Technika Cyfrowa 2

magistrala

1. UKŁADY PAL (Programunable Array Logic)

Zbudowane są z programowalnych linii iloczynu – term, połączonych trwale z wejściami
nieprogramowalnej matrycy bramek OR. (słabość wada układów PAL) Zwykle posiadają
sprzężenie zwrotne za OR-em. Rozwiązanie to umożliwia zwiększenie ilości wejść do bramek
OR. Pozwala to też na sumowanie iloczynów o większej ilości zmiennych, niż wartość
nominalna.

Programowalne przełączanie wejść/wyjść, dzięki trójstawowym elementom wyjściowym.

W układach PAL mogą pojawić się przerzutniki (najczęściej typu D) taktowane wspólnym
zegarem synchronicznym. Wejścia połączone z wyjściem matrycy OR. Wyjścia połączone z
elementem końcowym ich obecność umożliwia realizacja układów sekwencyjnych XOR do
sterowania.

SHARING – próba walki z największą wadą układów PAL – stałymi połączeniami AND-OR.
Polega ona na wykorzystywaniu dodatkowych bramek EX-OR.

Układy PAL oznaczone X-em charakteryzują się większą liczbą wyjść niż klasyczne. Na każde
wyjście przypada mniej iloczynów. Układy te działają z umiarkowaną szybkością przy czym
mają duży pobór prądu. Brak sprzężeń zwrotnych i buforów trójstanowych.

Wyspecjalizowane PAL-e to najczęściej dekodery. Funkcja nie jest złożona, więc wystarczają
same AND-y. Ważna jest szybkość działania. Uniwersalność = wiele zbędnych bramek. Brak
sprzężeń zwrotnych i buforów trójstanowych.

2. SIMD (Single Instruction, Multiple Data)

Architektury specjalizowane do operacji macierzowych, przetwarzania sygnałów w czasie
rzeczywistym. Zbór jednostek PE (procesów elementarnych)
Połączonych w regularną siatką, globalnie synchronizowanych.
Każdy PE jest połączony tylko z sąsiadami dane/częściowe wyniki przesyłane w takt
wspólnego zegara.
Wyniki uzyskiwane stopniowo (struktura)

- tablica z częściowym rozpowszechnieniem danych

- tablica hexagonalna

-tablica przetwarzania potokowego /
warefront

Komunikacja
między PE

Komunikacja
wewnętrzna

budowa

Stopień
wykorzystania

Inne

Częściowe
rozpowszechnianie

Punkt-punkt
Magistrala

Magistrala

Rozbudowane
układy
sterujące

Ponad 50%

Hexogonalna

Punkt-punkt

Procesory
brzegowe

Prosta

Powyżej 50 %

Duża liczba PE

Przetwarzanie
potokowe

Punkt-punkt

Tylko
procesory
brzegowe

Prosta

Przynajmniej
50%

warefront

Punkt-punkt

Procesory
brzegowe

50%

Dobra skalowalność
Łatwa programowalnosć
Dobre parametry FiC

rozpowszechnianie

Magistrale

Rozbudowane
układy
sterujące

Wysoki

Łatwa implementacja
algorytmów

3. UKŁADY PLA

Programowalne obie matryce AND i OR. Większa elastyczność. Dodatkowa programowalna
matryca AND, której linie iloczynu sterują buforami wyjściowymi i wejściowymi
przerzutników. Blok NOT złożony z programowalnych EX-OR-ów stanowi układ polaryzacji
wyjść.

4. UKŁADY PLS

Złożone z: matryca AND dla wejść zewnętrznych AND, matryca AND dla rejestru
zewnętrznego ANDa. Uzupełniające matryce AND i OR. Matryca OR rejestru wewnętrznego
Ora. Matryca OR rejestru wyjściowego Ora. Bufor wyjściowy. Układ sterowania.

5. UKŁADY GAL

Następca układów PAL. Ma możliwość wielokrotnego reprogramowania struktury logicznej.
Złożone z matrycy programowalnych AND-ów oraz makrokomórek OLMC
(programowalnych), które zastąpiły matrycę OR-ów. OLMC pozwalają na wybór trybu pracy
dla każdego wyjścia osobno (kombinacyjny/rejestrowy).
Możliwe jest łączenie makrokomórek. Obecność sprzężeń zwrotnych. Układy GAL mogą
posiadać także makrokomórki ILMC. Zastosowanie OLMC i ILMC oraz reprogramowalność
czynią te układy niezwykle elastycznymi o szerokim zastosowaniu. W strukturze
wykorzystywane demultipleksery i multipleksery.

6. CPLD i FPGA

CPLD

FPGA

Struktura niejednorodna

Struktura tablicowa

Średnia ilość zasobów

Duża ilość zasobów

Narzucona struktura połączeń

Dowolność łączenia zasobów

Duża szybkość

Średnia szybkość



CPLD

Składa się z programowalnej matrycy połączeni PIA otoczonej makrokomórkami.
Makrókomórki składają siez matryc AND-OR (jak PAL), programowalnych
przerzutników, bramek OR, XOR, multiplekserów i buforów trzystanowych. Bloki
logiczne LAB złożone z matrycy ekspanderów i makrokomórek łączą siez PIA oraz
blokiem I/O control Block.



FPGA

Składa się z macierzy elementów logicznych-komórek każda komórka składa się z
uniwersalnego układu kombinacyjnego (dowolna funkcja logiczna), kilka wejść,
jednego lub dwóch wyjść, przerzutników oraz pomocniczych multiplekserów.
Uniwersalny układ kombinacyjny ma strukturę tablicową LUT, ważna dla procedur
syntezy logicznej.

Technologia zrealizowania FPGA wymusza sposób realizacji funktorów logicznych.
Opcja 1 – LUT zawierające wszystkie rozwiązania funkcji
Opcja 2 – układ multiplekserów, funkcje 3 lub 4 zmiennych

Za pomocą multiplekserów w układach FPGA mogą być realizowane także
przerzutniki. Sam multiplekser jest realizowany w komórkach . Zasoby połączeniowe
decydują o zaletach i wadach FPGA. W matrycach wykorzystywane są dwa typy
połączeń:
- programunable interconect C
- switch matrix S

I/O

BLOKI LOGICZNE– realizacje cyfrowe
układy kombinacyjne i sekwencyjne

MATRYCE KOMUTACYJNE – realizuje sieci
połączeń

BLOKI I/O – połączenie bloków logicznych
z wyprowadzeniami zewnętrznymi

Pamięć wykorzystywane przez FPGA:

RODZAJ

WADY

ZALETY

ROM

Brak możliwości modyfikacji
zawartości, wysoki koszt
(nowej)

Duża pojemność, nieulotna, mały
pobór mocy

PROM

Łatwość wprowadzania
danych, szybkość, nieulotna

Ograniczona niemożliwość
modyfikacji, mała pojemność duży
pobór mocy, cena

EPROM

Przypadkowe kasowani,
specjalne urządzenia do
modyfikacji, ograniczona
liczba kasowań

Możliwa, łatwa modyfikacja, mały
pobór mocy, duża pojemność
nieulotna, cena

EEPROM Cena, długi czas zapisu,

ograniczona liczba
modyfikacji, średnia
pojemność

Modyfikacja w układzie aplikacyjnym,
mały pobór mocy, nieulotna

SRAM

Wymóg ciągłego zasilania,
cena

Łatwy, szybki zapis, proste układy,
duża pojemność

DRAM

Ciepłe zasilanie, odświeżanie
skomplikowane aplikacje

Łatwy, szybki zapis, cena, duża
pojemność

Układy FPGA przyjmują sygnał zaporowy z zewnątrz następnie trafia on do clocka
Maragera, który taktuje pozostałe zapory. Ta skomplikowana struktura może
powodować opóźnienia sygnału taktującego w odległych komórkach.

7. TTECHNOLOGIA TTL

Układy zbudowane z tranzystorów bipolarnych zasilane napięciem 5V

IN:     high > 2V           low < 0,8 V
OUT: high > 2,4 V       low < 0,4 V

Rozwiązania specjalne:



SHOTTKY – dodanie do tranzystorów diody równolegle w obwód baza-kolektor, co
zmienia charakterystyka przejściowa na bardziej prostokątną.



SCHMITT – duża odporność na zakłócenia, napięcia progowe, histereza przekształca
wielozmienne sygnały na impulsy o szybkich zasadach. Zmienia napięcie sinus na
prostokąt.



OC – stosowane do złożenia sumy montażowej kilku wejść. Używane w liniach
przerwań magistrali komputerowych. Układ zachowuje się jak bramka NOR.

8. TECHNOLOGIA CMOS

Układy wykorzystujące komplementarne tranzystory PMOS i NMOS bez rezystorów. Bardzo
mała moc strat w stanie statycznym praca przy obniżonym napięciu zasilania. Większa
szybkość działania. Zmniejsza moc strat przy wysokich częstotliwościach. Niższy poziom
generowanych zakłóceń. Wyższa niezawodność.

9. TECHNOLOGIA ECL

Układy z tranzystorami pracującymi tylko w liniowym zakresie pracy (bez
zatkania/nasycenia). Osiągnięto to łącząc tranzystory emitorami w układy wzmacniaczy

różnicowych. To rozwiązanie charakteryzuje się dużą szybkością. Niestety jego wadą jest duży
pobór mocy oraz niewielki margines zakłóceń (mała odległość poziomów logicznych).

10. JEZYKI OPISU SPRZETU – HDL

Języki wykorzystywane do opisu układów cyfrowych istnieją trzy sposoby takiego opisu:



Zachowawczo/behawioralnie



Strukturalnie



Równaniami boolowskimi

Każdy projekt musi zawierać dwie sekcje:



Interfejsu



Opisu logicznego

Oraz (opcjonalnie) sekcję zmiennych lokalnych, gdzie deklarowane są zmienne
reprezentujące sygnały i przechowujące informację wewnętrzne układu.

Elementy struktury języka:



Słowa kluczowe



Symbole



Identyfikatory



Liczby



Równania



Wyrażenia i operatory



Sygnały grupowe



Tablice



instrukcje