Barbara Boswell 

 

Złamane zasady 

 
ROZDZIAŁ PIERWSZY 
 - Powiedziała: nie. 
Rand Marshall usłyszał w głosie przyjaciela nutę 

zdumienia i niedowierzania. Stłumił  śmiech. Przystojny, 
dobrze sytuowany i absolutnie wolny Daniel Wilcox nie był 
przyzwyczajony do słowa „nie" ze strony jakiejkolwiek osoby. 
Zwłaszcza płci żeńskiej. 

 - Kto powiedział „nie"? - spytał Rand. 
Siedzieli w popularnej restauracji, czekając, aż podadzą 

kolację. O siódmej, w czwartkowy wieczór, lokal świecił 
pustkami, co ułatwiało rozmowę. Podczas weekendu tłoczyła 
się tu młodzież. 

 - Ona. No wiesz, Jamie Saraceni. Ta, o której ci 

opowiadam od trzech tygodni. - Daniel zmarszczył brwi. 

 - A tak, niezrównana Jamie. - Tym razem Rand nawet nie 

próbował kryć  uśmiechu rozbawienia. - Od trzech tygodni 
słucham, jak planujesz kampanię, mającą zwabić  tę 
nieuchwytną Jamie do łóżka. I teraz, po tych wszystkich 
wysiłkach, powiedziała „nie"? 

 -  Do  łóżka? Ha! Spędziłem trzy tygodnie, usiłując ją 

namówić, by gdzieś ze mną wyszła - poprawił go posępnie 
Daniel. 

Rand spojrzał ze szczerym zdumieniem. 
 - Nawet nie umówiłeś się z nią na randkę? 
 - Ani razu. Posyłałem jej róże, czekoladki, balony, 

zabawne pocztówki, pluszowe zwierzaczki. Zjawiałem się u 
niej codziennie, czasem dwa razy. Załatwiłem nawet dwa 
bilety do teatru na Broadwayu w Nowym Jorku. 

Powiedziałem,  że możemy pojechać na spektakl, zjeść 

kolację i zostać na noc w Hotelu Plaza. Czy znasz kobietę, 
która mogłaby się temu oprzeć? 

 - Ale powiedziała „nie"? - domyślił się Rand. - „Nie" na 

wszystko? - Sam był bardziej niż trochę zdumiony. 

 - Na wszystko - potwierdził smętnie Daniel. - Rand, może 

ona naprawdę nie jest zainteresowana spotkaniami ze mną? 

Rand uznał,  że takie pytanie mógł zadać jedynie 

trzydziestoczteroletni kawaler, po mniej więcej dwudziestu 
latach sukcesów u kobiet. Taki był Daniel. A uczciwie rzecz 
biorąc, on był taki sam. 

W zadumie zmarszczył brwi i spojrzał na Daniela, którego 

znał od czasów college'u. Nadal był przystojny, dobrze ubrany 
i  świetnie zbudowany. Miał dużą praktykę dentystyczną, a 
pacjentów zjednywał sobie nie tylko dzięki sztuce lekarskiej, 
ale przede wszystkim za sprawą osobistego uroku. Nigdy nie 
było kobiety, której pragnął, a której nie mógłby zdobyć. Aż 
do teraz. 

 - Może tylko udaje - zasugerował Rand. 
 - Też tak z początku myślałem - przyznał żałośnie Daniel, 

sięgając po następne skrzydełko. Stwierdził,  że na talerzu 
pozostały jedynie kości, i nastrój wyraźnie mu się pogorszył. - 
Ale kiedy odmówiła tej nocy w Hotelu Plaza... zacząłem 
myśleć,  że może naprawdę nie chce się ze mną spotkać. - 
Westchnął ciężko. - Nie jestem przyzwyczajony do odmowy, 
Rand. Po prostu nie zorientowałem się, o co jej chodzi. 

 -  Może ma kogoś innego - wtrącił taktownie Rand. Dla 

niego także damska odmowa była pojęciem całkowicie 
obcym. 

Daniel pokręcił głową. 
 - Nie, nie ma. To wiem na pewno. Przyjaźni się z moją 

asystentką, Angelą Kelso. To dzięki niej się spotkaliśmy. 
Jamie przyprowadziła do mojego gabinetu swojego 
siostrzeńca. 

 - I było to pożądanie od pierwszego wejrzenia - 

dokończył Rand. - Przynajmniej z twojej strony. 

 - Angela powiedziała, że ostatnio Jamie z nikim się nawet 

nie spotyka. Myślałem,  że wystarczy tylko poprosić i... - 
Daniel dramatycznym gestem chwycił się za głowę. - Może 
dotarłem w końcu do etapu, przed którym całe lata ostrzegali 
mnie rodzice... Wiesz: jeśli będziesz tak skakał z kwiatka na 
kwiatek, wszystkie odpowiednie dziewczyny będą zajęte, a ty 
zostaniesz sam. - Zadrżał. 

 - Czy natura chce mi w ten sposób powiedzieć, że jeśli się 

nie ustatkuję i nie ożenię, to skończę jako jakiś żałosny stary 
kawaler, nad którym połowa świata się lituje, a druga połowa 
uważa, że jest pedałem? 

 - Zaczniesz przegrywać, jeśli uwierzysz w te głupoty. 
 - Rand uśmiechnął się. - Zapomnij o tej Saraceni. 

Zadzwoń do kogoś innego, teraz. Gwarantuję ci, że w ciągu 
dziesięciu minut będziesz umówiony na randkę. I zapomnij o 
tych bzdurach na temat starych kawalerów. Ja zapomniałem o 
nich już lata temu. 

 - Rodzina powtarza ci to samo, co? 
 - Gorzej. Wtedy w to nie wierzyłem i teraz też nie wierzę. 

Chcą nas przestraszyć,  żebyśmy byli tacy, jakimi chcą nas 
widzieć. 

Ale Daniel nie znał nawet połowy prawdy, pomyślał Rand 

z cynicznym uśmiechem. Rodzina Daniela była zadowolona z 
jego osiągnięć, dumna z niego jako z człowieka i jako syna. 
Jedynie kawalerski tryb życia budził u państwa Wilcox 
dezaprobatę. 

Za to jego rodzice, Dixon i Letitia Marshall, okazywali 

niezadowolenie ze wszystkiego, co dotyczyło Randa. 
Dziwactwa i lubieżne powieścidła, choć przynoszące dochód, 
nie pasowały do syna tak dystyngowanych ludzi. A były 
zyskowne. Ostatnie dzieło Randa przyniosło mu 
sześciocyfrową zaliczkę, a procent od zysku ze sprzedaży 
książki znacznie zwiększy tę kwotę. 

A jednak na Marshallach z hrabstwa Ablemarle w 

Wirginii nie robiło to wrażenia. Dawno dorobili się majątku, a 
ich korzenie sięgały do pierwszych rodów Wirginii. Erotyczne 
thrillery Randa i jego swobodny tryb życia były zbyt... 
czerwonokrwiste jak na ich błękitną krew. Już dawno zaczęli 
uważać Randa, ich drugiego syna, za odszczepieńca. 
Pierworodny, Dixon Junior, był spełnieniem rodzicielskich 
marzeń. 

Rand powrócił myślami do Daniela i jego kłopotów. Jak 

zawsze pragmatyczny, wolał zająć się problemem, który 
można rozwiązać. Zatargi z rodziną nie mieściły się w tej 
kategorii. 

 - Zrób sobie samemu przysługę i umów się z kimś na 

dzisiejszy wieczór - poradził Danielowi. - Musisz odzyskać 
pewność siebie. Zadzwoń do kobiety, która będzie 
zachwycona, że jej proponujesz randkę. 

 - Może masz rację. - Daniel był pełen wątpliwości, ale już 

nie tak ponury. 

 -  Oczywiście,  że tak. - Rand klepnął przyjaciela po 

ramieniu. 

 -  Mógłbym zadzwonić do Mary Jane Strayer. Dla mnie 

zrezygnuje z innych spotkań. 

 - Wspaniale. Zaraz do niej zadzwoń i umów się jeszcze na 

dzisiaj. Przy tylnym wyjściu jest automat. 

 - Chyba tak zrobię. Jamie Saraceni przegapiła swoją 

szansę. Koniec z telefonami do biblioteki w Merlton. 

 - Biblioteka w Merlton? - powtórzył zaskoczony Rand. 
 - Tam pracuje. Jest bibliotekarką. To jedyne miejsce, 

gdzie mogłem ją zastać. Domowego numeru nie ma w książce, 
a nie chciała mi go podać - dodał trochę zawstydzony. 

 - Ta mała jest bibliotekarką? - parsknął śmiechem Rand.  

 - No pewnie, śmiej się. Założę się, że też nie dałbyś rady 

się z nią umówić. W końcu jesteś, tak samo jak ja, 
powierzchowny, arogancki, agresywny i zarozumiały. 

 - Ona tak powiedziała? Daniel energicznie kiwnął głową. 
 -  Powtarzała to za każdym razem, kiedy pytałem, 

dlaczego nie chce się ze mną umówić. Twierdzi, że tacy ludzie 
jak ja budzą w niej obrzydzenie. 

 

- Wiesz, zaczynam nabierać przekonania, że ona 

naprawdę nie udaje trudnej. Pani bibliotekarka mówi całkiem 
poważnie. Pobudziłeś moją ciekawość. - Rand uśmiechnął się 
niczym krokodyl, który właśnie dostrzegł swój następny 
posiłek. - Może warto przejechać się do biblioteki w Merlton, 
by zobaczyć tę boginię bibliofilów. 

 -  Proszę bardzo - oświadczył Daniel z nie skrywaną 

gorliwością. - Chętnie zobaczę, jak i ty dostajesz kosza. 

 - Daniel, przyjacielu, nie urodziła się jeszcze kobieta, 

która mnie ustrzeli. - Oczy Randa błysnęły. - Jeżeli moje 
rozumowanie jest powierzchowne, aroganckie, agresywne i 
zarozumiałe, to tak ma być. 

 - Jeszcze zobaczymy, jaki arogancki i zarozumiały się 

poczujesz, kiedy Jamie Saraceni zrobi z ciebie idiotę. 

 

- Ta perspektywa wyraźnie sprawiła Danielowi 

zadowolenie. Po raz pierwszy tego wieczoru się uśmiechnął. 

 - Chyba zadzwonię do Mary Jane. 
Pewny siebie, sprężystym krokiem odszedł od stolika. 

Rand uśmiechnął się. Bibliotekarka zadała potężny cios 
męskiej dumie przyjaciela, ale Wilcox szybko odzyskał formę. 

A potem Rand zamyślił się. Daniel Wilcox, jeden z 

najbardziej atrakcyjnych kawalerów w regionie Filadelfii i 
Południowego Jersey, trafił na kobietę, która nie podała mu 
nawet numeru telefonu. Udało się jej wytrzymać tę kampanię 
zalotów, od lat gwarantującą sukcesy w miłosnych podbojach. 
Co to za kobieta? 

Daniel wrócił i oznajmił,  że Mary Jane Strayer z 

zachwytem przyjęła zaproszenie na dzisiejszy wieczór. 

Rand podjął decyzję. Jutro pojedzie do biblioteki w 

Merlton i obejrzy tę bibliotekarkę, tę tajemniczą istotę 
imieniem Jamie. 

W bibliotece panował chaos. Dziewczyna, która miała 

czytać dla grupy dwu - i trzylatków, złapała gumę na 
autostradzie. Ośmioro dzieci, przywiezionych już przez 
rodziców na godzinę bajek, szalało na korytarzu. 

Zjawili się również inni bywalcy bibliotecznej świetlicy - 

dzieci w wieku od pięciu do dziesięciu lat, które przychodziły 
po lekcjach i czekały, aż matki zabiorą je po pracy. W domu 
nie miał się kto nimi zająć, a ograniczony budżet ich rodzin 
nie pozwalał na wynajęcie opiekunki. Matki uznały, że dzieci 
będą bezpieczniejsze w bibliotece niż bez nadzoru w domu 
czy na ulicy. 

Cindy, nowa pomocnica, wydawała się sparaliżowana 

perspektywą rozłożenia książek na półki zgodnie z 
uniwersalną klasyfikacją dziesiętną. Oznajmiła, że sobie z tym 
nie poradzi, i zniknęła wśród regałów z ostatnim numerem 
„Rolling Stone". 

Trzech starszych czytelników czekało w kolejce, by oddać 

książki. 

Jamie Saraceni przyjrzała się tej scenie, zastanawiając się, 

dlaczego kształcenie bibliotekarzy nie obejmowało zajęć 
uczących zachowania się w sytuacjach kryzysowych. Na 
szczęście dorastała w dość niezwykłej, niepowtarzalnej i 
cudownej rodzinie Saracenich. W jej domu zawsze panował 
harmider. Nauczyła się radzić sobie z atmosferą cyrku o trzech 
arenach. 

Nie tracąc spokoju, odszukała Cindy wśród regałów i 

nakłoniła ją do czytania maluchom. Wysłała po posiłki Ashley 
z piątej klasy, najstarszą z przebywających w świetlicy dzieci. 

Potem szybko przyjęła książki od czytelników i zapędziła 
uczniów do bufetu czytelni na sok i kanapki. 

W zadziwiająco krótkim czasie w bibliotece zagościł 

spokój. Jamie wykorzystała tę chwilę, by skatalogować 
dostarczone dziś nowe książki. Usiadła za biurkiem i 
pogrążyła się w pracy. Uniosła głowę, słysząc,  że zbliża się 
kolejny klient. 

 - W czym mogę panu pomóc? 
Spojrzała prosto w jasnobrązowe oczy o niezwykłym 

odcieniu. Nie były aż tak jasne, by nazwać je złocistymi, ale 
jeśli ktoś był w poetyckim nastroju... Te czujne, inteligentne 
oczy stanowiły najbardziej rzucający się w oczy szczegół 
męskiej twarzy. 

Przestudiowała uważnie tę twarz: prosty nos, stanowcze, 

zaciśnięte wargi, mocna szczęka, czarujący dołek w brodzie. 
Gęste ciemnobrązowe włosy opadały na kołnierz spranej 
szarej bluzy z Filadelfia Flyers, która wyglądała tak, jakby 
ktoś od dawna naprawdę uprawiał  w  niej  sport.  Dżinsy były 
równie znoszone i obcisłe. Mężczyzna był bardzo wysoki, 
miał ponad metr dziewięćdziesiąt wzrostu. 

Jamie zaschło w ustach. Zatrzepotała mimowolnie 

rzęsami. Erotyczny magnetyzm przybysza przywoływał 
gdzieś z głębi umysłu pierwotną, kobiecą reakcję. Czuła,  że 
brakuje jej tchu, jakby ktoś wymierzył jej cios prosto w splot 
słoneczny. Była zdezorientowana. Jeszcze nigdy w taki sposób 
nie reagowała na obecność  mężczyzny.  Żar z wolna ogarnął 
jej ciało, wywołując rumieniec na policzkach. 

 - Ja... szukam książki — powiedział Rand, a potem 

niemal głośno jęknął, słysząc własne słowa. A czego jeszcze 
można szukać w bibliotece? zadrwił z siebie w duchu. 
Sprytnie, Rand, naprawdę sprytnie. 

Myśli rozbiegły się nagle. Zapomniał o starannie 

przygotowanym scenariuszu rozmowy. Od chwili gdy spojrzał 

w ciemnobłękitne oczy nieznajomej, poczuł, że świat zatrząsł 
się, a fala oszałamiającego żaru zalała jego ciało. 

Słyszał o urodzie zwalającej z nóg, ale po raz pierwszy 

miał wrażenie,  że naprawdę tego doświadcza. Wystarczyło 
jedno spojrzenie na tę kobietę, by ugięły się pod nim kolana. 

Obserwując z osobna każdy szczegół jej urody, trudno by 

ją było zakwalifikować do kategorii klasycznych piękności. 
Ale w tym przypadku te szczegóły tworzyły olśniewającą 
całość. Szerokie usta ze zmysłowo pełnymi wargami, zadarty 
podbródek i mały nos sprawiały,  że człowiek zapominał o 
kryteriach klasycznego piękna. Gładka mlecznobiała cera 
intrygująco kontrastowała z czarnymi jak heban włosami, 
lśniącymi, miękkimi i długimi niemal do ramion. Żywe 
błękitne oczy okolone długimi, ciemnymi rzęsami zrobiły na 
nim największe wrażenie. 

Rand odetchnął głębiej i opuścił wzrok ku jej jedwabnej, 

żółtej bluzce. Piersi pod nią były jędrne, pełne i kusiły, żeby 
ująć je w dłonie. Kiedy zaczął sobie wyobrażać ich kształt i 
rozmiar, ledwie zdołał stłumić jęk podniecenia. 

Na wpiętym w bluzkę identyfikatorze wypisane było 

nazwisko: Jamie Saraceni. To ona była tą bibliotekarką! Tą, 
która zmieniła Daniela Wilcoxa w podnieconego nastolatka, 
sapiącego przy drzwiach biblioteki. W oczach Randa błysnęła 
determinacja i zaciekawienie. Nigdy nie cofał się przez 
wyzwaniem. A właściwie ostatnio trafiało mu się zbyt mało 
wyzwań. Teraz właśnie patrzył na jedno z nich. 

 - A jakiej książki pan szuka? - spytała Jamie. 
Zmusiła się, by oderwać od niego wzrok. Był najbardziej 

podniecającym mężczyzną, jakiego widziała. 

Pod wpływem jego wyzywającego spojrzenia rozdzwoniły 

się dzwonki alarmowe w jej głowie. Był zapewne czarującym, 
pociągającym hultajem, który łamał kobiece serca i odchodził 
z uśmiechem, nieświadom wywoływanych cierpień, gdyż jego 

serce było nie do zdobycia. Znała takich mężczyzn, uważała 
się za uodpornioną na ich urok i była z tego dumna. 

 - Czy pan mnie słyszy? Pytałam, jakiej książki pan szuka 

- powiedziała chłodno. 

Z pewnością słyszał jej pytanie, lecz rozgrywał numer ze 

spojrzeniem w oczy i robił to bardzo fachowo. Zacisnęła zęby. 

Rand spojrzał na stos książek na biurku. Na samym 

szczycie leżała najnowsza powieść pełna seksu, krwi i 
przemocy, dzieło Bricka Lawsona, niezwykle popularnego 
autora, podziwianego przez czytelników i traktowanego z 
pogardą przez wszystkich poważnych krytyków. 

Prawdziwa tożsamość Bricka Lawsona była pilnie 

strzeżonym sekretem, który próbowały czasem odkryć 
magazyny i gazety, piszące o rosnącej popularności kolejnych 
powieści. Krążyły plotki, że Lawson jest tajnym agentem i że 
jego książki oparte są na prawdziwych doświadczeniach. 
Jedynie jego wydawca, redaktor, agent, rodzina i kilku 
bliskich przyjaciół wiedziało,  że twórcą tych książek jest 
zbuntowany arystokrata, Rand Marshall. 

Wzrok Jamie podążył za spojrzeniem Randa. Podniosła 

ostrożnie najnowsze dzieło Bricka Lawsona, jakby było 
zakażone. 

 - Tego pan szuka? - Daremnie próbowała ukryć ton 

niesmaku. 

 - Nie lubi pani Bricka Lawsona? - Rand skrzywił się. Tak 

wiele kalumni rzucano na bestsellery Bricka 

Lawsona,  że Rand wykształcił w sobie odporność na 

krytykę. Wiedział, że nie była to wielka literatura, ale dobrze 
bawił się przy pisaniu i, na Boga, jego książki doskonale się 
sprzedawały. 

 - To bardzo popularny... pisarz. - Zdawało się,  że 

niechętnie użyła tego słowa. - Mam już trzystronicowy spis 
osób oczekujących na tę książkę. 

Rand uznał,  że najlepiej będzie, gdy nie będą  dłużej 

rozmawiali na temat najnowszej książki Bricka Lawsona. 

 -  Ponieważ nie ma mnie na tej liście, chyba poszukam 

czegoś innego. - Znów spojrzał jej w oczy i ponownie poczuł 
ten jakby elektryczny wstrząs, od którego prężyły się mięśnie. 

To  śmieszne, kpił z siebie. Brick Lawson pisał o 

niezwykłej chemii seksu, ale to przecież fikcja. Brednie, jak 
określiłaby to z pewnością Jamie Saraceni. Ale oto Rand stał 
w bibliotece miasta Merlton i wyraźnie odczuwał reakcje 
chemiczne wzbudzone obecnością bibliotekarki. 

 - A co pani lubi najbardziej? - zapytał, a uśmiech i ton 

głosu świadczyły, że niekoniecznie chodzi mu o lektury. 

Obrzuciła go krótkim spojrzeniem, wybrała jeszcze jedną 

książkę i odpowiedziała jak bibliotekarka czytelnikowi, 
ignorując wszelkie insynuacje. Jeśli w istocie nimi były. 

 -  Może zapozna się pan z tą powieścią? Polityczno - 

szpiegowski thriller, dobrze napisany, ze znakomicie 
skonstruowaną intrygą i... 

 - Nie sądzi pani, że Lawsona „Przydział: więzienie" jest 

dobrze napisany i ma interesującą fabułę? 

 - Niech pan nie żartuje! - Wzniosła oczy ku niebu. 
 - Aż tak źle? 
 -  Przyznaję,  że nie czytałam, ale przyrównuje się  tę 

książkę do arcydzieła Bricka Lawsona, „Kraina tysiąca 
grzechów", które czytałam. A raczej próbowałam. - Spojrzenie 
wielkich, wyrazistych oczu wystarczało za dodatkowe 
komentarze. 

 -  Spróbuję zgadnąć - stwierdził sucho Rand. - Nie jest 

pani miłośniczką tej książki. 

 -  Popełniłam błąd, gdyż próbowałam przeczytać to 

podczas lunchu. Po pierwszym rozdziale musiałam wyrzucić 
kanapkę. Prolog, w którym narracja przeskakuje od gwałtu w 

fabryce słodyczy do masakry w basenie z rekinami, zemdlił 
mnie. Dosłownie. 

Chyba powinienem się obrazić, pomyślał Rand. W końcu 

thriller „Kraina tysiąca grzechów" odniósł największy sukces. 
Sprzedał się w tysiącach egzemplarzy zarówno w twardej 
oprawie, jak i w broszurze. Na podstawie tej książki 
nakręcono popularny miniserial dla telewizji. Rand 
otrzymywał listy z podziękowaniami od producentów 
cukierków, którzy byli wdzięczni za wzrost sprzedaży. 

A ona twierdzi, że ją zemdliło. 
 - Przyznaję, że ta scena z rekinami była dość krwawa, ale 

co pani nie spodobało się w fabryce słodyczy? - zapytał 
niewinnie. - Płynna czekolada? Wanna śmietanki czy... 

 - Całość! - warknęła Jamie. 
Przekomarzał się z nią, o czym oboje wiedzieli. 

Najbardziej martwiły ją  własne, gwałtowne reakcje. Była 
ekspertem w ignorowaniu takich dwuznacznych uwag i 
żartów. Zawsze była dumna, że potrafi zniechęcić usiłujących 
flirtować z nią  żartownisiów swym chłodnym, niezmąconym 
spokojem. Ale nie tym razem. Ten mężczyzna jakoś zdołał ją 
zdenerwować. 

 - Chce pan wypożyczyć  tę książkę czy nie? - zapytała, 

postanawiając skończyć tę irytującą rozmowę. 

 - Dobrze. Wezmę  ją. - Obejrzał powieść, którą mu 

poleciła. - Autor jest ulubieńcem krytyków, ale wyniki 
sprzedaży jego dzieł nie są nawet zbliżone do wyników Bricka 
Lawsona. Przypuszczam, że uzna to pani za przejaw złego 
gustu większości czytelników. 

Znowu chciał ją sprowokować do dyskusji, ale tym razem 

Jamie nie połknęła przynęty. 

 - Mogę prosić o kartę biblioteczną? 
 - Kartę? - O tym nie pomyślał. W końcu zjawił się tu, by 

zobaczyć bibliotekarkę, a nie po to, aby pożyczyć książkę. - 

Nie mam przy sobie karty. Mam tylko taką z biblioteki w 
Haddonfield. 

 - Haddonfield? Tam pan mieszka? 
Kiwnął  głową. Zaraz się zacznie, pomyślał. Standardowe 

pytanie: „Więc co pan robi w Merlton?" Nie wymyślił 
odpowiedzi, a powinien. Bez ważnych powodów mieszkaniec 
Haddonfield nie zjawiłby się w Merlton. Wprawdzie te dwa 
miasta w Południowym Jersey leżały tylko kilka kilometrów 
od siebie, ale oddzielała je przepaść kulturalna, ekonomiczna i 
społeczna. 

Haddonfield było społecznością dobrze sytuowanych 

ludzi, miastem pełnym eleganckich domów w zadrzewionych 
alejach i małych sklepików oferujących najmodniejsze towary. 
Ziemia w tym mieście była droga, gdyż pragnęła tu 
zamieszkiwać klasa bogaczy oraz ci, którzy chcieli się do niej 
dostać. 

Zatłoczone, zniszczone Merlton było przemysłowym 

miastem klasy pracującej; popadającą w ruinę antytezą 
Haddonfield. 

 - Nie każdy w Haddonfield jest biznesmenem czy 

dziedzicem fortuny - wyjaśnił Rand. - Mamy tam również 
kilku prawdziwych przedstawicieli klasy średniej. 

On nie należał do tej grupy, lecz instynkt mu podpowiadał, 

że zyskałby wtedy w oczach Jamie Saraceni. 

 - Mamy takich również w Merlton. - W głosie Jamie 

zabrzmiał lekko obronny ton. - Nie każdy w tym mieście jest 
bukmacherem czy kanciarzem. 

 - Stereotypy - rzucił Rand i wzruszył ramionami. - W 

pewnym sensie wszyscy w nie wierzymy. Muszę wyznać, że 
póki pani nie zobaczyłem, wyobrażałem sobie bibliotekarki 
jako... 

 -  Proszę sobie darować. Zaprzecza pan stereotypom, a 

jednocześnie je aprobuje - odparła, studząc jego zapał. - 

Proszę, tu jest formularz. A potem może pan wypożyczyć 
książkę. 

Odstąpiła od biurka i wysunęła szufladę, dzięki czemu 

Rand mógł ujrzeć całą jej sylwetkę. Natychmiast to 
wykorzystał. 

Przebiegł wzrokiem po wąskiej talii, podkreślonej 

szerokim granatowo - żółtym paskiem. Przyglądał się  długo 
gładkim wypukłościom bioder, dyskretnie zarysowanych pod 
prostą granatową spódnicą. Dziewczyna miała około metra 
sześćdziesięciu wzrostu, była szczupła, lecz we właściwych 
miejscach kobieco zaokrąglona. 

Poczuł, jak burzy się w nim krew. Spróbował odwrócić 

wzrok od Jamie, lecz okazało się to zbyt trudne. Poddał się 
pokusie obserwowania jej nóg okrytych wzorzystymi 
pończochami.  Łydki miała zgrabne, a kostki szczupłe. 
Wyglądałaby wspaniale na wysokich obcasach. Nawet w 
zwykłych, praktycznych bucikach była oszałamiająca. 

Jamie odwróciła się i zobaczyła, jak Rand gapi się na jej 

nogi. Znieruchomiała. Zrobił 

na 

niej 

wrażenie 

zdecydowanego, niebezpiecznego, kogoś spoza jej kręgu. 

Po skórze przebiegł jej ostrzegawczy dreszcz. W końcu 

nic o nim nie wiedziała prócz tego, że wzbudzał w niej 
najsilniejsze i najbardziej intensywne fizyczne reakcje. A to 
przecież żaden test na osobowość. 

Przecież może być  żonaty! Nawet nie wie, jak on się 

nazywa! 

 - Rand Marshall. - Głos miał tak głęboki, niski i 

aksamitny, że zadrżało jej serce. - Mam trzydzieści cztery lata, 
skończyłem uniwersytet w Wirginii i nie jestem ani też nie 
byłem żonaty. 

Zupełnie jakby czytał w jej myślach! Jamie przełknęła 

ślinę i oderwała spojrzenie od jego oczu. Była spięta i 

zdenerwowana. Ten mężczyzna miał bogate doświadczenie; 
zbyt dobrze znał i rozumiał kobiety. 

Rand obdarzył  ją budzącym zaufanie uśmiechem, który, 

miał nadzieję, był też  uśmiechem zwycięskim. Wypełnił 
formularz. Musiał  ją przekonać,  że nie był zarozumiałym 
łamaczem serc, za którego już go uznała. 

 - Mieszkam w Haddonfield, ale jestem tu w Merlton w 

interesach - powiedział uprzejmie. 

Przygarbił się lekko, próbując sprawiać wrażenie miłego, 

rozsądnego, nieszkodliwego faceta. Nie chciał spłoszyć 
zwierzyny. Dyskretnie oceniał efekty swego uśmiechu i pozy. 

Wyraz twarzy Jamie świadczył,  że ani jedno, ani drugie 

nie zrobiło na niej wrażenia. 

 -  Więc jest pan w Merlton w interesach? - Ironiczny 

uśmiech dowodził,  że zarówno jego słowa, jak i zachowanie 
ocenia wyjątkowo sceptycznie. 

Rand uznał, że zdobycie jej zaufania zależy wyłącznie od 

tej odpowiedzi. Nie mógł wspomnieć o Danielu Wilcoksie ani 
przyznać się, że jest Brickiem Lawsonem. Dostatecznie jasno 
wyraziła swoją opinię o jego twórczości. Jeśli się przekona, że 
autor tej budzącej mdłości szmiry stoi obok niej, nie będzie 
miał  żadnej szansy. Odepchnie go równie stanowczo jak 
Daniela. 

Spojrzał na krzykliwą okładkę swojej najnowszej 

powieści. 

 - Jestem rzeczoznawcą w firmie ubezpieczeniowej - rzekł, 

wypożyczając zawód od głównego bohatera. 

Wszyscy bohaterowie Bricka Lawsona mieli nudne, 

bezpieczne, zupełnie zwyczajne zawody, dzięki czemu ich 
skok w świat erotyzmu i niebezpieczeństw był tym bardziej 
szokujący. 

 - Dzisiaj mam wolny dzień, lecz klient tu, w Merlton, 

wezwał mnie nieoczekiwanie, więc musiałem przyjechać. -  

Brzmiało to wiarygodnie, ale oczy lśniły mu podejrzanie. 

Czyżby to było kłamstwo? Jakiś żart? Jamie nie była pewna, 
ale ostrzegała ją kobieca intuicja, rozbudzona reakcją na jego 
obecność. 

Rand wypełnił formularz i zwrócił go Jamie. 
 -  Dziękuję, panie Marshall - powiedziała lakonicznie. - 

Zaraz wypiszę panu kartę. 

 - Proszę mówić mi: Rand. 
Nie mogła odmówić, nie żyli w wiktoriańskiej Anglii, 

gdzie zwracanie się do przygodnego znajomego po imieniu 
uznawano za niewłaściwe. A jednak Jamie miała przed tym 
opory. Wyczuwała, 

że stoi przed nią człowiek 

przyzwyczajony do posłuszeństwa ze strony bliźnich, który 
próbował dominować nad kobietami i zazwyczaj pewnie mu 
się to udawało. 

Ale nie z Jamie Saraceni. Przez te lata zdobyła 

ugruntowaną pozycję wśród wszystkich niekonwencjonalnych 
Saracenich. Nie podda się urokowi tego przystojnego, silnego 
i podniecającego... eksperta od ubezpieczeń! 

Rand czuł, jak narasta w niej niecierpliwość. Jamie miała 

wyrazistą twarz i wszystkie jej myśli były aż nadto czytelne. 
Wahała się, wciąż niepewna. Wspomniał trzytygodniową 
przegraną kampanię Daniela. Rand Marshall nie knuł, nie 
spiskował i żadnej kobiety nie musiał prosić o spotkanie. 

 - Podaj mi swój numer telefonu, chciałbym do ciebie 

zadzwonić - powiedział  władczym tonem, pochodzącym z 
niezmąconej pewności siebie. Przymilny uśmiech zniknął, a 
Rand patrzył na Jamie w taki sposób, w jaki drapieżnik 
przygląda się swojej zdobyczy. 

Na Jamie wywarło to natychmiastowy efekt. Ulotny 

dreszcz podniecenia, który ją przebiegł, był szokująco 
intensywny. A wszystkiego, co mogło w ten sposób naruszyć 
jej opanowanie, należało za wszelką cenę unikać. 

 - Raczej nie - odparła stanowczo. 
 - Co? - Spojrzał ze zdziwieniem. 
 -  Wolę nie podawać swojego numeru telefonu. Nie ma 

powodu, żebyś do mnie dzwonił. 

Był zdumiony. Niczego nie rozumiał. To się jeszcze nigdy 

nie zdarzyło. Ani razu. Kiedy Rand Marshall prosił jakąś 
dziewczynę o numer telefonu, natychmiast mu go podawała. 

 - Nie ma powodu, żebym dzwonił? - powtórzył. Głos 

zadrżał mu lekko. - A rozmowa? Po to właśnie są telefony. 

 - Nie mamy sobie nic do powiedzenia. 
 

- Tak uważasz? - Wezbrało w nim zdziwienie, 

rozczarowanie i gniew. - Słuchaj, maleńka, mam ci mnóstwo 
rzeczy do powiedzenia. - Urwał na chwilę, by zebrać 
rozproszone myśli. 

Jamie wykorzystała ten moment. 
 - Więc to, co masz mi do powiedzenia, powiedz od razu, 

ponieważ nie podam ci numeru swojego telefonu. 

Bez  łaski! Powinien natychmiast wybiec z biblioteki i 

nigdy już tu nie wracać. Niewiele brakowało, by to zrobił, gdy 
jego wzrok napotkał jej oczy. Dostrzegł w nich ogień. Płonęły 
oburzeniem, przez co były jeszcze bardziej lśniące i piękne. 
Spojrzał na jej usta, na te zaciśnięte zmysłowo, pełne wargi. 
Jak te małe usteczka czułyby się na jego wargach? 

Spojrzał na jej piersi, rozgrzany i podniecony patrzył, jak 

unoszą się i opadają pod miękkim, gładkim materiałem bluzki. 

Gniew nagle zmienił się w coś zupełnie innego. Poczuł się 

pobudzony i wyzwany jak wtedy, gdy pracował nad 
szczególnie interesującym zwrotem fabuły w którejś ze 
swoich książek. 

 - Doskonale rozumiem, o co ci chodzi - stwierdził z 

przekonaniem, spoglądając na nią wyzywająco. - Myślisz,  że 
jeśli będziesz udawała trudną do zdobycia, staniesz się 
bardziej pociągająca... 

 -  Nie  udaję trudnej do zdobycia! — krzyknęła Jamie. 

Sama sugestia budziła w niej irytację. - Nie chcę, żebyś mnie 
zdobywał, ty wielki, zarozumiały... 

 - Gorylu? - podpowiedział Rand. - Wielki zarozumiały 

gorylu. Chociaż może być także: czubku, ośle, kretynie lub 
durniu. - Tymi epitetami bohaterki książek Bricka Lawsona 
niezmiennie obrzucały bohaterów, zanim, zwyciężone, 
znalazły się w ich ramionach. - Mogę wymyślić więcej takich 
określeń, jeśli mnie o to poprosisz. Mam w pamięci cały 
słownik. 

 - Znam wiele obelg. Nie potrzebuję twojej pomocy. Z 

trudem zachowywała poważną minę, gdyż tak 

naprawdę miała ochotę się roześmiać. Nie spotkała jeszcze 

tak zarozumiałego  łamacza serc z równie dużym poczuciem 
humoru. 

Rand dostrzegł w jej oczach tłumione rozbawienie. 
 - Jamie, podaj mi swój numer telefonu - poprosił 

przymilnie. 

Jamie zmarszczyła czoło. Wyczuł, że się waha, i próbował 

to wykorzystać. Był zbyt szybki i zbyt spostrzegawczy. Być 
może to najbardziej podniecający, przystojny i czarujący facet, 
jakiego w życiu spotkała. I dlatego nie mogła ustąpić. 

 - Nigdy w życiu. Był niewzruszony. 
 - Jamie, wiem, dlaczego próbujesz się bronić. Boisz się 

uczuć, jakie w tobie wzbudzam. 

 - Uczucia, jakie we mnie wzbudzasz, to pogarda, niechęć 

i zdumienie, że istnieje ktoś aż tak pewny siebie. 

 - W tej kolejności? - roześmiał się Rand. 
Bawił się dobrze. Nie przeszkadzało mu to 

przekomarzanie, gdyż był pewien, że w końcu osiągnie to, na 
czym mu zależało. Któraż kobieta mogłaby mu odmówić? 
Sięgnął do biurka, wyrwał kartkę z notesu, a potem chwycił 
długopis. 

 - No proszę, skarbie, zapisz tu swój numer. Jamie patrzyła 

na niego zdumiona zarozumiałością, uporem, a przede 
wszystkim sposobem reagowania na odmowę. Był to 
człowiek, który rzadko, jeśli w ogóle, słyszał odpowiedź „nie" 
padającą z ust kobiety. Zmrużyła gniewnie oczy. Właśnie za 
chwilę ją usłyszy. 

ROZDZIAŁ DRUGI 
 - Nie. 
Głos miała stanowczy, czysty, nie dopuszczający 

sprzeciwu. 

Rand zupełnie zignorował odmowę. 
 - Dobrze. W takim razie ja sam zapiszę twój numer. - 

Długopis zawisł nad papierem. - Podaj mi tylko pierwsze 
siedem cyfr. 

 - Mój numer telefonu ma tylko siedem cyfr. Uśmiechnął 

się. 

 - Sprytna dziewczynka. Myślałem, że dasz się złapać. 
Niewiele brakowało, a uśmiechnęłaby się w odpowiedzi. 

Powinna zachować stanowczość. Musiała przypomnieć sobie, 
że przed takimi mężczyznami broniła się skutecznie przez 
wszystkie dorosłe lata. Zamiast więc uśmiechnąć się czy 
cokolwiek odpowiedzieć, zignorowała Randa i zajęła się 
katalogiem. 

Rand westchnął przesadnie głęboko. 
 - No dobrze, wygrałaś. Jeśli podasz mi swój numer 

telefonu, zadzwonię do ciebie dziś o ósmej. 

Z niedowierzaniem otworzyła oczy. 
 - Czy ty w ogóle słyszałeś, co powiedziałam? 
 -  Słyszałem każde słowo, skarbie, dlatego w końcu się 

poddałem i określiłem dokładną datę i godzinę, kiedy 
zadzwonię. Przecież o to ci chodziło, prawda? 

 - Chodziło mi o to, żebyś zostawił mnie w spokoju! 
 - Nie zostawię cię w spokoju, dopóki nie dostanę tego, 

czego chcę. - Uśmiechnął się znacząco. Oczy mu błyszczały i 
Jamie domyśliła się, że mówi nie tylko o numerze telefonu. 

 - Kiedy dostaniesz to, o co prosisz, nie zdołasz zostawić 

mnie w spokoju dostatecznie szybko - rzuciła. Ona też nie 
mówiła o numerze telefonu. - Daj sobie spokój, Rand. Nie 
chcę,  żebyś do mnie dzwonił. Nie chcę się z tobą spotykać. 

Czy można to wyrazić jaśniej? Nie chcę mieć z tobą nic 
wspólnego. 

Na chwilę zamilkł. Zastanawiał się nad odpowiedzią, która 

powinna być dowcipna, a jednocześnie zmuszająca tę 
dziewczynę do uległości, gdy powietrze wypełnił piskliwy, 
dziecięcy głos. 

 - Panno Saraceni, ten mały miał wypadek! Zanim Jamie 

czy Rand zdołali się ruszyć, jasnooka, 

mniej więcej dziesięcioletnia dziewczynka podbiegła do 

biurka, ciągnąc za rękę chłopczyka w mokrych spodenkach. 

 - Więc to był tego rodzaju wypadek. - Rand odezwał się 

pierwszy, wyraźnie rozbawiony. 

 - Co się stało, Ashley? - spytała Jamie. 
 - Cindy próbowała czytać „Trzy małe koźlątka", a Mark 

wstał i zawołał: „Chcę siusiu". - Ashley wskazała na chłopca i 
zachichotała. - Ale już było za późno. Cindy powiedziała, że 
sobie z tym nie poradzi. Kazała przyprowadzić go tutaj. 

Rand parsknął śmiechem. Spojrzał z uwagą na parę dzieci. 
 - Chyba naprawdę powinien się przebrać. Gdzie jest jego 

mama? 

 - Ma godzinę spokoju i wolności - odparła rezolutnie 

Ashley. - Tak mówią nasze mamy. Cieszą się,  że panna 
Saraceni zorganizowała tę godzinę bajek dla maluchów, gdyż 
dzięki temu mają trochę spokoju i wolności. 

 - To znaczy, że są tu inne dzieci? - zdziwił się Rand. - A 

ich matki? 

Jamie zerknęła na zegarek. 
 - Pojawią się nie wcześniej niż za trzydzieści pięć minut. 

To cała wieczność w pokoju pełnym rozbieganych dzieci. 
Lepiej zastąpię Cindy, a ją przyślę tutaj. 

Mały Mark odbiegł nagle, obejrzał się na Ashley, a jego 

szeroki uśmiech mówił wyraźnie: „Złap mnie, jeśli potrafisz". 

 - On nie chce wracać na bajkę, panno Saraceni 

 -  zauważyła Ashley. - Mogę się z nim pobawić w 

dziecięcym kąciku? 

 - To świetny pomysł, Ashley. Ale najpierw przebierz go 

w to. - Otworzyła szufladę i wyjęła małe spodnie od dresu, 
przygotowane właśnie na takie przypadki. - Potem możesz go 
zaprowadzić do dziecięcego kącika. - Wskazała głową w kąt 
biblioteki, przeznaczony specjalnie dla przedszkolaków. Był 
tam stolik, drewniane klocki i domek dla lalek. 

Ashley kiwnęła głową i odprowadziła Marka. 
 - Zabawki? - zdziwił się Rand. - W bibliotece? 
 - To są dary lub rzeczy z przeceny - wyjaśniła Jamie. 
 -  Chciałam stworzyć takie miejsce, gdzie małe dzieci 

mogłyby się czymś zająć, kiedy ich rodzice przeglądają 
książki. 

Rand z niedowierzaniem pokręcił głową. 
 - Prowadzisz tę bibliotekę zupełnie inaczej niż robiono to 

w mieście, w którym się wychowywałem. Nie wolno tam było 
hałasować, a na samą myśl o maluchach biegających dookoła 
bibliotekarka dostałaby ataku serca. Była jedną z... 

 - Daruj sobie stereotypy. - Jamie wyszła zza biurka. 

Dostrzegła, że Rand ją obserwuje. Starała się ignorować nagłe 
bicie serca wzbudzone jego pożądliwym wzrokiem. 

 -  Łamiesz wszelkie stereotypy - powiedział Rand, 

ruszając za nią. - Jamie, ja... 

Nie miał okazji dokończyć. Trąba powietrzna w krótkiej 

dżinsowej spódniczce i kurtce pojawiła się nagle i wpadła 
pomiędzy nich. 

 - Cześć, Jamie, możesz mi pożyczyć samochód? 
 -  zapytała zdyszana nastoletnia brunetka, której gęste 

włosy były pokryte pianką i lakierem, tworząc zadziwiającą 
fryzurę. - Muszę pojechać do centrum. 

 - Mówisz tak, jakby była to sprawa życia i śmierci 

 -  odparła Jamie tonem, który, miała nadzieję, wyrażał 

zrozumienie i sympatię. Naprawdę ogarnęło ją przerażenie. 
Nie jej kuzynka Saran! Nie teraz! 

 - Bo jest! - upierała się Saran. - Ta czarna skórzana 

spódnica, o której marzyłam, jest teraz na wyprzedaży z 
czterdziestoprocentową zniżką. Muszę zdążyć, Jamie. 

 - Skórzana spódnica? - Jamie zmarszczyła brwi. 
 - Wiesz, Saran, nie przypuszczam... 
 - Nie próbuj mnie nawet przekonywać - przerwała 

gwałtownie Saran. - Przeczytałam w magazynie, że każda 
kobieta powinna zainwestować w czarną skórzaną spódnicę i 
nosić ją do butów na wysokich obcasach. 

Rand bezskutecznie próbował powstrzymać śmiech. 
 - Kim pan jest? - Saran zmierzyła go wzrokiem. Oczy 

miała ciemnobrązowe, ale była wystarczająco podobna do 
Jamie, by Rand domyślił się, że są spokrewnione. 

 

- Nazywa się Rand Marshall i pracuje w firmie 

ubezpieczeniowej - wyjaśniła cierpliwie Jamie. - A to moja 
kuzynka, Saran Saraceni - przedstawiła ją Randowi. 

 - Aha... - Saran wzruszyła ramionami i natychmiast 

straciła zainteresowanie nieznajomym. - Myślałam, że to może 
ten szurnięty dentysta, który za tobą  łazi. Co ci dzisiaj 
przysłał, Jamie? 

Rand zastrzygł uszami. 
 - Szurnięty dentysta? - powtórzył. 
 - Tak. Kompletny czubek - pogardliwie dorzuciła Saran. - 

Nie uwierzyłby pan, jakie przysyła jej prezenty. Kwiaty, 
słodycze, balony i pluszowe zwierzaki. Jamie przeznacza to 
wszystko na nagrody, kiedy dzieciaki ze świetlicy grają w 
bingo. Jamie skrzywiła się. 

 - Saran, proszę cię! Wystarczy! 
Wargi Randa drgnęły. Rozbawiło go to, że taki playboy 

jak Daniel może być postrzegany jako szurnięty dziwak. 

 - Jak słyszę, masz oddanego adoratora - zauważył. 
 - Tylko dlatego, że powiedziałam mu „nie", a on nie 

chciał się z tym pogodzić - odparła chłodno Jamie. 

 -  Rozumiesz?  Zresztą doktór Wilcox adoruje głównie 

siebie. I żywi zupełnie nieuzasadnione przekonanie, że 
wszystko mu się należy. 

 - A co gorsza, przyjaciółka Jamie, Angela, pracuje w jego 

gabinecie i jest w nim zakochana do szaleństwa - dodała 
Saran. 

 -  Rzeczywiście interesujący zbieg okoliczności - 

powiedział Rand. Zastanawiał się, czy Daniel wie o tym. 
Chyba nie. Jak zauważyła Jamie, Daniel zazwyczaj bywa 
zajęty wyłącznie sobą. 

 -  Cała ta sytuacja jest ogromnie kłopotliwa - stwierdziła 

Jamie z wyraźnym niesmakiem. - Wolałabym o tym nie 
mówić. 

 - Dobrze, porozmawiajmy o czymś innym - zgodziła się 

Saran. Zerknęła na Randa i zmrużyła oczy. - Spotyka się pan z 
Jamie? 

 - Saran! - syknęła Jamie przez zaciśnięte zęby. Rand 

parsknął śmiechem. 

 - Jeszcze się nie umówiliśmy, ale żywię pewne nadzieje. 

Może w sobotę, Jamie? 

 - A może dzisiaj? - wtrąciła Saran. - Moglibyście pójść na 

kolację, a wtedy nie musiałabym oddawać ci samochodu przed 
szóstą,  żebyś mogła wrócić do domu. Będę mogła bez 
pośpiechu zrobić zakupy. 

Jamie westchnęła głęboko. Myśl o zakneblowaniu Saran 

wydała się jej niezwykle kusząca. 

 - Znakomity pomysł. - Rand się  uśmiechnął. Ta mała 

kuzynka stworzyła znakomitą okazję, by spróbować jeszcze 
raz. Wykorzystał ją. - Zjesz ze mną kolację, Jamie? 

 - Nie, przykro mi, ale naprawdę nie mogę - odparła. 

 -  Znam  świetną chińską Rest... Nie? - Rand spojrzał na 

nią zdumiony. 

Jamie pokręciła głową. 
 - Ale dziękuję za zaproszenie - dodała z wymuszoną 

uprzejmością. 

„Nie?" Słowo to odbijało się echem w głowie Randa. 

Znowu „nie"? Poczuł zniechęcenie. Mógł znosić jej upór przez 
jakiś czas, ale bez przesady. 

 - Dlaczego nie? - usłyszał własny głos. - Masz jakieś inne 

plany? 

 - Nie, nie ma innych planów - powiedziała zgryźliwie 

Saran. - Po prostu Jamie nie spotyka się z nikim, kto nie 
przedstawi przynajmniej dwóch listów polecających i 
zaświadczenia od pastora. Może mi pan wierzyć, że jej życie 
towarzyskie na tym nie zyskuje. 

 - Saran, skręcę ci kark - obiecała słodkim głosem Jamie. 

Saran uśmiechnęła się, bynajmniej nie przestraszona tą 
groźbą. 

 - Jeśli dasz mi kluczyki do samochodu, wyniosę się stąd i 

przestanę ci przeszkadzać. 

 - Możesz pożyczyć wóz, ale masz go oddać przed szóstą. 

Muszę wrócić do domu. 

Gdy tylko Saran wybiegła, natychmiast pojawiła się 

bardzo zirytowana Cindy. 

 - Panno Saraceni, nie zostanę ani chwili dłużej z tymi 

bachorami. Jeden z nich mnie ugryzł! - Wyciągnęła rękę. - 
Proszę spojrzeć na ślady po zębach! Ten mały wampir niemal 
wyssał mi krew! 

Podczas gdy Jamie usiłowała uspokoić Cindy, Rand 

wyszedł z biblioteki. Zauważył Saran otwierającą drzwi do 
czystej, srebrzystoszarej hondy civic. 

 - Hej, Saran! - zawołał. 
Dziewczyna obejrzała się i zaczekała, aż podejdzie bliżej. 

 - Co to za imię: Saran? - spytał z uśmiechem Rand. - 

Skrót od nazwiska, czy co? 

Saran zrobiła zbolałą minę, jakby zbyt często zadawano jej 

to pytanie. 

 - Powinno być Sara Ann, ale rodzina opuściła jedno „a" i 

zapomniała o dodatkowym „n" na świadectwie urodzenia, 
więc zostało: Saran. Gdyby pan znał moich rodziców, to by 
się pan nie dziwił. Jeszcze, jakieś pytania? 

 - Jedno. Dasz się przekupić i podasz mi numer telefonu 

twojej kuzynki, Jamie? 

 -  Przekupić? - jęknęła. - To znaczy, że mi pan zapłaci? 

Pieniędzmi? 

 -  Gotówką. - Rand uśmiechnął się. - Może chciałabyś 

nową bluzkę do tej czarnej skórzanej spódnicy? 

Sięgnął do portfela i wyciągnął dwudziestodolarowy 

banknot. Saran otworzyła szerzej oczy. Podobała mu się ta 
dziewczyna, więc dołożył jeszcze dziesięć dolarów. 

 - Da mi pan trzydzieści dolarów? - Wyciągnęła rękę, a 

potem cofnęła ją nagle. - Nie jest pan zboczeńcem ani kimś w 
tym rodzaju, prawda? - zapytała ostrożnie. Rand stłumił 
uśmiech. To miło,  że dziewczyna miała skrupuły, sprzedając 
numer telefonu swojej krewnej. 

 -  Słowo honoru. Po prostu jestem wielbicielem twojej 

kuzynki. Jak ten dentysta - dodał sucho. 

Saran wzięła pieniądze i wyrecytowała numer telefonu, 

który Rand zapisał starannie na swojej książeczce czekowej. 

 - Jest pan tak samo zwariowany jak on - stwierdziła, 

wpychając banknoty do torebki. - Traci pan czas i pieniądze, 
chodząc za Jamie. Nigdy się z panem nie umówi. 

 - Kiedy ogromna siła napotyka nieruchomy obiekt... - 

rzekł w zamyśleniu Rand. - W fizyce... 

 - W fizyce? O rany! Znikam stąd. 

Saran zupełnie straciła zainteresowanie całą rozmową. 

Wskoczyła do samochodu i odjechała, przyciskając klakson. 

Rand wrócił do biblioteki w chwili, gdy matki 

wyprowadzały z niej swoje pociechy. 

Jamie wysłała Cindy do świetlicy i zerknęła na zegarek. 

Miała wrażenie,  że do szóstej została cała wieczność. 
Zastanawiała się, czy nie pójść do baru Milliesa na filiżankę 
kawy. Zazwyczaj była tak mocna, że działała jak zastrzyk 
czystej kofeiny. 

Tuż przed nią na biurku pojawiła się nagle puszka coli. 

Jamie podniosła głowę i spojrzała wprost w twarz Randa. 

 - Wróciłeś! Uśmiechnął się krzywo. 
 - Cieszysz się, że mnie widzisz. Jestem pewien, że przez 

chwilę widziałem radość w twoich oczach. Proszę. 

 -  Przysunął jej puszkę. - To dla ciebie. Pomyślałem,  że 

chętnie się napijesz. Ja o tej porze zwykle potrzebuję czegoś 
takiego. 

Wiedziała, że nie powinna niczego od niego przyjmować. 

Ale ten natręt miał rację. Była spragniona. Musiała się napić. 
Otworzyła puszkę i wypiła jeden łyk. 

 -  Myślałaś,  że sobie poszedłem? - zapytał z uśmiechem 

Rand. 

 - Tak. Miałam nadzieję, iż w końcu zrozumiałeś, że nie... 
 - Pięć pięć pięć dziewięć siedem dwa pięć - wyrecytował 

z triumfem Rand. 

Jamie niemal się zakrztusiła. 
 - To... to mój numer telefonu! - Szeroko otworzyła oczy. - 

Jak... 

 - Kuzynka Saran. Nie potępiaj jej zbytnio. Zanim podała 

mi numer, sprawdziła, czy nie jestem przypadkiem 
zboczeńcem. 

 - Niech no tylko... 

 -  Nie  bądź dla niej zbyt surowa, Jamie. Złożyłem jej 

propozycję nie do odrzucenia, jak można by to określić. Saran 
nie jest tak niedostępna i niechętna jak ty. 

Jamie spojrzała na niego gniewnie. 
 - Saran ma siedemnaście lat, prawie osiemnaście, i uważa 

naukę za stratę czasu. Jej życiowym celem jest wyjazd do 
Nowego Jorku i kariera modelki, której ukoronowaniem będą 
zdjęcia w kostiumie kąpielowym na okładce „Sports 
Illustrated''. 

 - To zdolna dziewczyna, choć trochę za niska. - Rand 

wzruszył ramionami. - Może jej się uda. 

Znał się na tym. Spotykał się z tyloma modelkami, że 

mógłby prowadzić agencję. 

 -  Proszę cię, nie mów jej takich rzeczy. Już dość mamy 

kłopotów, by utrzymać  ją w szkole przez te ostatnie dwa 
miesiące. 

 - My? 
 - Moi rodzice i ja. Oni są jej prawnymi opiekunami. 

Matka Saran nie żyje, a ojciec to relikt ery hippisów. Wiecznie 
wędruje do Nepalu czy Maroka. Byle nie do New Jersey. 
Rodzice nie mają nic przeciwko jej wyjazdowi do Nowego 
Jorku, pod warunkiem, że skończy szkołę i stanie się 
pełnoletnia. Ale ja uważam, że powinna kształcić się dalej i... 

 - Jestem kimś w rodzaju eksperta w kwestii konfliktu 

własnych celów i rodzinnych oczekiwań - przerwał jej Rand. - 
Niech mała sama decyduje, Jamie. Nie możesz od niej 
wymagać, by żyła tak jak ty. Macie zupełnie różne 
osobowości. Ty jesteś naprawdę niezwykła - dodał. - Czy 
rzeczywiście żądasz referencji, zanim zjesz z kimś kolację? 

 - Oczywiście, że nie. - Jamie westchnęła ciężko. 
 - Saran przesadza i bez przerwy dramatyzuje. - Spojrzała 

na niego uważnie. - Ale prawdą jest, że nie umawiam się z 
obcymi. 

 - A czy ja jestem obcy? Podałem ci wszystkie ważne 

informacje o sobie - przypomniał. - Wiesz o mnie więcej niż 
ja o tobie. 

 

- Mam dwadzieścia pięć lat, dyplom z 

bibliotekoznawstwa, nie jestem i nigdy nie byłam mężatką. - 
Za jego przykładem streściła swoją biografię. 

 - I podnieca cię stawianie oporu facetom - dodał. 
 - To nieprawda! 
 - Prawda. Strzeżesz swojego numeru telefonu, jakby to 

był tajny szyfr szpiegowski. Zakładam jednak, że od czasu do 
czasu podajesz go jakiemuś szlachetnemu człowiekowi, 
którego uznasz za godnego rozmowy z tobą przez telefon. A 
co masz w planie na później? Rozmawiasz z tym biedakiem 
przez telefon, a potem... 

 - Po kilku rozmowach, jeśli mi się spodoba, mogę przyjąć 

zaproszenie na lunch. - Jamie zmarszczyła brwi. 

 - Po co ci to właściwie opowiadam? Po co w ogóle tracę 

czas na tę rozmowę? 

 - Czy to są pytania retoryczne, czy też oczekujesz na nie 

odpowiedzi? 

 - Nie sądzę, by zainteresowała mnie twoja odpowiedź. 
 - Nie, chyba nie. - Rand roześmiał się. - Ale i tak ci 

odpowiem. Rozmawiasz ze mną, bo chcesz, żebym był blisko. 
Pociągam cię, panno Saraceni. Podniecam cię, nie uznaję 
odmowy i sądzę, że wbrew sobie jesteś mną zaintrygowana. 

Zaczerwieniła się. 
 -  Naprawdę jesteś zarozumiałym gorylem, czubkiem, 

osłem... - Jakie jeszcze epitety wtedy wymieniał? Była zbyt 
zdenerwowana, by je sobie przypomnieć. 

 - Trafiłaś. - Rand uśmiechnął się, wspominając wszystkie 

erotyczne sceny ze swoich powieści. - Teraz ja muszę ci 
powiedzieć,  że cudownie wyglądasz, kiedy się gniewasz. 
Jesteś namiętna, ognista i podniecająca.' 

Zwinnie ominął biurko i stanął obok niej. O wiele za 

blisko. Czy nie słuchała kiedyś pewnej starej ballady, która 
mówiła,  że niebezpiecznie jest znaleźć się zbyt blisko 
mężczyzny? Jamie miała wrażenie,  że znów słyszy ten tekst. 
Odetchnęła głęboko. 

 - Nie wolno tutaj wchodzić. Przepisy mówią,  że to 

miejsce tylko dla personelu. 

 - A ty zawsze przestrzegasz przepisów, prawda, panno 

Jamie? - zadrwił i przesunął palcem po delikatnej linii jej 
podbródka. 

Jamie drgnęła jak oparzona. 
 - Tak, zawsze ich przestrzegam. Po to są przepisy. 
 -  Złapałaś mnie, dziecinko. - Rand roześmiał się 

chrapliwie. - Wiesz, że muszę ci się sprzeciwić. 
Przypuszczam, że tego właśnie chcesz. - Przesunął się o kilka 
kroków, niemal przygniatając ją do krawędzi biurka. - Założę 
się, że są jakieś przepisy, które me pozwalają, by bibliotekarka 
w pracy całowała się z czytelnikiem. Ale przepisy są po to, by 
je łamać. 

W głowie się jej kręciło, ale zdołała się nieco odsunąć. 

Wydawał się tym rozbawiony. Twarz Jamie pokrył rumieniec, 
krew szumiała jej w uszach. Czy chciał  ją pocałować? Czy 
ona tego chciała? 

 - Jeśli natychmiast stąd nie wyjdziesz... - zaczęła. Ku jej 

przerażeniu głos miała gardłowy, niski i wcale nie brzmiący 
stanowczo. 

Raz jeszcze spojrzał na nią z rozbawieniem, po czym 

obszedł  długie, wygięte półki i stanął po drugiej stronie 
biurka. 

 - Czy teraz jesteś zadowolona? Stoisz za biurkiem, a ja 

nie. Nie naruszyliśmy żadnych przepisów. 

Jak mu się udawało mówić tonem drwiącym i 

uwodzicielskim równocześnie, pomyślała Jamie, usiłując 

odzyskać panowanie nad sobą. Musiała się pozbyć tego 
człowieka. 

 - Wybacz. Muszę sprawdzić, co z Cindy i dziećmi - 

oświadczyła, dumnie unosząc głowę. Ruszyła do świetlicy. 

 - Nie wybaczę. - Silna dłoń Randa zamknęła się na 

przegubie jej dłoni i zatrzymała dziewczynę w miejscu. 

 - Nie powiedziałaś mi jeszcze, co się dzieje podczas tej 

wspaniałej randki z wybranym przez ciebie szczęściarzem. 
Wiesz, kiedy spotkasz się z tym ofermą, który w końcu zdołał 
zaliczyć trudny test telefoniczny. Nie wyjdę, dopóki nie 
rozwiążę tej zagadki. 

 - Puść mnie natychmiast. - Zacisnęła wargi w wąską linię. 
 - Opowiesz mi o swoich randkach? 
 - Jeżeli puścisz mnie w tej chwili! - warknęła. W miejscu 

gdzie jej dotykał, mrowiła skóra. - I jeśli obiecasz, że później 
natychmiast wyjdziesz! 

Rand puścił jej rękę. Przełknęła ślinę. Wiedziała, że powie 

mu wszystko, co chciał wiedzieć, byleby sobie poszedł. 

 - Ustalmy pewne fakty. Nie spotykam się z ofermami. 

Mężczyźni, z którymi się umawiam, to wrażliwi dżentelmeni. 

 - Nie wątpię, że w najgorszym sensie tego słowa 
 - parsknął Rand. 
 - Mam kontynuować? - Spojrzała na niego lodowatym 

wzrokiem. 

 - Och, zdecydowanie. Za skarby świata nie chciałbym 

stracić takiej okazji. 

 -  Więc kiedy zgodzę się  iść na lunch z dżentelmenem, 

ustalamy czas i miejsce spotkania, a potem jemy, rozmawiamy 
i odjeżdżamy, każde swoim samochodem. 

 -  Ależ oczywiście. - Rand błysnął  zębami w ironicznym 

uśmiechu. - Powiedz, ile musisz zjeść takich lunchów, zanim 
dojdzie do czegoś tak ryzykownego jak wspólna kolacja. 

Wieczorem! I... - udał,  że brakuje mu tchu z przerażenia - 
powrót jednym samochodem. Jamie zamarła w bezruchu. 

 -  Czas,  żeby pan wyszedł, panie Marshall. Nie mam ani 

czasu, ani ochoty, by słuchać, jak bawi się pan moim kosztem. 

 - Moja droga - roześmiał się - nie masz nawet pojęcia, co 

znaczy słowo „zabawa". I tak zresztą nie wiesz, co to takiego. 

Prychnęła oburzona, uniosła głowę i odeszła. 

Przynajmniej miała taki zamiar. Rand wyciągnął  rękę i 
chwycił ją za ramię, zatrzymując raz jeszcze. 

 - Teraz moja kolej. Powiem ci dokładnie, co myślę o 

twoich spotkaniach - oznajmił. 

 - Nie chcę tego słuchać. 
Próbowała się wyrwać, ale nie zdołała, mimo że Rand 

trzymał ją tylko jedną ręką. 

 

- Zachowujesz się w stosunku do mężczyzn jak 

dziwaczka - mówił dalej, ignorując jej słowa i próby 
oswobodzenia się. - Jesteś osobą bez serca, a twoje zasady są 
tak surowe, że możesz stanowić wzór staroświeckiej, nudnej 
bibliotekarki. - Wykrzywił się. - Przy tobie chłopcy z 
ubezpieczeń to szaleńcy, którzy chwytają  życie pełnymi 
rękami. 

 - Nie interesuje mnie to, co o mnie myślisz - odparła 

chłodno. Przestała się wyrywać, usiłując zachować resztki 
godności. - Jestem przekonana o słuszności zasad, którymi się 
kieruję. 

 -  Jesteś po prostu zboczona na punkcie zachowania 

samokontroli. Związek z tobą byłby równie przyjemny jak 
życie w Rosji za czasów Stalina. 

Zmrużyła oczy, aż zaczęły przypominać  wąskie, 

migotliwe szparki. 

 - Przypuszczam, że według ciebie każda kobieta powinna 

chodzić w krótkiej, skórzanej spódnicy i w butach na 

wysokich obcasach, i uganiać się za każdym mężczyzną, który 
skinie na nią palcem. 

 - To jeden koniec skali. Ty jesteś na przeciwnym i 

musztrujesz swoich nieszczęsnych wielbicieli, strzelasz z bata, 
pokazujesz marchewkę, pociągasz za sznurki... 

 - Znasz jeszcze jakieś banalne powiedzonka? - rzuciła 

Jamie. - Warto uzupełnić tę listę. 

 - Pewnie. - Szelmowski uśmiech wykrzywił mu wargi. 

Oczy błysnęły wyzywająco. - Oto najbardziej banalny ze 
wszystkich banałów. Kłótnia przyszłych kochanków w 
zwarciu. 

I zanim Jamie zdołała się odezwać, poruszyć czy choćby 

odetchnąć, pochwycił  ją w ramiona. Czuła jego siłę, każdy 
napięty mięsień. Przez ułamek sekundy była zbyt 
zaszokowana, by walczyć, a potem zaczęła mówić jak 
nakręcona: 

 -  Pańskie neandertalskie zaloty wcale mnie nie bawią, 

panie Marshall. Próbowałam być uprzejma, ale posunął się 
pan za daleko. Proszę mnie natychmiast puścić, bo... 

 -  Będziesz krzyczeć? - zapytał zaciekawiony. Opuścił 

głowę i musnął wargami jej usta. - Nie możesz, jesteśmy 
przecież w bibliotece. 

Przesunął zuchwale dłońmi po jej ciele. Jamie walczyła z 

ogarniającym ją  słodkim ciepłem, które budziło dreszcze i 
zaćmiewało umysł. 

 - Będę krzyczeć tak głośno, że w ciągu minuty zjawi się 

tu policja - ostrzegła. Czuła, jak kręci się jej w głowie. 

 - Mmm, naprawdę? - zmysłowo pieścił wargami jej ucho. 
 - Zaskarżę cię. 
Ciążyły jej powieki, otwierała je z trudem. Miała ochotę 

rozluźnić się, przytulić do Randa i rozkoszować się jego siłą. 
Policzki poczerwieniały jej ze wstydu, gdy przyznała się przed 
sobą, że chciałaby, by te ręce pieściły ją aż do... do... 

Najwyższym wysiłkiem woli opanowała się, szarpnęła w 

tył i spojrzała gniewnie. 

 - Znam prawie wszystkich policjantów w mieście. 

Zamkną cię... 

 - Najpierw muszą mnie o coś oskarżyć - wymruczał Rand, 

zupełnie nie przestraszony jej groźbami. Znów zaczął pieścić 
wargami, tym razem szyję dziewczyny. - O co? 

Jamie jęknęła. Przepłynęła przez nią  gęsta, gorąca rzeka 

wrażeń, a ona walczyła z jej prądem. 

 - O napastowanie. 
Znów usiłowała się wyrwać. Rand nie rozluźnił  uścisku. 

Odruchowo poruszyła się znowu, ale zrobiła to mało 
zdecydowanie. 

Popełniła poważny błąd. Rand wydał dziwny dźwięk: 

połączenie śmiechu i jęku. 

 -  Myślę,  że trudno będzie rozstrzygnąć, kto kogo 

napastuje, Jamie. - Głos mężczyzny stał się bardziej gardłowy. 
- Jamie. - Pochylił uwodzicielskie i wygłodniałe wargi. 

 - Nie - zaprotestowała słabo. Choć umysł nakazywał jej 

go odepchnąć, ciało odmówiło posłuszeństwa. 

 - Tak - szepnął. - O, tak. Rozchylił wargi i pocałował ją 

mocno. 

Nie była przygotowana na tę oszałamiającą falę 

pożądania. Rand był taki wielki i silny. Wzbudzał doznania, 
jakich nigdy przedtem nie doświadczyła. Zamknęła oczy, 
zrezygnowała z walki i objęła go za szyję. 

Głęboko w jej brzuchu pulsował  żar, ciało ogarniał 

dreszcz. A pocałunek trwał i trwał, stawał się coraz głębszy, 
gorętszy, bardziej pożądliwy. Na świecie istniał ja tylko Rand, 
zdominował jej myśli i ciało. Przytulona do niego, poruszająca 
się zmysłowo w jego ramionach, czuła rozkosz tak głęboką, że 
graniczącą z bólem. 

A potem nagle, niespodziewanie wszystko się skończyło. 

Rand przerwał pocałunek i odsunął się. 

Patrzył na nią lśniącymi ciemnymi oczami. Miał wrażenie, 

że wybuch namiętności całkiem pozbawił go sił. Tego 
fenomenu bohaterowie Bricka Lawsona doświadczali często, 
jednak ich twórca dotąd go nie przeżył. Nie Rand Marshall, 
sprawny podrywacz, którego emocje były zawsze oddzielone 
od znakomitej techniki. 

Aż do dzisiaj. Erotyczne pożądanie połączyło się z 

głębszymi emocjami, by eksplodować w namiętnym 
rozpaleniu. Nigdy jeszcze żaden pocałunek tak go nie 
poruszył. W dodatku byli w bibliotece, miejscu niezbyt 
romantycznym. Ale Jamie była tak namiętna, tak gwałtownie 
drżała w jego ramionach, że szybko przekonał się,  że 
pocałunki mu nie wystarczą. 

Gdyby natychmiast się od niej nie oderwał, wyciągnąłby 

jej bluzkę spod paska i rozpiął guziki. A potem objąłby 
wargami sutki tak twarde i wypukłe,  że czuł ich kształt na 
swojej piersi. 

Przeszył go dreszcz pożądania. Skupił wzrok na jej 

wargach: różowych, wilgotnych i lekko opuchniętych. 

Jamie przyglądała mu się. Pozostawiony na ustach i 

języku smak uderzał do głowy. Piersi miała nabrzmiałe, a 
sutki mrowiące i niezwykle wrażliwe. Między udami czuła 
ciepłą wilgoć. Oddychała nierówno, zarumieniona. Pragnęła 
go. Kiedy na nią patrzył, miała wrażenie,  że raz jeszcze jej 
dotyka. Była rozdarta wewnętrznie. Nie wiedziała, czy 
bardziej pragnie przytulić się mocno do Randa, czy uciec od 
groźby, jaką sobą przedstawiał. 

Jeszcze nigdy, w ciągu dwudziestu pięciu lat 

poukładanego  życia, nie doznała tak żywiołowego i silnego 
pragnienia, by połączyć się z mężczyzną. A przecież chłodna, 
spokojna Jamie nie należała do kobiet, które tracą  głowę z 

powodu pocałunku mężczyzny. Tym razem to się zdarzyło. 
Była przerażona. 

 - Musisz stąd wyjść - powiedziała jednym tchem. Ledwie 

rozpoznała własny głos. 

 - Teraz znam twoją tajemnicę. - Rand wykrzywił usta w 

leniwym uśmiechu. - Bibliotekarka wcale nie jest tak 
opanowana. 

Ogarnął  ją gniew. Czuła się zdemaskowana i bezbronna, 

co było nowym doświadczeniem, które wcale się jej nie 
spodobało. Ten bezczelny, zarozumiały, męski uśmieszek, 
drwiący ton głosu podziałał jak zapałka rzucona w kałużę 
benzyny. Natychmiast rozgorzała w niej wściekłość. 

 -  Wynoś się stąd! Jestem zdumiona tym, co zaszło! 

Śmiech Randa brzmiał uwodzicielsko i gardłowo. 

 - Skarbie, jesteś rozpalona i zakłopotana tym, co zaszło. 
Zarumieniła się. Wiedział, dlaczego, i kpił z niej. Była 

upokorzona. 

 -  Wychodzę teraz, Jamie. - Ton świadczył wyraźnie,  że 

wychodzi dlatego, że chce, a nie dlatego, że mu kazała. - 
Zadzwonię do ciebie - rzucił przez ramię, zmierzając do 
drzwi. 

 - Nie będę z tobą rozmawiać - zawołała. 
 - Owszem, będziesz - odparł uprzejmie. 
Nie będzie, przekonywała samą siebie. Zagubiony 

kontynent Atlantydy wynurzy się z morza, UFO wyląduje na 
trawniku przed Białym Domem, a New Jersey oderwie się od 
Stanów Zjednoczonych, zanim Jamie Saraceni zgodzi się 
ponownie rozmawiać z Randem Marshallem. 

ROZDZIAŁ TRZECI 
Jamie ogarniało przerażenie za każdym razem, kiedy 

dzwonił telefon. Dzwonili do jej siostrzeńców, ośmioletniego 
Brandona i siedmioletniego Timmy'ego, do ojca Ala, matki 
Maureen, do babci i przynajmniej z pięć razy do Saran. 

Nikt nie dzwonił do Jamie ani do jej siostry Cassie, 

rozwiedzionej matki obu chłopców. Cassie siedziała przed 
telewizorem. W domu Saracenich telewizor bez przerwy grał 
od „Wiadomości o świcie", aż po „Show Dawida Lettermana''. 
Siostra była całkowicie pochłonięta programem. 

Jamie zazdrościła jej. Czuła się niespokojna i spięta. Nie 

dlatego, że oczekiwała na telefon Randa, przekonywała samą 
siebie. W mieszkaniu mieli tylko jeden aparat, w zawsze 
zatłoczonej kuchni, tak że dyskretna rozmowa telefoniczna 
była rzeczą zupełnie niewyobrażalną. Gdyby Rand znowu 
zaczął te swoje seksualne insynuacje... 

„Skarbie, jesteś rozpalona i zakłopotana tym, co zaszło". 

W myślach zabrzmiało echo jego głosu. Pomyślała o 
zachłannych pocałunkach w bibliotece i puls jej przyspieszył. 

 - Czy ten miły, młody dentysta zajrzał dziś do biblioteki z 

jakimiś prezentami, kochanie? - spytała mama znad lalki, 
którą właśnie czesała. 

Jej dzieci, zarówno mól książkowy, Jamie, jak i łobuziak 

Cassie, nie lubiły lalek, więc matka sama zaczęła je 
kolekcjonować. Dzisiaj miała ich ponad trzy tysiące. 

Lalki z lat sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i 

osiemdziesiątych, ustawione były we wszystkich wolnych 
miejscach w domu. Kupowała, sprzedawała i wymieniała je ze 
wszystkimi zbieraczami w kraju. 

 - On nie jest miłym młodym dentystą, mamo. To czubek - 

stwierdziła Jamie. „Osioł, kretyn, dureń". Znowu usłyszała w 
myślach głos Randa i niemal się uśmiechnęła. - Nie widziałam 

go dzisiaj. Zrozumiał wreszcie, sądzę, że nie mam zamiaru się 
z nim umawiać. 

 - Mili młodzi dentyści nie rosną na drzewach, skarbie 
 -  zauważyła Maureen, ubierając lalkę w lśniącą suknię 

bez ramiączek. - Na pewno złapie go jakaś szczęśliwa, młoda 
dziewczyna. 

 - Mamo, Angela jest w nim szaleńczo zakochana 
 -  wyjaśniła cierpliwie Jamie. - Nawet gdyby Daniel 

Wilcox nie był czubkiem, którym zdecydowanie jest, nie 
mogłabym się z nim umawiać. 

 -  Jesteś naprawdę lojalną przyjaciółką. - Maureen 

zerknęła na córkę. - I wiem, że pewnego dnia, już niedługo, 
spotkasz odpowiedniego dla siebie mężczyznę. 

 -  Może już go spotkała - pisnęła Saran. Szeroko i 

niewinnie otworzyła swe wielkie piwne oczy. - Jakiś 
przystojniak był u niej dzisiaj w bibliotece. Rand Jakośtam. 
Jest dość przystojny, by występować w telewizji, choć 
sprzedaje polisy ubezpieczeniowe. 

 - Szacuje szkody - poprawiła odruchowo Jamie, rzucając 

Saran spojrzenie pełne wyrzutu. Nie zapomniała,  że ta mała 
żmija podała Randowi jej numer telefonu. 

 -  Dość przystojny, by występować w telewizji? - Matka 

wyglądała na zadowoloną. - Powiedz coś więcej, Jamie. 

 -  Wygląd o niczym nie świadczy - zauważyła kwaśno 

babcia. - Nawet nie chce mi się liczyć, ilu było przystojnych 
morderców. Wykorzystywali swój wygląd, by ukryć 
straszliwą, przestępczą naturę. 

 - Może przejrzę magazyny policyjne i sprawdzę, czy nie 

ma tam jego zdjęcia - odparła oschle Jamie. 

Babcia od czasu mafijnej masakry w Dniu Świętego 

Walentego była wielbicielką kryminałów i uznawała,  że 
człowiek jest winny, póki nie udowodni swojej niewinności. 

 - Udało mi się! Znalazłem strefę styku i przeskoczyłem na 

czwarty poziom! - krzyczał podniecony Brandon, używając 
niezrozumiałego  żargonu gier, którym ostatnio posługiwały 
się chyba wszystkie dzieci. Obydwaj z Timmym radośnie 
klaskali w dłonie. 

Biały kot i drugi w rude pręgi przebiegły przez pokój 

ścigane przez wielkiego czarnego kocura. Przewróciły stojącą 
na podłodze miskę prażonej kukurydzy, której zawartość 
rozprysnęła się wokół. 

Rand Marshall został zapomniany, gdyż cała rodzina 

ruszyła do działania, karcąc koty i wymiatając kukurydzę. 
Jamie odetchnęła z ulgą. Z powodów, których wolała zbyt 
dokładnie nie analizować, nie miała ochoty z nikim 
dyskutować na temat Randa. 

Niektórzy dziwiliby się pewnie, że dwudziestopięcioletnia, 

niezależna kobieta wciąż mieszka w domu z rodziną. Ale 
Jamie sama tak zdecydowała. Lubiła towarzystwo i 
zamieszanie. Nie pociągały jej codzienne powroty do pustego 
mieszkania, nieodmiennie uporządkowanego i cichego niczym 
grobowiec. 

Przez chwilę pozwoliła sobie na fantazje o powrotach do 

wymarzonego cichego gniazdka, które dzieliła z wymarzonym 
mężem. Wyobrażała sobie czarującą, wiejską kuchnię, 
staromodną sypialnię z sofą przy oknie, łóżko z baldachimem, 
masą poduszek i kołdrą, i ogień na kominku. Mąż, tak jak i 
ona, uwielbiałby czytanie w łóżku. Leżeliby obok siebie, 
zajęci lekturą, aż nagle spojrzeliby sobie w oczy i wtedy 
odłożyliby książki i objęli się... 

Jamie stłumiła tęskne westchnienie. Bardzo uważała, by te 

romantyczne marzenia pozostały dobrze skrywaną tajemnicą. 
Rodzina i przyjaciele widzieli w niej tylko metodyczną, 
prozaiczną Jamie i nie mogli się doczekać, aż pozna miłego, 

młodego człowieka i weźmie ślub w pięknej, białej sukni. Ona 
też tego chciała. 

Ale nie może być ani miłości, ani ślubu, dopóki nie pozna 

mężczyzny, któremu mogłaby w pełni zaufać. Bez uczciwości 
i zaufania wszelkie związki są tylko chwilowe. Tak jak ciąg 
romansów jej brata Steve'a czy katastrofalne małżeństwo 
Cassie. 

Długoletnia obserwacja brata i byłego szwagra 

wykształciła u Jamie rodzaj szóstego zmysłu, który pozwalał 
zdemaskować tych czarujących, egoistycznych 
wyzyskiwaczy, cynicznych i rozpieszczonych przez gromady 
kobiet. Zakochiwały się w nich, zwiedzione wyglądem i 
gładkimi słówkami. 

Tacy mężczyźni w ogóle jej nie interesowali. Szukała 

kogoś, kto pragnął emocjonalnego związku, a nie jedynie 
fizycznego zbliżenia. Mężczyzna jej marzeń powinien mieć 
poczucie humoru, by mogli razem się śmiać, podobnie jak ona 
ceniłby małżeństwo i rodzinę, i kochałby ją tak, jak ona jego. 

Taki człowiek musi istnieć. Czekała na niego przez całe 

życie. 

Kiedy obraz Randa stanął przed jej oczami, starała się go 

szybko wymazać. Jak ten drań  śmiał wkradać się w jej 
romantyczne, ukryte myśli! To było jak świętokradztwo. Rand 
Marshall był gorszy niż Daniel Wilcox i ci inni, kłamliwi 
podrywacze. Oni przynajmniej nie śmieli jej dotknąć, podczas 
gdy Rand nie zawahał się, by ją pochwycić, pieścić, całować... 

Stłumiła falę ogarniającego ją  żaru. Nie chciała mieć nic 

wspólnego z Randem Marshallem. Choć nigdy się tego nie 
dowie, był w jej życiu jedynym człowiekiem, który sprawił, że 
zapragnęła złamać własne zasady. 

Strumienie deszczu spływały po szybie jaguara, 

zaparkowanego przed biblioteką w Merlton. Był to najnowszy 
samochód Randa, jego radość i duma. Zajmował się nim jak 

ukochanym dzieckiem. Gdyby ktokolwiek powiedział mu trzy 
dni temu, że będzie prowadził tę importowaną czarną piękność 
do Merlton w czasie ulewy przypominającej biblijny potop, 
Rand uznałby go za szaleńca. 

Lecz jego ciało płonęło wspomnieniem wczorajszego 

spotkania z Jamie. Pamiętał jej dotyk, gorącą namiętność 
pocałunku, oczy lśniące inteligencją i zadziwiająco ciepły 
uśmiech. Nie mógł przestać o niej myśleć. 

To do mnie niepodobne, pomyślał. Rand Marshall, znany 

też jako Brick Lawson, przyzwyczajony był do panowania nad 
swoimi emocjami, tak jak panował nad losem swych 
bohaterów. Nigdy się nie angażował, czy to w stosunki z 
rodziną, czy z kobietami. Tak było o wiele łatwiej żyć. 

Już dawno uznał,  że seks sprawia o wiele więcej 

przyjemności niż zaangażowanie wzbudzone przez 
emocjonalny odlot, zwany przez niektórych miłością. Ale 
ostatniej nocy, choć niespokojny i sfrustrowany, jakoś nie 
szukał chętnej partnerki, przy której uwolniłby się z napięcia. 

Skrzywił się. Był tylko jeden sposób załatwienia tej 

sprawy. Musi iść z Jamie do łóżka i nasycić się nią, a potem 
zapomnieć. Nie będzie to trudne, gdy już się przekona, że jest 
taka sama jak inne kobiety. 

A jeśli nie? Jeśli po tym wszystkim będzie jej pragnął 

jeszcze bardziej? Zdenerwowany Rand próbował się uspokoić. 
Przestań myśleć, co będzie potem, upomniał się. Nie jesteś do 
tego przyzwyczajony. Nawet kiedy pisał, robił to bez 
pośpiechu, rozdział za rozdziałem, ku rozpaczy wydawców, 
którzy chcieliby wiedzieć, co stanie się z bohaterami. Ale skąd 
miał wiedzieć, co będzie w dziesiątym rozdziale, gdy był 
dopiero na trzeciej stronie? 

Mniej więcej w tym samym miejscu znalazł się z Jamie 

Saraceni: na trzeciej stronie. Pora, by napisać czwartą. 

Otworzył drzwi samochodu i pobiegł przez kałuże w stronę 
szerokich, szklanych drzwi biblioteki. 

Jamie wręczyła zebranym w świetlicy dzieciom po 

pomarańczy. Wykorzystywała to pomieszczenie, odkąd 
wprowadziła w życie nieoficjalny program zajęć 
pozalekcyjnych dla swoich nieoficjalnych podopiecznych. 
Miejscowe koło kobiet wielkodusznie ofiarowało pewną stałą 
sumę na codzienny poczęstunek, który Jamie musiała 
kupować i podawać dzieciom. 

 - Powiedz pannie Saraceni o kotku, Scotty - zachęcił 

kolegę jeden z chłopców. 

Jamie uśmiechnęła się do niego. 
 - Macic w domu nowego kotka, Scotty? - spytała. 

Chłopiec pokręcił głową. 

 - Ale  widziałem, jak ten duży chłopak wetknął kotka do 

skrzynki na książki. 

Jamie szeroko otworzyła oczy. 
 - Do skrzynki zwrotów? - powtórzyła z niedowierzaniem. 
Stojąca przed biblioteką skrzynka została przez miejscową 

pocztę wycofana z użytku i ofiarowana bibliotece. 
Pomalowana na pomarańczowo, nosiła napis „Tylko na 
książki, to nie jest skrzynka na listy". Ale ludzie i tak bez 
przerwy wrzucali tam korespondencję. 

 - Ktoś wsadził tam kotka? Może ucierpieć, kiedy spadnie 

na niego jakaś ciężka książka. 

Zmarszczyła czoło. Nigdy nie była wielbicielką kotów, ale 

mieszkała z siedmioma i ten fakt wywołał u niej pewną 
lojalność wobec tych zwierząt. 

 - Może być głodny. 
 

- Albo może nasiusiać na książki - zauważył 

entuzjastycznie jeden z malców. 

Wszystkie dzieci, prócz Scotty'ego, roześmiały się głośno. 

 - Nie opowiadam bajek, panno Saraceni - oświadczył z 

powagą. - Widziałem, jak chłopak wkłada tam kotka. 

Jaki mam wybór? pytała samą siebie Jamie, zmierzając do 

skrzynki zwrotów. Ulewa trwała, więc zabrała ze sobą 
parasolkę. Trzymając ją w jednej ręce, drugą szukała w pęku 
właściwego klucza. 

 - Mógłbym ci w czymś pomóc? - rozległ się męski głos. 

Jamie odwróciła się tak szybko, że niemal straciła równowagę. 
Zachowała ją, ale klucze upuściła w kałużę na chodniku. 

 - Rand - zawołała zaskoczona, a myśli ogarnął chaos. 
 - Mogę skorzystać z twojej parasolki? - spytał i przysunął 

się bliżej, nie czekając na odpowiedź. 

Ledwie uchwytny zapach perfum podrażnił mu nozdrza i 

Rand poczuł ukłucie pożądania. Pochylił się i wyłowił z 
kałuży klucze. 

 - Szukam pewnej książki - powiedział, kładąc kółko na jej 

dłoni. 

Rękę miał silną, ciepłą i tak dużą,  że niemal całkowicie 

przykryła jej dłoń. Jamie zadrżała mimo woli. 

Rand również zareagował na zetknięcie się ich rąk. 

Poruszony, odetchnął  głęboko i odchrząknął, próbując 
powrócić do zaplanowanej taktyki. 

 -  Sprawdzałem już w bibliotekach w Haddonfield i 

Cherry Hill. Pomyślałem, że spróbuję w Merlton. 

 -  Jeżeli biblioteka w Cherry Hill nie ma tej książki, to 

pewnie też jej nie mamy - odparła Jamie, próbując mówić 
rzeczowym tonem. 

Nie mogła się powstrzymać, by na niego nie patrzeć. 

Lubiła, jak błyszczały mu oczy. Lubiła o wiele za bardzo. 
Pamiętając o wczorajszym solennym postanowieniu, by 
trzymać się od niego z daleka, spróbowała wrócić do tematu 
książek. 

 - Jakiej książki szukasz? - spytała niepewnie. Zupełnie nie 

przypominała zwykłej, opanowanej Jamie. 

 - Jakiej książki? - powtórzył Rand. Przypomniał sobie 

przysłowie o wpadaniu we własne sidła. Powinien bardziej się 
starać. No cóż, było wiele sposobów. Jeżeli jeden zawodził, 
twórczy umysł podpowiadał następne. 

 - Będę z tobą szczery, Jamie. Nie szukam żadnej książki. 

- Szczerość przynosiła czasem różne skutki, ale tym razem 
postanowił zaryzykować. - Przyszedłem,  żeby znów cię 
zobaczyć. 

Radość przyprawiła ją o zawrót głowy. Walczyła z tym, 

próbując przypomnieć sobie wszystkie powody, dla których 
nie powinna widywać Randa Marshalla. Problem w tym, że 
teraz, w jego obecności, wszystkie wydawały się mgliste i 
nierealne. Mimo to nie poddawała się. 

 - Rand, to niemożliwe. 
 - Wytłumacz mi to dokładniej. - Roześmiał się. 
 - Zwykle nie włóczę się po bibliotekach, ale wiedząc, że 

tu będziesz, nie mogłem się powstrzymać. Od chwili naszego 
spotkania potrafię myśleć tylko o tobie. 

 - Ale kręcisz - odparła drżącym głosem. - Nie dam się 

poderwać na ten stary numer. 

 - Numer? Myślisz, że to numer? - Był oburzony. 
 - Tak się składa, że to prawda. Dlatego nie działa tak, jak 

powinna. Kiedy mam zamiar oczarować kobietę, robię to w 
odpowiedni, sprawdzony sposób. Gdybym chciał wyciąć ci 
jakiś numer, złapałabyś się na niego, dziecinko. I to tobie 
kręciłoby się w główce. 

Uznała te objawy gniewu za zabawne. Roześmiała się. 
 - Nie spotkałam dotąd nikogo, kto miałby o sobie tak 

wysokie mniemanie. 

 - Ty też nie jesteś lepsza. Wydaje ci się, że jesteś słodką 

małą figlarką. 

 -  Słodką małą figlarką? - roześmiała się  głośno Jamie. - 

To określenie rodem z lat dziewięćdziesiątych, ale zeszłego 
wieku. Jeżeli twoje uwodzicielskie teksty są podobnego typu, 
to kobiety, na które one działają, muszą mieć jednocyfrowy 
iloraz inteligencji. 

Spojrzał w jej roześmiane, kpiące oczy, a ona 

odpowiedziała mu wyzywającym spojrzeniem. 

Znowu poczuł żar w całym ciele. Musiał ją zdobyć. 
 - Zawsze musisz mieć ostatnie słowo, prawda? Ci 

biedacy, których zaszczycisz swoim numerem telefonu i 
spotkaniami podczas lunchu, nie mają u ciebie żadnej szansy. 

 - A te biedne idiotki, które zachwycają się tobą w roli 

wytrawnego podrywacza, też nie mają  żadnej szansy - 
odparła. 

 

- To nie rola. Jestem podrywaczem, jednym z 

najlepszych. 

 - Ale ostrzeżony to uzbrojony, jak słyszałam. Zresztą nie 

muszę się martwić. - Rozsądek podpowiadał jej, by 
natychmiast przerwać  tę rozmowę. Atmosfera stała się zbyt 
przesycona pożądaniem. Jamie kusiła go świadomie, 
pociągała... - Jestem całkowicie uodporniona na ciebie i 
innych przedstawicieli z twojego gatunku - dodała drwiącym 
tonem, który aż prosił się o ripostę. 

 - Może jesteś uodporniona na facetów takich jak ja 
 - Rand rozciągnął wargi w uśmiechu. - Ale na pewno nie 

na mnie. Udowodniłem to wczoraj. - Chwycił ją za ramiona i 
przyciągnął do siebie. - Przypuszczam, że jednak chcesz, bym 
udowodnił to po raz drugi. 

 - Nie chcę! - Ale strumyczki żaru rozbiegały się już 

gdzieś z okolicy brzucha. 

 - Byłem z tobą szczery - wyszeptał i wolno opuścił głowę. 

- Mimo twoich drwin i oskarżeń szczerze wyznałem,  że nie 
mogę przestać o tobie myśleć. Jesteś mi winna tę samą 

szczerość, Jamie. - Kusząco przesunął czubkiem języka 
wzdłuż jej górnej wargi. - Powiedz mi, że chcesz tego. 
Przyznaj się. Jamie niemal jęknęła. 

 - Nie - szepnęła resztką woli. 
 -  Jesteś najbardziej upartą kobietą, jaką spotkałem - 

wymruczał, całując delikatnie jej wargi. - Masz równie jak ja 
silną wolę. 

 - I za to mnie podziwiasz. 
Czuła na wargach jego ciepły oddech. Nozdrza wypełnił 

jej oszałamiający aromat: mieszanka mydła, płynu po goleniu 
i zapachu mężczyzny. 

 - Nie! - Złapał ją za biodra i przyciągnął wyżej ku sobie. - 

Lubię kobiety, które są uległe i... 

 - I naiwne? - podpowiedziała Jamie. 
Oparła dłonie o jego pierś, a kiedy zaczął całować jej 

szyję, odruchowo uniosła głowę, by ułatwić mu pieszczotę. 
Jednocześnie protestowała: 

 - Rand, nie. Nie możemy. Nie powinniśmy. 
 - Możemy, powinniśmy i zaraz to zrobimy. 

ROZDZIAŁ CZWARTY 
Usta, które dotknęły na jej warg, były gorące i 

wygłodniałe. Dziwny dźwięk wibrował jej w krtani, a wargi 
rozchyliły się przed śmiałym wtargnięciem języka. Drżąc z 
pragnienia i pożądania, ciało Jamie wtopiło się w muskularną 
sylwetkę Randa. Z wolna przesunęła ręce na ramiona, a potem 
objęła szyję mężczyzny. 

Rączka parasolki wsunęła się między nich, a czasza oparła 

na głowach. Nie zauważyli tego. Całowali się namiętnie. 

Przyciśnięte do żeber Randa piersi Jamie nabrzmiały. 

Spróbował wsunąć udo między jej nogi, ale barierę stanowiła 
wąska spódnica. Jęk rozczarowania wyrwał mu się z gardła - 
prymitywne wołanie godowe, niskie, i głębokie. Jamie 
zadrżała. 

Rand wprawnym ruchem dłoni podciągnął jej spódnicę. 

Wsunął kolano między nogi Jamie, przycisnął  ją do siebie, a 
wprawne palce gładziły pośladki i uda. 

Jamie czuła żar i moc jego pieszczot. Jęknęła z rozkoszy. 

Instynktownie zaczęła kołysać biodrami w subtelnym, 
erotycznym rytmie. Wszelkie poczucie miejsca i czasu zostało 
zmazane przez potęgującą się żądzę. 

Pocałunek był coraz mocniejszy, coraz bardziej 

pożądliwy. Oderwali się od siebie, gdy zabrakło im tchu. 
Zdezorientowana Jamie odstąpiła o krok, ale nie potrafiła 
oderwać wzroku od twarzy Randa. Oczy miał zmrużone, a 
wargi wilgotne. Poczuła, że spódnica zsuwa się wolno w dół. 
Aż nagle w pełni uświadomiła sobie, co robili i jak musiała 
wyglądać tutaj, przed biblioteką. 

Przestraszyła ją własna reakcja. Rand wziął ją w ramiona, 

a ona stała się dzikim stworzeniem, zmysłowym i kierowanym 
tylko emocjami. Nie zważającym na rozsądek i przyzwoitość. 

Mocno ściskając rączkę parasolki, pohamowała gorące łzy 

upokorzenia. 

 - Gdyby ktoś nas widział... 
Przełknęła  ślinę, wyobrażając sobie, jak wyglądała przed 

chwilą, przytulona do Randa, z podwiniętą spódnicą... 

 - Mogę stracić pracę, zachowując się w ten sposób. Rand 

przyglądał się jej oszołomiony i zdumiony. 

Kiedy jej dotknął, przestał nad sobą panować. 
Podmuch wiatru zmoczył go i Rand był wdzięczny 

naturze, gdyż to pomagało odzyskać rozsądek. 

 - Jamie, sam nie wiem, co powiedzieć. - Głos Randa 

brzmiał chrapliwie. - Masz rację. Czas i miejsce nie jest 
właściwe. Ale kiedy ty... kiedy ja... - Przerwał zakłopotany. 
Gdzie się podział jego dar przekonywania, teraz, kiedy 
naprawdę był mu potrzebny? 

Jamie czuła się lepiej, widząc, że Rand tak samo jak ona 

jest zakłopotany. Rozejrzała się i stwierdziła z ulgą,  że nie 
mieli świadków. 

 - Nikogo nie ma - szepnęła. - Powinniśmy podziękować 

pogodzie. Nikt przy zdrowych zmysłach nie spaceruje w takim 
deszczu. 

W tej właśnie chwili ze skrzynki na zwroty rozległo się 

miauczenie. 

 -  Słyszałeś? - mruknęła drżącym głosem. - Scotty 

powiedział, że tam jest kociak. Przyszłam to sprawdzić. 

Zamilkła. Pochyliła się, by otworzyć skrzynkę, a Rand 

trzymał parasolkę. W skrzynce były cztery książki, list i 
przerażony, miauczący kotek. Jamie szybko wyciągnęła 
biedne stworzenie. 

Oboje wciąż tkwili pod parasolem, stali blisko, dotykając 

się. Rand nie mógł się powstrzymać, by nie objąć Jamie w 
talii. Tylko po to, żeby ją i kota ochronić przed deszczem, 
przekonywał siebie. Ale w żaden sposób nie mógł 
wytłumaczyć żaru, który ogarniał jego ciało. 

 - Jeszcze jeden kot! - Jamie trzymała kociaka i próbowała 

nie zwracać uwagi na ciepło emanujące z ciała Randa. - Chyba 
nic mu się nie stało. 

 - Biedny zwierzak - powiedział Rand. 
 - Lepiej zabierzmy go do środka. - Jamie odsunęła się z 

wysiłkiem. Nie mogła się powstrzymać, by nie sprawdzić, czy 
Rand za nią idzie. 

Szedł. 
 - Przyjrzyjmy się dobrze temu maluchowi - powiedział, 

gdy stanęli w holu biblioteki. Pogłaskał kota. Zwierzątko było 
czarne jak węgiel, miało  żółte oczy i białe  łapki. - Wygląda, 
jakby nosił adidasy - zauważył rzeczowo. 

 - Nazwijmy go Trampek. To dobre imię dla niego. Jamie 

wstrzymała oddech, gdy Rand wsunął kciuk pod jej dłoń i 
pogładził wnętrze. Pozostałymi palcami nadal głaskał zwierzę. 

 - To zbyt pospolite, a ten kociak wcale nie jest zwyczajny. 

To rasowy kot, więc potrzebuje innego imienia... Reebok. 

Kciuk Randa wciąż przesuwał się od dłoni Jamie do 

przegubu. Spojrzała mu w oczy. Między nimi wciąż panowało 
erotyczne napięcie. 

 - Jamie, pójdź ze mną dziś wieczorem do domu - poprosił 

nagle Rand. 

Serce Jamie jakby zatrzymało się na moment, by zaraz 

ruszyć z oszałamiającą prędkością. 

 - Nie. 
 - Musisz wzbogacić swój słownik. - Wygiął wargi w 

drwiąco - uwodzicielskim uśmiechu. - Zbyt często używasz 
słowa „nie". Powiedz: tak, Jamie. Sama wiesz, że tego 
pragniesz. 

Czy Ewa i wąż prowadzili podobną rozmowę na temat 

pewnego owocu? Jamie przełknęła ślinę. 

 - Wcale nie. 
 - Ależ tak - zapewnił łagodnie. - I zrobisz to. 

 - Panno Saraceni, ma go pani! Ma pani kotka! - krzyknął 

Scotty z drugiego końca holu. Popędził w ich stronę, a za nim 
pozostałe dzieci. 

Rand zaklął pod nosem. Jamie poczuła ulgę. Wszystko 

działo się za szybko, a ona była zbyt wytrącona z równowagi, 
by zaufać własnym sądom. Niczego nie była już pewna, prócz 
tego, że straszliwie pragnęła Randa i nie mogła poddać się tym 
pragnieniom. 

Dzieci otoczyły ją i Randa; przepychały się, próbując 

dosięgnąć kotka. 

 - Czy ktoś może wziąć go do domu? - spytała z nadzieją. 
Wszystkie dzieci wyraziły takie pragnienie, a potem po 

kolei wyjaśniały, dlaczego jest to niemożliwe. Większość 
mieszkała w budynkach, gdzie nie było wolno trzymać 
zwierząt. Czyjś brat miał alergię na kocią sierść, a trójka 
malców stwierdziła, że karma dla zwierząt jest zbyt droga. 

 - Zatrzyma go pani, panno Saraceni? - poprosiło jedno z 

dzieci. Jamie powstrzymała grymas niechęci. Od początku 
wiedziała,  że do tego dojdzie, ale uznała,  że powinna jakoś 
zaprotestować. 

 - Mając w domu już siedem kotów... - zaczęła. 
 - Siedem kotów? - przerwał jej zdumiony Rand. Kiwnęła 

głową. 

 - A jedyna rzecz gorsza od życia z siedmioma kotami to 

życie z ośmioma. 

 - Pani ma dużo kotów - zgodziła się Ashley z piątej klasy. 

Spojrzała na Randa. - A czy pan ma jakieś zwierzęta? 

Pokręcił głową, a dziecko rozpromieniło się. 
 - Więc pan może go wziąć do siebie. 
 - Ja? - Rand speszył się. 
 -  Świetny pomysł! - Jamie wcisnęła czarnego kotka w 

ramiona Randa. - Trzymaj. Czy nie jest uroczy? 

 - Tobie jakoś udało się oprzeć jego urokowi - rzucił 

sucho. 

Kot... i on? Nigdy przedtem nie miał w domu zwierzaka. 

Nie hodował nawet roślin. Ale kotek był mały, miękki i 
miauczał  błagalnie, tuląc się do niego. Rand spoglądał to na 
zwierzątko, to na Jamie, to na wyczekujące twarze dzieci. 
Różowy języczek kotka wysunął się i maluch polizał mu rękę. 

 - Liże pańską dłoń! - zawołała Ashley. - Lubi pana! Wie, 

że pan jest jego nowym tatusiem. 

 

- Panie Marshall, jesteśmy bardzo wdzięczni,  że 

zaopiekuje się pan naszym małym kotkiem ze skrzynki. - 
Jamie spojrzała na niego z oszałamiającym uśmiechem. 

 - Trochę przesadziłaś - wymruczał. Niepokojący był fakt, 

że nie potrafił jej niczego 

odmówić - zwłaszcza wtedy, gdy Jamie uśmiechała się do 

niego w taki sposób. Znów poczuł na skórze szorstki języczek 
kotka. Zerknął na Reeboka i pogodził się z nieuniknionym. 

 - Panno Saraceni, mówiła pani, że możemy dziś zawiesić 

dekoracje na Dzień  Świętego Patryka - pisnęła chuda 
dziewczynka. 

 -  Oczywiście - zgodziła się Jamie. - Są w teczce, w 

świetlicy, na dużym stole. Jest tam też kilka rolek taśmy 
klującej. 

Zanim skończyła, dzieci popędziły już do świetlicy. Rand 

popatrzył za nimi. 

 - Próbuję zrozumieć, jak dałem się w to wplątać. 
 -  Pokręcił  głową. - Nie myślałem,  że pewnego dnia 

zostanę kocim tatusiem! 

 - Nabierzesz doświadczenia - stwierdziła sucho Jamie. - 

Zanim zostaniesz tatusiem dziecka, będziesz już 
zawodowcem. 

 - Dziecka? - Rand roześmiał się. - Ja? 
 - Dlaczego nie? Nie lubisz dzieci? 

 - Oczywiście, lubię dzieci. I chociaż zdaję sobie sprawę, 

jak wiele osób samotnie wychowuje swoje potomstwo, 
stanowczo twierdzę, że para powinna się pobrać, zanim będzie 
miała dziecko. 

 

- A, naturalnie, najsprawniejszy ze sprawnych 

podrywaczy nie planuje żadnego małżeństwa. 

 - To prawda - potwierdził chełpliwie. - Podoba mi się 

moje  życie dokładnie takie, jakie jest w tej chwili. Ty 
oczywiście chciałabyś wyjść za mąż - dodał z uśmiechem 
wyższości. - Odkąd swoją pierwszą Barbie ubrałaś w ślubną 
suknię, na pewno śnisz o kwiatach pomarańczy i białym 
welonie. 

 - Nigdy nie bawiłam się lalkami. Robi to moja matka, 

która jest kolekcjonerką lalek - wyjaśniła Jamie. Wolała 
zmienić temat. Nie wiedziała dlaczego, ale jego opinia o 
małżeństwie zepsuła jej nastrój. - W naszym domu są tysiące 
lalek. 

 - W naszym domu? - powtórzył Rand. - Mieszkasz z 

matką? 

Mówił tonem kogoś, kto zetknął się z dżumą i pytał o 

objawy tej choroby. Jamie usłyszała w jego głosie zdumienie, 
niesmak i przerażenie. Była dumna ze swojej rodziny i wcale 
jej nie przeszkadzało,  że mieszka razem z nią. Opowiedziała 
mu o siedmiu członkach klanu Saracenich, nie zapominając o 
starszym bracie Stevie, który często ich odwiedzał, choć nie 
mieszkał w rodzinnym domu na stałe. 

 - I wszyscy ci ludzie mieszkają z tobą w jednym domu? - 

Rand był wstrząśnięty. - Ostatni raz umówiłem się na randkę z 
dziewczyną, mieszkającą wraz z rodziną, kiedy byłem 
nastolatkiem. Ale wtedy wszystkie moje dziewczyny były 
nastolatkami. 

 - Więc naprawdę szczęśliwie się składa, że nie spotykasz 

się ze mną - odpaliła Jamie. 

 - Kiedy skończyłem trzydzieści lat, przestałem się 

spotykać nawet z takimi dziewczynami, które mieszkają z 
koleżankami - kontynuował. Nie, nie chce, nie może wplątać 
się w związek z kobietą, której życie przypomina odcinek 
serialu „Pełna chata". - To czasem bywa bardzo krępujące. 

Ale nie aż tak, jak obecność siedmiorga członków 

rodziny! 

 - I ty oskarżasz mnie, że jestem zbyt ostrożna! - 

zauważyła zgryźliwie Jamie. - Przyganiał kocioł garnkowi! 

 - Co chcesz przez to powiedzieć? Uśmiechnęła się z 

wyższością, a Rand zgrzytnął zębami. 

 - Chcę powiedzieć, że kontrolujesz swoje życie dokładnie 

tak samo jak ja. A może nawet bardziej. Ja przynajmniej 
mieszkam z innymi ludźmi, z którymi muszę się liczyć. Ty nie 
ryzykujesz nawet tego. 

Patrzył na nią zdumiony. Wspomnienia z całego  życia 

wirowały, zmieniały się jak szkiełka w kalejdoskopie. 
Zobaczył siebie nie jako swobodnego, nie zważającego na nic 
lekkoducha, ale człowieka sztywnego i ograniczonego... 
potwora samokontroli? Niemożliwe! 

 -  Tą psychoanalizą przekraczasz swoje kompetencje, 

skarbie. Tak się składa, że jestem najbardziej spontanicznym, 
beztroskim człowiekiem, jakiego znam. Po prostu nienawidzę 
niewygody, żądań i oczekiwań. - Podniósł zapalczywie głos. - 
Godzę się z tym w życiu zawodowym, ale nie towarzyskim. 
Idealna kobieta Randa Marshalla mieszka sama. Przychodzi i 
wychodzi z domu kiedy zechce, tak jak i ja przychodzę i 
odchodzę. Nic nas nie krępuje, liczy się tylko swoboda, 
niezależność i dyskrecja. 

Rand był przekonany, że niezależność i swoboda są 

jedynymi marzeniami kobiety, która mieszka z siedmiorgiem 
krewnych. A już seks nie jest możliwy w takich warunkach. 

 - Nigdy w życiu nie słyszałam o bardziej beznadziejnym, 

samotnym i nie spełnionym życiu. - Jamie popatrzyła na niego 
z uwagą. - Żal mi ciebie i tej twojej idealnej kobiety. Ale w 
końcu... może zasługujecie na siebie nawzajem. 

 - Nie współczuj mi - odparł ostro. - Moje życie wcale nie 

jest beznadziejne ani samotne, ani nie spełnione! Wręcz 
przeciwnie! 

Pomyślał o swoim domu, samochodach i wysokich 

honorariach. Mógł robić to, na co miał ochotę, kiedy miał 
ochotę i gdzie miał ochotę. Nikt niczego od niego nie żądał 
ani oczekiwał. Rodzice nie zapraszali go ani na wakacje, ani 
na święta. 

 -  Cóż, widocznie nie doceniam uroków tak wspaniałego 

życia - powiedziała Jamie, obrzucając go lodowatym 
wzrokiem. - Muszę teraz sprawdzić, co robią dzieci. - 
Odwróciła się i odeszła. 

 - Jamie! - krzyknął za nią. 
Wolał nie pamiętać,  że jeszcze przed chwilą gotów był 

zapomnieć o Jamie Saraceni, gdyż jej sposób życia zupełnie 
mu nie odpowiadał. Z niezrozumiałych powodów nie mógł 
pozwolić jej odejść. 

 - Muszę kupić jakieś rzeczy i jedzenie dla kota. Mogłabyś 

mi poradzić, co i gdzie. - Obdarzył  ją jednym ze swych 
najbardziej uwodzicielskich uśmiechów. - Pójdziesz ze mną? 
Jesteś ekspertem, skoro mieszkasz z siedmioma kotami. 
Umówmy się zaraz po pracy, o szóstej. Dobrze? 

 - Jestem pewna, że doskonale poradzisz sobie sam. 

Sprzedawcy w każdym sklepie z radością ci pomogą - odparła. 

Czuła się zraniona i rozgniewana. Postanowiła na zawsze 

usunąć Randa Marshalla ze swych myśli. Widziała, jak 
wzdrygnął się, gdy zaczęła mówić o rodzinie. Nie 
zaakceptował jej sposobu życia, a Jamie nie potrafiła tego 
łatwo znieść. 

Widziała, jak jej przystojny i czarujący brat raz za razem 

porzuca kobiety, patrzyła na cierpienie siostry, gdy została 
odepchnięta przez swego męża - kobieciarza. Przez wszystkie 
te lata była świadkiem takich dramatów i postanowiła, że nie 
przeżyje ich osobiście. Jak dotąd jej się udawało. To ona 
odrzucała, starannie sprawdzając, z kim się spotyka. 

Stanęła przed drzwiami świetlicy. 
Oczy Randa błysnęły. Nagle ogarnęła go taka wściekłość, 

że wcale by się nie zdziwił, gdyby stanął w płomieniach. 

 -  Jeżeli przejdziesz przez te drzwi, już nigdy mnie nie 

zobaczysz - zagroził. - Nie będę odgrywał roli zakochanego 
szczeniaka, przysyłał balonów, cukierków i kwiatów, żebyś 
miała co rozdawać dzieciom. 

Obróciła się na pięcie. Jej błękitne oczy płonęły gniewem. 
 - To dobrze! 
Patrzył na nią zaskoczony. Nie tego oczekiwał. 
 - Nie żartuję, Jamie - zapewnił. 
 -  Zdaję sobie z tego sprawę. Wyraziłeś się dostatecznie 

jasno. Nie będziesz marnował cennego czasu na kogoś, kto 
jest tak głupi, by mieszkać z rodziną. 

Gestem zniechęcenia przesunął  dłonią po włosach. 

Wygrywała z nim każde starcie i to było całkiem nowym 
doświadczeniem. Kobiety nie kłóciły się z Randem 
Marshallem, ale ze wszystkich sił starały się go zadowolić. I 
to właśnie lubił! 

Co powinien zrobić, co zrobiłby każdy szanujący się, 

dumny i ambitny bohater Bricka Lawsona? Powinien stąd 
wyjść. Nie musiał rozmawiać z tą upartą dziewczyną, która 
nie chciała zagrać roli, jaką dla niej zaplanował. Odwrócił się. 

I nagle zrozumiał. Już nigdy nie będzie z nią rozmawiał. 

Nie zobaczy jej uśmiechu, nie pocałuje jej. Już nigdy. Utraci 
szansę, by się z nią kochać. Rand usiłował zidentyfikować to 
niezwykłe uczucie, które go opanowało. Czyżby to był żal? 

Jamie otworzyła podwójne drzwi prowadzące do 

świetlicy. 

 - Nie odchodź. 
Dźwięk jego głosu, głęboki i męski, zatrzymał  ją w 

miejscu. Obejrzała się. Niebieskie oczy stały się czujne. 

 - Kiedy usłyszałem,  że mieszkasz z rodziną, pierwszym 

odruchem było uciekać natychmiast i nie oglądać się za siebie. 

Jamie milczała. Rand westchnął głęboko. 
 -  Ale  wciąż tu jestem. - Uśmiechnął się, drwiąc sam z 

siebie. - W południowym Jersey nie ma gór, gdzie mógłbym 
się ukryć. Okolica jest zupełnie płaska. A ja wciąż chcę, byś 
się ze mną umówiła. - Postąpił krok w jej stronę. - Dzisiaj? 

 - Nie mogę dzisiaj, Rand. - Słysząc to, ucieknie pewnie 

jak najdalej. I choć wiedziała,  że tak będzie lepiej, to jednak 
cierpiała. - Szkoła podstawowa w Merlton organizuje co roku 
wiosenny festiwal. Występują na nim moi siostrzeńcy. I te 
dzieci. - Ruchem głowy wskazała zatłoczoną  świetlicę. - 
Obiecałam, że przyjdę. 

Już się zaczyna, pomyślał Rand. Niechęć ogarnęła go 

niczym fala przypływu. Te irytujące rodzinne obowiązki, 
które utrudniały  życie. W ten sposób nie da się nawiązać 
przelotnego romansu! 

Zapomnij o tym, powiedział do siebie. Nie uda się. Cały 

pomysł od początku skazany był na klęskę. 

 - Wiosenny Festiwal w szkole podstawowej w Merlton, 

co? - Zmarszczył brwi. - Na pewno nie chciałabyś go opuścić, 
a ja nie śmiałbym o to prosić. - Wzruszył ramionami i 
odwrócił się. 

 - Rand. Znieruchomiał. 
 - Czy poszedłbyś ze mną na te szkolne występy? - spytała 

impulsywnie Jamie. Uświadomiła sobie, że był to jeden z 
nielicznych przypadków, kiedy zadziałała pod wpływem 
impulsu. 

 - Tak - odparł z takim entuzjazmem, jakby zaprosiła go 

do łóżka, a nie na szkolne przedstawienie. 

Nie pamiętał, kiedy był ostatnio tak ucieszony 

perspektywą zwykłej randki. Ale w końcu nie była to randka z 
typową zdobyczą Randa Marshalla. To była Jamie Saraceni i 
zdawał sobie sprawę,  że właśnie złamała dla niego dwie ze 
swoich kardynalnych zasad. Nie musiał przejść telefonicznego 
testu, wykreśliła też spotkania podczas lunchu. Osiągnął 
wyraźny postęp. 

Nagłe krzyki i wyraźny dźwięk przewracanych mebli w 

świetlicy zaskoczyły ich oboje. Kociak miauknął, 
przypominając o swojej obecności i potrzebach. Rand i Jamie 
rozstali się niechętnie, by zająć się swoimi podopiecznymi. 
Jamie wyjaśniła tylko Randowi, jak dojechać do jej domu w 
Merlton i podała godzinę spotkania. 

Wyszedł z biblioteki, gwiżdżąc skoczną melodię sprzed 

kilku lat. Tekst piosenki wyrażał radość ze świadomości,  że 
można łamać wszelkie reguły. Uznał, że to znakomity motyw 
na dzisiejszy wieczór. 

ROZDZIAŁ PIĄTY 
Wciąż jeszcze padał deszcz, gdy wieczorem Rand 

parkował przed domkiem z cegieł w zatłoczonej dzielnicy 
willowej Merlton. 

Przy takiej pogodzie zwykle zostawał w samochodzie, 

klaksonem przywołując dziewczynę. Dziś jednak sumiennie 
stawił czoło strugom deszczu i podszedł do frontowych drzwi. 

Zanim zdążył nacisnąć dzwonek, drzwi otworzyły się 

gwałtownie. Uśmiechnął się na widok nie skrywanej 
niecierpliwości Jamie. O tak, już nie jest taka twarda. Jeśli nie 
dziś, na pewno znajdzie się w jego łóżku przed weekendem. 

Tyle  że to nie Jamie otworzyła drzwi z tak ogromną 

szybkością. To była jej kuzynka Saran. 

Rand poczuł niewielkie, wyjątkowo małe, zapewnił siebie, 

uczucie rozczarowania. Obdarzył Saran swym najbardziej 
czarującym uśmiechem, wytrenowanym po to, by wywoływać 
omdlenie. 

 - Cześć. Jamie jest gotowa? 
Saran nie zemdlała. Przyglądała mu się ze spokojem. 
 - Nie mogę uwierzyć, że idzie pan, żeby oglądać ten cyrk 

- oświadczyła  śmiało. - Wiosenny Festiwal w Merlton jest 
straszny. Nawet rodzice boją się tam chodzić. Nie ma pan nic 
lepszego do roboty? Czy aż tak pan się napalił na Jamie? 

Dziwne, ale nie miał gotowych odpowiedzi na te pytania. 

Sam nie miał odwagi, by je sobie zadać. Z ulgą powitał starszą 
kobietę w czerni, która zjawiła się w małym przedpokoju. 

 - Dobry wieczór. - Kobieta wyciągnęła drobną, znaczoną 

błękitnymi  żyłami dłoń. - Nazywam się Saraceni i jestem 
babcią Jamie. Kim jesteś, młody człowieku? 

Rand szybko wyciągnął  rękę z kieszeni, wyprostował się 

po wojskowemu i uścisnął jej dłoń. 

 - Nazywam się Rand Marshall, pani Saraceni. Miło mi 

panią poznać - usłyszał własny głos. 

Przenikliwe, czarne oczy starszej pani zdawały się 

przyszpilać go do ściany. 

 - To ten facet z biblioteki, babciu - wyjaśniła Saran. 
 - Ale nie ten zwariowany dentysta, który przysyłał 

balony, cukierki i te wszystkie rzeczy - wtrącił szybko Rand, z 
uśmiechem, którym niezawodnie oczarowywał swoje 
rozmówczynie. 

Babcia wzruszyła ramionami. 
 - Szkoda. Chciałabym go poznać. Najbardziej lubiłam te 

mleczne czekoladki, które przysyłał Jamie. A migdały w 
cukrze też nie były złe. Jak na dentystę, dawał sporo słodyczy. 
Mam ochotę  iść do jego gabinetu i obejrzeć go sobie 
dokładnie. 

W tej właśnie chwili pojawiła się Jamie, ubrana w 

pikowane luźne spodnie i granatowy sweter, który podkreślał 
jaskrawy błękit oczu. Strój doskonale uwydatniał jej figurę: 
pełne piersi, wąską talię i kształtne biodra. Rand przełknął 
ślinę. 

 - Cześć, Rand - rzuciła gardłowo. 
Musiał odchrząknąć, zanim zdołał odpowiedzieć: 
 - Witaj, Jamie. 
Ich zapatrzenie przekroczyło ramy czasowe przewidziane 

na wymianę zwykłych, przyjaznych uśmiechów. Oboje nie 
zwracali uwagi na badawczy wzrok babci i Saran. Starsza 
kobieta i nastolatka wymieniły porozumiewawcze spojrzenia. 

 - Saran, weź to pudło Maureen. Zawieziemy je dziś do 

klubu - poleciła babcia, wyrywając Randa i Jamie ze 
zmysłowego oszołomienia. 

 - Ono jest ciężkie, babciu - jęknęła Saran. - Czy on nie 

mógłby go ponieść? 

 - Świetny pomysł. - Babcia klepnęła Randa po ramieniu. - 

Pudło jest w kuchni. Chodź za mną, młody człowieku. 

Rozbawiony Rand poszedł do kuchni znajdującej się obok 

salonu, gdzie stały obok siebie dwa duże telewizory. Na 
każdym siedział wielki kot. Ich ogony przesuwały się przed 
ekranami jak wahadła. 

Smuga czarnego futra przemknęła obok, dokładnie w tej 

chwili, gdy wyraźnie przekarmiony syjamski kot wyłonił się 
spod stołu. Stanął na tylnych łapach, wbił przednie pazury w 
spodnie gościa i prosząco zamiauczał. 

 - Siedem kotów, co? - mruknął Rand. 
 - Rand również ma kotka - oznajmiła z uśmiechem Jamie, 

przeganiając kudłatego natręta. - Byli dziś razem na zakupach. 

 - Reebok zbuntował się, nie chciał siedzieć w koszyku i 

niewiele brakowało, a wyrzuciliby nas ze sklepu. - Rand nie 
mógł oderwać wzroku od twarzy Jamie. Miała najbardziej 
nieodparty i pociągający uśmiech, jaki w życiu widział. - 
Wieczorem musisz wstąpić do mnie i zobaczyć, czy kupiłem 
mu wszystko, co powinienem - dodał gładko. 

Zanim Jamie zdążyła odpowiedzieć, babcia wtrąciła się do 

rozmowy, wskazując duże pudło w kącie. Rand zajrzał do 
środka. Wypełniały go... 

 - Głowy lalek? - powiedział głośno. 
 - Zdziwiłby się pan, ile kolekcjonerzy zapłacą za niektóre 

z tych głów - oświadczyła z dumą babcia. - Maureen, moja 
synowa, kupuje stare lalki na wyprzedażach, wyrzuca 
połamane tułowia, odnawia głowy i sprzedaje je za podwójną, 
a nawet potrójną cenę. 

 - Ach. - Rand spojrzał na pudło. - Ciekawe hobby. 
 - Maureen sprzedaje też lalki - zapewniła babcia. 
 - Rankiem chce zacząć przygotowania do sobotniej 

wystawy w klubie. Odniesie pan to pudło, panie Marshall? 

 - Możemy zatrzymać się po drodze - dodała Jamie. 

 - Mama z tatą musieli wyjść zaraz po kolacji z Cassie i 

chłopcami. Obiecałam babci i Saran, że podwieziesz je do 
szkoły. 

 - Ja je podwiozę? - powtórzył Rand, chwycił Jamie za 

ramię i zatrzymał  ją, kiedy babcia i kuzynka biegły już do 
samochodu. - Nie przypominam sobie, żebyś mnie o to pytała. 

 - 

Ponieważ zostałeś zwolniony z obowiązku 

telefonowania do mnie i zaproszenia na lunch, uznałam, że nie 
będzie ci to przeszkadzać. 

Zamiast czuć się urażonym, Rand wybuchnął  śmiechem. 

Jamie zażartowała z niego i sam nie wiedział, czemu wcale się 
tym nie przejął. Nie potrafił, gdyż Jamie uśmiechała się do 
niego zachęcająco. Nie mógł już doczekać się wieczoru. 

 - Ten wóz jest, no, niesamowity - pisnęła Saran z małego 

tylnego siedzenia, gdzie zajęła miejsce wraz z babcią. 

 - Jeden z tych zagranicznych modeli - orzekła kwaśno 

babcia. - Musiał kosztować tysiące dolarów. I pan szacuje 
szkody w ubezpieczeniach, panie Marshall? 

 - Ton głosu staruszki stał się ironiczny. - Nie sądziłam, że 

jest to tak dobrze płatne zajęcie. 

Oczywiście,  że nie było. Rand poczuł,  że rumieniec 

zalewa mu kark i pełznie na policzki. Pani Saraceni była 
naprawdę bystra. 

 - Mam nadzieję,  że nie będziesz miał pretensji, młody 

człowieku, że zadam ci osobiste pytanie. - Z tonu starszej pani 
wynikało, że zada je niezależnie od tego, czy będzie mu się to 
podobało, czy nie. - Czy próbujesz nielegalną drogą zwiększać 
swoje dochody? Bo jeśli tak, to pójdziemy piechotą. My, 
rodzina Saraceni, nie utrzymujemy kontaktów z handlarzami 
narkotyków czy specjalistami od wymuszania. 

Mógłby teraz wyznać,  że jest Brickiem Lawsonem, 

pomyślał Rand. W końcu lepsze to niż podejrzenie o 
przestępstwo. Zawahał się jednak. Jamie zerkała na niego 

badawczo. A jeśli się rozzłości, że ją oszukiwał, i postanowi, 
że nigdy już się z nim nie spotka? Była dostatecznie uparta, by 
dotrzymać takiego postanowienia. 

Ta perspektywa wzbudziła w nim dreszcze. Nie, nie może 

ryzykować. Musi wytrwać w słusznej sprawie. To oszustwo 
było jak lekarstwo, miało ukoić gorączkę rozbudzoną przez 
Jamie. 

I chociaż nie lubił wspominać o swoim pochodzeniu, było 

to bezpieczniejsze niż zdradzenie swojego zajęcia. 

 

- Ma pani rację, pani Saraceni. Pensja firmy 

ubezpieczeniowej nigdy nie pozwoliłaby na kupno takiego 
wozu. - Przerwał. - Mam pieniądze z funduszu powierniczego 
i odziedziczyłem sporą sumę. 

 - Pochodzi pan z bogatej rodziny? - wykrzyknęła Saran ze 

szczerym entuzjazmem. - Ale numer! - W oczach błysnęły jej 
iskry. - Niech pan opowie o swoim stylu życia. 

 -  Człowiek ma życie, a nie styl życia - zauważyła 

spokojnie Jamie. 

 - Ty masz życie, Jamie, i ja mam życie. A jeśli pan Rand 

jest taki bogaty, to on ma styl życia - sprzeciwiła się z 
wyższością Saran. - Styl życia zależy od pieniędzy. To 
ubranie, które nosisz, ludzie, z którymi się spotykasz, 
samochody, którymi jeździsz, twój dom i wszystko, co jest 
twoje. 

Jamie wyczuwała zakłopotanie Randa, lecz było ono 

niczym wobec jej zmieszania. Saran częściowo miała rację. 
Istnieje różnica między  życiem a stylem życia, między 
zarabianiem pieniędzy a ich dziedziczeniem, między  życiem 
w Merlton a w Haddonfield. I z powodu tych różnic powinna 
trzymać się od Randa z daleka. 

 -  Proszę spojrzeć, tam na rogu po lewej stoi 

autostopowicz. - Głos babci przerwał zamyślenie Jamie. - 
Wszyscy  święci, jak ten człowiek może w taki sposób 

ryzykować  życie! Czy wie pan, ilu autostopowiczów zginęło 
przez ostatnie lata? 

Babcia wymieniła długą listę nazwisk, miejsc i dat, którą 

skompletowała dzięki lekturze czasopism o tematyce 
kryminalnej. 

Randowi zadrżały wargi. W głowie zaczął mu się 

formować zalążek pomysłu. Powiedzmy, że nieśmiały 
sprzedawca, bohater jego następnej książki, ma babcię ze 
skłonnościami do czytania o ohydnych przestępstwach. Babcia 
mogłaby doprowadzać równocześnie bohatera, zbrodniarza i 
policję do rozpaczy. W końcu jego postacie powinny 
przeżywać podobne przygody jak ich twórca. A wszystko to 
dzięki tej nieosiągalnej Jamie. 

 -  Wyszedł z psem i wykrył ciało. - Posępna opowieść 

babci wyrwała go z twórczego zamyślenia. - Zdumiewa liczba 
ciał odnalezionych przez osoby wyprowadzające psa na 
spacer. 

 - To stwierdzenie nadaje spacerom z psami zupełnie nowy 

wymiar. - Rand uśmiechnął się kwaśno. 

 - Cieszę się, że mamy koty, babciu - oświadczyła Saran. 
Jamie siedziała spokojnie, właściwie nie słuchając 

rozmowy. Dorastała karmiona makabrycznymi opowieściami 
babci, więc dawno straciły one moc budzenia lęku. Przerażały 
ją za to krążące w myśli pytania. Na przykład: kim był Rand 
Marshall? 

Przyznanie, 

że pensja pracownika agencji 

ubezpieczeniowej nie wystarcza na taki samochód, było 
równoważne przyznaniu, że tam nie pracuje. Wiec dlaczego 
tak jej powiedział? Teraz twierdzi, że odziedziczył spory 
majątek. Czy to też było kłamstwo? Ogarnęła ją niechęć i 
gniew. Jak można zaufać komuś, kto kłamie? 

Saran dobrze określiła szkolne przedstawienie, myślał 

ponuro Rand, wiercąc się na niewygodnym metalowym 

krześle w sali gimnastycznej szkoły w Merlton. Wiosenny 
Festiwal był naprawdę straszny. W sali panował tłok i zaduch, 
dzieci nie potrafiły zaśpiewać porządnie ani jednej piosenki, a 
głośniki przerażająco wzmacniały ich nie zgrane głosy. Uznał, 
że jeśli istnieje piekło, to tak właśnie wygląda. 

Czuł się wykorzystany i trochę urażony, ale Jamie nawet 

tego nie dostrzegała. Siedziała tak blisko, że dotykali się 
ramionami, lecz wyczuwał, że myślami krąży gdzieś daleko. 

 - Czy to nie Ashley? Po prawej w trzecim rzędzie? - 

szepnął, pochyliwszy się tak, że niemal dotknął wargami jej 
ucha. 

Wciągnął do płuc kuszący zapach jej perfum. Uderzył mu 

do głowy jak łyk stuprocentowego bourbona. Tak bardzo 
chciał zwrócić na siebie jej uwagę, że był gotów na wszystko. 
Nawet na udawanie zaciekawienia tym potwornym 
przedstawieniem. 

Grzeczność wymagała od Jamie, by skłonić ku niemu 

głowę i odpowiedzieć na pytanie. Ich twarze znalazły się 
blisko siebie. Gdyby zbliżyli się jeszcze o parę centymetrów, 
zetknęłyby się ich usta. Jamie drgnęła i odsunęła się prędko, 
zdecydowana nie odpowiadać  kłamcy, choćby był nie wiem 
jak atrakcyjny i pociągający. 

Rand poczuł ukłucie pożądania tak silne, że niemal 

bolesne. Skoncentrował wzrok na jej ustach, wspominając ich 
słodki smak. 

 - Pokaż mi swoich siostrzeńców - szepnął i przesunął się 

na krześle tak, że przylgnął udem do jej nogi. 

Jamie trzykrotnie zignorowała to pytanie. Za czwartym 

razem, gdy podniósł  głos, uznała,  że lepiej pokaże mu 
Brandona i Timmy'ego, byle tylko zamilkł. 

Rand jakoś nie potrafił dostrzec chłopców w tłumie dzieci. 

Musiał pochylić się bliżej, objąć  ją ramionami, by rzekomo 
lepiej widzieć scenę. Drugą ręką uniósł jej dłoń, na pozór po 

to, by podziwiać pierścionek z szafirem. Ale już jej nie puścił. 
Zaczął  gładzić kciukiem wnętrze dłoni, z tą podniecającą 
pieszczotą, która tak podziałała na nią dziś w bibliotece. 

Jamie westchnęła. Kobiecy instynkt podpowiadał, by 

zamknęła oczy i rozluźniła się. Ale dręczyło ją zbyt wiele 
wątpliwości, by teraz o nich zapomnieć. 

Nieraz mówiono Jamie, że ma żelazną wolę. Musiała 

jednak wykorzystać jej resztki, by zmusić się do stanowczego 
wysunięcia z objęć Randa. Siedziała potem spięta i sztywna na 
brzegu krzesła, dumnie prostując plecy. 

Rand pochylił się na krześle i wolno wytyczył palcami 

zmysłową ścieżkę wzdłuż jej grzbietu, delikatnie podążając po 
linii kręgosłupa. Dotarł do talii i zaczął zmysłowy, dyskretny 
masaż. Po brzuchu Jamie zaczęły spływać gorące strużki 
ognia. Z wysiłkiem powstrzymała wzbierający w krtani jęk 
rozkoszy. 

 - Przestań! - szepnęła gardłowo. 
 

- Dlaczego? - Ten chrapliwy, uwodzicielski szept 

przyćmił jej umysł. - Lubię cię dotykać i ty to lubisz. 

Wsunął palce pod brzeg swetra i dotknął nagiej skóry. 
Jamie zerwała się z krzesła jak oparzona. Wyszła szybko z 

sali gimnastycznej i ruszyła bocznym korytarzem. Był 
chłodny i słabo oświetlony. Serce biło jej jak szalone, a kolana 
drżały, gdy oparła się o pokrytą kafelkami ścianę i próbowała 
odzyskać panowanie nad sobą. 

Ale to była przegrana sprawa. Rand wyszedł także i teraz 

zmierzał w jej stronę. Jamie szeroko otworzyła oczy. Miał ze 
sobą płaszcz i parasolkę, którą zostawiła na krześle. 

 -  Zrobiłaś to, o czym i ja myślałem - powiedział ze 

zdecydowanie  łobuzerskim błyskiem jasnobrązowych oczu. - 
Im szybciej stąd wyjdziemy, tym szybciej możemy zostać 
sami. 

Miała wrażenie, że serce podchodził jej do gardła. 

 - Wyszłam, żeby uciec od ciebie, a nie zostać z tobą sam 

na sam - odparła zarumieniona. 

 - Wcale ci nie wierzę - uśmiechnął się uwodzicielsko, 

upuścił  płaszcz i parasolkę na podłogę i stanął wprost przed 
Jamie. 

Objął  dłońmi jej ramiona i przyciągnął dziewczynę do 

siebie. Trzymał  ją lekko, tak, że mogła się wyrwać, gdyby 
tylko miała ochotę. 

Ale nie zrobiła tego. Nie mogła. Wzbudzona na nowo 

namiętność pokonała barierę moralności. 

Patrząc jej w oczy, Rand opuścił głowę i musnął wargami 

usta. Przez sekundę czy dwie pieścił jej wargi, zachęcając, by 
je rozwarła. A potem, jakby nie mogąc czekać ani chwili 
dłużej, wpił się wargami w jej usta. 

Jamie jęknęła, gdy ponownie rozkwitło w niej pożądanie. 

Objęła go za szyję, przycisnęła Randa do siebie, próbując 
zbliżyć się jeszcze bardziej. Z cichym jękiem oddała 
pocałunek. 

Rand jęknął z rozkoszy i przytulił ją mocno, przesuwając 

dłonie po wypukłościach bioder dziewczyny. Kiedy wreszcie 
przerwał pocałunek, przycisnął wargi do wrażliwego łuku jej 
szyi. 

 - Tak bardzo cię pragnę, Jamie. Pozwól, bym cię zdobył. 

Kochaj się dziś ze mną. - Przymknął oczy, gdy szarpnął nim 
gwałtowny spazm pożądania. - Nie mogę już  dłużej czekać. 
Doprowadzasz mnie do szaleństwa. Moc tych pełnych pasji 
słów przywróciła jej rozsądek. 

 - Nie, Rand. 
Jamie była przerażona. Nie tylko jemu nie mogła ufać, ale 

też i sobie. Wiedziała,  że siła jej woli wzrasta wprost 
proporcjonalnie do odległości od ramion Randa. Odsunęła się 
szybko. 

 - Kochanie, będzie cudownie. Sprawię,  że poczujesz się 

tak, jak jeszcze nigdy. 

 - A co potem, Rand? - Płomień błysnął w jej błękitnych 

oczach. - Kiedy już pójdziemy do łóżka i sprawisz, że poczuję 
się tak, jak jeszcze nigdy... Co potem? 

Rand spoglądał na nią zaskoczony. Zawsze był dumny ze 

swojej szybkiej reakcji i krasomówczego talentu. Ale w tej 
chwili potrafił tylko patrzeć na Jamie zamglonymi 
namiętnością oczami i powtórzyć: 

 - Co potem? 
 - Nie myślałeś, co będzie, gdy już zaciągniesz mnie do 

łóżka?! - krzyknęła, rozgniewana na niego i jeszcze bardziej 
na siebie, że tak całkowicie poddała się jego pocałunkom. 

 - To podchwytliwe pytanie. 
 - To nie jest pytanie, to stwierdzenie faktu. Chcesz iść ze 

mną do łóżka. 

 - Od chwili gdy cię ujrzałem - wyznał chrapliwym głosem 

Rand. 

 -  Pociągam cię seksualnie, ale mnie nie kochasz - 

oskarżyła go. 

Choć jej skryta głęboko natura romantyczki pragnęła 

usłyszeć,  że zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia, 
wiedziała, że kłamałby, gdyby to powiedział. 

 - Jak mogę być w tobie zakochany? - Pokręcił  głową 

zrozpaczony. - Na miłość boską, Jamie, prawie się nie znamy! 

O rany! Rand skrzywił się. Gdyby był postacią w 

komiksie, teraz narysowaliby mu nad głową żarówkę. Zaśmiał 
się krótko. 

 - Naturalnie to właśnie chciałaś mi uświadomić, i 

doprowadziłaś, że sam to przyznałem. 

Jamie bez słowa wzięła od niego płaszcz i zarzuciła na 

ramiona. Rand obserwował ją. Ręce jej drżały. Wydawała się 

drobna, delikatna i niezwykle godna pożądania. Nie mógł się 
powstrzymać - wyciągnął rękę i pogładził dłonią jej policzek. 

 - Czy to dla ciebie takie ważne, by twoi faceci kochali cię, 

zanim pójdziesz z nimi do łóżka? 

Poczuł bolesne ukłucie na myśl, że Jamie zakochuje się do 

szaleństwa w innych mężczyznach, a potem... To ukłucie 
rozrosło się aż do bólu, gdy wyobraził sobie, jak leży w łóżku 
naga i podniecona, jak z otwartymi ramionami przyjmuje 
jednego z tych bezimiennych mężczyzn. Był wstrząśnięty, 
zaskoczony. Aż do tej chwili zazdrość była mu nie znana. 

 - Oczywiście, nigdy nie zależało ci na tym, aby kochać i 

być kochanym. - Chłodny ton wymagał od niej wysiłku. 

 - Komplikujesz wszystko bardziej, niż powinnaś 
 - poskarżył się. - Właściwie to bardzo proste. Pragniemy 

się nawzajem i oboje jesteśmy dorośli... 

 - Widzę, że uwodzenie to dla ciebie prosta sprawa 
 -  przerwała mu. - Więc oto moja odpowiedź na twoją 

propozycję szybkiego, wolnego od uczucia i zaangażowania 
seksu: nie, dziękuję. 

 - Nie będzie szybki - wyszczerzył  zęby w drapieżnym 

uśmiechu. - Wierz mi, skarbie, w tej dziedzinie nikt się na 
mnie nie skarżył. 

Odeszła od niego bez słowa. 
 - Jamie, wracaj! - zawołał zrozpaczony Rand, podnosząc 

głos. - Nie oczekujesz chyba, że będę cię gonił. 

 - Nie. - Zwolniła i obejrzała się. - Oczekuję,  że 

skoncentrujesz się na następnym, uwieńczonym sukcesem 
podboju. Dokładnie to zrobiłby Steve. Ponieważ zawsze 
wszystko przychodzi ci łatwo, nie chce ci się poświęcać czasu 
i wysiłku na cokolwiek, co sprawia kłopot. Dlatego nie 
męczysz się i bierzesz tylko to, co łatwe do zdobycia. 

Trafiła w jego czuły punkt. Zrobił jedyne, co mógł, gdy 

czuł się zagrożony. Obraził się. 

 - Najbardziej nie cierpię, gdy kobiety porównują mnie z 

innymi mężczyznami. Nie znoszę też wysłuchiwania takich 
amatorskich analiz mojego charakteru. - A potem zapytał, 
gdyż nie mógł się opanować: - Kto to jest Steve? 

 - Mój brat. Wiedziałbyś, gdybyś zadał sobie trud 

wysłuchania mnie. Ale ciebie nie interesuje moje życie ani 
ludzie, którzy są mi bliscy. Chcesz ode mnie tylko seksu. 

 - Nie zaczynaj znów tego tematu! - jęknął Rand. - Nie 

powtarzaj się! A czego ty chcesz? Zalotów czy czegoś 
podobnego? 

 -  Powiedziałeś „zaloty" z takim samym obrzydzeniem, 

jak członek ligi trzeźwości wymawia słowo „alkohol" - 
stwierdziła oschle Jamie, choć nie umiała powstrzymać się od 
uśmiechu. - A tak się składa, że podobają mi się staroświeckie 
zaloty. I owszem, tego oczekuję. Nie od ciebie - dodała 
szybko. Dla uspokojenia odetchnęła głęboko. To sprawiało 
ból, lecz postanowiła spojrzeć prawdzie w twarz. - Nigdy nie 
będziemy się zgadzać. Nadajemy na zupełnie innych falach. 

 - Delikatnie mówiąc - zgodził się szybko Rand, zbyt 

szybko. 

Jamie poczuła ból, słysząc jego odpowiedź. Tak będzie 

lepiej, przekonywała samą siebie i ruszyła dalej. 

Rand wiedział,  że by ją zatrzymać, musiałby obiecać 

więcej, niż miał na to ochotę. Nie chciał. Zaloty? Nic z tego. 
Czemu miałby się do niej zalecać, cóż za idiotyczne słowo, do 
tej wymagającej, upartej kobiety o staroświeckich poglądach i 
żelaznej woli. Jamie Sara - ' ceni z radością i bez poczucia 
winy wywróci jego życie do góry nogami. I tak, dzięki niej, 
było już mocno przechylone. 

Wbił  ręce w kieszenie i patrzył, jak Jamie wraca do sali 

gimnastycznej. Przez chwilę stał w pustym korytarzu, po 
czym stanowczym krokiem ruszył do wyjścia. 

ROZDZIAŁ SZÓSTY 
Pół godziny później, gdy widzowie zaczęli wychodzić, stał 

obok wyjściowych drzwi. Babcia i Saran dostrzegły go przed 
Jamie. A przynajmniej wcześniej to okazały. 

 - Tu jesteśmy, Rand - zawołała głośno babcia, gdy 

wszystkie trzy przeciskały się przez tłum. 

Zauważył,  że w czasie trwania przedstawienia coś się 

zmieniło, gdyż seniorka rodu Saracenich zwracała się do niego 
po imieniu. Ale jeśli robił jakieś postępy z babcią, z wnuczką 
szło mu fatalnie. Jamie nawet nie spojrzała w jego stronę. 

 - Zanim odjedziemy, musimy powiadomić Maureen i Ala, 

że mamy zamiar odwiedzić twojego kotka - zaznaczyła 
babcia. 

 -  Widzę ich, babciu. Powiem im - zawołała Saran i 

rozpychając się, zniknęła w tłumie. 

Starsza pani Saraceni zapewne uważała,  że zaproszenie 

wystosowane do Jamie obejmuje wszystkich członków jej 
rodziny. Rand powinien być  wściekły. Zamiast tego poczuł 
ulgę. Wiedział,  że Jamie nie miała zamiaru do niego jechać. 
Teraz babcia podjęła za nią decyzję. Pierwszy raz rodzina 
kobiety okazała się nie tylko irytującą przeszkodą. 

Ostatnie pół godziny spędził walcząc ze sobą. Powinien 

zostać czy odejść? Choć wciąż tu był, nie miał pojęcia, czy 
wygrał tę walkę, czy przegrał. 

 - Rand zmienił zdanie, babciu - rzekła Jamie, starannie 

unikając jego spojrzenia. - Nie chce już,  żebyśmy z nim 
jechały. 

 - Nie musisz wyrażać się o mnie w trzeciej osobie - 

wtrącił urażony Rand. - I potrafię sam za siebie mówić. I chcę, 
żebyście ze mną pojechały. Martwię się o tego kociaka. 
Pragnę się upewnić, czy kupiłem wszystko, co trzeba. 

 - Dobrze - zgodziła się babcia. Spojrzała na Randa, potem 

na Jamie, wzniosła oczy do nieba i pokręciła głową. 

Elegancki dom Randa ozdobiony stiukami i glazurą 

stanowił wyjątek wśród budynków z cegły i drewnianych 
domków w stylu chatki z piernika, które tworzyły większość 
zabudowy w Haddonfield. Stał na końcu  ślepej uliczki na 
dwóch akrach ziemi porośniętej wysokimi drzewami i 
krzewami. 

Rand zahamował na pętli podjazdu i pilotem otworzył 

drzwi garażu. Uchyliły się, a on zaparkował jaguara obok 
ciemnobłękitnego ferrari testarossa. 

 - Ma pan dwa najlepsze samochody, jakie w życiu 

widziałam - zawołała Saran. - Muszę powiedzieć o tym 
Steve'owi. 

 - Steve - powtórzył Rand. - Czy to twój kuzyn? Brat 

Jamie? - Obrzucił Jamie tryumfującym spojrzeniem. Nie 
odzywała się przez całą drogę do Haddonfield. - Jak widzisz, 
słyszałem, co mówiłaś, Jamie - dodał z godnością, na 
wypadek gdyby przeoczyła znaczenie tej wypowiedzi. 

Jamie milczała dumnie, gdy Rand prowadził  ją z garażu 

do domu. Ale pierwsze spojrzenie na salon Randa naprawdę 
odebrało jej mowę. Nigdy jeszcze nie widziała takiego pokoju. 
Był rozmiaru sali gimnastycznej. Biel, czerń i nikiel. Żadnych 
lamp. Ukryte światła rozjaśniały pewne obszary pokoju. Okna 
sięgały od podłogi po sufit, niskie meble miały czarną, 
skórzaną tapicerkę - jeśli można nazwać meblami zestaw kół, 
kwadratów i prostokątów pozbawionych oparć, poręczy i nóg. 

 - Czy cały dom tak wygląda? - zdołała w końcu 

wykrztusić. 

Babcia i Saran były zdumione jak Dorota po przybyciu do 

Krainy Oz. 

Rand kiwnął głową. 
 

- O ile pamiętam, dekoratorka nazywała to 

minimalizmem. Powiedziałem, 

że chcę mieć coś 

szczególnego. 

 - Szczególne to niezbyt dokładny opis - mruknęła Jamie. 
 - Minimalizm - mruknęła babcia. - Chyba domyślam się, 

co znaczy to określenie. Minimum koloru, wygody, smaku i 
oczywiście maksymalne ceny. 

Zwabiony rozmową Reebok tę właśnie chwilę wybrał, by 

wkroczyć do salonu. Łapki ślizgały się na gładkiej podłodze, 
gdy podbiegł do jednego z białych, puszystych dywanów. 
Wyprężył grzbiet, syknął groźnie, a potem rzucił się na 
dywan. 

 - Nawet kot jest czarno - biały - zauważyła babcia. - Ma 

szczęście, idealnie pasuje do tego wnętrza. 

Rand wzruszył ramionami i uśmiechnął się. 
 - Widzę, że ten wystrój zrobił na was wrażenie. Mnie też 

się specjalnie nie podoba, ale już się do niego 
przyzwyczaiłem. 

 - Jak długo tu pan mieszka? - spytała Saran. 
 - Od roku. - Chociaż na pozór odpowiadał Saran, zwracał 

uwagę tylko na Jamie. Patrzyła na czarne i białe ceramiczne 
polana w czarnym kominku z imitacji marmuru. - Przez lata 
miałem mieszkanie w Nowym Jorku, ale w końcu znudziło mi 
się tempo i problemy życia w tak dużym mieście. 

 - Ofiara kryzysu wieku średniego, choć twój nastąpił o 

wiele wcześniej niż u większości ludzi - stwierdziła mądrze 
babcia. 

 

- Absolutnie nie zgadzam się z opinią,  że chęć 

zamieszkania w małym miasteczku to objaw kryzysu 
średniego wieku. Nigdy nie byłem człowiekiem 
konwencjonalnym i nie pochwalam takich schematów. 
Przyjaciele w Filadelfii polecili mi Haddonfield. Obejrzałem 
je, spodobało mi się, wiec się przeprowadziłem. 

Ta rozmowa zaczynała go nudzić. Był niespokojny i 

pobudzony. Marzył o działaniu i ekscytacji, pragnął seksu. 
Ponieważ działanie, ekscytacja i seks były wykluczone, 

wystarczyłaby mu rozmowa z Jamie sam na sam. Wolał nie 
analizować tej nagłej chęci do kompromisów, gdyż zwykle nie 
zgadzał się na nie. 

 - W kuchni jest wszystko, co kupiłem dla kota. Zechce 

pani to obejrzeć, pani Saraceni? - zapytał tonem pełnym 
szacunku. - Jamie, mogę zamienić z tobą  słowo? Na 
osobności? 

 -  Oczywiście, oczywiście - zgodziła się dobrodusznie 

babcia. - Saran, zabierz tego kota do kuchni. 

Gdy obie wyszły z salonu, Jamie odwróciła się do Randa. 
 - Po co to wszystko? - spytała znużonym głosem. 
 - Chcę, żebyś zdefiniowała zaloty - odparł szybko Rand. - 

Spotkania przy kolacji? Kino? Minigolf? Pocałunek na 
dobranoc w progu, kiedy światło na ganku świeci prosto w 
twarz? 

 - To, co próbujesz przedstawić, brzmi śmiesznie i 

dziecinnie. 

 - Udało mi się? 
 - Jesteś bogaty - stwierdziła nagle Jamie, zadziwiając go 

pozornym brakiem związku. - Kiedy mówiłeś o tym 
wcześniej, zastanawiałam się, czy kłamiesz. Teraz jestem 
pewna,  że nie. Te samochody, ten dom są na to dowodem. 
Dlatego muszę cię spytać, w co właściwie ze mną grasz. 

 - Gram? - powtórzył, by zyskać na czasie. Czy ośmieli się 

opowiedzieć jej o Bricku Lawsonie? 

 - Z pewnością nie pracujesz w ubezpieczeniach. - Oczy 

jej błysnęły. - Okłamałeś mnie. I nie mogę nie zastanawiać się, 
kiedy jeszcze skłamałeś. Tym razem chcę usłyszeć prawdę. 

 - Czy ciągłe słuchanie mrożących krew w żyłach 

opowieści babci sprawiło,  że jesteś taka podejrzliwa i 
dociekliwa? - zapytał z uśmiechem. 

Sytuacja była paradoksalna: zarabiał mnóstwo pieniędzy 

na opowiadaniu historii, a jednocześnie zupełnie nie wyszła 

mu opowieść przeznaczona dla Jamie. Gdyby tylko mógł 
porozmawiać z redaktorem, ten wskazałby mu luki w fabule. 

Teraz pytanie brzmiało: Jak dużo może jej powiedzieć, nie 

zniechęcając do siebie na zawsze? 

 - Masz rację. Nie pracuję w ubezpieczeniach - zaczął 

ostrożnie. - Powiedziałem tak, gdyż potrzebowałem 
rozsądnego pretekstu do wizyty w Merlton. Prawdziwym 
powodem, dla którego odwiedziłem bibliotekę, byłaś ty. - Nie 
odrywał wzroku od jej twarzy, czekając na reakcję. 

Zaciśnięte wargi i gniewne niebieskie oczy wskazywały, 

że ta częściowa spowiedź nie została dobrze przyjęta. 

 - Dlaczego chciałeś mnie zobaczyć? Przecież mnie nie 

znałeś. - Patrzyła na niego ze złością. - Chcę,  żebyś był 
szczery. Czy masz siostrę, która popełniła ten błąd i zakochała 
się w moim bracie? Czy przyszedłeś szukać zemsty, ponieważ 
Steve ją rzucił? Czy postanowiłeś, że zakocham się w tobie, a 
ty złamiesz mi serce? 

 - Zwariowałaś? Oczywiście, że nie! - Rand otworzył usta 

ze zdumienia. - Ja nawet nie mam siostry. Ten twój pomysł 
przypomina intrygę rodem z popołudniowych seriali. W 
prawdziwym życiu ludzie nie robią takich rzeczy. 

 - Owszem, robią - odparła posępnie Jamie. Szeroko 

otworzył oczy. 

 - Chcesz powiedzieć, że naprawdę to ci się zdarzyło? 
 - Kręciło mu się w głowie na samą myśl, że Jamie została 

wykorzystana i zraniona. Nic dziwnego, że była taka ostrożna. 

 - Wierz albo nie, przeżyłam coś takiego dwa razy 
 - Jamie pokiwała głową. - Obaj byli braćmi kobiet na tyle 

głupich,  że miały nadzieję na stały związek ze Steve'em. 
Oczywiście zerwał z nimi, gdy próbowały nakłaniać go do 
małżeństwa. Ich bracia wyznawali starą zasadę: oko za oko, 
ząb za ząb, porzucona siostra za porzuconą siostrę. Przyszli, 
żeby mnie uwieść i porzucić. To miała być zemsta. 

 - Udało im się? - spytał cicho Rand. 
 - Nie. Domyśliłam się, o co chodzi, zanim zdążyli mnie 

zranić. Steve nie był tym nawet zdziwiony. Powiedział,  że 
zrobiłby dla mnie to samo. Więc jeżeli ktoś mnie rzuci, 
powinnam dać mu znać. 

 - Wiem, że piekło nie dorówna furii wzgardzonej kobiety, 

ale jakoś nie wyobrażam sobie, byś wypuściła swego brata, 
Don Juana, z misją zemsty na niewinnej siostrze jakiegoś 
faceta. 

 - Najpierw ktoś musiałby mnie rzucić, prawda? - 

zauważyła chłodno Jamie. - A do tego nie dojdzie. 

 -  Popatrzyła na niego uważnie. - Nie widziałam cię, 

dopóki nie zjawiłeś się w bibliotece. Skąd się o mnie 
dowiedziałeś? 

Rand westchnął głęboko. 
 - Znam Daniela Wilcoxa, Jamie. A on specjalnie nie 

ukrywał,  że chce się z tobą umówić. Kiedy usłyszałem, jak 
stanowczo go odepchnęłaś, zainteresowałem się tobą. 

 -  Więc przyjechałeś do Merlton, by zobaczyć kobietę, 

która nie chciała umówić się na randkę z twoim dentystą? 

 - Wiem, że to brzmi śmiesznie. 
Czy traciła poczucie rzeczywistości, czy ta historia 

faktycznie brzmiała wiarygodnie? Jamie nie była pewna. 
Chciała uwierzyć Randowi i bardzo ją to przeraziło. 

 - No cóż, człowieka tak bogatego jak ty może chwilowo 

bawić związek z kimś z klasy pracującej, ale nie mam 
złudzeń, że byłby to związek krótkotrwały. 

 - Więc teraz chodzi o walkę klas - warknął Rand. 
 - Nie pasujemy do siebie - stwierdziła stanowczo. 
 -  Wciąż to powtarzasz. Szybki seks przeciwko miłości. 

Błękitna krew przeciwko niebieskim kołnierzykom. 

 - Zbliżył się o krok. - Nie potrafisz wymyślić nic innego? 

 - Czy to nie wystarczy? - Ogarnął ją nagły lęk, połączony 

z żarem podniecenia. Próbowała całą siłą woli uciszyć mocno 
bijący puls. Daremnie. - Chcę już wracać do domu, Rand. 
Zawołam babcię i Saran. 

 - Jeszcze nie. - Rand stanął tuż przy niej. - Nie sądzę, by 

różnice między nami były aż tak istotne - stwierdził cicho, 
muskając dłonią wrażliwą skórę jej szyi. - Nie wtedy, gdy tak 
bardzo siebie pragniemy. 

 - Nie pójdę z tobą do łóżka - oświadczyła jednym tchem. 
 - Wiem. Dopóki nie zacznę się do ciebie zalecać. 
 - Uśmiechnął się, po czym zmysłowo musnął jej wargi. 
 

- Dlatego postanowiłem spróbować tych zalotów. 

Zaczynam w tej chwili, od pocałunku na dobranoc. Bez progu 
i świateł na ganku. 

Zamknął wargi na jej ustach, gorące i twarde. Jamie 

przytuliła się do niego, drżąc z rozkoszy. Zdawało się,  że z 
każdym pocałunkiem staje się bardziej nieobliczalna, szybciej 
traci panowanie. 

Jęknął, kiedy wreszcie oderwali się od siebie. 
 - Razem będziemy jak dynamit. Jesteś pewna, że nie 

chcesz pominąć tego minigolfa i całej reszty, i od razu przejść 
do sypialni? 

Jamie zachichotała nerwowo. 
 - Jestem pewna. - Potarła nosem o jego policzek w 

spontanicznym geście sympatii. Była uradowana. Wreszcie 
przestał ją okłamywać. Był wobec niej uczciwy i przed chwilą 
zgodził się zapracować na związek oparty na szacunku, 
przyjaźni i zaufaniu. 

Stał się jej bliższy, jakby ten płomień namiętności roztopił 

między nimi bariery. To ulga, że nie musiała już z nim 
walczyć, i jeszcze większa, że skończyła walkę z sobą. Będzie 
widywać Randa Marshalla, umawiać się z nim, poznawać go 
lepiej. 

A potem... Jamie westchnęła z rozmarzeniem. Czy ośmieli 

się wierzyć,  że ich wspólna przyszłość kryje szansę na to, o 
czym zawsze śniła? Głęboką, wzajemną miłość, która 
przetrwa do końca życia? 

Ma takie rozmarzone oczy, pomyślał Rand i poczuł 

ukłucie pożądania. Jego plany na przyszłość koncentrowały 
się głównie na tym, by jak najszybciej ujrzeć Jamie w ekstazie 
na wielkim wodnym łóżku w jego czarno - białej sypialni. 

To dość niezwykłe, 

że doroczna konferencja 

Amerykańskiego Stowarzyszenia Bibliotek Publicznych 
stanowiła interesującą wiadomość, a w tym roku 
sprawozdanie z jej otwarcia znalazło się już na drugiej stronie 
filadelfijskiej gazety. Jamie przeczytała artykuł z uwagą, gdyż 
tegoroczny program obejmował też pomoc dla bibliotek 
pełniących rolę świetlic dla dzieci. 

Spojrzała na grupę dzieciaków. Jakoś trudno było je dziś 

uspokoić. Były podniecone, jak zawsze w piątkowe 
popołudnie, cierpiały na weekendową gorączkę. Nawet Jamie 
odczuwała jej łagodne objawy. 

Powróciła do artykułu. Do niektórych bibliotek w wielkich 

miastach, mogących przechować dziennie setki dzieci, nie 
miały one wstępu, chyba że w towarzystwie dorosłego. 

Jamie doceniała troskę o podstawowe funkcje biblioteki. 

Lecz odkąd zaczęła realizować swój nieoficjalny program, 
liczba dzieci spędzających tu po lekcjach kilka godzin 
podwoiła się. Na szczęście Merlton było małym miasteczkiem 
i radziła sobie z tą gromadką podopiecznych. Ale przypuśćmy, 
że liczba przychodzących do czytelni dzieci wzrośnie jeszcze 
bardziej. Jamie przeczytała tekst, szukając odpowiedzi na 
nurtujące ją pytanie. Niestety, artykuł przedstawiał tylko 
fakty, nie proponował żadnych rozwiązań. 

Była tak zamyślona, że drgnęła gwałtownie, gdy tuż przed 

nią upadła na blat biurka książka w twardej oprawie. Uniosła 

głowę i spojrzała wprost w kpiące, brązowe oczy Randa 
Marshalla. 

 - Przestraszyłeś mnie - powiedziała z wyrzutem. 
 - Niemal wyskoczyłaś ze skóry - poprawił Rand. - O 

czym rozmyślasz? - Uśmiechnął się szerzej. - A może: o kim? 

 -  Zastanawiałam się, czy nie zmienić zawodu i zamiast 

bibliotekarką zostać opiekunką dla dzieci. 

 -  Zła odpowiedź, skarbie. Kiedy mężczyzna pyta, o kim 

myślisz, powinnaś wymienić jego imię. Patrz, wszystko to jest 
w tej książce. - Przysunął jej tom, który rzucił na biurko. - 
Znalazłem to dziś rano w księgarni. 

Tytuł książki, „Przewodnik po współczesnych metodach 

zalotów", rozbawił Jamie. 

 - Przeczytałeś ją? 
 -  Przeczytałem pierwszy rozdział. Sugerował, by na 

początku zalotów wręczać jakieś drobne prezenty, coś 
dziwacznego, jak na przykład balony, albo tradycyjnego, jak 
kwiaty i cukierki. Znając jednak los dowodów zachwytu 
nieszczęsnego Daniela, przekazuję podarunki ich ostatecznym 
odbiorcom. Tu jest pudełko mlecznych czekoladek dla twojej 
babci. - Położył na biurku bombonierkę. - A tu... 

Wyszedł do holu i wrócił, trzymając ze dwadzieścia 

kolorowych balonów na długich sznurkach. 

 - Dzieciaki! - zawołał. - To dla was. - Dzieci zbiegły się 

wokół niego, chwytając balony. - No dobra - powiedział 
wesoło. - Weźcie te balony na dwór i obiegnijcie parę razy 
bibliotekę. 

 - Jest chłodno... - zaczęła Jamie. 
 - Świeci słońce i jest dziesięć stopni - sprzeciwił się Rand, 

ale krzyknął za dziećmi: - Weźcie płaszcze! Wujek Rand nie 
chce,  żeby któreś się przeziębiło. - Zniżył  głos i dodał, 
zwracając się do Jamie: - Ale bardzo chce pozbyć się tych 

małych  łobuzów, by na parę minut zostać sam na sam z 
bibliotekarką. 

Jamie zarumieniła się lekko. Dzieci z krzykiem pobiegły 

do drzwi, a balony kołysały się w powietrzu. 

 

- Wujek Rand? - powtórzyła, starając się mówić 

nonszalanckim tonem. 

 -  Według autorów książki, jeżeli obiekt zalotów lubi 

dzieci i zwierzęta, dobrze jest zademonstrować, jak dzielnie 
radzisz sobie z tymi potworkami. Wczoraj wywarłem na tobie 
wrażenie, zapewniając opiekę Reebokowi. Dzisiaj próbuję 
oczarować cię naturalną i szczerą sympatią, jaką wzbudzam u 
dzieci. Jesteś oczarowana? 

 - Niezwykle, wujku Randzie. - Uśmiechnęła się. 
 -  Świetnie. Czy możemy teraz przejść  aż do rozdziału 

piątego? Są tam rady, jak postępować, gdy pozwalamy, by 
opanowała nas wzajemna namiętność, i przechodzimy do 
sypialni. 

Jamie wybuchnęła 

śmiechem. Ten mężczyzna 

zachowywał się skandalicznie i niepoprawnie. I trudno było 
mu się oprzeć. 

 - Przykro mi, ale nigdy nie opuszczam rozdziałów. 
 - To by się zgadzało. - Wzruszył ramionami. - No trudno, 

jeśli nie chcesz iść ze mną do łóżka, to wybierz się jutro do 
Blarney Stone. To odpowiednie miejsce, by spędzić tam Dzień 
Świętego Patryka. Usłyszysz irlandzką muzykę, zjesz 
autentyczną peklowaną wołowinę z kapustą, nie wspominając 
już o piciu irlandzkiego piwa, irlandzkiej whisky i irlandzkiej 
kawy. 

 - Z przyjemnością. Ale ubierz się jutro na zielono, bo 

mama nie wpuści cię do domu - ostrzegła Jamie. - Jest pełnej 
krwi Irlandką. 

 - A więc jesteś na pół Włoszką, na pół Irlandką. Ciekawa 

kombinacja: włoska namiętność i irlandzki ogień. 

 - Zawsze uważałam się za praktyczną i opanowaną 

Amerykankę. 

 - Wolę moje wyobrażenia. - Spojrzał na zegarek. - Mam 

jeszcze parę spraw do załatwienia. Przyjadę po ciebie o 
szóstej. 

 - Dzisiaj? - Szeroko otworzyła oczy. - Przecież... dzisiaj 

nie mamy randki. 

 - Teraz już mamy. - Pochylił się i lekko pocałował ją w 

czoło, po czym ruszył do drzwi. - Zobaczymy się o szóstej. 

Jamie przełknęła ślinę. 
 - Rand, nie mogę dzisiaj spotkać się z tobą. - To 

zatrzymało go w miejscu. Westchnęła. - Mam inne plany. 

Ciepły blask zniknął z jego oczu. 
 -  Odgrywaliśmy tę scenę już wczoraj. Byłem dobrym 

kumplem i dostosowałem się do twoich planów. Teraz twoja 
kolej, byś zrobiła to samo dla mnie. 

 - Ale nie mogę... 
 -  Jeśli masz randkę, odwołaj ją - warknął. - Nie będę 

tolerował twoich spotkań z innymi mężczyznami. 

Wymknęły mu się słowa, których obojętny i chłodny Rand 

Marshall nigdy nie musiał wypowiadać. To, że wyrzekł je 
teraz, oszołomiło go i zaalarmowało. Ale ich nie cofnął. 

 - Nie mam randki, nie z mężczyzną - wyjaśniła szybko 

Jamie. - Kilka moich przyjaciółek i ja... 

 - Dziewczyny. - Rand wyraźnie się uspokoił. - Jeśli 

umówiłaś się z dziewczętami, to sprawa jest prosta. Zadzwoń i 
powiedz,  że masz randkę. Zrozumieją,  że mężczyźni są 
ważniejsi. 

Jamie zacisnęła zęby. 
 - Nie wiem, z jakimi dotąd bywałeś kobietami, ale tak się 

składa,  że cenię swoje przyjaciółki. Umówiłyśmy się parę 
tygodni temu i nie mogę się wycofać. To urodziny mojej 

najbliższej przyjaciółki i wszystkie trzy zabieramy ją na 
kolację. 

 -  No,  jeśli to są urodziny, to chyba rzeczywiście nie 

możesz się wycofać - przyznał Rand z ciężkim 
westchnieniem. 

Wolał nie wspominać, że pewna kobieta, z którą spotykał 

się zaledwie przez dwa tygodnie, zrezygnowała z udziału w 
ślubie brata, żeby wyjechać z nim na Bahamy. Jamie by się to 
nie spodobało. 

 - Nie jestem z tego zadowolony. Pierwszy raz w życiu 

kobieta woli spędzić wieczór z koleżankami niż ze mną. 

 - W takim razie zbyt wiele kobiet cię psuło - rzuciła 

oschle Jamie. - Nie możesz się spodziewać, że wszyscy będą 
zmieniać swoje plany, by dopasować je do twoich kaprysów. 

 - Wiesz, kto tak do mnie mówił? Oschła, napuszona, 

pedantyczna Martha Elizabeth Healy, dopust boży moich 
szkolnych lat. Każda klasa ma kogoś takiego, kogo 
nauczyciele zawsze wybierają, by siedział przy ich stoliku, 
gdy wychodzą z klasy, i zapisywał nazwiska tych, którzy się 
nieodpowiednio zachowują. 

 

- Zaraz, pozwól, że zgadnę. Ty zawsze się 

nieodpowiednio zachowywałeś i Martha Elizabeth zapisywała 
twoje nazwisko. I aby do tego nieszczęścia dodać jeszcze 
obrazę, nie zdołałeś jej tak oczarować, by zgodziła się je 
wymazać. - Jamie roześmiała się. 

Ku zakłopotaniu Randa, trafiła bezbłędnie. A teraz, jako 

wolnomyśliciel, swobodnie żyjący mężczyzna, miałby z 
własnej woli zacząć zalecać się do osoby pokroju Marthy 
Elizabeth? 

Poczuł się sfrustrowany. Zanim dotarł do domu, przekonał 

siebie,  że powinien czuć urazę. Kiedy w godzinę później 
zadzwonił Daniel i zaproponował randkę w ciemno z pewną 

modelką, uznał, że ma wszelkie prawa i wszelkie powody, by 
na nią pójść. 

ROZDZIAŁ SIÓDMY 
Jamie z przyjaciółkami: Angelą Kelso, Romaine 

Abramovic i Charlene Spencer, zarezerwowały stolik u 
Darby'ego i otworzyły wielkie, ręcznie pisane karty dań. Lokal 
był zatłoczony, hałaśliwy i zadymiony. Jamie usiłowała nie 
żałować, że tu przyszła. W końcu to dwudzieste piąte urodziny 
Angeli, rodzaj kamienia milowego w jej życiu, a Jamie, 
Romaine i Charlene zgodziły się postawić jej dowolne danie w 
restauracji, którą sama wybierze. Po kolacji Angela uparła się, 
by przyjść tutaj, i pod wpływem urodzinowego nastroju 
wszystkie się na to zgodziły. 

 - Chyba wezmę deser lodowy amaretto - Angela odłożyła 

menu. - Nie mogę się oprzeć. W końcu to moje urodziny - 
dodała, jakby się tłumacząc. 

Jamie spojrzała w oczy Romaine, ale milczały. 
 - Nie zjesz chyba takich wielkich lodów po solidnej 

kolacji - zdziwiła się Charlene. 

 - Dlaczego nie powiesz wprost, Charlene? - zawołała 

zirytowana Angela. - Uważasz, że jestem gruba! 

Jamie skrzywiła się. Przez całe lata obserwowała, jak 

Angela przechodzi od etapu pucołowatej nastolatki do młodej 
kobiety z piętnastoma kilogramami nadwagi. Była z tego 
powodu na przemian załamana i dumna. 

Na szczęście zjawiła się kelnerka i cała sprawa poszła w 

niepamięć. Jamie i Charlene zamówiły wodę, Romaine 
kieliszek białego wina, a Angela deser amaretto. 

 - Nie uwierzycie, kto właśnie wszedł – powiedziała 

Romaine, zniżając głos. - To ten łamacz serc z Cherry Hill, 
lekarz stomatologii Daniel E. Wilcox we własnej osobie. 

 -  Przyszedł tutaj? Jesteś pewna? - Angela oblała się 

szkarłatem. Nerwowo sięgnęła do torebki po szminkę i 
grzebień. 

 - Wiedziałaś, że tu przyjdzie, prawda, Angie? - domyśliła 

się Charlene. - Dlatego tak się upierałaś, żebyśmy tu zajrzały. 

 -  Wiem,  że często tu bywa w weekendy. - Angela 

gorączkowo poprawiała swój makijaż. - Ja... wiedziałam,  że 
może go spotkamy. O Boże, jak prezentują się moje włosy? 

 -  Wyglądasz  świetnie, Angie - zapewniła ją Romaine. 

Jamie stłumiła jęk. Tylko nie Daniel Wilcox! Tygodnie 

jego zalotów pogorszyły jej stosunki z Angelą. Miała 

nadzieję,  że sprawa zostanie zapomniana, gdy tylko Wilcox 
przestanie ją prześladować. A teraz były tu wszystkie razem i 
Jamie nie miała pojęcia, czym to się skończy. 

Charlene siedziała twarzą w stronę wejścia i meldowała 

koleżankom, co widzi. 

 - Przygotuj się na złe wieści, Angelo. Dentysta twoich 

marzeń przyprowadził wysoką blondynkę. Wygląda jak 
modelka. 

Angela zgarbiła się. Trzy przyjaciółki wymieniły pełne 

współczucia spojrzenia. 

 -  Piękny urodzinowy prezent. Biedna Angela - szepnęła 

Romaine do Jamie, która tylko kiwnęła głową. 

Rand szedł za Danielem i dwoma smukłymi blondynkami 

do stolika w rogu. Kiedy złożyli zamówienia, kobiety 
przeprosiły i wyszły do „sali dziewczynek". 

Rand skrzywił się, słysząc to określenie. „Jego" 

dziewczyna coraz bardziej go irytowała, choć musiał 
przyznać,  że nie było w tym jej winy. Owszem, była 
pociągająca i godna pożądania. Dała też wyraźnie do 
zrozumienia, że chętnie nawiąże z nim bliższą znajomość. Był 
taki czas, kiedy natychmiast skorzystałby z takiej oferty. Ale 
nie teraz. Dzisiaj był niespokojny i rozkojarzony. Myślał 
jedynie o Jamie, która nie tylko przeniknęła do jego umysłu, 
ale zdobyła go całkowicie. Nie mógł się doczekać końca 
wieczoru. Odwiezie dziewczynę i zadzwoni do Jamie, 

nieważne, która będzie godzina. Chciał,  żeby było już jutro, 
by znów mógł zobaczyć Jamie... 

 - Patrz, tam siedzi Angela Kelso! Moja asystentka. - Głos 

Daniela wyrwał Randa z zadumy. - Powinienem podejść i 
przywitać się. Dzisiaj ma urodziny, a ja zapomniałem złożyć 
jej życzenia. - Zmarszczył brwi z wyraźnym poczuciem winy. 

Daniel wstał, potem gwizdnął cicho. 
 - Niech to szlag! Jamie Saraceni też tam jest. 
 - Gdzie? - Rand poderwał się z krzesła. 
 - Jamie to ta czarnowłosa. - Daniel wskazał cztery młode 

kobiety. - Siedzi obok Angeli, tej z jasnobrązowymi włosami. 

Rand przyglądał się dziewczynom. Nie chciał się 

przyznać, że zna Jamie, i udawał Greka. 

 - Przy stoliku są dwie dziewczyny z jasnobrązowymi 

włosami. 

 - Angela to ta, która, no, ma trochę nadwagi. Świetna 

dziewczyna - dodał szybko. - Moja prawa ręka w gabinecie. 
Podejdź tam ze mną. Chcę się przywitać z Angela, ale nie 
zachwyca mnie perspektywa spotkania Jamie. Nie po tym, jak 
ona... no... 

 -  Dała ci kosza? - podsunął oschle Rand. Daniel 

zmarszczył czoło. 

 -  Założę się,  że będąc na moim miejscu, nie posunąłbyś 

się ani o krok dalej. 

Rand wzruszył ramionami. Wprawdzie chciał zobaczyć 

Jamie, ale na pewno nie w takich okolicznościach. Był tu z 
dziewczyną i wolał, by Jamie się o tym nie dowiedziała. 
Dręczące go przez cały wieczór poczucie winy teraz 
powróciło z pełną mocą. 

 - Zostanę przy stoliku i poczekam, aż wrócą Shelli i Maxi. 
 - To jeszcze potrwa. - Daniel poklepał przyjaźnie Randa 

po ramieniu. - No, chodź. Boisz się,  że Jamie Saraceni nie 
zwróci na ciebie uwagi? 

Rand uśmiechnął się. Nie potrafił się powstrzymać. 
 - Zwróci, na pewno. - Wspominając jej namiętną reakcję 

na pocałunki, uśmiechnął się jeszcze szerzej. 

 - Udowodnij to - zaproponował Daniel konspiracyjnym 

szeptem. - Osłodzę ci tę przynętę. Weekend tego lata w mojej 
chacie na Cape May... jeśli załatwisz sobie z nią randkę. 

 - Zwariowałeś? Zakład? To życie, a nie jakiś głupi serial. 
 -  Mogę nawet zwiększyć stawkę. Jeżeli zwabisz ją do 

łóżka, możesz mieć tę chatę podczas weekendu przed Świętem 
4 Lipca. To wielka frajda być w tym okresie na wybrzeżu. No, 
chodźmy. 

Daniel popchnął Randa przez tłum na małym parkiecie do 

tańca, w stronę stolika, gdzie siedziała Jamie z przyjaciółkami. 

 - Zbliża się do nas, Angie - rzuciła podniecona Charlene. 
Jamie siedziała tyłem do sali i nie mogła obserwować 

Daniela Wilcoxa. Czy istnieje święty, patron zakochanych? 
Jeśli tak, to proszę, niech Daniel będzie miły dla Angeli, a nie 
robi słodkich oczu do mnie, modliła się w duchu. 

 - Wszystkiego najlepszego w dniu urodzin, Angelo! 
 - Nad stołem rozległ się nagle jowialny głos Daniela. 
 - Na pewno myślałaś,  że zapomniałem. Mam przy sobie 

kartkę, którą chciałem dać ci w poniedziałek. 

 - Och, dziękuję - odparła jednym tchem, pełna euforii 

Angela. 

 -  Może przedstawisz swoim koleżankom mojego 

przyjaciela, Randa Marshalla - mówił Daniel, uśmiechając się 
chytrze. 

Jamie odwróciła się i spojrzała w głębokie, złociste oczy 

Randa. Przez moment była zbyt zdumiona, by cokolwiek 
powiedzieć. Zanim odzyskała mowę, Angela zdążyła dokonać 
prezentacji. 

 -  Czy  mogę zatańczyć z solenizantką? - zapytał Daniel 

swoim obleśnym, przymilnym tonem. Ale Angela tylko 

zarumieniła się z radości i szybko wstała. - Rand, może 
poprosisz Jamie? 

Rand spojrzał na Jamie i uniósł brwi. Wstała i pozwoliła 

poprowadzić się na zatłoczony parkiet. 

 - Spójrz na wyraz twarzy Wilcoxa - zaśmiał się cicho 

Rand, chwytając ją w ramiona. - Myśli,  że dopiero teraz się 
poznaliśmy, i nie może się nadziwić, że zgodziłaś się ze mną 
zatańczyć. 

 - Spójrz na wyraz twarzy Angeli - odparła Jamie. 
 -  Wygląda na oczarowaną. Gdyby tylko zdawała sobie 

sprawę, jakim łobuzem jest Wilcox. 

 - Daniel nie jest taki zły. - Gestem właściciela ułożył 

sobie jej dłonie na szyi, a potem objął mocno Jamie w talii. 
Przy nim wydawała się filigranowa. Poczuł dreszcz pożądania. 

 - Nadal jesteśmy umówieni na jutro, prawda? - Musnął 

wargami jedwabiste włosy Jamie. 

 - Jesteśmy? - głos Jamie drżał. Kręciło się jej w głowie z 

emocji. - Nie byłam tego pewna, gdy dziś po południu 
wściekły wybiegłeś z biblioteki. - Uśmiechnęła się, widząc 
nagle, jak zabawna jest ta sytuacja. - Oskarżyłeś mnie, że 
jestem podobna do paskudnej Marthy Elizabeth, która 
dręczyła cię w szkole. Zaręczam ci, że nigdy nie pilnowałam 
klasy. 

 - W to mogę uwierzyć - odpowiedział z uśmiechem. 
 - Byłaś pewnie królową na wszystkich balach. 
Wybuchnęła śmiechem. 
 - Ja? Ależ skąd. Byłam spokojną dziewczyną, która pilnie 

się uczyła. Miałam piętnaście lat, kiedy zatrudnili mnie jako 
asystentkę bibliotekarza w Cherry Hill. 

 - I wtedy postanowiłaś zostać bibliotekarką - dokończył. 
Jamie skinęła głową. 
 - Uwielbiam czytać książki. 

 - Ale są takie, bez których mogłabyś się obyć - zauważył 

ostrożnie Rand, badając grunt. - Na przykład dzieła Lawsona. 

 - Masz rację. - Jamie roześmiała się. - Cytując opinię 

pewnego krytyka, powiem: „To nie pisarstwo, to 
maszynopisanie!" 

W tej sytuacji nie mogę się jeszcze ujawniać, zdecydował 

Rand. 

Muzyka umilkła nagle i pary zaczęły rozchodzić się do 

stolików. 

Rand nie ruszał się z miejsca, a Jamie patrzyła na niego 

tak wyczekująco, że niemal potrafił czytać jej myśli. Czekała 
na propozycję,  że przysiądzie się do niej i jej koleżanek, a 
potem odwiezie ją do domu. Gdyby tylko przyszedł do 
Darby'ego sam! 

 -  Chciałbym zaproponować,  że odwiozę cię do domu - 

zaczął. 

 -  Dziękuję - odparła Jamie. - Romaine przyjechała 

samochodem, więc może odwieźć Charlene i Angelę. 

 - Nie pozwoliłaś mi skończyć, skarbie. Powiedziałem, że 

chciałbym cię odwieźć do domu. Ale nie mogę. 

 - Ach tak. - Jamie wpatrywała się w parkiet. 
 - Jestem tutaj z dziewczyną - dokończył mężnie Rand. 
Spojrzała mu w oczy, a jej policzki pokrył ciemny 

rumieniec poniżenia i zawodu. I czystej, niepohamowanej 
wściekłości. Była zazdrosna! Jamie uświadomiła to sobie ze 
zgrozą i furią. Po raz pierwszy w życiu była zazdrosna o 
mężczyznę. Nienawidziła siebie za to; jego też nienawidziła. 

 -  Świetnie - oznajmiła z wymuszonym uśmiechem i 

ruszyła do stolika. - Więc wracaj do swojej dziewczyny. 

Rand westchnął, chwycił ją za rękę i przyciągnął do siebie. 
 - Znowu zaczynamy? Ile razy masz zamiar odchodzić 

taka obrażona? Ile razy mam się tłumaczyć przed tobą? 

 - Jeśli chcesz wiedzieć, to wcale nie jestem obrażona. 

 -  Przeszła do kontrataku. - Myślę,  że jesteś bezczelny, 

tańcząc ze mną w taki sposób, gdy przyszedłeś z inną kobietą! 

 -  Żałuję,  że jestem z inną kobietą. Chciałem być z tobą, 

Jamie. To twoja wina, że tak się nie stało. 

 - Muszę dołączyć do koleżanek. Jestem pewna, że twoja 

towarzyszka już cię oczekuje. 

Chociaż odsunęła się, nie mogła oderwać wzroku od 

błyszczących oczu Randa. 

 - Chcesz, żebym natychmiast ją spławił? Jamie ogarnęło 

uczucie tryumfu. Wolał ją od tamtej kobiety! 

Jednak jej umysł szybko przejął kontrolę nad ogarniającą 

ją euforią. Nie współzawodniczyła z partnerką Randa, a on nie 
był nagrodą do zdobycia. Znała siebie na tyle dobrze, by 
wiedzieć,  że chwilowa radość ustąpi miejsca wyrzutom 
sumienia. 

 - Nie przerywaj sobie randki - westchnęła z rezygnacją. - 

To byłoby nieuczciwe wobec twojej znajomej. Steve robi 
czasem takie rzeczy, ale ja tego nie pochwalam. 

 - I nie zmienisz swoich zasad nawet w tej sytuacji 
 - dokończył w zamyśleniu Rand. - To... godne podziwu. 
 

- Daruj sobie ten sarkazm - warknęła Jamie. - 

Powiedziałeś bardzo wyraźnie,  że zasady są po to, by je 
łamać! 

 - To nie był sarkazm. A poza tym są pewne różnice 

między zasadami, wartościami i regułami. - Rzucił jej kpiący 
uśmiech zblazowanego światowca. - Ja oczywiście nie 
przestrzegam żadnych. 

Po odprowadzeniu Angeli do stolika, podszedł do nich 

Daniel. 

 - Chodź, Marsh. Musimy wracać do Shelli i Maxi - rzucił 

znacząco i mrużąc oczy przyjrzał się Randowi i Jamie. - To 
początkujące modelki z Nowego Jorku - dodał z chytrym 
uśmiechem. 

 - Jestem pod wrażeniem - odparła Jamie. 
W myślach pogratulowała sobie dobrego smaku. Nigdy 

nawet przez chwilę nie miała zamiaru umawiać się z Danielem 
Wilcoxem. 

 -  Zobaczymy  się jutro wieczorem, Jamie - powiedział 

Rand stanowczo, jakby prowokował ją, by mu odmówiła. 

Nie zrobiła tego. 
 - Dobranoc Rand - powiedziała chłodno i odeszła do 

stołu, gdzie Romaine, Charlene i Angela czekały na nią 
niecierpliwie. 

 - Jutro? Umówiłeś się z nią na jutro? - wykrztusił Daniel. 

- To znaczy, że wygrałeś weekend w moim domku. Jak ci się 
to udało? Co jej powiedziałeś? Dlaczego umówiła się z tobą, a 
nie ze mną? A jeśli wciągniesz ją do łóżka? Mam plany na 
weekend przed Świętem 4 Lipca. To moje doroczne 
bachanalia! - Jęknął. 

Rand spojrzał na niego, zdumiony nagłą niechęcią, jaką 

poczuł do przyjaciela. Po raz pierwszy dostrzegł 
powierzchowny stosunek Daniela do życia i kobiet. Pojął, że 
albo on sam się zmienił, albo Daniel. 

A kiedy wrócił do domu, zostawiając Daniela z dwiema 

rozbawionymi, podchmielonymi i seksownymi kobietami, 
musiał pogodzić się z faktem, że to nie Daniel przeżył 
transformację. To on. 

Marcowa pogoda zawsze była trudna do przewidzenia i 

temperatura w Dniu Świętego Patryka podskoczyła do 
zdumiewających o tej porze roku dwudziestu czterech stopni. 
Rand odłożył zielony sweter i wybrał ciemnozieloną koszulkę 
polo. Dokładnie o ósmej zjawił się przed drzwiami domu 
państwa Saraceni. 

 - Wejdź, wejdź - powitała go ciepło babcia i wciągnęła za 

ramię do środka. Miała na sobie czarną sukienkę, ale przypięła 

do ramienia zieloną plastykową koniczynę. Saran, w jaskrawej 
koszulce i szortach, stała tuż za staruszką. 

 - Żadnych kwiatów ani czekoladek? - przyjrzała mu się z 

dezaprobatą. - Zupełnie nic? 

 - Saran, biegnij na górę i zawiadom Jamie - poleciła 

stanowczo babcia. - Niech się pospieszy. A ty pójdziesz ze 
mną. Skoro i tak musisz zaczekać, przedstawię cię rodzicom 
Jamie. 

Wzięła Randa pod ramię i pociągnęła za sobą. 

Przedstawiła go Maureen, pięknej kobiecie o delikatnych 
rysach, ciemnych włosach i niebieskich oczach, podobnej do 
Jamie. 

Następnie poznał ojca, Ala Saraceni, którego babcia 

przedstawiła z dumą słowami „mój syn, mistrz ciesielski". 

 - Rand, wyglądasz mi na takiego, któremu przydałaby się 

szklaneczka wina - zawołał Al. 

 - Chyba nie prowadzisz po alkoholu, prawda? - wtrąciła 

szybko babcia, spoglądając na gościa przenikliwie. 

Rand spojrzał to na jedno, to na drugie, niepewny, co ma 

odpowiedzieć. Do czego prowadziły te podchwytliwe pytania? 

Gdy babcia cytowała statystyki wypadków 

spowodowanych przez pijanych kierowców, Al wręczył mu 
butelkę wina. Miała ręcznie wypisaną etykietę. 

 - To dla ciebie. Wiśniowe wino Saracenich. - Al 

rozpromienił się. - Produkcja wina to jedno z moich hobby. 

 - Wypij w domu, kiedy już nigdzie nie będziesz się 

wybierał - dodała posępnie babcia. 

Głośny, ostry dźwięk klaksonu zagłuszył hałas 

dobiegający z pobliskiej autostrady. 

 - To na pewno Todd. Zobaczymy się później! - zawołała 

Saran, wybiegając z domu. 

 - Najpóźniej o północy, Saran! - odkrzyknął Al. 
 - Jamie ma głowę na karku - oświadczyła babcia. 

 - Saran powinna iść za jej przykładem. Jamie nigdy nie 

spotyka się z łobuzami, którzy trąbią na nią klaksonem. 
Obraca się w towarzystwie eleganckich dżentelmenów. 

 - Skinęła głową w stronę Randa. - Może Saran też trafi na 

kogoś takiego jak on? 

Jamie zjawiła się w samą porę, by usłyszeć wypowiedź 

babci. Uśmiechnęła się lekko. 

 - Jestem gotowa, Rand. 
Obrzucił  ją wzrokiem. Miała na sobie zieloną, jedwabną 

sukienkę z krótkimi rękawami. Szeroki pas podkreślał wąską 
talię, a szeroka spódnica sięgała do kolan. Nogi w sandałkach 
na wysokim obcasie wydawały się dłuższe i bardziej kształtne. 
Rand nie mógł się doczekać, by wreszcie mieć  ją tylko dla 
siebie. 

 - Uff! - odetchnął, kiedy już pożegnali się i wyszli. 
 - Bałem się, że twój ojciec każe cię odwieźć o północy. 
 - Mnie te zasady nie obowiązują - uśmiechnęła się Jamie. 

- Od lat mam własny klucz. Właściwie... - zająknęła się, lekko 
zarumieniona. - Rodzice byliby pewnie zachwyceni, gdybym 
wróciła do domu o piątej czy szóstej rano. Uznaliby, że w 
końcu, hmm, trochę się rozluźniam. Uważają mnie za 
zdeklarowaną starą pannę. 

 - Ale nie babcia. Ona lubi cię taką, jaką jesteś. 
Rand otworzył przed nią drzwi samochodu, jak przystało 

dżentelmenowi. Potem uśmiechnął się. Babcia Saraceni 
obserwowała ich z okna, nie próbując nawet tego ukrywać. 
Pomachał do niej, a ona odpowiedziała tym samym gestem. 

 -  Widzę,  że znalazłeś wielbicielkę - stwierdziła sucho 

Jamie. - No cóż, to chyba naturalne. Babcia uwielbia Steve'a, 
a... ty jesteś bardzo do niego podobny. 

 - Za chwilę powiesz, że jestem taki jak Daniel Wilcox. 
 - A nie? 

 - Nie! - Zamiast uruchomić silnik, Rand zwrócił się do 

niej z powagą. Było bardzo ważne, by dostrzegła różnicę 
między nim a wszystkimi Danielami i Steve'ami. 

 - Widzisz, ja... 
Przerwał, marszcząc czoło. Jakie były te różnice? 

Zdenerwowało go, że nie potrafi ich wykazać. W gruncie 
rzeczy zdawał sobie sprawę,  że właśnie uczucie dla Jamie 
wyróżniało go ze stada, za którym podążał  ślepo przez lata. 
Ale jak wyrazić to w słowach? 

 - Gdybym był jak oni, nie byłoby cię tu ze mną 
 - stwierdził w końcu. 
 - Tak, to prawda. - Jamie roześmiała się nerwowo. 
 -  Chyba  że cierpię na jakieś zaburzenia umysłu i 

popełniam właśnie największy błąd w swoim życiu. 

 - Będąc ze mną, nie popełniasz błędu. 
Zalała go fala pożądania. Ciało pulsowało pragnieniem, 

które - zgodnie z regułami zalotów - nie miało dziś doznać 
spełnienia. 

Poczuł rozczarowanie. Do diabła z zalotami. 
 - Jeszcze ci nie powiedziałem, jak pięknie dziś wyglądasz. 

-  Ściszył  głos. - I jak bardzo chcę być z tobą sam na sam. 
Zapomnijmy o Blarney Stone i jedźmy do mnie. 

Spojrzała na niego chłodno. 
 - Twój ojciec dał mi butelkę domowego wina - nie 

ustępował. - Możemy wypić za świętego Patryka w wygodzie 
i odosobnieniu. 

Nawet nie mrugnęła okiem. 
 - Chcesz usłyszeć moją odpowiedź, czy potrafisz się 

domyślić, jaka będzie? 

Chwycił jej dłoń i uniósł do ust, muskając wargami 

delikatną skórę. 

 -  Wiem,  że chciałabyś powiedzieć: tak. Czułem, jak na 

mnie reagujesz, jak roztapiasz się w moich ramionach, jak 

twoje ciało płonie, kiedy cię całuję. Niech ta noc nastąpi 
dzisiaj. 

Delikatnie, acz stanowczo cofnęła rękę. 
 - Czy to rutynowa przemowa, rozpoczynająca każdą 

randkę? I kobiety naprawdę to kupują? 

Nie miał zamiaru opowiadać, jak dobrze działa ta akurat 

zagrywka. Próbując wykorzystać okazję, naciskał dalej. 

 - Nie udawaj opanowanej, Jamie. Wiem, że to tylko gra. 

Twoi rodzice twierdzą,  że nigdy nie tracisz głowy, ale ja 
sprawię, że ci się w niej zakręci. Oboje wiemy, że chcesz iść 
ze mną do łóżka. 

 -  Jeśli uwagi rodziny uznamy za słuszne, to, według 

babci, już cię złowiłam. Czy to prawda, Rand? - Uśmiechnęła 
się kpiąco. - Mam poprosić tatusia, by posłał zaliczkę do 
Klubu Synów Italii na nasze ślubne przyjęcie? 

 -  Przyjęcie  ślubne? - Rand roześmiał się chłodno i z 

przymusem. - Nie łudź się, skarbie. 

 - Ja? Z tobą w łóżku? - Uśmiechnęła się  słodko. - Nie 

łudź się, skarbie - dodała ze śmiechem. 

 - Znajdziesz się w moim łóżku na długo przedtem, nim 

odbędzie się ślubne przyjęcie - obiecał Rand. 

Jamie nie odpowiedziała. 
To milczenie go irytowało. Była taka opanowana, tak 

spokojna. Paradoksalne, ale podziwiał  ją,  że mu łatwo nie 
ustępuje. 

 - Zanim stąd odjedziemy... do Blarney Stone, nie do 

mnie... mam jeszcze coś dla ciebie. Tutaj. 

Podał jej małe pudełeczko, opakowane w zieloną bibułkę. 
 - Jeden z tych zabawnych lub tradycyjnych drobiazgów, 

zalecanych w pierwszym rozdziale książki o zalotach? 

 -  Przeszedłem do rozdziału drugiego. Sugeruje pamiątki 

pewnych szczególnych wspólnych doświadczeń lub wydarzeń. 

 - Nie mamy wspólnych doświadczeń - przypomniała. - 

Chyba że to na pamiątkę Wiosennego Festiwalu? 

 - Wierz mi, że to jedyne zdarzenie, którego wolałbym nie 

pamiętać. Otworzysz to pudełko? 

 -  Naprawdę, nie powinieneś... - powiedziała, 

odpakowując prezent. 

 -  Według twojej kuzynki, Saran, zdecydowanie 

powinienem. Musisz wiedzieć,  że uznała mnie za ofermę i 
prostaka, gdy zjawiłem się bez kwiatów i czekoladek. Nie 
wątpię,  że miała na myśli czarne orchidee i szwajcarską 
czekoladę. 

 - Prawdopodobnie. - Jamie roześmiała się. Otworzyła 

pudełko. Na zielonym aksamicie lśniła mała złota koniczynka 
na cienkim złotym łańcuszku. - Och, Rand, jakie to piękne! - 
wykrzyknęła. 

Wzruszył ramionami. Nie chciał tego przyznać, ale jej 

zachwyt wzbudził w nim ogromną radość. Nigdy nie był 
zwolennikiem dawania prezentów pod wpływem impulsu. Ale 
dziś ogarnął go taki impuls. A żartobliwe odwołania do 
„Przewodnika po współczesnych metodach zalotów" nie miały 
z tym nic wspólnego. Lecz o tym nie miał zamiaru jej mówić! 

 -  Uznałem,  że Dzień  Świętego Patryka jest dostatecznie 

wyjątkowy, bym mógł się zastosować do zaleceń drugiego 
rozdziału - stwierdził burkliwie, ponownie wzruszając 
ramionami. 

 - Jest cudowna, Rand. Dziękuję ci bardzo. - Uścisnęła go 

spontanicznie. - Chcę ją włożyć. Zapniesz mi łańcuszek? 

Zrobił to, a w nagrodę mógł  gładzić delikatną 

śmietankowobiałą skórę jej szyi. Kiedy wreszcie uruchomił 
silnik i odjechał, Jamie trzymała go pod rękę i opierała dłoń o 
jego udo. W dolnym oknie domu Saracenich babcia opuściła 
zasłony i odeszła. Fałszując, nuciła najpierw „To miłość", a 
potem „Marsz weselny" Mendelssohna. 

ROZDZIAŁ ÓSMY 
Blarney Stone w Filadelfii było spokojną restauracją i 

pubem przez cały rok, z wyjątkiem siedemnastego marca, 
kiedy podawano tam irlandzkie piwo i grała na żywo muzyka. 
Wśród hord gości trzy czwarte osób nie miało w żyłach ani 
kropli irlandzkiej krwi. Zanim Jamie i Rand dotarli na miejsce, 
przed wejściem uformowała się kolejka sięgająca już do 
następnej przecznicy. Rand zignorował kolejkę i poprowadził 
Jamie prosto do frontowych drzwi. Wymruczał kilka słów i 
uścisnął rękę bramkarzowi, który wpuścił ich oboje. 

 - Co mu powiedziałeś? - spytała Jamie. - Słyszałam głosy, 

że wszyscy z kolejki mają rezerwację. 

 - Po co martwić się o rezerwację - uśmiechnął się Rand. 
 - Pewniejsze jest posmarowanie ręki paroma banknotami. 
 -  Dałeś mu łapówkę,  żeby nas wpuścił? - Jamie 

zmarszczyła brwi. - To mi się nie podoba, Rand. To 
nieuczciwe. 

 -  Traktuję  łapówki jako dzielenie się bogactwem. Obie 

strony odnoszą korzyści. - Rand chwycił ją pod ramię. 

 - Chodź, widzę stolik na dwie osoby. Zajmijmy go. 
Jamie nie ruszyła się. Ogarnęły ją podejrzenia. Zmierzyła 

go groźnym wzrokiem. 

 - W ten sposób przekonałeś Saran, by podała ci mój 

numer telefonu, tak? Przekupiłeś ją! 

 - Jamie, nie ma nic złego w płaceniu za pewne przysługi 

czy przywileje. Taki jest ten świat, tak się załatwia pewne 
sprawy. 

 - Chcesz powiedzieć,  że tak załatwiają pewne sprawy 

zepsuci, rozpieszczeni, bogaci chłopcy. 

 - Trudno napiwki zakwalifikować jako... 
 - Napiwki? - przerwała mu Jamie. - Wszystko potrafisz 

wytłumaczyć jednym zręcznym słowem. Rozumiem, że dałeś 
Saran suty napiwek, kiedy podała ci mój numer telefonu? 

Zmarszczył brwi. 
 - Czy zawsze musisz mieć ostatnie słowo? 
 - Tylko wtedy, kiedy mam rację. 
 - O to bym się spierał. Jeśli o ciebie chodzi, jeszcze się 

nie zdarzyło, żebyś nie miała racji! 

Żałowała, że nie potrafi wymyślić riposty. Niestety, nic jej 

nie przychodziło do głowy. Splotła ręce na piersi i przyjrzała 
się roześmianemu, roztańczonemu i rozśpiewanemu tłumowi. 
Wszyscy nosili różne odcienie zieleni. Jamie rozglądała się, 
czekając na natchnienie. Nie przyszło, ale za to zauważyła 
znajomą, wyjątkowo przystojną twarz. To jej brat, Steve. 

Poczuła rozbawienie. Powinna się domyślić,  że Steve 

Saraceni będzie tutaj dziś wieczorem. Jeżeli Blarney Stone 
było tym miejscem, które należało odwiedzić w Dniu 
Świętego Patryka, to oczywiście Steve musiał się tu zjawić. 

Steve dostrzegł  ją w tej samej chwili. Natychmiast 

przecisnął się do niej przez tłum. 

 - Cześć, mała. Co ty tu robisz? - zapytał i podniósł ją do 

góry, obracając się dokoła. 

Rand obserwował to, walcząc z mdlącą falą zazdrości. Ten 

facet z twarzą filmowego gwiazdora obejmował Jamie z 
poufałością uzasadnioną tylko u długoletnich przyjaciół lub 
kochanków. Od pierwszego rzutu oka Rand domyślił się,  że 
taki mężczyzna nie miewa przyjaciół wśród kobiet. 

O tak, z tym mężczyzną coś Jamie łączyło. Stąd ta jej 

ostrożność i podejrzliwość w stosunku do podrywaczy. 
Powinien się domyślić,  że kiedyś sparzyła się na jednym z 
nich. A ten facet, ubrany od stóp do głów w kosztowne zielone 
ciuchy, poruszał' się z aroganckim wdziękiem i pewnością 
siebie. Wyglądał jak kandydat do tytułu podrywacza roku. 

 - Chodź, poszalejemy. Zatańcz ze mną. . - Steve chwycił 

Jamie za rękę i pociągnął za sobą na parkiet. 

Jamie zerknęła na Randa. Przyglądał się im posępnie. 

Zatrzymała się i nie ruszyła nawet o krok. 

 - Zaczekaj moment, Steve. Chcę ci kogoś przedstawić. - 

Pociągnęła Steve'a za ramię. - Chcę cię przedstawić mojemu 
chłopakowi. Rand Marshall. Stoi tam. 

Steve przyjrzał się Randowi, który zmierzył go groźnym 

spojrzeniem. A potem uśmiechnął się do siostry. 

 -  Widzę,  że leci na ciebie, Jamie. Powiedzieć ci coś 

zabawnego? Myśli, że coś jest między nami. Wygląda, jakby 
miał ochotę porąbać mnie na kawałki i wykorzystać jako 
przynętę na ryby! - Steve wybuchnął śmiechem. 

Rand zacisnął wargi. Zuchwały  śmiech tego mężczyzny 

był ostatnią kroplą przepełniającą kielich. Nie zostawi Jamie 
na łasce tego zarozumiałego, zielonego pawia! 

 - Rand, to mój brat Steve - zawołała Jamie, gdy tylko się 

zbliżył. Groźny wyraz jego twarzy trochę  ją przestraszył. - 
Steve, poznaj Randa Marshalla. 

 - Twój brat? - powtórzył Rand i jego bojowy nastrój 

złagodniał nagle, pozostawiając go w lekkim oszołomieniu. 

 - Jeden, jedyny. - Steve uśmiechnął się i wyciągnął rękę. - 

Więc jesteś nowym chłopakiem Jamie? - Przyjrzał mu się z 
uwagą. - Nie wyglądasz tak jak jej poprzedni faceci. 

 - Ani słowa więcej, Steve - ostrzegała go Jamie. 
 - A jak wyglądali ci poprzedni? - zapytał Rand. 
Steve roześmiał się. 
 - Tacy bardzo dobrze wychowani, lalusiowaci. I zawsze 

zanudzali ją na śmierć, bo ona też jest taka dobrze wychowana 
i chłodna. 

Rand wybuchnął śmiechem. 
 - Ponieważ tak świetnie się wam rozmawia, to może was 

zostawię - wtrąciła zimno Jamie. - Jestem pewna, że jeżeli nie 
będzie mnie w pobliżu, lepiej uda wam się polowanie na 
kociaki. - Odwróciła się i chciała odejść. 

Rand objął ją w pasie i przyciągnął do siebie. 
 - Tylko na ciebie mam zamiar polować, Jamie 
 - oświadczył cicho. 
 - Dobrze powiedziane. - Steve uszczypnął siostrę w 

policzek. - Fajnie widzieć cię z facetem, którego nie potrafisz 
wystraszyć. 

 - A mnie miło byłoby zobaczyć cię z kobietą, której nie 

zdołałbyś oczarować i zawrócić w głowie tym twoim 
fałszywym urokiem - odparła surowo Jamie. 

Steve nie poczuł się bynajmniej urażony, a nawet wydawał 

się zachwycony. 

 - Moja maleńka siostrzyczka - powiedział z sympatią. - 

Zawsze robi mi wymówki. Krytykuje mój styl życia. - Steve 
zachichotał, po czym przysunął się do Randa i konspiracyjnie 
zniżył  głos. - Też nie będziesz mógł jej oczarować ani 
zawrócić w głowie. Sugeruję, żebyś nawet nie próbował. 

Ucałował Jamie w policzek, uścisnął dłoń Randa i zniknął 

w tłumie. Rand i Jamie stali niepewnie naprzeciw siebie. 

 - Steve powiedział, że uznałeś jego i mnie za parę 
 -  zauważyła, próbując przerwać coraz dłuższe, pełne 

napięcia milczenie. 

 -  Nie  miał racji. Natychmiast dostrzegłem podobieństwo 

między wami i domyśliłem się, że to twój brat. 

 -  Och,  oczywiście. - Wzniosła oczy do góry. - Dlatego 

byłeś tak zdumiony, gdy ci go przedstawiłam? Myślałeś, że to 
mój dawny chłopak, i byłeś zazdrosny. 

 - Ten pomysł wydawał jej się ogromnie zabawny. 
 - Równie zazdrosny, jak ty wczoraj, kiedy powiedziałem, 

że jestem u Darby'ego z dziewczyną - odparował. 

 

- Nie mogę w to uwierzyć. - Jamie westchnęła 

niecierpliwie. - Znów zaczynamy się spierać. Kłócę się z tobą 
częściej niż z kimkolwiek innym, nie wyłączając Steve'a i 
Saran. 

 - A wiesz, czemu tak często się ze sobą kłócimy? 
 - Ponieważ w oczywisty sposób do siebie nie pasujemy. 
 - Ponieważ pragniemy siebie nawzajem tak bardzo, że się 

nieomal spalamy. Wierz mi, skarbie, seksualna frustracja to 
najlepszy środek, by doprowadzić człowieka do wrzenia. 

 - Powinnam się domyślić,  że powiesz coś takiego - 

stwierdziła kwaśno. - Jeśli się nie kłócimy, to mówimy o 
seksie. 

 - Znam sposób, by przełamać tę patową sytuację. Chodź 

dzisiaj ze mną do łóżka, Jamie. To rozwiąże problem 
frustracji, kłótni i tych nieustających rozmów o seksie. 

 -  Twierdzisz,  że jeśli prześpię się z tobą, natychmiast 

zmienimy się w zgodnych, rozumiejących się partnerów, 
którzy będą prowadzić  głębokie, filozoficzne dyskusje o 
literaturze, muzyce i polityce. - To była zabawna teoria i 
Jamie roześmiała się cicho. - Naprawdę myślisz,  że jestem 
taka naiwna? 

 -  Miałem nadzieję. Człowiek może trochę pomarzyć, 

prawda? 

Wesołość błysnęła w jej oczach. 
 - Nie zniechęcaj się, snuj swoje marzenia. - Spoważniała i 

spojrzała na niego uważnie. - Rand, przesadziłam trochę, 
krytykując cię za to, że zapłaciłeś temu facetowi przy 
drzwiach. W tej kłótni nie chodziło o seks. To różnica 
poglądów. Przepraszam cię. 

Te nieoczekiwane przeprosiny zupełnie go zaskoczyły. 

Przyszło mu do głowy,  że za mało czasu spędzał na 
rozmowach ze swoimi partnerkami. Zawsze uważał,  że jako 
środek porozumienia seksualne działanie przynosi lepsze 
efekty. 

W następnej chwili uświadomił sobie, że seks jest także 

skutecznym sposobem unikania porozumienia. Szeroko 
otworzył oczy. Wielki Boże, co to jest? Przebłysk intuicji? 

Spojrzał na Jamie, która obserwowała go z uśmiechem. 
 - Wyglądasz jak porażony piorunem. 
 - Nie jestem pewien, co powinienem teraz powiedzieć. 
To była prawda. Dzięki seksowi można uniknąć 

porozumienia. Skąd się brały u niego takie myśli i dlaczego 
akurat teraz? 

 -  Nie  będę przepraszał za ten napiwek, który dałem 

bramkarzowi... Ale przyznaję,  że nie powinienem 
przekupywać Saran, żeby podała mi twój numer telefonu. 

 - Z którego jeszcze nie skorzystałeś. 
 - Zamierzam to naprawić i w pełni go wykorzystać. 
 -  Właściwie nie musisz - zapewniła go pospiesznie. - 

Jedyny telefon w domu jest w kuchni, gdzie wszyscy się 
kręcą. A słuchanie cudzych rozmów to ulubiona rozrywka 
Saracenich. 

 - To chyba znaczy, że nie będziesz mówić ze mną o 

rzeczach nieprzyzwoitych. - Udał rozczarowanie. 

Roześmiali się głośno. 
 - A teraz będziemy  śpiewać i chcemy, by wszyscy nam 

towarzyszyli - obwieścił przez mikrofon irlandzki tenor. 

 - Mamy śpiewać? - Rand nie wyglądał na zadowolonego. 
Jamie śpiewała wraz z rozbawionym tłumem, wybuchając 

śmiechem, gdy mylił się jej tekst piosenki. Jest może ostrożna, 
jeśli chodzi o randki, ale nie ma żadnych oporów, by 
przyłączyć się do śpiewającego tłumu. 

Rand czuł się zakłopotany. Nigdy nie angażował się, nie 

mieszał z ludźmi wokół siebie. Nawet jeśli chodziło o kobietę, 
która dzieliła z nim łóżko. Dopiero kiedy spotkał Jamie, 
poczuł tę dziwną, niewyjaśnioną chęć, by się do niej zbliżyć; 
fascynowała go i to nie tylko seksualnie. Pragnął 
emocjonalnego zbliżenia, którego zawsze starannie unikał. 

To odkrycie zaniepokoiło go i przeraziło. Emocjonalne 

zbliżenie? 

 - No dalej, Rand - ponagliła go rozbawiona Jamie. - 

Śpiewaj. 

Pokręcił głową, wciąż nie mogąc zrozumieć, co się z nim 

dzieje. Kobiety oskarżały go często o to, że traktuje je 
instrumentalnie. Przyjmował tę opinię bez mrugnięcia okiem. 
Czasem nawet wykorzystywał 

ją jako wygodne 

usprawiedliwienie swego zachowania. 

Ale tacy, którzy naprawdę boją się zaangażowania, nie 

pragną ryzyka i zagrożeń emocjonalnego zbliżenia. Uciekają 
na samą myśl o czymś takim. Rand spoglądał w roześmiane 
oczy Jamie i wiedział, że on nigdzie nie ucieknie. 

 - Nie bądź taki przerażony - zakpiła, biorąc go za rękę. - 

Nie możesz  śpiewać gorzej ode mnie - stwierdziła i razem z 
całym tłumem zaczęła nucić słowa następnej piosenki. 

Entuzjazm i rozbawienie zgromadzonych były najlepszym 

antidotum na ponure myśli. Po chwili Rand zaczął  śpiewać. 
Wypili trochę irlandzkiego piwa, a potem spróbowali 
peklowanej wołowiny z kapustą. Jeszcze trochę pośpiewali i 
zaczęli uczyć się irlandzkiego tańca. 

Po północy zespół zaśpiewał kilka powolnych, 

romantycznych ballad. Jamie i Rand bez słowa poszli na 
parkiet. 

Rand przytulił ją mocno do siebie. Jamie splotła ramiona 

na jego szyi i westchnęła cicho. Kołysali się wolno w idealnej 
harmonii, jakby tańczyli razem od lat. 

Rand gładził jej plecy, od talii aż po szyję, na której wisiał 

łańcuszek ze złotą koniczynką. 

Cieszył się,  że Jamie ma na sobie wisiorek, który jej 

podarował. Miał wrażenie,  że to rodzaj symbolicznego 
naznaczenia; znak, że ta dziewczyna należy tylko do niego. 
Oczywiście tradycyjnie do tego celu służyły ślubne obrączki. 
Ta zdradziecka myśl pojawiła się w jego głowie, ale szybko ją 
odsunął w odruchu samoobrony. 

Kilka godzin później rozstali się pod jej drzwiami, po 

długim, namiętnym pocałunku na dobranoc. Była już prawie 
trzecia i niewielki ganek oświetlała jaskrawa lampa. 

 - Czy... masz jakieś plany na jutro? - spytał, starając się 

mówić z obojętnością, jakiej wcale nie odczuwał. 

 - Obiecałam tacie, że pojadę z nim na plażę, żeby pomóc 

Brandonowi i Timmy'emu wypróbować nowe latawce. 

 - Czy mogę coś zaproponować? Może ktoś inny z twojej 

licznej rodziny zechciałby puszczać latawce z tatusiem i 
dzieciakami? 

 - Nikt nie ma na to czasu. Mama ma jakieś sprawy 

dotyczące lalek. Cassie i Saran idą do pracy. Steve jest, jak 
zwykle, nieosiągalny, a babcia nie nadaje się do takich rzeczy. 
Tata nie może pomagać obu chłopcom. Potrzebna jest dwójka 
dorosłych. 

 - A co z ojcem chłopców? - nie ustępował Rand. - Nie 

odwiedza ich podczas weekendów? Niech się z nimi pobawi. 

 - Ojciec chłopców ma prawo odwiedzin. - Jamie zacisnęła 

wargi. - Dwa lub trzy razy w roku wpada tu na parę godzin, 
składa mnóstwo obietnic, których nie dotrzymuje. Dlatego 
nigdy ani ja, ani nikt z rodziny nie złamał obietnicy danej tym 
dzieciom. Chłopcy powinni wiedzieć, że są na świecie ludzie, 
którzy dotrzymują słowa. 

 - To doprawdy jest godne podziwu. Ale dla mnie 

ogromnie niewygodne. Żeby cię jutro zobaczyć, muszę 
pojechać z wami i puszczać latawce? 

 - Chciałabym, żebyś przyjechał, ale na to nie liczyłam. 
 - A do szału doprowadza mnie fakt, że we wszystkim ci 

ulegam. O nic mnie nie prosisz. Pojedziesz z dziećmi bez 
względu na to, czy zabiorę się z wami, czy nie. W ten sposób 
przerzucasz piłkę na moją stronę kortu. 

 - To nie jest tenis. - Uśmiechnęła się. - Mówiliśmy o 

puszczaniu latawców. 

 - Nie robiłem tego od lat. 
 -  Przypuszczam,  że nie robisz wielu rzeczy. Inni ludzie 

robią je za ciebie. 

 

- Mówisz tak, jakbym był jakimś obrzydliwym 

próżniakiem! - zaprotestował Rand. - Dużo  ćwiczę. Działam 
w klubie, biegam, pływam, gram w tenisa i nawet czasami w 
golfa. 

 - Nie chodzi mi o rozrywki - odparła Jamie. - Mam na 

myśli to, że ty niczego nie robisz dla kobiet. Od czasu do 
czasu zabierasz je tylko na kolację lub do teatru. Generalnie 
czas z kobietą spędzasz głównie w łóżku. 

 - Mogę cię zapewnić, że kiedy jestem z kobietą w łóżku, 

zdecydowanie coś z nią robię. - Uniósł znacząco brwi. 

Ku swej irytacji poczuła, że się rumieni. 
 - Wiedziałam, że powiesz coś w tym rodzaju. 
 - Myślisz, że tak dobrze mnie znasz - burknął Rand. - Czy 

słusznie zakładam, że całą tę wiedzę o męskich rozrywkach i 
życiu seksualnym zaczerpnęłaś z opowiadań swego brata? - 
Szczególnie irytujące było to, że tak trafnie podsumowała jego 
życie czy styl życia. Czy jakkolwiek to nazwać. - Co ty robiłaś 
przez te lata? Chodziłaś za bratem i sporządzałaś notatki? 

 - Po prostu słuchałam i obserwowałam. - Aby urazić go 

do końca, zerknęła na zegarek. - Już późno, Rand. Dobranoc i 
dziękuję za dzisiejszy wieczór. Świetnie się bawiłam. 

 -  Wygłosiłaś już  tę swoją obowiązkową, uprzejmą 

przemowę pożegnalną. Tuż przed tym, jak cię pocałowałem. 
Wtedy mnie zirytowała, a teraz irytuje mnie jak diabli. 

 -  Wchodzę do domu. Ty po prostu znów chcesz się 

pokłócić. 

 - Ja po prostu chcę iść z tobą do łóżka, a potem usunąć ze 

swojej pamięci! 

Zadrżał, przerażony własnym wybuchem. Jeśli teraz Jamie 

zatrzaśnie mu drzwi przed nosem i odmówi widywania się z 
nim, to będzie wiedział, że na to zasłużył. 

Ale, ku jego całkowitemu zdumieniu, Jamie roześmiała 

się. 

 - Nie powinieneś tak się odkrywać i zwierzać się ze 

swoich intencji, Rand. Nie mów o swoich planach i 
skoncentruj się na prawieniu mi komplementów. Opanuj się. 
Steve nigdy by się tak fatalnie nie przejęzyczył. 

Patrzył na nią zakłopotany. Była nie do pokonania. 

Absolutnie wspaniała. I potrafiła manipulować nim tak, jak 
nie potrafiła tego robić żadna inna kobieta. 

 - Jesteś taka... taka... 
Nie mógł znaleźć słów. Do diabła, gdyby teraz jako Brick 

Lawson miał opisać podobną scenę, bez problemów znalazłby 
dowcipną lub złośliwą odpowiedź. Ale jako Rand Marshall 
zupełnie oniemiał. 

 - Dobranoc, Rand - powiedziała z uśmiechem i odwróciła 

się, by zamknąć drzwi. 

 - Nie możemy zakończyć w ten sposób dzisiejszego 

spotkania - mruknął. Próbował odzyskać przewagę. Było to 
absolutnie konieczne. - Pocałuj mnie na dobranoc. 

 - Przecież już... 
Chwycił ją za ręce i pociągnął ku sobie. 
 - Żadnych ale. Po prostu zrób to. 
Poczuła, że nie potrafi mu tego odmówić. Spędzili razem 

cudowny wieczór. Z wyjątkiem tych chwil, kiedy się  kłócili. 
Lecz kłótnia z Randem była bardziej ekscytująca niż 
cokolwiek innego z kimkolwiek innym. 

Wyciągnęła dłoń, by prześledzić zmysłowy kształt jego 

ust. Zadrżała z pożądania. Miał tak wspaniałe wargi: kuszące, 
namiętne... Naprawdę chciała go pocałować. Bardzo chciała. 

 - Rand - szepnęła. 

Objęła go za szyję a potem całowali się mocno i 

szaleńczo. Przesuną) dłoń i objął jej pierś. Była ciepła, miękko 
zaokrąglona. Pieścił ją, gładząc kciukiem sztywny czubek, aż 
Jamie jęknęła z rozkoszy. 

Nagle, bez ostrzeżenia, odsunął się od niej. Jamie 

westchnęła i oparła się niepewnie o framugę. 

 - Dobranoc, Jamie. 
Oczy Randa lśniły. Czuł,  że odniósł zwycięstwo. Jamie 

poddała mu się absolutnie i bezwarunkowo. Udowodnił,  że 
należy do niego, że będzie jego, kiedy tylko on tego zechce. 

Tryumfujący, ruszył do samochodu. Zostawił  ją 

spoglądającą ze zdziwieniem i zakłopotaniem. 

Przystanął, otwierając drzwi samochodu. 
 - O której jedziecie jutro na tę plażę? 
 - Po mszy - odparła ochrypłym głosem. - Około południa. 
 - Więc się zobaczymy. Szeroko otworzyła oczy. 
 - Jedziesz z nami? 
 - Będę tu o dwunastej. 
Jamie stała na ganku, patrząc na oddalający się samochód. 

Kiedy Rand odjechał, zgasiła światło i weszła do domu. 

Nim zapadła w niespokojny sen, myślała o Randzie. 

Przewracała się i rzucała, śniąc o mężczyźnie z ciemnozłotymi 
oczami, którego wprawne ręce pieściły jej ciało; którego 
twarde, zmysłowe wargi sprawiały, że jęczała z rozkoszy. 

Obudziła się zarumieniona, z imieniem Randa na ustach. 

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY 
W niedzielne popołudnie Rand i Jamie wyruszyli wraz z 

jej ojcem i siostrzeńcami, Brandonem i Timmym, na pobliską 
Long Beach Island. Dzieci wbiegły na pustą plażę z dwoma 
nowymi czerwono - niebiesko - żółtymi latawcami. Wiał lekki 
wiatr. Pomimo to latawce nie od razu wzniosły się w górę. 
Ponieważ zjawił się Rand, Al Saraceni postanowił usiąść w 
plażowym fotelu i poczytać gazetę. 

Rand, pamiętając zasady puszczania latawców ze swojego 

dzieciństwa, instruował chłopców: 

 - Nie trzeba biegać, żeby latawiec wzbił się w powietrze. 

Należy stanąć plecami do wiatru i wolno luzować sznurek. 

Pomógł Timmy'emu puścić latawca, a Jamie i Brandon 

walczyli z drugim. Kiedy oba wzniosły się w górę, chłopcy 
przejęli sznurki. 

Jamie wsunęła dłoń w rękę Randa. 
 - Zostawmy chłopców z tatą i chodźmy na spacer - 

zaproponowała cicho. 

 - Chcesz być ze mną sam na sam? - Rand uśmiechnął się 

z satysfakcją. 

 -  Chcę się przejść po plaży - odrzekła Jamie. - Jeśli nie 

chcesz ze mną iść, zostań z chłopcami, a ja pospaceruję z tatą. 

 - Pójdziesz ze mną. - Objął  ją ramieniem. - Dziecinko - 

dodał, doskonale naśladując Steve'a. 

Zostawili chłopców pod czujnym okiem dziadka i ruszyli 

na długi spacer wzdłuż plaży. Było chłodniej niż wczoraj, 
temperatura sięgała piętnastu stopni i było o wiele za zimno, 
by wejść do wody. Szli więc po plaży. Rozmawiali, 
przekomarzali się i śmiali całkowicie zajęci sobą. 

Kiedy wrócili, stwierdzili ze zdumieniem, że już prawie 

piąta. Chłopcy, znudzeni puszczaniem latawców, budowali 
gigantyczny zamek z piasku, a dziadek udzielał im instrukcji. 

 - Straciłem poczucie czasu - stwierdził zdumiony Rand. 

W ciągu tych godzin spędzonych z Jamie ani razu nie 

spojrzał na zegarek. To było niezwykłe. Zazwyczaj bardzo 
cenił swój czas. 

Al nalegał, by Rand zjadł kolację w domu Saracenich. 

Jamie zasugerowała,  że być może ma on inne plany na 
dzisiejszy wieczór. Ale ojciec nie chciał o niczym słyszeć. 

 - Ciekawe, co by się stało, gdybym naprawdę miał inne 

plany na wieczór - szepnął Rand do Jamie, gdy usiedli na 
tylnym siedzeniu wielkiego niebieskiego buicka Ala. 

 - Obawiam się, że mimo wszystko jadłbyś z nami kolację. 

Zyskałeś w oczach taty, bawiąc się z jego wnukami. 

 -  Chociaż zniknąłem z jego córką na całe popołudnie? - 

szepnął prowokująco i przysunął się bliżej. - Mogłem przecież 
cię wykorzystać. 

 - Na plaży w środku dnia? To nie wchodzi w grę! Ojciec 

wie doskonale, że dobrze ułożona, przyzwoita i opanowana 
Jamie nigdy nie zrobiłaby czegoś takiego. 

 -  Pamiętam taki moment przed biblioteką, gdy dobrze 

ułożona i przyzwoita Jamie wcale nie była taka opanowana. 

Zarumieniona Jamie przygryzła wargę. Uwaga Randa 

wymagała odpowiedzi, ale brakowało jej słów. 

 -  Powinnam  wiedzieć,  że nie powstrzymasz się od 

jakichkolwiek seksualnych insynuacji - szepnęła z wyrzutem. 

 -  Byłabyś rozczarowana, gdybym nie zrobił niczego 

takiego. Zaczęłabyś się martwić, że już cię nie pragnę. 

 -  Chwycił  ją za rękę, uścisnął jej palce i oparł się 

wygodnie, przyciągając Jamie bliżej siebie. 

 - Nie byłabym rozczarowana - szepnęła. 
 - Nie? Taka jesteś pewna siebie? 
 - Nie! Tak! To znaczy... - Pokręciła głową i roześmiała 

się mimo woli. - Potrafisz tak wszystko przekręcić,  że każda 
odpowiedź będzie niedobra. 

Wolną ręką szturchnęła go żartobliwie w bok. Chwycił tę 

rękę i praktycznie ją unieruchomił. Jamie ze śmiechem zaczęła 
się wyrywać, przypominając sobie z dzieciństwa, jak unikała 
zapaśniczych chwytów Steve'a. 

Była jednak podstawowa różnica. Ona i Rand nie byli już 

dziećmi, a on nie był jej bratem. Ta szamotanina wyzwalała w 
obojgu uczucie erotycznego podniecenia. Jamie nie miała 
ochoty dłużej walczyć. 

Spojrzała mu w oczy i ujrzała w nich pożądanie. 
 -  Więc jak, Rand, myślisz,  że Flyersi pobiją Rangersów 

jutro wieczorem? - zabrzmiał jowialny głos Ala. 

Jamie szarpnęła się konwulsywnie i Rand niechętnie ją 

wypuścił. Z wyjątkiem prawej ręki, którą wciąż mocno 
trzymał. 

 - Dobrze ułożona, przyzwoita i opanowana - szepnął tak 

cicho, że z trudem go słyszała. - Nie ze mną, skarbie. 

 -  Zarumieniła się, a on pochylił się do przodu i głośno 

powiedział: - Myślę, że Flyersi im dokopią. 

Rozdział trzeci w „Przewodniku po współczesnych 

metodach zalotów" sugerował, by pary spędzały wspólnie czas 
na rozrywkach. Rand wspomniał dawne dni, kiedy spędzanie 
czasu z kobietą oznaczało zapasy w łóżku. Uśmiechnął się 
smętnie. Od pierwszej randki wiedział,  że z Jamie to się nie 
uda. 

Ona lubiła rozrywki. Uwielbiała tańczyć, pływać, jeździć 

na wrotkach, na łyżwach, a nawet grać w kręgle. Lubiła 
chodzić na targowiska i do kina, do teatru i muzeum, i do zoo 
w Filadelfii. Lubiła jeździć na rowerze i na wycieczki, zbierać 
truskawki na farmie, a potem robić lody i zjadać je z tymi 
truskawkami. 

Przez następne tygodnie robili razem wszystkie te rzeczy. 

Parę razy grali nawet w minigolfa! Rand dzwonił do niej 
codziennie wieczorem, nawet gdy widział się z nią wcześniej. 

Żeby uniknąć dostarczania rodzinie Saraceni dodatkowej 

rozrywki, kupił Jamie aparat telefoniczny i zainstalował 
gniazdko w jej sypialni. Tam mogła z nim rozmawiać na 
osobności i bez zahamowań odpowiadać na jego skandaliczne 
propozycje i insynuacje. 

Odpierała je dowcipnie i z wdziękiem, czasem rzucając 

kilka własnych prowokacyjnych uwag. Wiedziała, że Rand jej 
pragnie, i pociąg, jaki do niego czuła, nie wydawał się już tak 
groźny. Kochała go i pragnęła być z nim na dobre i złe. 

Początkowe opory przed zaangażowaniem w 

poważniejszy związek wydawały się teraz śmieszne. Randa i 
ją  łączyło coś, co opierało się na wzajemnym szacunku i 
zaufaniu. I miłości. 

Rodzice i babcia, według których romans Jamie i Randa 

musiał zakończyć się  ślubem, zaczynali już pytać, czy w 
Klubie Synów Italii powinni zarezerwować salę na wielkie 
przyjęcie weselne. Jamie zdołała ich jakoś przekonać, by nie 
pytali Randa o datę ślubu. Przyłapała się jednak, że przegląda 
biblioteczne egzemplarze magazynu „Panna Młoda". 

Wprawdzie ona i Rand nie mówili jeszcze o małżeństwie, 

lecz Jamie była pewna, że ich romans może się tym 
zakończyć. Tak musiało być! Tak bardzo go kochała. 

I pragnęła go nie mniej niż on jej. Pomiędzy nimi płonął 

coraz gorętszy ogień, bardziej intensywny w miarę jak bliżej 
się poznawali. Nie mogli przebywać obok siebie, by się nie 
dotknąć. Kiedy tylko było to możliwe, trzymali się za ręce. 
Rand przy każdej okazji obejmował jej ramiona, talię czy 
sadzał ją sobie na kolanach. 

Całowali się często i namiętnie. Niektóre najbardziej 

gorące pocałunki i pieszczoty zdarzały się w samochodzie, 
lecz nigdy nie posuwali się zbyt daleko. Nie byli przecież parą 
zwariowanych i nieobliczalnych nastolatków. 

Nocą, sama w łóżku, w maleńkiej różowo - żółtej sypialni, 

Jamie przewracała się z boku na bok, prześladowana przez 
ostre i słodkie zarazem ukłucia pożądania. 

Rand, samotny w wielkim wodnym łóżku, w zimnym 

czarno - białym pokoju, także wiercił się niespokojnie. Często 
brał zimny prysznic i ćwiczył więcej niż zwykle w nadziei, że 
zmęczenie pozwoli mu szybciej usnąć. 

Myślał o Jamie, śnił o niej, pragnął bardziej, niż 

kiedykolwiek pragnął kobiety. Planował skomplikowane 
techniki uwodzenia, wymyślał spiski, które miały zwabić ją do 
jego  łóżka, ale nie realizował  żadnego z nich. Chociaż 
rozpaczliwie pragnął się z nią kochać, a jego pożądanie i 
desperacja rosły z każdym dniem, chciał, by przyszła do niego 
bez wątpliwości i lęków, by oddała mu się całkowicie i bez 
żadnych oporów. Zbyt o nią dbał i za bardzo lubił, by mogło 
to odbyć się w inny sposób. 

Jedyna chmura nad tym niemal idyllicznym związkiem 

łączyła się z pracą czy też z pozornym brakiem pracy Randa. 
Nie mówił jej, że gdy ona pracuje w bibliotece, on spędza całe 
dnie, tworząc najnowszy, nie mający jeszcze tytułu thriller. 
Przyjęto jego propozycję i wypłacono mu czekiem sporą 
zaliczkę. Nadal jednak żartobliwie opowiadał o zaletach 
bezczynnego życia bogaczy. Tymczasem Jamie, która kochała 
swoją pracę, próbowała namówić go, żeby znalazł sobie jakieś 
zajęcie. 

W powieści Bricka Lawsona taki konflikt byłby dość 

interesujący, lecz własną sytuację Rand uznawał za coraz 
mniej zabawną. Przez całe  życie starał się unikać bycia tym, 
za kogo uznawała go Jamie - pozbawionym jakichkolwiek 
ambicji, beztroskim dyletantem, żyjącym z rodzinnego 
majątku. 

Ale jak jej powiedzieć o tym, czym się zajmuje? 

Zwłaszcza teraz, po tak długiej znajomości? Rand powtarzał 

sobie, że woli uniknąć kłótni, która z pewnością wyniknęłaby 
z powodu tak długiego utrzymywania całej sprawy w 
tajemnicy. Ale stawką mogłoby być coś więcej niż zwykła 
kłótnia. Rozmyślając, Rand dostrzegał, na czym polega 
problem. Wiedział,  że Jamie ceni prawdomówność, a on nie 
był z nią całkiem uczciwy. Nie chciał ryzykować, że ją straci. 

Świadomość tego, co się dzieje, napełniała lękiem byłego 

beztroskiego kawalera. W końcu przyznał sam przed sobą, że 
ostatecznym celem jego zalotów nie jest wciągnięcie Jamie do 
łóżka. Nie mógł sobie wyobrazić  życia bez niej i zrobiłby 
wszystko, by uczynić ją szczęśliwą. Czyżby ją pokochał? 

To pytanie zadał sobie pewnego ciepłego, majowego 

wieczoru, kiedy wyruszał, by zabrać Jamie na mecz na 
Stadionie Weteranów w Filadelfii. Właśnie wyjeżdżał 
jaguarem z podjazdu, gdy Saran zahamowała obok niego 
samochodem Jamie. 

 

- Rand! - zawołała przez okno. - Mogę z tobą 

porozmawiać parę minut? - Wyskoczyła z wozu i podeszła do 
niego. 

 -  Coś się stało? Gdzie jest Jamie? - zapytał z lękiem, 

wysiadając z wozu. 

 - Jest w domu i czeka na ciebie. Nie chodzi o Jamie, 

chodzi o mnie. Mam kłopot, Rand - oznajmiła dramatycznie. 

 - O Boże! - jęknął Rand, blednąc. - Jesteś w ciąży. 
 - Nie jestem! - zawołała oburzona Saran. Poczuł ulgę i 

zaraz potem irytację. 

 - A co mogłem sobie pomyśleć? Kiedy nastoletnia 

dziewczyna mówi, że ma kłopoty... 

 - Obleję z angielskiego, a wtedy zostanę na drugi rok 
 -  przerwała mu Saran. - Mój nauczyciel mówi, że jeżeli 

do wtorku nie oddam piętnastostronicowej pracy na temat 
wykorzystania czerwieni jako symbolu w „Opowieści o 
dwóch miastach" Charlesa Dickensa, postawi mi dwóję. 

Wtedy, by dostać dyplom, będę musiała zdawać poprawkę, a 
nie mogę, bo kiedy tylko skończę osiemnaście lat, czyli 
pierwszego lipca, wyjeżdżam z Merlton i przenoszę się do 
Nowego Jorku. 

 -  Więc napisz tę pracę - poradził Rand, wsiadając do 

samochodu. Nie mógł się doczekać, by zobaczyć Jamie. 

 - Nie mogę! Nienawidzę angielskiego i nienawidzę 

„Opowieści o dwóch miastach". Tę pracę i tak powinnam 
złożyć dwa miesiące temu. 

 - Dwa miesiące? Nic dziwnego, że nauczyciel dostał 

szału. Posłuchaj, wiem, że takie wypracowanie może 
człowieka zirytować, ale po prostu usiądź spokojnie i zmuś 
się, żeby je napisać. 

 -  Myślałam,  że może ty je za mnie napiszesz - 

oświadczyła chytrze. 

 -  Ha!  Źle myślałaś, dziecinko. Nie będę pisał  żadnych 

wypracowań. 

 

- Ale dla ciebie to będzie fraszka, skoro jesteś 

zawodowym pisarzem. - Uśmiechnęła się tryumfująco. 

 - Brickiem Lawsonem. 
Rand jęknął. 
 - Ty... ty wiesz? - wykrztusił z trudem. 
 - Od Wiosennego Festiwalu w szkole - powiedziała z 

dumą. - Nudziło mi się w twojej kuchni z babcią, kiedy ty i 
Jamie  ściskaliście się w sąsiednim pokoju, więc trochę się 
rozejrzałam. Znalazłam twój gabinet, komputer i wszystkie te 
teksty Lawsona. - Przechyliła głowę i obserwowała go 
przenikliwie. - Nie mogę tylko zrozumieć, dlaczego nie 
powiedziałeś o tym Jamie. Ale ponieważ tego nie zrobiłeś, ja 
też milczałam. 

 -  Pomyślałaś,  że wykorzystasz swoje odkrycie, gdy 

pojawi się okazja do szantażu - domyślił się zgryźliwie Rand. 

- O to ci chodziło, prawda, Saran? Jeśli napiszę ci tę pracę, nie 
powiesz Jamie o tym, że jestem Brickiem Lawsonem. 

Saran wzruszyła ramionami. 
 - Nie zrobiłabym tego, gdybym nie była w rozpaczliwej 

sytuacji. Ale jestem i obiecuję,  że nigdy nawet nie szepnę o 
tym słówka - dodała ze słodkim uśmiechem. - Chociaż 
naprawdę nie wiem, czemu sądzisz,  że Jamie by to 
przeszkadzało. Ona kocha książki, a ty je piszesz. Idealna z 
was para. 

 - Ona nie lubi tego typu książek, a ja za długo czekałem, 

żeby jej o tym powiedzieć. Teraz to już chyba niemożliwe. - 
Rand zmarszczył brwi. - Do diabła, sam sobie na to 
zasłużyłem. Przekupiłem cię, niewinne dziecię, nie 
zachowałem się uczciwie wobec Jamie... szantaż jest naturalną 
konsekwencją tej nieuczciwości. 

 

- Pewnie i tak będziesz jej musiał powiedzieć - 

westchnęła Saran. 

 - Teraz nie jest na to odpowiednia chwila - mruknął Rand. 

Jeśli napisanie tej obmierzłej pracy da mu jeszcze trochę 
czasu, podejmie się tego zadania. - Powiem jej w końcu, ale 
nie przed... nie przed... 

 - Nie przed czym? - zapytała ciekawie Saran. 
 

- To nie twoja sprawa. Napiszę ci to cholerne 

wypracowanie, a ty trzymaj buzię na kłódkę. 

 - Rand, jesteś aniołem! Zbawco! Będę ci wdzięczna do 

końca  życia. - Cmoknęła go w policzek, po czym wskoczyła 
do samochodu. - Bawcie się dobrze - zawołała wesoło i 
odjechała. 

Rand starał się opanować złość i zachować optymizm. W 

końcu wciąż może czekać na odpowiedni moment, by 
powiedzieć Jamie o tym, że jest Brickiem Lawsonem. Od lat 
nie czytał Dickensa; może zyska trochę wiedzy. I w końcu, 
skoro pomoże Saran, ta mała szantażystka zda egzamin z 

angielskiego, skończy szkołę i opuści Merlton. Miał nadzieję, 
że na zawsze. 

Uspokojony, ruszył po Jamie. 
W weekend poprzedzający Dzień Pamięci była piękna, 

wiosenna pogoda. Rand zgodził się pomóc Jamie posadzić 
kwiaty w gazonach przed jej domem. Nigdy wcześniej tego 
nie robił, ale Jamie powiedziała,  że sadzenie kwiatów przed 
Dniem Pamięci było rodzinną tradycją Saracenich. Rodzina 
Jamie przestrzegała wielu zwyczajów i to mu się nawet 
podobało. Zestawił ich z własną rodziną, z tą gromadą 
egoistów, których nie łączyło ze sobą nic prócz finansowych 
zobowiązań. 

Rozdział czwarty w podręczniku zalotów sugerował, o ile 

to możliwe, spotkanie i poznanie się rodzin. Rand doskonale 
znał Saracenich, spotykał się z nimi od tygodni, ale Jamie nie 
wiedziała nic o rodzinie Marshallów. Zmarszczył brwi. 
Wczoraj dostał pocztą zaproszenie od rodziców na przyjęcie z 
okazji dziesiątej rocznicy ślubu jego brata Dixona i jego żony, 
Taylor Ann. Przyjęcie miało się odbyć w ostatni weekend 
czerwca. Właściwie nie wiedział, dlaczego wziął ze sobą 
oficjalne, wydrukowane zaproszenie, bez żadnej osobistej 
notatki. Chciał je pokazać Jamie. Było tak różne od ostatniego 
zaproszenia od Saracenich, serdecznego, choć nie 
sformułowanego na piśmie. Ciocia Jamie, Rita, powiedziała: 
„Wpadnij na urodziny wuja Boba. Jeśli chcesz, możesz 
przyprowadzić kolegów". 

 - Naturalnie nie mam zamiaru iść na przyjęcie Dixa i 

Taylor Ann - oświadczył Rand i wypił duży  łyk mrożonej 
herbaty. 

Zrobili sobie właśnie przerwę w sadzeniu begonii. 

Siedzieli razem na huśtawce, zwisającej z dachu niewielkiej 
werandy na tyłach domu. Jamie studiowała zaproszenie, 
przesuwając palcami po wypukłych literach. 

 - Dlaczego? 
 - Towarzystwo mojego brata wywołuje  śpiączkę, a jego 

żona to obrzydliwa cnotka. Szczerze mówiąc, jeśli się nie 
zjawię, zrobię im tylko przyjemność. Zwłaszcza rodzicom. 
Moja obecność zrujnuje całe przyjęcie. Nie widzieliśmy się od 
trzech lat i tak jest lepiej dla wszystkich zainteresowanych 
stron. 

 - Nigdy wcześniej nie opowiadałeś mi o rodzinie, Rand. 

Domyślałam się,  że nie jesteście ze sobą związani, ale ty 
jesteś... - przerwała, szukając odpowiedniego słowa - jesteś do 
nich wręcz zrażony, czy tak? 

 - Zawsze tak było, nawet wówczas, gdy mieszkaliśmy 

razem. Mój brat jest ukochanym synem moich rodziców. Ja 
okazałem się z piekła rodem. Nie aprobowali mnie nawet 
wówczas, kiedy jeszcze byłem dzieckiem, ale gdy skończyłem 
college, nie chciałem prowadzić  życia, jakie dla mnie 
zaplanowali. Nie odpowiadało mi bywanie na przyjęciach, 
przesiadywanie na zebraniach zarządu, mecze tenisowe, 
polowania... Dali mi jasno do zrozumienia, że nie ma dla mnie 
miejsca wśród Marshallów. 

Wyraz twarzy Jamie świadczył wyraźnie,  że dziewczyna 

nie może tego zrozumieć. Nic dziwnego. Żaden z Saracenich 
nie odepchnąłby krewniaka. 

 - Rand, jesteś pewien, że tak uważają? Czasami pewne 

nieporozumienia pogłębiają się i obie strony... 

 -  To  miłe, skarbie, że starasz się zachowywać jak 

terapeuta, ale w niczym mi nie pomożesz. Rodzice uważają 
mnie za niewdzięcznego, nielojalnego wykolejeńca, gdyż 
zawsze chciałem inaczej iść przez życie. Dla nich moja praca 
jest... 

 - Ale przecież nie pracujesz? - Spojrzała na niego 

badawczo. - Prawda? 

 - Czasem... trochę piszę. Teksty handlowe. To zbyt 

skomplikowane, by teraz ci to wyjaśniać, ale jakoś zarabiam 
na  życie. - Nie kłamał przecież, prawda? Pisał czasem o 
handlu. Bohater „Krainy tysiąca grzechów" był zwykłym 
biznesmenem. - Tak naprawdę wcale nie korzystam z 
rodzinnego majątku. 

Powiedz jej, krzyczał chór głosów w jego głowie. 

Odkładanie tego na później jest niewybaczalne. Ale... 

Przypomniał sobie, jak zareagowała na książki Bricka 

Lawsona tego dnia, gdy pierwszy raz spotkali się w bibliotece. 
Nie kryła swojej pogardy. Wykrzywił usta w posępnym 
uśmiechu. To ironia losu, że jedyna kobieta, z którą łączył go 
poważny związek, podzielała rodzinną opinię na temat jego 
pracy. 

Najgorsze ze wszystkiego było przemilczanie prawdy od 

samego początku. Kłamstwo pogłębiane przez każdy dzień 
ukrywania prawdy. A gdyby kiedykolwiek dowiedziała się o 
tym przeklętym wypracowaniu, które dwa tygodnie temu 
napisał dla Saran... Ogarnęło go przerażenie. 

 - Zajmujesz się handlem? - Jamie była zaskoczona. 
 - Dlaczego mi nie powiedziałeś, Rand? Przez cały czas 

usiłowałam... 

 -  Przekonać mnie, że powinienem zająć się jakąś 

interesującą i twórczą pracą - dokończył Rand. - Lubiłem cię 
słuchać. Tak bardzo się starałaś być subtelna i dyskretna. 

 - Ale... 
 - Później opowiem ci o szczegółach - powiedział. 
 - Teraz chciałbym posłuchać o letnich zajęciach w 

bibliotece, które masz zamiar wkrótce rozpocząć. Czy już 
wszystko przemyślałaś? 

Kilka tygodni temu wspomniała o wakacyjnych planach 

zorganizowania obozu dla dzieci, których rodzice pracowali. 
Kiedy teraz pytał o to, pochylając się ku niej, oczy błyszczały 

mu zaciekawieniem. Jamie zaczęła opowiadać o swoich 
planach, nieświadoma,  że celowo Rand nakłonił  ją do 
omawiania tego bezpiecznego tematu. 

Po podwieczorku w ogrodzie, kiedy cała rodzina 

Saracenich bawiła się na dworze, a oni zniknęli w cichym 
zakątku, Jamie powróciła do tematu, którego cały dzień 
unikał. 

 - Rand, myślałam o tym zaproszeniu twoich rodziców. 

Zmarszczył czoło. 

 - Nie pójdę tam, Jamie. 
 - Czy nie sądzisz,  że to przysłowiowa gałązka oliwna? 

Myślę,  że powinieneś je przyjąć. Rodziny nie można 
traktować jak wrogów. 

 - Nie jesteśmy dla siebie wrogami. Jesteśmy sobie 

zupełnie obojętni. 

 - A poszedłbyś, gdybym i ja wybrała się tam z tobą? - 

ośmieliła się zapytać Jamie. 

Wiedziała,  że ryzykuje, ale nie miała innego wyjścia. Za 

bardzo kochała Randa, by stać z boku i nie pomóc mu 
pokonać przepaści, która powstała między nim a rodziną. 

 - Nie chciałabyś ich poznać, Jamie. Moja matka jest tak 

zimna, że mogłaby zamrozić ogień. Brat i ojciec zupełnie cię 
zignorują. Nie mają nic do powiedzenia nikomu, kto nie jest... 

 - Nie boję się tego spotkania. - Uśmiechnęła się, dodając 

mu odwagi. - Należę do Saracenich. Potrafię przyjąć 
wszystko, co otrzymam, a jeśli będzie trzeba, oddam z 
nawiązką. - Uśmiech jej zbladł. - Chyba że uważasz, iż nie 
jestem dość dobra, by poznać rodzinę Marshallów. 

 -  Nie  bądź  śmieszna! Do licha, Jamie, byłbym dumny, 

przedstawiając im ciebie. 

Spuściła oczy i milczała. 
 -  Chcesz,  żebym to udowodnił? Zrobię to, jeśli muszę. 

Powiem im, że przyjdę na to przyjęcie z tobą. Oczywiście, 

mama na pewno zażąda twojego nazwiska i adresu, by 
przesłać osobne zaproszenie. Ma nienaganne maniery. 

 - A ja odpiszę jej grzecznie, przyjmując uprzejme 

zaproszenie. - Oczy Jamie błysnęły. 

Rand z uśmiechem pokręcił głową. 
 - Matka będzie zaskoczona. Ona uważa, że spotykam się 

wyłącznie z prostakami, nie mającymi pojęcia o dobrym 
wychowaniu. 

 - Twoja rodzina nie zna takiego Randa Marshalla, jakiego 

ja znam. Myślę, że czas, by go wreszcie poznali. 

 - Jamie, to nie będzie takie łatwe. Nie pojedziemy do 

Wirginii na spotkanie z miłą, przyjazną rodziną. To zdarza się 
tylko w telewizyjnych serialach. - Nagle jego ciało zaczęło 
reagować na jej bliskość. Objął ją i przyciągnął do siebie. 

 - Pojedziemy i poradzimy sobie ze wszystkim - odparła 

cicho, stanęła na palcach i lekko musnęła wargami jego usta. 

 - Jamie, jesteś taka słodka. - Pieszczotliwie pogładził 

palcami jej plecy. - Tak lojalna. - Zsunął dłonie na jej biodra i 
przycisnął ją mocno do siebie. 

Lojalność była czymś, czego rzadko doświadczał, ale 

przekonał się, że to cecha wszystkich Saracenich. Więź, która 
łączy ich ze sobą i nie ulega zerwaniu nawet podczas 
najgorętszych kłótni. Początkowo Rand uważał,  że to 
zabawne, potem fascynujące, aż wreszcie poddał się i 
przyznał,  że podziwia tę rodzinną lojalność. A teraz Jamie 
okazywała ją także wobec niego. 

Ta  świadomość dotknęła go głęboko i uwolniła falę 

emocji, rozpalając namiętność jeszcze mocniej. Rand okrył 
wargami usta Jamie, a wtedy eksplodowało w nim 
podniecenie i pożądanie. Jamie jęknęła cicho i przysunęła się 
bliżej, kołysząc miękko biodrami. 

Odsunął głowę, nadal obejmując ją mocno. 

 - Jeśli nie przestaniemy, to zaraz zabiorę cię na górę, żeby 

posiąść cię w twoim własnym łóżku - powiedział chrapliwie. - 
Pragnę cię tak, że nie powstrzyma mnie nawet cała armia 
twoich krewnych. 

Jamie przylgnęła do niego, osłabiona trawiącym ją 

pragnieniem. 

 - To prawie nie do zniesienia - szepnęła. - Czekać i 

pragnąć. 

 - Nie mów: „prawie". To jest nie do zniesienia. 
 -  Przesunął  dłonią po jej udzie, czując ciepło skóry pod 

miękkim, wytartym dżinsem. - Jedź ze mną do domu, Jamie. 
Spędzimy razem resztę weekendu. 

Prosił  ją o to wcześniej, niezliczoną ilość razy. Zawsze 

odmawiała. Przygotował się, oczekując na kolejne „nie". Ile 
jeszcze można czekać? zastanawiał się, z góry znając 
odpowiedź. Będzie czekał tyle, ile trzeba. Zbyt oszalał na jej 
punkcie, by pomyśleć o fizycznej satysfakcji z kimś innym. 

Zalała ją gwałtowna fala miłości i pożądania. Siła tego 

uczucia, połączona z pragnieniem i namiętnością, sprawiały, 
że nie mogła już niczego mu odmówić. Zniknęły wątpliwości i 
lęki. Kochała go i ufała mu. Nadszedł czas. 

 - Chcę pojechać z tobą - szepnęła cicho. - Ale... 
 - Spojrzała na niego zarumieniona. - Co im powiemy? Nie 

mogę po prostu wyjść z torbą w ręku. 

 

- Dlaczego nie? Będę przy tobie. Gdy będziemy 

wychodzić, zawołaj po prostu: „Zobaczymy się w 
poniedziałek". Uważam, że nikt nie powie nawet słowa. 

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY 
 -  Myliłeś się - powiedziała Jamie, wkładając torbę do 

samochodu. - Twierdziłeś,  że nikt nie powie ani słowa, ale 
mama krzyknęła: „Bawcie się dobrze". 

 

- A twoja babcia dodała: „Prowadź ostrożnie" i 

wyrecytowała prognozę wypadków na najbliższy weekend: 

Rozmawiali przez całą drogę do domu Randa. Gdy dotarli 

na miejsce, Jamie miała wrażenie, że śni. A jednak wszystkie 
jej zmysły reagowały z niewiarygodną wrażliwością, gdy 
Rand wziął ją na ręce i poniósł, wraz z małą torbą, prosto do 
sypialni. Czuła twarde mięśnie jego ramion i oszałamiający, 
męski zapach. 

Chłodne, srebrzyste światło księżyca rozjaśniało sypialnię, 

urządzoną w tym samym co salon minimalistycznym stylu. 
Pokój był duży i miał nawet czarny, granitowy kominek ze 
sztucznymi polanami z czarno - białej ceramiki. Trudno 
będzie zmienić te modne, drażniące oko wnętrza w ciepłe 
gniazdko z jej marzeń. 

Wodne łóżko nieco ją zaskoczyło. Gdy Rand położył ją na 

nim i sam opadł obok, podskoczyła, szeroko otwierając oczy. 
Podskoczyła jeszcze raz. Wodny materac falował i kołysał się. 

Jamie zachichotała. 
 - Nigdy w życiu nie leżałam na czymś takim. Uderzyła 

dłonią, wywołując fale. 

 - Jamie! - Rand bezskutecznie usiłował ją objąć. 
Podskakiwała na łóżku i kołysała się, wznosząc fale. 
 -  Nie  powinnaś bawić się z łóżkiem - powiedział z 

udawaną rozpaczą. - Powinnaś bawić się w łóżku. 

 - Tym razem chwycił  ją i ułożył na grubej pikowanej 

narzucie. - Ze mną. 

Uśmiechnęła się. 
 - Przepraszam. Zachwyciła mnie ta nowość. 

 -  Oj!  Cóż za cios. - Rand ułożył się na niej. - Kiedy 

jesteśmy razem w łóżku, tylko mną powinnaś się zachwycać. 

Czuła, jak jej ciało reaguje na dotyk Randa, a wodny 

materac ugina się pod nią. 

 - Och, Rand - szepnęła. - Nie mogę uwierzyć,  że 

naprawdę jesteśmy razem. 

 - Nie możesz uwierzyć? - Zaśmiał się. - Skarbie, nie masz 

pojęcia, jak długo czekałem na ten etap zalotów. 

 - Rozdział piąty - wtrąciła Jamie. 
 - Tak. Zaczynałem się już martwić, że przez resztę życia 

będę realizował zalecenia zawarte w rozdziale czwartym. 

 - Nie wierzyłeś,  że mogę zrobić coś takiego? - Z 

zuchwałością, której nawet sobie nie wyobrażała u 
opanowanej Jamie Saraceni, dotknęła jego dżinsów. 

Zacisnął zęby i westchnął głęboko. 
 - Dobrze wychowana, mała Jamie - szepnął. - Kto by 

pomyślał? 

Zadowolona z sukcesu, pieściła go przez gruby materiał. 
 - Nigdy nie myślałam, że jestem do tego zdolna 
 -  stwierdziła ze zdziwieniem. - Och, Rand, kocham cię. 

Uwielbiam cię dotykać. I niczego się nie boję! 

Rand westchnął i zmusił się, by odsunąć jej rękę. 
 - Dziecinko, doprowadzasz mnie do szaleństwa. Chcę to 

robić wolno i rozkoszować się każdą minutą. A jeśli nie 
przestaniesz... - Uśmiechnął się żałośnie. 

 -  Czekałem tak długo, Jamie. Nie chcę, by wszystko się 

skończyło, zanim zaczniemy. 

Kiwnęła głową i objęła go za szyję. 
 - Pocałuj mnie, Rand - szepnęła. 
 - O, tak. - Głos miał szorstki i gardłowy. Dotknął 

wargami jej ust, a Jamie odwzajemniła pocałunek. 

To Rand ją nauczył, jak się całować, pomyślała, 

rozkoszując się cudowną zmysłowością kontaktu. Tak jak 

nauczył  ją wszystkiego o podnieceniu, emocjach, radościach 
fizycznej rozkoszy. A dzisiaj odsłoni przed nią ostatnie 
tajemnice seksu. Dziś dowie się, co znaczy być kobietą 
zaspokojoną przez ukochanego mężczyznę. 

Szeptała jego imię między głębokimi, mocnymi 

pocałunkami. Szarpała koszulę, by wsunąć pod nią  ręce i 
dotknąć rozgrzanej skóry pleców. Rand wsunął nogę między 
jej uda, wzbudzając w niej nowe fale rozkoszy. Jęknęła i 
zgięła palce, drapiąc mu skórę. 

A potem powoli uniósł się, oparł na łokciu i spojrzał na 

nią. 

 - Rand... - zaczęła, próbując przyciągnąć go do siebie. 
 - Mamy na sobie za dużo rzeczy - roześmiał się gardłowo. 

- Pora się ich pozbyć. 

Nagle poczuła się zawstydzona. Sama myśl o tym, że 

zuchwale zrzuca ubranie, wzbudziła w niej dreszcz lęku. A 
potem pomyślała o Randzie i jego rzeczach. Czy powinna go 
rozebrać? Teraz czy wówczas, gdy będzie już naga? Jamie 
zmarszczyła brwi, zrozpaczona swym brakiem doświadczenia. 

 -  Chcę cię rozebrać. - Głęboki głos Randa natychmiast 

rozwiązał jej problem. 

Przymknęła oczy. Poczuła jego palce, odpinające guziki 

jej bluzki. Kiedy otworzyła oczy, zobaczyła,  że Rand się 
uśmiecha. 

 - Droczysz się ze mną - oskarżyła go drżącym głosem. 
 -  Miałaś oczy okrągłe jak spodki, gdy wspomniałem o 

zdjęciu ubrań. Wyglądałaś jak przerażona dziewica. - 
Roześmiał się cicho. - Co prawda, nie mam żadnego 
doświadczenia z dziewicami, przestraszonymi czy nie. Jamie 
przełknęła ślinę. 

 - Wolisz kobiety doświadczone. 

 

- To prawda. Nie chciałem brać na siebie 

odpowiedzialności za odebranie kobiecie dziewictwa. Lub 
obowiązków, które mogą z tego faktu wynikać. 

Patrzył łakomie na jej piersi, wychylające się spod bluzki. 
 - Rozumiem. 
Trudniej było jej to powiedzieć, niż  sądziła, pomyślała 

nerwowo. Jedno jest pewne. Nie będzie odgrywać banalnej 
sceny z sobą w roli przerażonej dziewicy! Zarumieniła się. 
Miała przecież zbyt wiele dumy. 

Zebrała się na odwagę, usiadła i zaczęła rozpinać mu 

koszulę. Lęki zniknęły, gdy zsunęła materiał z ramion i 
spojrzała na nagą pierś. Zdjęła bluzkę i rzuciła się w ramiona 
Randa. 

Opadli na materac, a falowanie wody nabrało dla Jamie 

nowego znaczenia. 

Uniosła się lekko, gdy Rand wprawnie zsunął jej stanik, 

odsłaniając wspaniałe, miękkie piersi. 

 - Jesteś piękna - szepnął. 
Musnął sutki palcami i, nie mogąc się powstrzymać, 

pochwycił jedną wargami. 

Jamie krzyknęła ostro i wygięła się. Czuła, jak Rand pieści 

sutkę językiem i wciąga głęboko w usta. 

Zalała ją fala rozkoszy. Czuła się wspaniale bezwładna. 

Miała wrażenie, że niewidzialny przewód biegnie do jej łona, 
gdyż tam też odczuwała dzikie i pulsujące efekty pieszczot. 

 -  Jesteś taka wrażliwa, taka słodka - szepnął Rand, 

chwytając wargami drugą pierś Jamie. Wsunął dłoń pod pasek 
jej dżinsów. - Zdejmijmy to - mruknął uwodzicielsko. 

Zsunął jej dżinsy wraz z bielizną. Leżała przed nim naga i 

zarumieniona. Objął  ją spojrzeniem, studiował wypukłości 
ciała. Podziwiał krągłe piersi, szczupłą talię, kobiecą 
wypukłość bioder i długie kształtne nogi. 

 - Och, skarbie, tak bardzo cię pragnę. 

Jamie patrzyła, jak zmaga się z własnymi dżinsami i 

bielizną. Potem położył się obok i wziął ją w ramiona. Pieścił i 
poznawał dłońmi każdą wypukłość jej ciała. 

Jamie reagowała na wszystkie, tak długo tłumione 

pragnienia swej namiętnej natury. Rand budził w niej coś, 
czego dotąd nie doświadczyła. Uświadamiał jej własną 
kobiecość w zupełnie nowy, podniecający sposób. Chciała się 
poddać, i to jemu, poddać się jego sile i męskości, a także sile 
i mocy miłości, jaką do niego czuła. 

 - Kocham cię - szepnęła. - Och, Rand, zakochałam się w 

tobie od pierwszego wejrzenia. Z początku próbowałam z tym 
walczyć, gdyż obawiałam się uczuć, jakie we mnie budziłeś. 
Ale teraz wiem, że jestem stworzona, by być z tobą. 

Te słowa go wzruszyły. W czasie długich zalotów dobrze 

poznał Jamie, wiedział,  że mówi to, co myśli, a myśli to, co 
mówi. Kochała go i ten fakt budził w nim radość, jakiej nigdy 
jeszcze nie przeżył. 

 - Kochanie - szepnął, po raz pierwszy używając tego 

określenia. 

Nawet jako Brick Lawson nie pozwalał, by bohaterowie 

tak przemawiali do swych kobiet. Słowo to zawsze wydawało 
mu się zbyt ckliwe dla mężczyzn z książek Bricka Lawsona. 
Tak samo zresztą jak dla kobiet Randa Marshalla. 

Tyle  że Jamie nie była jedną z kobiet Randa Marshalla. 

Była t ą kobietą, jego ukochaną. 

A ponieważ chciał, by dzisiejsza noc, ich pierwsza 

wspólna noc, była doskonała, po raz pierwszy w życiu 
postanowił, że własna przyjemność musi ustąpić wzajemnemu 
spełnieniu. 

Pochwycił ręce Jamie w przegubach i przytrzymał nad jej 

głową. Poruszyła się i udając przestrach, próbowała się 
wyrwać. 

 -  Jesteś taki silny. Mam wrażenie,  że zakułeś mnie w 

kajdanki - zawołała. 

 - Mam je w szufladzie - rzucił Rand. - Użyjemy ich 

następnym razem. I opaski na oczy. 

Zaśmiał się, a Jamie mu zawtórowała. 
 -  Jesteś diabłem - szepnęła oskarżycielsko, a potem 

ucałowała go z miłością, zaprzeczając własnym słowom. 

 - A ty jesteś aniołem. - Oddał pocałunek. - Namiętnym, 

pięknym aniołem - szepnął. 

Jęczała z pożądania, gdy wsunął  dłoń między jej uda. 

Pieszczoty stały się coraz bardziej intensywne, aż Rand poczuł 
lekki opór, a Jamie szarpnęła się spazmatycznie. 

 - Jamie. - Gardłowy i chrapliwy głos wyrażał lekkie 

zdziwienie. - Zabolało cię? 

 - Nie. - Stanowczo pokręciła głową. 
Pieściła go, wytyczając wargami ścieżkę na opalonej 

skórze jego szyi. Jak mogła opisać w słowach zdumienie 
odkrycia tych nieznośnych fal rozkoszy wzbudzanych przez 
jego delikatne palce? Nie istniały słowa, które by to wyraziły. 

 - Nic mnie nie zabolało - szepnęła cicho. Wygięła ciało w 

milczącym zaproszeniu. Drżała na myśl, co z nią robi i co do 
niej mówi, ale wiedziała,  że wolałaby zginąć, niż teraz mu 
przerwać. 

Rand patrzył na jej półprzymknięte oczy z długimi 

rzęsami i lekko rozchylone wargi. Patrzył na jej rozkosz, na jej 
nie skrywaną namiętną reakcję i czuł się tak podniecony, 
jakby sam doznawał spełnienia. Było to dla niego zupełnie 
nowe doświadczenie. Czerpał rozkosz z rozkoszy ukochanej 
kobiety. 

Do tej chwili seks był dla niego zajęciem czysto 

fizycznym, z łatwymi do przewidzenia cyklami napięcia i 
rozładowania. Z Jamie było to coś więcej. Był to zalew 
czułości, fala pożądania tak spleciona z uczuciem i potrzebą, 

że nie potrafił tych doznań od siebie oddzielić. Namiętność 
pochłonęła go całkowicie, ciało i duszę, umysł i serce. 

 - Tak, dziecinko. - Głos Randa podziałał na nią niemal tak 

fizycznie, jak pieszczota. - Chcę cię widzieć, czuć... 

Cudowne, pulsujące fale osiągnęły punkt zapłonu i 

eksplodowały w niej fontanną iskier. Jamie w ekstazie 
wykrzyknęła imię Randa. 

Należała do niego. I nagle wszystko wydawało się takie 

prostej, tak nieuniknione. Wszystko, co się działo między 
nimi,  śmiech, kłótnie, pocałunki, zaloty było koniecznym 
elementem naturalnego ciągu aż do tego momentu, w którym 
dopełnią związku z całą miłością i pasją, jaka w nich płonęła. 

Ale najpierw... 
 - Jamie, czy jesteś zabezpieczona? Czy ja powinienem się 

tym zająć? - zapytał cicho. Zawsze był odpowiedzialny i nie 
miał zamiaru teraz zachowywać się inaczej. Nie ze swoją 
ukochaną Jamie. 

 - Tym razem chyba spadnie to na ciebie. 
To było dla niej tak nowe, że oczywiście zapomniała o 

tych kluczowych czynnościach wstępnych. Na szczęście Rand 
był przewidujący. 

Po chwili, mrucząc podniecające, pełne miłości słowa 

ułożył się między jej udami. 

Jamie westchnęła głośno i chwyciła go za ramiona. 
 -  Rozluźnij się, kochanie. - Patrzył w intensywny błękit 

jej oczu. I nagle zrozumiał. - Nigdy jeszcze nie byłaś z 
mężczyzną, prawda? 

Uśmiechnęła się niepewnie. 
 - Nie. Czy to widać? Czy robię coś nie tak? 
Spojrzała na niego, a jej wielkie oczy były pełne lęku i 

niepewne. 

 - Nie, skarbie. Ale powinnaś mnie uprzedzić. 

 - A gdybym ci powiedziała, czy nadal byś mnie pragnął? - 

szepnęła cicho. 

 - To, co wcześniej mówiłem... Jamie, to nie dotyczy 

ciebie. To, co do ciebie czuję... - Przerwał i spróbował od 
początku. - Z tobą jest inaczej. Moje stare zasady nie mają tu 
zastosowania, nigdy nie miały. Jak mam ci to wytłumaczyć? 

Pokręcił  głową. Nie potrafił wyrazić tego, co czuje. I to 

ma być pisarz? zadrwił z siebie w myślach. 

Ale ona jakby zrozumiała. Szukając wargami jego ust, 

szepnęła: 

 - Kocham cię, Rand. I bardzo cię pragnę. Okrążyła 

brodawkę jego piersi czubkiem palca, potem 

wargami... 
 - Jamie! - jęknął. - Jesteś pewna? 
 - Tak - odparła tak zdecydowanie, że oboje się roześmiali. 
Pocałowali się gorąco, a potem Rand znów wsunął się w 

nią. 

 - Jesteś idealna, tak gładka, miękka i ciasna. 
Był jej pierwszym kochankiem. Ta myśl działała na niego 

jak dodatkowa podnieta. Wszystko, czego z nim 
doświadczała, będzie nowe. 1 to, zamiast przestraszyć, 
przyprawiło go o nową rozkosz. 

 - Nie spodziewałam się nawet, że może być aż tak 
 -  szepnęła Jamie, przesuwając dłonie po szerokich 

plecach Randa. 

 -  Jesteś taka cudowna, jakbyś była stworzona specjalnie 

dla mnie. Tylko dla mnie - dodał. 

 - Byłam i jestem - szepnęła. - Tak jak ty dla mnie. 
 -  Nie  miała co do tego wątpliwości. Długo czekała, aż 

zjawi się jej królewicz z bajki, i w końcu przybył. Był teraz 
przy niej, tulił ją i kochał. 

Potem, nieprzytomni z rozkoszy, popłynęli wolno i 

leniwie, ku ostatecznemu spełnieniu. 

Było już prawie południe, kiedy uparte walenie do drzwi 

wyrwało Randa ze snu, w który zapadł po porannej sesji 
miłosnej. Przez kilka minut leżał prawie nieprzytomny, 
niezdolny nawet pomyśleć o wyjściu z łóżka. 

Obok, zwinięta w kłębek, leżała Jamie. Spała głęboko z 

lekko rozchylonymi wargami, a jej piersi opadały i wznosiły 
się delikatnie w rytmie wolnego, równego oddechu. 

Randa zalała fala szczęścia połączonego z pożądaniem. 

Jest tak piękna i słodka, myślał. Włosy miała splątane, a 
kołdrę podciągniętą pod brodę. Uśmiechnął się, nie 
rozumiejąc, w jaki sposób potrafi wyglądać jednocześnie 
młodo i niewinnie, a jednocześnie tak kusząco. 

Kiedy walenie do drzwi ucichło, odetchnął z ulgą i 

zamierzał zasnąć znowu. Ale wtedy zabrzmiał dzwonek. 
Przeklinając pod nosem, wstał ostrożnie. Nie chciał obudzić 
Jamie, która nawet nie drgnęła. Biedna dziecina, naprawdę ją 
wymęczył. Ale była tak chętna jak on, przypomniał sobie. To 
ona zaczęła te pieszczoty o świcie, kiedy pierwsze promienie 
słońca przesączyły się przez szczeliny w czarno - białych 
żaluzjach. 

Dzwonek terkotał ciągle, chwycił więc biały frotowy 

szlafrok i szybko ruszył do drzwi. Spodziewał się dzieci 
urządzających wyprzedaż w szkole, zastępu harcerzy lub 
drużyny sportowej. 

Ze zdumieniem zobaczył w drzwiach Daniela Wilcoxa. 
 

- Przepraszam, obudziłem cię? - Słowa padły 

mechanicznie, bez śladu wyrzutów sumienia. 

 - Trupa byś obudził! - warknął Rand. - Po co przyszedłeś? 
 - Dzwoniłem cały ranek i twój numer wciąż był zajęty - 

oświadczył z rozdrażnieniem. 

 - To dlatego, że odłożyłem słuchawkę. Nie chciałem, 

żeby ktoś do mnie dzwonił. 

Daniel udawał, że nie słyszał słów Randa. 

 - W związku z tym pomyślałem,  że zajrzę. Mam dwa 

bilety na dzisiejszy mecz i miałem nadzieję,  że się ze mną 
wybierzesz. 

 - Dziękuję bardzo, ale jestem umówiony. 
 - Z Jamie Saraceni? - Daniel zaśmiał się krótko. - 

Ostatnio bez przerwy masz z nią randki. 

Rand nie miał ochoty omawiać z Danielem swojego 

związku z Jamie. Dlatego wzruszył ramionami i zmienił 
temat. 

 - A jak to się stało, że ty nie masz dzisiaj randki, Dan? To 

przecież  świąteczny weekend, a ty zawsze masz jakieś plany 
na święta. 

 - Moje życie towarzyskie nie układa się ostatnio najlepiej. 

Jestem w dołku. - Zmarszczył brwi. - Nie rozumiem. Nawet 
Mary Jane Strayer nie chce się ze mną umówić. Twierdzi, że 
spotyka się ostatnio z jakimś facetem. 

 - A może zadzwonisz do swojej asystentki... Jak jej na 

imię? Angela? - zaproponował Rand. Dzisiaj żywił przyjazne 
uczucia wobec całego świata. 

 - Angela? - zdziwił się Daniel. - Chcesz powiedzieć,  że 

powinienem się spotkać z Angela Kelso? Chyba żartujesz! 

W sypialni wolno budziła się Jamie. Przeciągnęła się i 

postanowiła przytulić się do Randa. Była naga pod miękką, 
jedwabną, czarno - białą kołdrą, czuła się leniwa i cudownie 
rozpustna. 

Ku jej rozczarowaniu, Randa nie było w łóżku. Nie było 

go nawet w pokoju. Spojrzała na zegar i aż  jęknęła cicho. 
Dziesięć po dwunastej. Była wstrząśnięta. To niemożliwe, 
przez całe życie nie spała tak długo. 

Teraz, rozbudzona, czuła się pełna energii i głodna. 
Wyskoczyła z łóżka i dostrzegła swoje rzeczy rozrzucone 

po podłodze. Zarumieniła się. 

Nie będzie się ubierała, dopóki się nie wykąpie. Zajrzała 

więc do garderoby Randa i znalazła czarny jedwabny szlafrok. 
Zawiązała go mocno i wyszła z sypialni. Usłyszała męskie 
głosy i pomyślała, że Rand włączył telewizor. Jako członkini 
rodziny Saracenich miała prawo tak podejrzewać. 

Zaraz jednak zrozumiała, że Rand z kimś rozmawia, albo 

przez telefon, albo - o zgrozo! - ma gościa. Zatrzymała się i 
mocniej otuliła szlafrokiem. Zajrzała do salonu i zobaczyła 
Randa stojącego blisko drzwi z... Danielem Wilcoxem! 

 - Wygrałeś pierwszą część naszego zakładu. Masz zatem 

prawo spędzić w moim domku jeden z trzech weekendów 
sierpnia - usłyszała słowa Daniela. 

Głosy rozbrzmiewały bardzo wyraźnie. Jamie stała 

nieruchomo, nie chcąc zwracać na siebie uwagi. Miała 
nadzieję, że Wilcox zakończy wizytę i odejdzie. 

 -  Więc który weekend wybierasz? Czy musisz się 

naradzić z Jamie, zanim podejmiesz decyzję? 

Jamie zmarszczyła brwi, słysząc w głosie Daniela wyraźną 

drwinę. Pragnęła, by Rand wyrzucił Wilcoxa możliwie szybko 
i niegrzecznie! 

Lecz Rand nie był chyba urażony złośliwym tonem gościa. 

Wzruszył ramionami i nic nie odpowiedział. 

 - Chyba nie zażądasz domku na weekend przed Świętem 

4 Lipca? - zapytał Daniel rozdrażnionym głosem. - To 
najlepszy weekend wakacji. Zaplanowałem imprezę, jakiej w 
życiu nie widziałeś... od poprzedniego weekendu przed 
Świętem 4 Lipca. 

 - Uspokój się, Danielu. Rezygnuję. 
 - Zwalniasz mnie z drugiej części zakładu czy jeszcze go 

nie wygrałeś? 

 - Wilcox, na miłość boską, możesz się zamknąć?! 
 - Co ja gadam? Oczywiście, że wygrałeś! Żadna kobieta 

nie poświęciłaby ci tyle czasu co mała panna Saraceni, nie 

wskakując do twego łóżka - parsknął śmiechem Daniel. - Jaka 
była, Marshall? Tyle przynajmniej mógłbyś mi powiedzieć. 

Jamie poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy. W ciągu 

sekundy zrozumiała, o czym rozmawiają, i doszła do 
przerażających wniosków. 

Z a k ł a d? Miała wrażenie, że ktoś przebił jej serce. Rand 

założył się z tym kretynem, że zaciągnie ją do łóżka? Nie 
chciała w to uwierzyć, ale była zbyt praktyczna i zbyt 
inteligentna, by pozwolić sobie na taki luksus. Słyszała na 
własne uszy słowa Daniela Wilcoxa. 

Nie słyszała za to zaprzeczeń Randa. Jeśli byłoby to 

kłamstwo, czy Rand by się nie rozgniewał, a przynajmniej 
zdziwił insynuacjami Wilcoxa? Czy nie powinien zawołać ze 
zdumieniem: „Nie mam pojęcia, o czym mówisz?'' 

Oddała swe dziewictwo mężczyźnie, który wciągnął ją do 

łóżka dla zakładu! Jamie poczuła mdłości. Zapragnęła ukryć 
się niczym zraniony kot, który szuka samotności, by lizać 
rany. Ale tutaj nie mogła się ukrywać. Musiała wrócić do 
domu. Natychmiast. Już nigdy nie zobaczy się z Randem 
Marshallem. 

Łzy stanęły jej w oczach, lecz stłumiła szloch. Życie bez 

niego będzie smutne, puste i samotne, pełne tęsknoty za 
wszystkim, co dzięki niemu przeżyła. Już nigdy nie będzie się 
z nim śmiać, żartować i całować. Nigdy go nie obejmie i nie 
będzie się z nim kochać. 

Czarna rozpacz przygniotła jej serce i wstrząsnęła nią do 

głębi duszy. Wspomniała, że zawsze starała się unikać takich 
mężczyzn jak Rand. Jaka była głupia i dumna, wierząc,  że 
może żyć i kochać, unikając cierpienia! 

Miała ochotę pobiec do sypialni, zebrać swoje rzeczy i 

uciekać. Ale w połowie drogi zawróciła nagle i pędem ruszyła 
do salonu. 

ROZDZIAŁ JEDENASTY 
 - Powinieneś zażądać swojej nagrody, Rand - powiedziała 

chłodno. Wolałaby,  żeby głos nie drżał jej tak mocno. 
Odetchnęła głęboko. - W końcu zasłużyłeś na nią. Wygrałeś. 

Rand i Daniel patrzyli na nią bez słowa. Rand poczuł, że 

coś  ściska mu żołądek. Jamie była blada, ściągnęła usta i 
zmrużyła oczy. Zaciskała pięści tak mocno, że aż pobielały jej 
kostki. Stanowiła personifikację powstrzymywanej furii i 
cierpienia. 

Nie potraktowała słów Daniela z ironiczną pogardą, na 

jaką zasługiwały. Rand wiedział i czuł, że poniósł klęskę. 

 - Jamie - zaczął. - Skarbie, wszystko ci wyjaśnię. Z 

pewnością nie wierzysz, że mógłbym się o to założyć... 

 - Nie chcę w to wierzyć. - Łzy paliły ją w oczach. 

Wysiłkiem woli zdołała je powstrzymać. Pomogła jej duma. 
Nie będzie płakać w obecności tych potworów! 

 - Tak jak kiedyś nie chciałam uwierzyć, że ktoś spróbuje 

mnie wykorzystać dla zemsty. 

Rand poczuł,  że ogarnia go panika. Zapomniał o tych 

dwóch błaznach, którzy usiłowali zemścić się za swoje siostry, 
porzucone przez Steve'a. Nie udało im się, ale same próby 
oraz niezbyt godne pochwały romanse brata sprawiły, że taki 
zakład wydał jej się prawdopodobny. 

 - Oni przynajmniej wyznali prawdę, gdy przedstawiłam 

im fakty. Nie próbowali ciągnąć tego oszustwa dalej. 

 - Palący gniew i równie intensywny ból niemal odbierały 

jej panowanie nad sobą. 

 - Chyba lepiej sobie pójdę - odezwał się wyraźnie 

zakłopotany Daniel, nerwowo przestępując z nogi na nogę. 

 - Nigdzie nie pójdziesz, dopóki nie powiesz Jamie, że nie 

było żadnego zakładu - warknął Rand. 

 - Wolałbym się nie mieszać... 

 -  Już się wmieszałeś, idioto! - Rand schwycił go za 

koszulę. - Odpowiadasz za to całe nieporozumienie. Mógłbyś 
przynajmniej... 

 - Skłamać dla ciebie? - wtrąciła kwaśno Jamie. 
 - Proszę się nie wysilać, doktorze Wilcox, i tak panu nie 

uwierzę. 

Rand puścił Daniela i odwrócił się do Jamie. 
 - Taką masz o mnie opinię? - Niepohamowana wściekłość 

wyparła panikę i strach. - Powiedziałaś, że mnie kochasz, ale 
gdy tylko usłyszałaś coś, co można ocenić negatywnie, od 
razu zmieniłaś zdanie. 

 - Coś, co można ocenić negatywnie? - powtórzyła. 
 

- Bardzo udany eufemizm na określenie tak 

upokarzającego kobietę zakładu! 

 -  Muszę przyznać,  że postępuje słusznie, godząc się z 

faktami. Woli to, niż kontynuować oszustwo - wtrącił gorliwie 
Daniel. 

 - Jesteś ostatnim człowiekiem na świecie, który ma prawo 

do takiego moralizowania, Wilcox! - ryknął Rand. 

 - A teraz może zechcesz powiedzieć Jamie, że nie 

zgadzałem się na żaden zakład! 

Daniel skrzywił się. 
 - Wiem tylko, że zaproponowałem ci mój domek nad 

morzem na weekend, jeśli umówisz się z nią na randkę. 

 - Ani przez chwilę nie traktowałem tego poważnie! 

Miałem randkę z Jamie, zanim w ogóle wspomniałeś o tym 
głupim domku! Nigdy się nie zgadzałem... 

 -  Już dość usłyszałam - przerwała Jamie. Jeżeli jeszcze 

przez moment będzie tego słuchać, zupełnie się załamie. - 
Wychodzę. Zadzwonię do domu i poproszę, by ktoś po mnie 
przyjechał. 

 - Odwiozę cię do domu, gdy wszystko sobie wyjaśnimy - 

oznajmił lodowatym tonem Rand. 

 - Nie! - Nie chciała więcej słuchać jego kłamstw, a 

pomysł, by zostać z nim sam na sam, był zbyt niepokojący. - 
Nie mamy sobie nic do powiedzenia. - Krew szumiała jej w 
uszach. Czuła,  że jednocześnie ogarnia ją  żar i lodowate 
zimno. - Wykorzystałeś mnie i nie mogę ci ufać. A bez 
zaufania nie ma już nic. 

 

- Ja cię wykorzystałem? Coś podobnego! - Rand 

roześmiał się  głucho. - Kiedy ujrzałem cię po raz pierwszy, 
chciałem zaciągnąć cię do łóżka. Gdyby wtedy mi się udało, 
twoje oskarżenia byłyby uzasadnione. Ale nic takiego się nie 
zdarzyło. 

Rand zaczął krążyć po pokoju niczym zwierzę w klatce. 
 - Przez całe miesiące zachowywałem się tak, jak sobie 

życzyłaś. Staroświeckie zaloty. Randki! Te bezsenne noce, 
kiedy myślałem,  że eksploduję, ponieważ szanowałem twoje 
życzenia i nie próbowałem zwabić cię do łóżka. I nie oszukuj 
się, dziecinko, mogłem cię mieć znacznie wcześniej niż 
wczoraj wieczorem. Byłaś gotowa, pragnęłaś mnie od tygodni. 
Od miesięcy! - dodał z gniewem. - Ale postępowałem według 
twoich zasad, łamiąc moje, ponieważ... ponieważ... 

Urwał, gdy uświadomił sobie ten fakt: ponieważ był w 

niej zakochany, chciał uczynić  ją szczęśliwą, nawet jeśli 
musiałby w tym celu zapomnieć o swoich potrzebach i 
przyjemnościach. 

 - Wczoraj wieczorem? - Daniel spoglądał to na Randa, to 

na Jamie, rumieniąc się coraz bardziej. - To znaczy, że to 
pierwsza noc, kiedy... - Wyjął chusteczkę i otarł czoło. - O 
rany, rzeczywiście spieprzyłem wszystko, przychodząc tu dziś 
rano, co? 

Przez moment Jamie i Rand patrzyli sobie w oczy. 

Wspomnienia tej nocy znów ożyły. Ale potem Jamie 
odwróciła głowę i zwróciła się do Daniela: 

 - Chyba powinnam być panu wdzięczna, że się pan tutaj 

zjawił, zanim... - Przełknęła ślinę. 

Zanim co? krzyknęło jej serce. Zanim się zakochała? To 

już nastąpiło, i to bardzo dawno temu. Zanim się z nim 
przespała? Też bez sensu. Zaciskając poły szlafroka, wybiegła 
z pokoju. 

 - Jamie! - krzyknął Rand. 
Nie pobiegł za nią. Byli zdenerwowani, mogli powiedzieć 

coś, czego wcale nie myśleli. Poczeka, aż Jamie weźmie 
prysznic i ubierze się. Wtedy z nią porozmawia. Wyjaśnią to 
nieszczęsne nieporozumienie i zapomną o nim. A potem 
powie, że ją kocha. 

 -  Posłuchaj, Rand. Naprawdę przykro mi, że wszystko 

zepsułem - wybełkotał Daniel. - Ale rzeczywiście się z tobą 
założyłem. U Darby'ego. Naprawdę nie pamiętasz? 

Rand spojrzał na starego kumpla i wiedział, że trwająca od 

lat przyjaźń dobiegła końca. Daniel zranił Jamie. Może 
nieświadomie, lecz zbudował między nimi mur w dniu, który 
dla kochanków powinien być pełen radości i miłości. 

 - Ten zakład ty zaproponowałeś. Ja się nie zakładałem, o 

czym zapomniałeś powiedzieć Jamie - oznajmił chłodno. - A 
teraz wynoś się, zanim powybijam ci wszystkie zęby. 

Wilcox, jak zawsze dbający o własne bezpieczeństwo, 

szybko ruszył do wyjścia. 

Z  łazienki dobiegał szum wody. Rand oparł się pokusie, 

by przyłączyć się do Jamie. Jest naga i mokra. Wziąłby ją w 
ramiona i pocałował, zanimby zdążyła zaprotestować. To 
właśnie zrobiłby bohater powieści Bricka Lawsona. 

Rand westchnął ciężko i poszedł do kuchni nakarmić kota. 

Jamie nie jest bohaterką powieści Bricka Lawsona, jedną z 
tych głupawych, słodkich idiotek, które istnieją chyba tylko w 
wyobraźni autorów książek przygodowych i ich czytelników. 

Jamie była uparta, miała silną wolę i zdecydowane 

poglądy. Fascynowała go. Kochał ją, przyznał raz jeszcze. Nie 
mógł się doczekać, by jej to wyznać. 

Był tak pogrążony w myślach,  że nie usłyszał, jak Jamie 

wychodzi z łazienki. Tym bardziej że szła na palcach przez 
korytarz do frontowych drzwi. Zanim stanęła pod prysznicem, 
zadzwoniła do Saran; przy odrobinie szczęścia kuzynka 
pojawi się tutaj, gdy ona będzie gotowa do wyjścia. 

Niestety, jej szczęście skończyło się dziś rano, pomyślała 

zrozpaczona, otwierając drzwi. Ich skrzypienie zaalarmowało 
Randa. 

 - Jamie! Wracaj natychmiast! - krzyknął  głośniej, niż 

zamierzał, ale widok Jamie w drzwiach zupełnie wyprowadził 
go z równowagi. 

Nie zatrzymała się. Musiał wybiec za nią boso i w 

szlafroku na zewnątrz. Chwycił ją za ramię i przytrzymał. 

 - Nigdzie nie jedziesz. 
 - Nie zostanę z tobą ani chwili dłużej. 
 -  Płakałaś - powiedział, patrząc na jej opuchnięte, 

zaczerwienione powieki. Na pewno płakała pod prysznicem, 
gdy szum wody zagłuszał łkanie. Patrzył na nią, zrozpaczony. 
- Jamie, przepraszam za to, co mówił Wilcox. Ale cokolwiek 
by mówił, nie zakładałem się z nim o ciebie. 

 - On uważa, że tak. - Jamie przełknęła ślinę. - Twierdzisz, 

że kłamie? Że wszystko to wymyślił? 

 -  Pamiętam,  że proponował jakiś  głupi zakład u 

Darby'ego, w dniu urodzin Angeli. Ale ja nie traktowałem 
tego poważnie. Nawet o tym nie pamiętałem, aż do 
dzisiejszego ranka, kiedy zjawił się nagłe i zaczął  tę swoją 
głupią paplaninę. 

Patrzyła na niego i rozpaczliwie chciała mu uwierzyć. 

Kochała go. Chciała wierzyć, że ostatnia noc była początkiem 
stałego związku, a nie rezultatem upokarzającego ją zakładu. 

Widząc jej niezdecydowanie i błysk nadziei w oczach, 

stanął przed nią i chwycił ją za ramiona. 

 -  Mówiłaś o zaufaniu - powiedział cicho. - Ta zasada 

obowiązuje obie strony. Czy przez ostatnie miesiące nie 
uczyliśmy się ufać sobie nawzajem? Jeśli mi ufasz, wiesz, że 
nie zraniłbym ciebie i nie wykorzystał. 

Jamie zaczęła płakać. Tego już było za wiele: 

oszałamiające doznania, których doświadczyła po 
przebudzeniu niecałą godzinę temu. Miała chęć pozwolić, by 
Rand wziął  ją w ramiona, aby doświadczyła rozkoszy 
pocieszenia. 

Wtedy jednak nadjechała Saran i zahamowała z piskiem 

opon. 

 - Co się stało? - zawołała, wyskakując z samochodu. 

Podbiegła do Jamie, dostrzegła jej zapłakaną twarz, napięcie 
w oczach Randa i doszła do własnych wniosków. 

 - Och, nie! Jamie odkryła, że jesteś Brickiem Lawsonem! 

O rany, to straszne. Nie wściekaj się na niego, Jamie, on... 

 - Saran! - Głos Randa zabrzmiał jak szczeknięcie. Jamie 

cofnęła się, spoglądając na niego z uwagą. 

 - Brick Lawson? Ten pisarz? - spytała ostrożnie. 
 - Rand wszystko ci wyjaśni - wtrąciła pospiesznie Saran, 

po czym nadal tłumaczyła wszystko po swojemu: 

 - Z początku bał się, że nie będziesz chciała go widywać, 

bo uważasz Bricka Lawsona za tępego grafomana, który pisze 
okropne, pornograficzne bzdury. A potem też nie miał odwagi 
tego wyznać, bo nie zrobił tego na początku waszej 
znajomości, a wszyscy wiedzą,  że masz fioła na punkcie 
uczciwości. - Przerwała, by zaczerpnąć tchu. 

 - Rand jest Brickiem Lawsonem - powiedziała Jamie 

bezbarwnym tonem. Patrzyła na Randa zdumiona. - Autorem 
„Przydziału: więzienie", „Krainy tysiąca grzechów", „Życie to 
gra nonsensów", „Nieposkromieni motocykliści", „Twardzi 

jak zawsze". Opuściłam coś? To prawda, Rand? I Saran przez 
cały czas o tym wiedziała? 

Rand otworzył usta, ale Saran go uprzedziła. 
 - Wiedziałam od dnia Wiosennego Festiwalu - oznajmiła 

z dumą. - Ale nie powiedziałam mu, że wiem, dopóki nie 
musiałam napisać wypracowania. Wiesz, Rand jest naprawdę 
dobrym pisarzem - dodała. - Nawet nauczyciel to przyznał... 
tak jakby. Powiedział: „Saran, powinnaś się wstydzić, że przez 
cały rok ukrywałaś swoje zdolności. Masz talent, a jeśli 
będziesz go rozwijać, możesz kiedyś zostać pisarką". 
Dostałam ocenę celującą, Jamie! Dzięki staremu, dobremu 
Brickowi zdam angielski. 

 - Dobry, stary Brick - powtórzyła zimno Jamie. 
 -  Domyślam się,  że wymusiłaś to na nim szantażem. 

Zagroziłaś, że zdradzisz mi jego pseudonim, tak? 

 -  Wiem,  że nie powinnam, ale byłam w rozpaczliwej 

sytuacji. 

 - Nie, Saran, byłaś leniwa. - Oczy Jamie płonęły. 
 - Nie chciało ci się tracić czasu i żałowałaś wysiłku, żeby 

napisać tę pracę, więc znalazłaś kogoś, kto zrobił to za ciebie. 
Powinnaś się wstydzić. 

 - Ale się nie wstydzę. - Saran wzruszyła ramionami. - 

Cieszę się, że zdam angielski. I sądzę, że powinnaś przeprosić 
Randa za to, że tak źle mówisz o jego książkach. Mnóstwo 
ludzi je lubi i kupuje. Pewnego dnia nawet ja którąś może 
przeczytam. 

 - Saran, sądzę, że powiedziałaś już dosyć - wtrącił Rand, 

nie odrywając wzroku od twarzy Jamie. - Jedź do domu, a 
my... 

 - Jedziemy obie. - Jamie odebrała Saran kluczyki i ruszyła 

do samochodu. 

 - Chcę, żebyś została, Jamie - powiedział z naciskiem. 

 

- Bo masz zamiar uraczyć mnie jakimiś nowymi 

kłamstwami? - krzyknęła. - W tym jesteś dobry! Nic 
dziwnego,  że napisałeś tyle powieści. Najbardziej 
nieprawdopodobne historie w twojej interpretacji wydają się 
wiarygodne! 

 - Powtórz jakąś nieprawdopodobną historię, jaką ci 

opowiedziałem - warknął Rand. 

Cóż za potworny dzień. Najpierw Wilcox i ten zakład, a 

teraz, kiedy dochodzili już z Jamie do jakiegoś porozumienia, 
zjawiła się Saran i oznajmiła Jamie, że on jest Brickiem 
Lawsonem. 

Gniew minął tak szybko, jak się pojawił. Rand był 

załamany i zrozpaczony. To najgorsza chwila z możliwych, 
uznał posępnie. Spędzili wspólnie pierwszą noc, Jamie 
potrzebowała jego miłości i opieki. Zamiast tego odkryła 
kłamstwa, częściowe prawdy i oszustwo. 

Wiedział, jak to przyjmie. Rozumiał ją tak, jak ona jego. 

Dobrze było im razem. Choć wystarczyło jedno spojrzenie na 
jej bladą twarz, by mieć pewność, że nigdy tego nie przyzna. 

Łzy stanęły jej w oczach. 
 - Nie będę przedłużać, tej farsy. - Jej dolna warga drżała. 

Jeśli natychmiast nie odjedzie, wybuchnie płaczem. - Wsiadaj 
do samochodu, Saran. Wracamy do domu - nakazała surowo. 

 - Och, Jamie, dlaczego nie zostaniesz i nie pogodzisz się z 

Randem? - Saran westchnęła. - Wiesz, że tego chcesz. Jesteś 
w nim wściekle zakochana i wszyscy to widzą. 

 

- Trudno oczekiwać,  żeby taka mała, kłamliwa 

szantażystka jak ty rozumiała, co znaczy uczciwość i lojalność 
w stosunkach między ludźmi - odparła Jamie z naciskiem. - 
Bez nich nie ma trwałego związku. Jest tylko oszukiwanie. I 
tego właśnie ostatnio doświadczyłam. Saran skrzyżowała ręce 
na piersi i spojrzała na Randa. 

 - No, Rand. Masz zamiar pozwolić jej odejść? Ona cię 

rzuca, chyba wiesz o tym. Nie pozwól jej na to. Weź ją na ręce 
i zabierz do domu. A ja z przyjemnością pożyczę od niej 
samochód na resztę weekendu. 

 - To nie w moim stylu - burknął Rand. - Jeśli Jamie 

zechce... 

 - Nie zechcę! - przerwała gwałtownie Jamie. - Teraz 

wsiadaj do wozu, Saran. Wracam do domu i nie zostawię 
nieletniej dziewczyny z twórcą „Przydziału: więzienie". 

Randowi błysnęły oczy. Milczał jednak. 
Jamie przyglądała mu się gniewnie. Stał w miejscu, gdzie 

chodnik stykał się z podjazdem, i nie próbował nawet jej 
zatrzymać. Powtarzała sobie, że jest z tego zadowolona. 

 - Nie chcę cię więcej widzieć - dodała, niemal krzycząc. - 

I nie próbuj do mnie dzwonić. 

Rand nie ruszył się z miejsca. Pełna napięcia twarz 

zmieniła się w kamienną maskę. Jamie poczuła się zagubiona, 
zmieszana, nie wiedziała, co robić. Pamiętała, jaki był uparty 
na początku ich znajomości, jak nie godził się z odmową, jak 
ją  ścigał, gdy próbowała go unikać. Teraz zachowywał się 
inaczej. Czy dlatego, że w końcu osiągnął swój cel i zaciągnął 
ją do łóżka? Może rzeczywiście nie było tego zakładu, ale czy 
to możliwe,  że pociągała go przede wszystkim jej 
niedostępność? A to skończyło się tej nocy w jego łóżku. Och, 
nocą była dostępna, jak najbardziej! 

Ale ona go kochała i to zmieniło ich związek w coś, co 

przekraczało granice zwykłego seksu. Teraz, kiedy o tym 
myślała, uświadomiła sobie, że Rand ani razu nie wspomniał o 
miłości. Nawet w chwili namiętnego uniesienia. 

A jeśli dla niego liczy się tylko seks? Nic głębokiego, po 

prostu zaspokojenie fizycznego popędu, jak podrapanie 
swędzącego miejsca? Poczuła mdłości. 

 - Nienawidzę cię - zawołała desperacko. Teraz naprawdę 

w to wierzyła. Ale przecież mógłby ją przekonać,  że jest 
inaczej. 

Rand bez słowa odwrócił się i zniknął wewnątrz domu. 
 - Genialne posunięcie, Jamie - oznajmiła sarkastycznie 

Saran. - Chciałaś, by podszedł i objął cię, dlatego 
wykrzykiwałaś do niego te okropne słowa. Ale on uznał,  że 
mówisz to, co czujesz. I co teraz zrobisz? 

 - Dokładnie to, co powiedziałam. 
Jamie usiadła za kierownicą i ostrożnie wyjechała na ulicę. 

Jaki miała wybór? krzyczało jej zrozpaczone serce. Rand 
wyraźnie dał jej do zrozumienia, że ta noc zupełnie mu 
wystarczy. 

Przyjechała do domu, przywitała się z rodziną i 

rzeczowym tonem oznajmiła, że zerwała z Randem. Po czym 
poszła na górę do swojego pokoju, zamknęła drzwi i 
wybuchnęła płaczem. 

Rand wziął prysznic, włożył czarne dżinsy i czarną, 

bawełnianą koszulę. Ubranie idealnie pasowało do jego 
nastroju. A kiedy niebo poszarzało i zaczął padać deszcz, miał 
wrażenie,  że współczuje mu nawet pogoda. Pierwszy raz w 
życiu, samotny z wyboru, poczuł straszliwą pustkę 
samotności. 

Nie miał z kim porozmawiać. Jamie była pierwszą i 

jedyną osobą, której mógł się zwierzyć, jedyną osobą, która 
troszczyła się o niego, o jego uczucia, myśli i czyny. A stracił 
ją, tracąc jej zaufanie. Uznała, że ją oszukał i że nie może go 
kochać. 

Szczerze mówiąc, nie był tym zaskoczony. Gdzieś w głębi 

duszy zawsze podejrzewał,  że nikt nigdy go nie pokocha. 
Rodzice i brat nie darzyli go miłością. A starał się nie szukać 
potwierdzenia swoich obaw w związku z jakąkolwiek inną 

osobą. Nikt oprócz Jamie nie zbliżył się tak, by go naprawdę 
poznać. 

Jamie nie otworzyła, kiedy matka zapukała do drzwi 

sypialni. Zapewniła spokojnie, że nie czuje się dobrze i chce 
zostać sama, żeby się przespać. To samo powiedziała ojcu, 
babci, Cassie i Saran, gdy każde z nich próbowało po kolei 
wejść do jej pokoju. Zyskała jakieś dwie godziny samotności. 
Potem zjawił się Steve. 

Jamie wygłosiła do niego to samo przemówienie, co do 

pozostałych, ale on nie dał się zbyć. 

 - Jeżeli natychmiast nie otworzysz, wyłamię zamek 
 - zagroził. - I nie żartuję. 
Jamie wiedziała o tym. Westchnęła, otarła oczy i 

otworzyła drzwi. 

Steve wkroczył do pokoju, a za nim cała rodzina. 
 - Saran nam wszystko powiedziała - oznajmiła matka. - 

Przykro nam, że tak się stało, i chcemy powiedzieć,  że cię 
kochamy. 

 - Chociaż uważamy, że zwariowałaś - dodała Saran. 
 -  Zerwać z takim facetem jak Rand: przystojnym, 

inteligentnym, bogatym... 

 -  Kochanie,  oczywiście szanujemy twoje prawo do 

podejmowania decyzji - wtrącił Al. - Ale nie sądzisz, że trochę 
przesadziłaś? Nie rozumiem, co takiego okropnego zrobił. 

 -  Okłamał mnie, tatusiu! - krzyknęła Jamie, 

powstrzymując kolejną falę łez. 

Oczywiście nie tylko o to chodziło. Z początku była 

wściekła, że Rand nie powiedział jej o tym, że pisze powieści 
jako Brick Lawson, ale nie uważała tego za niewybaczalny 
grzech. To nie miało większego znaczenia. Naprawdę 
chodziło o to, że Rand jej nie kochał. Ostatniej nocy w łóżku 
zaspokoiła jego ciekawość, a on pozwolił jej zakończyć ten 
romans pod byle pretekstem. 

 - Tyle hałasu, bo on pisze książki, których nie lubisz? 
 - Babcia była zdumiona i pełna dezaprobaty. 
 - Babciu, jestem pewna, że chodzi o coś więcej 
 - wtrąciła spokojnie Cassie. - Jamie kocha Randa. Miała 

swoje powody, by zrobić to, co zrobiła. A może nie miała 
wyboru. 

 - To prawda - odezwał się Steve. - Potrafię rozpoznać 

takie zaaranżowane porzucenie. Dokładnie to się zdarzyło. 
Marshall pozwolił Jamie ze sobą zerwać. Każdy powód byłby 
dobry. Ale tak naprawdę on uznał, że dostał to, czego pragnął. 
Oto scena: kłótnia z byle powodu. Kobieta zmuszona jest 
powiedzieć, że z nim zrywa, a mężczyzna trzyma ją za słowo. 
Z satysfakcją i niesłychaną ulgą. 

Zapadła przeraźliwa cisza. Potem Jamie zaczęła płakać. 

Miała wrażenie, że jej serce rozpadło się na milion kawałków. 

Rodzice i Cassie stłoczyli się dookoła, próbując ją 

pocieszyć. Steve krążył po pokoju, mrucząc jakieś groźby, 
obiecując zemstę i pytając, czy Rand nie ma siostry. 

 - Saran, potrzebuję oliwy na rigatoni - oznajmiła babcia. - 

Zawieź mnie do sklepu. 

 - Teraz? - zaprotestowała Saran. - Babciu, jak możesz 

nawet myśleć o jedzeniu, kiedy... 

 -  Uważasz,  że powinniśmy zagłodzić się na śmierć? 

Kiedy wybije szósta, wszyscy będą chcieli jeść. - Staruszka 
chwyciła dziewczynę pod rękę. - Weź kluczyki od Steve'a, 
pojedziemy jego wozem. Natychmiast. 

ROZDZIAŁ DWUNASTY 
Rand wpatrywał się w ekran komputera, aż piekły go 

oczy. Nie potrafił napisać ani słowa. Nie mógł też 
wprowadzać poprawek, gdyż nie rozumiał tego, co poprzednio 
napisał. Dlaczego uznał,  że pisanie będzie najlepszym 
sposobem, by zapomnieć o bólu? Już dawno nauczył się 
wznosić psychiczny mur między sobą a cierpieniem. 

Lecz teraz albo stracił tę umiejętność, albo ból po stracie 

Jamie był zbyt wielki. Rand wędrował po domu, zapadając 
coraz głębiej w otchłań żalu i samotności. Zadzwonił telefon. 
Podbiegł myśląc, mając nadzieję, modląc się, by to była 
Jamie. Ale to nie była Jamie. Dzwoniła matka z pytaniem, czy 
otrzymał zaproszenie na przyjęcie Dixa, i z zapewnieniem, że 
wszyscy zrozumieją, gdyby nie mógł się zjawić. Musiałby 
odbyć długą podróż, a z pewnością jest zajęty. 

Rand udzielił jej zapewnienia, którego oczekiwała. Nie, 

nie przyjedzie do Wirginii. Tak, to rzeczywiście daleko, a on 
jest bardzo zajęty, bo zbliża się ustalony w umowie termin 
złożenia książki. Matka zignorowała wzmiankę o powieści, 
ale trudno było nie usłyszeć ulgi w jej głosie, gdy potwierdził, 
że się nie zjawi. 

Zastanawiał się, jak przeżyje następną godzinę. Ta 

ciągnęła się boleśnie, nieskończenie, a kiedy wyobraził sobie 
następne godziny, te wszystkie noce i dni, ogarnął go gniew i 
żal. 

Próbował na różne sposoby odsunąć te ponure myśli, ale 

nic nie skutkowało. Sięgnął po butelkę wiśniowego wina Ala 
Saraceni. 

Pierwsze kilka łyków było jak płynny ogień z mocnym 

smakiem wiśni. Wypił jeszcze trochę i wtedy zadzwonił 
dzwonek. Nie miał nadziei, że to Jamie, więc postanowił nie 
otwierać drzwi. Nic z tego, intruz był uparty. Czując 

zdecydowaną wrogość, z butelką wina w ręku, szarpnięciem 
otworzył drzwi. 

 - Co jest? - ryknął, zdecydowany wypłoszyć natręta. 

Przeżył największy szok swego życia, ponieważ 

w progu stała babcia Jamie, a tuż za nią Saran. Rand był 

wstrząśnięty. Nie tylko krzyknął na panią Saraceni, ale był nie 
ogolony, rozczochrany i ściskał butelkę wina niczym pijany 
marynarz. 

 - Odpowiedz mi na jedno pytanie - rzekła babcia, a jej 

oczy płonęły gniewem. - Czy to zerwanie było zaaranżowane? 

Jamie wiedziała, że Cassie i rodzice próbują ją pocieszyć, 

ale wycieczka do kina z Timmym i Brandonem na kreskówkę 
Disneya nie mogła jej pomóc. Odmówiła udziału w tej 
wyprawie, lecz zasugerowała, by poszli bez niej. Ku jej 
zdumieniu babcia i Saran także postanowiły obejrzeć ten film. 
Nie pamiętała, by babcia kiedykolwiek była w kinie... choć 
rzeczywiście kiedyś wspomniała,  że oglądała „Przeminęło z 
wiatrem"...zaraz po premierze w 1939 roku. 

Ale Jamie nie zadawała pytań. Podejrzewała nawet, że 

wszyscy szukają pretekstu, by zniknąć z domu i nie znosić 
dłużej jej szlochów i płaczu. Właściwie nie chciała być sama. 
Niewiele brakowało, by poprosiła Steve'a, żeby dotrzymał jej 
towarzystwa. Zrezygnowała, kiedy odebrał telefony od trzech 
młodych kobiet, z którymi umówił się na randkę tego 
wieczoru. W efekcie siedziała sama w salonie, jeżeli można 
być samotnym z siedmioma kotami. Próbowała czytać i po raz 
pierwszy nie potrafiła się skupić. 

Z ulgą powitała dźwięk dzwonka. Odłożyła książkę i 

pobiegła do drzwi. Za progiem stał Rand. Błyskawicznie 
chwycił ją za przegub ręki. 

 

- Pójdziesz ze mną - oświadczył tonem nie 

dopuszczającym sprzeciwu. 

Mimo to Jamie sprzeciwiła się. 

 - Nie! Nie możesz tu przychodzić i... 
 - Zostałem zaproszony. 
 - Nie przeze mnie! - Serce biło jej mocno i coś  ściskało 

żołądek, a głos miała nieznośnie piskliwy. 

 - Przez twoją babcię i Saran. Odwiedziły mnie dziś po 

południu. 

 - Och, nie! - jęknęła Jamie. - Nie miały prawa się wtrącać. 
 - Babcia powiedziała,  że rodzina ma wszelkie prawo się 

wtrącać, kiedy jeden z jej członków sprawia, że drugi cierpi. 
Powiedziała,  że uważa mnie za członka rodziny. Po raz 
pierwszy w życiu mam wrażenie, że wiem, co to znaczy mieć 
rodzinę. 

Jamie spojrzała gniewnie. 
 - A wszelkie niewygody... 
 - Tak, to też. Ale również wzajemne wsparcie, pomoc i 

życzliwość. - Pociągnął  ją za rękę. - Chodź, Jamie, mamy 
wiele spraw do omówienia. 

Łzy stanęły jej w oczach. Zamrugała gwałtownie 

powiekami. 

 - Nie wiem, co babcia ci powiedziała. 
 -  Powiedziała,  że wypłakujesz sobie oczy w swoim 

pokoju, ponieważ mnie kochasz, a uznałaś, że ja nie kocham 
ciebie. 

Jamie skrzywiła się. Czy mogła temu zaprzeczać? 
 - I przyszedłeś z kondolencjami? - Zdobyła się na całkiem 

wiarygodne, gniewne spojrzenie. - Czy żeby mieć satysfakcję? 

Rand uśmiechnął się. 
 -  Wiedziałem,  że nie poddasz się bez walki. - Szybko, 

zwinnie objął ją i podniósł do góry. 

 -  Puść mnie! - zażądała, choć jej głos nie brzmiał tak 

stanowczo jak powinien. 

 -  Twoje  życzenie jest dla mnie rozkazem. - Powoli 

postawił  ją na podłodze, zmieniając uwolnienie w zmysłową 

pieszczotę. - Ale zabieram cię do domu, skarbie. Musimy się 
pogodzić, kochać i... 

 - Nie pójdę z tobą do łóżka! 
 -  Już to zrobiłaś i byłaś bardzo szczęśliwa tej nocy. Ja 

zresztą też, kochanie. Och, Jamie, budzisz we mnie uczucia, o 
których nawet mi się nie śniło. Nie sądziłem,  że jestem do 
nich zdolny. Próbowałem to wczoraj powiedzieć, ale... - 
Uniósł jej głowę i spojrzał w głęboki błękit oczu. - 
Najwyraźniej nie przekonałem cię, jak wiele dla mnie 
znaczysz. 

Jamie zamknęła oczy, czując zawrót głowy. Przylgnęła do 

niego i oplotła go ramionami. 

 - Pozwoliłeś mi odejść - szepnęła. - Nie próbowałeś mnie 

zatrzymać. Kiedy Saran powiedziała,  żebyś zatrzymał mnie 
siłą, stwierdziłeś, że to nie w twoim stylu. 

Musnął wargami jej usta. 
 - A ty miałaś nadzieję, że posiądę cię przemocą? 
 - Nie jestem w nastroju do żartów! - Zaczerwieniła się i 

usiłowała go odepchnąć. - Puść mnie natychmiast. 

 - Nic z tego. Uczę się na własnych błędach, skarbie. 

Właśnie powiedziałaś,  że gdybym cię rano nie wypuścił, 
uniknęlibyśmy tego piekielnego dnia. A zatem... 

Ledwie otworzyła usta, by zaprotestować, kiedy przykrył 

je swoimi wargami. Jamie odruchowo objęła go za szyję. 

 - Kocham cię, Jamie - powiedział, gdy stanęli objęci, 

dysząc z emocji i podniecenia. - Raz tylko spojrzałem na 
ciebie i straciłem głowę. A wkrótce potem straciłem i serce. 
Wszystko, co robiłem i mówiłem od tego czasu, miało tylko 
jeden cel. Zatrzymać cię przy sobie. Na zawsze. 

 - Kochasz mnie - szepnęła, czując, jak łzy spływają jej po 

policzkach. Ale te łzy były łzami radości i ulgi. - Och, Rand, 
ja też cię kocham. A wczorajsza noc była... 

 - Cudowna - wtrącił Rand. - Byłem taki szczęśliwy. 

Kiedy Daniel zjawił się w drzwiach, paplając o zakładzie... 

 - Wiem, że nie było żadnego zakładu, Rand. - Teraz ona 

mu przerwała. - Przynajmniej nie z twojej strony. A co do 
Bricka Lawsona, to przepraszam. To przeze mnie nie mogłeś 
mi o tym powiedzieć. 

 - Skarbie, nie musisz czytać moich książek. Chcę tylko, 

żebyś mnie kochała. I wyszła za mnie. Twoja babcia dzwoniła 
do Klubu Synów Italii i zamówiła salę na początek sierpnia.. 
Zgodzisz się, Jamie? Wyjdziesz za mnie? 

 - Tak! - krzyknęła radośnie. 
Podniósł  ją z podłogi i zakręcił w koło.  Śmiała się i 

krzyczała ze szczęścia. 

W czasie jazdy do domu Randa planowali ślub i wspólną 

przyszłość,  żartowali i śmiali się, całowali gorąco przy 
każdym skrzyżowaniu i czerwonym świetle. Rand wniósł 
Jamie prosto do sypialni. Przytulona do niego drżała w 
oczekiwaniu. 

 - Kocham cię - powtórzyła, gdy delikatnie ułożył  ją na 

łóżku. 

 - I ja ciebie kocham, skarbie. 
Zaczął ją rozbierać, pieszcząc i całując. Potem wziął ją w 

ramiona. 

Poznawali siebie nawzajem, odkrywając na nowo 

rozkosze poprzedniej nocy. 

Potem leżeli objęci, nasyceni, wolno i leniwie dryfując ku 

ziemi ze szczytów rozkoszy. 

 - Tak się cieszę, że się pogodziliśmy - szepnęła. 
 - Chyba nie przeżyłabym tej nocy, myśląc,  że mnie nie 

kochasz. 

 -  Myślałem,  że to niemożliwe, bym zdołał zachować 

twoją miłość - wyznał niepewnie. - A potem przeczytałem 
szósty rozdział tej przeklętej książki o zalotach i tam było 

tylko o kłótniach, zerwaniach i godzeniu się z faktem, że 
wszystko skończone. Miałem wrażenie,  że został napisany 
specjalnie dla mnie. 

 - Och, Rand, z pewnością  będziemy się  kłócić od czasu 

do czasu, ale przysięgnijmy, że nigdy żadne z nas nie odejdzie 
tak, jak ja dzisiaj. Nieważne, jak będziemy na siebie wściekli, 
będziemy wierzyć, że w końcu się pogodzimy. 

 - Obiecuję to z radością. I obiecuję, że nigdy nie pozwolę 

ci odejść. Będziemy zawsze razem. - Uśmiechnął się. Był tak 
uszczęśliwiony, że mógł się nawet z nią przekomarzać. - Ale 
czy zostaniesz przy mnie po przeczytaniu recenzji mojej 
następnej książki? 

 - Oczywiście. Od tej chwili będę wielbicielką twórczości 

Bricka Lawsona. 

 - To uczciwy układ - rzekł Rand, pieszcząc ją, aż raz 

jeszcze ogarnęła ich fala namiętności. - Ponieważ ja zawsze 
byłem gorącym, oddanym, namiętnym wielbicielem Jamie 
Saraceni. 

 - Nie sposób z tobą dyskutować - zawołała Jamie, a 

potem ucałowała go gorąco, z oddaniem i namiętnie.