozkazuję Danie, przemawiam tylko w jej 
imieniu. Toteż wydaje mi się, że ty mówisz w imieniu Boga, kiedy chce przemówić. 
Powinieneś zastanowić się, Dwukrotnie Narodzony Mórnira, czy kontrola tak wiele 
znaczy dla ciebie.

Na dźwięk tych słów nagle znów znalazł się na autostradzie w deszczu, słysząc, 

jak kobieta, którą kochał, zarzuca mu to samo, słysząc, jak oświadcza, że go 
opuszcza, nie mogąc odnaleźć w nim miejsca.

Miał wrażenie, że zerwał się na nogi i stoi nad kapłanką na brzegu morza. Nie był 

pewny, jak do tego doszło. Spuścił wzrok i dostrzegł, że zaciska pięści. Potem 
odwrócił się i odszedł, nie od prawdy, bowiem ta szła wraz z nim pod gwiazdami, 
lecz od lodowatozielonych oczu i głosu, który wypowiedział tę prawdę tutaj.

Przyglądała się, jak odchodzi, i z zaskoczeniem poczuła żal. Nie chciała go 

zranić. Dana wie, że zamierzała zranić go wieloma rzeczami, jakie mu powiedziała 
o takiej czy innej porze, lecz nie tą ostatnią. Chciała to powiedzieć z taką 
serdecznością, na ile leżało to w jej naturze, lecz zamiast tego znalazła w nim miejsce 
bolesne i czułe.

Wiedziała, że powinna zachować tę wiedzę w gotowości na przyszłe spotkania. 

Jednakże kiedy tak siedziała na skale i rozmyślała nad tym, co każde z nich 
powiedziało, trudno jej było trzymać się takich zimnych, opanowanych myśli. 
Uśmiechnęła się do siebie nad ironią losu i odwróciła ku morzu – gdzie ujrzała 
upiorny statek, ku iy przepływał między nią i zachodzącym księżycem.

– Pwyllu! – Krzyknęła to imię niemal bez zastanowienia. Zerwała się na nogi, 

a jej serce waliło ze strachu i zdumienia.

Nie mogła oderwać oczu od statku. Płynął powoli z północy na południe przez jej 

pole widzenia, choć wiatr dął z zachodu. Żagle miał obszarpane i podarte, a niski 
księżyc przeświecał przez nie bez trudu. Oświetlał połamane maszty, strzaskaną 
figurę na dziobie i zmiażdżone deski pokładu przy rumplu. Wydawało jej się, że nisko
nad poziomem wody dostrzega ciemną dziurę w burcie statku, przez którą musiało 
wedrzeć się morze.

Nie było mowy, by taki statek mógł utrzymać się na wodzie.
Usłyszała szybkie kroki biegnącego Pwylla, a potem znów był przy niej. Nie 

odwróciła się ani nie odezwała. Zauważyła jego ostre zaczerpnięcie tchu i wyszeptała 
w duchu modlitwę: on również ujrzał statek. Nie była to zjawa z jej własnego umysłu, 
nie wstęp do obłędu.

Nagle wyciągnął rękę, wskazując w milczeniu. Spojrzała tam, gdzie pokazywał.
Na dziobie statku, tuż przy bliższym ich relingu stał człowiek, samotny żeglarz, 

a księżyc przeświecał również przez niego.

Unosił coś w rękach, wyciągając to ku nim za burtą statku, i z kolejnym 

przypływem szacunku zmieszanego z lękiem Jaelle zobaczyła, że była to włócznia.

– Byłbym wdzięczny za twe modlitwy – powiedział Pwyll.
Usłyszała łopot niewidzialnych skrzydeł. Spojrzała w górę, a następnie szybko na 

niego. Zobaczyła, że zszedł ze skały, gdzie stali.

I zaczął iść po wodzie do statku.
Królestwo Dany kończyło się na morzu. Bez względu na to, pomyślała Jaelle, 

najwyższa kapłanka. Bez względu. Zamknęła oczy przy pierwszym kroku wiedząc, że 
zatonie, i poszła za nim.

Nie zatonęła. Fale ledwo moczyły sandały, jakie miała na nogach. Otworzyła 

oczy, zobaczyła Pwylla, który stanowczo szedł przed nią i przyspieszyła kroku, by go 
dogonić.

Gdy zrównała się z nim, napotkała jego zaskoczone spojrzenie.
– Możesz potrzebować czegoś więcej niż tylko modłów – powiedziała krótko. – 

A modlitwy do Dany nie działają na morzu, mówiłam ci to już kiedyś.

– Pamiętam – rzekł, wchodząc nieco wyżej, by wyminąć zbliżającą się falę. – Co 

oznacza, że jesteś albo bardzo dzielna, albo bardzo głupia. Powiedzmy, że jedno 
i drugie?

– Jeśli chcesz – powiedziała, maskując niespodziewany przypływ zadowolenia. – 

I przyjmij, że jest mi przykro, jeśli to, co powiedziałam wcześniej, sprawiło ci ból. 
Tym razem nie chciałam tego.

– Tym razem – powtórzył sucho, lecz ona wreszcie nauczyła się wychwytywać 

zmieniające się nuty jego głosu, a to była łagodna ironia i nic więcej. – Wiem, że tego 
nie chciałaś – powiedział, idąc rowem między falami. – Sam to sobie zrobiłem. 
Kiedyś spróbuję ci to wyjaśnić, jeśli chcesz.

Nic nie powiedziała, skupiając się na chodzeniu po wodzie. Uczucie było 

niesamowite. Jaelle czuła się doskonale, nieskazitelnie zrównoważona. Musiała 
spojrzeć, dokąd idą, i co robi morze przed nimi, lecz kiedy już to uczyniła, nie miała 
trudności z sunięciem po jego powierzchni. Rąbek jej szaty był mokry, nic więcej. 
Gdyby nie szli w kierunku statku, który został zniszczony tysiąc lat temu, mogłaby 

nawet uznać, że to przyjemne.

A tak, im bardziej się zbliżali, tym upiorniej półprzejrzysty wydawał się ten pusty 

statek. Gdy podeszli do niego, Jaelle wyraźnie widziała ziejące dziury wyszarpane 
w burcie na linii wody, a w odsłoniętej ładowni statku Amairgena morze połyskiwało 
w blasku księżyca.

Był to bowiem jego statek. Nie mogło to być nic innego, nie w zatoce przy Anor 

Lisen. Nie miała najmniejszego pojęcia, jaka moc trzymała go na tym widzialnym 
świecie, a co dopiero na powierzchni wody. Wiedziała jednak bez wątpliwości, kim 
musi być ten samotny żeglarz wysoko nad nimi. Przez chwilę, gdy zatrzymali się 
i stali na falach tuż poniżej tej wysokiej, widmowej postaci, Jaelle pomyślała 
o potędze miłości i krótko pomodliła się wtedy za spokój Lisen u boku Tkacza.

Wtedy przemówił Amairgen, lub raczej odezwało się to, co z niego zostało. Nie 

żył od tak dawna, a blask księżyca przeświecał przez niego na wylot. Powiedział 
głosem przypominającym dźwięk nisko grającej piszczałki, w którą dmie wiatr. – Po 
co przyszliście?

Jaelle poczuła, że się kołysze, traci równowagę. Spodziewała się – choć nie miała 

pojęcia, dlaczego – słów powitania. Nie tego oziębłego, obojętnego pytania. Nagle 
morze wydało się przerażająco ciemne i głębokie, a ląd tak odległy. Poczuła 
bezosobowy dotyk dłoni, który podtrzymywał ją za łokieć. Pwyll poczekał na jej 
skinienie głową przed ponownym skupieniem swej uwagi na tym, który odezwał się 
do nich z pokładu nad ich głowami.

Zobaczyła, jak patrzy na maga, którego zabił Duszodzierżca. Blady 

w najlepszych okolicznościach, w poświacie księżyca Paul był teraz biały i sam 
wyglądał na widmo. Mimo to w jego oczach nie mignęło nawet powątpiewanie, 
a w głosie nie było wahania, gdy odpowiadał.

– Przybyliśmy po włócznię, niespokojny duchu. I po to, by przynieść ci wieści, na

jakie czekałeś od tylu lat.

– Ktoś był w wieży – wykrzyknął duch. Jaelle wydało się, że wiatr zerwał się na 

dźwięk cierpienia w tych słowach, prastarego ciężaru straty. – Ktoś był w wieży, więc 
znów przybyłem tam, gdzie nigdy nie dotarłem jako żywy człowiek, do miejsca, 
gdzie ona umarła. Kto stanął w tej komnacie, by mnie tu ściągnąć?

– Guinevere – rzekł Pwyll i czekał.
Amairgen milczał. Jaelle czuła kołysanie fal pod swymi stopami. Zerknęła w dół 

i szybko podniosła wzrok; przez mącącą w głowie chwilę miała wrażenie, że 
zobaczyła gwiazdy pod nogami.

Amairgen wychylił się za burtę. Ona była najwyższą kapłanką Dany, a nad nią 

stał duch tego, który złamał moc Dany we Fionavarze. Powinna przekląć go, mówiła 
jedna część jej duszy, przekląć go, jak czynią to kapłanki Bogini pod koniec każdego 

miesiąca. Powinna upuścić krew w toń morza pod sobą i wypowiedzieć najbardziej 
gorzką z inwokacji Matki. To bardziej niż cokolwiek innego było jej obowiązkiem. 
Nie mogła jednak tego uczynić. Takiej nienawiści za jego prastary czyn nie miała 
w sobie tej nocy, ani też nie będzie jej miała już kiedykolwiek. Wiedziała o tym 
jakimś sposobem. Zbyt wiele było tu cierpienia, zbyt wiele czystego żalu. Wszystkie 
opowieści zdawały się splatać w jedną. Spojrzała w górę na niego i na to, co trzymał.

Zniekształcała go perspektywa, z jakiej patrzyła na niego, lecz rozpoznawała jego 

rzeźbione, półprzejrzyste rysy, długie, blade pukle jego włosów i potężną, lśniącą 
włócznię, którą trzymał w obu rękach. Na jednym palcu miał pierścień; wydawało jej 
się, że wie, co to jest.

– Więc Wojownik jest tutaj? – spytał Amairgen; tchnienie na oświetlonej 

księżycem trzcinie.

– Jest – odparł Pwyll. I dodał po chwili: – Jak też i Lancelot.
– Co takiego!
Nawet w ciemności i z miejsca, gdzie stała, Jaelle dostrzegła, jak oczy maga 

nagle rozjarzyły się niczym szafiry w nocy. Przesunął dłońmi po włóczni. Pwyll 
czekał niespiesznie, aż postać nad nimi przyswoi sobie wnioski z tego płynące.

Potem, gdy oboje stali na chyboczących się falach przy statku, usłyszeli, jak 

Amairgen mówi bardzo oficjalnie: – Jakie masz dla mnie wieści po tak długim 
czasie?

Jaelle dostrzegła z zaskoczeniem łzy na twarzy Pwylla. Ten powiedział bardzo 

łagodnie: – Wieści o ukojeniu, niespokojny duchu. Zostałeś pomszczony, twoja laska 
została odzyskana. Duszodzierżca Maugrima nie żyje. Wracaj do domu, pierwszy 
z magów, ukochany Lisen. Pożegluj do domu wśród gwiazd u boku Tkacza i zaznaj 
spokoju po tylu latach. Udaliśmy się do Cader Sedat i unicestwiliśmy tamtejsze zło 
mocą twojej laski, którą dzierżył jeden z twoich następców: Loren Srebrny Płaszcz, 
pierwszy mag Brenninu. Prawdą jest to, co mówię ci dzisiejszej nocy. Jam jest 
Dwukrotnie Narodzony Mórnira, Pan Letniego Drzewa.

Rozległ się wtedy dźwięk, którego Jaelle nigdy nie zapomni do końca swych dni. 

Nie dobiegł on z ust Amairgena, lecz raczej zdawał się dochodzić z wnętrza samego 
statku, choć zupełnie nikogo nie było widać. Był to wysoki, zawodzący dźwięk, 
jakimś sposobem związany z zachodzącym księżycem na zachodzie, boleśnie 
zawieszony pomiędzy ekstazą i męką. Uświadomiła sobie nagle, że były tu inne 
duchy, choć niewidoczne. Inni stanowili załogę tego widmowego statku.

Wtedy Amairgen przemówił wśród głosów swych żeglarzy i rzekł do Pwylla: – 

Jeśli to prawda, skoro nadszedł czas, tedy w imię Mórnira powierzam Włócznię 
waszej opiece. Jednakże proszę cię jeszcze o jedno, jeszcze jedną rzecz, która jest 
konieczna, zanim będę mógł zaznać spokoju. Jeszcze jedna śmierć.

Po raz pierwszy dostrzegła, że Pwyll waha się. Nie wiedziała, czemu, lecz 

wiedziała o czymś innym i powiedziała: – Galadan?

Posłyszała, jak Pwyll zaczerpuje tchu, tak samo jak poczuła na sobie uporczywe 

spojrzenie szafirowych oczu tego, który znalazł wiedzę niebios. Powstrzymała się 
przed drgnięciem.

Usłyszała, jak mówi: – Daleko jesteś od swych świątyń i spragnionego topora, 

kapłanko. Nie boisz się morderczego morza?

– Bardziej boję się Spruwacza – powiedziała, z zadowoleniem słysząc, iż jej głos 

jest mocny i nie drży. Mordercze morze, zauważyła ze smutkiem: Lisen. – 
I nienawidzę Ciemności bardziej, niż kiedykolwiek nienawidziłam ciebie czy 
któregokolwiek z magów, jacy poszli twoim śladem. Oszczędzam swe przekleństwa 
dla Maugrima – przełknęła ślinę – i po dzisiejszej nocy będę się modlić do Dany za 
spokój twój i Lisen. – Zakończyła rytualnie jak Pwyll przedtem. – Prawdą jest to, co 
mówię tej nocy. Jam najwyższa kapłanka Bogini we Fionavarze.

Co ja powiedziałam?, pomyślała ze zdumieniem i rozbawieniem. Miała jednakże 

nadzieję, że jej oczy nie zdradzały tego. Z powagą mag spojrzał na nią z wysokości 
swego zniszczonego statku i po raz pierwszy wtedy ujrzała w nim coś, co wykraczało 
poza moc i cierpienie. Przypomniała sobie, że był kochany. I sam kochał tak bardzo, 
że przez te wszystkie lata po śmierci miłość związała go w żalu z tą zatoką, gdzie 
umarła Lisen.

Przez odgłosy, które dochodziły z rozdartego kadłuba statku, Amairgen 

powiedział: – Byłbym wdzięczny za twe modlitwy.

Wcześniejsze słowa Pwylla, pomyślała, dokładnie jego słowa. Odnosiła wrażenie, 

że ta noc wykroczyła poza obrzeża czasu, gdzie każda rzecz coś znaczyła w ten czy 
inny sposób.

– Galadan – powtórzył Amairgen. Zawodzenie z głębi statku przybrało na sile. 

Radość i ból, słyszała je oba. Dostrzegła księżyc przeświecający przez pęknięty 
kadłub wraku. Rozpływał się na jej oczach. – Galadan – krzyknął Amairgen po raz 
ostatni, spoglądając przy tym na Dwukrotnie Narodzonego.

– Przysiągłem – rzekł Pwyll i Jaelle usłyszała po raz pierwszy wątpliwość w jego 

głosie. Zobaczyła, jak wzdycha i podnosi wyżej głowę. – Przysiągłem, że będzie 
należał do mnie – rzekł i tym razem głos zabrzmiał dźwięcznie.

– Niech tak będzie – powiedział duch Amairgena. – Niech rwa nić nigdy nie 

zaginie. – Zaczynał rozpływać się; widziała gwiazdę świecącą przez niego na wylot. 
Uniósł włócznię, gotów rzucić ją im za burtę.

Królestwo Dany kończyło się na morzu; nie miała tu mocy. Jednakże Jaelle wciąż 

była sobą, toteż kiedy stała na ciemnych falach, naszła ją pewna myśl.

– Poczekaj! – krzyknęła głosem ostrym i wyraźnym w rozgwieżdżonej nocy. – 

Amairgenie, wstrzymaj się!

Sądziła, że już za późno, tak był już przejrzysty, a statek tak widmowy, że 

dostrzegła nisko wiszący księżyc przez jego burty. Jękliwe zawodzenie żeglarzy 
zdawało się dochodzić z wielkiej oddali.

Jednak zjawa wróciła. Nie upuściła włóczni i powoli, na ich oczach, przybrała 

bardziej materialną postać. Statek zamilkł, kołysząc się na łagodnych falach zatoki.

Stojący obok kapłanki Pwyll nic nie mówił, czekał. Wiedziała, że nie ma nic do 

powiedzenia. Zrobił, co mógł: wiedział, czym jest ten statek, poznał włócznię 
i wstąpił na fale, by odebrać ją i położyć kres długiej, pełnej udręki żegludze maga. 
Przyniósł wieści o zemście, a tym samym uwolnieniu.

Ta druga sprawa, to, co może wydarzyć się teraz, zależało od niej, bowiem on nie 

mógł wiedzieć tego, co wiedziała ona.

Zimne, upiorne spojrzenie maga było skupione na niej. Powiedział: – Mów, 

kapłanko. Czemuż miałbym się dla ciebie zatrzymywać?

– Ponieważ mam pytanie do ciebie i przemawiam nie tylko w imieniu Dany, lecz 

także Jasności. – Nagle przestraszyła się własnej myśli, tego, co chciała od niego.

– Zadaj je więc – rzekł Amairgen wysoko z góry.
Była zbyt długo najwyższą kapłanką, żeby nawet teraz mówić tak bez ogródek. 

Powiedziała: – Miałeś zamiar upuścić tę włócznię. Czyżbyś wyobrażał sobie, że tak 
łatwo pozbędziesz się obowiązku dbania o nią?

– Tak – odrzekł. – Powierzyłem ją wam i Wojownikowi we Fionavarze.
Zbierając się na całą odwagę, Jaelle rzekła ozięble: – To nieprawda, magu. Czy 

mam ci powiedzieć, czemu?

W jego oczach był lód, były jeszcze zimniejsze, niż jej oczy potrafiły się stać. Po 

jej słowach z głębi wraku znów dobiegł niski, złowieszczy dźwięk. Pwyll nic nie 
mówił. Słuchał, balansując na falach obok niej.

– Powiedz mi, czemu – rzekł Amairgen.
– Bowiem miałeś zanieść włócznię Wojownikowi do użytku przeciwko 

Ciemności, a nie po to, żeby zostawić ją daleko od pola walki.

Wyraz twarzy Amairgena sprawiał wrażenie zgryźliwie sardonicznego z głębi 

rozświetlonej księżycem zimy jego śmierci. – Wykłócasz się jak kapłanka – szepnął. 
– Widać jasno, że nic się nie zmieniło w Gwen Ystrat mimo wszystkich tych lat, jakie 
upłynęły.

– To nieprawda – powiedział cicho Pwyll, zaskakując zarówno ją, jak i maga. – 

Zaproponowała, że będzie się za ciebie modlić, Amairgenie. A gdybyś był w stanie 
zobaczyć nas wyraźnie, wiedziałbyś, że płakała nad tobą, mówiąc te słowa. Wiesz 
również, lepiej ode mnie, jaką zmianę to oznacza.

Kapłanka przełknęła ślinę, zastanawiając się nad tym, czy rzeczywiście chciała, 

żeby to dostrzegł. Nie było czasu, by myśleć o tym.

Natomiast sama przemówiła głośno: – Usłysz mnie, Amairgenie Biała Gałęzi, 

o którym od dawna powiadano, iż nienawidził Rakotha Maugrima i legionów 
Ciemności bardziej niż jakikolwiek inny żywy człowiek. Najwyższy król Brenninu 
opuszcza Celidon w tej chwili – przynajmniej tak sądzimy. Wydaje znów wojnę 
Maugrimowi w Andarien, tak jak najwyższy król w twoich czasach. Mamy do 
przejścia tak samo daleką drogę, jak armia, a jesteśmy pieszo. Ani Wojownik 
z włócznią, ani nikt z nas tu przy Anor nie zdąży tam na czas. Mamy przed sobą trzy 
dni wędrówki przez Sennett, a może nawet cztery, nim przejdziemy przez Celyn do 
Andarien.

To była prawda. Wiedziała o tym, podobnie jak Diarmuid i Brendel. Nie mieli 

jednakże innego wyjścia od chwili, gdy doszli do wniosku, iż Aileron pojedzie na 
północ z Celidonu, gdzie spóźnił się na bitwę. Będą musieli po prostu iść pieszo 
najszybciej i najdalej, jak zdołają. I modlić się.

Teraz mogą mieć wybór. Straszny to wybór, lecz i czasy były straszne. Zdawało 

się, że ta część rozwiązania ich problemu spoczywa na niej.

– Jeśli to, co mówisz, jest prawdą – powiedział duch – w takim razie rzeczywiście 

masz powody do obaw. Miałaś jednakże dla mnie pytanie. Zostałem, by go 
wysłuchać. Mów, bo uprzejmość dłużej nie będzie mnie powstrzymywać w godzinie 
mego wyzwolenia.

Tak więc zadała je: – Czy twój statek weźmie na pokład śmiertelników, 

Amairgenie? Pwyll ostro zaczerpnął tchu.

– Czy wiesz, o co prosisz? – spytał Amairgen bardzo cicho.
Między falami, w cieniu tego bladego statku, zrobiło się teraz bardzo zimno. 

Kapłanka powiedziała: – Sądzę, że tak.

– Czy wiesz, że jesteśmy teraz wolni? Że wieść o śmierci Duszodzierżcy jest 

znakiem końca naszej niewoli w morzu? A ty chcesz nas znów spętać?

Wszystko stało się teraz bardzo trudne. Powiedziała: – Nie spętam cię, magu. Nie 

mam tu mocy, żadnej władzy nad tobą. Zadałam pytanie, nic więcej. – Uświadomiła 
sobie, że drży.

Przez czas, który zdawał się nieskończenie długi, duch maga Conary’ego milczał. 

Potem, głosem jak podmuch wiatru, powiedział: – Czy popłyniecie z umarłymi?

Mordercze morze, pomyślała po raz drugi. Lęk przejmował ją do szpiku kości, 

była tak daleko od świątyń, które znała. Zamaskowała go jednakże, a następnie 
zwalczyła.

– Czy możemy? – spytała. – Jest nas prawie pięćdziesięcioro i musimy znaleźć 

się u ujścia Celyn w dwa poranki.

Belki statku przed nimi były czarne i potrzaskane. Na poziomie wody widać było 

odłamane drzazgi i jedną wielką, ziejącą dziurę, przez którą wpływało morze.

Amairgen spojrzał w dół, a nocny podmuch wiatru rozwiewał jego blade loki. 

Powiedział: – Zrobimy to. Przez noc i dzień i noc zawieziemy was obok klifów 
Rhudh do Sennett, a potem tam, gdzie Celyn wpływa do morza. Zasłużę na modły, 
które zaoferowałaś, najwyższa kapłanko Dany. I na sól twoich łez.

Trudno było powiedzieć w bladej poświacie księżyca, a ona była daleko w dole, 

lecz wydawało się, że w jego uśmiechu kryło się nieco serdeczności.

– Możemy was zabrać – powiedział. – Choć nie zobaczycie marynarzy, a mnie 

samego ujrzycie tylko wtedy, gdy na niebie zaświecą gwiazdy. Nieco dalej w stronę 
rufy od miejsca, gdzie stoicie, jest drabinka. Możecie oboje wejść na pokład, a żeby 
wasi towarzysze mogli wejść, zakotwiczymy statek przy pomoście u stóp Anor.

– Tam jest bardzo płytko – powiedział Pwyll. – Zdołasz podpłynąć tak blisko?
Na te słowa Amairgen nagle odrzucił głowę do tyłu i zaśmiał się śmiechem 

chrapliwym i zimnym w mroku nad morzem.

– Dwukrotnie Narodzony Mórnira – rzekł – zrozum jasno, co zamierzasz uczynić. 

Nie istnieje morze zbyt płytkie dla tego statku. Nas tu nie ma. Was też nie będzie, gdy 
tylko staniecie na naszym pokładzie. Pytam jeszcze raz – czy popłyniecie 
z umarłymi?

– Popłynę – powiedział spokojnie Pwyll – jeśli tak trzeba.
We dwoje poszli po morzu do miejsca, gdzie sznurowa drabinka wisiała na 

niemal przejrzystej burcie gnijącego statku. Spojrzeli na siebie, nic nie mówiąc. Pwyll 
wszedł pierwszy, powierzając swój ciężar drabince. Wytrzymała, więc wspinał się 
powoli, by wreszcie stanąć na pokładzie. Jaelle weszła za nim. Wydawało się, że 
wspinaczka trwała długo, wspinaczka po pustce ku nicości. Starała się nie myśleć 
o tym. Pwyll podał jej rękę. Chwyciła ją i pozwoliła się wciągnąć na pokład. 
Utrzymywał jej ciężar, choć spoglądając pod nogi, widziała na wylot przez deski. 
W ładowni na dole chlupotały fale. Pośpiesznie podniosła wzrok.

Nagle zdało się, że wiatr ucichł, lecz gwiazdy świeciły jaśniej tam, gdzie stali, 

i księżyc również. Amairgen nie zbliżył się. Podszedł do rumpla i bez niczyjej 
widzialnej pomocy zaczął prowadzić statek do przystani.

Nikogo nie było widać, lecz Jaelle usłyszała teraz kroki, a następnie skrzypienie 

postrzępionych żagli, które nagle wypełniły się z łopotem, choć wciąż nie czuła ani 
podmuchu wiatru.

Słychać było ciche głosy, pasmo czegoś, co mogło być śmiechem, a potem 

pożeglowali ku Anor. Spojrzawszy na ląd zobaczyła, że wszyscy pozostali obudzili 
się i czekali w milczeniu. Zastanawiała się, czy ją widzą i jak ona i Pwyll wyglądają, 
stojąc tu; czy sami stali się podobni widmom. I jacy będą, gdy zejdą z tego statku, 
jeśli w ogóle.

Wydawało się, że nie potrzeba żadnych słów. Diarmuid, niepokojąco szybki jak 

zawsze, już pojął, co się dzieje. Amairgen łagodnie przybił u stóp wieży Lisen, 
a Jaelle wiedziała, że było to coś, czego nigdy nie uczynił jako żywy człowiek. 
Spojrzała na niego, lecz nie mogła niczego wyczytać z jego twarzy. Zastanawiała się, 
czy uśmiech, jaki dostrzegła z dołu, nie był jedynie wytworem jej wyobraźni.

Nie było już więcej czasu na zastanawianie. Pierwsi ludzie na pomoście 

przechodzili już przez reling ze zdumieniem w oczach i różnymi dozami lęku. 
Podeszła razem z Pwyllem, żeby im pomóc. Ostatnia była Sharra, potem Guinevere 
i Artur, a wreszcie na pokład wszedł Diarmuid dan Ailell.

Spojrzał na Pwylla, a potem obrócił błękitne oczy ku Jaelle, mierząc ją długim 

spojrzeniem. – Kiepski statek – mruknął wreszcie – ale przyznaję, że szybko 
zorganizowany.

Kapłanka była zbyt spięta, by nawet pomyśleć o odpowiedzi, W każdym razie 

i tak nie dał jej szansy. Nachyliwszy się szybko, ucałował ją w policzek – na co 
w żadnym wypadku nie wolno było pozwalać – i rzekł: – Bardzo jasno utkane, 
Pierwsza Dany. Dzięki wam obojgu. – Zbliżył się i ucałował również Pwylla,

– Nie wiedziałem, że tak cię to podnieca – stwierdził sucho Pwyll.
Jaelle doszła do wniosku, że to wystarczy również za jej odpowiedź.
Wszyscy już znaleźli się na pokładzie i wszyscy milczeli wśród kroków 

niewidzialnych marynarzy i łopotu żagli, które powinny być zbyt postrzępione, by 
wypełnić się wiatrem, którego nikt z nich nie czuł.

Jaelle odwróciła się i dostrzegła, jak Amairgen zbliża się powoli do Artura 

z włócznią w rękach. Uświadomiła sobie, że została do zrobienia jeszcze jedna rzecz.

– Bądź pozdrowiony – martwy mag rzekł do Wojownika. – O ile żywi mogą być 

mile widziani tutaj.

– O ile jestem żywy – odparł cicho Artur.
Amairgen przyglądał mu się przez moment, po czym przyklęknął na jedno 

kolano. – Powierzono mi w tym świecie rzecz, która należy do ciebie, panie. Czy 
przyjmiesz Królewską Włócznię z mych rąk?

Wypływali w morze, płynąc wzdłuż krzywizny zatoki i skręcając na pomoc pod 

gwiazdami.

Usłyszeli, jak Artur odpowiada po prostu głębokim głosem, w którym dało się 

słyszeć cień wieków i tylu wojen. – Przyjmę Amairgen uniósł włócznię. Artur wziął 
ją i kiedy to uczynił, grot Królewskiej Włóczni zalśnił błękitnobiało przez 
olśniewający moment. W tej samej chwili księżyc zaszedł.

Guinevere odwróciła się raptownie, jakby usłyszała jakiś dźwięk. W ciszy 

obejrzała się na plażę i las za nią. – Och, mój kochany – szepnęła. – Och, moja 
najdroższa miłości.

Rozdział 9

Walka trwała już od jakiegoś czasu, gdy Flidais wreszcie dotarł do świętego gaju. 

Zdał sobie sprawę, że przybył jako ostatni. Wszystkie poruszające się duchy Puszczy 
już tam były, otaczając polanę kręgiem i przyglądając się, a te, które nie mogły 
podróżować, również były obecne, wysławszy swą świadomość, by patrzeć przez 
oczy tam zebranych.

Ustępowały mu z drogi, gdy się zbliżył, choć niektóre chętniej niż inne, co nie 

uszło jego uwagi. Niemniej jednak był synem Cernana i zostawiano dla niego 
miejsce. Przechodząc wśród tej widmowej kompanii, dotarł wreszcie do samego 
brzegu polany, a kiedy spojrzał na nią, dostrzegł Lancelota, który toczył rozpaczliwy 
bój przy świetle gwiazd o swoje życie i Dariena.

Flidais żył od bardzo dawna, lecz tylko raz przedtem widział Najstarszego, tej 

nocy, gdy cała Pendaran zebrała się jak teraz, by patrzeć, jak Curdardh wyłania się 
z rozdartej ziemi, żeby zabić Amairgena z Brenninu, który ośmielił się spędzić noc na 
polanie. Flidais był wtedy młody, lecz zawsze był mądrym, uważnym dzieckiem, 
toteż wspomnienie było wyraźne: demon, wzgardziwszy potężnym młotem, chciał 
zgnieść i zmiażdżyć umysł aroganckiego intruza, który był śmiertelnikiem i niczym 
więcej, i nie mógł się mu oprzeć. A jednak Flidais pamiętał, że Amairgen oparł się. 
Z żelazną wolą i odwagą, jakiej młodszy syn Cernana nie widział u nikogo we 
wszystkich latach, jakie upłynęły od tamtej chwili, mag toczył bój z Najstarszym 
i zwyciężył.

Jednak tylko dlatego, że otrzymał pomoc.
Flidais nigdy nie zapomni dreszczu szoku i podniecenia, jaki poczuł (niczym 

smak zakazanego wina w pałacu Machy wśród chmur, lub jego pierwsze i ostatnie 
zerknięcie na Ceinwen wyłaniającą się nago ze swej sadzawki w gaju Faelinn) 
w chwili, gdy uświadomił sobie, że Mórnir wtrąca się do walki. W końcu, gdy 
Amairgen przepędził Curdardha w szarej godzinie przed świtem, Bóg – 
oświadczywszy później z przytłaczającą władczością swego grzmiącego głosu, iż 
został wezwany i zobowiązany przez zwycięstwo Amairgena – objawił się 
śmiertelnikowi i w taki sposób powierzył mu rany wiedzy niebios.

Później Mórnir musiał zawrzeć ugodę z Daną – co wywołało zamęt wśród bogów 

i bogiń, który, jak pomyślał Flidais, znów znalazłszy się na polanie tysiąc lat później, 
nie miał nic i jednocześnie bardzo wiele wspólnego z tym, co się teraz działo. 
Niemniej jednak dwie prawdy zaświtały bardzo jasno niewysokiemu andainowi, 
w trakcie przyglądania się postaciom toczącym walkę pod gwiazdami.

Pierwszą był fakt, iż z jakiegoś nie znanego powodu – a Flidais jeszcze nie 

wiedział o pobycie Lancelota wśród umarłych w Cader Sedat – demon oprócz mocy 

umysłu używał w bitwie swego młota i swej przerażającej fizycznej postaci. Drugą 
było to, iż Lancelot walczył sam, bez wsparcia jakiejkolwiek mocy, mając jedynie 
swój miecz i swe umiejętności.

Co oznaczało, jak uświadomił sobie obserwujący andain, że Lancelot nie mógł 

wygrać, pomimo to, kim jest i kim był zawsze: niezrównanym wśród śmiertelników 
we wszystkich światach Tkacza.

Przypomniawszy sobie z jaskrawą wyrazistością czasy, kiedy był Taliesinem 

w Camelocie i ujrzał po raz pierwszy, jak ten mężczyzna walczy, Flidais poczuł ból 
w gardle i ucisk narastający w jego szerokiej piersi na widok beznadziejnej, 
olśniewającej odwagi, która tu się marnuje. Zdumiał sam siebie: andainowie nie 
powinni dbać o śmiertelników, nawet o kogoś takiego. Poza tym, Flidais był 
strażnikiem Puszczy, a ten człowiek profanował święty gaj. Jego obowiązki 
i powinności powinny być dla niego tak jasne, jak krąg nieba nad polaną.

Dzień temu i być może, gdyby był to kto inny, tak byłoby. Lecz już nie teraz i nie 

w przypadku Lancelota. Flidais przyglądał się scenie wzrokiem przenikającym mrok 
rozgwieżdżonej nocy i przez żal z powodu tego, co ujrzał, zdradził zaufanie 
pokładane w nim od tak dawna.

Curdardh stale zmieniał powierzchowność, a jego bezpostaciowa, płynna forma 

przybierała wciąż nowe i mordercze kształty podczas walki. Na oczach Flidaisa 
wypuścił nową kończynę i wytworzył kamienny miecz na jej końcu, miecz stworzony 
ze swego własnego ciała. Natarł na Lancelota, zmusił go tym mieczem do wycofania 
się pod drzewa na wschodniej krawędzi polany, a następnie z pierwotną siłą 
zamachnął się bez trudu swym potężnym młotem, zadając morderczy cios.

Przed którym człowiek rozpaczliwie zdołał się uchylić. Lancelot rzucił się w bok 

na ziemię i przeturlał się w sposób, dzięki któremu wymknął się spod miażdżącego 
młota i ponad jednocześnie tnącym mieczem, po czym natychmiast po wylądowaniu 
znalazł się jakimś cudem na kolanach i machnął wyciągniętym daleko mieczem, 
odcinając całkowicie od barku najnowsze ramię Curdardha. Kamienny miecz spadł 
niegroźnie na trawę.

Flidais zatrzymał oddech ze zdumienia i podziwu zmieszanego z lękiem. Potem, 

po chwili szalonej, nierozsądnej nadziei, znów wypuścił powietrze z płuc, wydając 
długie, żałosne westchnienie. Bowiem demon tylko roześmiał się – ani nie zmęczony, 
ani ranny – i wypuścił kolejną kończynę ze swego szarego niczym tupek tułowia. 
Następną kończynę z następnym mieczem, dokładnie taką samą jak poprzednio.

I znów atakował, bezlitośnie, nie dając chwili wytchnienia. Jeszcze raz Lancelot 

uchylił się przed młotem wykutym w otchłani, jeszcze raz sparował cios kamiennego 
miecza i tym razem, ruchem zbyt szybkim, by dobrze mu się przyjrzeć, sam zadał 
cios mieczem, który utkwił w ciemnej, oblepionej robakami głowie demona ziemi To 

musiało sprawić ból, pomyślał Flidais, wciąż zdumiony tym, jak bardzo się 
przejmuje. Zdawał się nie mylić, bowiem Curdardh zawahał się, grzmiąc bez słów, 
nim znów zaczął płynnie zmieniać kształt: tym razem tworząc żywą istotę z gładkiego 
kamienia, niewrażliwą, odporną na ciosy miecza bez względu na to, gdzie go wykuto, 
i czyja ręka nim władała. Stwór ten zaczął ścigać człowieka po małym obszarze 
polany, by odciąć mu drogę i zgnieść go na śmierć.

Flidais zdał sobie wtedy sprawę, że od początku nie mylił się. Za każdym razem, 

gdy Lancelot ranił demona i wyrządzał mu jakąkolwiek szkodę, ten potrafił przybrać 
kształt, który był nie do pokonania. Potrafił uleczyć każdą swą ranę zadaną mieczem, 
jednocześnie wciąż zmuszając tracącego siły człowieka do wymykania się jego 
groźnemu pościgowi. Flidais dostrzegł, że nawet ze zniekształconą nogą – rytualnie 
okaleczoną tysiąclecia temu na znak przywiązania stróżującego demona do polany – 
Curdardh był zwinny i niebezpieczny, polana była niewielka, a drzewa dookoła 
i przyglądające się duchy nie pozwoliłyby człowiekowi wymknąć się, choćby na 
chwilę, ze świętego miejsca, którego spokój zmącił. I gdzie miał zginąć.

On i ktoś jeszcze. Oderwawszy wzrok od zawziętej, morderczej walki, Flidais 

spojrzał w prawo. Chłopiec o twarzy bladej jak ściana obserwował walkę z zupełnie 
nieprzeniknionym wyrazem twarzy. Przyglądając się synowi Rakotha, Flidais poczuł 
ogarniające go to samo uczucie instynktownego cofania się, jakiego zaznał na plaży 
przy Anor i był dość uczciwy wobec siebie, by nazwać je strachem. Wtedy pomyślał 
o tym, kim jest jego matka, obejrzał się na Lancelota toczącego w milczeniu bój 
w ciemności o życie tego dziecka i opanowawszy swe wątpliwości, podszedł po 
trawie na krawędzi polany do Dariena.

– Nazywam się Flidais – rzekł, w ten sposób łamiąc swą najstarszą regułę 

dotyczącą takich spraw. Cóż znaczą jednak reguły, pomyślał, w taką noc, jak ta, i gdy 
rozmawia się z kimś takim, jak to dziecko?

Darien odsunął się kilka kroków w bok, uciekając przed bliższym kontaktem. Nie 

spuszczał oczu ani na chwilę z dwóch postaci walczących przed nim.

– Jestem przyjacielem twojej matki – powiedział Flidais, szukając odpowiednich 

słów z dziwnym jak dla niego wysiłkiem.

– Proszę, byś uwierzył, że nie mam wobec ciebie złych zamiarów. Po raz 

pierwszy chłopiec odwrócił się ku niemu. – To już nie ma znaczenia – powiedział 
nieco tylko głośniej niż szeptem.

– Nie możesz niczego zmienić, prawda? Odbierają mi prawo wyboru.
Zdjęty chłodem Flidais miał wrażenie, że widzi go po raz pierwszy, nagle 

uświadomiwszy sobie, jak młody i piękny jest Darien, a ponieważ jego wzrok 
przenikał ciemność, także to, jak niebieskie są oczy chłopca.

Nie potrafił jednakże, bez względu na to, jakby się starał, zatrzeć obrazu tych 

oczu błyszczących czerwienią na plaży ani łuny płonącego drzewa.

Z polany dobiegł nagle głośny łoskot i Flidais szybko przywarł plecami do pnia 

jednego z drzew. Znajdujący się w odległości nie większej niż niecałe dwa metry od 
niego Lancelot wycofywał się w ich stronę, ścigany przy dźwiękach 
przypominających zgrzyt piargu przez demona w swej nienaruszalnej, kamiennej 
postaci.

Gdy Lancelot zbliżył się, Flidais zauważył, że całe jego ciało pokryte było masą 

rozcięć i ciemniejących siniaków. Krew płynęła obficie z jego lewego ramienia 
i prawego boku. Ubranie wisiało na nim w pociętych, okrwawionych strzępach, 
a gęste, czarne włosy lepiły się do głowy. Strużki potu spływały stale po jego twarzy. 
Wyglądało na to, że ignorując ranę, co kilka chwil musiał unosić wolną rękę 
i wycierać pot z oczu, żeby coś widzieć.

Jeśli w ogóle coś widział. Był bowiem jedynie śmiertelnikiem pozbawionym 

czyjejkolwiek pomocy, a nawet sierp księżyca dawno znikł z oczu na zachodzie, 
zasłonięty przez drzewa otaczające polanę. Jedynie garść gwiazd spoglądała 
z wysokości na ten akt odwagi udręczonej, roziskrzonej duszy Lancelota z Jeziora – 
najszlachetniejszy, najbardziej niemożliwy akt odwagi, jaki kiedykolwiek wpleciono 
w Gobelin.

Związany swym obowiązkiem wobec Puszczy i mocą tego miejsca Flidais patrzył 

bezradnie, jak obydwaj zbliżyli się jeszcze bardziej do niego. Zobaczył, że Lancelot, 
gibki i zwinnostopy, zapanowawszy nad swym bólem i zmęczeniem, przykląkł na 
jedno kolano tuż poza zasięgiem nacierającego demona i rzuciwszy się w przód i ku 
dołowi, ciął mieczem demona w nogę, jedyną część tego łupkowoszarego, 
kamiennego kształtu, jaka nie była odporna na żelazo.

Jednakże mimo swej groteskowej, zarobaczywionej brzydoty, demon gaju 

uskoczył zgrabnie przed pchnięciem. Z przerażającą szybkością uformował kolejne 
ramię z mieczem i gdy tylko broń nabrała kształtu, spuścił brutalny cios na leżącego 
mężczyznę. Który odturlał się gwałtownym ruchem, wykręcając boleśnie ciało 
i wzniósł swój jasny miecz na spotkanie przytłaczającej siły spadającego kamiennego 
oręża Curdardha.

Klingi zetknęły się ze zgrzytem, od którego zadrżała polana. Flidais zacisnął 

pięści, czując łomot serca, lecz wtedy dostrzegł, że nawet w zetknięciu z pełną 
brutalną siłą ramienia demona Lancelot się nie ugiął. Jego miecz nie pękł, ani też 
muskularna ręka nie ustąpiła. Ostrza mieczy zderzyły się i to kamień strzaskał się, 
gdy tymczasem Lancelot znów odtoczył się od brzegu polany i dysząc konwulsyjnie, 
stanął na równe nogi.

Z kolejną raną, jak dostrzegł Flidais. Wyszczerbiony fragment miecza demona 

znów go poharatał. Koszula Lancelota wisiała w krępujących ruchy strzępach, więc 

mężczyzna zerwał ją i stanął z nagą piersią pośrodku polany. Ciemna krew płynęła 
z rany nad jego sercem. Balansował czujnie na palcach stóp, nie spuszczając z oczu 
przeciwnika i znów trzymając wzniesiony miecz w oczekiwaniu na kolejny atak 
Curdardha.

I Curdardh ruszył do natarcia z pierwotną, bezlitosną, nie znającą zmęczenia 

potęgą ziemi. Znów zmieniwszy kształt, porzucając niezdarną, choć niewrażliwą 
postać głazu, ponownie stworzył sobie głowę – a była ona niemal ludzka, choć miała 
tylko jedno potworne oko pośrodku, z którego czarne larwy i żuki spadały niczym łzy 
– i co najstraszniejsze, wyciągnął gdzieś ze swego wnętrza ten kolosalny młot. 
Chwyciwszy go w rękę tak mocarną, że jej obwód wydawał się równy obwodowi 
klatki piersiowej Lancelota, demon rzucił się naprzód, wydając się przebyć przestrzeń 
całej polany jednym krokiem, i rycząc jak lawina, zamachnął się młotem na 
czekającego człowieka.

Który znów się uchylił, choć ledwo, bowiem demon był brutalnie szybki. Flidais 

poczuł, że ziemia się zatrzęsła od tego uderzenia, a kiedy Curdardh zaatakował, nie 
zaprzestając ani na chwilę pościgu, andain zobaczył dymiącą dziurę w spalonej trawie 
polany, gdzie młot spadł niczym zagłada.

I tak to ciągnęło się bez końca, aż Flidais, wbijając paznokcie nieświadomie 

w dłonie, sądził, że jemu samemu serce pęknie z wysiłku i zmęczenia. Raz za razem 
Lancelot uchylał się przed groźnym młotem i tnącymi mieczami, jakie demon 
ukształtował ze swego ciała. Dwakroć jeszcze człowiekowi udało się odrąbać 
ramiona, które wymachiwały kamiennymi mieczami i dwakroć jeszcze zdołał 
podskoczyć z lśniącym wdziękiem godnym przyglądających się gwiazd i ranić 
Curdardha, raz w oko, a raz w kark, zmuszając go za każdym razem do wycofania się 
w ochronny, gojący kształt skały.

Dawało to chwilę wytchnienia człowiekowi, lecz niedługą, bowiem nawet w tej 

postaci demon mógł atakować, starając się za wszelką cenę zapędzić Lancelota pod 
nieprzeniknioną ścianę drzew otaczających polanę i rozgnieść go ciemną, cętkowaną 
masą swego ciała.

Ponownie atak zagnał demona i człowieka w pobliże miejsca, gdzie Flidais stał 

obok Dariena. I jeszcze raz Lancelot zdołał uskoczyć w bok, lecz tym razem 
wylądował barkiem w jednej z tych dymiących dziur, jakie wybił młot. Flidais 
usłyszał, jak mężczyzna mimowolnie jęknął z bólu, a potem zobaczył, jak uchyla się 
przed ponowionym natarciem, tym razem z rozpaczliwą niezdarnością. Jest teraz 
poparzony, uświadomił sobie andain, zdjęty do głębi duszy grozą i litością.

Usłyszał zdławiony dźwięk dobiegający z pobliża i zdał sobie sprawę, że Darien 

również zauważył, co się stało. Zerknął krótko na chłopca i serce mu zamarło, 
dosłownie, na moment. Darien stale obracał w dłoniach błyszczący sztylet, zdając się 

niemal nieświadomy tego, co robi. Flidais dostrzegł charakterystyczny błysk błękitu, 
więc wiedział, co to za sztylet.

– Bądź ostrożny! – szepnął pośpiesznie. Kaszlnął; w gardle mu zaschło. – Co 

zamierzasz uczynić?

Po raz drugi Darien spojrzał wprost na niego. – Nie wiem – powiedział chłopiec, 

żałośnie młody. – Uczyniłem me oczy czerwonymi, nim przyszedłeś... tak objawia się 
moja moc. – Flidais stoczył walkę, tym razem zwycięską, by ukryć swój lęk. Skinął 
głową. Darien kontynuował. – Ale nic się nie stało. Ta kamienna poczwara 
powiedziała, że to dlatego, że nie sięgam wystarczająco głęboko, by zwyciężyć go. Że 
nie mam tu mocy. Więc... – Przerwał i spojrzał na nóż. – Pomyślałem, że mógłbym...

Przez czarną noc, przez czerń tego, co się tu działo i litość oraz grozę, jaką 

odczuwał, Flidais z Pendaran zdawał się dostrzegać oczami duszy słabe, niemal 
ułudne światełko, które płonęło w wielkiej oddali. Małe światełko, niczym blady 
blask świeczki w oknie chatki w nocy, który dostrzega wędrowiec wśród burzy 
daleko od domu.

Flidais odezwał się swym głębokim, dźwięcznym głosem: – To zacna myśl, 

Darienie. Godna ciebie i godna tego, który czyni to dla ciebie. Nie rób jednak tego 
teraz i nie tym ostrzem.

– Dlaczego? – spytał słabym, nieśmiałym głosem Darien.
– Raz jeden powiem ci i powierzę to tylko twoim uszom, a raz wystarczy tym, 

którzy są mądrzy – zaintonował Flidais, powracając, nawet jeśli tylko na chwilę, do 
swej wykrętnej tajemniczości. Poczuł znajomy przypływ zadowolenia, iż nawet tutaj, 
nawet przy tym, co się dzieje, on wiedział o tym. A to przypomniało mu – co sięgało 
ponad zadowolenie ku rozkoszy – o tym, co jeszcze teraz wiedział. Przypomniawszy 
sobie o tym, przypomniał sobie również, że wcześniej tej nocy złożył przysięgę, iż 
będzie starał się utworzyć jasność z mroku dokoła. Spojrzał na Dariena, wahając się, 
po czym rzekł całkiem wprost: – To, co trzymasz w ręku, nosi nazwę Lókdal. To 
zaklęty sztylet krasnoludów podarowany Colanowi dan Conary’emu dawno temu.

Zamknął oczy na chwilę, by przywołać dokładne słowa, jakie przekazał mu senny 

od wina mag pewnej wiosennej nocy siedemset lat temu przy ognisku na obrzeżu 
bagien Llychlyn. – Kto zada cios tą klingą bez miłości w sercu – rzekł Flidais, 
przypomniawszy sobie słowa – zginie bez wątpienia. – A potem dodał resztę: – Kto 
zabije nim z miłości, może uczynić ze swej duszy dar dla tego, kto jest naznaczony 
wzorem na rękojeści sztyletu. – Potężne słowa i głęboko zakorzeniona, zawiła magia.

Darien spuścił głowę i przyglądał się wzorowi wygrawerowanemu na uchwycie 

klingi. Potem podniósł wzrok i rzekł tak cicho, że Flidais musiał wytężyć słuch, by go 
usłyszeć. – Nie życzyłbym mojej duszy niczemu, co żyje. – Po chwili, andain usłyszał 
jego słowa. – Moim darem miał być sam ten sztylet, zanim sprowadzono mnie tutaj.

– Darem dla kogo? – spytał Flidais, choć w głębi duszy wiedział.
– Dla mojego ojca, oczywiście – powiedział Darien. – Abym mógł zaznać miłego 

przyjęcia gdzieś wśród światów.

Musi być coś, co można powiedzieć na to, myślał Flidais. Musi istnieć właściwa 

odpowiedź, tak wiele od tego zależało. Tym razem jednakże nie mógł zebrać myśli. 
Nie potrafił znaleźć słów, a potem nagle nie miał już na nie czasu.

Od strony polany dobiegł grzmiący łoskot, głośniejszy od wszystkich 

poprzednich, a tym razem wraz z nim zabrzmiało echo triumfu. Flidais odwrócił się 
w samą porę, by zobaczyć, jak Lancelot leci w powietrzu, odrzucony samym końcem 
zamachu młotem, przed którym nie zdołał się zupełnie uchylić. Zmiażdżyłby go na 
śmierć, gdyby trafił go lepiej. A tak, trafiony byle muśnięciem, przeleciał przez pół 
polany, by upaść, bezwładny i posiniaczony, obok Dariena.

Curdardh o niespożytych siłach, wyczuwszy wreszcie koniec, zbliżał się znów do 

niego. Brocząc krwią, rozpaczliwie znużony i z lewym ramieniem wiszącym teraz 
bezwładnie, Lancelot jakimś cudem, siłą woli, jakiej nie potrafił pojąć nawet Flidais, 
podniósł się na nogi.

W ułamku chwili nim demon rzucił się na niego, odwrócił się ku Darienowi. 

Flidais dostrzegł, że ich spojrzenia zetknęły się. Wtedy usłyszał, jak Lancelot mówi 
szybko głosem pozbawionym wszelkiej modulacji: – Jeden ostatni rzut, na pamiątkę 
Gawaina. Nic mi już nie zostało. Policz do dziesięciu i wrzaśnij. A potem pomódl się 
do kogo chcesz.

Nie miał czasu na nic więcej. Uskakując w bok półpiruetem, znów zanurkował 

pod morderczym młotem i odturlał się od niego. Oręż uderzył w ziemię, gdzie 
Lancelot stał przed chwilą i Flidais wzdrygnął się od grzmotu tego ciosu oraz żaru, 
jaki buchnął z rozdartej ziemi.

Curdardh odwrócił się gwałtownie. Lancelot znów był na nogach, chwiejąc się 

nieco. Demon wydał chrzęszczący dźwięk, jakby coś się posypało, i powoli zbliżał 
się.

Flidais miał wrażenie, że serce pęknie mu w piersi, gdy tak stał tam. Upływające 

sekundy były najdłuższymi, jakie poznał w swym długim życiu. Był strażnikiem 
Puszczy i tego gaju w równym stopniu, co Curdardh. Ci dwaj sprofanowali polanę! 
Trzy. Nie mógł spojrzeć na Dariena. Demon ciął swym mieczem. Lancelot sparował, 
potykając się. Pięć. Znów Curdardh zadał pchnięcie kamienną klingą, trzymając 
gigantyczny młot wysoko w gotowości. I znów mężczyzna obronił się. Nieomal 
upadł. Flidais nagle usłyszał szelest niecierpliwego wyczekiwania wśród liści 
obserwujących drzew. Siedem. Przykuty do milczenia, zmuszony być świadkiem 
andain posmakował krew w ustach: przygryzł język. Curdardh, płynny, gibki, 
całkowicie nieznużony, sunął naprzód, wykonując finty mieczem. Flidais dostrzegł, 

że młot wznosi się coraz wyżej. Sam uniósł ręce w bezużytecznym, żałosnym geście 
zaprzeczenia.

I w tym momencie Darien wybuchł dźwiękiem, jakiego Flidais nigdy nie słyszał 

przez wszystkie swe lata.

Był to wrzask cierpienia i wściekłości, przerażenia i oślepiającej męki, 

krwawiący i wydarty w całości z udręczonej duszy. Był potworny, niemożliwy do 
utrzymania, przytłaczający. Flidais, którego powaliła na kolana siła udręki tego 
krzyku, zobaczył, że Curdardh szybko obejrzał się.

I Lancelot wykonał swój ruch. Po dwóch chyżych krokach i pełnym wysiłku 

podskoku ciął swym błyszczącym mieczem ze zdumiewającą siłą i odrąbał zupełnie 
rękę, do której nie był w stanie dosięgnąć dotychczas.

Rękę, która trzymała potworny młot.
Demon ryknął ze wstrząsu i bólu, lecz już w tym samym czasie zabliźnił 

amputowaną kończynę i wypuszczał następną. Flidais dostrzegł to kątem oka.

Przyglądał się jednakże Lancelotowi, który wylądował zwinnie po tym 

niewiarygodnym ciosie, który odrzucił swój miecz w stronę Dariena i Flidaisa i który, 
dysząc chrapliwie, nachylał się teraz nad młotem Curdardha.

Lewą rękę miał bezwładną. Pochwycił trzonek młota prawą ręką i jęcząc 

z wysiłku, spróbował go podnieść. Nie udało mu się, Młot był olbrzymi, 
niewyobrażalnie ciężki. Był to oręż demona, broń Najstarszego. Wykuto ją w ogniu 
głębszym niż przepaści Dany. A Lancelot z Jeziora był tylko człowiekiem.

Flidais ujrzał, że demon ukształtował dwa nowe miecze ze swego ciała. Zobaczył, 

jak znów nadchodzi z mokrym, gulgoczącym dźwiękiem wściekłości i bólu. Lancelot 
spojrzał w górę. I klęczący Flidais, który nie był w stanie poruszyć się, a nawet 
odetchnąć, w tym momencie poznał na nowo wielkość człowieka. Zobaczył, jak 
Lancelot siłą woli nakazuje sobie – bo nie było na to innego słowa – unieść ten czarny
młot jedną ręką.

I oręż drgnął.
Trzonek oderwał się od ziemi, a potem, co było niewiarygodne, także jego 

monstrualny obuch. Demon zatrzymał się ze zgrzytem, gdy Lancelot z ustami 
otworzonymi szeroko w bezgłośnym krzyku największego wysiłku, wykorzystał 
początkowy ruch, by zatoczyć pełny krąg z wyciągniętym absolutnie ramieniem 
o napiętych, żylastych, lśniących muskułach. Młot wznosił się nieubłaganie coraz 
wyżej wraz z pędem jego ruchu.

Wtedy Lancelot wypuścił go. I ten potężny młot wykuty w ziejących ku dołowi 

płomieniach, ciśnięty z całą pasją niezrównanej duszy, uderzył w pierś Curdardha 
Najstarszego z dźwiękiem pękającej skorupy ziemskiej i strzaskał demona gaju na 
kawałki, odłamki i okruchy, zabijając go całkowicie.

Flidais poczuł ciszę jak ciężar na swym życiu. Nigdy przedtem nie słyszał, by 

Pendaran była tak cicha. Nie zaszeleścił ani liść, ani jeden duch nie zaszeptał; moce 
Puszczy stały jak zaczarowane z zalęknionego zdumienia i osłupienia. Flidais odniósł 
absurdalne wrażenie, że nawet gwiazdy nad polaną przestały się obracać, samo 
Krosno stało w ciszy i bezruchu, a dłonie Tkacza znieruchomiały.

Spojrzał na swe własne drżące dłonie i wstał powoli, odnosząc wrażenie, że ten 

ruch jest powrotem do tutejszego czasu z zupełnie innego świata. Szedł w ciszy 
i stanął obok mężczyzny pośrodku gaju.

Lancelot podniósł się do pozycji siedzącej, zgiął kolana i spuścił głowę między 

nie. Jego lewe ramię zwisało bezwładnie. Trawa była zbroczona ciemną krwią, która 
wciąż płynęła z pół tuzina jego ran. Na barku miał okropne oparzenie, czerwone 
i pokryte pęcherzami, w miejscu, którym podczas turlania się dotknął rozżarzonej 
jamy od uderzenia młota. Podchodząc bliżej, Flidais dostrzegł wtedy jeszcze jedno 
oparzenie i oddech zamarł mu boleśnie w piersi.

Tam, gdzie dłoń mężczyzny – niegdyś tak piękna – ściskała młot Curdardha, 

skóra wewnętrznej strony dłoni sczerniała i obłaziła grubymi płatami okaleczonego 
ciała.

– Och, Lancelocie – szepnął andain. Zabrzmiało to jak skrzek, niemal 

niedosłyszalnie.

Mężczyzna powoli podniósł głowę. Jego zmącony bólem wzrok napotkał 

spojrzenie Flidaisa, a potem, co było trudne do uwierzenia, blady cień uśmiechu 
zaświtał na jego ustach.

– Taliesinie – szepnął. – Wydawało mi się, że cię widzę. Przykro mi... – jęknął 

i spojrzał na swą spaloną dłoń. Potem odwrócił oczy i ciągnął dalej. – Przykro mi, że 
nie mogłem cię wcześniej odpowiednio powitać.

Flidais pokręcił głową w milczeniu. Otworzył usta, lecz nie padło z nich żadne 

słowo. Chrząknął i spróbował jeszcze raz, tym razem oficjalnie. – Od wieków 
powiadano, że za twych czasów nie mógł ci dorównać żaden ziemski rycerz. To, 
z czym dziś stoczyłeś bój, nie było śmiertelne i nigdy nie powinno było zostać 
pokonane. Nigdy nie widziałem czegoś, co mogłoby się z tym równać i nigdy już nie 
zobaczę. Czym mogę ci służyć, panie Lancelocie?

Wzrok śmiertelnika utkwiony w jego oczach, zdawał się przejaśnić nieco. – 

Swoim milczeniem, Taliesinie. Potrzebne mi twe milczenie na temat tego, co 
wydarzyło się tutaj, aby wszystkie światy nie poznały mej hańby.

– Hańby? – Flidais poczuł, że głos mu się załamuje.
Lancelot uniósł głowę, by spojrzeć na gwiazdy wysoko iu niebie. – To miał być 

pojedynek – rzekł cicho. – A ja szukałem pomocy u chłopca. Będzie to skazą na mym 
imieniu tak długo, póki czas będzie płynąć.

– W imię Krosna! – Nie wytrzymał Flidais. – Cóż to za idiotvzm! A co drzewa 

i moce Puszczy, które pomagały Curdardhowi i zamykały ci drogę? A co z po Jem 
walki, na Którym moc demona była większa niż gdziekolwiek indziej? A co 
z ciemnością, w której on widział, a ty nie? A co z...

– Niemniej jednak – szepnął Lancelot i ostry głos małego andaina ucichł. – 

Niemniej jednak szukałem pomocy w walce jeden na jednego.

– Czy to coś tak strasznego? – powiedział nowy głos.
Flidais odwrócił się. Darien przyszedł znad obrzeża polany.
Jego twarz była teraz spokojna, lecz Flidais wciąż dostrzegał cień grymasu udręki 

obecnej, kiedy chłopiec krzyczał.

– Obaj zginęlibyśmy – ciągnął dalej Darien. – Dlaczego było czymś tak 

strasznym poprosić o ten jeden drobiazg?

Lancelot obrócił wzrok ku niemu. Przez chwilę trwała cisza, a potem rzekł: – 

Z wyjątkiem jednej sprawy, miłości, za którą będę wiecznie pokutował, służyłem 
Jasności we wszystkim, co czyniłem. W tej służbie zwycięstwo osiągnięte dzięki 
narzędziu Ciemności nie jest wcale zwycięstwem.

Darien zrobił krok do tyłu. – Czy masz na myśli mnie? – spytał. – Narzędzie...
– Nie – szepnął spokojnie Lancelot. Flidais poczuł, że znów ogarnia go zimny 

strach i spojrzał na chłopca. – Nie. Mialer na myśli to, co zrobiłem.

Ocaliłeś mi życie – powiedział Darien. Zabrzmiało to jak oskarżenie. Nie posunął 

się ponownie naprzód.

– A ty mnie. – Wciąż spokojnie.
Dlaczego? – krzyknął niespodziewanie Darien. – Dla czego to zrobiłeś?
Mężczyzna zamknął oczy na chwilę, po czym znów je otwc rzyl – Ponieważ 

prosiła mnie o to twoja matka – rzekł po prostu.

Przy tych słowach Flidais znów usłyszał szelest liści. Czułbc w sercu.
Darien stał jakby gotował się do ucieczki, lecz jeszcze nie ruszył się. – 

Powiedziała, że idę do mego ojca – powiedział nieco ciszej. – Czy powiedziała ci? 
Czy wiesz, że ocaliłeś mnie żebym to uczynił?

Lancelot pokręcił głową. Podniósł głos, choć wyraźnie kosztowało go to sporo 

wysiłku. – Ocaliłem cię, żebyś poszedł własn drogą.

Darien zaśmiał się. Dźwięk ten dźgnął Flidaisa niczym nóż – A jeśli wiedzie ona 

na północ? – spytał zimno chłopiec gło sem, który nagle zabrzmiał dużo starzej. – 
Prosto na północ ki Ciemności? Do Rakotha Maugrima?

Spojrzenie Lancelota było cierpliwe, a głos absolutnie spokój ny. – Tedy wiedzie 

cię ona tam z twego wyboru, Darienie. Tyl ko wtedy nie jesteśmy niewolnikami, jeśli 
możemy zadecydował o tym, gdzie chcemy iść. Jeśli tego nie ma, wszystko inne jes 
kpiną.

Nastała cisza, ku przerażeniu Flidaisa przerwana przez znów śmiejącego się 

Dariena. Był to gorzki, samotny i zagubiony dźwięk – A jednak tak jest – rzekł 
chłopiec. – Wszystko jest kpiną, Światło zgasło, kiedy je włożyłem. Nie wiedziałeś 
o tym? A poza tym, dlaczego, dlaczego miałbym postanowić iść pieszo?

Zapadła chwila ciszy.
– Nie! – krzyknął Flidais, wyciągając rękę do dziecka.
Za późno. Być może zawsze było za późno: od urodzenia, od poczęcia wśród 

nieświatła Starkadh, od chwili utkania światów, pomyślał z bólem serca Flidais.

Oczy zapłonęły dziką czerwienią. Rozległ się ryk mocy puszczańskich, kształty 

zamgliły się w gaju i nagle Darien zniknął.

Na jego miejscu lśniąca biało w ciemności sowa zanurkowała szybko w trawę, 

pochwyciła upuszczony sztylet w dziób, po czym wzbiła się ponownie, skręcając na 
północ i znikając z oczu.

Na północ. Flidais popatrzył na krąg nocnego nieba obramowany niebotycznymi 

drzewami i z całej duszy chciał, by pojawit się na nim pewien kształt. Kształt 
zawracającej białej sowy, która leci ku nim, by wylądować obok i ponownie przybrać 
postać dziecka, jasnowłosego dziecka o łagodnych, niebieskich oczach, które wybrało 
Jasność i zostało przez nie wybrane, by być lśniącym ostrzem w zapadającej 
ciemności.

Przełknął ślinę. Odwrócił oczy od pustego nieba. Spojrzał znów na Lancelota – 

który, broczący krwią i poparzony, ledwo trzymał się na nogach ze zmęczenia.

– Co robisz? – zakrzyknął Flidais.
Lancelot spojrzał na niego z góry. – Idę za nim – odpowiedział z całym 

spokojem, jakby była to najoczywistsza rzecz na świecie. – Pomożesz mi przypasać 
miecz? – Uniósł okaleczoną dłoń; lewa ręka zwisała bezwładnie u jego boku.

– Oszalałeś? – krzyknął andain.
Lancelot wydał dźwięk, któremu udało się być śmiechem. – Byłem szalony – 

przyznał. – Dawno temu. Ale nie teraz, maleńki. Co chciałbyś, żebym zrobił? Położył 
się i lizał rany w czas wojny?

Flidais aż zatańczył ze zniecierpliwienia i rozpaczy. – Jaką rolę możesz odegrać, 

jeśli zabijesz się?

– Jestem świadom tego, że nie na wiele się zdam teraz – powiedział z powagą 

Lancelot – lecz nie sądzę, by te rany miały...

– Pójdziesz za nim? – przerwał andain, gdy dotarło do niego pełne znaczenie 

słów Lancelota. – Lancelocie, on jest teraz sową, on leci! Do czasu, gdy wydostaniesz 
się z Pendaran, on będzie...

Przerwał nagle w połowie zdania.
– Co tam? O czym pomyślałeś, mądre dziecię?

Od bardzo dawna już nie był dzieckiem. Jednak rzeczywiście pomyślał o czymś. 

Spojrzał na mężczyznę i zobaczył krew na jego nagiej piersi. – Zamierzał polecieć 
prosto na północ. Ten kurs zaprowadzi go nad zachodnią krawędź Daniloth.

– I co?
– I może nie przedostać się przez nią. Czas płynie bardzo dziwnie w Krainie 

Cieni.

– Mój miecz – powiedział zwięźle Lancelot. – Szybko.
Mimo woli Flidais poszedł podnieść porzucony oręż, a potem pochwę. Wrócił do 

Lancelota i najdelikatniej, jak potrafił, przypasał miecz do jego boku.

– Czy duchy Puszczy pozwolą mi przejść? – spytał cicho Lancelot.
Flidais przystanął na chwilę, by posłuchać wieści mknących wokół nich i pod ich 

stopami.

– Pozwolą – stwierdził wreszcie, niemało zaskoczony. – Dla Guinevere i za twoją 

krew przelaną tej nocy. Czynią ci zaszczyt, Lancelocie.

– Większy niż zasługuję – rzekł mężczyzna. Westchnął głęboko, jakby 

gromadząc zasoby wytrzymałości. Flidais nie miał pojęcia, skąd ją czerpał.

Popatrzył z niechęcią w górę na Lancelota. – Łatwiej ci będzie iść 

z przewodnikiem. Zaprowdzę cię do granic Danilothu, ale mam warunek.

– Jakiż to? – Zawsze z uprzejmą kurtuazją.
– Będzie nam po drodze do jednego z moich domostw. Będziesz musiał pozwolić 

mi opatrzyć sobie rany, gdy tam dotrzemy.

– Będę wdzięczny za to – powiedział Lancelot.
Andain otworzył usta, gotów odpowiedzieć ostrym przytykiem. Nie uczynił tego. 

Zamiast tego zawrócił i wymaszerował z gaju w kierunku pomocnym. Kiedy uszedł 
nieco drogi, odwrócił się i ujrzał zdumiewający widok.

Lancelot szedł za nim powoli ciemną i wąską ścieżką. A wszędzie wokół niego 

i z wysoka nad nim potężne drzewa puszczy Pendaran sypały delikatnie zielonymi 
liśćmi w tę letnią noc, by uczcić przejście tego człowieka.

Część III 
Calor Diman 

Rozdział 10

Raz już przedtem zapłonęła czerwienią w podróży, w swym własnym świecie, nie 

tutejszym: w drodze ze Stonehenge do Glastonbury Tor. Nie przypominało to przejść. 
Przejście między światami oznaczało zimno i ciemność, czas bez upływu czasu, coś 
głęboko niepokojącego. To było coś innego. Kiedy Baelrath rozjarzył się, 
umożliwiając jej podróż, Kim poczuła się, jakby rzeczywiście dotknęła bezmiaru jego 
potęgi. Swej własnej potęgi. Potrafiła skrócić odległość do nicości. Była dziksza od 
każdej innej znanej magii, czująca większe pokrewieństwo z Macha i Czerwoną 
Nemain w tych chwilach pędu niż kiedykolwiek narodzona inna śmiertelna kobieta.

Z tą jedną tylko różnicą: noszoną głęboko w sercu świadomością, iż one są 

boginiami i doskonale panują nad tym, kim są. A ona? Była śmiertelni czka, niczym 
więcej, i w równym stopniu Baelrath władał nią, co ona nim.

Rozmyślając o tym, władając swym pierścieniem i będąc owładnięta przezeń, 

wylądowała wraz z Lorenem i Mattem – troje śmiertelników niesionych przez prądy 
czasu i ciemnej przestrzeni – na oczyszczonym progu gdzieś wysoko w ostrym, 
górskim powietrzu. Przed nimi wznosiły się majestatycznie potężne spiżowe wrota 
pokryte zawiłymi wzorami z niebieskiego thierenu i lśniącego złota.

Kim odwróciła się ku południu i zobaczyła dzikie, ciemne wzgórza Eridu niknące 

w mrocznej oddali. Kraina, gdzie spadł śmiercionośny deszcz. Nad jej głową jakiś 
nocny ptak wyżyn wydał długi krzyk samotności. Słuchała jego gasnącego echa, 
myśląc o paraiko, którzy krążą teraz wśród tych samotnych stawów górskich 
i spustoszonych przez zarazę miast o wysokich murach, zbierając umarłych, 
oczyszczając Eridu.

Odwróciła się na północ. Błysk światła na wysokości przyciągnął jej wzrok. 

Podniosła głowę i spojrzała wysoko, ponad wspaniałość bliźniaczych wrót królestwa 
krasnoludów i spostrzegła Banir Lok i Banir Tal błyszczące w ostatnich promieniach 
zachodzącego słońca. Ptak znów załkał, wydając jedną długą, drżącą i opadającą 
nutę. W oddali znów coś zabłysło, jakby w odpowiedzi na wieczorne lśnienie 
bliźniaczych szczytów. To na północnym zachodzie Rangat, która przewyższała 
wszystko inne, przywłaszczała sobie resztki światła.

Nikt z nich nie odezwał się. Kim rzuciła spojrzenie na Matta Sörena 

i mimowolnie zacisnęła pięści. Czterdzieści lat, pomyślała, przyglądając się 
przyjacielowi, który niegdyś był – który wciąż był – prawdziwym władcą królestwa 
za tymi wrotami. Stał z rozłożonymi szeroko ramionami i dłońmi otwartymi w geście 
błagania i całkowitej bezbronności. Na jego twarzy dostrzegała wypisane wyraźnie, 
jakby wykaligrafowane, ślady tęsknoty, goryczy i dotkliwego cierpienia.

Odwróciła się, napotykając spojrzenie Lorena Srebrnego Płaszcza. Dostrzegła 

w nich ciężar jego własnego zawiłego żalu i poczucia winy. Przypomniała sobie – 
wiedząc, że Loren nigdy nie zapomniał o tym – jak Matt powiedział im wszystkim 
w Paras Derval o falach przypływu Calor Diman w swym sercu, o sile przypływu, 
z którym bez końca toczył walkę przez czterdzieści lat służenia za źródło byłemu 
magowi.

Znów odwróciła się w stronę drzwi. Nawet o zmierzchu dostrzegała przepiękne 

wzory ze złota i thierenu. Było bardzo cicho. Usłyszała lekki stuk kamyka, który 
gdzieś się obluzował i spadał. Bliźniacze szczyty były ciemne nad jej głową, 
i wiedziała, że ciemne będzie też Calor Diman, Kryształowe Jezioro ukryte wysoko 
w trawiastej niecce między górami.

Pierwsze gwiazdy zabłysły delikatnie na czystym niebie. Kim popatrzyła na swą 

dłoń: pierścień migotał spokojnie, jego napływ mocy wyczerpał się. Chciała coś 
powiedzieć, znaleźć słowa, które złagodziłyby smutek panujący na tym progu, lecz 
obawiała się, że w dźwięku może kryć się niebezpieczeństwo. Poza tym ta cisza miała 
fakturę, utkany ciężar, a Kim czuła, że nie jej zadaniem jest wzięcie go na swe barki 
czy też odsunięcie go. Były w nim splątane nici żywota dwóch mężczyzn stojących 
przy niej i coś więcej – prastare, utkane z wielu wątków przeznaczenie starożytnego 
ludu, krasnoludów z Banir Lok i Banir Tal.

Sięgało to w przeszłość za daleko jak dla niej, nawet dla jej podwojonej duszy. 

Milczała więc. Posłyszała grzechot kolejnego obsuwającego się kamyka, kolejny 
krzyk ptaka, gdzieś dalej niż przedtem, a potem głos Matta Sörena, który wreszcie 
odezwał się bardzo cicho, ani razu nie oglądając się. – Lorenie, posłuchaj mnie. 
Niczego nie żałuję: ani tchnienia, ani chwili, ani cienia chwili. To prawda, mój 
przyjacielu, i przysięgam, że tak jest, na kryształ, który wykonałem dawno temu, 
kryształ, który wrzuciłem do jeziora w tę noc, gdy pełnia księżyca uczyniła mnie 
królem. Nie wyobrażam sobie, by Krosno mogło przypisać mojemu imieniu tkaninę 
bogatszą od tej, jaką znam.

Powoli opuścił ręce, wciąż zwrócony twarzą do niesamowitej wspaniałości wrót. 

Kiedy znów odezwał się, jego głos zabrzmiał bardziej szorstko i jeszcze niżej niż 
uprzednio. – Jestem... jednak zadowolony, że nici mego żywota zaprowadziły mnie 
znów tutaj, zanim nadejdzie kres.

Kochającej go, kochającej ich obu Kim zbierało się na płacz. Czterdzieści lat, 

znów pomyślała. Coś zabłysło w głębi oczu Lorena i lśniło jak bliźniacze szczyty 
w ostatkach słońca. Kim poczuła zawirowanie górskich wiatrów na wysokim progu 
i usłyszała za sobą zgrzyt osypującego się żwiru.

Odwracała się, by zobaczyć, co to, gdy cios w podstawę czaszki przewrócił ją na 

ziemię.

Poczuła, że traci przytomność. Rozpaczliwie starała się ją utrzymać, jakby było to 

coś materialnego, co można przytrzymać, co trzeba przytrzymać. Z rozpaczą jednak 
wiedziała, że nie uda jej się. Przytomność odpływała, wymykała jej się. Ból wybuchł 
w jej głowie. Nadciągała ciemność. Słychać było jakieś dźwięki. Nic nie widziała. 
Leżała na kamienistym płaskowyżu przed wrotami i ostatnia jej myśl była pełna 
brutalnej drwiny z samej siebie. Pokrewna bogini wojny, tak wyobrażała sobie siebie 
jeszcze chwilę temu. A jednak mimo całej tej arogancji, mimo wszystkich darów 
jasnowidzących, jakimi obsypała ją Ysanne, nie była w stanie wyczuć pospolitej 
zasadzki.

Taka była jej ostatnia myśl. Zupełnie ostatnią rzeczą, jaką poczuła, zdjęta 

bezradnym przerażeniem, którego nie sposób było objąć rozumem, było to, że ktoś 
zdejmuje jej z dłoni Baelrath. Próbowała krzyknąć, sprzeciwić się, zapłonąć, lecz 
wtedy odniosła wrażenie, że nadpłynęła powolna, szeroka rzeka i zabrała ją ze sobą 
w mrok.

Otworzyła oczy. Komnata jednocześnie wirowała i kołysała się. Podłoga uciekła 

jej spod nóg, a potem szaleńczo pomknęła jej na spotkanie. Głowa pękała Kim z bólu 
i nawet bez dotykania ręką wiedziała, że ma na tyle głowy guza wielkości jajka. 
Ostrożnie leżąc bez ruchu, poczekała, aż wszystko się uspokoi. Potrwało to jakiś czas.

Wreszcie usiadła. Znajdowała się sama w pomieszczeniu bez okien. W komnacie 

było perłowe światło, litościwie słabe, choć nie widziała, skąd dochodzi: zdawało się, 
że z samych kamiennych ścian i sufitu. Nie było również drzwi, w każdym razie 
takich, które potrafiła dostrzec. W jednym kącie stało krzesło i podnóżek. Na niskim 
stoliku obok stała miska z wodą – na widok czego przypomniała sobie, jak jest 
spragniona. Stół wydawał się jednak bardzo daleko; postanowiła poczekać kilka 
chwil przed podjęciem takiej podróży.

Siedziała teraz – przed chwilą leżała – na małym łóżku, co najmniej trzydzieści 

centymetrów za krótkim dla niej. Co przypomniało jej, gdzie się znajduje. 
Przypomniała sobie jeszcze o czymś i spuściła wzrok.

Pierścień znikł. To ostatnie, okropne wrażenie nie było wytworem jej wyobraźni. 

Miała wrażenie, że zwymiotuje. Pomyślała o Kaenie, który jest tu wodzem, choć nie 
królem. Kaen i jego brat, Blöd, którzy stłukli kamień strażniczy Eridu, którzy znaleźli 
Kocioł z Khath Meigol i oddali Maugrimowi. A teraz mieli Baelrath.

Kim czuła się naga bez niego, choć wciąż miała na sobie szatę z paskiem, którą 

nosiła przez cały dzień od chwili, gdy zbudziła się w chatce i zobaczyła Dariena. Cały 
dzień? Nie wiedziała nawet, jaki jest dziś dzień. Nie miała pojęcia o upływie czasu, 
lecz stłumiony blask promieniujący z kamienia miał odcień świtu. Zastanowiła się 
nad tym i nad brakiem drzwi. Wiedziała, że krasnoludowie potrafią robić niezwykłe 
rzeczy z kamieniem pod swymi górami.

Mogli być również, pod przywództwem Kaena i Blöda, takimi sługami 

Ciemności, jakich Maugrim nie miał do tej pory. Przyszedł jej wtedy na myśl Lókdal, 
a później oczywiście Darien: nieustający lęk na dnie wszystkiego. Lęk zwyciężył 
mdłości i ból, każąc jej wstać na nogi. Musiała wydostać się! Zbyt wiele dzieje się. 
Zbyt wiele zależy od niej!

Fala paniki opadła, zostawiając ją z nagłym, ponurym uświadomieniem sobie, że 

bez Baelrathu niewiele już w rzeczywistości zależy od niej. Próbowała czerpać otuchę
z prostego faktu, że wciąż żyje. Nie zabili jej, miała wodę i czysty ręcznik. Starała się 
czerpać siły z obecności takich rzeczy: próbowała i poniosła klęskę. Pierścienia nie 
było.

W końcu podeszła do niskiego stolika. Ugasiła pragnienie – jakaś cecha 

kamiennej misy utrzymała chłód wody – i umyła się, trzeźwiejąc natychmiast, 
wstrząśnięta zimnem tak, aż zabrakło jej tchu. Obmacała obrażenia: siniec, duży 
i bardzo obolały, ale nie było skaleczenia. Była wdzięczna za drobną życzliwość losu.

Nieszczęścia chodzą po ludziach, przypomniała sobie słowa dziadka, kiedy 

umarła jej babcia. Trzeba dalej borykać się z losem, powiedział. Zacisnęła zęby. 
Pewna doza zdecydowania pojawiła się znów w jej szarych oczach. Kim usiadła na 
krześle, położyła stopy na stołeczku i przygotowała się na wyczekiwanie, zawzięta 
i gotowa, gdy tymczasem kolor światła wokół niej stopniowo jaśniał coraz bardziej 
w miarę upływu godzin poranka na zewnątrz, odzwierciedlanego przy pomocy sztuki, 
magii, czy też połączenia obu, przez lśnienie kamieni wewnątrz góry.

Otworzyły się drzwi. Albo raczej drzwi pojawiły się w ścianie naprzeciwko Kim, 

a potem bezgłośnie otworzyły się do wewnątrz. Zerwała się na równe nogi z biciem 
serca i nagle poczuła się bardzo zdezorientowana.

Nigdy nie potrafiłaby wyjaśnić racjonalnie, dlaczego obecność krasnoludki tak 

bardzo ją zaskoczyła, dlaczego założyła bez chwili zastanowienia, że kobiety 
krasnoludów powinny wyglądać jak... och, powiedzmy pozbawione zarostu, 
przysadziste odpowiedniczki wojowników, jak Matt i Brock. W końcu ona sama 
niewiele przypominała Colla z Taerlindel, czy Dave’a Martyniuka. Przynajmniej 
kiedy miała dobry dzień!

Tak samo kobieta, która przyszła po nią. Kilkanaście centymetrów niższa od 

Matta Sörena, była smukła i pełna wdzięku miała szeroko rozstawione, ciemne oczy 
i proste, czarne włosy które spływały jej po plecach. Mimo całej delikatnej urody, Kin
wyczuwała w niej tę samą niezłomność i siłę, jaką zauważyła u Matta i Brocka. 
Potężnymi, nadzwyczaj cennymi sprzymierzeńcami byliby krasnoludowie i bardzo 
groźnymi wrogami.

Mimo wszystkiego, co wiedziała, bólu głowy i braku Baelrathu, wspomnienia 

tego, co Blöd zrobił Jennifer w Starkadh i brutalnej świadomości zabójczego deszczu 
wywołanego przy pomocy Kotła, wciąż trudno było jakoś patrzeć na tę kobietę jak na 

zaprzysięgłego nieprzyjaciela. Słabość? Błąd? zastanawiała się Kim, lecz mimo to 
zdołała uśmiechnąć się półgębkiem.

– Zastanawiałam się, kiedy ktoś przyjdzie – powiedziała.
– Nazywam się Kimberly.
– Wiem – powiedziała kobieta bez uśmiechu. – Powiedziano nam, kim i czym 

jesteś. Przysłano mnie, abym zaprowadziła cię do Sali Seithra. Zbiera się Wiec 
Krasnoludów. Powrócił król.

– Wiem – rzekła sucho Kim, starając się ukryć ironię w głosie i nagły przypływ 

nadziei. – Co się dzieje?

– Wyzwanie przed Starszyzną Wiecu. Słowne zmagania, pierwsze od czterdziestu 

lat. Pomiędzy Kaenem i Mattem Sörenem. Żadnych więcej pytań; mamy mało czasu!

Kim niezbyt dobrze przyjmowała rozkazy. – Zaczekaj! – powiedziała. – Powiedz 

mi... kogo popierasz?

Kobieta spojrzała na nią oczami ciemnymi i niezgłębionymi.
– Powiedziałam, żadnych więcej pytań. – Odwróciła się i wyszła.
Odsuwając włosy jedną dłonią, Kim pośpieszyła za nią. Skręciły w lewo za 

drzwiami i szły licznymi, prowadzącymi w górę korytarzami o wysokich 
sklepieniach. Oświetlało je to samo rozproszone, sprawiające wrażenie naturalnego 
światło, które rozjaśniało jej pokój. Na ścianach znajdowały się pięknie rzeźbione 
obręcze na pochodnie, lecz nie były w użyciu. Jest dzień, wywnioskowała Kim; 
pochodnie zostaną zapalone w nocy. Mury nie były zdobione, lecz co jakiś czas – 
w odstępach przypadkowych lub rządzonych zasadami, jakich nie potrafiła odgadnąć 
– Kim dostrzegała kilka niskich postumentów czy też kolumienek, na których stały 
kryształowe dzieła sztuki, nadzwyczaj kunsztowne i osobliwe. W większości były to 
abstrakcyjne kształty, w których odbijało się i połyskiwało światło korytarzy, lecz 
niektóre nie: dostrzegła włócznię zatopioną w szklanej górze; kryształowego orła, 
którego rozpiętość skrzydeł wynosiła dobre półtora metra; a na skrzyżowaniu wielu 
dróg z najwyższego z postumentów spoglądał smok.

Nie miała czasu, by je podziwiać, ani nawet, by zastanowić się nad tym. Ani też 

nad faktem, że korytarze tego królestwa pod dwiema górami były takie puste. 
Pomimo szerokości korytarzy – wyraźnie przeznaczonych do przepuszczania tłumów 
– Kim i krasnoludka wyminęły jedynie kilku mężczyzn i kobiet krasnoludów, 
z których wszyscy zatrzymywali się, by zmierzyć Kimberly zimnym, niechętnym 
wzrokiem.

Znów zaczęła się bać. Kunszt i mistrzowstwo kryształowych rzeźb, 

niewymuszona potęga widoczna w znikających drzwiach i oświetleniu korytarzy, sam 
fakt istnienia rasy od tak dawna żyjącej pod górami... Kim zaczęła czuć się tu bardziej 
obco niż gdziekolwiek indziej we Fionavarze. A jej własna dzika moc opuściła ją. 

Została jej powierzona, zobaczona we śnie przez jasnowidzącą na jej ręku, a ona ją 
utraciła. Zostawili jej jednak bransoletę z vellinem, jej tarczę i ochronę przed magią. 
Zastanawiała się, czemu. Czyżby kamienie vellin były tu czymś tak pospolitym, że 
niewartym zabrania?

Nie miała również czasu, by zastanowić się nad tym, brak było wtedy czasu na 

cokolwiek, prócz lękliwego podziwu. Bowiem jej przewodniczka skręciła w ostatni 
korytarz, a Kim, idąc za nią, uczyniła to samo i stanęła na progu jednego 
z ogromnych, łukowatych wejść do sali nazwanej imieniem Seithra, króla podczas 
Bael Rangat.

Pomyślała, że nawet paraiko, a co dopiero śmiertelnicy, czy lios alfarowie, 

poczuliby się tu mali. Myśląc o tym, niemalże uświadomiła sobie, dlaczego 
krasnoludowie wybudowali swą salę wieców na taką skalę.

Na poziomie, na którym znajdowała się wraz ze swą przewodniczką, znajdowało 

się osiem łukowato zwieńczonych wejść do okrągłej komnaty, każde równie wysokie 
i imponujące, jak to, w którym stała. Podnosząc głowę w osłupieniu, Kim dostrzegła 
dwa kolejne poziomy dostępu do komnaty, a na każdym z nich również dziewięć 
łuków umożliwiało wejście do gigantycznej sali. Krasnoludowie wchodzili pomału do 
wnętrza na wszystkich trzech poziomach. W tym momencie obok przeszła grupka 
krasnoludek, zatrzymując się, by zmierzyć Kim surowymi i nieodgadnionymi 
spojrzeniami. Potem weszły do środka.

Sala Seithra miała kształt amfiteatru. Sklepienie komnaty było tak wysoko, 

a światło wokół tak naturalne, że Kim miała wrażenie, że rzeczywiście jest na 
zewnątrz, na czystym, chłodnym, górskim powietrzu.

Zafascynowana tym złudzeniem, wciąż spoglądając w górę, zobaczyła, że 

w ogromnej, jasnej przestrzeni nad salą zdają się krążyć niezliczone odmiany ptaków. 
Wielobarwne światło tryskało z ich kształtów i wtedy uświadomiła sobie, że one 
również są dziełem krasnoludów, utrzymywanym w powietrzu i w swobodnym locie 
przez rzemiosło, czy sztukę wykraczającą poza jej zdolności pojmowania.

Oślepiający błysk światła ze sceny poniżej przyciągnął jej wzrok, więc spojrzała 

w dół. Po chwili poznała, na co patrzy, i natychmiast po uświadomieniu tego sobie 
przeniosła szybko pełne niedowierzania spojrzenie na krążące nadjej głową ptaki, 
które rzucały takie same refleksy światła i barwy, co dwa przedmioty na dole.

Co oznaczało, że ptaki, nawet te widowiskowe orły, nie były wykonane 

z kryształu jak posążki, które widziała na korytarzu, lecz z diamentu.

Bowiem na ciemnoczerwonych poduszkach na kamiennym stole pośrodku sceny 

spoczywały diamentowa korona i berło krasnoludów.

Kim poczuła dziecinną chęć przetarcia oczu z niedowierzania, żeby sprawdzić, 

czy po odjęciu dłoni wciąż będzie widzieć to samo. Nad jej głową znajdowały się 

diamentowe orły!

Jak mógł lud, który potrafił je tam umieścić, który chciał, by się tam znalazły, być 

sprzymierzeńcem Ciemności? A jednak...

A jednak z prawdziwego nieba na zewnątrz tych górskich sal śmiercionośny 

deszcz padał na Eridu przez trzy pełne dni i noce. I spadł z powodu tego, co 
krasnoludowie uczynili.

Po raz pierwszy uświadomiła sobie, że jej przewodniczka przygląda jej się 

z chłodną ciekawością, by ocenić jej reakcję na splendor sali, być może po to, by się 
nią napawać. Była przytłoczona ogromem i wspaniałością sali. Nigdy czegoś 
podobnego nie widziała, nawet w snach jasnowidzącej. A jednak...

Schowała dłonie do kieszeni sukni. – Bardzo ładne – rzekła od niechcenia. – 

Podobają mi się orły. Ile prawdziwych orłów zginęło na deszczu?

Nagrodził ją – jeśli można to rzeczywiście nazwać nagrodą – widok kobiety 

krasnoludów, która zrobiła się blada jak ściany komnaty Kim, gdy ta zbudziła się 
o świcie. Poczuła szybki przypływ litości, lecz zawzięcie zdławiła go i odwróciła 
wzrok. Oni uwolnili Rakotha. Zabrali jej pierścień. A tę kobietę Kaen darzył 
wystarczającym zaufaniem, by posłać ją po Kim i przyprowadzić tutaj.

– Nie wszystkie ptaki umarły – powiedziała jej przewodniczka bardzo cicho, 

jakby po to, by jej nie podsłuchano. – Poszłam nad jezioro wczoraj rano. Było tam 
kilka orłów.

Kim zacisnęła pięści. – Czyż to nie cudowne – powiedziała najbardziej ozięble, 

jak potrafiła. – Jak sądzisz, jak długo jeszcze tam będą, jeśli Rakoth Maugrim nas 
pokona?

Krasnoludka spuściła wzrok w obliczu kamiennej wściekłości w oczach Kim. – 

Kaen twierdzi, że były obietnice – szepnęła. – Mówi... – Przerwała. Po długiej chwili 
znów spojrzała Kim prosto w twarz z całą zawziętością swej rasy. – Czy rzeczywiście 
mamy jakieś wyjście? Teraz? – spytała gorzko.

Patrząc na nią i czując, jak ją gniew opuszcza, Kim odniosła wrażenie, że 

wreszcie zrozumiała, co tu się wydarzyło, co wciąż się dzieje wewnątrz tych sal. 
Otworzyła usta, by coś powiedzieć, lecz w tej chwili z wnętrza sali Seithra dobiegł 
głośny szmer, więc spojrzała szybko na scenę.

Loren Srebrny Płaszcz, kulejąc nieco i podpierając się białą laską Amairgena, 

szedł za kolejną krasnoludka w stronę siedziska przy scenie.

Kim ogarnęła wielka ulga, jednakże tylko na moment – bowiem, kiedy Loren 

dotarł na swe miejsce, dostrzegła uzbrojonych strażników, którzy stanęli po obu jego 
stronach.

– Chodźmy – powiedziała jej przewodniczka, odzyskawszy dzięki przerwie 

chłodny dystans. – Mam cię również tam zaprowadzić.

Tak więc, ponownie odsunąwszy to jedno drażniące pasemko włosów, Kim 

weszła do sali wieców najbardziej władczo i dumnie jak umiała. Ignorując ponowny 
szmer, który powitał jej pojawienie się, zeszła długą, szeroką nawą pomiędzy 
siedziskami po obu stronach ani razu nie odwróciwszy głowy, a dotarłszy do Lorena, 
po raz pierwszy w życiu zaryzykowała dygnięcie i odniosła sukces,

W tym samym duchu skłonił się przed nią i, uniósłszy jej dłoń do warg, ucałował 

ją. Pomyślała o Diarmuidzie i Jen tej pierwszej nocy po przybyciu do Fionavaru. 
Zdawało się, że było to niemal wieczność temu. Ścisnęła dłoń Lorena, po czym, 
lekceważąc strażników, powiodła spojrzeniem – miała szczerą nadzieję, że władczym 
– po zgromadzonych krasnoludach.

Czyniąc to, coś zauważyła. Odwróciła się do Lorena i powiedziała cicho: – 

Niemal same kobiety. Dlaczego?

– Kobiety i starsi mężczyźni. I wszyscy członkowie Wiecu, którzy wkrótce 

przyjdą. Och, Kim, moja droga, jak myślisz, dlaczego?– Jego oczy – tak serdeczne 
w jej pamięci – zdawały się kryć w swej głębi miażdżący ciężar nieszczęścia.

– Cisza! – warknął jeden ze strażników. Niezbyt surowo, lecz tonem 

wskazującym, że mówił serio.

Nie miało to znaczenia. Wyraz twarzy Lorena powiedział jej wszystko, co 

musiała wiedzieć. Poczuła spadający również na nią ciężar wiedzy, którą był 
obarczony.

Kobiety i starcy, a także radni Wiecu. Mężczyźni w sile wieku, wojownicy, byli 

daleko. Daleko, oczywiście na wojnie.

Nie trzeba było jej mówić, po czyjej stronie będą walczyli, skoro wysłał ich 

Kaen.

I w tym momencie sam Kaen wyszedł zza przeciwległych kulis sceny, tak więc 

po raz pierwszy ujrzała tego, który uwolnił z kajdanów najczarniejsze zło ich czasów. 
Spokojnie, bez widocznej dumy czy arogancji, zbliżył się i stanął po jednej stronie 
kamiennego stołu. Jego gęste włosy były kruczoczarne, a brodę miał krótko 
przystrzyżoną. Był drobniejszej postury niż Matt czy Brock, nie tak masywny, 
z wyjątkiem jednego: miał dłonie rzeźbiarza, wielkie, sprawne, bardzo silne. Położył 
jedną dłoń na blacie stołu, lecz uczynił to ostrożnie, nie dotykając korony. Był 
odziany bezpretensjonalnie w proste, brązowe barwy, a jego oczy nie zdradzały nawet 
śladu obłędu czy szaleństwa. Były zamyślone, spokojne, nieomal zatroskane.

Dały się słyszeć kolejne kroki na scenie. Kim oderwała wzrok od Kaena, by 

zobaczyć, jak Matt Sören wychodzi zza bliższych kulis sceny. Spodziewała się 
pomruków, szmeru, jakiejś reakcji. Jednakże krasnolud, którego znała i kochała – 
zawsze ten sam, jak zauważyła, zawsze ten sam bez względu na to, co może się stać – 
podszedł, by stanąć przy stole naprzeciwko Kaena, a w przestronnej sali Seithra nie 

było ani jednej nici dźwięku.

W studni tej ciszy Matt czekał, przyglądając się uważnie zebranym krasnoludom 

swym jedynym, ciemnym okiem. Kim usłyszała, że strażnicy niespokojnie kręcą się 
za jej plecami. Wtedy, bez żadnych ceremonii, Matt wziął diamentową koronę 
i włożył ją sobie na głowę.

Reakcja była taka wybuchowa, jakby piorun strzelił w drzewo w suchym lesie. 

Z biciem serca Kim usłyszała, jak zaszokowany ryk podpala salę. W jego grzmocie 
wyczuwała gniew i dezorientację, starała się wykryć choćby ślad radości i wydało jej 
się, że odniosła sukces. Jednakże jej spojrzenie instynktownie padło na Kaena, gdy 
tylko Matt wziął koronę.

Kaen wykrzywił usta w zgryźliwym, drwiącym uśmiechu. Był nieporuszony, 

nawet rozbawiony, lecz oczy go zdradziły, w nich bowiem Kim dostrzegła, choć tylko
przez chwilę, ponure, zacięte zło.

Będąc bezbronnym jeńcem, czując w swym wnętrzu strach niczym żywe 

stworzenie o ostrych pazurach, Kim odwróciła się ponownie do Matta i poczuła, że 
jej szybko bijące serce zwalnia. Nawet z koroną lśniącą tysiącem diamentów na 
głowie był spowity atmosferą cichej, podnoszącej na duchu pewności, 
wiecznotrwałego spokoju.

Uniósł jedną rękę i zaczekał cierpliwie na ciszę. Kiedy już niemal zapadła, rzekł: 

– Calor Diman nigdy nie wyrzeka się swych królów.

Tylko tyle i nie powiedział tego głośno, lecz akustyka komnaty zaniosła jego 

słowa do najdalszych zakątków sali Seithra. Kiedy ucichło ich echo, znów zapadła 
absolutna cisza.

Wkroczyło w nią zza obu kulis sceny jakichś piętnastu, czy dwudziestu 

krasnoludów. Wszyscy byli odziani na czarno i Kim dostrzegła, że każdy z nich miał 
na trzecim palcu prawej dłoni diamentowy pierścień płonący niczym biały ogień. 
Żaden z nich nie był młody, lecz ten, który wszedł pierwszy, był zdecydowanie 
najstarszy. Białobrody, wspierający się na lasce krasnolud zatrzymał się, by 
przepuścić pozostałych, którzy zajęli kamienne siedziska po jednej stronie sceny.

– Wiec krasnoludów – szepnął Loren cicho. – Będą osądzać między Kaenem 

i Mattem. Ten z laską to Miach, Pierwszy Wiecu.

– Co osądzać? – odszepnęła zaniepokojna Kim.
– Słowne starcie – mruknął Loren niezbyt pomocnie. – Tego samego rodzaju, 

jakie Matt przegrał czterdzieści lat temu, gdy Wiec przyznał zwycięstwo Kaenowi 
i przegłosował kontynuację poszukiwań Kotła...

– Cisza! – syknął ten sam strażnik, co uprzednio. Podkreślił rozkaz, uderzając 

Lorena dłonią w ramię, niezbyt delikatnie.

Srebrny Płaszcz odwrócił się szybko i zmierzył strażnika spojrzeniem, które 

sprawiło, że krasnolud pośpiesznie cofnął się niezdarnym krokiem i pobladł.

– Mam... mam rozkaz pilnować, byś milczał – wyjąkał.
– Nie zamierzam dużo mówić – rzekł Loren. – Ale jeśli dotkniesz mnie znowu, 

zamienię cię w geialę i upiekę na śniadanie. Drugi raz nie będę cię ostrzegał!

Odwrócił się znów ku scenie ze spokojem na twarzy. Kim wiedziała, że był to 

jedynie blef, lecz uświadomiła sobie też, że żaden z krasnoludow, nawet Kaen, nie 
może wiedzieć, co się stało z mocą maga w Cader Sedat.

Miach wystąpił naprzód, a stukot jego laski o kamienie zabrzmiał głośno w ciszy. 

Stanął przed Mattem i Kaenem, nieco z boku. Skłoniwszy się z równą powagą obu, 
odwrócił się i przemówił do zgromadzonych krasnoludow:

– Córki i synowie Calor Diman, usłyszycie za chwilę, dlaczego wezwano was do 

sali Seithra. Matt, który niegdyś był tu królem pod Banir Lok, powrócił i udowodnił 
zadowalająco Wiecowi, iż jest tym, za kogo się podaje. Taka jest prawda pomimo 
upływu czterdziestu lat. Nosi teraz drugie imię – Sören – aby zaznaczyć utratę oka na 
wojnie z dala od naszych gór. Wojnie – dodał cicho Miach – w której krasnoludowie 
nie mieli należytej roli do odegrania.

Kim skrzywiła się. Kątem oka dostrzegła, jak Loren przygryza dolną wargę 

z konsternacji.

Miach ciągnął dalej tym samym wyważonym tonem. – Jakkolwiek by było, Matt 

Sören jest tu znowu, a zeszłego wieczoru przed zgromadzeniem Wiecu rzucił 
wyzwanie Kaenowi, który rządził nami przez te czterdzieści lat – rządził, choć tylko 
dzięki poparciu i dobrej woli Wiecu Krasnoludow, a niejako prawdziwy król, nigdy 
bowiem nie sporządził kryształu dla Jeziora ani nie spędził nocy na jego brzegu przy 
pełni księżyca.

Na to przez tłum przebiegła drobna fala dźwięku. Teraz była kolej na Kaena, by 

zareagować. Jego wyraz uważnej czci nie uległ zmianie, lecz Kim, która przyglądała 
się uważnie, dostrzegła, jak zaciska dłoń na stole w pięść. Chwilę później zdawał się 
uświadomić to sobie i znów ją otworzył.

– Jakkolwiek by było – rzekł po raz drugi Miach – zostaliście wezwani, by 

wysłuchać, a Wiec, by osądzić wedle starego zwyczaju słowne zmagania, jakich nie 
widzieliśmy już od czterdziestu lat – od chwili, gdy ostatni raz tych dwóch stało przed 
nami. Dość długo żyłem dzięki łasce dłoni Tkacza na mej nici, aby stwierdzić, iż 
rozpościera się przed nami wzór o symetrii, która daje świadectwo splecionym losom.

Przerwał. Potem, spoglądając wprost na Kim, ku jej ogromnemu zdumieniu, 

powiedział: – Są tu dwie osoby, które nie należą do naszego ludu. Wieści powoli 
przenikają przez góry, a jeszcze wolniej poruszają się w ich obszarze, lecz 
krasnoludowie dobrze znają maga Lorena Srebrnego Płaszcza, którego źródło było 
niegdyś naszym królem. A Matt Sören nazwał tę oto tu kobietę Jasnowidzącą 

najwyższego króla Brenninu. Podjął się również gwarantować własnym życiem, iż 
oboje będą szanować nasze prawa nad Kryształowym Jeziorem, że nie będą używać 
magii, jaką dysponują, i że zaakceptują każdy wyrok, jaki Wiec wyda w sprawie 
zmagań. To powiedział Matt Sören. Proszę teraz, by oni sami potwierdzili 
jakąkolwiek przysięgą, którą uznają za najbardziej wiążącą, iż jest to prawda. 
W zamian daję zapewnienie Wiecu, na które Kaen wyraził zgodę – zaiste, to była 
jego propozycja – że zostaną bezpiecznie wyprowadzeni z naszego królestwa, jeśli 
zajdzie taka potrzeba po osądzeniu zmagań.

Kłamliwy wąż, pomyślała wściekle Kim, patrząc na uprzejmą, przejętą minę 

Kaena. Niemniej jednak przybrała obojętny wyraz twarzy, schowała dłoń bez 
pierścienia do kieszeni sukni i słuchała słów Lorena, który wstał, by rzec: – W imię 
Seithra, największego z krasnoludzkich królów, który zginął w sprawie Jasności, 
walcząc z Rakothem Maugrimem i legionami Ciemności, przysięgam, że będę 
posłuszny słowom, jakie powiedziałeś. – Usiadł.

Kolejny szmer, cichy, lecz wyraźny, przebiegł przez salę. I co wy na to!, 

pomyślała Kim, kiedy nadeszła jej kolej. Poczuła wtedy w sobie Ysanne, bliźniaczą 
duszę pod bliźniaczymi górami, a kiedy przemówiła, odezwała się głosem 
Jasnowidzącej, który zabrzmiał srogo w obszernej przestrzeni.

– W imię paraiko z Khath Meigol, najłagodniejszych z dzieci Tkacza, gigantów, 

którzy nie są duchami, którzy żyją i oczyszczają teraz Eridu, zbierając niewinnie 
zabitych przez morderczy deszcz Kotła, przysięgam, że będę posłuszna słowom, jakie 
powiedziałeś.

Teraz było to coś więcej niż szmer, natarczywa kaskada dźwięku.
– To kłamstwo! – krzyknął stary krasnolud wysoko w sali. Głos mu się załamał. – 

Kocioł, który znaleźliśmy, dawał życie, nie śmierć!

Kim spostrzegła, że Matt patrzy na nią. Potrząsnął głową bardzo lekko, więc 

zachowała milczenie.

Miach ponownie gestem nakazał ciszę. – O prawdzie czy kłamstwie zadecyduje 

Wiec Krasnoludów – oświadczył. – Czas, aby zaczęły się zawody. Wy, którzy 
jesteście tu zebrani, będziecie znali zasady słownych zmagań. Kaen, który rządzi 
obecnie, będzie przemawiał pierwszy, jak czynił to Matt czterdzieści lat temu, gdy 
rządy należały do niego. Będą przemawiać do was, nie do Wiecu. Wy, którzy 
jesteście tu zgromadzeni, macie być niczym kamienny mur, od którego odbiją się ich 
słowa ku nam. Milczenie jest dla was prawem, a w jego ciężarze, kształcie i utkanej 
fakturze Wiec Krasnoludów szukać będzie wskazówek co do tego, jak mamy osądzić 
tych dwóch.

Przerwał. – Pozostała mi tylko jedna prośba. Choć nikt inny nie poznał nocy pełni 

księżyca nad Calor Diman, dzisiaj rozstrzygana jest kwestia tego, czy Matt Sören ma 

wciąż prawo do noszenia Diamentowej Korony. Dlatego też prosiłbym go, aby dla 
sprawiedliwości zdjął ją na czas zmagań.

Odwrócił się i spojrzenie Kim, jak i pozostałych w sali, padło na Matta, by 

odkryć, iż ten po swym pierwszym wystąpieniu położył ją ponownie na kamiennym 
stole pomiędzy sobą a Kaenem. Och, bardzo mądrze, pomyślała Kim, zwalczając 
chęć wyszczerzenia się w uśmiechu. Och, mądrze, mój drogi przyjacielu. Matt skinął 
głową z powagą do Miacha, który skłonił się w odpowiedzi.

Zwróciwszy się do Kaena, Miach rzekł po prostu: – Możesz zacząć.
Poczłapał na bok, podpierając się swą laską, i zajął miejsce wśród pozostałych 

członków Wiecu Krasnoludów. Kim zobaczyła, że Kaen znów zacisnął pięść na 
widok tego, jak Matt gładko przewidział życzenie Miacha.

Jest poruszony, pomyślała. Matt wytrącił go poważnie z równowagi. Poczuła 

szybki przypływ nadziei i pewności siebie.

Wtedy Kaen, który nie rzekł do tej chwili ani słowa, zaczął słowne zmagania, 

a kiedy to uczynił, wszelkie nadzieje Kim rozwiały się niczym wiotkie chmury 
zdmuchnięte przez górski wiatr.

Sądziła, że Gorlaes, kanclerz Brenninu, jest mówcą o głębokim, miodopłynnym 

głosie; początkowo nawet obawiała się jego zdolności przekonywania. Słyszała 
Diarmuida dan Ailella w wielkiej sali w Paras Derval i przypomniała sobie potęgę 
jego lekkich, sardonicznych, przykuwających uwagę słów. Słyszała, jak Na Brendel 
z lios alfarów doprowadza mowę do krawądzi muzyki i nawet dalej. A w swym 
wnętrzu przechowywała wyryty w sercu i umyśle dźwięk głosu Artura Pendragona, 
gdy przemawiał, by rozkazywać, bądź dodawać otuchy – w jego przypadku, jakimś 
sposobem te dwie sprawy splatały się w jedno.

Lecz w sali Seithra we wnętrzu Banir Lok tego dnia poznała, jak można 

zawładnąć słowami, jak je opanować, wynieść na najjaśniejsze, najcudowniejsze 
wyżyny – zmienić w prawdziwe diamenty – a wszystko to w służbie zła, Ciemności.

Kaen przemówił i usłyszała, jak jego głos wznosi się majestatycznie z pasją jego 

oskarżenia; usłyszała, jak pikuje niczym drapieżny ptak, by wyszeptać insynuację, 
czy podsunąć półprawdę, która brzmiała – nawet przez moment w jej uszach – jak 
objawienie z wątku i osnowy samego Krosna; usłyszała, jak wzbija się wśród 
zapewnień o przyszłości, a następnie tworzy tnące ostrze, które rwie na strzępy honor 
krasnoluda, który stoi obok niego. Który miał czelność wrócić i po raz drugi stanąć do 
zawodów z Kaenem.

Czując z lęku suchość w ustach, Kim zobaczyła, że dłonie Kaena – jego wielkie, 

piękne dłonie rzemieślnika – wznoszą się i opadają wdzięcznie podczas przemowy. 
Ujrzała, jak nagle rozłożył szeroko ramiona gestem prośby, przejrzystej uczciwości. 
Ujrzała, jak jego ręka unosi się gwałtownie w górę, by podkreślić pytanie, a potem 

otwarta opada, gdy powiedział to, co uznał za jedyną możliwą odpowiedź, i w co 
kazał im uwierzyć. Zobaczyła, jak w nieskrywanym, wszechwładnym gniewie wznosi 
długi, drżący palec ku temu, który powrócił, i wydało jej się, jak i wsz stkim innym 
w sali Seithra, że ta oskarżycielska ręka jest rę boga. Źródłem zdumienia stało się, że 
Matt Sören śmiał jeszc wciąż stać przed nią, zamiast czołgać się na kolanach i błag 
o miłosierną śmierć, na jaką nie zasługiwał.

W ciężarze milczenia, jak powiedział Miach, w jego kształć i fakturze będzie 

Wiec Krasnoludów szukać wskazówek. Gdy Kaen przemawiał, milczenie w sali 
Seithra było namacalne. Rz czywiście miało kształt, ciężar i dostrzegalną fakturę. 
Nawet Kil kompletnie niedoświadczona w czytaniu takich subtelnych wieśi czuła, że 
krasnoludowie odpowiadają Kaenowi, oddają mu jej słowa: tysiące bezgłośnych 
słuchaczy chóru.

W tej odpowiedzi krył się lęk pełen szacunku i poczucie win że Kaen, który od 

tak dawna pracuje w służbie swego ludu, zm szony jest ponownie bronić siebie 
i swych czynów. Za tymi dw ma kwestiami – poza zalęknionym szacunkiem i winą – 
zna dowało się również pokorne, pełne wdzięczności przyznanie rac i jasności 
wszystkiemu, co rzekł Kaen.

Kaen postąpił o krok naprzód z miejsca, jakie zajmował, ty małym gestem zdając 

się wchodzić pomiędzy nich, być jedność z nimi wszystkimi, przemawiać 
bezpośrednio i prywatnie do każdego ze słuchaczy w sali. Powiedział: – Może się 
wydawać, ten krasnolud obok mnie sięgnie wzrokiem dalej swym jednyi okiem niż 
wszyscy pozostali w tej sali. Pozwólcie, że wam prz; pomnę o czymś, o czym muszę 
powiedzieć przed końcem, bowiei krzyczy ono we mnie i domaga się wygłoszenia. 
Czterdzieści lat temu Matt, siostrzany syn Marcha, króla krasnoludów, wykom 
kryształ dla Calor Diman w noc nowiu księżyca: jest to akt odwagi, za który go 
uszanowałem. Następnej nocy pełni księżyc spał na brzegu jeziora, jak uczynić musi 
każdy, kto chce być królem: był to akt odwagi, za który go uszanowałem.

Kaen przerwał. – Nie szanuję go już więcej – rzekł w ciszy. – Nie szanuję go od 

chwili, gdy uczynił coś jeszcze – a był to akt tchórzostwa, który zatarł wszelki ślad 
odwagi. Pc zwólcie mi przypomnieć, ludu bliźniaczych gór. Pozwólcie rr 
przypomnieć ten dzień, gdy wziął berło leżące obok nas i cisn; je na te kamienie. 
Diamentowe berło potraktowane jak kawał kij£ Pozwólcie mi przypomnieć, że 
odtrącił koronę, którą tak aroganc ko przywłaszczył sobie teraz – po czterdziestu 
latach! – od trącił niczym drobiazg, który przestał mu sprawiać przyjemność. 
I pozwólcie mi przypomnieć wam... – głos obniżył się, przesycony smutkiem do 
szpiku kości – że uczyniwszy to wszystko, Matt, król pod Banir Lók, porzucił nas.

Kaen pozwolił, by ponura cisza zalegała, by zgarnęła pełny ciężar potępienia. 

Powiedział łagodnie: – Słowne zmagania sprzed czterdziestu lat były jego wyborem. 

Oddanie kwestii Kotła z Khath Meigol pod rozwagę Wieca Krasnoludów było jego 
decyzją. Nikt nie przymuszał jego ręki, nikt bowiem nie potrafiłby, Był królem pod 
górami. Władał, nie jak ja starałem się, przez ugodę i narady, lecz absolutnie, nosząc 
koronę, zaślubiony Kryształowemu Jezioru. I w rozdrażnieniu, złości i przypływie 
urazy, kiedy Wiec Krasnoludów uszanował mnie, zgadzając się, iż Kocioł, którego 
szukałem, jest godnym zadaniem dla krasnoludów, król Matt opuścił nas.

W jego głosie dał się słyszeć żal, cierpienie porzuconego tak dawno temu, 

dotkliwie potrzebnego kierownictwa i wsparcia: – Zostawił nas, abyśmy radzili sobie 
jak mogli. Bez więzi łączącej króla z Jeziorem, która była zawsze żywotnym pulsem 
krasnoludów. Od czterdziestu lat jestem tu z bratem Blödem u mego boku, radząc 
sobie z pomocą Wiecu Krasnoludów najlepiej jak umiem. Przez czterdzieści lat Matt 
był daleko stąd, szukając sławy i zaspokojenia swych własnych pragnień w świecie za 
górami. A teraz chciałby wrócić po tak drugim czasie. Teraz, tak bowiem mu 
odpowiada – jego próżności i pysze – chciałby wrócić i odzyskać berło i koronę, 
które odtrącił z taką pogardą.

Kolejny krok naprzód. Z jego ust do ucha ich serc. – Nie pozwólcie mu, dzieci 

Calor Diman! Czterdzieści lat temu uzgodniliście, że poszukiwanie Kotła – Kotła 
Życia – było godne nas. W waszej służbie, w następstwie decyzji, jaką podjął Wiec 
Krasnoludów owego dnia, pracowałem wszystkie te lata tu między wami. Nie 
odwracajcie się teraz ode mnie!

Powoli wyciągnięte ramiona opadły i Kaen skończył.
Wysoko w górze nad sztywną, absolutną ciszą, ptaki wykonane z diamentu 

zataczały kręgi i błyszczały.

Czując ucisk w piersi z napięcia i niepokoju, Kim zerknęła, tak jak i wszyscy 

innni w sali Seithra, na Matta Sörena, przyjaciela, którego słowa od chwili ich 
poznania były odmierzane starannymi, prostymi porcjami. Którego mocną stroną był 
hart ducha, czujność i niewypowiedziana głębia troski. Słowa nigdy nie były mocną 
stroną Matta: ani teraz, ani czterdzieści lat temu, gdy gorzko przegrał swe ostatnie 
zmagania z Kaenem, a przegrawszy, zrzekł się korony.

Przed oczami stanął jej obraz tego, jak musiał wyglądać tamten dzień: młody, 

dumny król, świeżo poślubiony Kryształowemu Jezioru, płonący jego wizją Jasności, 
nienawidzący Ciemności tak samo jak teraz. Wewnętrznym wzrokiem jasnowidzącej 
potrafiła to zobaczyć: tę wściekłość, to bolesne poczucie odtrącenia, jakie wywołało 
w nim zwycięstwo Kaena. Widziała, jak rzuca koronę, i wiedziała, że nie miał racji, 
czyniąc to.

W tym momencie pomyślała o Arturze Pendragonie, innym młodym królu, 

świeżo koronowanym i snującym marzenia, dowiadującym się o dziecku – 
kazirodczym nasieniu jego lędźwi – którego przeznaczeniem było zniszczyć 

wszystko, co Artur stworzył. Tak więc, w daremnej próbie zapobieżenia temu, 
nakazał zgładzić tyle niemowląt.

Opłakiwała grzechy dobrych ludzi.
Grzechy i sposób, w jaki bieg czółenka na Krośnie sprowadził je z powrotem. 

Tak jak Matt powrócił w swe góry po tak długim czasie. Do sali Seithra, by stanąć 
obok Kaena przed Wiecem Krasnoludów.

Modląc się za niego, za wszystkich żywych poszukujących Jasności i wiedząc, 

jak wiele zależy od tego, co tu się dzieje, Kim wyczuwała wciąż zalegający w sali 
urok ostatniego błagania Kaena i zastanawiała się, skąd Matt weźmie coś, co mogłoby 
równać się z tym, czego dokonał Kaen.

Wtedy dowiedziała się. Wszyscy się dowiedzieli.
– Niczego nie usłyszeliśmy – rzekł Matt Sören – niczego o Rakothu Maugrimie. 

Niczego o wojnie. O źle. O przyjaciołach zdradzonych i oddanych Ciemności. 
Niczego nie usłyszeliśmy od Kaena o strzaskanym kamieniu strażniczym Eridu. 
O Kotle oddanym Maugrimowi. Seithr płakałby i przeklinał nas przez łzy!

Słowa mówione wprost, ostre, prozaiczne i niezdobne. Zimne i srogie, wdarły się 

na salę niczym wicher, rozwiewając mgły elokwentnych wyrażeń Kaena. Wziąwszy 
się pod boki i rozstawiwszy nogi szeroko, jakby zakotwiczając się w kamieniu, Matt 
nie próbował nawet wabić ani kusić swych słuchaczy. Rzucił im wyzwanie. A oni 
słuchali.

– Czterdzieści lat temu popełniłem błąd, którego nie przestanę żałować do końca 

mych dni. Świeżo koronowany, niedoświadczony i nieznany, szukałem poparcia dla 
tego, co w moim przekonaniu było sprawiedliwe, w zmaganiach przed obliczem 
Wieca Krasnoludów w tej sali. Źle postąpiłem, czyniąc to. Król, kiedy widzi jasno 
swą drogę, musi działać, aby jego lud mógł podążyć za nim. Moja droga powinna być 
jasna i byłaby taka, gdybym był wystarczająco silny. Kaen i Blöd, którzy sprzeciwili 
się mym rozkazom, powinni byli zostać zaprowadzeni na Skałę Zdrajców na Banir 
Tal i strąceni z niej w przepaść. Myliłem się. Nie byłem wystarczająco silny. 
Przyjmuję, tak jak król musi przyjąć, swą część brzemienia za zło wyrządzone od 
tamtego czasu.

– Bardzo wielkie zło – powiedział głosem bezkompromisowo głoszącym swe 

przesłanie. – Kto pośród was, jeśli nie jest zaczarowany czy przestraszony, potrafi 
pogodzić się z tym, co uczyniliśmy? Jak nisko upadli krasnoludowie! Kto pośród was 
potrafi pogodzić się z rozbiciem kamienia strażniczego? Uwolnieniem Rakotha? 
Oddaniem mu Kotła paraiko? A teraz muszę powiedzieć o Kotle.

Przejście było nieporadne i niezgrabne; Matt zdawał się nie dbać o to. 

Powiedział: – Nim zaczęły się zmagania, Jasnowidząca Brenninu nazwała Kocioł 
narzędziem śmierci, a jeden z was – pamiętam cię, Edrigu; byłeś już mędrcem, gdy 

byłem królem w tych salach i nigdy nie widziałem, by w twym sercu zagościło zło – 
Edrig nazwał Jasnowidzącą kłamcą i rzekł, iż Kocioł daje życie.

Skrzyżował ramiona na szerokiej piersi. – Nie jest to prawdą. Niegdyś może tak, 

kiedy wykuto go w Khath Meigol, lecz nie teraz w rękach Spruwacza. Użył on Kotła 
danego mu przez krasnoludów, by stworzyć zimę, która dopiero co minęła, a potem – 
żal memu językowi to powiedzieć – by spowodować opad śmiercionośnego deszczu 
na Eridu.

– To kłamstwo – stwierdził beznamiętnie Kaen. Rozległ się zaszokowany szmer. 

Kaen zignorował go. – Nie wolno mówić ci czystej nieprawdy w słownych 
zmaganiach. Wiesz o tym. Zwycięstwo należy do mnie z powodu złamania reguł. 
Kocioł ożywia zmarłych. Nie zabija. Każdy z nas tu wie, że to prawda.

– Doprawdy wiemy? – warknął Matt Sören, odwracając się ku Kaenowi z taką 

zaciekłością, że ów odskoczył. – Masz czelność twierdzić, że kłamię? Posłuchaj mnie 
więc! Wszyscy mnie posłuchajcie! Czyż nie przybył tu mag z Brenninu ze spaczoną 
mądrością i zakazaną wiedzą? Czy Metran z Garantae nie wkroczył do tych sal, by 
pomóc i doradzić Kaenowi i Blödowi? Milczenie było jego odpowiedzią. Milczenie 
słownych zmagań. Silne, wytężone, nabierające kształtu, by otoczyć jego pytania. – 
Wiedzcie zatem, że gdy Kocioł został znaleziony i przekazany Maugrimowi, oddano 
go w pieczę temu magowi. A on zawiózł go do Cader Sedat, tej wyspy, której nie 
znajdzie się na żadnej mapie, którą Maugrim uczynił miejscem śmierci już za czasów 
Bael Rangat. W tym przeklętym miejscu Metran przy pomocy Kotła stworzył zimę, 
a później deszcz. Czerpał swą nienaturalną moc magiczną do czynienia tych 
strasznych rzeczy z masy svart alfarów. Zabijał ich, wyczerpując ich siłę życiową 
mocą, jaką pobierał, a potem stale przywracał ich do życia przy pomocy Kotła. To 
właśnie uczynił. I to, dzieci Calor Diman, potomkowie Seithra, to właśnie, mój 
ukochany ludu, my uczyniliśmy!

– Kłamstwo! – powiedział ponownie Kaen, nieco rozpaczliwie. – Skąd możesz 

wiedzieć, że rzeczywiście zabrał go tam? Jak deszcz przestałby padać, gdyby była to 
prawda?

Tym razem nie było szmeru i tym razem Matt nie rzucił się wściekle ku temu 

drugiemu krasnoludowi. Bardzo powoli odwrócił się i spojrzał na Kaena.

– Chciałbyś wiedzieć, prawda? – spytał cicho. Akustyka sali zaniosła pytanie; 

usłyszeli je wszyscy. – Chciałbyś dowiedzieć się, co się nie powiodło. Byliśmy tam, 
Kaenie. Z Arturem Pendragonem, Diarmuidem z Brenninu i Pwyllem Dwukrotnie 
Narodzonym, Panem Letniego Drzewa, popłynęliśmy do Cader Sedat, zabiliśmy 
Metrana i rozbiliśmy Kocioł. Za zło wyrządzone przez maga i zło wyrządzone przez 
krasnoludów zadośćuczyniliśmy tam najlepiej, jak umieliśmy.

Kaen otworzył usta, a potem znów je zamknął.

– Nie wierzysz mi – ciągnął Matt nieubłaganie i bezlitośnie. – Nie chcesz 

uwierzyć w to, że twe nadzieje i plany spełzły tak straszliwie na niczym. Nie wierz mi 
więc! Uwierz natomiast świadectwu swych własnych oczu!

I włożywszy rękę do kieszeni kamizeli, w jaką był ubrany, wyciągnął stamtąd 

czarny odłamek, który cisnął na kamienny stół pomiędzy berło a koronę. Kaen 
nachylił się, by popatrzeć i mimowolny okrzyk wydarł mu się z ust.

– Możesz teraz jęczeć! – oświadczył Mart tonem ostatecznego osądu. – Choć 

teraz płaczesz nad sobą, a nie swym narodem, na widok odłamka rozbitego Kotła, 
który powrócił w te góry.

Stanął znów twarzą do sali o wysokim sklepieniu, pod którym bez końca 

zataczały kręgi diamentowe ptaki.

I znów zmiana w jego mowie była niezgrabna i szorstka. I znów zdawał się nie 

być tego świadomy. – Krasnoludowie – wykrzyknął Matt – nie twierdzę teraz przed 
wami, iż jestem bez winy. Postąpiłem źle, lecz odkupiłem swe winy najlepiej jak 
mogłem. I będę nadal to czynił, teraz i od chwili obecnej aż do dnia swej śmierci. 
Będę dźwigał ciężar swych własnych występków i wezmę na swe ramiona tyle 
waszych ciężarów, ile zdołam. Bowiem tak musi uczynić król, a ja jestem waszym 
królem. Powróciłem, by zaprowadzić was ponownie w szeregi wojsk Jasności, gdzie 
jest miejsce krasnoludów. Gdzie zawsze było nasze miejsce. Czy przyjmiecie mnie?

Milczenie. Oczywiście.
Ledwo dysząc, Kim starała się zmierzyć je wszystkimi swymi niewyuczonymi 

instynktami.

Kształt ciszy był ostry; ciężka była od nienazwanych obaw i ledwo 

zaznaczających się lęków; gęsto, zawile przetkana niezliczonymi pytaniami 
i wątpliwościami. Było tego więcej, wiedziała, że jest tego więcej, lecz nie była 
w stanie wyczuć niczego dokładniej.

A potem i tak cisza została przerwana.
– Stójcie! – krzyknął Kaen i nawet Kim wiedziała, jak oczywistym złamaniem 

zasad słownych zmagań musiało to być.

Kaen zaczerpnął trzy szybkie, krótkie oddechy, by uspokoić się i opanować. 

Potem, występując naprzód, rzekł: – Teraz to coś więcej niż zmagania, więc muszę 
zejść z drogi prawdziwych zawodów. Matt Sören pragnie nie tylko odzyskać koronę, 
którą odtrącił, gdy zdecydował się zostać sługą Brenninu raczej niż rządzić w Banir 
Lók, lecz teraz także zachęca Wiec – rozkazuje mu, jeśli posłuchać jego tonu – by 
przyjął nowy kierunek działania bez chwili zastanowienia!

Z każdym słowem zdawał się znów nabierać pewności siebie tkając swój gruby 

gobelin przekonywających dźwięków. – Nie poruszyłem tej kwestii podczas mowy, 
bowiem nie osądziłem – w swej niewinności – że Matt pozwoli sobie na coś 

podobnego. Uczynił to jednakże, toteż muszę znów zabrać głos i błagać was 
o wybaczenie mi tego drobnego wykroczenia. Matt Sören przybywa do nas 
w ostatnich dniach wojny, by rozkazać nam zaprowadzić nasze wojska królowi 
Brenninu. Używa innych słów, lecz to ma na myśli. Zapomina o jednym. Sądzę, że 
celowo chce o tym zapomnieć, lecz my, którzy zapłacimy za jego pominięcie, nie 
możemy być tak nieostrożni.

Kaen przerwał i badał wzrokiem zgromadzonych w sali przez dłuższą chwilę, aby 

upewnić się, że przyciągnął uwagę wszystkich.

Potem oświadczył ponuro: – Armii krasnoludów nie ma tutaj! Mój brat 

wyprowadził ją z tych grot przez góry na wojnę. Obiecaliśmy pomoc władcy Starkadh
w zamian za pomoc, o jaką prosiliśmy go podczas poszukiwań Kotła – pomoc 
dobrowolnie udzieloną i przyjętą przez nas. Nie będę zawstydzał was ani pamięci 
naszych ojców, zbyt wiele mówiąc o honorze krasnoludów. O tym, co może oznaczać 
poproszenie wtedy o wsparcie i odmówienie teraz pomocy, jaką obiecaliśmy 
w zamian. Nie będę o tym mówił. Powiem tylko najwyraźniej szą, najoczywistszą 
rzecz – rzecz, której Matt Sören postanowił nie dostrzegać. Armia wyruszyła. 
Wybraliśmy już drogę. Ja wybrałem, a Wiec Krasnoludów wraz ze mną. Zarówno 
honor, jak i konieczność zmuszają nas do zostania na ścieżce, jaką podążamy. Nie 
zdołamy dotrzeć do Blöda i wojsk na czas, by odwołać ich, nawet gdybyśmy chcieli!

– Właśnie, że zdołamy! – skłamała Kim Ford, krzycząc to na głos.
Zerwała się na nogi. Najbliższy ze strażników wysunął się naprzód, lecz zląkł się 

paraliżującego spojrzenia Lorena.

– Sprowadziłam tu waszego prawdziwego króla z brzegu morza wczorajszej nocy 

mocą, jaką mam w sobie. Potrafiłabym równie łatwo zanieść go do armii, gdyby Wiec 
Krasnoludów polecił mi uczynić to.

Kłamstwa, kłamstwa. Nie miała Baelrathu. Obie dłonie chowała w kieszeniach 

przez cały czas, gdy mówiła. Był to tylko blef, podobnie jak wcześniejsze słowa 
Lorena do strażnika. Jednakże stawka była tak ogromna, a ona wiedziała, że nie jest 
w tym zbyt dobra, doprawdy nie była w tym dobra. Niemniej jednak wbiła wzrok 
w Kaena i nawet nie drgnęła: jeśli chce ujawnić jej kłamstwo, pokazać, że skradziono 
jej Baelrath, niech spróbuje! Będzie musiał wyjaśnić Wiecowi Krasnoludów, skąd go 
ma – a gdzie wtedy byłaby jego mowa o honorze?

Kaen nie odezwał się ani nie ruszył. Jednakże z boku sceny dobiegły ich nagle 

trzy głośne, rozbrzmiewające echem stuknięcia laski o kamienną posadzkę.

Miach wystąpił naprzód, powoli i ostrożnie jak uprzednio, lecz jego gniew był 

namacalny, a gdy przemówił, z trudem panował nad swym głosem.

– Piękna robota! – rzekł z gorzkim sarkazmem. – Zmagania, które zostaną nam 

w pamięci! Nigdy jeszcze nie byłem świadkiem tak oczywistego lekceważenia zasad 

pojedynku. Sörenie, nawet czterdzieści lat przebywania z dala nie może 
usprawiedliwić ignorancji, jaką wykazałeś, wprowadzając przedmiot do zmagań! 
Znałeś już zasady rządzące takimi sprawami, zanim jeszcze ujrzałeś dziesiąte lato. 
A ty, Kaenie! Drobne wykroczenie? Jak śmiesz zabierać głos po raz drugi 
w słownych zmaganiach! Kimże staliśmy się, że nie są pamiętane i przestrzegane 
nawet najstarsze reguły naszego ludu? Do tego nawet stopnia – odwrócił się w stronę 
Kimberly i spojrzał na nią groźnie – że gość przemówił w sali Seithra podczas 
pojedynku.

Doszła do wniosku, że tego już za wiele! Czując, jak narasta jej własna 

powstrzymywana wściekłość, przygotowała kąśliwą odpowiedź i poczuła karzący 
uścisk dłoni Lorena na ramieniu. Zamknęła usta, nie wypowiedziawszy ani słowa, 
choć dłonie w kieszeniach zacisnęła w białe pięści.

Potem rozluźniła je, bowiem wściekłość Miacha zdała się wyładować w tej 

krótkiej, pełnej pasji burzy. Sprawiał teraz wrażenie, jakby znów się skurczył i nie był 
już rozjuszonym patriarchą, lecz jedynie starcem w ciężkich czasach, na którym 
spoczywała teraz bardzo wielka odpowiedzialność.

Cichszym, niemal przepraszającym tonem powiedział: – Być może zasady, które 

były dość jasne i ważne dla wszystkich naszych królów od czasów przed Seithrem do 
samego Marcha, nie są już dziś tak znaczące. Być może żaden z krasnoludów 
dotychczas nie musiał żyć w czasach tak mętnych i niejasnych, jak dzisiejsze. Może 
tęsknota za jednoznacznością jest tylko żalem starca.

Kim zobaczyła, że Matt kręci głową przecząco. Miach tego nie zauważył. Patrzył 

na przestronną, w połowie zapełnioną salę. – Być może – powtórzył wymijająco. – 
Lecz nawet jeśli to prawda, dobiegł koniec tych zmagań i teraz czas na osąd Wiecu. 
Udamy się teraz na obrady. Wy wszyscy zostaniecie tutaj – przy wypowiadaniu 
rytualnych słów głos znów nabrał siły – póki nie wrócimy, by ogłosić wolę Wieca 
Krasnoludów. Dziękujemy wam za waszą radę milczenia. Zostało usłyszane i dany 
mu będzie głos.

Odwrócił się i pozostali członkowie odzianego na czarno Wiecu wstali, po czym 

razem zeszli ze sceny, zostawiając Matta i Kaena stojących po obu stronach stołu, na 
którym leżała błyszcząca korona, błyszczące berło i czarny, ostry odłamek Kotła 
z Khath Meigol.

Kim uświadomiła sobie, że dłoń Lorena wciąż ściska jej ramię bardzo mocno. On 

zdawał się uświadomić to sobie w tym samym momencie.

– Przepraszam – wyszeptał, rozluźniając uścisk, lecz nie wypuszczając jej 

całkiem.

Potrząsnęła głową. – Miałam zamiar powiedzieć coś głupiego.
Tym razem strażnicy uważali, by nie wyczerpać cierpliwości Lorena, znów się 

wtrącając. Prawdę mówiąc w całej sali rozbrzmiewała narastająca wrzawa, gdy 
krasnoludowie, uwolnieni z więzów milczenia, jakie krępowały ich podczas zmagań, 
zaczęli z ożywieniem dyskutować o tym, co tu zaszło. Tylko Matt i Kaen stojący bez 
ruchu na podium i nie patrzący na siebie, zachowali milczenie.

– Nie całkiem głupiego – powiedział cicho Loren. – Podjęłaś ryzyko, zabierając 

głos, lecz oni powinni byli usłyszeć, co potrafisz zrobić.

Kim popatrzyła na niego z nagłym przestrachem. Zmrużył oczy na widok jej 

konsternacji.

– Co ci? – spytał ostrożnym szeptem, by go nie podsłuchano.
Kim nic nie odrzekła. Jedynie wyjęła powoli dłoń z kieszeni, aby zobaczył 

wyraźnie to, czego przedtem nie dostrzegł – straszliwą nieobecność ognia, brak 
Baelrathu.

Popatrzył, a potem zamknął oczy. Wsunęła dłoń ponownie do kieszeni.
– Kiedy? – spytał Loren głosem słabym i napiętym.
– Kiedy wpadliśmy w zasadzkę. Czułam, jak mi go zabierano. Obudziłam się dziś 

rano bez niego.

Loren otworzył oczy i spojrzał na scenę, na Kaena. – Ciekaw jestem – szepnął – 

ciekaw jestem, skąd on wiedział.

Kim wzruszyła ramionami. Wyglądało na to, że w tym momencie to nie miało 

większego znaczenia. Ważny natomiast był fakt, iż w obecnej sytuacji Kaen miał 
całkowitą rację w kwestii tego, co powiedział krasnoludom. Jeśli armia znajduje się 
na zachód od gór, nie mogą zrobić niczego, co powstrzymałoby ją teraz od wzięcia 
udziału w walce w szeregach wojsk Ciemności.

Loren wydawał się czytać w jej myślach, a może myślał o tym samym. 

Powiedział: – Jeszcze nie koniec. Częściowo dzięki temu, co zrobiłaś. To było jasno 
utkane, Kimberly – stępiłaś pchnięcie Kaena i może dałaś nam czas. – Przerwał. Jego 
twarz przybrała inny wyraz, nieśmiały i spięty.

– Prawdę mówiąc – poprawił – może zdobyłaś czas dla Matta i dla siebie też. Ja 

już niewiele mogę uczynić.

– To nieprawda – powiedziała Kim z całym przekonaniem, na jakie mogła się 

zdobyć. – Mądrość ma swą własną siłę.

Mężczyzna uśmiechnął się blado na to pochlebstwo i nawet skinął głową. – 

Wiem. Wiem, że tak. Trudno jednakże, Kim, bardzo trudno jest znać moc przez 
czterdzieści lat i nie mieć jej teraz, kiedy takie to ważne.

Na to Kim, która obdarzona była swą mocą zaledwie od nieco ponad roku i przez 

większość tego czasu walczyła z nią, nie potrafiła nic powiedzieć.

I tak nie miałaby czasu na odpowiedź. Szelest dźwięków w sali szybko wzmógł 

się, a potem równie szybko zapadła sztywna, pełna napięcia cisza.

W tej ciszy członkowie Wiecu Krasnoludów z namaszczeniem weszli rzędem na 

scenę i zasiedli na swych kamiennych siedziskach. Po raz trzeci Miach wystąpił 
naprzód i stanął obok Matta i Kaena, zwracając się twarzą ku niezliczonym osobom 
siedzącym na górze.

Kim zerknęła na Lorena, który stał sztywno obok niej. Poszła za spojrzeniem 

wysokiego mężczyzny, które padło na jego przyjaciela od czterdziestu lat. Dostrzegła, 
że Matt porusza bezgłośnie wargami. Tkaczu przy Krośnie, pomyślała, powtarzając 
niczym echo modlitwę, którą wyczytała z warg krasnoluda.

Wtedy przemówił Miach, nie marnując czasu. – Wysłuchaliśmy przemówień 

słownych zmagań i milczenia krasnoludów. Wysłuchajcie teraz osądu Wiecu 
Krasnoludów z Banir Lók. Czterdzieści lat temu w tej sali Matt, obecnie zwany też 
Sörenem, cisnął na ziemię symbole swej władzy królewskiej. Nie było żadnych 
wątpliwości co do wymowy jego czynu, żadnego błędnego zrozumienia intencji 
złożenia korony.

Kim sprzedałaby teraz duszę, obie swe dusze, za szklankę wody. W gardle jej tak 

zaschło, że przełykanie sprawiało ból.

Miach ciągnął dalej z powagą: – W tym samym czasie Kaen objął rządy tu, pod 

górami, i nikt nie rzucił mu wyzwania wtedy ani aż do dnia dzisiejszego. Mimo to, 
pomimo nacisków Wiecu, Kaen nie zdecydował się wykonać kryształu dla Jeziora ani 
spędzić nocy na jego brzegu przy pełni księżyca. Nigdy nie został naszym królem.

Tak więc, ponad wszelkimi innymi sprawami, istnieje jedno pytanie, na które, 

zgodnie z decyzją podjętą przez Wiec, musi zostać udzielona w tych zmaganiach 
odpowiedź. Od dawna powiadano w tych górskich salach – od tak dawna, iż stało się 
to dla nas frazesem – że Calor Diman nigdy się nie wyrzeka swych królów. Dzisiaj 
rzekł to Matt Sören i Wiec usłyszał to przed wejściem na sąd. Postanowiliśmy, że nie 
to jest w tej chwili rozpatrywaną kwestią.

Kim, która rozpaczliwie starała się coś zrozumieć i uprzedzić bieg wypadków, 

dostrzegła, jak w oczach Kaena błysło szybko ukryte zwycięstwo. Jej serce było 
bębnem, a strach wybijał na nim werbel.

– Rozpatrujemy natomiast – rzekł cicho Miach – kwestię tego, czy król może 

wyrzec się Jeziora.

Cisza była absolutna. W niej powiedział: – Nigdy przedtem w całej długiej 

historii naszego narodu nie zdarzyło się, aby król tych sal uczynił to, co Matt zrobił 
dawno temu, ani też, by starał się dokonać tego, o co teraz walczy. Nie ma 
precedensów, toteż Wiec Krasnoludów doszedł do wniosku, iż byłoby zbytnią 
arogancją, gdyby sam podjął decyzję. Wszystkie inne kwestie – dyspozycje dla 
naszych wojsk, wszystko, co uczynimy od tej chwili – zawierają się w jednym 
problemie – kto jest naprawdę teraz naszym wodzem? Ten, który władał nami przez 

czterdzieści lat z Wiecem Krasnoludów, czy ten, który spał na brzegu Calor Diman, 
a potem odszedł?

Wiec Krasnoludów postanawia, iż tę kwestię mają rozstrzygnąć moce Calor 

Diman. Oto więc nasz wyrok. Zostało teraz sześć godzin do zachodu słońca. Wy obaj, 
Matcie i Kaenie, zostaniecie zaprowadzeni do komnat z wszystkimi narzędziami 
rzemiosła wytwarzania kryształów. Wykonacie dowolny wizerunek, takim kunsztem, 
jakim potraficie się wykazać. Dziś w nocy, gdy zapadnie zmierzch, zejdziecie po 
dziewięciu i dziewięćdziesięciu stopniach do łąki z wrotami, które prowadzą z Banir 
Tal do Calor Diman i tam wrzucicie swe dzieła do Kryształowego Jeziora. Będę przy 
tym obecny, a także Ingen z Wiecu. Każdy z was może wyznaczyć dwie osoby, które 
pójdą z wami, by być waszymi świadkami. Księżyc nie jest w pełni. Nie jest to 
odpowiednia noc do mianowania króla, lecz nigdy też przedtem nie mieliśmy do 
czynienia z czymś podobnym. Zostawimy to Jezioru.

Miejsce piękniejsze od wszystkich innych na świecie, tak nazwał Matt Sören 

Calor Diman dawno temu, przed pierwszym przejściem do tego świata. Znajdowali 
się jeszcze w hotelu Park Plaża: pięcioro ludzi z Toronto wybierających się do innego 
świata na dwa tygodnie świętowania na uroczystościach na cześć najwyższego 
króla...

Miejsce piękniejsze...
Miejsce sądu. Być może sądu ostatecznego.

Rozdział 11

Tego samego dnia, gdy krasnoludowie z bliźniaczych szczytów przygotowywali 

się do osądu Jeziora, szaman Gereint, który siedział ze skrzyżowanymi nogami na 
macie w swym ciemnym domostwie, zarzucił sieć swej świadomości na Fionavar, 
a to, co wyczuł, sprawiło, że zawibrował niczym struna harfy.

Wkrótce nastąpi kulminacja, już niedługo.
Spojrzał z tego odległego skrawka ziemi na wschód od Latham, niczym stary, 

brązowy pająk siedzący pośrodku swej pajęczyny i ujrzał wiele rzeczy dzięki mocy 
swej ślepoty.

Ale nie to, czego szukał. Chciał zobaczyć jasnowidzącą. Czując się rozpaczliwie 

odsunięty od wydarzeń, rozglądał się za jasną aureolą Kimberly, po omacku szukając 
wskazówek, które podpowiedzą mu, co tka się na krosnach wojny. Tabor powiedział 
mu poprzedniego poranka, że poleciał do chatki jasnowidzącej nad jeziorem 
w pobliżu Paras Derval, a Gereint znał Ysanne przez większość swego życia, toteż 
wiedział, gdzie jest ta chatka.

Lecz kiedy dotarł do niej, zastał jedynie prastarą zieloną moc, która mieszkała 

w głębinach wód i ani śladu Kim. Nie wiedział – nie mógł wiedzieć – że po tym, jak 
Tabor wysadził ją na tym brzegu, udała się, dzięki zaczerpniętej mocy avarlithu, do 
wieży Lisen, a stamtąd, tej samej nocy, dzięki czerwonemu płomieniowi swej dzikiej 
magii, przez góry do Banir Lók.

Przez góry nie mógł przedostać się bez wysyłania swej duszy w podróż, a zbyt 

niedawno powrócił z wyprawy nad morskie fale, by uczynić to znów tak wcześnie.

Tak więc była dla niego stracona. Czuł jednakże obecność innych mocy jak 

światełka na mapie w ciemności jego umysłu. Inni szamani otaczali go zewsząd, 
w swych domach bardzo podobnych do tego nad brzegami Latham. Ich aureole 
przypominały migotanie lienae w nocy, chwiejne i nieuchwytne. Nie zazna tu pomocy 
ani pociechy. Był najważniejszym z szamanów Równiny od chwili, gdy go oślepiono. 
Jeśli którykolwiek z nich miał odegrać jakąś rolę w tym, co nastąpi, będzie to on, 
pomimo wszystkich swych lat.

Ktoś zapukał do jego drzwi. Już wcześniej słyszał kroki dochodzące z zewnątrz. 

Zdusił szybki przypływ gniewu, że ktoś mu przeszkadza, rozpoznał bowiem zarówno 
kroki, jak i rytm pukania.

– Wejdź – rzekł. – Co mogę zrobić dla ciebie, żono Avena?
– Lianę i ja przyniosłyśmy ci obiad – odparła Leith rzeczowym tonem.
– Świetnie – powiedział rześko, choć tym razem nie był głodny. Jednocześnie 

czuł się zmartwiony: wyglądało na to, że zaczyna tracić słuch. Usłyszał kroki tylko 
jednej osoby. Obie kobiety weszły i Lianę, zbliżywszy się, musnęła jego policzek 

wargami.

– Nie stać cię na nic więcej? – burknął z udawaną złością. Uścisnęła mu dłoń, 

a on uścisnął ją w odpowiedzi. Gdyby przyparto go do muru, zawzięcie wypierałby 
się tego, lecz w głębi duszy Gereint musiał przyznać, że córka Wora była jego 
ulubionym dzieckiem szczepu. Równiny. Wszystkich światów, jeśli już chodzi o to.

Jednakże odwrócił się do jej matki, do miejsca, w którym usłyszał, że klęknęła 

nieco z boku przed nim. – Siło Równiny – powiedział z szacunkiem – czy mogę 
dotknąć twych myśli?

Nachyliła się, a on uniósł dłonie, by przesunąć nimi po kościach jej twarzy. 

Dotyk wpuścił go do jej umysłu, gdzie zobaczył niepokój, brzemię trosk, ciężar 
bezsenności, lecz – co go zdumiało już w chwili, gdy dotykał jej twarzy – ani cienia 
lęku.

Jego dotyk zmienił się na chwilę w pieszczotę. – Ivor ma szczęście, że ma ciebie, 

promienna duszo. Wszyscy mamy. Większe niż na nie zasługujemy.

Znał Leith od jej narodzin, patrzył, jak wyrasta na kobietę i ucztował na jej ślubie 

z Worem dan Banorem. W tych odległych czasach po raz pierwszy dostrzegł pewien 
rodzaj blasku jaśniejący w jej wnętrzu. Od tego czasu był tam stale, wzmacniając się 
jeszcze, gdy urodziły się dzieci, i Gereint wiedział już, co to było: głęboka, 
promienna miłość, której rzadko dane było zabłysnąć na zewnątrz. Leith była osobą 
bardzo skrytą, nie uznającą otwartych demostracji, nie ufającą innym. Przez całe 
życie była nazywana osobą oziębłą i nieustępliwą. Gereint wiedział, że to nieprawda.

Niechętnie cofnął dłonie, a gdy to uczynił, wyczuł ogarniające go znów echa 

wojny.

Nieśmiało Leith spytała: – Czy zobaczyłeś coś, szamanie? Czy możesz mi coś 

powiedzieć?

– Patrzę teraz – rzekł cicho. – Siądźcie obie, a powiem wam, co mogę.
Znów wyjrzał, szukając punktów przecięcia mocy na pajęczynach czasu 

i przestrzeni. Był jednakże daleko, a nie był już młody i niedawno powrócił 
z najgorszej wyprawy swych dni. Nic nie było jasne z wyjątkiem echa: poczucia 
zbliżającej się kulminacji. Końca wojny lub końca wszystkiego.

Nie powiedział im tego, bo byłoby to niepotrzebnym okrucieństwem. Natomiast 

zjadł obiad, jaki mu przyniosły – mimo wszystko wydawało się, że jest głodny – 
i słuchał dyspozycji Leith dotyczących zasobów w zatłoczonym obozie kobiet, dzieci 
i starców. I ośmiu ślepych, bezużytecznych szamanów.

Przez cały ten dzień, a także następny, gdy przeczucia otoczyły go ciaśniej, 

Gereint siedział na macie w swym ciemnym domu i starał się, jak tylko na to 
pozwalały jego gasnące siły, zobaczyć coś wyraźnie, znaleźć rolę do odegrania.

Oba dni jednakże miały minąć, nim poczuł dotyk boga, darowanego mu przez 

Cernana daru jasnowidzenia. A wraz z tym głosem i tą wizją nadszedł taki strach, 
jakiego do tej pory jeszcze nie doznał, nawet daleko nad morskimi falami. To było 
coś nowego, coś strasznego. Tym bardziej, że nie było skierowane przeciwko niemu, 
który miał tyle lat i tak długie, bogate życie za sobą. To nie on miał zapłacić tę cenę 
i nie mógł absolutnie nic na to poradzić. Ze smutkiem w sercu za dwa dni Gereint 
wykrzyknie wezwanie.

I zawoła do siebie Tabora.
Armia Jasności jechała na wojnę przez Równinę. Jechali na północ od Celidonu, 

od Adein, od zielonego kurhanu, jaki usypała Ceinwen dla poległych, a biały majestat 
Rangat górował przed nimi, wypełniając niebieskie, usiane chmurami, letnie niebo.

Każdy z nich siedział na koniu, z wyjątkiem kilku Cathalczyków, którzy mknęli 

na obrzeżach armii w swych rydwanach wojennych z kosami na kołach. Gdy szkło 
wezwania zapłonęło w Brenninie, Aileron musiał zbytnio się śpieszyć, by zezwolić na 
obecność piechurów. Dzięki temu samemu, przez całą długą, nienaturalną zimę 
szykował plany na taką właśnie okazję: konie były gotowe i każdy mężczyzna 
w wojskach Brenninu potrafił dosiąść konia. Tak samo mężczyźni i kobiety 
z Daniloth. A co do dalrei nigdy nie było żadnych wątpliwości.

Pod dobrotliwym, cudownym słońcem odzyskanego lata jechali wśród woni 

świeżej trawy i jaskrawych plam polnych kwiatów. Równina rozciągała się w każdą 
stronę tak daleko, jak okiem sięgnąć. Dwukrotnie minęli wielkie skrzydła eltorów 
i serca wszystkich rosły na widok zwierząt Równiny, które uwolnione z morderczych 
więzów śniegu, biegały znów swobodnie w wysokiej trawie.

Na jak długo? Wśród całego piękna, które ich otaczało, to pozostawało pytaniem. 

Nie byli drużyną przyjaciół, która wyjechała pogalopować sobie pod letnim niebem. 
Byli wojskiem, które bardzo szybko zbliżało się do wrót Ciemności i wkrótce się 
przed nimi znajdzie.

Dave uświadomił sobie, że rzeczywiście poruszali się szybko.
Nie było to obłąkańcze tempo dzikiej jazdy dalrei do Celidonu, lecz Aileron 

narzucił ostre tempo, toteż Dave wdzięczny był za krótką chwilę odpoczynku, na jaką 
im pozwolono w połowie popołudnia.

Zsunął się z grzbietu konia, czując, jak mięśnie protestują, po czym rozluźnił je 

i rozruszał najlepiej jak potrafił, zanim wyciągnął się na plecach w trawie. Kiedy Torc 
padł obok niego, Dave’owi nasunęło się pytanie.

– Dlaczego my się tak śpieszymy? – spytał. – Wiesz, przecież nie ma z nami 

Diarmuida i Artura, Kim i Paula... co chce zyskać Aileron, tak pędząc?

– Dowiemy się, gdy Levon wróci z obrad na przedzie – odparł Torc. – Domyślam 

się, że chodzi tu bardziej o geografię niż o cokolwiek innego. Chce dotrzeć do 
Gwyniru dziś wieczorem, abyśmy mogli przejść rano przez puszczę. Jeśli zdołamy to 

uczynić, powinniśmy znaleźć się na północ od jeziora Celyn w Andarien przed 
jutrzejszym zmierzchem. To miałoby sens, szczególnie jeśli armia Maugrima czeka 
tam na nas.

Spokój Torca był niepokojący. Armia Maugrima: svart alfarowie, urgachy na 

slaugach, wilki Galadana, łabędzie z lęgu Avai i Tkacz jeden wie, co jeszcze. Tylko 
Róg Oweina ocalił ich ostatnim razem, a Dave wiedział, że nie odważy się zadąć 
w niego raz jeszcze.

Większy obraz był zbyt przytłaczający. Skupił uwagę na bliskich celach. – 

Dotrzemy do lasu? Do Gwyniru? Zdołamy tam dotrzeć przed zmrokiem?

Zobaczył za sobą błysk oczu Torca, który powiedział: – Gdybyśmy byli tu 

samymi dalrei, zdołalibyśmy, oczywiście. Ale nie jestem tego pewien w sytuacji, gdy 
jesteśmy obciążeni całym tym niepotrzebnym bagażem Brenninu.

Dave usłyszał głośne parsknięcie pełne urazy i odwrócił się, by dostrzec Mabona 

z Rhoden, który sadowił się wygodnie obok niego. – Nie zauważyłem, żeby 
którykolwiek z nas zostawał w tyle podczas drogi do Celidonu – oświadczył książę. 
Upił łyk wody z manierki i podał ją Dave’owi, który również się napił. Była lodowato 
zimna; nie miał pojęcia, jakim cudem.

Obecność Mabona była pewnym zaskoczeniem, choć szczęśliwym. Ranę, którą 

odniósł nad Adein, zeszłego wieczoru wyleczył Teyrnon z Barakiem, kiedy Aileron 
wreszcie pozwolił im rozbić obóz. Mabon stanowczo zaprotestował przeciwko 
zostawieniu go z tyłu.

Od czasu podróży z Paras Derval do Latham, gdzie czekał Ivor i dalrei, książę 

zdawał się przedkładać towarzystwo Levona, Torca i Dave’a nad inne. Dave nie był 
z tego niezadowolony. Między innymi Mabon ocalił mu życie, kiedy Avaia spadła 
z jasnego nieba podczas tej jazdy. Poza tym książę, choć już niemłody, był 
doświadczonym żołnierzem, a do tego dobrym kompanem. Już zawiązał nić sympatii 
z Torcem, dzięki czemu ten posępny w innych sytuacjach dalrei dowcipkował sobie 
z nim swobodnie.

Teraz Mabon zrobił do Dave’a potajemnie oko i ciągnął dalej: – W każdym razie 

to nie bieg krótkodystansowy, mój młody bohaterze. To długa wyprawa, a do tego 
potrzeba wam wytrzymałości Rhoden. Żadna tam brawura dalrei, która blednie wraz 
z upływem czasu.

Torc nie zadał sobie trudu, by odpowiedzieć. Zamiast tego wyrwał garść długiej 

trawy i rzucił nią w leżącą postać Mabona. Jednakże wiatr wiał w jego stronę, tak że 
jej większość wylądowała na Dave’ie.

– Chciałbym wiedzieć – powiedział Levon i wstał – dlaczego wciąż marnuję czas, 

zadając się z tak nieodpowiedzialnymi osobami.

Ton był żartobliwy, lecz spojrzenie serio. Wszyscy trzej usiedli i popatrzyli na 

niego poważnie.

Levon przykucnął i bawił się od niechcenia garścią źdźbeł trawy, mówiąc: – 

Aileron chce zdążyć do Gwyniru przed dzisiejszą nocą. Nigdy nie byłem tak daleko 
na północy, ale mój ojciec tak, i twierdzi, że nam się uda. Jednakże jest pewien 
problem.

– To znaczy? – Mabon patrzył z ponurą uwagą.
– Teyrnon i Barak przez cały dzień badali myślami teren przed nami, by 

zobaczyć, czy wykryją obecność zła. Gwynir byłby oczywistym miejscem na 
zasadzkę. Konie, a szczególnie rydwany, będą tam poruszały się niezgrabnie, nawet 
jeśli będziemy trzymali się obrzeża lasu.

– Czy coś zauważyli? – Mabon zadawał pytania; Dave i Torc słuchali i czekali.
– W pewnym sensie, co stanowi właśnie problem. Teyrnon (twierdzi, że znajduje 

jedynie słabe rozbłyski zła w Gwynirze, lecz mimo to ma wrażenie 
niebezpieczeństwa. Nie potrafi tego zrozumieć. Wyczuwa obecność armii Ciemności 
przed nami, lecz daleko za Gwynirem. Sądzimy, że są już w Andarien i gromadzą tam 
się.

– Więc co jest w lesie? – spytał Mabon, marszcząc czoło w zamyśleniu.
– Nikt nie wie. Teyrnon podejrzewa, że zło, jakie wyczuwa, to pozostałości śladu 

przejścia armii, albo garstka szpiegów, jakich tam pozostawiono. Myśli, że 
niebezpieczeństwo może być cechą wrodzoną tego lasu. W Gwynirze były moce 
ciemności w czasie Bael Rangat.

– Więc co zrobimy? – zapytał Dave. – Mamy jakiś wybór?
– Raczej nie – odparł Levon. – Mówili o przejściu przez Daniloth, lecz Ra-

Tenniel powiedział, że nawet jeśli lios alfarowie będą nas prowadzić, jesteśmy zbyt 
liczni, by lios mogli zagwarantować, iż wielu z nas nie zagubi się w Krainie Cieni. 
A Aileron nie poprosi go o podniesienie zasłony utkanej z mgieł, gdy armia 
Ciemności jest w Andarien. Wyruszyłaby w tym samym momencie na południe 
i walczylibyśmy wtedy w Daniloth. Najwyższy król powiedział, że nie dopuści do 
tego.

– Więc zaryzykujemy przejście lasem – podsumował Mabon.
– Na to wygląda – zgodził się Levon. – Choć Teyrnon wciąż powtarza, że tak 

naprawdę nie widzi tam zła, więc nie wiem, ile ryzykujemy. W każdym razie udajemy
się tamtędy. Rankiem. Nikomu nie wolno wejść do lasu w nocy.

– Czy był to rozkaz? – spytał cicho Torc.
Levon zwrócił się do niego. – Właściwie nie. Czemu pytasz?
Torc orzekł głosem wyszukanie neutralnym: – Pomyślałem sobie, że grupka 

ludzi, bardzo niewielka grupka, mogłaby dzisiejszej nocy udać się na przeszpiegi 
i zobaczyć, co tam jest do zobaczenia.