JAYNE ANN 

KRENTZ 

ŚWIATŁO PRAWDY 

Rozdział 1 

E

than Truax nie cierpiał spraw, które kończyły się tak, jak ta. Zamknął 

segregator, położył dłonie płasko na małym okrągłym stoliku i spoj-

rzał na mężczyznę, który siedział naprzeciw niego w nieco za małym ho-

telowym fotelu. 

- Jest pan pewien, że te dane są wiarygodne? - spytał obojętnie. 

Absolutnie. - Dexter Morrow odpowiedział mu uspokajającym 

uśmiechem doradcy inwestycyjnego, ale jego oczy pozostały zimne i wy­

rachowane. - Ściągnąłem je wprost z osobistego laptopa Katherine wczo­

raj wieczorem, kiedy poszła już spać. 

- Istotnie, wspominał pan, że jest blisko z szefową. 

Morrow zachichotał. Był to ten rodzaj znaczącego, męskiego śmiechu, 

jaki często można usłyszeć w barach i przydrożnych motelach. 

Bardzo blisko. Wiem z doświadczenia, że jest równie dobra w łóż­

ku, jak w zarządzaniu firmą. 

Ethan zdołał nad sobą zapanować, choć nie było to łatwe. Przyszedł tu 

jednak, aby załatwić sprawę swojej klientki, anie po to, by bronić jej honoru. 

Za oknem słońce Arizony oświetlało wyłożony błękitnymi płytkami 

basen i hol. Dzień był jasny i ciepły, jeden z tych, które rozsławiły ten 

Stan. Jednak w hotelowym pokoju czuło się chłód i nie była temu winna 

sprawnie działająca klimatyzacja. 

Morrow swobodnie założył nogę na nogę, opierając kostkę na kolanie. 

Kołnierzyk jego drogiej kremowej koszulki polo był wykończony cien­

kim czarnym paseczkiem. Koszulka została idealnie dobrana do marko­

wych spodni i eleganckich skórzanych mokasynów. Na jego nadgarstku 

połyskiwał dyskretnie szwajcarski zegarek. 

Dexter Morrow należał do tych. którym się powiodło. Pracował w kosz­

townie urządzonym biurze, grał w golfa w środku tygodnia i podejmo­

wał swoich klientów w drogich restauracjach, takich jak Desert View 

Country Club. Tu, w Whispering Springs, był człowiekiem sukcesu. 

A Ethan miał zamiar mu to wszystko odebrać. 

- W porządku - powiedział. Miał już wielką ochotę zakończyć tę grę. -

Więc umowa stoi. 

Morrow spojrzał w stronę teczki o bokach z aluminium, która stała przy 

krześle Ethana. 

- Przyniósł pan gotówkę? 

- Niskie nominały, zgodnie z ustaleniami. - Ethan opuścił rękę, ujął 

uchwyt teczki i pchnął ją po dywanie w stronę Morrowa. 

W czasach, gdy pieniądze można w mgnieniu oka przenosić z jednego 

krańca globu na drugi za pomocą systemów komputerowych, ci, którzy 

nie chcą zostawiać za sobą żadnych elektronicznych śladów, ciągle wolą 

żywą gotówkę. 

Morrow podniósł teczkę i położył ją na stoliku. U siłował zachować obo­

jętność, ale Ethan widział, że nie bardzo mu się to udawało. Jego palce 

drżały lekko, kiedy otwierał zamki. Tak, facet był mocno podekscytowany. 

Mężczyzna otworzył teczkę i spojrzał na spoczywające w niej, staran­

nie powiązane pliki banknotów. Cała jego postać emanowała gorączko­

wym podnieceniem, które w przypadku kogoś innego można by wziąć za 

chorobliwą seksualną żądzę. 

- Chce je pan przeliczyć? - spytał Ethan cicho. 

- Nie, to by za długo trwało. Muszę wracać do biura. Nie chcę, żeby 

ktoś zaczął o mnie pytać. - Sięgnął do teczki. - Sprawdzę tylko kilka bank­

notów, na chybił trafił. 

Ethan wstał i odsunął się nieco od stolika. Nigdy nie wiadomo, jak 

zareaguje taki facet, kiedy zorientuje się, że został zapędzony w kozi róg. 

Morrow przejrzał plik równo przyciętych kartek białego papieru, ukry­

ty pod pojedynczym dwudziestodolarowym banknotem. Wydawało się, 

że w pierwszej chwili nie pojął, co się stało. Potem zrozumiał i jego opa­

lona twarz nabiegła krwią. Odwrócił się i spojrzał na Ethana. 

- Co tu się dzieje, do cholery? - warknął. 

Drzwi łazienki otworzyły się i stanęła w nich Katherine Compton. 

- Właśnie miałam ci zadać to samo pytanie, Dex - powiedziała gło­

sem stłumionym od powstrzymywanego gniewu. Jej ładna twarz była 

ściągnięta i nieruchoma. - Ale to byłaby strata czasu, prawda? Już znam 

odpowiedź. Właśnie próbowałeś sprzedać poufne dane firmy panu Tru-

aksowi. 

W oczach Morrowa błysnęła panika. 

- Przedstawił się jako Williams. 

- Naprawdę nazywam się Truax - odparł Ethan. - Ethan Truax z Truax 

Investigations. 

Morrow bezwiednie zaciskał i rozprostowywał palce dłoni. Sprawiał wra­

żenie, jakby ciągle nie umiał powiązać wszystkich faktów w logiczną całość. 

- Jest pan prywatnym detektywem? 

- Tak - odparł Ethan. 

Osłupienie Morrowa trochę go zaskoczyło. Facet miał na swoim kon­

cie kilka podobnych przekrętów. Powinien wiedzieć, że nie zawsze wszyst­

ko idzie zgodnie z planem. Nie znaczyło to co prawda, że kiedykolwiek 

groziło mu jakieś realne niebezpieczeństwo. Pracodawcy prawie nigdy 

nie kierowali takich spraw do sądu. Nie życzyli sobie rozgłosu. 

- Wynajęłam Ethana w ubiegłym tygodniu, kiedy nabrałam pewnych 

podejrzeń co do ciebie, Dex - powiedziała Katherine. 

Morrow błagalnie wyciągnął ręce w jej stronę. 

- Kochanie, nic nie rozumiesz... 

- Niestety, rozumiem doskonale - odparła. - Udało ci się zrobić ze 

mnie idiotkę, ale to już koniec. 

Morrow spojrzał na Ethana pociemniałymi od gniewu oczami, po czym 

znowu zwrócił się do Katherine. 

- To nie tak, jak myślisz. Popełniasz duży błąd. 

- Nie sądzę - odparła Katherine. 

- Posłuchaj, wiedziałem, że jest przeciek, i wiedziałem, że to ktoś z two­

jego najbliższego otoczenia. Więc postanowiłem, że spróbuję przyłapać 

drania, który cię oszukuje. 

- Ty jesteś tym draniem. 

- To nieprawda. Kocham cię. Chciałem cię chronić. Kiedy Truax za­

czął rozpuszczać pogłoski, że jest zainteresowany kupnem tych danych, 

pomyślałem, że wreszcie dotrę do tego, kto sprzedaje tajemnice firmy. 

Jestem tu, bo chciałem wyciągnąć od niego jakieś informacje. Miałem 

zamiar go podejść. 

- Nie martw się - powiedziała Katherine - nie pozwę cię do sądu. To 

mogłoby zaszkodzić firmie. Compton Investments zostało zbudowane na 

zaufaniu i długoterminowych kontraktach - uśmiechnęła się sarkastycz­

nie. - Ale ty przecież o tym wiesz, prawda, Dex? W końcu pracowałeś 

dla mnie ponad rok. 

- Katherine, to wszystko nie tak... 

- Możesz już iść. W biurze czeka na ciebie ochroniarz. Będzie ci to­

warzyszył podczas pakowania rzeczy, weźmie twoje klucze, a następnie 

odprowadzi cię do wyjścia. Wiesz, jak to się odbywa. Standardowa pro­

cedura. Nikt się nie dowie, dlaczego zostałeś zwolniony. Oczywiście wszy­

scy w firmie wiedzą, że coś nas łączyło. Będą więc podejrzewać, że ze­

rwaliśmy ze sobą. Kiedy coś takiego ma miejsce, to zawsze niższy rangą 

odchodzi z firmy, prawda? 

- Katherine, nie możesz nam tego zrobić. 

- Nie robię tego nam. Robię to tobie. A skoro mowa o kluczach, oddaj 

mi ten do mojego domu, który dałam ci kilka miesięcy temu. Nie będzie 

ci już potrzebny. - Wyciągnęła przed siebie otwartą dłoń. 

- Mówię ci, popełniasz poważny błąd. - Głos Morrowa brzmiał teraz 

ochryple. 

- Nie, raczej naprawiam błąd, który popełniłam, kiedy się z tobą zwią­

załam. Oddaj klucz. No, już - dodała ostro. 

Morrow zbladł. Ethan był pod wrażeniem szybkości, z jaką Morrow 

wyciągnął z kieszeni pęk kluczy na złotym łańcuszku. Jeden z nich zdjął 

z kółka i rzucił Katherine. 

- Na wszelki wypadek zmienię zamki. - Katherine włożyła klucz do 

torebki. - Dziś rano spakowałam twoje rzeczy. Maszynkę do golenia, zapa­

sowe koszule i takie tam. Zostawiłam je po drodze w twoim mieszkaniu. 

Twarz Morrowa zadrgała z wściekłości. Spojrzał na Ethana. 

- To twoja wina, ty sukinsynu. Pożałujesz tego, obiecuję. 

Ethan wyjął z kieszeni dyktafon. Wszyscy troje spojrzeli na malutkie 

urządzenie, które trzymał w dłoni. Ethan wyłączył je bez słowa. 

Morrow zacisnął zęby, kiedy pojął, że jego groźba została nagrana. 

W milczeniu chwycił teczkę, z taką siłą, że aż zbielały mu kostki. Potem 

podszedł do drzwi, otworzył je i wyszedł. 

Zapadła cisza. Wydawało się, że cały pokój odetchnął z ulgą. 

Katherine nie odrywała oczu od drzwi. 

- Myślisz, że kiedy ci groził, mówił poważnie? 

- Nie przejmuj się tym. - Ethan podszedł do stolika i wrzucił plik kartek 

udających banknoty z powrotem do teczki. - Faceci tego typu rzadko ucie­

kają się do przemocy. Wolą nie lyzykować. Kiedy zostaną przyłapani na 

gorącym uczynku, zwykle znikają tak szybko, jak tylko się da. Jutro o tej 

porze nie będzie go już w mieście. Najdalej pojutrze. A za kilka tygodni 

zahaczy się gdzie indziej i zacznie przygotowywać kolejny przekręt. 

Katherine skrzywiła się lekko. 

- Nie wyświadczam światu przysługi, puszczając go wolno, prawda? 

- Wyświadczanie światu przysług nie jest twoim zadaniem - odparł 

spokojnie Ethan. - Musisz pamiętać o swojej firmie i jej klientach. To 

trudny wybór? 

- Nie - powiedziała bez wahania. - Dobro firmy liczy się dla mnie 

najbardziej. Jesteśmy w trakcie bardzo delikatnych negocjacji. Ich wy­

nik będzie miał wpływ na ponad pięćdziesięciu pracowników trzech filii 

Compton Investments tu, w Whispering Springs oraz w rejonie Phoenix 

i setki klientów. Mam wobec nich wszystkich zobowiązania. 

Mówi jak prawdziwy przedsiębiorca, pomyślał Ethan. 

Katherine potrząsnęła głową. Teraz, kiedy było już po wszystkim, wy­

glądała na znużoną. 

- Nie przypuszczałam, że kiedykolwiek dam się nabrać jakiemuś fa­

cetowi. Zawsze ufałam swojej intuicji. Byłam pewna, że umiem rozpo­

znać oszusta. 

- I rozpoznałaś go. - Ethan zatrzasnął teczkę. - Właśnie dlatego pod­

niosłaś pewnego dnia słuchawkę i zadzwoniłaś do mnie, pamiętasz? 

Wydawała się zaskoczona tą uwagą. Przez chwilę myślała o tym, co 

powiedział, a potem kiwnęła głową, jakby przyznawała mu rację. 

- Tak, zadzwoniłam do ciebie. - Podeszła zdecydowanie do drzwi. — 

Dziękuję, że mi o tym przypomniałeś. W całym tym zamieszaniu zapo­

mniałam, że Dexter Morrow wydał mi się w końcu zbyt wspaniały, by 

mógł być prawdziwy. 

Ethan wyszedł za nią na korytarz i zamknął drzwi. 

- Intuicja cię nie zawiodła. 

- Wiesz, naprawdę myślałam, żeby za niego wyjść. 

Ethan kiwnął głową. 

- Byłoby to moje drugie małżeństwo - dodała. 

Znowu przytaknął. Zatrzymał się przy windach i wcisnął guzik. 

- Mój pierwszy mąż ożenił się ze mną, bo chciał położyć ręce na fir­

mie mojego ojca - ciągnęła Katherine. - Kiedy zrozumiał, że to ja odzie­

dziczę Compton Investments i że mam zamiar sama nią zarządzać, wy­

stąpił o rozwód. 

Ethan modlił się w duchu do wszystkich hotelowych bóstw, by winda 

przyjechała jak najszybciej. Rozumiał, że po wszystkim klient musi się 

wygadać i zazwyczaj był gotów cierpliwie go wysłuchać. Uważał to za 

część swoich zawodowych obowiązków. Ale dziś chciał się jak najszyb­

ciej pożegnać. Czuł się śmiertelnie zmęczony. 

Tym razem pomyślnemu doprowadzeniu sprawy do końca nie towa­

rzyszyło radosne podniecenie. Może dlatego, że ostatnio kiepsko sypiał. 

Znał przyczynę swojej bezsenności. Był listopad, co dla niego ozna­

czało czas koszmarów. Jeśli ostatnie dwa lata uznać za miarodajne, nie 

wyśpi się aż do grudnia. 

W końcu drzwi rozsunęły się i Katherine pierwsza weszła do windy. 

- Byłeś kiedyś żonaty? - spytała. 

- O tak - odparł Ethan. 

Uniosła jedną brew. 

- Rozwiodłeś się? 

- Trzy razy. 

Zmarszczyła brwi. Nie zaskoczyło go to. W dzisiejszych czasach nikogo 

nie dziwi jeden rozwód czy nawet dwa. Można to jakoś usprawiedliwić. 

Ale trzy rozwody budzą już podejrzenia, że z człowiekiem jest coś nie tak. 

- A teraz jesteś żonaty? 

Pomyślał o Zoe, która czekała na niego w domu. Przypomniał sobie, 

jak siedziała naprzeciw niego tego ranka przy śniadaniu, ożywiona i ra­

dosna, w piżamie koloru ametystu. Sączące się przez okno promienie słoń­

ca rozświetlały jej ciemnokasztanowe włosy, gdy patrzyła na niego swo­

imi tajemniczymi, szarymi oczyma. Jego kobieta, jego żona. 

Noszony w pamięci obraz Zoe był talizmanem, który pomagał mu 

w zmaganiach z ciemnymi mocami listopada, które sprzęgły się przeciw 

niemu. Ale w głębi duszy bał się przyszłości, bo był pewny, że moce te 

wcześniej czy później zatriumfują i odbiorą mu ją. 

Wcisnął guzik z oznaczeniem parteru. 

- W pewnym sensie - powiedział. 

Rozdział 2 

T

o był dobry dzień. Na swojej drodze nie napotkała dziś żadnych „krzy­

czących ścian". 

Dla większości dekoratorów wnętrz „krzyczące ściany" oznaczały nie­

fortunny wybór koloru farby albo fatalną dekorację okna. Ale w przyr 

padku dekoratorki o zdolnościach paranormalnych, wrażliwej na niewi­

dzialną aurę, jaką pozostawiają w pomieszczeniach sceny przemocy czy 

gwałtownej namiętności, termin ten należało rozumieć dosłownie. 

Nalewając wina do dwóch kieliszków, Zoe przypomniała sobie, że nie 

zawsze chciała być dekoratorką wnętrz. Kiedyś miała zamiar zostać mece­

nasem sztuki. Ale morderstwo jej pierwszego męża zmieniło całe jej życie. 

Musiała przyznać, że po śmierci Prestona długo nie mogła dojść do 

siebie. Cóż można powiedzieć? Była zrozpaczona. Policja doszła do wnio­

sku, że Preston został zastrzelony przez przypadkowych włamywaczy. 

Ale kiedy Zoe po raz pierwszy weszła do letniego domku, w którym do-

konano morderstwa, natychmiast poczuła, że zaszło tam coś innego. Ściany 

krzyczały o krwawym, zaplanowanym mordzie. 

Pragnąc, by sprawiedliwości stało się zadość, Zoe mówiła każdemu, 

kto tylko chciał słuchać, że Preston został zabity przez kogoś, kogo do­

brze znał. Był to błąd, który mógł ją kosztować życie. Rozpaczliwie pró­

bując przekonać rodzinę męża, że to jeden z jej członków jest za to odpo­

wiedzialny, powiedziała im, że wyczuwa wściekłość mordercy, która 

wsiąkła w ściany domku. 

Okazało się to fatalne w skutkach. 

Jej paranormalne zdolności dostarczyły teściom pretekstu, którego po­

trzebowali, by zamknąć ją w ekskluzywnej prywatnej klinice psychia­

trycznej. Zoe wiedziała, że nie jest szalona, kiedy przekraczała próg szpi­

tala, ale czas, który tam spędziła, niemal zmienił fałszywą diagnozę 

w prawdę. Do dziś miała w nocy koszmarne sny, w których przemierzała 

korytarze Candle Lake Manor. 

Zoe postawiła dwa kieliszki wina na tacy obok sera i krakersów, po 

czym zaniosła wszystko do saloniku swojego małego mieszkania. 

Ethan siedział na kanapie, pochylony do przodu, opierając łokcie na 

kolanach. Miał na sobie czarną koszulę i spodnie w kolorze khaki. W jed­

nej ręce trzymał pilota i leniwie przerzucał kanały, na których nadawano 

właśnie popołudniowe wiadomości. 

Zoe przyszedł na myśl ten pamiętny październikowy dzień sprzed sze­

ściu tygodni, kiedy weszła do mieszczącego się na drugim piętrze biura 

Ethana przy Cobalt Street. Jako dekoratorką wnętrz od pierwszej chwili 

wiedziała, że ten człowiek ma wiele wspólnego ze swoimi staroświeckimi 

meblami, które były już trochę zużyte i podniszczone, ale dzięki przedniej 

jakości materiału i solidnej konstrukcji ciągle nieźle się prezentowały. 

Tak, to był człowiek, który rozpoczęte sprawy doprowadza do końca, 

jeden z tych, którzy niczego nie przerywają w połowie. Aby go powstrzy­

mać, trzeba by go zabić, a to na pewno nie było łatwe. 

Zoe podobały się jego siła, solidność, odpowiedzialność. Tym, co jąna 

początku niepokoiło, były jego oczy. Bursztynowe, nieodgadnione i inte­

ligentne. Oczy łowcy, drapieżnika. 

Szybki ślub w Las Vegas został zaplanowany tylko jako część planu, 

który miał ją chronić przed bogatymi krewnymi. Mieli oni istotny finan­

sowy motyw, by życzyć sobie jej śmierci. Decyzja, by potraktować mał­

żeństwo poważnie, została podjęta później, kiedy emocje związane z nie­

udanym zabójstwem trochę opadły. 

Postanowili, że podejdą do tego na luzie. Byli świadomi faktu, że obo­

je wchodzą w to małżeństwo obarczeni pokaźnym bagażem doświadczeń. 

Z pewnością każdy dobry terapeuta odradzałby im małżeństwo i to nie 

tylko ze względu na pośpiech, z jakim się na nie zdecydowali. 

Zoe nie miałaby zresztą o to pretensji do specjalistów. Szanse, że ucie­

kinierka ze szpitala psychiatrycznego i trzykrotny rozwodnik stworzą 

udany związek, były bliskie zeru. 

W dodatku Ethan był dość sceptycznie nastawiony do osób obdarzo­

nych zdolnościami paranormalnymi. Stracił do nich zaufanie po śmierci 

brata, kiedy pewien szarlatan, powołując się na swe rzekome wizje, prze­

konał szwagierkę Ethana, Bonnie, że jej mąż nadal żyje, czym przyspo­

rzył jej dodatkowych cierpień. Ethan wpadł wtedy w furię. Bonnie zwie­

rzyła się nawet Zoe, że trudno jej uwierzyć, iż oszust zdołał ujść z życiem. 

A przy tym wszystkim Ethan miał na swoim koncie bardzo złe do­

świadczenie z pewnym dekoratorem wnętrz. 

Jednak mimo że wszystko zdawało się sprzysiąc przeciw nim, Ethan 

i Zoe postanowili nie zważać na nic i podjąć ryzyko. Prawdopodobnie 

dlatego, że oboje mieli spore doświadczenie w tym względzie. 

Do pierwszego listopada Zoe nabrała przekonania, że wygrają tę wal­

kę, że im się uda. Zainwestowała nawet w nowy serwis obiadowy w ko­

lorze czerwonej papryki. 

W ciągu pierwszych tygodni tego dziwnego małżeństwa szybko przy­

zwyczaili się do nowego stylużycia, który Zoe określiłaby jako „domo­

wy", gdyby nie fakt, że bardzo trudno byłoby użyć tego słowa w odnie­

sieniu do Ethana. Ten mężczyzna miał wiele zalet, był inteligentny, 

seksowny i wiedział, czego chce, ale z pewnością nie przywodził na myśl 

przytulnych, pełnych ciepła skojarzeń, jakie budzi słowo „domowy". 

Mimo że Zoe zatrzymała swoje mieszkanie w Casa de Oro, oboje spę­

dzali razem wszystkie noce zazwyczaj w Nightwinds, domu Ethana, utrzy­

manym w koszmarnych odcieniach różu. Wszystko układało się znako­

micie. Uczyli się, jak wspólnie przygotowywać posiłki w kuchni. Odkryli, 

że oboje należą do rannych ptaszków. Żadne z nich nie rzucało ubrań na 

podłogę. Oboje codziennie brali prysznic. Czego więcej można sobie ży­

czyć u progu wspólnego życia? 

Ale wiele się zmieniło, gdy nastał listopad. Zoe wyczuła, że Ethan się 

od niej odsuwa, że zwiększa dzielący ich dystans. Wydawał się niespo­

kojny i zmienny w nastrojach. Wiedziała, że źle sypia. Cisza, która teraz, 

zapadała czasem między nimi, nie była już pełna zrozumienia, wyczuwa­

ło się w niej napięcie. I zdarzało się to coraz częściej. Na pytania Ethan 

odpowiadał wymijająco, unikając rozmów o tym, co go gnębi. 

Zoe wydawało się czasem, że to, co ich łączy, przypomina bardziej 

romans niż małżeństwo. Romans zmierzający do tragicznego końca. 

Może jednak za szybko postanowili przeprowadzić remont w Night­

winds. Decyzja, by przemalować wnętrza, zmusiła ich do wyprowadze­

nia się z przestronnego domu i zamieszkania w maleńkim mieszkanku Zoe. 

Tu była tylko jedna łazienka i zbyt mało miejsca, by mogli choć przez 

chwilę być z dala od siebie. 

Zoe szybko doszła do wniosku, że na tej małej, zagraconej przestrzeni 

Ethan jest jak lew trzymany w klatce ogrodu zoologicznego. Należało 

oczekiwać problemów. 

- Jak Katherine Compton poradziła sobie dziś po południu? - spytała, 

stawiając tacę na stoliku do kawy. 

- Nie była zachwycona faktem, że jej podejrzenia okazały się słuszne, 

ale podeszła do tego dość spokojnie. - Ethan wyłączył telewizor, położył 

pilot obok tacy i wziął jeden z kieliszków. - Najtrudniej było jej pogo­

dzić się z tym, że dała się nabrać Dexterowi Morrowowi. Wyznała mi, że 

czuje się jak skończona idiotka. 

Zoe zwinęła się w rogu kanapy, kładąc jedno ramię na oparciu. 

- Rozumiem ją doskonale. Co jej powiedziałeś? 

Ethan wzruszył ramionami. 

- Przypomniałem jej, że to ona zadzwoniła do mnie i poprosiła, że­

bym sprawdził Morrowa. Cokolwiek by powiedzieć, Katherine Compton 

na pewno nie jest idiotką. Zajęło jej trochę czasu, by spojrzeć prawdzie 

w oczy, ale w końcu wzięła sprawy w swoje ręce, jak przystało na silną 

kobietę interesu, którąjest. Poradzi sobie. 

- A ty? 

Ethan miał właśnie zamiar upić łyk wina, ale nagle jego dłoń z kielisz­

kiem zatrzymała się kilka centymetrów od ust. 

- Co ja? 

- Zdaje się, że ta sprawa poszła dość gładko. Sam mówiłeś, że to rutyna. 

- Bo tak jest. - Upił trochę wina i opuścił kieliszek. - Morrow to chci­

wy kretyn. Kiedy zwęszył pieniądze, stał się nieostrożny. 

- Skoro wszystko jest takie proste, dlaczego tak się przejmujesz? 

Przez chwilę myślała, że Ethan nie ma zamiaru w ogóle odpowiedzieć 

na jej pytanie. 

- Sam chciałbym to wiedzieć - powiedział w końcu. 

Zoe uśmiechnęła się lekko. 

- Wiesz, co myślę? 

- Nie, ale zaraz mi powiesz, prawda? 

- Oczywiście. Uważam to za swój obowiązek, jako twoja żona, a wiesz, 

jaką wagę przywiązuję do komunikacji w małżeństwie. 

- Ho, ho. 

- Myślę, że w głębi serca jesteś romantykiem - stwierdziła łagodnie. 

Ethan skrzywił się lekko. 

- Bzdura. 

- Ta sprawa dręczyła cię, bo wiedziałeś, że w końcu twoja klientka 

zostanie zraniona. 

- Bezustannie przekazuję moim klientom złe wieści. Katherine nie jest 

ani pierwsza, ani ostatnia. 

- Wiem, ale to nie znaczy, że lubisz ten aspekt swojej pracy, ani że jest 

ci z tym łatwo. 

Ethan pociągnął kolejny łyk wina i rozparł się w drugim rogu kanapy. 

- Chcesz powiedzieć, że źle wybrałem sobie zawód? 

Zoe omal nie upuściła krakersa, którego właśnie wkładała do ust. W pierw­

szej chwili pomyślała, że on żartuje, ale potem spojrzała mu w oczy. 

- Nie - odparła. - Sądzę, że urodziłeś się, by wykonywać ten zawód, 

że to jedyna rzecz, jaką możesz robić. 

- Taaak? 

- Masz do tego powołanie, Ethan. 

Mimo ponurego nastroju, w kącikach jego ust pojawił się cień uśmiechu. 

- Chyba nikt jeszcze na całym świecie nie nazwał roboty prywatnego 

detektywa powołaniem. 

- W twoim przypadku to prawda. Opowiedz mi, co się dzisiaj wyda­

rzyło. 

Ethan przełknął krakersa z serem, popił winem i zaczął mówić. Zoe 

słuchała, jak zwabił Morrowa do pokoju hotelowego i jak Katherine Comp-

ton uparła się, że schowa się w łazience, choć jej to odradzał. 

- Najbardziej bałem się, że Morrow zechce skorzystać z toalety, zanim 

puści farbę - powiedział Ethan. - Ale rozumiałem, dlaczego chciała tam 

być, więc pozwoliłem jej czekać w łazience. Na szczęście wszystko poszło 

gładko. Jak już mówiłem, Morrow jest chciwy. Nie chciał tracić czasu. A ja 

oczywiście nie zaproponowałem mu niczego do picia. 

- Bardzo rozsądnie. 

- Dzięki. Byłem dumny z tego planu. 

Mówił jeszcze przez chwilę i w końcu poszedł za nią do kuchni, by 

dokończyć swoją historię. Stał w drzwiach, pijąc wino i patrząc, jak Zoe 

kończy przygotowywać warzywne curry. 

Jak prawdziwy mąż, pomyślała. To podniosło ją na duchu. 

Jednak coś w opowiadaniu Ethana zaniepokoiło ją. 

- Jesteś pewny, że Morrow nie będzie stwarzał problemów? - spytała, 

przesypując ryż z garnka do czerwonej miski. - Musi być na ciebie wście­

kły za to, że zniweczyłeś jego plany. 

- Powiedziałem Katherine, że faceci tego typu szybko czmychają, kiedy 

powinie im się noga, i to jest prawda. Schowa ogon pod siebie i już go nie 

będzie. 

Ethan usiadł przy stole i przyjrzał się ustawionym na nim naczyniom 

z niekłamanym zachwytem. Zoe poweselała. Bonnie przysięgała, że dro­

ga do serca mężczyzny wiedzie przez żołądek. Może istotnie miała rację. 

Ustawiła miskę ryżu i aromatyczne curry na stole. 

- Myślisz, że Morrow w ogóle darzył Katherine Compton jakimś uczu­

ciem? 

- Cokolwiek do niej czuł, nie było to dość silne, by nie chciał jej w koń­

cu zdradzić dla kilkuset tysięcy dolarów. 

- Najwyraźniej. - Zoe wyjęła sałatkę z lodówki, postawiła ją obok czary 

i usiadła po drugiej stronie stołu. - Szkoda, że ona naprawdę go kochała. 

- Tak, ale to nie była ślepa miłość. - Ethan wziął opróżnioną już do 

połowy butelkę wina i napełnił kieliszki. - Kiedy zorientowała się, co 

jest grane, zrobiła to, co należało. 

- Domyślam się, dlaczego jest tak skuteczna w zarządzaniu swoją fir­

mą. 

- Owszem. — Ethan nałożył nieco curry na kupkę ryżu na swoim tale­

rzu i wziął trochę orzeszków, rodzynek i sosu z salaterek stojących na 

stole. - Katherine jest też moim pierwszym poważnym klientem tu, w Whis-

pering Springs, za co jestem jej wielce zobowiązany. 

- Przepraszam bardzo, ale to ja byłam twoim pierwszym poważnym 

klientem. - Zoe teatralnie zmarszczyła brwi. - Jestem niepocieszona, że 

mogłeś o tym zapomnieć. 

- Ty byłaś moją pierwszą prywatną klientką. To wielka różnica. 

- Jesteś pewny? 

- Oczywiście. I wierz mi, niczego nie zapomniałem. 

- Pewnie trudno byłoby zapomnieć sprawę, która zakończyła się ślu­

bem z klientką. 

- To prawda. 

Zoe nie wiedziała, dokąd zmierza ta rozmowa. Uświadomiła sobie też, 

że już po raz drugi w ciągu ostatniej godziny znalazła sposób, by napo­

mknąć w rozmowie o ich małżeństwie. Najpierw powiedziała, że jako 

żona ma obowiązek informować go o swoich przemyśleniach, a teraz 

wyjechała z tą niezbyt subtelną uwagą o ślubie z klientką. 

Ethan spojrzał na nią, zamyślony. 

- Dziwne. 

Zoe zmartwiała. 

- Curry? 

- Nie, curry jest doskonałe. Chciałem powiedzieć, że czuję się dziw­

nie, kiedy mówię o sprawie, która dobiegła już końca, tak jak teraz. 

Zoe patrzyła na niego w napięciu, gotowa w każdej chwili się wycofać. 

- Nie musisz o tym mówić, jeśli nie chcesz. 

- Nie o to chodzi, naprawdę. Po prostu nie jestem do tego przyzwy­

czajony, to wszystko. 

Zoe odprężyła się trochę. 

- Ethan, małżeństwa rozmawiają ze sobą o takich rzeczach. 

- Naprawdę? - uśmiechnął się kpiąco. - Ja nigdy o takich rzeczach 

nie rozmawiałem z moimi byłymi. 

- Dlaczego? 

- Prawdopodobnie dlatego, że żadnej z nich to nie interesowało. Spójrz­

my prawdzie w oczy, większość spraw jest dość nudna. Dziewięćdziesiąt 

procent czasu w pracy spędzam przy komputerze albo rozmawiając przez 

telefon. 

- Ale ciebie to nie nudzi, prawda? 

- Nie, ale to moja praca. 

- Skoro ciebie to nie nudzi - powiedziała Zoe cierpliwie - mnie także nie. 

- Jesteś pewna? 

- Absolutnie. 

- W porządku, to tyle o mnie. - Ethan dołożył sobie curry. - A jak 

tobie minął dzień? 

- Zdecydowanie mniej ciekawie. Poranek spędziłam w mojej bibliotece 

w Designers' Dream Home. Myślę, że wiem już, jak się do tego zabrać. 

Zaproszenie do udziału w dorocznym projekcie Designers' Dream Home 

było wyzwaniem dla jej jednoosobowej firmy, Enhanced Interiors. Ko­

misja wybrała nowo wybudowaną rezydencję, położoną w najlepszej 

dzielnicy Whispering Springs, na modelowy dom. Ta sama komisja wy­

szukała też kilku najlepszych miejscowych dekoratorów do pracy nad 

tym projektem. Zoe należała do grona szczęśliwców. 

Każdemu z dekoratorów zostało przydzielone jedno pomieszczenie, nad 

którym miał pracować. Zoe dostała bibliotekę. 

Urządzenie tego pokoju zajęło jej znacznie więcej czasu, niż się spo­

dziewała, ale powtarzała sobie, że trud się opłaci. Designers' Dream Home 

nie tylko sponsorowało wiele akcji charytatywnych w Whispering Springs, 

ale także otaczało opieką dekoratorów, którzy z nimi współpracowali. Po 

zakończeniu prac planowano spotkania z prasą i otwarcie rezydencji dla 

publiczności. Wszystkie pomieszczenia wraz z dekoratorami, którzy je 

stworzyli, miały być sfotografowane dla jednego z większych magazy­

nów południowego zachodu zajmujących się dekoracją wnętrz. 

- Lindsey Voyle nie przysporzyła ci więcej kłopotów? - spytał Ethan. 

Lindsey Voyle, dekoratorka, która otworzyła niedawno swoje biuro w mie­

ście, była dla Zoejedynąskaząw całym projekcie. Jej styl różnił się diame­

tralnie od stylu Zoe, ale nie to było najważniejsze. Głównym problemem 

był fakt, że od chwili kiedy zostały sobie przedstawione, Lindsey Voyle 

traktowała Zoe z niewytłumaczalną, zakamuflowaną wrogością. 

Zoe zmarszczyła nos, wiedząc, że Ethan uważa jej rywalizację z Lind­

sey za trochę śmieszną. 

- Spotkałam ją tam dzisiaj - powiedziała, sięgając po miseczkę z so­

sem z mango. - Miała czelność udzielać mi porad dotyczących mojej tech­

niki feng shui. Stwierdziła, że stworzyłam we wnętrzu zły przepływ ener­

gii, wykorzystując zbyt wiele intensywnych kolorów. 

- Zły przepływ energii? Brzmi przerażająco. 

Zoe przypomniała sobie, że Ethan uznał ideę tworzenia w pokoju czy 

biurze odpowiednich przepływów energii za niesłychanie zabawną. 

- Lindsey twierdzi, że zaliczyła warsztaty z feng shui w Los Angeles 

i wie wszystko na ten temat. 

- Co jej powiedziałaś? 

- Na pewno nie to, co miałam ochotę jej powiedzieć. Wytłumaczyłam 

jej tylko, że mój styl nie opiera się jedynie na feng shui, że w mojej pracy 

wykorzystuję elementy różnych idei dotyczących dekoracji wnętrz - bar­

dzo starych i całkiem nowych - by stworzyć w pomieszczeniu pozytyw­

ny przepływ energii. - Zoe nałożyła na curry kolejną łyżkę sosu. - Dałam 

jej jasno do zrozumienia, że polegam na własnym wyczuciu przestrzeni, 

czerpię inspiracje z różnych źródeł i nie trzymam się niewolniczo zasad 

żadnej konkretnej szkoły. 

Ethan uniósł brwi. 

- A wspomniałaś jej, że wierzysz w swoje paranormalne zdolności? 

- Oczywiście, że nie. Ona i tak uważa mnie za niedowarzoną amator­

kę bez wyczucia stylu i koloru. Nie chcę, żeby zaczęła rozpowiadać, że 

jestem stuknięta. 

Ethan pokiwał głową. 

- Tak, to mogłoby się negatywnie odbić na interesie. 

- Czasem tylko cienka linia oddziela modnego projektanta, który ko­

rzysta z zasad feng shui, od szarlatana, któremu kompletnie odbiło. 

- Rozumiem. 

- Ale dość o Lindsey Voyle. Im mniej o niej myślę, tym lepiej. A do­

bra wiadomość jest taka, że zadzwoniła do mnie dzisiaj Tabitha Pine. 

- Skoro mowa o tych, którym kompletnie odbiło - mruknął Ethan 

z ustami pełnymi sałatki. 

Zoe zmarszczyła brwi. 

- Nauczanie technik medytacji nie oznacza, że ktoś jest szalony. Wie­

lu ludziom takie zajęcia pomagają zredukować poziom stresu. Są nauko­

we dowody na to, że medytacje obniżają ciśnienie i likwidują napięcia. 

- Ja wolę pozostać przy mojej własnej, wypróbowanej metodzie re­

dukcji stresu. 

- Co masz na myśli? 

- Seks. 

- Cóż, bez względu na to, jakajest twoja opinia na temat terapii medy­

tacyjnej, tak się składa, że nauczanie tych technik może być bardzo do­

chodowe. Tabitha Pine kupiła niedawno bardzo dużą, ekskluzywną rezy­

dencję tuż za miastem. Chce całkowicie zmienić wystrój wnętrz, aby 

zwiększyć w domu przepływ pozytywnej energii. 

- To coś dla ciebie. Gratuluję. Widzę teraz, Zoe Truax, że jesteś fawo­

rytką wszystkich możliwych guru. Pine to idealna klientka dla ciebie. 

- Niezupełnie - westchnęła Zoe. - W każdym razie jeszcze nie. Wy­

gląda na to, że chce poprosić o ofertę nie tylko mnie, ale jeszcze jednego 

dekoratora, zanim podejmie decyzję. 

- Mam złe przeczucia. 

- Zgadnij, kto jest tym drugim dekoratorem. 

- Lindsey Voyle? 

- Owszem. 

- O rany, to się może źle skończyć - powiedział Ethan. - Możemy 

stać się świadkami mrożącego krew w żyłach pojedynku między dekora-

torkami. W samo południe, na środku Fountain Square. Co by to mogło 

być? Mierzenie tapet na czas? Walka na karnisze? 

- Cieszę się, że tak cię to bawi. 

Ethan zachichotał. 

- Kochanie, stawiam na ciebie. Tam, gdzie w grę wchodzi tworzenie 

pozytywnej energii, nikt cię nie przebije. 

- Nie wymądrzaj się, Truax. To, że ty nie wierzysz w świadome kształ­

towanie swojego otoczenia, nie znaczy jeszcze, że ludzie, którzy w to 

wierzą, są bandą przygłupów. 

Ethan przybrał pozę człowieka głęboko obrażonego. 

- Nigdy nie nazwałbym ludzi, którzy płacą spore pieniądze za przy­

wrócenie w swoich domach pozytywnego przepływu energii, bandą przy­

głupów. 

- Więc jak byś ich nazwał? 

- Klientami - odparł gładko. 

Zoe z aprobatą kiwnęła głową. 

- Dobra odpowiedź. 

- Szybko się uczę - powiedział i spoważniał. —  A l e czy jesteś pewna, 

że naprawdę chcesz projektować dom Tabithy Pine? Skoro sama jest guru 

w dziedzinie przepływu energii, zapewne ma na ten temat wyrobione zda­

nie. Praca dla niej może się okazać bardzo frustrująca. 

- Lubię klientów, którzy wiedzą, co im się podoba, a co nie. Bardzo 

często ich opinie rzucają na wszystko nowe światło. Praca dla takich osób 

to wyzwanie dla dekoratora i możliwość nauczenia czegoś nowego. 

- Ja też mam wyrobione zdanie na temat tego, co zaplanowałaś zrobić 

z naszym domem, ale ty nigdy nie potraktowałaś  t e g o jako wyzwanie. 

Zazwyczaj się ze mną kłócisz. 

Zoe przypomniała sobie ich ostatnią rozmowę dotyczącą Nightwinds. 

Stary dom był pomalowany na jaskrawy róż hollywoodzką wersją śród­

ziemnomorskiej willi. Ethan w pewnym sensie odziedziczył go po swo­

im wuju, ponieważ żadne biuro handlu nieruchomościami w mieście nie 

było w stanie go sprzedać. 

- Nieprawda. -Zoe uśmiechnęła się swoim najbardziej uprzejmym, pro­

fesjonalnym uśmiechem, który rezerwowała dla trudnych, wymagających 

szczególnej troski klientów. - Jako klient zawsze  j e s t e ś dla mnie wyzwa­

niem. 

- Ale? 

- Ale gdybym pozwoliła ci wprowadzić w czyn twoje pomysły, cały 

dom zostałby pomalowany na biało, a w każdym  k ą c i e stałyby kanapy. 

- Gruba przesada.- W oczach Ethana pojawił  s i ę złośliwy błysk.-

Nie potrzebuję kanapy w łazience. 

- Jesteś pewny? 

Ethan zawahał się, a jego brązowe oczy pojaśniały rozbawieniem. 

- Cóż, właściwie, teraz, kiedy o tym wspomniałaś... 

Zoe podniosła ręce w obronnym geście 

- Nie zaczynaj, Truax. 

Wzruszył ramionami. 

- Prawdopodobnie i tak by się tam nie zmieściła. 

- Prawdopodobnie. 

Zoe patrzyła, jak Ethan je curry z sałatką i doszła do wniosku, że tro­

chę się odprężył. Ale ciągle wyczuwała coś mrocznego, co czaiło się gdzieś 

w głębi Jego duszy. Cokolwiek go dręczyło, była  p e w n a , że to coś więcej 

niż tylko niezbyt szczęśliwe zakończenie sprawy Dextera Morrowa. 

Kiedy przechodziła koło łazienki, dobiegło ją przytłumione buczenie 

elektrycznej golarki Ethana. Wcześniej słyszała szum prysznica. Przysta­

nęła na środku korytarza, żeby pomyśleć. Potem podjęła decyzję. Owinęła 

się ciaśniej szlafrokiem i otworzyła drzwi. Powietrze w łazience było cie­

płe i wilgotne. Ethan stał przed lustrem z ręcznikiem niedbale owiniętym 

wokół bioder. Nagle zapragnęła przesunąć dłońmi po jego umięśnionych 

plecach. 

Spojrzał na jej odbicie w zamglonym lustrze. Serce Zoe stanęło na 

moment, kiedy zauważyła, że w jego oczach znowu czai się mroczny, 

nieodgadniony cień. 

- Nie musisz się już więcej golić przed pójściem do łóżka- powie­

działa, starając się, by zabrzmiało to lekko. -Jesteśmy teraz małżeństwem, 

pamiętasz? 

No tak, czy to już czwarty raz tego wieczoru wypowiedziała słowo na 

„M", czy dopiero trzeci? Straciła rachubę. 

Ethan wyłączył maszynkę do golenia i bardzo uważnie położył ją na 

blacie koło umywalki. 

- Pamiętam. 

Zoe mogłaby przysiąc, że temperatura w małym pomieszczeniu pod­

niosła się o kilka stopni. Nagle znalazła się w tropikach. Całe jej ciało 

ogarnęła fala gorąca. 

Biorąc pod uwagę nastrój Ethana, chyba lepiej zrobiłaby nie wchodząc 

do łazienki. 

Ale było za późno, by się rozmyślić. Ethan zbliżał się już do niej w kłę­

bach pary, emanując subtelną, kontrolowaną energią, tak dla niego cha­

rakterystyczną. 

Podszedł do Zoe i ujął jej twarz w dłonie. Zanurzył palce w jej wło­

sach. Zbliżył usta do jej warg, a ona zadrżała pod ich dotykiem. 

Pocałunek był namiętny, gwałtowny. Zmienił lekkie mrowienie, które 

czuła, w dreszcz ogarniający całe jej ciało. Zapalił wszystkie zmysły. Zoe 

miała nadzieję, że nie zaczęła świecić własnym światłem. 

Ethan włożył w ten pocałunek całego siebie, smakując ją i domagając 

się od niej reakcji, jakiej oczekiwał - nie, jakiej pragnął. Jego silne dło­

nie przesunęły się w dół, ku jej talii. Rozwiązał pasek i zsunął szlafrok 

z jej ramion. Opadł na podłogę u jej stóp. Następna była koszulka nocna. 

Kiedy była naga, objął ją ramionami i przyciągnął do siebie, trzymając 

w uścisku tak mocnym, że prawie nie mogła się ruszyć. Czuła, jak ogar­

nia ją podniecenie. 

Z cichym pomrukiem przyjemności i oczekiwania przylgnęła do nie­

go, wbijając palce w jego smukłe, silne ramiona i przytulając się do jego 

owłosionej piersi. 

Ręcznik, którym owinął biodra, zniknął. Zoe czuła teraz jego twardą 

męskość na swoim udzie. Mimo rosnącego podniecenia odczuła nagły 

niepokój. 

Coś było nie tak. 

Choć nastrój Ethana wyraźnie poprawił się podczas kolacji, teraz zno­

wu widziała w jego oczach mrok. Świadomie czy nie, próbował rozłado­

wać napięcie spowodowane dręczącymi go koszmarami, zaciągając ją do 

łóżka. 

Nie po raz pierwszy kochał się z nią w tym niebezpiecznym nastroju 

w ciągu kilku ostatnich dni. Co on takiego powiedział przy kolacji? Coś 

o seksie, który redukuje poziom stresu. 

Być może „niebezpieczny" nie jest najlepszym słowem na określenie 

tego płomienia, który go trawił. Zoe z pewnością nie bała się o siebie. 

Ethan nigdy by jej nie skrzywdził. Wiedziała jednak, że używał seksu 

jako antidotum na truciznę, która atakowała jego duszę. 

Niestety miała pewność, że kilka dobrych orgazmów nigdy nie będzie 

lekiem na dręczącą chorobę, jakakolwiek by ona była. 

Ethan chwycił ją w pasie i uniósł. Sądziła, że ma zamiar zanieść ją do 

sypialni, ale on odwrócił się i posadził ją na blacie koło umywalki. 

Drgnęła, kiedy jej pośladki dotknęły zimnych kafelków, ale zanim zdą­

żyła się zorientować, że Ethan nie chce wcale wynieść jej z łazienki, on 

znalazł się między jej nogami. 

Czuła teraz pożądanie, które falami ogarniało całe jej ciało, jak gorący 

pustynny wiatr. 

- Prysznic i golenie miały tylko trochę ostudzić mój zapał. - Wsunął 

dłoń między jej uda i delikatnie pocierał jej najczulsze miejsce. - Nie 

trzeba mi było przeszkadzać. 

- W porządku. - Już była wilgotna. Ujęła palcami jego męskość. -

Nie musi być powoli. Nie zawsze. Czasem dobrze jest szybko. 

- Może dla mnie, ale nie dla ciebie. A ja chcę, żeby było ci dobrze. 

- Ethan, wszystko w porządku. - Przyciągnęła go do siebie, pociera­

jąc wierzchołkiem jego męskości o swoje gotowe ciało. -Nie musisz się 

zawsze kontrolować. Nie ze mną. 

Ethan jęknął. Zoe poczuła, jak napinająsię wszystkie mięśnie jego cia­

ła. 

- Zoe. 

Chwycił ją za biodra i wszedł w nią, szybko i głęboko. Zoe oplotła go 

w pasie nogami, podczas gdy on nieuchronnie zmierzał ku tym krótkim 

chwilom złudnego spokoju, jakie przynosiły mu rozładowanie. 

Rozdział 3 

A

rcadia Ames obudziła się gwałtownie, czując nagłe uderzenie adre­

naliny we krwi. Otworzyła oczy i przez chwilę w napięciu wsłuchi­

wała się w ciszę, drżąc na całym ciele. Serce waliło jej jak młotem. Stara­

ła się oddychać powoli, ale nie potrafiła. Potrzebowała powietrza. 

W ciemnej sypialni nikogo poza nią nie było. W świetle księżyca wi­

działa wyraźnie, że nikt nie czai się w kącie pokoju. Nikt nie stał nad jej 

łóżkiem. Żadna złowroga postać nie pojawiła się w drzwiach. Ani w sa­

lonie, ani w kuchni nie słychać było skradających się kroków. 

Wyglądało na to, że nikt nie złamał szyfru najnowocześniejszego sys­

temu alarmowego, który Harry zainstalował w jej mieszkaniu. Była tu 

zupełnie sama. 

Ale uczucie, że ktoś ją obserwuje, okazało się zbyt silne, by mogła je 

zignorować. Ogarnęły ją przerażenie i frustracja. 

Co się z nią dzieje? W ciągu kilku ostatnich dni parę razy dopadło ją to 

dziwne uczucie, a tej nocy naprawdę się wystraszyła. Może jednak mie­

siące, które spędziła w klinice psychiatrycznej Candle Lake Manor, zo­

stawiły w jej psychice ślady głębsze, niż się spodziewała. 

Sama zgodziła się na pobyt w tym szpitalu. Miał to być pierwszy etap 

planu, który opracowała, by ukryć się przed mężem. Grant chciałjej śmier­

ci. W końcu doszła do wniosku, że nigdy nie przyjdzie mu do głowy szu­

kać jej w prywatnej klinice psychiatrycznej. 

Okazało się jednak, że Candle Lake Manor było najgorszym rozwiąza­

niem. Prowadził ją skorumpowany administrator, który po godzinach po­

zwalał swoim bandyckim podwładnym robić wszystko, na co mieli ochotę. 

Zazwyczaj ich nocna działalność była stosunkowo niegroźna. Niektó­

rzy sprzedawali leki ze szpitalnej apteczki. Inni używali ich jako narkoty­

ków. Większość spała. Ale kilku brutali zabawiało się, gwałcąc bezbron­

ne, oszołomione lekami pacjentki. 

Jedynym pozytywnym efektem pobytu w Candle Lake była przyjaźń 

z Zoe. Razem uknuły plan ucieczki. Zostały zmuszone do wprowadzenia 

go w życie znaczniej wcześniej, niż miały zamiar, bo pewnej nocy dwóch 

zdemoralizowanych pracowników kliniki przyszło do Arcadii. Zadrżała 

na wspomnienie próby gwałtu. Gdyby Zoe nie usłyszała, jak wloką ją 

korytarzem do sali zabiegowej... 

Nie. To już koniec. Ze strony Candle Lake Manor nie ma się czego 

obawiać. Ethan postarał się, by szpital praktycznie zniknął z powierzchni 

ziemi w ubiegłym miesiącu. 

Teraz może się bać tylko Granta. 

Drań ponoć zginął w Szwajcarii podczas jazdy na nartach, ale Arcadia 

znała go zbyt dobrze, by uwierzyć w ten wypadek. Jego ciała nigdy nie 

odnaleziono, uważano więc, że zostało przywalone tonami śniegu. Ale 

intuicja podpowiadała jej, że sfingował swoją śmierć i żył teraz gdzieś 

pod przybranym nazwiskiem. 

Tak samo jak ona. 

Bardzo powoli sięgnęła w dół i znalazła rewolwer, który trzymała pod łóż­

kiem zawsze, kiedy Harry wyjeżdżał. Dotyk broni dodał jej nieco otuchy. Po 

ucieczce z kliniki ona i Zoe postarały się o to, by już nigdy nie stracić poczu­

cia bezpieczeństwa. Zoe zapisała się nawet na kurs samoobrony. 

Wiedząc, że Grant może pewnego dnia powrócić zza grobu, Arcadia 

postanowiła kupić rewolwer i nauczyć się, jak go używać. 

Z bronią w dłoni wyciągnęła nogi spod kołdry, wstała i podeszła do 

drzwi, by zajrzeć do holu. Światło, które zawsze paliło się w salonie, 

rzucało miękki odblask na biały dywan i jasne meble. Nikogo tu nie było. 

Ostrożnie ruszyła przed siebie. Była ubrana jedynie w srebrnoszarą 

koszulę nocną. Dotarła do włącznika i zapaliła wszystkie lampy naraz, 

oświetlając każde pomieszczenie, łącznie z łazienką. 

Metodycznie sprawdziła zamki i alarmy w oknach oraz przy drzwiach 

wejściowych. Kiedy była już pewna, że jest bezpieczna, zgasiła światła 

i podeszła do okna. Celowo wybrała mieszkanie na drugim piętrze. Nie 

tylko dlatego, że utrudniłoby to wtargnięcie do domu przez okno, ale tak­

że po to, by mieć lepszy widok na basen i ogród, położone w centrum 

kompleksu. 

Wyjrzała w ciemną, pustynną noc. Podobnie jak Sedona i kilka innych 

miast Arizony, Whispering Springs nie miało wielu ulicznych latarni. 

Według oficjalnej wersji dlatego, że zbyt jasne oświetlenie rezydencji 

i centrów handlowych nie pozwoliłoby mieszkańcom i turystom cieszyć 

się wspaniałym widokiem nocnego nieba. Arcadia sądziła jednak, że to 

tylko wymówka. Podejrzewała, że lokalne samorządy chciały w ten spo­

sób zaoszczędzić na rachunkach za elektryczność. Dobrzy ludzie z Ari­

zony nie przepadali za płaceniem podatków. Wspólnota mieszkaniowa, 

do której należała Arcadia, postawiła kilka niskich lamp wzdłuż chodni­

ków i wokół ogrodzenia otaczającego basen, ale światło słabych żaró­

wek nie sięgało daleko. Poza nim widziała głębokie, chybotliwe cienie. 

Patrzyła w dół przez dłuższy czas, jak polujący kot, oczekując, że do­

strzeże jakiś ruch, ale niczego nie zauważyła. 

Drgnęła, kiedy rozległ się dzwonek telefonu. Serce znowu zaczęło jej 

mocniej bić. Zirytowana własną reakcją przeszła przez pokój i po chwili 

wahania podniosła słuchawkę. Do diabła, nie pozwoli, by nerwy odebra­

ły jej panowanie nad sobą. 

- Halo? 

- Wszystko w porządku? - spytał Harry Stagg bez zbędnych wstępów. 

Była zdumiona ulgą jaką odczuła, słysząc jego głos. Teraz dopiero 

zorientowała się, że cały czas wstrzymywała powietrze. 

W słuchawce usłyszała przytłumioną muzykę rockową i prawie się 

uśmiechnęła. Harry nie był fanem rocka. Podobnie jak ona uwielbiałjazz. 

- Tak - powiedziała, siadając w jednym z dwóch obitych białą skórą 

foteli stojących przy stoliku do kawy. 

- Chyba jednak nie - odparł Harry. - Słyszę w twoim głosie napięcie. 

Obudziłem cię? Myślałem, że jeszcze nie śpisz. 

Oboje należeli do nocnych marków. Była to jedna z ich wielu wspól­

nych cech. Arcadia nie chciała wyjaśniać, że nie sypia dobrze, odkąd 

wyjechał, i że chciała odrobić zaległości, kładąc się tego wieczoru wcze­

śniej niż zwykle. 

- Nie spałam. - Położyła rewolwer na stoliku i podeszła z telefonem 

do okna. - Jak się rozwija twoja sprawa? 

Nigdy wcześniej nie spotkała mężczyzny takiego jak Harry Stagg. Da­

leko mu było do zadbanych, bogatych oraz wpływowych finansistów i in­

westorów zaludniających świat, w którym kiedyś żyła. Był przeciwień­

stwem Granta. 

Poznała Harry'ego w ubiegłym miesiącu, kiedy Ethan sprowadził go 

z Kalifornii. Miał ją chronić w czasie, gdy Ethan i Zoe musieli poradzić 

sobie z groźbami jej teściów. 

Z wyglądu Harry przypominał chodzący szkielet. Kiedy się uśmiechał, 

przywodził na myśl głowę zrobioną z dyni na święto Halloween. Ale w cią­

gu tych kilku tygodni Arcadia doszła do wniosku, że ten mężczyzna jest 

jej pokrewną duszą. 

Dokumenty Harry'ego zaświadczały, że jest on konsultantem do spraw 

bezpieczeństwa. Z tego, co wiedziała, termin ten mógł oznaczać wiele 

różnych zajęć. W tym przypadku jednak był po prostu eufemizmem, za 

którym kryło się słowo „ochroniarz". W ubiegłym tygodniu Harry wyje­

chał, by przez krótki czas czuwać nad nastoletnią córką pewnego biznes­

mena z Teksasu. Dziewczyna była w ostatniej klasie szkoły średniej. Po­

jechała na zachodnie wybrzeże, by zwiedzić uniwersyteckie ośrodki 

Kalifornii. Miała w tym czasie zebrać informacje, które pomogąjej wkrót­

ce podjąć decyzję, na której z wyższych uczelni chciałaby studiować. Ale 

z tego, co mówił Harry, interesowały ją głównie zakupy i gapienie się na 

gwiazdy filmowe. 

- Rutynowo - powiedział. - Mała kupiła dzisiaj kolejne trzy pary bu­

tów, parę torebek i skąpą sukienkę, w której może pokazywać kolczyk 

w pępku. I dżinsy, tak obcisłe, że nie wiem, jak zdoła je założyć. 

- Nie powinieneś zauważać takich rzeczy, Harry. Jesteś profesjonali­

stą, pamiętasz? 

- Profesjonalistom płacą za to, by zauważali każdy szczegół. Kiedy ją 

zobaczyłem w tej szczątkowej sukience, nabrałem pewności, że dała so­

bie powiększyć biust. 

- W jej wieku? 

- Mam wrażenie, że wszystkie dziewczyny w jej wieku, których ro­

dzice mają dochody tego rzędu, co jej ojciec, fundują sobie silikonowe 

wkładki. Jest to dla nich równie naturalne, jak noszenie aparatów orto­

dontycznych. 

- Czy ona w ogóle odwiedziła jakiś kampus? 

- Udało nam się spędzić całe piętnaście minut w Pomonie i jakieś pół 

godziny w University Southern California. 

- To dobre szkoły. Czy ona ma aby dość wysokie oceny? 

- Tego nie wiem, ale tatko ma dość forsy, żeby jej kupić miejsce na 

każdym uniwersytecie, jaki jej się zamarzy. 

Muzyka w tle stała się jeszcze głośniejsza. 

- Gdzie jesteś? - spytała Arcadia. 
- W jakimś klubie dla nastolatków. Prawdopodobnie po tej imprezie 

będę musiał sobie sprawić aparat słuchowy. 

- Długo to jeszcze potrwa? 

- Impreza czy zlecenie? 

Arcadia uśmiechnęła się lekko. 

- Zlecenie. 

- Cóż, omal nie zemdlałem, kiedy oznajmiła mi dziś rano, że chce 

przedłużyć tę podróż do końca miesiąca. Na szczęście zadzwonił tatuś 

i kazał jej wracać do Teksasu za dziesięć dni. 

- Masz tam z nią polecieć? 

- Nie. Tatuś wyśle po nią ochroniarza z agencji, która dla niego pracu­

je, i to on odstawi ją do Dallas. Wynajął mnie do tej roboty tylko dlatego, 

że chciał kogoś, kto zna południową Kalifornię. 

- Więc za dziesięć dni będziesz już w domu? 

Po drugiej stronie zapadła długa cisza. Arcadia pomyślała, że połącze­

nie zostało przerwane, ale zaraz zdała sobie sprawę, że w tle ciągle sły­

chać głośną rockową muzykę. 

- Harry? 

- Jestem - odparł dziwnie obojętnym głosem. 

- Wydawało mi się, że coś nam przerwało. Czy coś się stało? Musisz 

już kończyć? 

- Nie. Tylko właśnie sobie uświadomiłem, że nigdy dotąd nie myśla­

łem o Whispering Springs jako o domu, to wszystko. 

- Och. 

Nie wiedziała co powiedzieć. Prawda była taka, że choć sama mieszka­

ła tu już od ponad roku, dopiero niedawno zaczęła uważać to miasto za 

swój dom. Nie była nawet pewna, kiedy to się stało. Chyba wkrótce po 

tym, jak poznała Harry'ego. 

Ale czymkolwiek było dla niej to miejsce, to nie był jego dom. Harry 

mieszka w San Diego. Nie wolno jej o tym zapominać. 

- Tak - powiedział Harry głosem, który nie był już ani trochę obojętny. 

Arcadia zdała sobie sprawę, że straciła wątek. 

- Co „tak"? 

- Tak, wracam do domu za dziesięć dni, jak tylko zapakuję tę małą do 

samolotu - powiedział Harry spokojnie. 

Jego słowa podziałały na niąjak dawka jakiegoś cudownego leku anty­

depresyjnego. 

- To dobrze - odparła. 

Jej wcześniejsze zdenerwowanie i lęk ustąpiły miejsca uldze i radości. 

Kiedy wkrótce potem zakończyła rozmowę, czuła się spokojniejsza, pew­

niejsza. 

Już nie bała się ciemności. 

Rozdział 4 

E

than poruszył się bardzo ostrożnie, ale Zoe nie spała i słyszała, jak 

wychodzi z łóżka. 

Odczekała kilka sekund, chcąc się upewnić, że nie idzie do łazienki. 

Człowiek może mieć w końcu ważny powód, by udać się do toalety w środ­

ku nocy. Nie zrobi sceny, jeśli Ethan nie zacznie się ubierać. 

Otworzyła oczy i zobaczyła, że idzie w stronę szały. Otworzył ją i się­

gnął do środka. Po chwili zobaczyła, że trzyma w ręce spodnie. 

- Mógłbyś zbić fortunę jako włamywacz. - Usiadła na łóżku obejmu­

jąc kolana ramionami. - Potrafisz się dyskretnie wymknąć z damskiej 

sypialni. 

Ethan znieruchomiał, po czym zaczął wkładać spodnie. 

- Przepraszam. Nie chciałem cię obudzić. 

- Zauważyłam. 

- Zoe... 

- Powiesz mi, co się dzieje, Ethan? 

- Nie mogłem zasnąć. - Wciągnął przez głowę świeży czarny podko­

szulek. - Pomyślałem, że pewnie wolałabyś, żebym nie łaził w kółko po 

salonie, więc postanowiłem wyjść na spacer. 

- Wyjść na spacer? 

- No... 

- W środku nocy? 

- Pomyślałem, że świeże powietrze dobrze mi zrobi. 

- Bzdura. - Zoe odrzuciła kołdrę i zerwała się na równe nogi. - Chciałeś 

ode mnie odejść, tak? 

- O czym ty, u diabła, mówisz? 

- Miałeś zamiar odejść ode mnie. W środku nocy! - Uświadomiła so­

bie nagle, że wymachuje rękami. Nie cierpiała tego. Założyła je więc na 

piersi, jakby chciała zatrzymać swój gniew i ból tylko dla siebie. - Nie 

mogę w to uwierzyć. Nie spodziewałam się tego po tobie, Ethan. 

- Wyjaśnijmy sobie coś. - Ethan zapiął spodnie jednym szybkim, 

oszczędnym ruchem. -Nie miałem zamiaru od ciebie odejść, tylko wyjść 

na spacer. To duża różnica. 

- Nie wierzę ci. Od kilku tygodni zachowujesz się bardzo dziwnie. 

Podejrzewam, że zmieniłeś zdanie co do naszego małżeństwa - rzuciła 

ze łzami w oczach. - Zmieniłeś zdanie i nie miałeś odwagi mi o tym po­

wiedzieć, prawda? 

- Nie, to nieprawda. 

- Nie chcesz małżeństwa. O to chodzi? Wołałbyś romans. Żeby móc 

w każdej chwili odejść, kiedy się znudzisz. Przyznaj się. 

- Cholera, przestań mi mówić, co myślę. - Podszedł do niej, robiąc 

dwa wielkie kroki i chwycił ją za ramiona. - Wcale nie chcę uciec od 

tego małżeństwa. 

- Nie? 

- Nie. 

Zoe uniosła głowę. 

- Więc dlaczego zachowujesz się jak ktoś, kto szuka wyjścia z pułapki? 

- Nie szukam wyjścia - powiedział szorstko. - Ale może istotnie by­

łoby lepiej, gdybym na pewien czas wrócił do Nightwinds. 

- Wiedziałam. 

- Nie, nic nie wiesz. Tylko tak ci się wydaje. To nie ma nic wspólnego 

z tobą ani z naszym małżeństwem. 

- To nieprawda. Cokolwiek się tu dzieje, ma bardzo zły wpływ na na­

sze małżeństwo. 

- Zoe, nie jestem teraz najlepszym kompanem. 

Zoe położyła mu dłonie na ramionach. 

- My nie chodzimy ze sobą, jesteśmy małżeństwem, pamiętasz? To 

znaczy, że nie musisz się przejmować tym, czy jesteś akurat dobrym kom­

panem, czy też nie. 

- Tak? - uśmiechnął się dość ponuro. - Z moich doświadczeń, a mam 

ich sporo, wynika coś zupełnie innego. 

- Nie będziemy teraz roztrząsać twoich małżeńskich doświadczeń. Nie 

były... normalne. 

- Nie były normalne, co? Ciekawe, co w nich było nienormalnego. 

- Ty znosisz moje złe sny. - Zoe potrząsnęła nim lekko, ale Ethan na­

wet nie drgnął. - Ja wytrzymuję z tobą, kiedy nie jesteś najlepszym kom­

panem. O to w tym wszystkim chodzi. 

- Zoe... 

- Powiedz mi, co cię dręczy. Wiem, że coś jest nie tak. Porozmawiaj 

o tym ze mną, Truax. 

Ethan puścił ją i cofnął się o krok. 

- O tej porze roku jestem trochę niespokojny, to wszystko. 

- Ale o co chodzi? O pogodę? - Nie wydało jej się to prawdopodob­

ne. Owszem, był listopad, ale listopad w Arizonie. Od kilku tygodni utrzy­

mywała się piękna pogoda. - O to, że dni są teraz krótsze? Cierpisz na 

ten syndrom spowodowany brakiem światła? 

- Nie. Nie chodzi o pogodę ani o światło. - Spojrzał na nią, stojącą we 

wpadającym przez okno świetle księżyca. - Od kilku lat dzieje się ze 

mną coś takiego o tej porze roku. Drew został porwany i zamordowany 

w listopadzie. 

- Więc to rocznica śmierci twojego brata. - Nagle wszystko stało się 

jasne. Zoe ogarnęła fala ulgi i współczucia. Podeszła szybko do Ethana 

i objęła go ramionami. - Oczywiście. Powinnam się była domyślić. Sama 

miałam przez kilka dni depresję w sierpniu tego roku. Nie wiedziałam, 

co się ze mną dzieje, dopóki sobie nie uświadomiłam, że to właśnie w sierp­

niu zmarł Preston. 

Śmierć męża zapoczątkowała serię dramatycznych wydarzeń, w tym 

także koszmar pobytu w szpitalu psychiatrycznym. Sierpień zawsze bę­

dzie wzbudzał smutne wspomnienia. A dla Ethana listopad na pewno nie 

będzie miłym miesiącem. 

Ethan przytulił ją do siebie. 

- Bonnie i chłopcy co roku przechodzą przez to samo. 

Zoe pomyślała o posiłkach, które jadali wspólnie ze szwagierką Etha­

na w ciągu kilku ostatnich tygodni i zdała sobie sprawę, że towarzyszyło 

im pewne napięcie. 

- Bonnie wydawała się trochę milcząca na początku listopada, a Jeff 

i Theo ciągle się kłócili - powiedziała. 

- Bonnie i Theo radzą sobie w tym roku lepiej, ale Jeff ciągle bardzo 

to przeżywa. - Ethan potarł dłonią kark. - Ja chyba też. 

- Kiedy kończy się dla ciebie najgorszy czas? 

- Pod koniec miesiąca. - Ethan zawahał się i dodał: - Zaraz po dniu, 

kiedy Simon Wendover miał wypadek na łódce. Zginął niemal dokładnie 

dwa lata po Drew. 

- Rozumiem. 

Zoe wiedziała, że Simon Wendover był odpowiedzialny za śmierć Drew 

Truaksa. Ethan śledził go przez pewien czas i zebrał obciążające go dowody. 

Jednak machina wymiaru sprawiedliwości pracowała nie tylko bardzo po­

woli, ale i mało skutecznie. Wendover wyszedł z sądu jako wolny człowiek. 

Krótko cieszył się wolnością. Miesiąc po ostatniej rozprawie zginął 

w wypadku na łodzi. 

Zoe stała w świetle księżyca, obejmując Ethana tak długo, aż poczuła, 

że napięcie zaczyna go opuszczać. Potem ujęła jego dłoń. 

- Chodź - wyprowadziła go z sypialni. - Pójdziemy do kuchni. Napi­

jesz się ciepłego mleka. 

- Podgrzewam je dla ciebie, kiedy dręczą cię złe sny. 

- To niezły sposób, prawda? 

- Myślę, że mnie przydałoby się raczej coś mocniejszego. 

- Dostaniesz wszystko, na co masz ochotę - uśmiechnęła się Zoe. 

Ethan wszedł za nią do kuchni. Zoe wyciągnęła z kredensu butelkę bran­

dy, nalała trochę do szklanki i usiadła przy stole, czekając, aż Ethan skoń­

czy pić. Potem poszli do ciemnej sypialni, gdzie Ethan zdjął ubranie, już 

po raz drugi tej nocy. 

Zoe ziewnęła i wgramoliła się do łóżka. 

- Jeśli znowu nie będziesz mógł zasnąć, idź do pokoju i poczytaj sobie 

albo coś w tym rodzaju. Tylko obiecaj mi, że nie będziesz już próbował 

wymykać się na samotne nocne spacery. 

- Dobrze. 

Wszedł do łóżka i wtulił się w jej ciało, opierając się o nie całym ciężarem. 

Po chwili już spał. 

Zoe nie zasnęła od razu. Leżała obok jeszcze przez długą chwilę, roz­

myślając o tym, co od niego usłyszała. Była pewna, że mówił prawdę. 

Nie próbował jej okłamać. Zoe wiedziała, jak brzmią kłamstwa. Sama 

wypowiedziała ich wiele od czasu, kiedy opuściła klinikę Candle Lake 

Manor i musiała przyjąć nową tożsamość. 

Nie, Ethan nie kłamał. Ale też nie powiedział jej całej prawdy. Nie 

wiedziała tylko, co zachował dla siebie i dlaczego to zrobił. 

Rozdział 5 

S

helley Russell wytrząsnęła zdjęcia z koperty i położyła je na biurku. 

- Czy to wystarczy? 

Potężnie zbudowany mężczyzna wziął je do ręki i zaczął przeglądać. 

Była naprawdę dumna z tych zdjęć. Spędziła w Whispering Springs 

całe trzy dni, by je zrobić, ale sądziła, że usatysfakcjonują Johna Brancha 

i jego tajemniczego pracodawcę. 

Patrzyła na Brancha, który uważnie oglądał odbitki. Miała wprawdzie 

osiemdziesiąt dwa lata, a on był tuż po trzydziestce, ale nie uważała, że to 

wystarczający powód, by nie miała sobie pozwolić na kilka interesują­

cych fantazji na jego temat. A Branch zdecydowanie nadawał się na bo­

hatera fantazji, oczywiście jeśli ktoś lubi typ krótko ostrzyżonych, żoł­

nierskich macho. 

Osobiście zawsze miała słabość do mężczyzn w mundurze. Do diabła, 

poślubiła dwóch takich. Jednego pochowała, z drugim się rozwiodła. 

Branch był przystojniakiem o szczękach ze stali, zimnych oczach i koś­

ciach policzkowych, z których byłby dumny każdy wiking. Jego podobi­

zna mogłaby widnieć na plakatach ogłaszających rekrutację do jakiejś 

elitarnej jednostki wojskowej. Shelley nie była zaskoczona, kiedy dowie­

działa się, że w przeszłości służył przez pewien czas w służbach specjal­

nych. 

Najwyraźniej bardzo dbał o kondycję fizyczną. Świadczyły o tym mię­

śnie, uwypuklające jego ubranie we wszystkich właściwych miejscach. 

To było ich drugie spotkanie, na które przyszedł odziany podobnie, jak za 

pierwszym razem. Miał na sobie dżinsy, tak wąskie, że zakrawało na cud, 

iż jeszcze nie popękały w szwach. Szary pulower z krótkimi rękawami 

ciasno opinał jego klatkę piersiową tak, że widać było każdy rysujący się 

pod nim mięsień. 

Ale nawet gdyby była czterdzieści czy pięćdziesiąt lat młodsza, poprze­

stałaby na fantazjach. Całe życie pracowała w tym biznesie i wiedziała, że 

lepiej nie mieszać życia osobistego z zawodowym. Chociaż w tym przy-

padku nie chodziło tylko o etykę zawodową. W końcu parę razy złamała 

zasady i przespała się z kilkoma klientami, a świat się jakoś nie zawalił. 

Ale John Branch był inny. Dostrzegała w jego wojskowym obejściu 

jakąś niepokojącą przesadę. Chwilami zachowywał się niemal jak robot, 

co było trochę przerażające. 

- Doskonałe zdjęcia, pani Russell - powiedział krótko, odmierzając 

słowa z wojskową precyzją. - Wykonała pani kawał dobrej roboty. 

- Cieszę się, że jest pan zadowolony. - Krzesło zaskrzypiało cienko, 

kiedy jej plecy dotknęły oparcia. Skrzypiało tak już od dwudziestu lat. 

W końcu będzie musiała oddać je do reperacji. - Jest pan pewien, że to 

kobieta, której szukacie? 

- Cel ufarbowała włosy i ubiera się w innym stylu, ale nie wszystko 

można zmienić. Ta kobieta odpowiada opisowi, który pani podałem. 

- Kilka razy widziałam ją z bardzo bliska. Ten sam wzrost, budowa, 

oczy. Jest może tylko trochę szczuplejsza. 

- Pokażę te zdjęcia szefowi, który zajmie się ostateczną identyfikacją. -

Branch zaczął układać zdjęcia na biurku w idealnie równej linii. - Udało 

się pani zidentyfikować wszystkich z jej najbliższego otoczenia? 

- Tak. - Shelley wręczyła Branchowi dwie strony notatek sporządzo­

nych na laptopie. - Wszyscy są na tym zdjęciu zrobionym przed pizzerią. 

Te dwie kobiety po prawej to Bonnie Truax i Zoe Truax. Zoe nazywała 

się kiedyś Sara Cleland. Przez prawie cały ubiegły rok używała nazwiska 

Zoe Luce, później wyszła za człowieka, który nazywa się Ethan Truax. 

Branch szybko podniósł głowę. 

- Dlaczego zmieniła nazwisko? 

- Zapewne chciała w ten sposób ukryć fakt, że spędziła jakiś czas 

w szpitalu psychiatrycznym. 

Branch zmarszczył brwi. 

- A ci chłopcy? 

- To dzieci Bonnie. Ich ojciec nie żyje, został zamordowany mniej 

więcej trzy lata temu w Los Angeles. 

Branch skupił teraz uwagę na widniejących na zdjęciu mężczyznach. 

- Kim jest ten łysy w dżinsach? Ten, który wygląda, jakby należał do 

gangu motorowego? 

- Nazywa się Singleton Cobb. - Rozbawił ją komentarz Brancha. -

Pozory często mylą, jak to się mówi. Cobb ma antykwariat w Whispering 

Springs. Zajmuje się handlem starymi i rzadkimi wolumenami. 

Branch poruszył kilka razy głową, jak android usiłujący przyswoić dane, 

które nie są kompatybilne z jego systemem komputerowym. 

- Nie wygląda na sprzedawcę książek. 

- Fakt - zgodziła się Shelley. 

- Wie pani o nim coś jeszcze? 

- Nie dał mi pan dość czasu na zagłębienie się w temat, jeśli chodzi 

o tych ludzi - przypomniała mu. - Powiedział pan, że szef chce jak naj­

szybciej zidentyfikować tę kobietę. 

Branch postukał palcem w zdjęcie. 

- Sądzi pani, że Cobba łączy z celem coś osobistego? 

Shelley wzruszyła ramionami. 

- Z tego, co widziałam, to tylko przyjaciel. Mam się koło niego zakręcić? 

- Na razie nie. Dowiem się, czy mój szef potrzebuje więcej informacji 

na jego temat - odparł Branch i skierował uwagę na drugiego z męż­

czyzn. - A ten? 

- To Ethan Truax, mąż Zoe. Jest prywatnym detektywem. Ma małe 

biuro w Whispering Springs. 

- Detektyw? - Branch zesztywniał. Mięśnie jego barków i szyi napię­

ły się nieznacznie. - Mój szef będzie chciał wiedzieć, po co cel kontaktu­

je się z prywatnym detektywem. 

- Bez żadnego szczególnego powodu, sądząc z tego, co widziałam. 

Truax na pewno dla niej nie pracuje. Wygląda na to, że to tylko przyja­

ciel, podobnie jak Cobb. I z pewnością nie ma romansu z eee... celem. 

Branch wpatrywał się jeszcze przez chwilę w Truaksa, po czym wska­

zał kolejne zdjęcie. 

- Cel jest właścicielką tego sklepu? 

- Tak. To galeria Euphoria, która znajduje się w centrum handlowym 

Fountain Square w Whispering Springs. Kosztowne drobiazgi, nadające 

się na prezenty. Ręcznie wykonywana biżuteria, ceramika, dzieła sztuki, 

takie tam rzeczy. 

- Cel diametralnie zmieniła branżę- mruknął Branch. - Kiedyś zaj­

mowała się finansami. 

- Czy jest pan pewny, że to istotnie kobieta, której szuka wasza agen­

cja? Przyznaję, że odpowiada opisowi pod względem fizycznym, ale praw­

dę mówiąc nic poza tym się nie zgadza. Sprawdziłam ją znacznie dokład­

niej niż innych. Arcadia Ames wydaje się zupełnie inną osobą. 

- Kupiła sobie nową tożsamość. Może nawet niejedną. To nie takie 

trudne w dzisiejszych czasach. 

- Wiem - odparła Shelley cierpliwie. - Ale jeśli to rzeczywiście ona, 

to udało jej się dostać naprawdę bardzo dobry pakiet. Siedzę w tej branży 

od wielu lat, ale nigdy jeszcze nie widziałam, żeby ktoś kupił sobie cał­

kowicie nowy życiorys. Prześledziłam dokładnie całąjej przeszłość, stu­

dia, szkołę średnią i podstawową, wszystko. Mogę panu powiedzieć, kie-

dy była szczepiona na choroby wieku dziecięcego. Rzadko można do­

trzeć do takich szczegółów w przypadku ludzi, którzy żyjąpod fałszywy­

mi nazwiskami. 

- Ta kobieta zbiła fortunę na praniu brudnych pieniędzy, pochodzą­

cych z handlu broniąi narkotykami - powiedział Branch spokojnie. -Stać 

ją na to, co najlepsze. 

- Chcę tylko mieć absolutną pewność, że jest osobą której szuka pań­

ski szef, to wszystko. W takiej sytuacji zapewne wolelibyście nie popeł­

nić żadnej pomyłki. 

- Nie ma obaw, pani Russell. Mój szef nie wykona żadnego ruchu, 

dopóki się nie upewni, że to właściwa osoba. 

- A co się z nią stanie potem? 

- Nie wolno mi udzielać takich informacji. 

- Nigdy nie zaszkodzi zapytać. Jestem tylko ciekawa, to wszystko. 

Federalni rzadko korzystają z usług takich małych biur, jak moje - urwa­

ła na chwilę. -Nie, żebym narzekała. 

Brwi Brancha zbiegły się w jedną linię. Shelley wiedziała, że zastana­

wia się, ile jej powiedzieć. Federalni unikali odpowiedzi na pytania cy­

wilów. Nigdy nie mówili więcej, niż to było absolutnie konieczne. 

- Whispering Springs to stosunkowo małe miasto - powiedział w końcu 

Branch. - Mój szef nie chciał ryzykować, przysyłając tu swoich ludzi na 

wstępne dochodzenie. Cel mógłby coś zauważyć. Uważał, że mało znany 

prywatny detektyw, pracujący tradycyjnymi metodami, będzie się mniej 

rzucał w oczy. 

Shelley udała, że nie dostrzega obraźliwego wydźwięku jego słów. Do 

diabła, była profesjonalistką. Pracowała jako prywatny detektyw na dłu­

go przed tym, jak Branch przyszedł na świat. Musiała mu jednak przy­

znać rację co do jednego. Wiedziała, jak nie rzucać się w oczy. 

- W Whispering Springs jest spore prywatne biuro detektywistycz­

ne - powiedziała. - Radnor Security Systems. Dlaczego pański szef nie 

zwrócił się do nich? 

- Z tych samych powodów. - Branch wstał i zaczął zbierać zdjęcia 

z biurka. - W takich małych społecznościach, gdzie wszyscy się znają, 

nie jest dobrze korzystać z usług największej lokalnej firmy. Ktoś mógł­

by coś zauważyć i zacząć mówić. Cel szybko zorientowałby się, że jest 

śledzony, i znów zniknął. 

- Pański szef jest bardzo przewidujący. 

- Owszem. 

Shelley miała zamiar zadać jeszcze kilka pytań dotyczących tajemni­

czego szefa, choć czuła, że przeciąga strunę, ale przeszkodził jej cichy, 

miarowy dźwięk. 

Branch zmarszczył brwi. 

- Co to? 

- Mój zegarek. Przepraszam. - Zirytowana, wcisnęła mały guziczek. -

Czas na moje pigułki. Kiedy będzie pan w moim wieku, też zacznie pan 

żałować, że nie kupił udziałów w kilku firmach farmaceutycznych. 

Branch kiwnął głową, usatysfakcjonowany odpowiedzią. 

Patrzyła, jak wyrównuje brzegi pliku zdjęć i starannie wkłada je do 

koperty. W jego ruchach było coś niepokojącego, jakby zwijał spado­

chron albo czyścił karabin. Jakby chciał mieć pewność, że wszystko za­

pięte jest na ostatni guzik, a on gotowy do ataku. Można by pomyśleć, że 

od tego, czy włoży zdjęcia równo do koperty, zależy jego życie. 

Czuła, że dla tego człowieka nie ma nic ważniejszego od porządku i precyzji. 

- Doceniamy pani pomoc, pani Russell. Rząd jest pani wdzięczny. ~ 

Branch włożył pod pachę kopertę ze zdjęciami i teczkę, którą mu poda­

ła. - Czy jestem pani jeszcze coś winien? 

- Nie. Zaliczka, którą otrzymałam, pokryła koszty mojej pracy i zdjęć. -

Nie policzyła mu drugiego zestawu odbitek, które zamówiła do swojego 

archiwum. Potraktowała to jako swój wkład w spłatę długu narodowego. 

Branch skłonił się krótko, odwrócił na pięcie i wyszedł z biura. 

Kiedy zamknął za sobą drzwi, Shelley wstała, podeszła do okna i pa­

trzyła, jak wsiada do nieoznakowanej białej furgonetki. 

Wyjechał z parkingu i włączył się w uliczny ruch w taki sposób, jakby 

był to dokładnie opracowany wojskowy manewr. 

Shelley stała jeszcze przez chwilę przy oknie, rozmyślając, aż znowu 

rozległ się alarm jej zegarka. Westchnęła, poszła do łazienki, służącej jej 

także za składzik, otworzyła szufladę pod umywalką i wyciągnęła plasty­

kowy pojemnik, w którym przechowywała tabletki na cały tydzień. Po­

jemnik był podzielony na siedem przegródek, po jednej na każdy dzień. 

Każda z nich dzieliła się z kolei na mniejsze przegródki, oznakowane sło­

wami „rano", „południe" i „wieczór". Przegródki były po brzegi wypeł­

nione tabletkami na wszystko, od artretyzmu, przez chorobę wieńcową 

i problemy z ciśnieniem krwi, po zgagę. 

Tyle pigułek, pomyślała, ale żadna nie da jej tego, co najbardziej by się 

jej przydało: dobrze przespanej nocy. 

Kiedy połknęła już wszystkie tabletki z właściwej przegródki, wróciła 

do biura. Usiadła przy biurku i wyciągnęła mały notesik, w którym zapi­

sywała swoje spostrzeżenia dotyczące Johna Brancha i jego tajemnicze­

go pracodawcy. 

Patrzyła przez dłuższą chwilę na jedno słowo, które napisała po tym, 

jak Branch pokazał jej swoją legitymację, po czym podkreśliła je dwa 

razy. Federalni. 

Rozdziat 6 

N

ie martwię się o te dwie przyjaciółki - powiedział Grant Loring do 

telefonu. - Wygląda na to, że żadna z nich nie powinna nam przy­

sporzyć większych problemów. 

- Tak jest. Zgadzam się z panem - przytaknął John Branch po drugiej 

stronie. 

Grant musiał wytężyć słuch, by zrozumieć jego słowa. Hałas panujący 

w centrum handlowym utrudniał rozmowę. 

To śmieszne, że musi załatwiać interesy przez publiczny telefon w cen­

trum handlowym, pomyślał. Było to też męczące i nieefektywne. W cią­

gu kilku ostatnich dni zmarnował mnóstwo cennego czasu, jeżdżąc tak­

sówkami od jednego centrum handlowego do drugiego i zwiedzając 

kurorty Scottsdale w poszukiwaniu aparatów telefonicznych. 

A problemy nie kończyły się na trudnościach z komunikacją. Kazał 

Branchowi przykleić odbitki i resztę materiałów do spodniej części sede­

su w męskiej toalecie, ponieważ przesłanie danych za pomocą kompute­

ra byłoby zbyt ryzykowne. Był zmuszony za wszystko płacić gotówką, co 

traktował jako bardzo uciążliwe. A najgorsze, że musiał zlecać swoje 

sprawy trzeciorzędnym firmom usługowym, takim jak biuro tej starusz­

ki. 

Wiedział jednak, że w czasach, gdy rozmowy telefoniczne można mo­

nitorować z odległości setek tysięcy kilometrów, a transakcje przeprowa­

dzane za pomocą kart kredytowych bez trudu da się wytropić w Interne­

cie, tylko w ten sposób mógł uniknąć ściągnięcia na siebie uwagi wroga. 

Dwa lata temu wszystkie swoje interesy załatwiał online i omal nie przy­

płacił tego życiem. 

Zaczekał, aż minie go grupka hałaśliwych nastolatek, i wrócił do prze­

rwanej rozmowy. 

- Jak już powiedziałem, te dwie kobiety nie stanowią dla nas zagroże­

nia. Z raportu Russell wynika, że jedna z nich to wariatka, która spędziła 

jakiś czas w szpitalu psychiatrycznym, a druga to samotna matka, pracu­

jąca na pół etatu w bibliotece. 

- Tak jest - odparł Branch. 

- Jeśli Arcadia Ames nagle zniknie, wszystko, co będą mogły zrobić, 

to zgłosić jej zaginięcie na policji - ciągnął Grant, mówiąc bardziej do 

siebie niż do Brancha. - Nikt nie zwraca większej uwagi na takie zgło­

szenia. Każdego roku zgłaszanych jest wiele tysięcy zaginięć i nic z tego 

nie wynika. 

- Ale ten prywatny detektyw, Truax, może narobić nam kłopotów. Kie­

dy Ames zniknie, niewykluczone, że on postanowi ją odnaleźć. I będzie 

wiedział, co robić. 

- Zgodnie z raportem Russell kobieta o imieniu Zoe, ta wariatka, jest 

jego żoną. 

- Tak jest. 

- Dziwne. Jaki detektyw byłby dość głupi, by poślubić uciekinierkę 

z zamkniętej kliniki psychiatrycznej? 

- Przykro mi - powiedział Branch poważnie - ale nie znam odpowie­

dzi na to pytanie. 

Grant miał ochotę walnąć słuchawką w ścianę. Branch był użyteczny, 

ale miał swoje ograniczenia. Nie posiadał specjalnie lotnego umysłu. Grant 

zaczął go w duchu nazywać Dziwny John. 

- Mało wiemy o tym Truaksie i to mi się nie podoba - powiedział. 

- Russell zaproponowała, że sprawdzi go dokładniej. Mogę do niej 

zadzwonić. 

Grant myślał o tym przez chwilę. 

- Nie, nie będziemy jej w to włączać. Ona i tak za dużo już wie. Jeśli 

Truax ma swoje biuro, nie będzie trudno go rozpracować. Zajmę się tym 

osobiście. 

- Tak jest. 

- Gdzie teraz jesteś? 

- U siebie - odparł Branch. - Miałem zamiar iść dzisiaj na siłownię. 

Czy mam siedzieć przy telefonie? 

Ten facet ma obsesję na punkcie siłowni, pomyślał Grant. Zdecydowa­

nie coś z nim jest nie tak. 

- Niekoniecznie - odparł. - To zajmie mi trochę czasu. Zadzwonię do 

ciebie o wpół do szóstej. Wtedy powinienem już wiedzieć, czy ten Truax 

może nam narobić kłopotów. 

- Tak jest. 

Grant odłożył słuchawkę i ruszył do najbliższego wyjścia. Kolejne opóź­

nienie. Tylko tego teraz potrzebował. Ale musiał wiedzieć, co robi. Teraz 

nie mógł sobie pozwolić na żaden błąd. Osoba Truaksa wzbudziła pewne 

wątpliwości, które należy rozwiać, zanim można będzie przystąpić do 

realizacji planu. 

Wyszedł z centrum handlowego i wsiadł do taksówki. Branch zakła­

dał, że Grant jest szefem agencji rządowej tak tajnej, że oficjalnie nieist­

niejącej. Częściowo miał rację, pomyślał Grant. Agencja rzeczywiście 

nie istnieje. Sam ją wymyślił, wykorzystując przy tym swoje stare doku­

menty, na użytek Dziwnego Johna. 

Uprzedzono go, że choć Branch nie unika zabijania, ma własny kodeks 

etyczny. Uważa się za patriotycznego bojownika. Odbiera innym życie 

tylko w imię prawdy, sprawiedliwości i Ameryki. 

Grant był pewny, że zebranie podstawowych informacji na temat Tru­

aksa nie zabierze mu dużo czasu. Potrzebował tylko komputera, który nie 

wzbudzi niczyich podejrzeń. I wiedział, gdzie go szukać: w najbliższej 

filii biblioteki publicznej. 

Szybko otrzymał odpowiedzi na swoje pytania, niestety, wszystkie bar­

dzo mu się nie podobały. Musiał zmodyfikować plan. 

O piątej trzydzieści znajdował się już w innym centrum handlowym, 

przy innej budce telefonicznej. 

Branch też był tam, gdzie miał być. Grant wyobraził go sobie, siedzą­

cego przy aparacie w małym wynajętym mieszkaniu. Jedno trzeba mu 

przyznać. Dokładnie wypełnia rozkazy. Prawdę mówiąc, dla Brancha 

wypełnianie rozkazów było czymś w rodzaju religii. Grant miał przeczu­

cie, że właśnie to pozwala mu zachować resztki zdrowia psychicznego. 

- Truax stanowi dla nas poważne zagrożenie - powiedział. - To, czego 

się dowiedziałem dziś po południu, rzuca na całą operację nowe światło. 

- Słucham pana. 

- Mój informator z Los Angeles doniósł mi, że Truax był tam zamiesza­

ny w pranie brudnych pieniędzy. Nie byli w stanie niczego mu udowodnić, 

ale jest pewne, że załatwiał wiele spraw dla swojego brata, Drew Truaksa, 

który kierował bardzo dużą operacją. Ethan wykonywał całą brudną robo­

tę, spotykał się z handlarzami narkotyków i terrorystami. Organizował trans­

fery za granice kraju i deponował gotówkę w różnych bankach. 

- I co się stało? 

- W Los Angeles uważają, że wewnątrz przestępczej organizacji wy­

buchła walka o władzę. - Grant ciągnął wymyśloną wcześniej historię. -

W wyniku tego Drew Truax zginął. Człowiek, który zlecił to morder­

stwo, to najprawdopodobniej niejaki Simon Wendover. Po śmierci Tru­

aksa organizacja zaczęła się rozpadać. Wygląda na to, że Ethan postano­

wił odciąć wszystkie powiązania i wyjechać z Dodge. Najwyraźniej jednak 

najpierw pozbył się Wendovera. 

- Załatwił go? 

- Oficjalnie Simon Wendover utonął w wypadku na łodzi. Nie było 

świadków, a zatem i dowodów obciążających Truaksa. Nigdy nie przed­

stawiono mu zarzutów. 

- Co Truax robi w Whispering Springs? 

- Chyba można powiedzieć, że wrócił na łono rodzinnej firmy. 

- Pranie brudnych pieniędzy? 

- Zgadza się. - Grant przerwał na chwilę, by zwiększyć napięcie. -

Na podstawie tych zdjęć można przypuszczać, że ma nową wspólniczkę. 

- Arcadię Ames? 

~ Tak. To wszystko jest bardziej skomplikowane, niż mogło się z po­

czątku wydawać. Truax to poważny problem. Ale mam plan, któiy po­

zwoli nam upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu. - Przedstawił w skró­

cie nowy plan, upraszczając pewne kwestie ze względu na umysłowe 

ograniczenia Dziwnego Johna. - Zajmiesz się tą nową... misją? - spytał, 

kiedy skończył. Dziwny John był bardzo czuły na słowo „misja". Dla 

niego było to coś w rodzaju poszukiwania Świętego Graala. 

- Tak jest. Misja zostanie wypełniona. 

- To musi wyglądać na wypadek - podkreślił Grant. - Jasne? 

- Tak jest. 

Grant odłożył słuchawkę i poszedł napić się kawy, choć tak naprawdę 

miał ochotę na martini. Po rozmowie z Branchem był spięty i zdenerwo­

wany. 

Musiał skorzystać ze starych znajomości, żeby znaleźć kogoś do tej 

roboty, nie mógł więc być specjalnie wybredny. Musiał brać to, co mu 

zaoferowano, żeby okazja nie przeszła mu koło nosa. 

Suka nieświadomie dostarczyła mu tej okazji. W końcu wpadła w je­

dyną zasadzkę, jaką mógł na nią zastawić. Od prawie dwóch lat obserwo­

wał konto bankowe, które założyła na inne nazwisko, czekając na jakiś 

ruch z jej strony. Po roku i kilku miesiącach, kiedy nic się nie działo, 

zaczął się zastanawiać, czy ona istotnie nie zginęła tamtej nocy. 

Ale drugiego listopada ktoś przelał z ukrytego konta osiem tysięcy do­

larów i Grant musiał spojrzeć w oczy koszmarnej prawdzie. 

Ona żyje i ma ten cholerny plik. 

Zrobił to, w czym zawsze był najlepszy. Śledził pieniądze aż do Whi-

spering Springs w stanie Arizona. 

Rozdział 7 

N

astępnego ranka Zoe podała Ethanowi na śniadanie nowy rodzaj 

płatków zbożowych. 

Zauważył to dopiero po tym, jak posłusznie połknął tabletkę wapna i pi­

gułkę witaminową wzbogaconą w minerały i antyoksydanty, które położy­

ła na stole obok szklanki świeżo wyciśniętego soku pomarańczowego. 

Podniósł łyżkę i uważnie przyjrzał się jej zawartości. 

- Co to jest? - spytał łagodnie. 

- Muesli. Pomyślałam, że może wolałbyś jakąś odmianę. -Zoe nalała 

herbatę do swojej filiżanki. - Składa się z ziaren trzech różnych zbóż i kil­

ku rodzajów suszonych owoców i orzechów. Zmieszałam to z jogurtem 

zawierającym żywe kultury bakterii i dodałam trochę mleka. 

- Żywe kultury bakterii? No, nie wiem. Zazwyczaj wolę, kiedy to, co 

jem, jest całkiem martwe. Wiesz, wydaje mi się, że tak jest bezpieczniej. 

- Przecież jesteś prywatnym detektywem. Niebezpieczeństwo jest 

wpisane w twoją pracę. 

- No tak, masz rację. Zupełnie zapomniałem. - Włożył łyżkę do ust. 

Zoe wstrzymała oddech. 

Ethan przełknął muesli i już bez dalszych komentarzy zajął się jedze­

niem. Otworzył poranne wydanie „Whispering Springs Herald" i zaczął 

przeglądać nagłówki. 

Odetchnęła. Zaakceptował nowe płatki tak samo, jak włączenie do swo­

jego menu witamin i antyoksydantów - przechodząc nad tym szybko do 

porządku dziennego. Zoe zauważyła, że podchodził tak do większości spraw. 

Początek małżeństwa nie jest prawdopodobnie najlepszym czasem na 

wprowadzanie w życie mężczyzny zasad zdrowego żywienia, ale Zoe nie 

mogła się powstrzymać. Ostatnio w supermarkecie coraz więcej czasu 

spędzała w dziale ze zdrową żywnością, a w aptekach uważnie przeglą­

dała półki z witaminami i preparatami do skóry zawierającymi filtry 

ochronne. 

Nowa obsesja coraz bardziej się nasilała. 

Trzy dni wcześniej kupiła Ethanowi specjalny łańcuszek do kluczy 

w sklepie przy Fountain Square. Do łańcuszka była przymocowana mała 

latarka i gwizdek alarmowy. Następnego dnia wróciła do tego sklepu i na­

była jeszcze krótkofalówkę uruchamianą za pomocą korbki - na wypa­

dek, gdyby w Whispering rozszalało się tornado i miasto zostało pozba­

wione prądu. 

Po śniadaniu Ethan pocałował ją na pożegnanie, co zajęło mu sporo cza­

su, po czym wyszedł do biura, uzbrojony w nowy łańcuszek do kluczy. 

Zoe podejrzewała, że mężczyzna taki jak Ethan wolałby zapewne, żeby 

kobieta nie robiła wokół niego tyle szumu. Ale ostatnio nie była w stanie 

oprzeć się żadnej reklamie, która zawierała słowa, takie jak „bezpieczeń­

stwo", „nagły wypadek", „zdrowie", „witaminy" czy „antyoksydanty". 

Drzwi administratora budynku uchyliły się w chwili, kiedy Zoe mijała 

je w drodze na parking, a w szparze pojawiła się głowa Robyn Duncan. 

- Dzień dobry, pani Truax. Wydawało mi się, że słyszę panią na scho­

dach. Ma pani chwilkę? - spytała Robyn energicznie. 

Robyn Duncan w ogóle była bardzo energiczna. Zoe miała ochotę za­

zgrzytać zębami. Nowa administratorka przywodziła jej na myśl wzier­

nik doodbytniczy. 

Była niewysoka, drobna i miała ostre rysy twarzy. Zbliżała się do trzy­

dziestki. Jej brązowe, krótko ścięte i artystycznie wystrzępione włosy 

zdobiły liczne jasne pasemka, co podkreślało jej bystre spojrzenie i spi­

czaste jak u elfa uszy. 

Zoe i inni mieszkańcy Casa de Oro szybko odkryli, że energiczna Ro­

byn ma bardzo pryncypialny stosunek do swojej pracy. Ściśle przestrze­

gała wszystkich zasad. Niektórzy, jak na przykład Hooper z apartamentu 

IB, za jej plecami nazywali ją sierżant Duncan. 

- Idę na ważne spotkanie. - Zoe uśmiechnęła się z przymusem. - Czy 

to nie może zaczekać? 

- Raczej nie. - Robyn z żalem potrząsnęła głową zdecydowana wy­

pełnić swój obowiązek. - Obawiam się, że to dość pilna sprawa. - Rozej­

rzała się po holu, jakby chciała się upewnić, że w pobliżu nie ma nikogo 

innego. - Może pani wejść na chwilę do mojego biura? 

Cholera. Tylko tego brakowało. Zoe miała dość spraw, które powinna 

załatwić tego dnia. Spojrzała znacząco na zegarek. 

- Wolałabym nie. Czy chodzi o nowe miejsce na parkingu? 

- Obawiam się, że tak. - Robyn wzięła głęboki oddech. - Problem 

polega na tym, że nie mogę przyznać panu Truaksowi miejsca na parkin­

gu, ponieważ nie należy on do najemców. 

- Słucham? 

- Umowa najmu jest na pani nazwisko, pani Truax. A dokładniej na 

pani dawne nazwisko, Zoe Luce. I zgodnie z tą umową tylko jedna osoba 

może stale zajmować pani mieszkanie. Oczywiście od czasu do czasu 

ktoś może spędzić u pani noc, ale zdaje się, że pan Truax wprowadził się 

do pani na dobre. 

- Wprowadził się, ponieważ wzięliśmy ślub - wyjaśniła Zoe spokoj­

nie. - Może pani o tym nie wie, ale ludzie, którzy są małżeństwem, czę­

sto ząjmująjedno mieszkanie. 

Robyn zacisnęła usta. 

- Owszem, wiem o tym. 

- Tak czy inaczej, to tylko przejściowa sytuacja. Mamy dom, który jest 

w trakcie odnawiania. Przeprowadzimy się tam, kiedy remont się skończy. 

- Rozumiem. - Robyn najwyraźniej nie była zachwycona tą informa­

cją, ale szybko doszła do siebie. - Nie wiedziałam, że ma pani zamiar 

wypowiedzieć umowę. Kiedy to nastąpi? 

- To zależy - odparła Zoe. 

Od tego, kiedy Trecher, malarz wynajęty do odnawiania domu, weźmie 

się w końcu do roboty, dodała w duchu. Próbowała go do tego zmusić od 

dwóch tygodni, ale na razie na rychłe rozpoczęcie prac nie wskazywało 

nic poza zwojami folii, które pokrywały podłogi. 

- Obowiązuje panią miesięczny termin wypowiedzenia - przypomniała 

jej Robyn. 

- Wiem o tym. 

- Cóż, problem w tym, że pani osobista sytuacja i zmiana stanu cywil­

nego nie mają wpływu na warunki umowy. 

- Więc co mam zrobić? - spytała Zoe, zrozpaczona. - Podpisać nową 

umowę? 

- Wystarczy dodać załącznik do tej, która już istnieje. 

- Świetnie. W takim razie proszę go przygotować, a ja wstąpię z mę­

żem wieczorem, żeby go podpisać - rzuciła Zoe i odwróciła się, żeby 

odejść. 

- Zdaje sobie pani sprawę z faktu, że będzie się to wiązać z podwyżką 

czynszu? 

A więc o to chodzi. Zoe odwróciła się znowu, oburzona. 

- Nie może pani podwyższyć mi czynszu tylko dlatego, że takie jest 

pani widzimisię. 

- To wcale nie jest moje widzimisię, pani Truax - uśmiechnęła się 

Robyn. - Mogę mówić do pani po imieniu? 

- Nie - warknęła Zoe przez zaciśnięte zęby. 

- Cóż, jak pani sobie życzy. - Robyn wyglądała na dotkniętą. - Znaj­

dzie pani wszystko w umowie, pani Truax. Jeśli zada pani sobie trud prze­

czytania paragrafu 9A, zobaczy pani, że zameldowanie kolejnej osoby 

w mieszkaniu wiąże się ze wzrostem czynszu o sto pięćdziesiąt dolarów 

miesięcznie. 

- Po moim trupie! Prędzej zamieszkam w kartonie przy Fountain Square, 

niż zapłacę pani dodatkowe sto pięćdziesiąt dolarów na miesiąc. To miesz­

kanie nie jest warte nawet tyle, ile teraz za nie płacę. 

- To nie mnie pani płaci - odparła Robyn wyniośle. - Ja tylko pobie­

ram czynsz i przekazuję pieniądze właścicielom budynku. 

Zoe miała wielką ochotę chwycić Robyn za jej spiczaste uszy i wrzu­

cić ją do kontenera na śmieci, stojącego na podwórku. 

- Nie jestem idiotką- powiedziała zamiast tego. - Doskonale wiem, 

że budynek należy do małżeństwa o nazwisku Shipley. Ale przez cały 

czas, odkąd tu mieszkam, żadne z nich nie pofatygowało się ani razu, 

żeby zobaczyć, co się tu dzieje. W ogóle nie inwestują w ten dom. Nie 

wprowadzają żadnych ulepszeń. Nie zasługują na dodatkowe sto pięć­

dziesiąt dolarów miesięcznie i może im to pani ode mnie powtórzyć. 

- Shipleyowie wynajmują wiele nieruchomości w okolicach Phoenix. 

Są zbyt zajęci, żeby każdej doglądać osobiście. Ale rozmawiałam z nimi 

kilka razy na temat naszych potrzeb i zapewniam panią, że bardzo przy­

chylnie odnieśli się do moich planów dotyczących Casa de Oro. 

- Nalegam, by skontaktowała się pani z nimi, gdziekolwiek są, i... 

- Mieszkają w Scottsdale - wtrąciła Robyn, zawsze gotowa spieszyć 

z pomocą. 

- Doskonale. Więc proszę się z nimi skontaktować i poinformować ich, 

że ja i Ethan jesteśmy małżeństwem, a nie współlokatorami. Proszę im 

też przypomnieć, że mieszkam tu od ponad roku i nigdy nie stwarzałam 

żadnych problemów. 

Robyn chrząknęła znacząco. 

- Cóż, niezupełnie. 

- Co? Jak pani śmie sugerować, że nie byłam wzorowym lokatorem? 

- Przeglądałam ostatnio dokumenty i zauważyłam, że w ubiegłym mie­

siącu wydarzył się w pani mieszkaniu wypadek, w wyniku którego zosta­

ła wezwana policja. 

- To nie była moja wina! Byłam niewinną ofiarą próby porwania. 

Robyn współczująco pokiwała głową. 

- Tak, tak, czytałam o tym w gazecie. To musiało być dla pani okrop­

ne przeżycie. 

- Owszem. 

- Jednak państwo Shipleyowie uznali to za niepokojące. 

Zoe naszły złe przeczucia. 

- Niepokojące? - powtórzyła bardzo powoli. 

- Państwo Shipley wyrazili pewne obawy dotyczące zawodu pana Truaksa. 

- Obawy? 

- Tak, niepokoją się, że profesja, jaką para się pan Truax, może zwięk­

szyć możliwość występowania takich incydentów w przyszłości, jeśli 

rozumie pani, co mam na myśli. 

- Nie, nie rozumiem. - Zoe z trudem opanowała gniew. - Praca moje­

go męża nie miała nic wspólnego z tym incydentem, jak to pani nazywa. 

Ta sprawa dotyczyła tylko mnie. Proszę to wyjaśnić państwu Shipley. 

Robyn zesztywniała. 

- Chce pani powiedzieć, że pani osoba może wpłynąć na wzrost prze­

stępczości w Casa de Oro? 

- Nie, niczego takiego nie chcę powiedzieć. Sprawa została załatwio­

na i nie stanowi już żadnego zagrożenia na przyszłość. Zechce pani wyja-

śnić to Shipleyom. I proszę dać im jasno do zrozumienia, że nie mam 

zamiaru płacić wyższego czynszu tylko dlatego, że wyszłam za mąż. 

- Porozmawiam z nimi. 

- Proszę to zrobić. 

- Naprawdę, nie ma powodu do zdenerwowania, pani Truax. Wyko­

nuję tylko moją pracę. 

- Jasne, jasne. - Zoe wyciągnęła kluczyli z torebki i po raz drugi tego 

ranka ruszyła w stronę drzwi. - Wiem tylko, że poprzedni administrator 

był dużo bardziej elastyczny. 

- Właśnie dlatego jest byłym administratorem. — Robyn konfidencjo­

nalnie zniżyła głos. - Shipleyowie dali mi do zrozumienia, że miał pro­

blem z alkoholem. 

To wyjaśnia kilka rzeczy, pomyślała Zoe, między innymi to, że Casa de 

Oro było zawsze tak zaniedbane. Może jednak przestrzeganie zasad jest 

u administratorów zaletą. 

Nie miała jednak ochoty podzielić się tym spostrzeżeniem z Robyn 

Spiczaste Uszy. 

Wyszła z budynku i wsiadła do samochodu. 

Ciągle jeszcze była zła, kiedy dwie godziny później Tabitha Pine, zwiew­

na i eteryczna w swojej sukni, która wyglądała tak, jakby uszyto ją z dzie­

siątek drogich jedwabnych szalików, wpłynęła do jej biura. Malutkie dzwo­

neczki, którymi obszyty był dół sukni, brzęczały cicho przy każdym ruchu. 

- Zoe, kochanie, mam nadzieję, że nie przeszkadzam ci, przychodząc tak 

bez zapowiedzenia. - Tabitha uśmiechnęła się, pewna, że spotka się z miłym 

przyjęciem. - Zadzwoniłabym, ale musiałam pojechać rano do miasta na za­

kupy, więc pomyślałam, że może cię tu zastanę. Zabiorę ci tylko chwilkę. 

- Oczywiście, nie przeszkadzasz mi. - Zoe błyskawicznie przestawiła 

się na ton, jakiego używała w rozmowach z klientami. - Następne spo­

tkanie mam dopiero o jedenastej. Usiądź, proszę. 

- Dziękuję. - Tabitha przysiadła na jednym z dwóch krzeseł stojących 

po drugiej stronie biurka. Szaliki powiewały jeszcze przez chwilę, aż w koń­

cu znieruchomiały. - Od razu powiem, o co chodzi. Ubiegłej nocy miałam 

jedną ze swoich wizji. Poczułam wyraźnie, że powinnam jak najszybciej 

skontaktować się z tobą i Lindsey Voyle, żeby wam o tym opowiedzieć. 

- Rozumiem. 

Zoe przypomniała sobie, że nie wolno jej powątpiewać w wizje Tabi-

thy. Niemniej jednak trudno jej było traktować poważnie kobietę, która 

w wieku sześćdziesięciu lat ubierała się jak hipiska z drugiej połowy ubie­

głego stulecia. Najbardziej przyciągały uwagę jej włosy. Srebrnopopielate, 

opadały jej na ramiona i plecy długimi pasmami. Zoe słyszała kiedyś, że 

im kobieta jest starsza, tym krótszą fryzurę powinna nosić. Tabitha naj­

wyraźniej w to nie wierzyła. 

- Zastanawiałam się, jak wytłumaczyć tobie i Lindsey Voyle, na czym 

polega mój indywidualny styl i jakie są moje oczekiwania co do przepły­

wu energii w pomieszczeniach. Chciałabym dostarczyć wam wszystkich 

informacji niezbędnych do opracowania projektów. 

- Och. - Zoe bardzo chciała powiedzieć coś więcej, ale jakoś nic nie 

przyszło jej do głowy. Nagle ogarnęły ją złe przeczucia. 

- W mojej wizji widziałam ciebie i Lindsey na jednym z moich semi­

nariów medytacyjnych -powiedziała Tabitha. -I natychmiast zrozumia­

łam, że to jedyny sposób, byście obie mogły w pełni pojąć, na czym pole­

gają moje potrzeby. 

- Ach, tak. - Zoe miała nadzieję, że udało jej się ukryć niezadowole­

nie. Podejrzewała, że seminaria medytacyjne Tabithy nie należą do naj­

tańszych. 

- Czy byłby to dla ciebie problem, kochanie? 

Zoe uśmiechnęła się z przymusem. 

- Nie, oczywiście, że nie. To znakomity pomysł. 

- Cudownie. Więc oczekuję, że spotkamy się na kilku sesjach w naj­

bliższym czasie. - Tabitha wstała i położyła na biurku kartkę papieru. -

To harmonogram zajęć i cennik - powiedziała i odpłynęła w stronę 

drzwi. - Pokój z tobą, moja droga. 

- Pokój... 

Zoe spojrzała na harmonogram. Przeczucia jej nie myliły. Seminaria 

były bardzo kosztowne. Zabębniła palcami po blacie biurka, po czym 

podniosła słuchawkę telefonu i wystukała numer Ethana. 

- Truax Investigations. 

- Tabitha Pine właśnie u mnie była. Dała mi jasno do zrozumienia, że 

mój projekt nie będzie miał żadnych szans, jeśli nie zaliczę kilku z jej 

sesji medytacyjnych. Są bardzo drogie, ale czuję, że Lindsey Voyle zapi­

sze się na cały kurs, jak tylko zrozumie, że od tego będzie zależało, czy 

dostanie to zlecenie. 

- Takie są koszty prowadzenia działalności - powiedział Ethan filozo­

ficznie. - Nie oczekuj ode mnie współczucia. Bonnie właśnie dzwoniła. 

Chce, żeby Truax Investigations przyjęło zlecenie od Towarzystwa Hi­

storycznego Whispering Springs. 

- Jakie zlecenie? 

- Nie mam pojęcia. Rano spotkam się z burmistrzem i pewnie dowiem 

się, o co chodzi. 

- Nie żebym chciała zmienić temat, ale... Dzisiaj rano znowu odby­

łam rozmowę ze Spiczastymi Uszami. Grozi nam podwyżka czynszu, bo 

teraz oboje zajmujemy mieszkanie. 

- Poradzisz sobie z nią. 

- Łatwo ci mówić. 

Rozdział 8 

S

tała na środku małego biura, zmagając się z burzą, jaka rozszalała się 

w jej mózgu. 

Znowu. Och, nie. Nie tak szybko... 

Muszę się opanować. Nie mogę się poddać. Nie tu. Strażnik mógłby 

zauważyć, że drzwi nie są zamknięte na klucz, i sprawdzić, czy nie było 

włamania. Nie może mnie tu zastać. 

Ale znajome uczucie, że wszystko ogarnia nieprzenikniona ciemność, 

nasilało się z każdą chwilą. Ułamek sekundy później zapadła czarna, głu­

cha noc. Osunęła się na podłogę. 

Kiedy było już po wszystkim, czuła się wyczerpana. Jak zawsze. 

Rzuciła okiem na stojący na biurku zegarek i zrozumiała, że minęło 

tylko kilka minut. Ciągle jeszcze miała czas. 

Wstała i ruszyła w stronę szafki. Coś zachrzęściło pod jej stopami. Prze­

rażona dźwiękiem, który w cichym biurze wydawał się jeszcze głośniej­

szy, skierowała latarkę w dół i w jej świetle dostrzegła połamany długopis. 

Kolorowy przedmiot ozdobiony malutką figurką Elvisa. Tani i tandetny. 

Nie drogie pióro, którego brak właściciel zaraz by zauważył. 

Z ulgą podniosła długopis i schowała do kieszeni. 

Musi się skupić. Nie przyszła tu bez powodu. Tak, musi się skoncen­

trować. 

Rozdział 9 

E

than położył dłonie na biurku i spojrzał na panią burmistrz z przepra­

szającym uśmiechem, który miał jednocześnie dać jej do zrozumie­

nia, że jego decyzja jest nieodwołalna. 

- To prawda, rozwiązywanie zagadek historycznych to moje hobby, 

pani Santana. Ale mogę to robić tylko między jedną sprawą a drugą. A w tej 

chwili jestem zbyt zajęty. 

Paloma Santana lekko uniosła ciemne, pięknie zarysowane brwi. 

- Bonnie wspomniała mi o tym, ale powiedziała też, że w takiej sytu­

acji na pewno zrobi pan wyjątek. 

Ethan spojrzał spod oka na szwagierkę, siedzącą na drugim krześle. 

- Tak powiedziała? 

Był niemal pewien, że wie, o czym w tej chwili myślała. Zazwyczaj 

doskonale się rozumieli. 

Polubił Bonnie od chwili, kiedy jego brat przedstawił mu jąjako swoją 

narzeczoną. Wydawała się idealną partnerką dla Drew i było widać, że 

kochała go całym sercem. 

Po śmierci Drew Ethan i Bonnie jeszcze bardziej się do siebie zbliżyli. 

Wspólna troska o synów Drew sprawiła, że stali się dla siebie jak brat 

i siostra. I jak to zazwyczaj bywa w takich przypadkach, „siostra" czasa­

mi trochę denerwowała Ethana. 

Bonnie pochyliła się do przodu, a jej ładna buzia wyrażała szczere za­

angażowanie. 

- Ethan, rozwiązanie zagadki tego morderstwa bardzo nam pomoże. 

Planujemy wiele uroczystości w związku z otwarciem domu Kirwana. 

Towarzystwo Historyczne pracuje nad tym projektem od dwóch lat. To 

będzie wielka atrakcja turystyczna. 

Widział, jak bardzo jej zależy, żeby wziął udział w tym projekcie. Może 

i nie był to taki zły pomysł. W końcu oboje chcieli zapuścić korzenie 

w Whispering Springs. 

Odwrócił się do Palomy. Pani burmistrz miała około czterdziestu lat 

i była piękną kobietą o ciemnych oczach i klasycznym profilu. Miała na 

sobie eleganckie beżowe spodnie i kremową jedwabną bluzkę. 

Bonnie udzieliła mu już kilku informacji poprzedniego dnia, kiedy za­

dzwoniła do niego, pełna zapału, żeby umówić go na spotkanie z panią 

burmistrz. „Whispering Springs Herald" uznało Palomę Santanę za naj­

lepszego burmistrza ostatnich lat. Jej rodzina od dawna zamieszkiwała 

okolice miasta. Paloma wyszła za dobrze prosperującego dewelopera. 

Oboje obracali się wśród miejscowych elit. 

Krótko mówiąc, pani Santana była doskonałym kontaktem zawodowym. 

- Proszę mi opowiedzieć o sprawie Kirwana - powiedział. 

Paloma odchyliła się na oparcie krzesła i założyła nogę na nogę. 

- Walter Kirwan był znakomitym, uznanym pisarzem i dość ekscen­

trycznym człowiekiem, który mieszkał i tworzył w Whispering Springs 

jakieś sześćdziesiąt lat temu. Czy tytuł Długie, zimne lato coś panu mówi? 

Ethan dokonał w myślach szybkiego przeglądu wiadomości, jakie za­

chował w pamięci z czasów swojej krótkiej i dość ograniczonej kariery 

szkolnej. 

- Uniwersytet - powiedział. - Pierwszy rok. Literatura. Mówimy o tym 

Walterze Ki rwanie? 

- Tak. Jak Bonnie już panu powiedziała, Towarzystwo Historyczne 

właśnie ukończyło remont jego domu. Śmierć Kirwana wstrząsnęła lite­

rackimi kręgami tamtych czasów, a później stała się legendą. 

- Mówi pani, że został zamordowany? 

- To część zagadki. Nikt tak naprawdę nie wie, co się stało. W gaze­

tach pisano, że Kirwan i jego gospodyni, Maria Torres, byli w domu sami 

w dniu jego śmierci. Maria zeznała, że nic tego wieczoru nie odbiegało 

od normy. Po kolacji Kirwan udał się do gabinetu, by pracować nad ręko­

pisem. Maria poszła spać. Znalazła jego ciało w gabinecie następnego 

ranka. Siedział na krześle. 

- Przyczyna śmierci? 

- Uznano, że był to atak serca. Ale niemal natychmiast pojawiły się 

plotki, że to gospodyni go otruła. Do dziś wielu ludzi tak uważa. Więk­

szość historyków literatury zakłada, że to ona jest morderczynią. 

Ethan poczuł, jak ogarnia go znajoma, zawodowa ciekawość. 

- Dlaczego ją o to podejrzewano? 

- Kirwan spisał testament - Paloma lekko zesztywniała - w którym 

zapisał jej dom. 

- Chęć zdobycia go stałaby się więc motywem morderstwa? 

- Tak. To była kobieta z bardzo ubogiej rodziny. Ledwo wiązali ko­

niec z końcem, ten dom byłby dla nich wszystkich darem z nieba. 

Coś w jej głosie sprawiło, że Ethan podniósł wzrok znad swoich notatek. 

- Niech zgadnę. Nie dostała go, prawda? 

- Tak - odparła Paloma. - Krewni Kirwana z Bostonu nie mieli za­

miaru pozwolić, by gospodyni odziedziczyła posiadłość. Przywieźli swo­

ich prawników i bez problemu obalili testament. 

Ethan przez chwilę zastanawiał się nad tym, co usłyszał. 

- W jaki sposób Maria miała zamordować Kirwana? 

- Mówili, że otruła go substancją, która wywołuje objawy podobne do 

ataku serca. 

- Hm... - Ethan powoli położył długopis na biurku.- Muszę pani 

powiedzieć, że raczej nie uda nam się dojść prawdy, chyba że zdecyduje 

się pani na trud i koszty związane z ekshumacją i przeprowadzeniem sto­

sownych badań. Ale nawet jeśli to zrobimy, szanse, że po tylu latach uda 

się zidentyfikować truciznę, są znikome. 

- Ekshumacja nie wchodzi w grę - powiedziała Paloma. - Krewni 

Kirwana zabrali ciało do Bostonu. Ich potomkowie nie mają powodu, by 

z nami współpracować. 

- Będę z panią szczery. Sądzę, że nic, co mógłbym zrobić, nie da pani 

jednoznacznej odpowiedzi - stwierdził Ethan. 

- Nie chodzi tylko o to, czy Kirwan został zamordowany, czy nie -

wtrąciła się Bonnie. - Jest jeszcze kwestia zaginionego rękopisu. Znik­

nął tej samej nocy, kiedy zmarł Kirwan, więc wszyscy zakładali, że te 

dwa fakty są ze sobą związane. 

Ethan oparł łokcie na poręczach swojego fotela i złączył palce. 

- Chodzi o tekst, który Kirwan zabrał tego wieczoru do gabinetu? 

- Tak - powiedziała Paloma. - Ludzie, którzy twierdzą, że Maria Tor­

res otruła Kirwana, uważają też, że to ona skradła jego kolejną książkę. 

- Po co miałaby to zrobić? 

- Walter Kirwan był już wówczas znanym pisarzem, a od czasu, kiedy 

ukazała się jego poprzednia powieść, minęło pięć lat. Ostatni rękopis byłby 

wart bardzo dużo, z czego gospodyni musiała zdawać sobie sprawę. 

- Są jakieś teorie na temat tego, co się z nim stało? - spytał Ethan. 

- Przypuszczano, że trafił na rynek kolekcjonerski, ale nikt nigdy o nim 

nie słyszał. Zniknął bez śladu. 

Ethan poruszył palcami. 

- Czy ktoś pytał Marię Torres o śmierć Kirwana i zaginiony rękopis? 

- Oczywiście. - Paloma wzruszyła ramionami. - Maria zmarła dwa 

lata później, w wieku osiemdziesięciu dziewięciu lat i przez cały ten czas 

kolekcjonerzy i historycy wypytywali ją o ten tekst. 

- Co im mówiła? 

- To samo, co powiedziała swojej rodzinie i wszystkim innym, którzy 

ją o to pytali - że Kirwan był bardzo niezadowolony z tego rękopisu, tak 

samo, jak z jego pierwotnej wersji. Twierdziła, że tamtego wieczoru był 

bardzo ponury. Podobno zanim zamknął się w swoim gabinecie, powie­

dział jej, że ma zamiar wrzucić go do kominka, tak jak poprzedni. 

Ethan zmarszczył brwi. 

- Czy powiedział jej, że chce go spalić? 

- Tak. 

- Cóż, to by wyjaśniało sprawę - zauważył Ethan łagodnie. 

- Niezupełnie - odparła Paloma. - Była pełnia lata, bardzo gorąca noc. 

Maria powiedziała swojej rodzinie, że następnego ranka palenisko było 

czyste. Nic nie wskazywało na to, że Kirwan rozpalił ogień. 

- Hm. 

Bonnie pokiwała głową. 

- Jest jeszcze kilka szczegółów, które mogą ci się wydać interesujące. 

Byłam już w bibliotece i przejrzałam stare egzemplarze „Whispering 

Springs Herald". Maria twierdziła, że następnego ranka drzwi do gabine­

tu Kirwana były zamknięte od wewnątrz na klucz. Musiała znaleźć drugi, 

żeby dostać się do środka. 

- Co jeszcze? 

- W dniu śmierci Walter Kirwan miał gościa. Był to George Exford. 

Według Marii kłócili się głośno o to, czy książka jest gotowa do druku. 

Exford wyszedł wściekły, ponieważ Kirwan nie pozwolił mu zabrać rę­

kopisu. 

- Kim był ten Exford? 

- Agentem Kirwana. Miał swój interes w tym, by książka została od­

dana do wydawnictwa. W grę wchodziła spora suma pieniędzy. 

- Hmm - mruknął znowu Ethan. 

Paloma spojrzała na Bonnie. 

- Nie martw się - powiedziała Bonnie. - On zawsze tak mruczy, kiedy 

sprawa zaczyna go wciągać. 

Ethan nie zwrócił uwagi na jej słowa. Spojrzał w oczy Palomie. 

- Odnoszę wrażenie, że jest pani tą sprawą zainteresowana osobiście. 

Dlaczego sądzi pani, że Maria Torres mówiła prawdę? 

- Maria była moją babką - odparła chłodno Paloma. - Dla dobra całej 

rodziny chciałabym oczyścić jej dobre imię. 

Rozdział 10 

S

iedziały razem w ogródku jednej z kawiarni przy Fountain Square. 

Arcadia zamówiła espresso, Zoe wybrała gorącą herbatę. Było wcze­

sne popołudnie i temperatura wyraźnie się podniosła. Choć ranek należał 

do chłodnych, Zoe jak zwykle użyła kremu z filtrem ochronnym. Miesz­

kała w Whispering Springs dość długo, by wiedzieć, jak intensywne jest 

pustynne słońce. 

Zoe zawsze fascynowały kontrasty i głębokie, nasycone barwy, nie spo­

dziewała się jednak, że spotka ich tak wiele w tym surowym rejonie kra­

ju. Pustynia Sonora upajała bogactwem skrajności i różnorodnościązmie-

niających się bezustannie odcieni. Kraina, która na pierwszy rzut oka 

wydawała się zupełnie.nieprzyjazna życiu, zdumiewała obfitością flory 

i fauny. 

A światło było tu wprost niesamowite. Oślepiało oczy, tworząc rozedr­

gane, zwodnicze cienie. Wspaniałe odcienie żółci, fioletu i złota zalewa­

jące ziemię o świcie, w południe ustępowały miejsca nieubłaganej świa­

tłości rozgrzanego do białości słońca, która z kolei powoli roztapiała się 

w miękkich, łagodnych tonach zmierzchu. Ta odbywająca się co dnia 

metamorfoza była dla niej źródłem fascynacji. 

Zoe upiła łyk herbaty, postawiła filiżankę na stoliku i spojrzała na Ar-

cadię. 

- Powiesz mi, co się stało? 

- Nic się nie stało. 

- Arcadia, to ja, Zoe, pamiętasz? To ze mną uciekłaś ze Złego Snu. 

Zły Sen był ich prywatnym określeniem szpitala Candle LakeManor. 

Nazwa ta dobrze oddawała surrealistyczną atmosferę tego miejsca. 

- Wszystko w porządku, Zoe, naprawdę. 

Zoe podniosła dłonie. 

- Przestań natychmiast. Jestem twoją najlepszą przyjaciółką, może poza 

Harrym, a jego tu teraz nie ma. I wyraźnie widzę, że coś jest nie tak. 

Arcadia skrzywiła się lekko. 

- W tym tygodniu miałam problemy ze snem. Czułam się dziwnie nie­

spokojna. Ale już wszystko w porządku. 

Co się dzieje z ludźmi w listopadzie, zastanawiała się Zoe. Wyglądało 

na to, że prawie wszyscy mają w tym miesiącu jakieś problemy. Dla Etha-

na, Bonnie i chłopców jest to rocznica śmierci Drew, ona zamartwia się 

zmiennymi nastrojami Ethana i przyszłością ich małżeństwa, a teraz oka­

zuje się, że jej najlepsza przyjaciółka także przeżywa jakiś kryzys. 

Arcadia ujęła maleńką filiżankę espresso w obie dłonie. Jej paznokcie, 

pomalowane na odcień pasujący do jej krótkich platynowych włosów, 

zalśniły w słońcu. Tylko ktoś, kto znał ją już dość długo, zauważyłby 

ii niej objawy stresu, pomyślała Zoe. Arcadia bardzo dobrze skrywała 

swoje emocje. 

Zoe przypuszczała, że Arcadia ma niewiele ponad czterdzieści lat, ale 

cała jej postać przywodziła na myśl ponadczasową elegancję gwiazd fil­

mu z lat trzydziestych. Poza tym wydawała się nieco wyniosła i roztacza­

ła wokół siebie atmosferę luksusu i światowego obycia, która dopełniała 

wizerunek. Tego dnia ubrała się w swoje ulubione chłodne, pastelowe 

barwy. Wysoka i smukła, miała na sobie długie jedwabne spodnie w od­

cieniu bladego turkusu i białą jedwabną tunikę, którą nosiła z wdziękiem 

Grety Garbo. 

Zoe rozłożyła serwetkę na kolanach, ale Arcadia nie zawracała sobie 

głowy takimi rzeczami. Piła kawę i skubała croissanta z zapierającą dech 

w piersiach nonszalancją. Okruchy nigdy nie spadały przypadkowo na 

jej kosztowne stroje. 

- Powiesz mi, dlaczego nie możesz spać? - spytała Zoe. - Wiem, że 

nie chodzi o szalony seks do białego rana. Harry jeszcze nie wrócił. 

- Obawiam się, że to właśnie może być problem - powiedziała Arca­

dia bardzo poważnie. 

- Brak szalonego seksu? 

- Nie, fakt, że Harry jeszcze nie wrócił. 

Zoe oderwała kawałek croissanta i posmarowała go masłem. 

- Chyba nie nadążam. 

- Chyba przyzwyczaiłam się do jego obecności. 

- No i co z tego? Zdaje się, że on bardzo lubi twoje towarzystwo. Gdzie 

tu problem? 

Arcadia zacisnęła palce na swojej filiżance. 

- Problem jest w tym, że chyba trochę się od niego... uzależniłam. 

Zoe przełknęła kawałek croissanta. 

- To znaczy? 

- Zaczęłam mieć kłopoty z zasypianiem wkrótce po tym, jak Harry 

przyjął to zlecenie i wyjechał. - Arcadia zmrużyła przejrzyste niebieskie 

oczy. - Nagle zaczęłam bać się ciemności. Trzy dni temu było ze mną 

naprawdę źle. 

- Opowiedz mi o tym. 

- Cały dzień byłam dziwnie rozdrażniona. Bardzo długo nie mogłam 

zasnąć. A potem nagle się obudziłam i przez chwilę byłam kompletnie 

zdezorientowana. Wydawało mi się, że znowu jestem w Złym Śnie. 

- To zupełnie zrozumiałe, przynajmniej dla mnie - powiedziała szyb­

ko Zoe. - Ilekroć śni mi się to miejsce, budzę się zlana zimnym potem. 

Arcadia potrząsnęła głową. 

- Rzecz w tym, że nie śnił mi się szpital. Po prostu obudziłam się i ogar­

nął mnie paraliżujący lęk. Wydawało mi się, że ktoś wszedł do mieszkania. 

Zoe znieruchomiała. 

- Ale nie było żadnych śladów włamania? 

- Oczywiście, że nie. Zawołałabym Ethana, gdyby cokolwiek wskazywa­

ło na to, że ktoś mógł majstrować przy tym nowym systemie alarmowym, 

któty założył Harry. Ale czułam się bardzo dziwnie do czasu, kiedy... 

- Kiedy co? 

Arcadia uśmiechnęła się kpiąco. 

- Kiedy Harry zadzwonił. 

Zoe odprężyła się trochę. 

- I potem poczułaś się dużo lepiej? 

- O tak. 

- Sądzisz, że przyczyną twoich nocnych lęków jest fakt, że pozwoliłaś 

Harry'emu za bardzo się do siebie zbliżyć, prawda? 

- Wiem tylko, że nie miałam problemów ze snem, zanim go pozna­

łam - powiedziała Arcadia z wahaniem. - Myślę, że Harry wyczuł moje 

zdenerwowanie. Zaczął do mnie dzwonić dwa razy dziennie, a nie tylko 

wieczorem. 

- I nagle znowu zaczęłaś lepiej sypiać? - uśmiechnęła się Zoe. 

- Znacznie lepiej. 

- Więc obawiasz się, że mogłaś się uzależnić od Harry'ego Stagga. 

- Od dawna nie zaufałam żadnemu mężczyźnie - powiedziała Arca­

dia. - Na samą myśl o tym czuję się nieswojo. 

- Nie bez powodu. -Zoe lekko poklepałająpo ręce. -Ale Harry Stagg 

to nie Grant Loring. 

- Wiem. 

Arcadia uspokoiła się wyraźnie i dopiła swoją kawę. 

Rozdział 11 

E

than włożył do ust kawałek pizzy z papryką i oliwkami, a jego uważ­

ni słuchacze musieli zaczekać, aż go pogryzie i połknie. Odszukał 

spojrzenie Zoe. Zaproszenie całego towarzystwa na kolację tego wieczo­

ru było jej pomysłem. 

Sam nie wiedział, kiedy zaczęli tworzyć „towarzystwo", ale zauważył, 

że w ciągu ostatnich tygodni wszyscy bardzo się do siebie zbliżyli. Dziś 

brakowało tylko jednej osoby. 

Poza nim i Zoe znaleźli się tu Bonnie i bratankowie Ethana, Jeff i Theo. 

Arcadia i Singleton Cobb także należeli do tej dziwnej grupy. Harry Stagg, 

najbardziej zdumiewający jej członek, był jedynym nieobecnym. Nie 

wrócił jeszcze z Los Angeles. 

Ethan przełknął kawałek pizzy i spojrzał na przyjaciół. 

- To klasyczna zagadka zamkniętego pokoju - powiedział. 

- Co to jest klasyczna zagadka zamkniętego pokoju, wujku? - spytał 

Theo, kopiąc krzesło. 

Jeff prychnąl pogardliwie. Miał osiem lat, o dwa lata więcej niż Theo, 

i przybierał pozę starszego, wszechwiedzącego brata, ilekroć nadarzyła 

się okazja. 

54 

- To znaczy, że pokój, w którym znaleźli Kirwana, był zamknięty na 

klucz, głupku. 

- Nie nazywaj mnie głupkiem, dupku - odpalił Theo. 

Bonnie spojrzała na nich groźnie. 

- Nie życzę sobie więcej słyszeć takich słów. Zrozumiano? 

- „Głupek" to nie jest brzydkie słowo - odparł Jeff. - To tylko znaczy, 

że on nie jest zbyt mądry. 

- „Dupek" znaczy mniej więcej to samo - oznajmił Theo z miną uciś­

nionej niewinności. -Nie ma w tym nic złego. 

- Czy a wyglądam jak SO? - Bonnie uniosła brwi -Nie mam zamia­

ru dyskutować na temat brzydkich słów. Wydałam wam polecenie. 

- Co to jest SO? - spytał Jeff z pełnymi ustami. 

- Słownik oksfordzki - odparł Singleton. 

- Jaki słownik? - Jeff był wyraźnie zaintrgowany. - Są w nim brzyd­

kie słowa? W szkolnym słowniku ich nie ma. 

Ethan spojrzał na niego. 

- Sprawdzałeś? 

- Jasne. 

Bonnie przewróciła oczami. 

- Dociekliwe umysły - mruknęła Arcadia. 

- Słownik oksfordzki zawiera niemal wszystkie słowa, jakie występują 

w języku angielskim - powiedział Singleton - a więc także te brzydkie. 

Mam wszystkie tomy w antykwariacie, więc jeśli chcecie... - urwał, wi­

dząc ostrzegawcze spojrzenie Bonnie. - Zresztą, jest wielki i ciężki. 

Mnóstwo tomów drobnym drukiem. Nie jest to lektura do poduszki. Nie 

przypuszczam, żeby was zainteresował. 

Jeff i Theo natychmiast się ożywili. Ethan był pewny, że zaraz wyja­

śnią Singletonowi, jak bardzo interesują ich lektury poważne, jeśli cel 

jest tego wart, ale Bonnie szybko wtrąciła się do rozmowy. 

- Mówiliśmy o sprawie Kirwana, Ethan - powiedziała. - Czego się 

dotąd dowiedziałeś? 

- Niewiele - przyznał. - Ale jestem trochę zaintrygowany, choć jedy­

ną książką Kirwana, jaką przeczytałem, było Długie, zimne lato. 

- O czym to jest? - spytał Theo. 

Jeff westchnął teatralnie. 

- Prawdopodobnie o długim, zimnym lecie, głupku. 

Bonnie zmarszczyła brwi. 

- Jeff, ja nie żartuję. Jeśli nie będziesz się zachowywał jak należy, 

zaraz pójdziemy do domu. 

Jeff otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale dostrzegł wzrok Ethana 

i bez słowa zajął się swoim kawałkiem pizzy. 

Bonnie spojrzała na Ethana. Zauważyła niepokój na jego twarzy i wie­

działa, co jest jego źródłem. Jeff był ostatnio nieznośny. W przeciwień­

stwie do Theo, który chyba przeżył rocznicę śmierci ojca w miarę spo­

kojnie, Jeff wyraźnie sobie nie radził. 

Tak jak ja, mój chłopcze, pomyślał Ethan. Ale czasem trzeba to w so­

bie zdusić i zachowywać się tak, jakby nigdy nic. 

- Jak chcesz się do tego zabrać? - spytała Zoe. 

- W charakterystyczny dla mnie, doskonale profesjonalny sposób -

odparł Ethan. - Zgromadzę fakty a potem będę z nadzieją czekał na na­

tchnienie. 

Singleton dokończył swój kawałek pizzy. 

- Wyjaśnijmy to sobie dokładnie. To dochodzenie ma udowodnić, że 

gospodyni była niewinna, tak? 

- Paloma Santana na pewno na to liczy - powiedziała Bonnie. - Na 

otwarciu domu Kirwana będzie prasa i telewizja. Pani burmistrz chciała­

by wtedy oznajmić, że zagadka zaginionego rękopisu została rozwiąza­

na. Uważa, że odnalezienie go pomoże wskazać innego podejrzanego o za­

mordowanie Kirwana. 

- Ponieważ w ten sposób stanie się jasne, że to nie Maria Torres go 

ukradła? - spytała Arcadia. 

- Zgadza się. - Ethan spojrzał na Singletona. - Ty jesteś specem od 

wyszukiwania białych kruków. Masz czas, żeby mi pomóc przy tej spra­

wie? 

Jasne. - Singleton kiwnął głową. - To brzmi interesująco. Ale co 

będzie, jeśli to, co odkryjesz, nie spełni oczekiwań Palomy Santany? Je­

śli zdobędziesz niepodważalne dowody na to, że to jednak gospodyni 

zabiła Kirwana i skradła rękopis? 

Ethan wzruszył ramionami. 

- Jeśli Paloma Santana będzie nalegała, przekażę jej tę informację pry­

watnie, a ona sama zdecyduje, co dalej. Nie ma powodu, by to podawać 

do publicznej wiadomości. Wszyscy, którzy mieli jakiś związek z tą spra­

wą, od dawna nie żyją, łącznie z Marią Torres. Udowodnienie, że rzeczy­

wiście zamordowała Kirwana, nie miałoby teraz żadnego znaczenia. 

- Ale, wujku - odezwał się Jeff. - Chyba chcesz, żeby pisali o tym 

w gazetach i mówili w telewizji? Mama powiedziała, że to byłaby dla 

ciebie świetna reklama. 

- No - przytaknął Theo. - A poza tym ty i mama zawsze powtarzacie, 

że trzeba mówić prawdę. 

- Powiem prawdę Palomie Santanie, bo jest moją klientką. Ale to nie 

znaczy, że należy to później ogłosić w wieczornych wiadomościach. 

- Właściwie - powiedziała Arcadia do chłopców z miną mądrej ciot­

ki, dzielącej się z młodzieżą tajemnicami życia- w gazetach i telewizji 

najtrudniej znaleźć prawdę. 

Singleton zachichotał. 

- Potrafisz być bardzo cyniczna. 

- To jedna z moich największych zalet - zapewniła go Arcadia. 

- Co to znaczy „cyniczna"? - spytał Theo. 

Singleton uwikłał się w szczegółowe wyjaśnienia, starannie dobiera­

jąc słowa. Bonnie dorzuciła od siebie co nieco o niebezpieczeństwach, 

jakie pociąga za sobą taka postawa. Arcadia zaś broniła się, mówiąc o mąd­

rości, jaka kryje się w cynizmie. Jeff i Theo mieli wiele pytań. 

W samym środku tej ożywionej debaty Zoe uśmiechnęła się do Ethana. 

To ciche, intymne porozumienie, jakie ich łączyło, dotykało jakiejś stru­

ny w głębi jego duszy. Teraz też poczuł ten dotyk. 

W jej oczach dostrzegł zrozumienie. Tylko ona spośród wszystkich lu­

dzi w jego życiu wiedziała, dlaczego spędzał wolny czas, badając stare, 

zapomniane już sprawy. Inni uważali to za hobby, ale Zoe wiedziała, że 

to coś więcej. Od samego początku rozumiała, że po prostu musi to robić. 

Sam nigdy nie nazwał tego przymusem, zrobiła to Zoe. Kiedy odkry­

wasz prawdę, oddajesz komuś sprawiedliwość. Gdzieś tam wyrównują 

się szale niewidzialnej wagi. 

Łączące ich porozumienie rosło z każdym dniem. Zdumiewało go to, 

a czasem niemal przerażało. Choć byli ze sobą zaledwie kilka tygodni, 

Zoe udało się do niego zbliżyć bardziej niż komukolwiek innemu. Może 

za bardzo. Widziała to, czego nie odkryła żadna z jego trzech poprzed­

nich żon ani nikt z członków jego rodziny. Jeśli przyjrzy mu się jeszcze 

uważniej tymi swoimi tajemniczymi oczami, może zobaczyć rzeczy, któ­

re nie wyglądały najlepiej w świetle dnia. 

Znowu ogarnęło go przeczucie nadciągającej katastrofy. Nigdy dotąd 

nie zaangażował się w żaden związek tak głęboko. Oczywiście nie za­

wsze wszystko układało się gładko, przypomniał sobie. Od czasu do cza­

su pojawiały się problemy. Ale z każdym dniem Ethan nabierał pewno­

ści, że gdyby Zoe od niego odeszła, on znalazłby się na prostej drodze do 

piekła. 

Po kolacji Ethan i Singleton zabrali Jeffa i Theo na wideo po drugiej 

stronie Fountain Square. Zoe siedziała na zielonej ławce z kutego żelaza 

razem z Arcadia i Bonnie. Wieczór był chłodny, jak to często bywa na 

pustyni, ale patio, na którym stały ławki, było ogrzewane wielkimi, pro­

mieniującymi złotym światłem grzejnikami. Setki malutkich białych 

światełek, zwiastujących rychłe nadejście Jesiennego Festiwalu, zdobiły 

sklepy i drzewa. Organizowana co roku uroczystość była początkiem trwa­

jącego aż do świąt Bożego Narodzenia sezonu zakupów. 

Arcadia patrzyła, jak chłopcy w towarzystwie dwóch mężczyzn znika­

ją po drugiej stronie patio. 

- Czy Singleton już się z tobą umówił, Bonnie? 

Bonnie nie poruszyła się ani nie oderwała wzroku od wejścia do pawi­

lonu wideo. 

- Nie. 

- Hm... - mruknęła Arcadia. - Ciekawe, dlaczego? 

- Dlaczego sądzisz, że interesuję go bardziej niż powinna przyjaciół­

ka? — spytała Bonnie cicho. 

Zoe szybko odwróciła głowę. 

- Żartujesz? Nie widziałaś, jak on na ciebie patrzy? 

- Nie chce się spieszyć - powiedziała Arcadia. - Nie chce wywierać 

na tobie presji. Woli się najpierw upewnić, że nie jest ci obojętny. 

Zoe kiwnęła głową. 

- Jest raczej ostrożny. 

Bonnie prychnęła, co mogło być wyrazem zarówno rozbawienia, jak 

i rozpaczy. 

- Co jest? Postanowiłyście zostać swatkami, bo akurat obie macie udane 

życie seksualne? 

- M ożliwe - przyznała Zoe. 

Arcadia wymownie wzruszyła ramionami. 

- Tylko dzielimy się naszymi spostrzeżeniami. 

Bonnie uderzyła dłońmi o kolana. 

- Singleton jest zupełnie inny niż Drew. 

Na chwilę zapadła cisza. 

- Może to i dobrze - odezwała się w końcu Zoe. - Nie będzie cię kusi­

ło, żeby ich porównywać. Pozwolisz mu być sobą. 

- Tak jest z tobą i Ethanem? - spytała Bonnie. 

- Tak. - Zoe patrzyła na grę światła w kroplach fontanny. - Ethan w ni­

czym nie przypomina Prestona. Moje pierwsze małżeństwo było... - urwa­

ła, szukając właściwego określenia - nieskomplikowane. 

- A Ethan jest skomplikowany - powiedziała Bonnie. Było to stwier­

dzenie faktu. 

- Bardzo. - Zoe założyła nogę na nogę i lekko poruszała stopą, roz­

myślając o swoim małżeństwie. - Nie przeszkadza mi to. Ze mną też nie 

łatwo wytrzymać. Ale zaczynam się zastanawiać, czy Ethan naprawdę 

chce, żebym była częścią jego życia. On tak niewiele mówi. 

Arcadię wyraźnie to rozbawiło. 

- A który mężczyzna mówi wiele? 

- Daj mu trochę czasu - powiedziała Bonnie. - Nie jest przyzwycza­

jony do tego, że ktoś interesuje się skomplikowaną stroną jego natury. 

Bóg jeden wie, że żadnej z jego byłych nie przyszło do głowy lepiej go 

poznać. Wystarczało im to, co widać gołym okiem. 

Arcadia pokiwała głową. 

- Mężczyzna taki jak on potrafi zadbać o siebie i tę drugą osobę także. 

- Owszem - przyznała Bonnie - ale żadna z nich nie miała zamiaru zadbać 

o niego, w każdym razie nie pomyślała, by zrobić cokolwiek w rym kierunku. 

- Może Emanowi się to podobało - mruknęła Zoe. 

Bonnie rozmyślała o tym przez chwilę. 

- Może masz rację. W ten sposób mniej ryzykował. Mogę ci jednak 

powiedzieć, że jego problemy z porozumiewaniem się zaczęły się nasilać 

po śmierci Drew. 

- Ethan na pewno ma duże poczucie winy - powiedziała Zoe. - Był 

jego starszym bratem. Zawsze będzie uważał, że nie zrobił tego, co powi­

nien: nie ochronił Drew. 

Dobrze wiedziała, co czuje Ethan. Ona także nigdy już nie uwolni się 

od podobnego poczucia winy. Ona i Preston obiecali sobie, że będą się 

sobą nawzajem opiekować. Ale jej się nie udało go uratować. 

- Kobietę, która jest z Ethanem, czeka ciężka praca. - Bonnie potrzą­

snęła głową i uśmiechnęła się złośliwie. - Kocham go jak rodzonego brata 

i zawsze będę mu głęboko wdzięczna za to, jak zajął się mną i chłopcami 

po śmierci Drew. Ale prawdę mówiąc nie wyobrażam sobie, że mogłabym 

być jego żoną. 

- Więc wracamy do Singletona - odezwała się Arcadia. - Założę się, 

że ten facet się w tobie durzy. 

Zoe uniosła lekko jedną brew. 

- Durzy? 

- Zawsze chciałam użyć tego słowa - powiedziała Arcadia. 

Bonnie westchnęła głęboko. 

- Durzy się czy nie, nie znam go na tyle, żeby myśleć o małżeństwie. 

- Ale? - spytała Zoe wyczekująco. 

- Ale chłopcy za nim przepadają. Uważają go za drugiego wujka. 

- I? 

- I myślę - uśmiechnęła się Bonnie - że chciałabym poznać go lepiej. 

Znacznie lepiej. 

- Świetnie - oznajmiła Zoe. - Bardzo mnie to cieszy. 

- No, dość już o mnie i o tobie, Zoe - zaśmiała się Bonnie. - Co sły­

chać u ciebie, Arcadio? Domyślam się, że Harry Stagg także jest bardzo 

skomplikowanym mężczyzną? 

Zoe niecierpliwie czekała na odpowiedź przyjaciółki. Niewiele osób 

ośmieliłoby się zadać jej wprost tak osobiste pytanie. W Arcadii było coś, 

co powstrzymywało innych przed wtrącaniem się w jej życie prywatne. 

- Harry nie jest skomplikowany - powiedziała Arcadia. - Jest, jaki jest. 

Zoe potrząsnęła głową. Była to odpowiedź bardzo w stylu Arcadii. 

- Rozumiem, że różni się od twojego zmarłego męża? - Bonnie nie 

dała za wygraną. 

- Niestety, obawiam się, że Grant Loring nie jest moim zmarłym mę­

żem - odparła Arcadia. - Coś mi mówi, że on żyje, a jeśli tak jest, to 

w świetle prawa nadal jesteśmy małżeństwem. Ale odpowiedź na twoje 

pytanie brzmi „tak". Harry jest zupełnie inny niż Grant. Mój mąż, na 

przykład, próbował mnie zabić. 

Bonnie otworzyła usta ze zdumienia. 

- Dobry Boże. 

Zoe była równie zdumiona, choć z innego powodu. Arcadia powiedziała 

jej prawdę o Grancie wkrótce po tym, jak uciekły razem z Candle Lakę 

Manor. Ale z tego, co wiedziała, Arcadia nikomu innemu się z tego nie 

zwierzyła, może z wyjątkiem Harry'ego Stagga. 

Bonnie szybko doszła do siebie. 

- Zauważyłam, że nigdy nie mówiłaś o tym, jak wyglądało twoje ży­

cie, zanim trafiłaś do Candle Lake i podejrzewałam, że wiąże się z tym 

jakaś tajemnica, ale nie zdawałam sobie sprawy... 

- Upozorowałam swoją śmierć w nadziei, że Grant uwierzy, iż udało 

mu się mnie zabić - powiedziała cicho Arcadia. - Potem postarałam się 

o przyjęcie do Candle Lake pod innym nazwiskiem, żeby zejść ludziom 

z oczu na jakiś czas. Pomyślałam sobie, że szpital psychiatryczny jest 

ostatnim miejscem, w jakim Grant mógłby mnie szukać - gdyby istotnie 

chciał to zrobić. Po naszej ucieczce kupiłam sobie nową tożsamość, żeby 

jeszcze dokładniej zatrzeć za sobą ślady. 

- Gdzie jest teraz Loring? - zapytała Bonnie. 

- Nie mam pojęcia. Według oficjalnej wersji zginął pod lawiną w ja­

kimś europejskim kurorcie górskim. Ale mam przeczucie, że on żyje gdzieś 

pod innym nazwiskiem, tak jak ja. 

Bonnie zadrżała lekko. 

- Przerażająca myśl. 

- Czasami - przyznała Arcadia. 

Ethan, Singleton i chłopcy wyszli z pawilonu wideo po drugiej stronie 

patio. Jeff i Theo skakali wokół obu mężczyzn, rozprawiając o tym, co 

przed chwilą widzieli. Zoe dostrzegła zachwyt w ich oczach. Młodzi chłop­

cy tak bardzo potrzebują odpowiednich męskich wzorców, pomyślała. 

Ethan i Singleton świetnie się bawili. Ale choć przekomarzali się z chłop­

cami i co chwilę wybuchali śmiechem, sprawiali wrażenie czujnych i od­

powiedzialnych. Na takich mężczyzn można liczyć w trudnych chwilach. 

- Rozumiem, dlaczego powiedziałaś, że Harry Stagg jest inny niż Lo­

ring— szepnęła Bonnie. Ciągle jeszcze była pod wrażeniem tego, czego 

się do wiedziała. 

- O tak - odparła Arcadia spokojnie. - Gdyby Harry chciał mnie za­

bić, na pewno by mu się udało. 

Rozdział 12 

T

ym razem tylko krótki błysk światła na obrzeżach jej pola widzenia 

ostrzegł ją przed tym, co miało się zaraz stać. Znajoma aura zwiastowała 

nadejście burzy i nieprzeniknionej ciemności, która po niej następowała. 

Najpierw ogarnęło ją przerażenie. 

Nie. Musi się opanować. 

Burza uderzyła gwałtownie, zmiatając z jej umysłu wszystko, łącznie 

ze strachem. 

Doszła do siebie kilka chwil później, osłabiona i roztrzęsiona. Pierw­

szy wrócił do niej lęk. Ostatnio burze nachodzi ryją coraz częściej. 

Usiadła powoli i rozejrzała się dookoła. Potknęłam się o stołek i upa­

dłam. Mogło być gorzej. Mogłam uderzyć głową w kant stołu i stracić 

przytomność albo zostawić ślady krwi, które ktoś odkryłby tu rano. 

To byłaby katastrofa. 

Latarka upadła na dywan koło fotela, a snop światła padał w poprzek 

biblioteki, oświetlając czerwony kubek stojący na stoliku. 

Schyliła się po latarkę i dostrzegła mały ostry przedmiot leżący na dy­

wanie obok stolika. Był to kawałek szkła. Zaniepokojona, skierowała snop 

światła na stolik i zobaczyła, że stojący na nim wcześniej wazon zniknął. 

Leżał teraz rozbity na podłodze. 

Musiałam go zrzucić, kiedy się przewróciłam, pomyślała. W porząd­

ku. To tylko mały wazonik. Ona uzna, że rozbił go któryś z robotników. 

Wskazówki wiszącego na ścianie zegara wskazywały, że minęły zaled­

wie trzy minuty. Strażnik będzie przejeżdżał przed wejściem do Desi-

gners Dream Home dopiero za kwadrans. 

Miała czas, by wybrać sobie pamiątkę. Nie mogła stąd wyjść z pustymi 

rękamai. 

Rozdział 15 

P

odjeżdżając pod Designers' Dream Home następnego ranka, Zoe my­

ślała o Ethanie, który tego dnia przy śniadaniu wydawał się bardziej 

ożywiony i mniej humorzasty, co prawdopodobnie miało związek ze spra­

wą Kirwana. Może rozrywka, jaką było dla niego rozwiązywanie starych 

zagadek, pomoże mu przetrwać trudne dni listopada. 

Na podjazd wjechał srebrny jaguar i zatrzymał się tuż za jej samocho­

dem. We wstecznym lusterku Zoe zobaczyła Lindsey Voyle wysiadającą 

od strony kierowcy w całej swej stylowej, minimalistycznej chwale. 

Była to atrakcyjna, pewna siebie kobieta koło czterdziestki. Miała do­

brze ostrzyżone i dyskretnie ufarbowane ciemne włosy, bez śladu siwi­

zny. Zoe zawsze czuła się trochę skrępowana pod spojrzeniem orzecho­

wych oczu Lindsey. Wydawało jej się, że śledzą ją niczym źrenice postaci 

z obrazów starych mistrzów. Jakby Lindsey miała ją na ekranie swojego 

wewnętrznego radaru. 

Lindsey tak często ubierała się na czarno, że można by sądzić, iż przy­

jechała z Nowego Jorku, okazało się jednak, że do niedawna mieszkała 

w Los Angeles. Tego dnia miała na sobie czarny sweterek z cieniutkiej 

bawełny oraz spodnie i sandałki w tym samym kolorze. W ręce trzymała 

czarną skórzaną teczkę. Jedynym barwnym akcentem jej stroju był nie­

zwykły srebrny naszyjnik z turkusami. Zoe rozpoznała go natychmiast. 

Był to unikatowy wyrób artystyczny, który Lindsey kupiła u Arcadii, w ga­

lerii Euphoria. 

Zoe poczuła się nagle dziwnie nieswojo w ubraniu, które składało się 

z długiej sukienki bez rękawów w głębokim odcieniu lila i jeszcze dłuż­

szej kamizelki z zielonej gazy, która miękko opływała jej kostki. Rano 

w lustrze kreacja ta wydawała jej się bardzo udana, barwna i pogodna. 

Teraz jednak Zoe miała wrażenie, że przy eleganckiej czerni Lindsey przy­

pomina strój cyrkowego clowna. 

Zoe zauważyła, że style, w jakich się ubierały, różniły się tak, jak te, 

w jakich urządzały wnętrza. Sypialnia, którą projektowała Lindsey w De­

signers' Dream Home, była surowa i minimalistyczna, cała w bieli i naj­

jaśniejszych gatunkach drewna. 

W bibliotece, nad którą pracowała Zoe, dominowały głębokie, nasyco­

ne barwy i kontrastowe zestawienia faktur, nadając wnętrzu eklektyczny 

charakter. 

Zoe wysiadła z samochodu i wyciągnęła leżącą na tylnym siedzeniu 

dużą, czerwoną torbę. Miała sześć takich toreb, w różnych kolorach. 

W środku znajdowało się wszystko, czego potrzebowała w swojej pracy, 

w tym także aparat fotograficzny, centymetr, terminarz, szkicownik, pod­

ręczny zestaw narzędzi oraz komplet kolorowych flamastrów. W osobnej 

przegródce mieścił się ciężki wzornik terakoty i kawałki tkanin, które 

miała zamiar wykorzystać przy pracy nad innym projektem. Ostatnią rze­

czą była zabytkowa mosiężna gałka do drzwi, której Zoe używała jako 

breloczka do kluczy. 

Dekoracja wnętrz nie jest zajęciem dla słabeuszy, pomyślała, po czym 

zebrała się w sobie i zaprezentowała przyjazny - taką przynajmniej mia­

ła nadzieję - uśmiech. 

- Dzień dobry, Lindsey. - Zarzuciła sobie torbę na ramię, zatrzasnęła 

drzwi samochodu i mszyła w stronę schodów prowadzących do wejścia. — 

Piękny dzień, prawda? 

- Owszem - odparła Lindsey obojętnie i dodała: - Odwiedziła mnie 

niedawno Tabitha Pine. 

- Mnie także. Zdaje się, że będziemy musiały odbyć kilka z jej sesji 

medytacyjnych, zanim przedstawimy swoje projekty. 

- To chyba dobry pomysł - stwierdziła Lindsey. - Zapisałam się na 

cały kurs. Dwadzieścia spotkań. 

Zoe jęknęła w duchu. Planowała, że pojawi się na jednej czy dwóch 

sesjach. Cały kurs kosztował pewnie coś koło dwóch tysięcy dolarów. 

Drzwi pokazowego domu były zamknięte. 

- Wygląda na to, że jesteśmy dzisiaj pierwsze - zauważyła Zoe. 

Każdy z projektantów miał własny klucz. Sięgnęła do torby, żeby go 

poszukać. 

- Ja otworzę. - Lindsey już trzymała swój klucz w ręce. Włożyła go 

do zamka, przekręciła i pchnęła drzwi. 

- Dzięki. 

Skuteczność Lindsey była, zdaniem Zoe, jedną z jej najbardziej irytu­

jących cech. 

Zoe przeszła przez próg bez wahania, ponieważ w ciągu ostatnich kil­

ku tygodni była już w tym budynku wiele razy. Nie musiała więc przygo­

towywać się na spotkanie z nieznanym. 

Kiedy była młodsza, sądziła, że wszyscy odbierają energię, która utrzy­

muje się w miejscach, gdzie ludzie żyli, kochali, śmiali się czy umierali. 

Dopiero z czasem zrozumiała, że to, co wyczuwa, różni się zasadniczo od 

doświadczanego czasami przez innych wrażenia deja vu. Szybko też po­

jęła, że dla większości ludzi jej odmienność oznacza rodzaj obłędu. Na­

uczyła się więc dobrze skrywać swoją wrażliwość na energię, która cza­

iła się czasem w ścianach budynków. Tak dobrze, że zdołała ukryć ją 

nawet przed swoim pierwszym mężem. Kochała Prestona całym sercem 

i wiedziała, że i on ją kocha. Ale w głębi duszy czuła, że gdyby wyznała 

mu swoją tajemnicę, zacząłby się poważnie obawiać o stan jej umysłu. 

Jego stosunek do niej na pewno by się zmienił. 

Nie miałaby mu tego za złe. Czasami sama zastanawiała się, czy nie 

jest szalona, zwłaszcza w czasie tych strasznych miesięcy, które spędziła 

w Candle Lakę Manor. 

Najbardziej zdumiewający w jej stosunkach z Ethanem był fakt, że choć 

powiedziała mu o swoim szóstym zmyśle, on specjalnie się tym nie prze­

jął. Był to dobry znak. 

Zoe była jednak prawie pewna, że przyjął jej wyznanie tak spokojnie, 

bo tak naprawdę nie wierzył w jej paranormalne zdolności. Jego zdaniem 

Zoe miała po prostu wyjątkową intuicję. Jako prywatny detektyw, często 

polegający na własnej intuicji, potrafił zaakceptować takie wyjaśnienie. 

Lindsey szła przed nią korytarzem w stronę szerokich schodów wiodą­

cych na drugi poziom budynku. 

- Wczoraj przed wyjściem zajrzałam do twojej biblioteki - powiedziała 

do Zoe przez ramię. - Widzę, że jednak zdecydowałaś się na te ciemno­

czerwone regały. Nie sądzisz, że to zbyt intensywny kolor do tego po­

mieszczenia? I tak dużo się tam już dzieje. 

Oddychaj głęboko, powiedziała sobie Zoe w duchu. Żadnych defen­

sywnych reakcji. 

- Efekt będzie zupełnie inny, kiedy na półkach znajdą się książki. 

- Cóż, to twoje wnętrze. - Lindsey zaczęła wchodzić na schody, ści­

skając w dłoni swojąteczkę. -Ale zastosowałaś tam już wiele barw. Ochra, 

terakota i tak dalej. Bardzo ciepłe kolory, zwłaszcza w tym gorącym kli­

macie. 

Zoe zacisnęła zęby i milczała. Lindsey nie czekała zresztą na odpo­

wiedź. U szczytu schodów skręciła w stronę głównej sypialni. 

Zoe powstrzymała cisnące się jej na usta przekleństwa i ruszyła do bi­

blioteki. 

Lindsey nie ma racji, myślała. Rytm czerwonych półek ciągnących się 

od podłogi do sufitu będzie stanowił doskonałe obramowanie dla książek 

i dzieł sztuki wyeksponowanych na tle żółtawych ścian, współgrając jed­

nocześnie z kolorystyką dywanów i terakoty. Lindsey myli się także, twier­

dząc, że te barwy są zbyt ciepłe w pustynnym klimacie. Nie wydają się 

ciepłe, przeciwnie, stanowią przeciwwagę dla rozgrzanego do białości 

słońca. Najlepszym dowodem na to, że głębokie barwy sprawdzają się 

w gorącym klimacie, jest niesłabnąca od lat popularność hiszpańskiego 

stylu kolonialnego i śródziemnomorskiego. 

To biel nie nadaje się na pustynię, myślała Zoe, skręcając za kolejny 

róg. Zwłaszcza zastosowana na dużych powierzchniach, tak jak w sypial­

ni projektowanej przez Lindsey. Tam, gdzie słońce świeci tak ostro jak 

tu, biel odbija światło niczym lustro. 

Oczywiście od każdej zasady są wyjątki. Arcadia może mieszkać w swo­

im białym apartamencie, ponieważ Arcadia to Arcadia. Blade odcienie 

pasują do jej osobowości i tworzą odpowiedni dla niej przepływ energii. 

Ale przepływ energii w sypialni Lindsey będzie pozostawiał wiele do 

życzenia. 

Zoe stanęła w drzwiach biblioteki i rozejrzała się po pomieszczeniu. 

Z jakiegoś nieznanego sobie powodu zabierała się do tego projektu z wi­

zją rodziny w głowie. Widziała w swojej bibliotece mamę, tatę i dwoje 

dzieci. Dzieci miary ciemne włosy i bursztynowe oczy Ethana. 

Powtarzała sobie, że to tylko wyobrażenie, które pomoże jej znaleźć 

jakiś punkt zaczepienia. Zazwyczaj kierowała się w pracy potrzebami 

klienta, ale w tym przypadku wnętrze nie miało prawdziwego właściciela 

o konkretnych wymaganiach i osobowości. Stworzyła więc tę rodzinę na 

swój użytek, starając się nie myśleć zbyt wiele o tym, dlaczego należące 

do niej dzieci są tak bardzo podobne do Ethana. 

Była zadowolona z efektu, jaki udało jej się osiągnąć. Pokój był wy­

godny i przytulny. W każdym kącie kryło się coś intrygującego i przycią­

gającego uwagę. 

Przeszła się powoli po bibliotece, otwierając zmysły na płynącą w niej 

energię, by się upewnić, że wszystko jest w porządku. Pod wieloma wzglę­

dami było to dość staroświeckie wnętrze, przywodzące na myśl dziewięt­

nastowieczne biblioteki, w których nie było miejsca na telewizory ani 

sprzęt grający. Na szczęście o zaprojektowanie sali telewizyjnej, która 

znajdowała się na dole, poproszono innego dekoratora. 

Ten pokój został urządzony z myślą o kontemplacji, lekturze i czasie 

wolnym od pracy. Zoe chciała, aby każdy z członków jej wyimaginowa­

nej rodziny mógł się tu schronić, by czytać i marzyć. 

Zatrzymała się przy małych krzesełkach i stoliku, które ustawiła dla 

dzieci, i poruszyła globusem. Potem podeszła do dużego biurka i przy­

stanęła, aby sprawdzić, czy każdy, kto przy nim usiądzie, będzie widział 

z okna fontannę w ogrodzie. 

Zawsze starała się, by z okien urządzanych przez nią pokoi było widać 

wodę. Woda dodawała wnętrzom swojej energii. Podobnie jak rośliny. 

Dlatego właśnie Zoe ustawiła kilka po drugiej stronie pokoju. Rośliny 

oczyszczają nie tylko powietrze, ale także energię, która przepływa przez 

pomieszczenie. 

Dotknęła palcem ramki zdjęcia wiszącego nad kominkiem. Fotografia 

przedstawiała kanion Nightwinds o świcie. Zoe zrobiła ją sama pod ko­

niec ubiegłego miesiąca. Ethan wstawał razem z nią w nocy przez cztery 

kolejne dni, by dotrzymać jej towarzystwa na skraju kanionu, podczas 

gdy ona robiła zdjęcie za zdjęciem, czekając na odpowiednie światło. 

Odwróciła się i ruszyła w stronę pierwszego z dużych foteli, chcąc 

wyczuć wibracje energii unoszące się w powietrzu. Była zaledwie kilka 

kroków od fotela, kiedy jej wyczulony szósty zmysł natknął się na coś 

mrocznego. Niemal krzyknęła z przerażenia. Miała wrażenie, że nagle 

zaplątała się w niewidzialną, lepką pajęczynę. Drgnęła i cofnęła się szybko. 

Drżąc na całym ciele, z mocno bijącym sercem, usiłowała zamknąć otwarte 

szeroko bramy swojego umysłu. 

Co się tu dzieje? 

Wspomnienie pewnej szczególnie koszmarnej nocy w Candle Lake 

powstało z mroków jej pamięci. Odsunęła je od siebie szybko. To jest jej 

pokazowa biblioteka, nie szpital psychiatryczny. 

W porządku, zacznijmy jeszcze raz. Może trochę przesadziła. Czasami 

wyobraźnia, sprzężona z jej paranormalnymi zdolnościami, płatała jej 

różne figle. 

Przypomniała sobie jednak, że takie odczucia nigdy jej nie mylą. Ostroż­

nie otworzyła swój umysł ponownie i zrobiła krok do przodu. 

Niewidzialna pajęczyna oplotła ją znowu, przyprawiając o dreszcz gro­

zy. Coś tam było, tuż obok fotela. Już kiedyś doświadczyła czegoś po­

dobnego, a teraz na samo wspomnienie tamtej chwili oblał ją zimny pot. 

To nic jest szpital psychiatryczny. 

Powtarzała te słowa w duchu jak zaklęcie, ale zaczęły ją ogarniać mdło­

ści i zrobiło jej się trochę słabo. Zebrała wszystkie siły. Musi się dowie­

dzieć, o co tu chodzi. 

Niewidzialne macki muskały powierzchnię jej umysłu, tak lekko, że 

ledwo mogła je wyczuć, wiedziała jednak, że tam są. 

Niemożliwe. Była tu dwa dni wcześniej, żeby wykończyć to wnętrze. 

Wtedy nie wyczuła tu niczego niezwykłego. 

Co się tu dzieje? 

Uspokój się i pomyśl. Widziałaś dość miejsc, w których wcześniej ko­

goś zamordowano, i wiesz, co wtedy czujesz. Ten pokój nie wydziela 

energii tego rodzaju. Ściany nie krzyczą tak jak wtedy, kiedy między nimi 

rozlano czyjąś krew. 

Energia w bibliotece była słaba, ale niezwykle mroczna, w przeciwień­

stwie do większości doznań psychicznych, jakich w przeszłości doświad­

czała. Zazwyczaj odbierała ślady silnych uczuć, na ogół dość prymityw-

nych. Wyczuwała fundamentalne emocje: gniew, strach, panikę, nienawiść, 

żądzę i różne obsesje, które zostawiają po sobie czystą, wyraźną aurę. 

Ale to... to było coś innego, coś przerażającego. 

Macki pajęczyny zdawały się wypływać z obszaru wokół fotela. Zoe przyj­

rzała mu się uważnie. Wydawało się, że od czasu, kiedy była tu ostatni raz, 

nic się nie zmieniło. Nie było żadnych śladów przemocy czy zniszczenia. 

Nie, to nieprawda. 

Koło podnóżka lśnił w słońcu odłamek szkła. Zoe schyliła się i wzięła 

go do ręki. Kolor wydał jej się znajomy. Spojrzała na mały stolik przy 

fotelu. Wazonik, który tam stał, zniknął. Został rozbity. 

Było jeszcze coś, co jej się nie zgadzało, ale w pierwszej chwili nie 

uświadomiła sobie, co to jest. Potem odwróciła się powoli, sprawdzając 

wzrokiem każdy kąt biblioteki. Kiedy dotarła do niskiego stolika w kąci­

ku dla dzieci, znieruchomiała. 

Ostatnio ustawiła na nim kilka przedmiotów. Jeff dał jej małego dino­

zaura ze swojej kolekcji, a Theo malutki model motocykla. Ona sama 

dodała do tego jeden ze swoich nowych kubków w kolorze czerwonej 

papryki, ponieważ pasował do koloru półek. 

Kubka nie było. 

Rozdział 14 

T

ej nocy śniła o Xanadu. 

Wstała z wąskiego łóżka i narzuciła na siebie szpitalny szlafrok. Był 

teraz na nią zdecydowanie za luźny. Pasował, kiedy ją przyjmowano do 

Candle Lake Manor, ale od tego czasu sporo straciła na wadze. Leki, 

którymi faszerowała ją doktor McAllister w nadziei, że nakłoni ją w ten 

sposób do współpracy, odbierały jej apetyt. 

Nauczyła się w końcu pozbywać niektórych tabletek tak, żeby nikt tego 

nie zauważył, nie była jednak w stanie robić tak ze wszystkimi. Nawet 

w te rzadkie dni, kiedy jej umysł pracował względnie jasno, nie miała 

apetytu. Wysiłek, jakiego wymagało opanowywanie następujących po 

sobie fal złości, strachu i frustracji, wyczerpywał ją do tego stopnia, że 

nie miała ochoty na jedzenie. 

To musi się zmienić, pomyślała. Potrzebuje kalorii, by odbudować nad­

wątlone siły. Nigdy nie zdoła stąd uciec, jeśli nie zacznie się odpowied­

nio odżywiać. 

Podeszła do małego zakratowanego okna. Jej pokój znajdował się na 

trzecim piętrze, skąd widziała otaczające szpital wysokie ogrodzenie i je­

zioro. Na jego wodach połyskiwało złowrogo zimne światło księżyca. 

Czasami wydawało jej się, że jedyną drogą ucieczki jest wypłynąć na 

środek jeziora i pójść na dno. 

Tego ranka udało jej się uniknąć trucizny doktor McAllister, więc wie­

czorem czuła się przytomniej sza niż kiedykolwiek i nie miała ochoty roz­

myślać o zniknięciu na wieki pod powierzchnią wody. 

Potrzebuje celu. Musi zacząć obmyślać plan ucieczki. Musi dać sobie 

nadzieję. Z całą pewnością nikt inny tutaj tego nie zrobi. 

Odwróciła się od okna, podeszła do drzwi i spróbowała przekręcić gał­

kę, co zawsze robiła w nadziei, że ktoś zapomniał zamknąć pokój na klucz. 

Drzwi ustąpiły. Jeden z pracowników szpitala nie dopełnił swojego 

obowiązku. Nie po raz pierwszy. Personel Candle Lake Manor nie skła­

dał się raczej z oddanych swojej pracy profesjonalistów. 

Doktor Harper, dyrektor tej bardzo drogiej prywatnej kliniki, nie brał 

pieniędzy za leczenie swoich pacjentów. Jego klienci płacili mu zawrot­

ne sumy za to, że chętnie trzymał ich obłąkanych krewnych pod kluczem. 

Wyszła z przypominającego więzienną celę pokoju i ruszyła przed sie­

bie korytarzem. Czuła się jak duch oddzielony od rzeczywistości cienką 

gazą. Wszystko wydawało jej się trochę nierealne. Przypomniała sobie, 

że niektóre leki ciągle jeszcze działają w jej organizmie. 

Lampy na korytarzach były przygaszone, jak zawsze w nocy. Nigdy nie 

Wyłączano ich całkowicie. Nocąjarzyły się słabym neonowym blaskiem. 

Musi się nauczyć poruszać po tym miejscu. Musi mieć w głowie dokład­

ną mapę, żeby, kiedy nadejdzie czas, szybko znaleźć właściwą drogę. 

Minęła kilkanaście zamkniętych pokoi i zatrzymała się na skrzyżowa­

niu dwóch korytarzy. Mgliście pamiętała, że kiedy prowadzono ją do ga­

binetu doktor McAllister, skręcała w tym miejscu w lewo. Tym razem 

więc postanowiła pójść w prawo. 

Tej części szpitala nie znała. 
Przeszła jeden korytarz, potem drugi, skręciła ponownie i znalazła się 

przed wahadłowymi drzwiami, za którymi zaczynał się kolejny korytarz 

pełen zamkniętych na klucz pokoi. Czerwone i czarne litery na ścianie 

układały się w napis: „Oddział H". 

Pchnęła drzwi i znalazła się na korytarzu, wyglądającym tak samo jak 

ten, w którym znajdował się jej pokój, ale tu panowała zupełnie inna aura. 

Wyczuwała słabe, niepokojące fluidy, ale nie była w stanie ich rozpo­

znać. Nie przypominały innych silnych emocji, które wniknęły w ściany 

szpitala. 

Instynkt podpowiadał jej, że jeśli wpadnie w te lepkie macki, zostanie 

w nich uwięziona na zawsze. 

Energia zdawała się emanować z jednego z zamkniętych pokoi. Ostroż­

nie ruszyła w tym kierunku. Niewidzialne fluidy stały się bardziej inten­

sywne. 

Zatrzymała się, niezdolna zrobić ani jednego kroku więcej w stronę 

drzwi. 

Ogarnął ją nieopanowany strach. Posunęła się za daleko. 

Niewidzialne promieniowanie otoczyło ją ze wszystkich stron, oddziału­

jąc na wzrok, słuch, dotyk, smak, a nawet powonienie. A najbardziej od­

czuwała je swoim szóstym zmysłem, tym, który odróżniał ją od innych. 

Ciemna chmura zamknęła się wokół niej. 

Wydawało jej się, że zaraz zemdleje. 

Musi się stąd wydostać. 

Udało jej się zrobić krok do tyłu. Kręciło jej się w głowie, z trudem utrzy­

mywała równowagę. Chwyciła się przytwierdzonej do ściany poręczy. 

Macki ciemności przylgnęły do niej, nie chciały wypuścić swojej ofiary. 

Panika dodała jej sił. Kurczowo trzymając się poręczy, cofnęła się o ko­

lejny krok. Uścisk ciemności zelżał trochę. Kolejny krok i była wolna. 

Odwróciła się i pobiegła do swojego pokoju. 

Wiele już przeszła w Candle Lake Manor, ale to, co kryło się za tymi 

drzwiami, przeraziło ją bardziej niż cokolwiek innego. 

Ostatni powiew mroku musnął jej kark. Miała wrażenie, że rozpięta za 

nią niewidzialna pajęczyna drży, jakby poruszył nią czyhający w ciem­

ności pająk. 

Zbudziła się z więznącym w gardle krzykiem. 

- Zoe. - Ethan nachylał się nad nią przytrzymując ją za nadgarstki. -

Obudź się! Wszystko w porządku. Obudź się. 

Widok przytulnej sypialni i silne, ciepłe ciało Ethana zastąpiły kosz­

marną wizję ze snu. Odetchnęła z ulgą. 

- Przepraszam -jej głos brzmiał dziwnie ochryple. -Nie chciałam cię 

zbudzić. 

- Nie spałem. 

Spojrzała na niego z niepokojem, który zatarł wspomnienie strachu, 

jakiego doświadczyła za sprawą snu. 

- Znowu cierpisz na bezsenność? 

- Myślałem o czymś. 

Akurat. Wiedziała, że kłamie. Nie mógł zasnąć. Znowu. 

- Wszystko w porządku? - zapytał. 

- Tak. - Starała się oddychać głęboko. - Od jakiegoś czasu nie śniły 

mi się żadne koszmary. Już myślałam, że się od nich uwolniłam. Powin­

nam była wiedzieć, że to niemożliwe. 

Ethan usiadł, objął ją ramionami i mocno przytulił, delikatnie gładząc 

dłonią jej ramię, jakby starał się uspokoić przerażone zwierzątko. 

- Spójrz na to od innej strony - powiedział. - Fakt, że te koszmary 

nachodzą cię coraz rzadziej, to dobry znak. 

- Chyba tak. - Chciała się odprężyć, ale serce biło jej bardzo szybko. 

Nadal czuła strach, który ogarnął ją we śnie. - Daj mi tylko trochę czasu. 

Zaraz dojdę do siebie. 

- Wiem. Poradzisz sobie z tym. Jak zawsze. - Nie przestawał jej do 

siebie tulić i głaskać jej ramienia. - Tym razem było bardzo źle? 

- Tak. 

- Chcesz o tym porozmawiać? 

Znowu ogarnęła ją panika. Opowiedzieć mu o śnie? Spróbować wyja­

śnić, dlaczego tak bardzo się przeraziła? Nie. To nie jest dobry pomysł. 

Zdecydowanie nie. 

Powiedziała Ethanowi o wielu przerażających doświadczeniach z Candle 

Lake Manor. Opowiedziała mu o tym, jak skorumpowany dyrektor szpi­

tala, doktor Ian Harper, na życzenie jej teściów nafaszerował ją lekami 

i uwięził w klinice wbrew jej woli. 

Opowiedziała mu o Venetii McAllister, lekarce, która prowadziła do­

datkowa, lukratywną działalność biegłego sądowego. 

McAllister uważała, że Zoe naprawdę posiada paranormalne zdolności 

i próbowała ją zmusić do współpracy na miejscach zbrodni. 

Opowiedziała Ethanowi o ucieczce z Xanadu. 

Odkryła przed nim więcej sekretów niż przed kimkolwiek innym, łącz­

nie z Arcadią, ałe nie miała odwagi wyznać mu swojej najstraszniejszej, 

najgłębiej skrywanej tajemnicy. Nie miała odwagi opowiedzieć mu o pa­

raliżującym lęku, jakiego doświadczyła, kiedy na jednym z korytarzy 

Candle Lake natknęła się na tę koszmarną pajęczynę. 

- Śniłam o czymś, co zdarzyło się pewnej nocy, kiedy udało mi się 

wyjść z pokoju i chodzić po szpitalu - powiedziała, starannie dobierając 

słowa. - Byłam trochę otumaniona przez leki, ale zdołałam wreszcie ze­

brać myśli. Jeden z pracowników szpitala zapomniał zamknąć drzwi 

mojego pokoju na klucz. 

- I co się wtedy stało? 

- Chodziłam... chodziłam trochę po korytarzach, chcąc się zoriento­

wać, jaki jest rozkład pomieszczeń w budynku. 

- Przygotowywałaś się do ucieczki? 

- Tak. 

Ethan nie przestawał głaskać jej po ramieniu, starając się dodać jej 

otuchy. 

- Rozumiem, dlaczego to wspomnienie mogło wywołać taki sen. 

- Tamtej nocy szpital był jak labirynt. Pewnie dlatego, że ciągle byłam 

oszołomiona lekami. Bałam się, że nigdy nie zdołam znaleźć wyjścia. 

- Ale znalazłaś wyjście razem z Arcadią, kiedy nadszedł właściwy 

moment. 

- Tak. 

- Teraz jesteś już wolna. - Pocałował ją w czubek głowy. - Powinnaś 

o tym pamiętać. 

- Tak. 

- Wiem - uśmiechnął się smutno. - Łatwo powiedzieć, prawda? 

Potaknęła. 

Poruszył nogą, dotykając pod kołdrąjej uda. Zoe drgnęła. Dłoń Ethana 

na jej ramieniu znieruchomiała. 

- To musiał być naprawdę zły sen. Jesteś taka spięta. Ledwie nad tym 

panujesz. 

Zamknęła na chwilę oczy. Nie była nawet w stanie powiedzieć mu, jak 

fatalnego użył określenia, biorąc pod uwagę okoliczności. 

- Chcesz trochę ciepłego mleka? - spytał. - Wydaje mi się, że pomaga 

ci się rozluźnić. 

- Owszem - skrzywiła się lekko. - Ale tak naprawdę, to nie znoszę 

ciepłego mleka. 

- W takim razie może wypróbujemy masaż egzotyczny? - Ethan zna­

cząco zacisnął dłoń na jej biodrze. « 

Wiedziała, że chce poprawić jej nastrój, sugerując radosny, beztroski 

seks. I wiedziała, że to dobry pomysł. Rozpaczliwie potrzebowała teraz 

jego miłości. Już, natychmiast. Nie pamiętała, by kiedykolwiek w życiu 

tak bardzo czegoś potrzebowała. 

- Naprawdę wiesz, jak się robi masaż egzotyczny? - spytała tym sa­

mym, lekkim, znaczącym tonem. 

- Tak się składa, że spędziłem wiele czasu na dogłębnych studiach 

tego przedmiotu. - Włożył dłoń pod jej krótką koszulkę nocną. - Masz 

ochotę na mały pokaz moich umiejętności? 

Zoe przekręciła się lekko w jego ramionach i delikatnie dotknęła stopą 

jego nogi. 

- Zależy, co chcesz mi pokazać. 

- Myślę, że zaczniemy od tego... 

Wsunął rękę między jej uda i bardzo delikatnie przesunął kciukiem po 

znajdującym się tam wrażliwym miejscu. Zoe była zaskoczona podniece­

niem, jakie natychmiast odczuła. Może powodem tego był podwyższony 

poziom adrenaliny we krwi, spowodowany złym snem. Cokolwiek to było, 

nagle poczuła, że jest wilgotna. 

- Czyżby nie spodobała ci się ta technika? - spytał Ethan z ustami przy 

jej wargach. 

Zoe odetchnęła głęboko, drżąc pod jego dotykiem. 

- Tak, działa fantastycznie. Znasz jeszcze inne? 

- Owszem. Na przykład taką... 

Położył się na niej, przesuwając rękami wzdłuż jej bioder i ud. Zoe 

zdała sobie sprawę, że jest już gotowy. Uniósł jej kolana i zrobił coś nie­

prawdopodobnego swoim językiem. 

- Ethan... 
Nie odrywając od niej ust, wsunął w nią palce i odszukał to szczególne 

miejsce tuż przy wejściu. 

Jej ciało zareagowało jak naładowany rewolwer po naciśnięciu cyngla. 

Zacisnęła palce na jego włosach, dygocząc tak gwałtownie, że nie mogła 

złapać oddechu. Fala rozkoszy zmyła z powierzchni jej świadomości 

wszystko, łącznie ze wspomnieniem koszmarnego snu. 

Wszedł w nią zaraz potem, wypełniając sobą całe jej drżące ciało. Zoe 

miała wrażenie, że zaraz rozpadnie się na kawałki. Kiedy oboje osiągnęli 

spełnienie, z całych sił objęła go ramionami, jakby chciała się w ten spo­

sób zakotwiczyć w rzeczywistości. 

Później leżeli spleceni w wilgotnej od potu pościeli. 

- Cokolwiek by powiedzieć - mruknął Ethan w poduszkę - chyba wła­

śnie udowodniliśmy ponad wszelką wątpliwość, że masaż egzotyczny zde­

cydowanie przewyższa ciepłe mleko. 

Jeśli chodzi o złe sny? - uśmiechnęła się Zoe. 

Pod każdym względem. 

Odwróciła się na bok. 

- Zaśniesz teraz? 
- Tego nie wiem - wymruczał Ethan. - Ale jeśli nie masz nic przeciw­

ko temu, na chwilę stracę przytomność. 

Obejmowała go, kiedy zasypiał, słuchając jego równego oddechu. Dzięki 

niech będą namiętności, którą tak łatwo rozpalić między nimi. Obojgu 

dawała chwilowe wytchnienie. 

Wiedziała jednak, że strach wzbudzony przez koszmarny sen nie opu­

ścił jej na długo. Radziła sobie nieźle z większością lęków wiążących się 

z pobytem w Candle Lake Manor, ale o tym jednym nie chciała nawet 

myśleć. Pogrzebała to wspomnienie w najciemniejszym zakamarku swo­

jego umysłu. Dziś wstało z grobu. 

Musi zniszczyć czającego się w ciemności pająka, bo w przeciwnym 

razie będzie ją dręczył do końca życia. 

Rozmawiała z Ethanem niemal o wszystkim, z wyjątkiem tej jednej 

rzeczy. Tak naprawdę on przecież nawet nie wierzy w jej paranormalne 

zdolności. Jak miałaby mu powiedzieć, że najbardziej boi się tego, iż wła­

śnie ten szósty zmysł może kiedyś zrujnować jej zdrowie psychiczne? 

Pewnego dnia może się okazać, że jej teściowie i wszyscy w Candle 

Lake Manor, którzy twierdzili, że jest szalona, mieli jednak rację. 

Rozdział 1 5 

O

budziła się następnego ranka ze świadomością, że musi opracować 

strategię, by uwolnić się od mrocznej siły, której działania doświad­

czyła w bibliotece Designers' Dream Home. Dziś stworzy plan działania. 

Podjęcie tej decyzji dodało jej energii i poprawiło nastrój. Ethan zauwa­

żył to przy śniadaniu. 

- Widzę, że czujesz się już lepiej? - powiedział, nalewając sobie kawy. 

- Znacznie lepiej. 

- Żadnego kaca po nocnym koszmarze? 

- Po twoim masażu egzotycznym jestem już zupełnie nową kobietą-

zapewniła go. 

- A już zaczynałem się przyzwyczajać do tej dawnej. 

- Zmiany dodają życiu pikanterii. 

- Lubię zmiany w pracy, ale wolę, jeśli nie dotyczą innych aspektów 

mojego życia - odparł dziwnie poważnie. 

Zoe nie pozwoliła sobie na uwagę, że trzy małżeństwa dowodzą chyba 

czegoś przeciwnego. To nie byłoby w porządku. Bonnie wspomniała jej 

kiedyś, że żaden z trzech rozwodów nie był pomysłem Ethana. Ethan za­

wsze dotrzymuje danego słowa, dodała. Problem w tym, że żadna z trzech 

kobiet, które poślubił, nie traktowała swoich przyrzeczeń zbyt poważnie. 

- No dobrze, może nie jestem całkiem nową kobietą - przyznała. -

Tylko tak się czuję. 

- To świetnie - uśmiechnął się i wstał, żeby ją pocałować. - Cieszę 

się, że mogłem pomóc. 

- Jestem ci, oczywiście, bardzo wdzięczna- odparła, kiedy znowu 

mogła mówić. 

- Przyjmuję wyrazy wdzięczności. - Błysnął swoim najbardziej zmy­

słowym uśmiechem, który przyprawiał ją o dreszcz ekscytacji. -Zawsze 

do usług. 

- Twoja szlachetność wprost odbiera mi mowę. 

- Tak? A więc moja szlachetność została wynagrodzona - uśmiechnął 

się trochę złośliwie i podszedł do drzwi. - Ja też dobrze spałem tej nocy. 

- Cieszę się, kochanie. - Podeszła do niego, zadowolona. 

- Zdaje się, że zaplanowaliśmy na dzisiaj jedno z naszych inspirują­

cych spotkań? 

- Wiesz, że musimy podjąć kilka decyzji co do wystroju Nightwinds. 

- Jasne. 

- Sam powiedziałeś, że masz już dość tych różowych ścian. 

- Zgadza się. Tylko nie jestem pewny, czy żółte będą lepsze. 

- Nie proponuję koloru nowojorskich taksówek, na litość boską. My­

ślę o takim ciepłym, spłowiałym, lekko złotawym odcieniu z dodatkiem 

ochry, na jaki często pomalowane są śródziemnomorskie wille. 

- Nigdy nie widziałem żadnej śródziemnomorskiej willi. A w ogóle 

co to jest ochra? 

- Nieważne. Pokażę ci próbki farb, jak pójdziemy do Nightwinds. 

- Dobrze, o ile najpierw pójdziemy coś zjeść. Nie jestem w stanie sku­

pić się na wystroju wnętrz, jeśli się najpierw porządnie nie najem. - Urwał 

i spojrzał ze zdumieniem na coś, co leżało obok jego kluczy na stoliku 

w holu. - A to skąd się tu, u licha, wzięło? 

Zoe chrząknęła nerwowo. 

- To takie rakiety, które się odpala w razie wypadku. 

- Wiem, co to jest. - Ethan wziął klucze na nowym łańcuszku i paczkę 

rakiet do ręki. - Zastanawiam się tylko, co one tu robią. 

- Pomyślałam, że mógłbyś je mieć w samochodzie. - Czuła, że robi 

się czerwona na twarzy. - Na wypadek, gdyby coś ci się przytrafiło. 

Była niemal pewna, że jego usta zadrgały lekko. 

- Dobry pomysł - powiedział tylko, kiwając głową. - Nigdy nie wia­

domo, kiedy trzeba będzie wystrzelić rakietę. 

O dziwo, wychodząc, pogwizdywał wesoło pod nosem. 

Zoe, opuszczając dom wkrótce potem, nie miała ochoty pogwizdywać. 

Szła szybko przez parking w stronę swojego nowego miejsca, obmyśla­

jąc plan uwolnienia się z tajemniczej, mrocznej pajęczyny, na którą na­

tknęła się się bibliotece. 

Była tak skupiona, że zauważyła Hoopera z apartamentu IB dopiero wte­

dy, kiedy się z nią zderzył, upuszczając na chodnik kilka kartonowych pudeł. 

- Och, przepraszam, Zoe - mruknął. - Nie widziałem cię. 

Hooper był niski i krępy. Należał do mężczyzn, którzy wcześnie zaczy­

nają łysieć. Tego dnia miał na sobie swoje ulubione spodnie z błyszczą-

cego poliestru, zaprojektowane z myślą o kimś znacznie wyższym, i wy­

gniecioną sportową koszulę bez rękawów, która wyglądała tak, jakby przed 

chwilą wyciągnięto ją z kosza na brudną bieliznę. 

Hooper był uzależniony od nowinek technologicznych. Do paska miał 

przytroczone mnóstwo gadżetów, które razem musiały ważyć z dziesięć 

kilo. Zoe rozpoznała wśród nich telefon i elektroniczny organizator, ale 

reszta przedmiotów dyndających wokół jego bioder była dla niej tajem­

nicą. 

- Nic się nie stało. - Spojrzała na pudła i zauważyła logo znajomej 

firmy. - Nowy komputer? 

- Tak. - Hooper schylił się, by podnieść jedno z pudeł. - Wczoraj go 

dostarczyli. Prawdziwe cacko. Wieczorem go rozpakowałem i do dzie­

siątej surfowałem po Internecie. Dzisiaj pomyślałem, że pozbędę się 

w końcu tych kartonów. - Wyprostował się. - Hej, słyszałem, że wkrótce 

się wyprowadzasz. Nie przydałoby ci się parę mocnych pudeł? 

- Nie, dziękuję. 

Hooper wzruszył ramionami i spojrzał na duży metalowy pojemnik na 

śmieci stojący pod ścianą. Był już niemal po brzegi wypełniony gazeta­

mi, plastykowymi butelkami i innymi rupieciami. Nad pojemnikiem wid­

niał świeżo powieszony napis:

 PUDŁA SKŁADAĆ PŁASKO. 

Hooper zmrużył oczy. 

- No, no. Zdaje się, że sierżant Duncan ma dla nas nowe przepisy. 

Pudła składać płasko, co? Już się z nią parę razy ściąłem. Jak chce mieć 

płaskie pudła, to może je sobie sama spłaszczać. 

Wrzucił kartony na wystającą z pojemnika górę śmieci, zasłaniając 

dokładnie tabliczkę z napisem. Zakończywszy ten pokaz niesubordyna­

cji, zwycięskim gestem wzniósł zaciśnięte pięści nad głowę. 

- Chrzań się, sierżancie. 

Zoe nie wzięła w obronę administratorki, zauważyła jednak, że teraz 

w pojemniku nie zmieści się już nic więcej, a śmieci zostaną wywiezione 

dopiero następnego dnia. 

Przypomniała sobie szybko, że ma inne problemy, wsiadła do samo­

chodu, zapaliła i wyjechała z parkingu. 

Wkrótce potem otworzyła swoje biuro i podeszła do półek z książka­

mi. Singleton pomagał jej w zdobyciu pozycji dotyczących dekoracji 

wnętrz. Dzięki niemu jej biblioteka stale się powiększała. 

Idea projektowania przestrzeni w taki sposób, by wzmacniać pozytyw­

ną energię, nie była wytworem współczesnej filozofii New Age. Prze­

ciwnie, powstała tysiące lat temu. Przez stulecia wielu myślicieli spędzi­

ło mnóstwo czasu, badając wpływ, jaki ma na ludzi otoczenie, w którym 

przebywają. Niektóre z ich teorii powstały w oparciu na odwiecznych 

zasadach religijnych, inne czerpały z reguł matematyki i astrologii. 

W bibliotece Zoe znajdowało się kilka tomów poświęconych teoriom, 

których twórcami byli mędrcy należący do dawno wymarłych cywilizacji. 

Badania nad sztuką kreowania przestrzeni nadal trwają, choć obecnie 

dominuje w nich bardziej naukowe podejście do tematu. Zoe miała w swo­

ich zbiorach opracowania licznych doświadczeń psychologicznych, przed­

stawiających szczegółowo wpływ koloru ścian na osoby przebywające 

w więzieniach, szkołach i szpitalach, oraz dane dotyczące terapeutycz­

nego działania roślin i akwariów, znajdujących się w domach i gabine­

tach lekarskich. 

Ludzie od dawna intuicyjnie wyczuwali pozytywny albo negatywny 

wpływ wnętrz, w których mieszkali i pracowali. 

Zoe położyła stertę książek na biurku i usiadła. Tego ranka nie planowa­

ła żadnych spotkań. Przy odrobinie szczęścia może uda jej się spędzić kilka 

godzin na szukaniu informacji o złej energii, czającej się w ścianach. 

Kilka godzin później podniosła wzrok znad kopii średniowiecznego 

rękopisu, dokładnie opisującego technikę pozbywania się z wnętrz złych 

duchów, i z przerażeniem odkryła, że jest już południe. O wpół do pierw­

szej miała się spotkać z Ethanem na lunchu i pokazać mu próbki farb. 

Zapisała ostatnie uwagi w leżącym na biurku notatniku i powoli wstała 

z krzesła. Po wielu godzinach siedzenia bez ruchu była całkiem zesztyw­

niało, a co gorsza także przygnębiona brakiem efektów swojej pracy. 

Doszła do wniosku, że potrzebuje świeżego powietrza. 

Chwyciła zieloną torbę, zamknęła biuro i ruszyła w stronę Truax Inve-

stigalions. 

Biuro Ethana znajdowało się zaledwie kilka przecznic dalej, przy Co-

balt Street, ale jego otoczenie różniło się znacznie od modnej, zadbanej 

dzielnicy, w której miała swoją siedzibę firma Zoe. Ethan pracował w jed­

nej ze starszych dzielnic miasta, która bardzo jej się podobała. Owszem, 

ząb czasu nadszarpnął już mocno niskie budynki w stylu kolonialnym. 

Ale ich spłowiałe od słońca ściany, czerwone dachówki i łukowate bra­

my miały swój charakter, tak jak Ethan. 

Zoe dotarła do numeru 49 przy Cobalt Street i weszła do chłodnego, 

mrocznego przedsionka. Spojrzała na schody prowadzące do biura Etha­

na, po czym skręciła i otworzyła drzwi jedynego sklepu, jaki się tam znaj­

dował, antykwariatu Single-Minded Books. • 

Na tyłach księgarni dostrzegła gładko ogoloną głowę Singletona, która 

lśniła w świetle rzucanym przez ekran komputera. 

- Zaraz przyjdę - zawołał. 

- Nie spiesz się. 

- Zoe?- Singleton wynurzył się z nory na zapleczu, którą nazywał 

swoim biurem. - Co słychać? 

- Właśnie wybieram się na lunch z Ethanem. idziemy potem do Night-

winds zastanowić się nad wystrojem domu. 

Singleton zachichotał. 

- A dlaczego wyglądasz, jakbyś szła na pogrzeb? Na pewno miałaś 

już klientów trudniejszych niż Ethan. 

- Niewykluczone, ale jakoś ich nie pamiętam. 

- No, był na przykład ten facet, który zabił żonę kilka miesięcy temu. 

- To zupełnie co innego - odparła wyniośle. - David Mason może i był 

mordercą, ale na pewno nie był trudnym klientem. Bardzo dobrze mi się 

z nim pracowało.. 

Singleton założył ręce na piersi i oparł się o ladę. 

- Więc jaki masz problem z Ethanem? Chodzi o kanapę? 

- Obsesja na tym punkcie to małe piwo. Problem raczej w tym, że 

brak mu wyczucia kolom. 

- To nieprawda. Nie lubi różowego. 

- Nie jestem pewna. Podejrzewam, że gdybyście ty i Harry nie powie­

dzieli mu, że długotrwałe oddziaływanie tego koloru powoduje degene­

rację mózgu, nigdy nie zgodziłby się na malowanie. 

- Ale zgodził się - zauważył Singleton. - Wygląda na to, że jesteś nam 

coś winna. 

- Ethan zgodził się na malowanie - przyznała - ale kłóci się ze mną 

o każdy pokój, jeśli chodzi o kolory. W końcu przekonałam go do kuch­

ni, ale teraz sprzeczamy się o salon. Wydaje mi się, że gdybym mu zosta­

wiła wolną rękę, cały dom zostałby pomalowany na biało, z zewnątrz i od 

środka. 

- A on mówi, że gdyby zostawił wolną rękę tobie, każdy pokój byłby 

innego koloru. 

- Przesadza. Nie chcę tylko, żeby było nudno. Zresztą nie mam wiel­

kiego wyboru. Ethan trzyma się ustalonego budżetu, który jest dość ni­

ski, a malowanie to najtańszy sposób na osiągnięcie bardziej kontrasto­

wego efektu. 

- Mężczyźni na ogół nie znają się na kontrastowych efektach - zamy­

ślił się Singleton. 

- Nie wiem, jacy mężczyźni są na ogół, ale odkryłam już, że faceci 

tacy jak Ethan są bardzo niechętni wszelkim zmianom w swoim życiu. 

Pewnie chcą mieć nad wszystkim kontrolę. 

- Albo po prostu się boją. - Singleton wzruszył ramionami. - Nie za­

pominaj, że Ethan miał już jedno bolesne doświadczenie z tą projektant­

ką w Los Angeles. 

- Ta nieszczęsna projektantka, kimkolwiek była, nie miała nic wspól­

nego z jego bankructwem. 

- Wiem, ale wydaje mi się, że Ethan w jakiś dziwny sposób łączy 

wszystkie te kosztowne meble, które kupił pod jej wpływem, z katastrofą 

finansową, jaka zaraz potem nastąpiła. Powiedział mi, że na licytacji do­

stał za nie grosze. 

Zoe machnęła ręką. 

- To już nie wina projektantki. 

- Twierdziła, że wszystkie te kanapy i stoliki to dobra inwestycja... 

Zoe zmarszczyła brwi. 

- Na pewno chodziło jej o to, że stworzą odpowiedni wizerunek fir­

my. 

- A Ethan pewnie myślał, że z upływem czasu zyskają na wartości. 

- Meble rzadko zyskują na wartości. 

- Cóż, pewnie nie wyraziła się dość jasno. 

- Wiem tylko, że każda nasza rozmowa o urządzaniu domu kończy się 

sprzeczką - jęknęła Zoe. 

- Jak już powiedziałem, to pewnie tylko typowy męski lęk. 

- Hm - mruknęła Zoe. - A skoro mowa o męskich lękach... 

- Tak? 

Zoe udała, że z uwagą przegląda dziewiętnastowieczny słownik leżący 

na szklanej ladzie. 

- Wiem, że to nie moja sprawa, ale zastanawiałam się, czy nie masz 

zamiaru umówić się z Bonnie w najbliższym czasie. 

Singleton nawet nie drgnął. 

- Myślę o tym. 

- Och. - Zoe czekała na dalsze wyjaśnienia, ale Singleton najwyraź­

niej nie miał zamiaru jej oświecić. - Bardzo się cieszę. Obawiałam się, 

że zwlekasz, bo boisz się, że ona nie odniesie się pozytywnie do twojej 

propozycji, a jestem pewna, że tak będzie. To znaczy, że odniesie się 

pozytywnie. 

- Na pewno zaproponuję jej coś dopiero wtedy, kiedy minie trochę 

czasu od rocznicy śmierci jej męża. 

Zoe była zaskoczona nie tylko jego słowami, ale i delikatnością, która 

się za nimi kryła. 

- Masz rację. Nie pomyślałam o tym. To rzeczywiście nie jest najlep­

szy moment. Ale cieszę się, że masz zamiar zrobić coś w tym kierunku. 

- Naprawdę sądzisz, że ona zechce się ze mną umówić? Chyba nie 

jestem w jej typie. 

— Kto to może wiedzieć? - odparła Zoe poważnie - Weź Ethana i mnie, 

na przykład. Na pewno nikomu nie przyszłoby do głowy, że moglibyśmy 

być razem. 

— Prawda. Mówimy o krańcowych przeciwieństwach. Ty, z twoim ar­

tystycznym zacięciem i wiarą w feng shui, oraz Ethan, twardo stąpający 

po ziemi. Nie, sądzę, że żadna szanująca się swatka nie próbowałaby was 

skojarzyć, to pewne. 

Opinia Singletona nie poprawiła jej nastroju. Zoe pożałowała nagle, że 

zaczęła mówić o przeciwieństwach. Singleton natomiast wyraźnie powe­

selał. Uśmiechnął się do niej promiennie. 

— Dzięki, Zoe. Dałaś mi nadzieję. 

- Bardzo się cieszę - odparła szczerze. 

Ethan usłyszał jej kroki na skrzypiących schodach. W samą porę. 

Kilka minut wcześniej widział ją na ulicy, ale pogawędka z Singleto-

nem zabrała trochę czasu. Był ciekaw, o czym rozmawiali. 

Siedział przy biurku, patrząc w lustro zawieszone na ścianie w taki spo­

sób, by mógł widzieć każdego, kto wchodził do pierwszego pokoju. Zoe 

nie podobało się, że lustro wisi w tym miejscu, ponieważ jej zdaniem zabu­

rzało przepływ energii w biurze. Nie podobały jej się też krzesła stojące po 

drugiej stronie biurka. Uważała, że są za duże i przytłaczające. Ethan jed­

nak nie miał żadnych zastrzeżeń do przepływu energii w pomieszczeniu, 

lubił też, kiedy jego klienci czuli się trochę przytłoczeni. Dawało mu to 

lekkie poczucie wyższości, które często okazywało się bardzo pomocne. 

W lustrze pojawiło się odbicie Zoe. Ciemne, rudawe włosy związała 

w gładki węzeł na karku. Kiedy wychodził rano do pracy, była w koszulce 

nocnej. Teraz miała na sobie cienki turkusowy sweter z rękawami sięgają­

cymi tuż poniżej łokci i spódnicę w ciemniejszym odcieniu tego samego 

koloru. Lekki materiał wdzięcznie opływał jej łydki. Ethan poczuł, że serce 

zaczyna mu bić szybciej. Prezentowała się wspaniale. Ale ona we wszyst­

kim wyglądała dobrze. A najlepiej wtedy, kiedy nic na sobie nie miała. 

Wspomnienie ostatniej nocy sprawiło, że znowu gwałtownie jej zapra­

gnął. Często marzył o tym, by znaleźć się znowu w jej ramionach, gdyż 

łącząca ich namiętność była jak narkotyk, przynoszący mu cudowne, choć 

tylko chwilowe zapomnienie. Kiedy leżeli razem w wilgotnej pościeli, 

mógł nie myśleć o niepewnym jutrzejszym dniu. Potrafił też udawać, że 

n i e ma przeszłości 

- Ethan? 

- Tutaj. - Wstał i wyszedł zza biurka. 

Zoe stanęła w drzwiach. 

- Gotowy do wyjścia? 

Uśmiechała się, ale w jej oczach czaił się cień. Ethana dręczyła świa­

domość, że koszmarny sen, który zbudził ją w środku nocy, nie daje jej 

spokoju także za dnia. Ogarnął go gniew, opanował go jednak, wiedząc, 

że nic nie może zrobić. Oddałby wszystko, by móc cofnąć czas i oszczę­

dzić jej tych strasznych miesięcy w Candle Lake Manor. Ale co się stało, 

już się nie odstanie. Wiedział o tym lepiej niż ktokolwiek inny. 

- Owszem, zjadłbym coś - odparł. Podszedł do niej, przytulił do sie­

bie i namiętnie pocałował, chcąc rozproszyć cień smutku w jej oczach. 

Kiedy przylgnęła do niego, zarzucając mu ręce na szyję, podniósł gło­

wę. - Chociaż sam nie wiem, na co mam w tej chwili ochotę. 

- Myślałam o restauracji Montoya. 

Ethan przesunął kciukiem po linii jej policzka, z przyjemnością doty­

kając jej gładkiej skóry. 

- A ja myślałem o tobie. Na moim biurku. 

Zoe cofnęła się szybko. 

- Mowy nie ma. Musimy wybrać kolor do naszej sypialni. Nie może­

my tego dłużej odkładać. 

- Jak możesz myśleć o farbie, kiedy proponuję ci gorący seks na biurku? 

- Jestem profesjonalistką. Wiem, jak nie dać się zdekoncentrować. 

Po lunchu wsiedli do samochodu i ruszyli w stronę Nightwinds. Nie­

długo potem wjechali na podjazd przed starym domem. 

Zoo była trochę spięta, ale rzuciła Ethanowi swój najbardziej profesjo­

nalny, olśniewający uśmiech. 

- Wiesz, nie musimy się kłócić, kochanie. Mógłbyś zaufać swojej pro­

jektantce wnętrz. 

- Kotku, oddałbym całe swoje życie w twoje ręce. 

- Ale nie puszkę farby? 

- Z farbami trzeba się obchodzić bardzo ostrożnie. 

Jaskraworóżowe drzwi wielkiego domu były szeroko otwarte, a tuż przed 

nimi stała biała furgonetka z napisem

 USŁUGI MALARSKIE. WŁAŚCICIEL ER­

NEST

 HULL. 

Zoe natychmiast się rozpogodziła. 

- Malarz - powiedziała. -Nareszcie. A więc Treacher zmienił zdanie 

i jednak przysłał kogoś w tym tygodniu do pomalowania kuchni. Chodź, 

zobaczymy, co się tam dzieje. Wolę się upewnić, że otrzymał wszystkie 

instrukcje co do północnej ściany. 

Otworzyła drzwiczki i wyskoczyła z samochodu, zanim Ethan zdążył 

wyjąć kluczyk ze stacyjki. Patrzył, jak wbiega na schody i znika we wnę­

trzu domu. 

Moja nieustraszona dekoratorka wnętrz rusza do akcji, pomyślał. Zdu­

miewające, jak szybko potrafi chodzić, kiedy w pobliżu pojawi się ma­

larz. 

Wysiadł z samochodu i statecznym krokiem podszedł do drzwi. Obec­

ność malarza oznaczała, że trzeba będzie podjąć decyzję, choć dziwnie 

nie miał ochoty tego robić. 

Ale do diabła z tym. Ten dom stał się dla niego czymś w rodzaju sym­

bolu ich małżeństwa. Dopóki nie podjęli żadnej decyzji dotyczącej jego 

odnowienia, mógł udawać, że nic się nie zmieni, że wszystko zostanie 

tak, jak jest. Że nie będzie musiał myśleć o przyszłości. 

Mijając furgonetkę, zajrzał do środka. Na konsolce od strony kierowcy 

leżał plastykowy pojemnik zawierający jakiś środek gwarantujący przy­

rost masy mięśniowej, wzrost poziomu energii i sił witalnych. W sześcio-

paku na podłodze tkwiło pięć identycznych, nieotwartych jeszcze pojem­

ników, a na siedzeniu pasażera leżała duża papierowa torba z logo sklepu 

ze zdrową żywnością. 

Ethan doszedł do wniosku, że malarz z taką troską odnoszący się do 

swojej kondycji fizycznej zasługuje na najwyższy szacunek. Zaczął się 

nawet zastanawiać, czy nie powinien czuć się winny z powodu podwój­

nej porcji enchilady, którą skonsumował z apetytem jakiś czas wcześniej. 

Przyjrzał się uważnie napisom na furgonetce. Były to jedne z tych ma­

gnetycznych liter, które można łatwo zdjąć z karoserii, gdyby zaszła taka 

potrzeba. 

Wszedł na wiodące do wejścia schody umieszczone między różowymi 

kamiennymi filarami. Wnętrze domu nie było już tak całkowicie różowe, 

jak kiedyś, gdyż podłogi z różowego marmuru i dywany zdobione wzo­

rem z wielkich różowych magnolii zostały zasłonięte ochronną folią. To 

samo odnosiło się do mebli. Niestety ciągle jeszcze można było podzi­

wiać różowe ściany i wysokie sufity w tym samym kolorze. 

Zobaczył Zoe, która dopadła nieszczęsnego malarza tuż koło szafy na 

ubrania. Nie sprawiała już wrażenia zachwyconej. Przeciwnie, wygląda­

ła na poirytowaną. 

Malarz patrzył na nią ze zrozpaczoną miną. Miał na sobie nieskazitel­

nie biały kombinezon roboczy. Jasne, przystrzyżone z wojskową precy­

zją włosy wystawały spod nowiutkiej białej czapeczki. Wzmacniające 

koktajle proteinowe rzeczywiście działają, zauważył Ethan w duchu. Fa­

cet był potężny, miał ponad metr osiemdziesiąt wzrostu. Szeroka klatka 

piersiowa i umięśniony kark zdradzały wytężoną pracę na siłowni. Góro­

wał nad Zoe, ona jednak zdawała się tego nie zauważać. Była zbyt zajęta 

robieniem awantury. 

- Co to znaczy, że przyjechał pan tylko zostawić rzeczy? - spytała, 

blokując mu drogę do frontowych drzwi. - Treacher na pewno przysłał 

pana do pomalowania kuchni. 

- Przykro mi, proszę pani. 

Malarz spojrzał na Ethana ponad jej głową, błagając go wzrokiem o zro­

zumienie i pomoc. Ethan założył ręce na piersi, oparł się ramieniem o ró­

żową ścianę i lekko potrząsnął głową. Było mu żal tego faceta, nie na tyle 

jednak, by miał ochotę włączyć się do tej wymiany zdań. 

Spojrzenie malarza stwardniało, kiedy pojął, że nie może liczyć na po­

moc ze strony Ethana. Zmarszczył brwi, zwracając się do Zoe, która stała 

przed nim niewzruszona jak skała. 

- Proszę posłuchać, wiem tylko, że mój szef kazał mi wstąpić tu po 

drodze z lunchu i zostawić drabinę i spryskiwacz. - Wskazał dłonią leżą­

ce na podłodze przedmioty. - To wszystko. Nie mogę tu dzisiaj zostać. 

Po południu pracuję gdzie indziej. 

- To znaczy gdzie? - spytała Zoe, spoglądając na niego podejrzliwie. -

W domu przy Desert View czy na Arroyo Grande? 

- Eee... przy Desert View. 

- Ma. Wiedziałam. Treacher mnie okłamał. Powiedział, że nie może 

zacząć prac w Nightwinds w tym tygodniu tylko dlatego, że musi naj­

pierw skończyć mój projekt na Arroyo Grande. A naprawdę potajemnie 

wysyła swoich pracowników na Desert View. To projekt Lindsey Voyle, 

czyż nic? 

- Nic mam pojęcia, proszę pani. - Malarz podjął nieudaną próbę omi­

nięcia jej i ucieczki z domu. 

Zoe stanowczo zagrodziła mu drogę, opierając ręce na biodrach. 

- Jeszcze zobaczymy. Mam umowę. 

- Nie wiem, jaki jest plan prac, proszę pani. Wiem tylko, że chyba się 

spóźnię. Hull mnie zwolni, jeśli zaraz nie będę na miejscu. 

- Cóż, proszę powiedzieć Hullowi i Treacherowi, że mówiłam poważ­

nie, rozmawiając z nimi przez telefon. Jeśli będą mnie tak traktować, spro­

wadzę wykonawców z Phoenix i już nigdy nie skorzystam z ich usług. 

- Oczywiście, proszę pani. - Malarz wyminął ją w końcu i spiesznie 

ruszył w stronę drzwi. - Wszystko powtórzę. 

- Czy Lindsey Voyle zaoferowała mu premię, żeby skończył jej pro­

jekt wcześniej? - zawołała za nim Zoe. - Założę się, że o to tutaj chodzi. 

To nielegalne. Pozwę was do sądu, jeśli zajdzie taka potrzeba. 

Malarz nie zwrócił uwagi na jej słowa, ale przed wyjściem przystanął 

na chwilę koło Ethana. 

- Pan jest właścicielem tego domu? 

- Owszem - odparł Ethan. 

- Rozumiem, dlaczego chce pan go przemalować. Wszystko różowe. 

- Zauważył to pan? 

- Taa... Może szef przyśle mnie tu pod koniec tygodnia. 

- Dobrze by było. Jak pan widzi, moja dekoratorka jest bardzo nieza­

dowolona. 

Malarz podniósł ręce, chwycił daszek swojej czapki i naciągnął ją moc-

niej na głowę. 

- Tak, proszę pana. To widać. 

- Nie opłaca się denerwować profesjonalistów. 

Malarz wyszedł z domu, zbiegł po schodach, wskoczył do białej furgo­

netki i szybko odjechał. 

Ethan spojrzał na Zoe, próbując się zorientować, w jakim jest nastroju. 

Gotowała się ze złości. Uświadomił sobie, że odnowienie Nightwinds 

stało się dla niej rodzajem obsesji. Sam nie wiedział, czy to dobrze, czy 

źle. 

- A więc... — zagaił neutralnym tonem. 

- Dwulicowy, kłamliwy kretyn. 

Najwyraźniej neutralny ton nie zdał egzaminu. 

- Mówisz o Hullu, Treacherze, malarzu, który właśnie nas pożegnał, 

czy o mnie? 

- O Treacherze. 

- Racja. - Ethan opuścił ręce i odsunął się od ściany. - A teraz, kiedy 

już to ustaliliśmy, może pokażesz mi te próbki farb? 

Rozdział 16 

S

ingleton podniósł głowę, kiedy Bonnie stanęła w drzwiach tuż po 

pierwszej po południu. W księgarni nagle zrobiło się jaśniej. 

Zazwyczaj lubił panujący tu półmrok, tworzący atmosferę, która bar­

dzo odpowiadała jemu i jego zbiorom starych i rzadkich książek. Ostat­

nio jednak wnętrze wydawało mu się ciemniejsze niż dawniej, bo kiedy 

przychodziła Bonnie, wszystko się nagle rozjaśniało. Jakby wnosiła ze 

sobą światło pustynnego słońca. 

- Dostałam twoją wiadomość - powiedziała, kładąc na ladzie swoją 

torebkę i plastykowy pojemnik. -Nie mogę uwierzyć, że naprawdę uda­

ło ci się zdobyć tę prywatnie wydaną historię Whispering Springs. 

- Znalazłem ją w Internecie. - Singleton wyciągnął spod lady małą opra­

wioną w skórę książeczkę i otworzył ją na stronie tytułowej. - Historia zało­

żenia miasta Whispering Springs w Arizonie,

 spisana przez J.L. Creeka. 

- Cudownie. - Bonnie, podekscytowana, pochyliła się nad książką i za­

częła ostrożnie przewracać strony. - Słyszałam, że Towarzystwo Przyja­

ciół Biblioteki od lat poszukiwało tego wydania. Wszyscy będą zachwy­

ceni. To będzie wspaniałe uzupełnienie zbioru rzadkich ksiąg i manuskryp­

tów. 

- Cała przyjemność po mojej stronie. 

- Ile kosztowała? 

- Daj spokój. - Singleton wzruszył ramionami. 

Podniosła na niego wzrok i zmarszczyła brwi. 

- Nigdy nie przyszło mi do głowy, że mógłbyś ją ofiarować bibliotece. 

Zdaję sobie sprawę, że musiała być bardzo droga. Towarzystwo zapłaci 

ci za tę książkę. 

Singleton położył dłonie na ladzie. 

- Potraktuj to jako mój udział we wspieraniu lokalnej społeczności. 

- Jesteś bardzo hojny - uśmiechnęła się Bonnie. 

- Hej, od czasu do czasu stać mnie na obywatelski uczynek. 

- Cóż, mam nadzieję, że przyjmiesz ten kawałek ciasta cytrynowego, 

jako symbol wdzięczności biblioteki publicznej. -Bonnie przesunęła pla­

stykowy pojemnik w stronę Singletona. 

- Ciasto cytrynowe? Jedno z moich ulubionych. - Podniósł wieczko 

i wciągnął w nozdrza apetyczny aromat. - O rany. To jeden z najpiękniej­

szych widoków we wszechświecie. Jestem w pełni usatysfakcjonowany 

rewanżem za książkę. 

Bonnie wydawała się zadowolona. 

- Trzymaj je w lodówce, dopóki nie przyjdzie ci na nie ochota. 

- Och, mam dla ciebie dobrą wiadomość. Chyba nie zdążę włożyć tych 

pyszności do lodówki. 

Sięgnął pod ladę, wyciągnął jeden z plastykowych widelczyków, które 

zostały z zamawianych na wynos potraw, i odkroił nim wielki kawał ciasta. 

Jadł powoli, delektując się jego smakiem. 

- Przepyszne - oznajmił, kiedy już przełknął. 

- Dziękuję. Wiesz, Jeff i Theo nigdy nie okazują zachwytu w taki spo­

sób. Zazwyczaj najpierw wydłubują kawałki owoców z wierzchu i pró­

bują używać ich jako amunicji, a dopiero potem zjadają resztę. 

- Daj im kilka lat. Ich kubki smakowe nie sąjeszcze w pełni rozwinięte. 

- Więc twoim zdaniem jest nadzieja, że nauczą się kiedyś jeść jak cy­

wilizowane istoty ludzkie? 

- Tego nie wiem, na pewno w końcu dojdą do wniosku, że owoce po­

winny trafiać do buzi razem z ciastem. 

- Już nie mogę się doczekać tej chwili, a na razie cieszę się, że ciasto 

ci smakuje. - Spojrzała na zegarek. - Ethan jest na górze? 

- Niestety, niedawno wyszedł. - Singleton wbił widelczyk w ciasto. -

Pojechał do Nightwinds ze swoją projektantką wnętrz. 

- Aha. - Bonnie zrobiła zabawną minę. - Może i dobrze, że go nie 

zastałam. Zawsze jest trochę drażliwy przed i po tych spotkaniach z Zoe. 

- Zoe też się denerwuje, kiedy mają rozmawiać o wystroju domu. 

Twierdzi, że Ethan jest uparty i nie znosi zmian, nie mówiąc już o tym, że 

chce na wszystkim oszczędzać. 

- Wiem, że lubi trzymać się raz ustalonego budżetu, ale Zoe ma duże 

doświadczenie. Jestem pewna, że wie, jak obniżyć koszty. 

Singleton odkroił sobie kolejny kawałek ciasta. 

- Nie sądzę, żeby Ethan naprawdę przejmował się budżetem. Podej­

rzewam, że to tylko wymówka. 

- To znaczy? 

- Powiedziałem Zoe, że moim zdaniem Ethanowi pomysł odnowienia 

domu kojarzy się z jego bankructwem w Los Angeles. 

- A to z kolei już zawsze będzie mu przypominało o śmierci Drew-

westchnęła Bonnie. - Do tego właśnie minęła trzecia rocznica dnia, w któ­

rym odkrył miejsce, gdzie zabójca zakopał ciało mojego męża. Nic dziw­

nego, że jest taki nerwowy. Może to nie był najlepszy pomysł, żeby odna­

wiać dom właśnie w listopadzie. 

- Lepiej by było, gdyby zaczekali z tym do nowego roku. Ale pewnie 

sądzili, że to im dobrze zrobi. Mają coś, w co mogą się wspólnie zaanga­

żować. Ale zamiast tego bez przerwy się kłócą. 

Bonnie szeroko otworzyła oczy. 

- Myślisz, że to projekcja? Że dla nich obojga remont domu symboli­

zuje wszystkie wątpliwości i lęki związane z małżeństwem? 

- Nie jestem psychiatrą, ale to możliwe. 

Spojrzał smętnie na resztki ciasta, które przylgnęły do dna pojemnika, i do­

szedł do wniosku, że są zbyt małe, by możnaje było wyjąć widelcem. Zaczął 

się zastanawiać, co też pomyślałaby o nim Bonnie, gdyby polizał palec i w ten 

sposób wydostał ostatnie okruchy. Pewnie nie byłaby zachwycona. 

- Od śmierci Drew listopad jest dla nas wszystkich ciężkim miesią­

cem - powiedziała Bonnie w zamyśleniu. - A naprawdę sądziłam, że 

w tym roku będzie już lepiej. I jest lepiej, dla mnie i dla Theo. Ale Ethan 

ma znowu te huśtawki nastrojów, a Jeff zachowuje się jeszcze gorzej niż 

w zeszłym roku. 

Singleton z żalem zamknął pojemnik po cieście. 

- Jeff nie pogodził się z tym, co się stało? 

Bonnie kiwnęła głową. 

- Na początku miesiąca poprosił mnie, żebym pokazała mu jeden z al­

bumów ze zdjęciami ojca. Zabrał go do swojego pokoju. Kiedy tam we­

szłam, siedział wpatrzony w jedną z fotografii. Zapytałam go, czy nie 

chce porozmawiać o swoim tacie. 

- Co ci odpowiedział? 

- Że nie i zamknął album. - Potrząsnęła głową. - Sama nie wiem. Może 

przeprowadzka do Whispering Springs była dla niego zbyt dużym stre­

sem. 

- Podobno przeprowadzki zawsze są stresujące. 

- Wiem - urwała. - Ale dalej uważam, że decyzja, by rozpocząć tu 

nowe życie, była słuszna. Wszyscy musieliśmy się wynieść z Los Ange­

les, łącznie z Ethanem. 

- Każdy z naszej paczki przyjechał tu, żeby zacząć od nowa. Ty, chłop­

cy, Ethan, Zoe i Arcadia. Nawet Harry i ja. 

Bonnie uniosła brwi ze zdumienia. 

- Ty także? 

- Oczywiście. 

- A dlaczego? 

- Cóż, moja żona doszła do wniosku, że nie chce mieć dzieci. Odeszła 

ode mnie i poślubiła innego faceta, który lepiej rozumiał jej potrzeby. 

W tym samym czasie zarząd firmy, w której pracowałem, postanowił 

zwiększyć zyski, zlecając mi wykonanie usług na rzecz klienta, który mógł 

sporo zapłacić, chociaż ten rodzaj badań zupełnie mnie nie interesował. -

Wzruszył ramionami. - Pomyślałem więc, że pora zmienić otoczenie. 

- I wylądowałeś w Whispering Springs. Ta część zachodu zawsze była 

dobrym miejscem, by zacząć wszystko od początku. 

- Tak. Wszyscy mamy ten zamiar. I uda nam się to. - Wręczył jej Hi­

storią Whispering Springs.

 - Nie martw się o Jeffa. Pewnego dnia i on 

będzie gotów pogrzebać złe wspomnienia. 

Jej palce musnęły jego dłoń, kiedy brała książkę do ręki. 

- Dziękuję. 

Singleton pokiwał głową i patrzył, jak wychodzi z księgarni. Kiedy 

zamknęła za sobą drzwi, znowu zrobiło się ciemno. 

Rozdział 1 7 

S

chody prowadzące do biura Truax Investigations, które służyły jako 

swego rodzaju system wczesnego ostrzegania, zaskrzypiały tuż przed 

dziesiątą następnego ranka. Ethan nasłuchiwał uważnie. Zawsze dla za­

bawy analizował kroki osoby wchodzącej do jego biura. Uważał, że to 

dobre ćwiczenie dla kogoś z jego branży. 

Jego zdaniem obecnie detektywi za bardzo polegająna Internecie i zdo­

byczach technologii. Staroświeckim metodom rodem z opowiadań o Sher-

locku Holmesie groziło zapomnienie. 

Ktoś powinien podtrzymywać tradycję. 

Kroki, którym się teraz przysłuchiwał, nie były krótkie, lekkie i szyb­

kie, więc nie była to Zoe. Nie słyszał też tupotu sportowych butów, które 

zwykle zwiastowały pojawienie się Jeffa i Theo. Nie był to również miękki, 

posuwisty chód Bonnie. 

Mężczyzna, bez wątpienia. Stanowczy. Zdecydowany. Jeden z tych, 

którzy zawsze wiedzą, czego chcą, i zwykle to osiągają. Listonosz albo 

nowy klient. 

Ethan nie oczekiwał żadnej przesyłki. 

Odłożył żółty zeszyt, w którym zapisywał uwagi dotyczące sprawy 

Kirwana, i zdjął stopy z biurka. Lepiej, żeby wchodzący nie odniósł wra­

żenia, że trafił na detektywa, który o dziesiątej rano w środku tygodnia 

nie ma nic do roboty. 

W lustrze, strategicznie umieszczonym na ścianie, pojawiło się odbicie 

wysokiego mężczyzny, który właśnie wszedł do pierwszego pokoju. Miał 

szpakowate, krótko ostrzyżone włosy. Nie nosił brązowego uniformu, więc 

na pewno nie był to listonosz. Jego spodnie i sportowa koszula wygląda­

ły na bardzo drogie. 

Jest w końcu asem wśród detektywów, no nie? 

Ethan wstał i podszedł do drzwi. Mężczyzna stał tyłem do niego, pa­

trząc w stronę dużego biurka pod oknem. Pewnie zdążył już zauważyć, 

że nie siedzi za nim sekretarka. 

- Powiedziałbym panu, że moja sekretarka wyszła właśnie na kawę, 

ale prawda jest taka, że jeszcze nikogo nie zatrudniłem na to stanowisko. 

W czym mogę panu pomóc? 

Mężczyzna odwrócił się szybko i zlustrował Ethana spojrzeniem chłod­

nych, ciemnych oczu. 

- Pan Truax, jak sądzę? 

- Ethan Truax. - Ethan wyciągnął rękę. 

- Doug Valdez. - Doug uścisnął dłoń Ethana z tą samą stanowczością, 

z jaką wchodził na schody. 

- To pan jest prezesem CEO i Valdez Electronics? 

- Tak. 

Ethan miał ochotę zagwizdać. Doug Valdez należał do śmietanki miej­

scowego biznesu. W tym roku wybrano go też na przewodniczącego Zrze­

szenia Producentów Whispering Springs. 

Innymi słowy, klient, o jakim można marzyć. 

Ethan miał, prawdę mówiąc, wielu takich klientów, kiedy pracował 

w Los Angeles. Ale to nie było Los Angeles, a Ethan nie prowadził już 

dużej firmy świadczącej usługi detektywistyczne, która przyciągała ludzi 

pokroju Douga Valdeza. 

W Whispering Springs tacy klienci zwykle wybierali Radnora. 

Więc co właściwie Valdez tu robi? 

- Poleciła mi pana Katherine Compton - powiedział Valdez. 

A więc przyszedł z polecenia. W tym biznesie najwyraźniej nic się nie 

zmieniło. 

- Proszę wejść i usiąść. - Ethan odsunął się od drzwi. 

Doug wszedł do biura i usiadł na jednym z dwóch foteli. Nie był zbyt 

rosłym mężczyzną, ale wbrew opinii Zoe, wielki fotel wcale go nie przy­

tłoczył. 

Doug rozejrzał się po pokoju i uśmiechnął się. 

- Zupełnie jak w starej powieści kryminalnej. No, może z wyjątkiem 

komputera. 

- Odziedziczyłem to biuro po moim wuju Victorze, który otworzył tu 

interes kilkadziesiąt lat temu, w innym stuleciu. Obawiam się, że miał on 

bardzo romantyczne spojrzenie na tę profesję. 

Doug uniósł jedną brew. 

- Pan ma inne spojrzenie, jak rozumiem? 

- Nie stać mnie na romantyzm. Muszę się z tego utrzymać. Takie po­

dejście raczej wyklucza sentymenty. - Ethan usiadł za biurkiem. - Co 

mogę dla pana zrobić? 

- Mam problemy z moim działem transportu i odbioru. W ciągu ostat­

nich trzech miesięcy ponieśliśmy większe straty niż dotychczas. Nie są 

olbrzymie, ale ta tendencja się utrzymuje. Moja ochrona nie umie wyja­

śnić tego, co się dzieje. Chciałbym, żeby pan trochę się tam rozejrzał. 

Może panu uda się to odkryć. 

- Mogę spróbować - odparł Ethan. -Ale zanim przejdziemy do szcze­

gółów, chciałbym zadać panu pytanie. 

- Chce pan wiedzieć, dlaczego nie poszedłem z tym do Radnora? 

- Wydawało mi się, że to oni opracowali dla pana system ochrony. 

- Ma pan rację. Eksperci od Radnora dokonali szczegółowej analizy 

operacji mojej firmy, spisali swoje spostrzeżenia, a następnie opracowali 

bardzo długą listę kosztownych zaleceń, do których się stosujemy. 

- Rozumiem - powiedział Ethan i umilkł. Czasami przedłużająca się 

cisza skłaniała ludzi do wynurzeń. 

Ale Doug nie należał do osób podatnych na tę taktykę. Bardzo ostroż­

nie dobierał słowa, zastanawiając się, ile i jak powiedzieć. 

- Chcę, żeby zajął się tym ktoś spoza firmy. 

- Rozumiem. - Ethan otworzył szufladę, wyjął z niej nowy notatnik 

i wziął do ręki długopis. - Innymi słowy sądzi pan, że ktoś z ochrony jest 

w to zamieszany. 

- Tak mi się wydaje. A biorąc pod uwagę, że to Radnor wybrał i spraw­

dził dla nas pracowników ochrony, wolałbym nie zwracać się do nich 

z tym problemem. 

- Więc chodzi panu o audyt systemu ochrony. 

- Audyt. - Doug był wyraźnie zadowolony, słysząc to słowo. - Tak, 

właśnie o to mi chodzi. Może jedna osoba z zewnątrz dostrzeże coś, co 

umyka uwadze zorganizowanego zespołu, zwłaszcza jeśli ten zespół nie 

jest zainteresowany wyszukiwaniem problemów, które mogłyby źle świad­

czyć o usługach Radnor. 

Czterdzieści minut później Doug wypisał czek, uścisnął dłoń Ethana 

po raz drugi i wyszedł z biura. 

Ethan odprowadził go do drzwi i wrócił do swojego biurka. Siedział 

tam przez chwilę, wpatrując się w czek, opiewający na bardzo interesują­

cą kwotę. Była to największa sprawa, jaką dostał, odkąd przeprowadził 

się do Whispering Springs. 

Podniósł słuchawkę telefonu. Zoe odebrała po pierwszym sygnale. 

- Enhanced Interiors. - Była uprzejma i profesjonalna, ale wydawała 

się trochę roztargniona. - Mówi Zoe Truax. 

Zoe Truax. Podobało mu się brzmienie tych słów. 

- Doug Valdez z Valdez Electronics wszedł przed chwilą do mojego 

biura i wręczył mi bardzo wysoką zaliczkę. Chce, żebym zajął się proble­

mami w jego dziale transportu. 

- Ethan, to cudownie - odparła entuzjastycznie. Roztargnienie znik­

nęło z jej głosu. - Gratuluję. 

- Zawdzięczam to Katherine Compton. To ona mu mnie poleciła. 

- Zrobiła to, co należało - powiedziała Zoe lojalnie. - Wykonałeś dla 

niej kawał dobrej roboty, a co więcej, zrobiłeś to bardzo dyskretnie. Żad­

ne krępujące szczegóły nie dostały się do publicznej wiadomości. Biorąc 

pod uwagę, że sypiała z tym okropnym Morrowem, mogłoby to być dla 

niej upokarzające. Na pewno jest ci bardzo wdzięczna. 

- Prawdę mówiąc, zastanawiałem się, czy nie będzie chciała zabić 

posłańca, który przyniósł jej złe wieści. 

- Najwyraźniej nie ma do ciebie pretensji o to, że tak źle oceniła tego 

człowieka. Pewnie właśnie dlatego, że uczy się na swoich błędach, tak 

sprawnie zarządza firmą. Wiesz co? Trzeba to uczcić. Chodźmy dzisiaj 

na kolację. Tym razem nie całą paczką. Tylko my dwoje. 

Ethan nagle poczuł się jeszcze lepiej niż kilka minut wcześniej, kiedy 

Valdez wypisywał czek. Wyjście na kolację we dwoje dla uczczenia drob­

nego osobistego osiągnięcia to coś, co robią małżeństwa. 

- Dobra myśl - powiedział. - Ale jest jeden problem. 

- Jaki? 

- Jeszcze nie rozwiązałem tej sprawy. - Ethan zastukał brzegiem cze­

ku o blat biurka, -Nawet nie zacząłem śledztwa. Uroczysta kolacja była­

by chyba trochę przedwczesna. 

- Bzdura. Rozwiążesz tę sprawę. Zawsze ci się udaje, pamiętasz? Więc 

idziemy dzisiaj na kolację. Ty stawiasz, oczywiście, bo to ty dostałeś czek. 

- W porządku - uśmiechnął się Ethan. - Ale w takim razie to ja wy­

bieram restaurację. 

- Jasne. Byleby to nie była pizzeria. Kiedy wychodzimy z całą pacz­

ką, zawsze jemy pizzę. 

- To dlatego, że Jeff i Theo są od niej uzależnieni. Uważają, że pizza 

zawiera wszystkie składniki niezbędne do podtrzymania życia. 

- Nie ośmieliłabym się polemizować z takimi ekspertami w dziedzi­

nie żywienia, ale myślę, że czasem można sobie pozwolić na odrobinę 

szaleństwa. Chodźmy gdzieś, gdzie dają prawdziwe serwetki. 

- Interesujący pomysł. Niech pomyślę. To ważna decyzja. 

- Czekam na niespodziankę. 

Ethan odłożył słuchawkę i spojrzał na czek. Miło móc zadzwonić 

w środku dnia do żony i podzielić się z nią dobrą wiadomością. 

Jeszcze przyjemniej słyszeć w jej głosie entuzjazm i pewność, kiedy 

mówi: „Rozwiążesz tę sprawę. Zawsze ci się udaje". 

Dobrze wiedzieć, że Zoe w niego wierzy - a przynajmniej w jego za­

wodowe kompetencje. 

Wyciągnął cienką książkę telefoniczną Whispering Springs i odszukał 

restauracje. Małe miasto, gdzie niewiele się dzieje. Lista restauracji, w któ­

rych obok nakrycia kładą serwetki z materiału, była raczej krótka. 

Przeglądając ją, uświadomił sobie, że tak naprawdę szuka takiego miej­

sca, gdzie zabiera się kobietę, żeby zrobić na niej wrażenie. 

Rozdział 18 

W

ybrał restaurację w Las Estrellas. Można by się wprawdzie spie­

rać o to, czy mają tam najlepszą kuchnię, ale jeśli chodzi o klasę 

i elegancką atmosferę, żadna nie mogła się z nią równać. Ceny zdawały się 

to potwierdzać. Ale co tam, pomyślał, za tę kolację zapłaci Doug Valdez. 

Wytworne wnętrze jaśniało od białych jak śnieg obrusów, lśniących 

kryształów i srebrnej zastawy. Lniane serwetki zostały zwinięte w fanta­

zyjne kształty egzotycznych kwiatów. W tle słychać było przyciszoną 

muzykę. W przyćmionym świetle krążyli kelnerzy w eleganckich czar­

no-białych strojach. 

Zajął stolik przy oszklonej ścianie, za którą rozciągało się okryte teraz 

mrokiem nocy pole golfowe, a za nim góry. Po zmierzchu nie było oczywi­

ście widać ani zieleni golfowej darni, ani wystrzępionych szczytów na ho­

ryzoncie. Chodziło jednak o zasadę. Wszyscy wiedzieli, że pole i góry są 

gdzieś tam w oddali, i za samą tę świadomość trzeba było słono zapłacić. 

Takie rzeczy robi się na prawdziwych randkach, takich, na jakie Ethan 

i Zoe nie mieli czasu przed swoim ślubem w Las Vegas. Pośpiech pozbawił 

ich fazy zalotów, należącej do tradycyjnego rytuału przedmałżeńskiego. 

Zoe zamknęła menu i spojrzała na Ethana. 

- Wezmę pasta nicoise i sałatkę romańską. A ty? 

Ethan nie był w stanie oderwać od niej wzroku. W świetle świec wy­

glądała tajemniczo, uwodzicielsko i bardzo szykownie. Włożyła na tę 

okazję czerwoną sukienkę odsłaniającą ramiona, a włosy zebrała w ele­

gancki kok. W jej uszach migotały złote kolczyki. 

Zmusił się w końcu do przeczytania menu. 

- Nie mam ochoty na pasta nicoise. Nie wygląda na coś, czym żywią 

się wytrawni detektywi. 

- Ale pewnie jest lepsze niż quiche. 

- Tak, ale brzmi niepoważnie. 

- Może. - Zoe upiła mały łyk swojego chardonnay i postawiła kieli­

szek na stoliku. - Mam nadzieję, że nie masz ochoty na stek. 

- Dlaczego nie? To Arizona, nie Kalifornia. Tutaj można jeść czerwo­

ne mięso, nie wywołując paniki w całej restauracji. 

- Ja na pewno wpadłabym w panikę. Czytałeś ten artykuł o zagroże­

niach, jakie niesie ze sobą spożywanie zbyt dużych ilości czerwonego mię­

sa? Wycięłam go dla ciebie z gazety i podkreśliłam ważniejsze części. 

Ethan pomyślał o wycinku, który znalazł kilka dni temu wsunięty pod 

notatnik na swoim biurku. 

- Oczywiście. Umieściłem go nawet w swoim archiwum, na wypadek 

gdybym go jeszcze potrzebował. 

W oczach Zoe błysnęły iskierki rozbawienia. 

- Przypomnij mi, żebym sprawdziła zawartość twojego kosza na śmieci. 

Ethan pozostawił jej słowa bez odpowiedzi i zamknął menu. 

- Spokojnie, nie mam zamiaru zamówić steku. Wezmę rybę z grilla. 

- Dobry wybór. 

Przy stoliku pojawił się kelner. Przyjął zamówienie, niczego nie notu­

jąc. Kelnerzy z dobrą pamięcią także świadczą o klasie restauracji, po­

myślał Ethan. 

Zoe podniosła kieliszek i stuknęła nim lekko o kieliszek Ethana. 

- Za twojego nowego klienta. 

- Chętnie wypiję jego zdrowie. 

Oboje wypili nieco wina i odstawili kieliszki na stolik. Zoe lekko zmarsz­

czyła brwi. 

- Nie sądzisz, że Nelson Radnor będzie wściekły, kiedy się dowie, że 

masz przeprowadzić audyt systemu ochrony, któiy stworzył? 

- Nie będzie zachwycony, ale to profesjonalista, a biznes to biznes. 

- Tym się zajmowałeś w Los Angeles, prawda? Systemami ochrony 

dla dużych firm. 

- Owszem. - Ethan wziął kawałek chrupiącego ciemnego chleba, któ­

iy kelner postawił na stole. - Prawdę mówiąc, specjalnie za tym nie tęsk­

nię i nie mam zamiaru konkurować z Radnorem. W tym mieście nie ma 

miejsca na dwie duże firmy zajmujące się tą samą branżą. Ale od czasu 

do czasu klient pokroju Katherine Compton czy Douga Valdeza będzie 

mile widziany. 

- Tak, to dobrze wpłynie na wizerunek Truax Investigations i stan konta. 

- Uhm. 

Ethan czuł, że Zoe nie uważa go za osobę, która wkłada wystarczająco 

dużo energii w odniesienie sukcesu. W Los Angeles przez jakiś czas za­

rabiał większe pieniądze, ale działalność jego firmy skończyła się kata­

strofą. Podobnie jak jego trzy poprzednie małżeństwa. 

Zdawał sobie sprawę z faktu, że pierwszy mąż Zoe pochodził z boga­

tej, wpływowej rodziny. I chociaż nie była ona w najlepszych stosunkach 

ze swoimi teściami, posiadała spory pakiet akcji Cleland Cage Inc. Jeśli 

ta firma utrzyma się na dotychczasowym poziomie jeszcze przez kilka 

lat, Zoe będzie miała szansę zbić pokaźny majątek. 

Jemu natomiast Truax Investigations może przynosić przyzwoity do­

chód, ale nic poza tym. Prawdopodobieństwo, że będzie kiedyś bogaty, 

praktycznie równało się zeru. 

Kiedy na stole pojawiły się przystawki, Zoe chwyciła widelec i z entu­

zjazmem zabrała się do swojej sałatki. 

- Wiesz - powiedziała - najbardziej podziwiam w tobie to, że umiałeś 

zdecydować, co jest dla ciebie ważne, a co nie. 

Słowo „podziwiam" trochę go zaniepokoiło. Wyrażało szacunek, ale 

i pewien dystans. Podziwia się oddanych swojej pracy lekarzy, nauczy­

cieli i piłkarzy - z daleka. 

- Tak, no cóż, czasami po prostu nie miałem wyboru. 

Zoe potrząsnęła głową. 

- Niezupełnie. Mógłbyś konkurować z Radnorem, gdybyś naprawdę 

tego chciał. Ale zarządzając tak dużą firmą, nie mógłbyś mieć nad wszyst­

kim kontroli. 

Ethan wzruszył ramionami. Miała rację. 

- Ty masz teraz inne cele i priorytety - dodała. 

Ethan skrzywił się lekko. 

- Nie powinienem tego mówić, bo nie bardzo licuje to z wizerunkiem 

człowieka z wizją, ale prawda jest taka, że zazwyczaj nie myślę w kate­

goriach celów i priorytetów. 

- Wiem. Ty po prostu robisz co trzeba. 

Ethan nie był pewny, czy to przypadkiem nie znaczy, że brak mu wy­

obraźni. 

- W porządku, zgodzę się z tym, że robię swoje, krok po kroku, od 

początku do końca, ale wiesz, nie wszyscy możemy być błyskotliwymi 

projektantami wnętrz. 

Zoe nie zwróciła uwagi na ten kiepski żart. Siedziała, obracając w dłoni 

kieliszek z winem i przyglądając się grze światła w rżniętym krysztale. 

- Podejmujesz zobowiązania i dotrzymujesz ich, bez względu na cenę, 

jaką musisz za to zapłacić. 

Ethan nie miał pojęcia, dokąd zmierza ta rozmowa, i był pewien, że nie 

chce się tego dowiedzieć. To miała być randka. Ostatnią rzeczą, jakiej 

sobie życzył, było ujawnienie faktu, że brak mu długoterminowych ce­

lów zawodowych. Nadszedł czas, by skierować rozmowę na inne tory. 

Wybrał bezpieczny temat. 

- Jak ci idzie w bibliotece? - zapytał. 

Nagle wydało mu się, jakby pojawiła się między nimi zasłona. Spojrzał 

Zoe w oczy i zrozumiał, że ona ma przed nim sekrety. Na chwilę serce 

przestało mu bić. Gdyby to była inna kobieta, zacząłby podejrzewać, że 

ma romans. Ale to była Zoe. 

- Dobrze - odparła trochę zbyt lekko. - Jak po maśle. 

Zdecydowanie coś tu było nie tak. Może miało to jakiś związek z jej 

przeszłością. 

Postanowił spróbować bardziej subtelnego podejścia. 

- Brakuje ci czasem twojej dawnej pracy? - spytał ostrożnie. 

- W muzeum? - Potrząsnęła głową. - Nie. Ale wiele z tego, czego się 

tam nauczyłam o wystawianiu dzieł sztuki i antyków, bardzo mi się teraz 

przydaje. Większość moich klientów to kolekcjonerzy. Często chcą, żeby 

przedmioty z ich zbiorów były częścią wystroju domów. 

To tyle jeśli chodzi o subtelność. Najwyraźniej nie miała ochoty zwie­

rzyć mu się ze swoich tajemnic. A on może wcale nie chciał ich poznać. 

Wiedział jednak, że w końcu będzie zmuszony rozwiązać zagadkę, która 

kryła się w jej oczach, nawet gdyby dla niego miało to oznaczać katastro­

fę. Krok za krokiem, od początku do końca. 

Jeszcze chwilę siedzieli przy kawie. Tuż po dziesiątej Ethan sięgnął po 

swój portfel i wyciągnął kartę kredytową. 

Opuścili restaurację i mijając bar oraz przestronny hotelowy hol, zanu­

rzyli się w chłodne, nocne powietrze pustyni. Kiedy tylko wyszli z kręgu 

światła, czarne niebo rozjarzyło się gwiazdami. 

Zoe otuliła ramiona szalem. 

- To był cudowny wieczór. Wiesz, naprawdę powinniśmy robić to czę­

ściej. 

- Zabawne, że o tym wspomniałaś. - Ethan wyjął z kieszeni kluczyki 

do samochodu. - Myślałem dokładnie o tym samym. Właściwie nigdy 

nie chodziliśmy na randki... 

Usłyszał szybkie ciężkie kroki za plecami na chwilę przed tym, jak 

Dexter Morrow wrzasnął: 

- Truax! Ty sukinsynu! 

Cudowny wieczór dobiegł końca. Odwrócił się i spojrzał na zbliżają­

cego się do nich mężczyznę. 

- Nie mieszaj się do tego - powiedział do Zoe, nie odrywając wzroku 

od Morrowa. - Cokolwiek się stanie, nie próbuj się wtrącać. Jeśli sytu­

acja wymknie się spod kontroli, wracaj do hotelu. 

- Znasz go? - spytała Zoe szeptem. 

- Pozwól, że ci przedstawię Dextera Morrowa. 

Morrow najwyraźniej spędził większą część wieczoru w barze. Zionął 

oparami alkoholu na odległość kilku kroków. Niestety, nie zalał się w tru­

pa, pomyślał Ethan. Za to wypił tyle, żeby mu odbiło. 

- Widzę, że jednak nie opuścił pan miasta - powiedział do niego. 

Dexter zatrzymał się tuż przed Ethanem z rękami zaciśniętymi w pię­

ści. Jego twarz, wykrzywiona grymasem wściekłości, była prawdopodob­

nie czerwona jak burak, ale w ciemnościach nocy nie było tego dokładnie 

widać. 

- Nigdzie nie pojadę, dopóki mi nie przyjdzie na to ochota - wysa-

pał. — Na pewno nie pozwolę ci się wykurzyć z tego miasta. Wydaje ci 

się, że kim jesteś, ty draniu? Jakim prawem rujnujesz moje życie? 

- Zrujnowałem tylko twoje plany oskubania Katherine Compton -

powiedział Ethan spokojnie. - Obaj o tym wiemy. To już koniec. W ta­

kiej chwili odcinasz się od przeszłości i szukasz sobie innego celu, pa­

miętasz? Tu jesteś już skończony. 

- Skończę, jak będę tego chciał. - Dexter podniósł głos. - Słyszysz? 

To jeszcze nie jest koniec. 

- Jesteś pijany, Morrow. Wracaj do hotelu i wezwij taksówkę. 

- Przestań mi rozkazywać, ty pieprzony łazęgo! 

- Jeśli chcesz o tym porozmawiać, możesz przyjść jutro do mojego 

biura. 

- Nie mów mi, co mogę, a czego nie! Wszystko spieprzyłeś. Nie mia­

łeś prawa... 

- Słuchaj, Morrow... 

- Kochałem ją, a ty wszystko spieprzyłeś. Przez ciebie zwróciła się 

przeciwko mnie. Mówię ci, jeszcze mi za to zapłacisz. 

Zatoczył się i zamachnął pięścią. Ethan uniknął ciosu, przesuwając się 

nieznacznie w bok. Morrow, który ledwo trzymał się na nogach, stracił 

równowagę. Oparł się o stojącego obok mercedesa i potrząsnął głową, 

jakby próbując zrozumieć, co się stało. 

- To nie był dobry pomysł — powiedział Ethan. Kątem oka dostrzegł, 

że Zoe ruszyła w stronę hotelu, żeby sprowadzić pomoc. -Nie, Zoe. Jesz­

cze nie. 

Zoe zawahała się i przystanęła. 

- Ethan, on może być niebezpieczny. 

- Drań! - Morrow odepchnął się od samochodu i ruszył w stronę Etha-

na, szykując się do zadania kolejnego ciosu. 

Tym razem Ethan pozwolił mu się zbliżyć, po czym złapał go za prawe 

ramię i wykorzystując ciężar jego ciała, pociągnął go do przodu. Morrow 

potknął się i runął ciężko na chodnik. 

- Ethan? - spytała Zoe wyczekująco. 

- Nie - powiedział znowu. 

Posłuchała, wierząc, że dobrze ocenił sytuację, ale widział, że nie bar­

dzo jej się to podobało. 

Morrow usiadł i próbował się podnieść, ale bez powodzenia. Po dłuż­

szej chwili zdołał stanąć na czworakach. 

- Kiedy doszedłeś do wniosku, że jąkochasz? - spytał Ethan spokojnie. 

- Zamknij się - mruknął Morrow przez zaciśnięte zęby. 

- Podejrzewam, że tamtego dnia w hotelu, kiedy twój plan legł w gru­

zach. Gdy zrozumiałeś, że ten przekręt może cię bardzo dużo kosztować. 

- Ja naprawdę ją kocham - wyjęczał Morrow. 

- Może tak - powiedział Ethan - a może nie. Ale coś ci powiem, Mor­

row. Jej naprawdę na tobie zależało. Dostałeś od życia coś dobrego, ale 

sam to spieprzyłeś. Nie mogłeś oprzeć się pokusie. Ciężko zerwać ze 

starymi nawykami, co? 

Morrow zaczął łkać. 

- Chciałem z tego zrezygnować, wszystko odwołać. Ale wtedy ty się 

pojawiłeś. Proponowałeś kupę forsy za te dane. Pomyślałem, że cię wy­

stawię i wyjdę na bohatera. 

- To ładna historia. Na pewno teraz, patrząc wstecz, chciałbyś, żeby 

była prawdziwa. Może nawet zdołałeś to sobie wmówić. Ale to fikcja, 

Morrow. Ja to wiem i ty to wiesz. 

- Nie! 

- Chcesz coś zrobić dla Katherine? Jeśli tak, wyjedź z miasta, żeby 

nie musiała się bać, że wpadnie na ciebie w jakiejś knajpie. Zniknij z jej 

życia. Tylko tyle możesz dla niej zrobić. 

Morrow zdołał się wreszcie podnieść. Stał przez chwilę, chwiejąc się 

niepewnie, po czym bez słowa ruszył przed siebie. Jego przygarbione 

plecy mówiły same za siebie. 

Zoe ciaśniej otuliła się szalem. 

- Myślisz, że wezwie taksówkę? Chyba nie może prowadzić w tym 

stanie. 

- Nie, nie sądzę, żeby miał zamiar wezwać taksówkę. - Ethan, zrezy­

gnowany, wziął Zoe za rękę i zawrócił w stronę hotelu. - Lepiej popro­

szę kogoś, żeby to zrobił. Cholera. Nie znoszę spraw, które kończą się 

w ten sposób. 

Zoe uścisnęła jego dłoń. 

- Rozumiem. On jest naprawdę niebezpieczny. Może jednak powinie­

neś zgłosić to policji. 

Ethan tylko spojrzał na nią przeciągle. 

- W porządku - powiedziała. - Zawracanie głowy policji każdym pi­

janym idiotą jest niezgodne z kodeksem prywatnego detektywa. 

- Kodeks jest oczywiście bardzo istotny - odparł Ethan. - Ale jest jesz­

cze ważniejsza kwestia. Katherine Compton wynajęła mnie, bo chciała 

załatwić tę sprawę dyskretnie. 

- A zgłoszenie tego incydentu pociągnęłoby za sobą zainteresowanie 

prasy i cała ta sprawa znalazłaby się jutro w gazetach. 

- Kotku, urodziłaś się, by zostać żoną prywatnego detektywa. Dosko­

nale rozumiesz sytuację. 

- A jeśli on znowu spróbuje na ciebie napaść? 

- Wątpię. Tym razem po prostu znaleźliśmy się w niewłaściwym miej­

scu w niewłaściwym czasie. Morrow cały wieczór pił w tym barze, a my 

mieliśmy pecha, że akurat tu wybraliśmy się na kolację. Pewnie zoba­

czył, jak wychodzimy z restauracji i stąd to wszystko. Jutro zacznie nad 

tym myśleć i dojdzie do wniosku, że i tak miał dużo szczęścia. Nie, na 

nic więcej się nie odważy. 

Zoe nie wyglądała na przekonaną, ale nie zaprzeczyła. 

- Myślisz, że on ją naprawdę kochał? - spytała. 

- Nie. Myślę, że użala się nad sobą i sam zaczął wierzyć, że nie miał 

zamiaru okraść Katherine, bo rzeczywiście coś do niej czuł. 

- Dlatego o wszystko może obwiniać ciebie. 

- Zgadza się. 

Zoe ciągle wyglądała na zaniepokojoną. 

- Obiecaj mi, że będziesz ostrożny. 

- Rano wezmę dodatkową tabletkę witamin. 

Singleton wystawił głowę przez drzwi księgarni w chwili, gdy Ethan 

wyciągał listy ze skrzynki Truax Investigations, wiszącej w wąskim ko­

rytarzyku. 

- Jak ci się udała randka? - spytał. 

- Było wspaniale, dopóki nie wyszliśmy z restauracji. Dexter Morrow 

poszedł za nami z silnym postanowieniem wdeptania mnie w ziemię. 

- Jezu, tego właśnie nie znoszę w tych współczesnych randkach. Za­

kładasz krawat, bierzesz pożyczkę na pokrycie kosztów kolacji, a potem 

jakiś kretyn rujnuje romantyczną atmosferę, próbując ci obić twarz na 

oczach twojej dziewczyny. 

- Muszę przyznać, że Morrow istotnie zdołał zepsuć nam wieczór-

odparł Ethan, przeglądając wyciągnięte ze skrzynki katalogi i ulotki re­

klamowe. - Dobrze, że jesteśmy po ślubie, bo w przeciwnym razie pew­

nie wróciłbym do domu sam. 

Singleton przyjrzał mu się uważnie. 

- Ale wygląda na to, że nie wyrządził ci większej krzywdy. 

- Był tak pijany, że ledwo trzymał się na nogach. Recepcjonista wy­

słał go do domu taksówką. 

- Dzisiaj pewnie nie jest usposobiony do ciebie przyjaźniej niż wczo­

raj wieczorem. - Singleton zmarszczył brwi w wyrazie zatroskania. -

Lepiej uważaj. 

Ethan wyrzucił do śmieci wszystko, poza katalogiem sprzętu ogrodni­

czego, i zaczął wchodzić po schodach. 

- Faceci w typie Morrowa to oportuniści. Na ogół unikają fizycznego 

zagrożenia. Wątpię więc, żeby znowu chciał mnie zaatakować, ale gdyby 

tak się stało, jestem przygotowany. 

- To znaczy? 

Ethan potrząsnął łańcuszkiem do kluczy, który dostał od Zoe. 

- Dmuchnę gwizdkiem i zaświecę mu w oczy moją nową latarką. 

- Tak, to powinno zadziałać - powiedział Singleton. - Wiesz, chyba 

sam kupię sobie coś takiego. 

Rozdział 19 

P

o południu na basenie Zoe wyciągnęła ramiona wzdłuż obramowania 

. wanny z jacuzzi i zanurzyła się w spienionej wodzie. 

- Chyba mi to nie wychodzi. 

- Co tym razem? - spytała Bonnie. - Znowu kupiłaś jakiś gadżet dla 

Ethana? Sznurową drabinkę, którą można spuścić z okna w razie pożaru? 

W oczach Arcadii błysnęło rozbawienie. 

- A może jeden z tych portfeli na szyję, które w czasie podróży można 

schować pod koszulą? 

Zoe, upokorzona, zanurzyła się w wodzie aż po brodę. 

Tylko Arcadia należała do tego ekskluzywnego klubu fitness, ale wy­

dawało się, że mogła zapraszać do niego nieograniczoną liczbę gości. 

Korzystała z tego prawa często, zabierając ze sobą Bonnie i Zoe. 

- Nie o to chodzi - powiedziała Zoe. - Rano zrobiłam sobie przerwę 

i poszłam do drogerii. 

- Ach tak - mruknęła Arcadia ze zrozumieniem. - Kupiłaś mu krem 

z wyższym filtrem słonecznym, prawda? W ubiegłym tygodniu to była 

trzydziestka piątka, o ile sobie przypominam. Jaki wzięłaś tym razem? 

- Czterdzieści osiem - wyznała Zoe. - Daje stuprocentową ochronę 

przed szkodliwym promieniowaniem, a poza tym jest wodoodporny. 

Arcadia wzniosła oczy do nieba. 

- Lekarze uważają, że na co dzień zupełnie wystarcza piętnastka albo 

trzydziestka. 

- Zwłaszcza w listopadzie -dodała Bonnie sucho. -Zresztą Ethan nie 

przepada za opalaniem. 

- Wiem - mruknęła Zoe. - Na pewno myśli, że mam obsesję na tym 

punkcie. I chyba tak jest, prawda? 

- Może - odparła Arcadia. -Ale to całkowicie zrozumiałe w tych oko­

licznościach. 

Zoe zmarszczyła brwi. 

- W jakich okolicznościach? 

- Wyszłaś za człowieka, który czasem ryzykuje własnym życiem. -

Arcadia leniwie poruszyła dłonią w wodzie. - Martwisz się o niego, więc 

kompensujesz to sobie, starając się zapewnić mu maksymalną ochronę 

tam, gdzie tylko możesz. To naturalne. 

- Racja - przyznała Bonnie. — Ja jestem taka sama, jeśli chodzi o chłop­

ców. Przejmuję się wszystkim i robię za dużo szumu. 

- Tak jak ja - westchnęła Zoe. - Robię za dużo szumu. Ethan w końcu 

będzie miał tego dość. 

Bonnie spojrzała na nią w zamyśleniu. 

- Nie byłabym tego taka pewna. Do tej pory nikt się o niego nie trosz­

czył. Jego trzy poprzednie żony zupełnie się nim nie przejmowały, wiem 

coś o tym. Może nawet sprawia mu to przyjemność. 

- Na pewno wyznaczy jakieś granice, kiedy balsam przeciwsłoneczny 

zaleje mu broń - dodała Arcadia. 

Rozdział 20 

G

łupia gra. - Jeff wyłączył komputer. - Głupia, kretyńska gra. Niena­

widzę jej. - Odsunął klawiaturę, wstał i ruszył wzdłuż półek ze sta­

rymi książkami. Zatrzymał się w drzwiach małego biura i spojrzał gniew­

nie na Singletona. -Nie masz innych? 

- Obawiam się, że nie. - Singleton oderwał wzrok od internetowego 

katalogu antykwarycznego, w którym miał nadzieję znaleźć zaginiony 

rękopis Kirwana. - Ale jeśli istotnie tak bardzo się nudzisz, możesz za­

cząć odrabiać zadanie domowe. 

- Nie cierpię zadań domowych. Chcę do domu. 

- Dochodzi czwarta. Twoja mama wkrótce wyjdzie z klubu i przyje­

dzie tu po ciebie. 

- Żałuję, że nie poszedłem z Theo i wujkiem Ethanem zobaczyć, jak 

mechanicy zmieniają olej w samochodzie. 

- Sam chciałeś tu zostać. 

- Bo wymiana oleju wydawała mi się nudna. - Jeff nachmurzył się 

jeszcze bardziej. - Ale tu też jest nudno. 

To już trzeci czy czwarty raz w tym tygodniu Jeff wolał spędzić popo­

łudnie w księgarni, podczas gdy Bonnie załatwiała swoje sprawy na mie­

ście. Zazwyczaj dzielił wtedy swój czas sprawiedliwie między nękanie 

Ethana na górze i gry komputerowe na dole. Ostatnio jednak coraz rza­

dziej biegał między dwoma biurami, dłużej przesiadując u Singletona. 

Zupełnie jakby unikał Ethana, pomyślał Singleton i wstał. 

- Chodźmy na spacer. 

- Nie chcę iść na spacer. 

- Cóż, ja mam ochotę się przejść, a ty musisz pójść ze mną, bo mam 

zamiar zamknąć sklep. 

Jeff skrzywił się niechętnie, ale nic nie powiedział. Rozkaz to rozkaz. 

Wzruszył ramionami, wyrażając w ten sposób najwyższy stopień mło­

dzieńczego znudzenia życiem. 

- A, zresztą... - mruknął pod nosem. 

- Włóż czapkę. 

- Nie chcę czapki. 

- Twoja mama mówi, że masz wkładać czapkę, kiedy wychodzisz na 

słońce. 

- Ale mamy tu nie ma. 

- To bez znaczenia. 

Singleton zdjął z wieszaka miękki płócienny kapelusz i nasadził go sobie 

na głowę. Nie chodziło tylko o to, żeby dawać dobry przykład. Człowiek, 

który goli resztki włosów, jakie mu pozostały, powinien zachowywać 

pewne środki ostrożności, kiedy wychodzi na pustynne słońce, nawet w li­

stopadzie. 

Jeff chwycił swoją płócienną czapkę i wyszedł, przewracając oczami, 

a Singleton zamknął drzwi i schował klucze do kieszeni. 

Ruszyli w stronę małego, zaniedbanego parku, który znajdował się przy 

końcu ulicy. Jeff milczał. 

- Ścigajmy się - zaproponował Singleton. 

- Co? 

- Słyszałeś. Ścigajmy się do tej starej fontanny w parku. Ten, kto prze­

gra, kupuje coś do picia. 

- Dobra. 

Jeff skoczył do przodu, jakby pękła jakaś przytrzymująca go sprężyna, 

w kierunku niewielkiego skrawka zieleni. Cała jego postać emanowała 

dziką, gniewną energią. 

Singleton szedł za nim, nie zmieniając tempa, i zastanawiał się, co po­

winien teraz zrobić. Dzieciak najwyraźniej potrzebował rozmowy z oj­

cem, a ojca nie miał. Miał wuja, który robił wszystko co w jego mocy, 

żeby zastąpić chłopcu tatę, ale zjakiegoś powodu Jeff nie zwracał się ze 

swoimi problemami do Ethana. 

Więc zostaję ja, pomyślał Singleton. Niestety, nie miał doświadczenia 

w postępowaniu z dziećmi. 

Jeff czekał na niego przy fontannie, zdyszany i zarumieniony z wysił-

ku. Ciągle był zły. 

- Nawet nie próbowałeś - rzucił oskarżycielsko. 

Singleton usiadł na krawędzi kamiennej fontanny, która od wielu lat 

nie działała. Na popękanym dnie leżały zeschłe liście i pustynny piasek 

- To ty powinieneś dzisiaj pobiegać - odparł. - Nie ja. 

Jeff popatrzył na niego, zdumiony. 

- Niby dlaczego powinienem dzisiaj pobiegać? 

- Bo tak właśnie robią mądrzy faceci, kiedy są wściekli - wyjaśnił, 

starannie dobierając słowa. - Wychodzą z domu i biegają albo idą na si­

łownię i ćwiczą. 

Jeff przekrzywił głowę i spojrzał na niego z ukosa spod daszka swojej 

czapki. 

- A po co? 

- Bo jak się człowiek wścieknie, to tak, jakby miał zwarcie w mózgu. 

I z mądrego faceta robi się półgłówek. Jeśli się w porę nie zlikwiduje 

zwarcia, to na pewno zrobi coś głupiego. 

- Na przykład co? 

- Powie coś, czego tak naprawdę wcale nie myśli, albo będzie miał 

ochotę kogoś pobić. 

- A co w tym głupiego? 

- Kiedy ktoś robi takie rzeczy, inni patrzą na niego jak na świra, bo 

widzą, że nad sobą nie panuje. Przestają go szanować. Kiedy człowiek 

głupio się zachowuje, wcześniej czy później musi się skompromitować. 

- 1 dlatego trzeba biegać czy coś w tym rodzaju? 

- Tak robią ci, którzy są mądrzy. A ci inni w końcu zawsze robią z sie­

bie durnia. 

- A jeśli ktoś chce być wściekły? - spytał Jeff ponuro. - Jeśli ktoś 

właśnie ma na to ochotę? 

- Nie ma nic złego w tym, że ktoś jest wściekły. Wszystkim się to 

czasem zdarza. Różnica między mądrym człowiekiem a głupim jest taka, 

że mądry od razu zaczyna likwidować zwarcie, bo tylko w ten sposób 

może zacząć znowu logicznie myśleć. Może dalej być zły, ale spokojnie 

podchodzi do tego, co go złości, rozumiesz? Więc nie zachodzi obawa, że 

zrobi coś głupiego i wyjdzie na idiotę. 

- A co, jeśli zlikwiduje zwarcie i dalej jest wściekły? Co musi wtedy 

zrobić? 

- Zastanawia się, dlaczego jest wściekły, i stara się rozwiązać problem. 

Jeff podniósł kamyk i wrzucił go do fontanny 

- A jeśli nic nie może zrobić? Co wtedy? 

- To zależy. Może na przykład pogadać o tym ze swoją mamą. 

- Nie - powiedział Jeff stanowczo i cisnął kolejny kamyk na dno fon­

tanny. - Co ma zrobić, jeśli to nie działa? 

- Może o tym pogadać z innym facetem. Na przykład ze swoim wu­

jem. 

Jeff potrząsnął głową i z zakłopotaniem przełknął ślinę. 

- Cóż- powiedział Singleton powoli, czując, że zbliża się do osią­

gnięcia celu. - Może też pogadać z przyjacielem. 

- A co to da? 

- Nie wiem. Ale czasem ktoś inny może ci podsunąć jakiś pomysł. 

- Ale to bez sensu, skoro nikt nic nie może zrobić, no nie? 

Singleton doszedł do wniosku, że czas skończyć z subtelnościami. Sam 

nie wiem, co tu robię, pomyślał. Mogę równie dobrze chwycić byka za rogi. 

- Posłuchaj, Jeff, wiem, że ty i twoja rodzina przechodzicie teraz cięż­

ki okres. Wiem, że straciłeś tatę o tej porze roku i w listopadzie przeży­

wasz to wszystko od nowa. Może jesteś zły, bo taty już nie ma. W po­

rządku. Masz prawo. Może częściowo jesteś zły na mamę i wuja. 

- Nie jestem zły na mamę i wujka Ethana - rzucił Jeff gniewnie. 

Był to już jakiś postęp. 

- W porządku, więc dlaczego się tak złościsz? 

- Na siebie. 

Singleton milczał. 

- Jestem zły na siebie - powiedział Jeff łamiącym się głosem. - Nie 

pamiętam go. Był moim tatą, a ja już go nie pamiętam. Jak syn może 

zapomnieć swojego ojca? 

Zaczął płakać. Jego drobne ramiona trzęsły się od hamowanego szlo­

chu. Łzy płynęły mu po twarzy. Próbował je wycierać wierzchem dłoni, 

ale nie był w stanie ich powstrzymać. 

Singleton zastanawiał się, co powinien teraz zrobić. Nic nie przycho­

dziło mu do głowy, więc tylko stał i czekał. 

Po chwili Jeff się uspokoił. 

Nastała cisza. 

- Nigdy go nie zapomnisz - powiedział w końcu Singleton. - W głębi 

duszy zawsze będziesz go pamiętał i tylko to się liczy. 

- Już zapomniałem. - Jeff wytarł oczy rękawem koszuli. - Nie pamię­

tam jak wyglądał. Mama ma jego zdjęcia. Oglądam je, ale to tak, jakbym 

patrzył na kogoś, kogo nigdy nie znałem. 

- Pamiętać można na różne sposoby. To, jak wyglądał twój tata, nie 

ma znaczenia. 

- Ma. 

- Nie. - Singleton odwrócił wzrok i spojrzał na drzewa. - To jest inte­

resujące, ale nie naprawdę ważne. Liczy się to, że jest częścią ciebie. Nie 

zmienisz tego, nawet gdybyś chciał. 

- Więc dlaczego nie mogę go sobie przypomnieć? 

- W pewnym sensie go pamiętasz. Nosisz go, na przykład, w swoich 

genach. Uczyłeś się w szkole o genetyce? O tym, że dziedziczysz pewne 

cechy po swoich rodzicach? 

- Wiem, że jestem podobny do ojca, jeśli o to ci chodzi. Mama ciągle 

mi to powtarza. I wujek Ethan. Ale kiedy patrzę w lustro, nie widzę taty. 

- Tu nie chodzi tylko o takie powierzchowne rzeczy, jak kolor oczu 

i włosów. Dziedziczysz też inne cechy. Na przykład inteligencję. Ethan 

mówi, że jesteś tak bystry, jak twój tata, kiedy był w twoim wieku, i że 

pewnie pójdziesz w jego ślady. Kiedy następnym razem znowu najlepiej 

napiszesz sprawdzian w szkole, pomyśl, że zawdzięczasz to między in­

nymi genom, jakie dał ci twój tata. 

Jeff myślał o tym przez chwilę. 

- A jak sprawdzian mi nie pójdzie? 

- Dobre pytanie - uśmiechnął się Singleton. - Inteligentne. Twój tata 

na pewno też by je zadał. Odpowiedź jest dość skomplikowana. 

- Dlaczego? 

- Chodzi o to, jak działają geny. Nikt nie dostaje w prezencie idealne­

go zestawu. Dostajesz trochę dobrych genów i trochę słabszych. Liczy 

się to, co z nimi zrobisz. Nawet najlepsze geny nic ci nie pomogą jeśli 

nie będziesz się uczył. 

Jeff skrzywił się lekko. 

- Więc jeśli zawalę sprawdzian, to moja wina? 

- Tak. Ale to działa w obie strony. Jeśli dostaniesz szóstkę, możesz so­

bie powiedzieć, że to tylko twoja zasługa, bo ciężko na to zapracowałeś. 

- Aha. 

- Sąjeszcze inne rzeczy, które pamiętasz o swoim tacie. Takie, które 

nie mają nic wspólnego z genetyką. 

- Na przykład jakie? 

- Że był dobrym człowiekiem i że bardzo cię kochał. 

- Ale mówiłem ci już, że ja tego nie pamiętam. 

- Nie martw się, masz to zakodowane w podświadomości. Między in­

nymi dlatego jesteś teraz takim wspaniałym chłopcem. 

- A jeśli ktoś ma ojca, który go nie kocha? 

- Wtedy ktoś inny musi go nauczyć, jak być wspaniałym dzieckiem. 

Na przykład mama. - Singleton przywołał parę zblakłych obrazków ze 

swojego życia, które przechowywał w zakamarkach pamięci, i przyszło 

mu do głowy jeszcze kilka osób. - Albo dziadkowie. 

Jeff przysiadł na brzegu fontanny. 

- Nie rozumiem. 

- Widzisz, to jest właśnie w tym wszystkim najpiękniejsze. Nie musisz 

rozumieć. Musisz tylko wiedzieć, że cokolwiek się stanie, nigdy nie zapo­

mnisz swojego taty. Dorastając, będziesz o nim często myślał. Będziesz 

o nim myślał nawet po wielu latach, kiedy sam będziesz miał już syna. 

- Tak? - Jeff zmarszczył brwi. - Ale o czym będę myślał? 

- O pytaniach, które mógłbyś mu zadać, i czasem będzie ci trochę smut­

no, że nie miałeś okazji tego zrobić. A najczęściej będziesz się zastana­

wiał, czy byłby z ciebie dumny. Wszyscy się nad tym zastanawiamy. Nikt 

z nas nigdy nie otrzyma odpowiedzi na pytania, które chcielibyśmy za­

dać naszym ojcom. 

Nastąpiła długa chwila ciszy. 

- Myślisz, że mój ojciec byłby ze mnie dumny? - spytał w końcu Jeff. 

- O tak. W to nie wątpię. 

- Ty też chciałbyś zapytać o coś swojego tatę? 

- Jasne. 

- Więc czemu tego nie zrobisz? 

- Z tego samego powodu, dla którego ty nigdy nie zadasz już żadnego 

pytania swojemu tacie. Mój ojciec nie żyje. 

- Och. - Jeff szurał w żwirze czubkiem stopy. - Co on robił? 

- Był oficerem marynarki. Wszyscy, którzy go znali, twierdzili, że był 

bardzo mądry i odważny. 

- Co się z nim stało? 

- Zginął w akcji na miesiąc przed moimi narodzinami. 

Jeff spojrzał na niego, wstrząśnięty. 

- Więc nigdy go nie widziałeś? Ani razu? 

- Ani razu. 

- Nigdy go nie widziałeś... - wyszeptał Jeff w zamyśleniu. 

- Wszystko, co mi po nim zostało, to kilka zdjęć. 

- Ale ciągle go pamiętasz? 

- Nie mógłbym go zapomnieć- odparł Singleton z prostotą. - Był 

moim tatą. 

Jeff rozmyślał o tym przez chwilę. 

- Jesteś taki sam jak on, prawda? 

Singleton miał wrażenie, że nagle uderzył głową w kamienny mur. Przez 

całe życie towarzyszyła mu bolesna świadomość, że wyrósł na człowieka 

zupełnie niepodobnego do swojego ojca. Nie miał w sobie nic z bohatera 

wojennego, wręcz przeciwnie. Wybrał życie samotnika, któremu do szczę­

ścia wystarczał komputer i stare książki. 

- Nie wydaje mi się - powiedział. 

- O tak, jesteś taki sam - stwierdził Jeff stanowczo. - Jesteś naprawdę 

mądry i bardzo odważny, jak twój tata. Uratowałeś Zoe, kiedy napadli na 

nią ci ludzie, i musisz być bardzo inteligentny, skoro mama mówi, że pra­

cowałeś kiedyś w tym miejscu, gdzie wymyśla się kody komputerowe. 

- Think tank*- powiedział Singleton z roztargnieniem, zaskoczony 

obrotem, jaki przyjęła ich rozmowa. 

- Tak, w think tank. - Jeff wydawał się teraz dziwnie zadowolony. -

Twój tata byłby z ciebie naprawdę dumny, gdyby mógł cię teraz zobaczyć. 

I pomyśleć, że przyszedł tu, żeby się dowiedzieć, co gryzie tego dzie­

ciaka i podnieść go trochę na duchu. To jest właśnie w życiu takie intere­

sujące. Nigdy nie wiadomo, czego się jeszcze nauczysz. 

- Dzięki - powiedział i wstał. - Chciałbyś się teraz czegoś napić? 
- Jasne. 

Rozdział 2 1 

G

aleria Euphoria znajdowała się w najbardziej ekskluzywnej części 

Fountain Square. Wejście do niej zdobiły artystycznie ułożone do­

nice z bujną roślinnością. W witrynach ustawiono ręcznie wyrabianą bi­

żuterię i dzieła sztuki lokalnych artystów. Całość emanowała atmosferą 

wyszukanego luksusu. Zupełnie jak jej właścicielka, pomyślała Zoe. 

Mały dzwoneczek zadźwięczał dyskretnie, kiedy pchnęła oszklone 

drzwi. Arcadia, chłodna i elegancka w kostiumie koloru cytrynowego 

sorbetu, obsługiwała właśnie klientkę. Zoe doszła do wniosku, że kobieta 

po drugiej stronie lady na pewno jest turystką. Miała na sobie czerwoną 

koszulkę polo z napisem

 UZDROWISKO LAS ESTRELLAS. 

Arcadia zauważyła Zoe, skinęła jej głową i wróciła do pokazywania 

turystce srebrnych bransoletek. 

Zoe leniwie przyglądała się małym figurkom zwierząt z brązu. Był wśród 

nich żółw, kojot i kameleon. Pomyślała, że smukły kameleon spodobałby 

* Think tank

 (ang.) - grupa ludzi lub ośrodek powoływany przez rząd albo przemysł do 

badań teoretycznych, np. naukowo-technicznych (przyp. red.). 

się Ethanowi i już wyciągała rękę w jego stronę, kiedy kątem oka do­

strzegła turkusowy naszyjnik leżący obok w szklanej kasetce. 

Porzuciła brązowe figurki i zajęła się biżuterią ułożoną na czarnym aksa­

micie. Wzory wydały jej się znajome. Ich autorem był artysta, który stwo­

rzył też niezwykły naszyjnik, jaki niedawno miała na sobie Lindsey Voyle. 

Dzwoneczek nad drzwiami zabrzęczał, cicho, kiedy klientka Arcadii 

opuściła galerię. 

Arcadia zamknęła kasetkę z bransoletkami na kluczyk. 

- Znalazłaś coś, co ci się podoba? 

Zoe zawahała się. 

- Lindsey Voyle ma naszyjnik tego artysty. 

- Wiem. Była tu znowu wczoraj i obejrzała jeszcze kilka jego rzeczy. 

Zamówiła bransoletkę. Powinni ją wkrótce przysłać. 

- Jak dobrze ją znasz? 

- Lindsey? Wiem tylko, że ma bardzo dobry gust. Jeśli chcesz dowiedzieć 

się o niej więcej, lepiej poproś Ethana. W takich sprawach jest ekspertem. 

- Wiem. Jestem tylko ciekawa, to wszystko. - Poproszenie o pomoc 

Ethana było rzeczywiście dobrym pomysłem. Problem w tym, że Ethan 

spytałby ją, do czego potrzebne jej są informacje na temat Lindsey, a ona 

nie chciała mu mówić o koszmarze, jaki przeżyła w bibliotece. Bardzo 

spokojnie podchodził do jej paranormalnych zdolności, ale gdyby mu 

opowiedziała, co ją tam spotkało, zacząłby się niepokoić. 

Ale dlaczego nie? Sama ciągle zastanawiała się nad tym, co jest źró­

dłem tej negatywnej energii, której działania doświadczyła, chociaż sta­

rała się zbyt wiele o tym nie myśleć. Jej poszukiwania nie przyniosły na 

razie żadnych efektów. 

Arcadia przyglądała się Zoe z troską. 

- Czy coś się stało? 

Zachowuj się normalnie, upominała się. Nie miała ochoty o tym roz­

mawiać, nawet z najlepszą przyjaciółką. 

- Nie — uśmiechnęła się z przymusem. - Jestem tylko trochę zestreso­

wana, to wszystko. Od dłuższego czasu. Przyszłam zapytać, czy w ubie­

głym tygodniu nie zostawiłam tu przypadkiem zdjęć. Pamiętam, że mia­

łam je w swojej zielonej torbie, kiedy ci je pokazywałam, ale teraz nie 

mogę ich znaleźć. 

- Sątutaj. Położyłaś je w moim biurze na szafce z segregatorami. Mia­

łam zamiar ci o tym powiedzieć. 

- To dobrze. Mam teraz na głowie bibliotekę w Designers' Dream 

Home oraz projekt dla Tabithy Pine i szczerze mówiąc, jestem trochę 

roztargniona. 

- Nie tylko tobie zdarza się ostatnio zapominać, gdzie zostawiłaś swo­

je rzeczy. - Arcadia weszła do swojego maleńkiego biura. - Ja nie mogę 

znaleźć tego długopisu z Elvisem, któiy dostałam od Harry'ego. 

Oszklone drzwi otworzyły się i do galerii wszedł człowiek, wyglądają­

cy jak żywy szkielet. 

- Cześć, Harry - pozdrowiła go Zoe. - Szybko wróciłeś. Co się stało? 

- Mój klient doszedł do wniosku, że jego córka zrobiła już dość zaku­

pów - odparł Harry. - Wysłał swoich ludzi, żeby zabrali ją do Teksasu. 

Nie była tym zachwycona, ale mnie bardzo to ucieszyło. Do końca życia 

nie będę miał ochoty wejść do żadnego sklepu. 

- Harry! - W drzwiach biura stanęła Arcadia. - Wróciłeś. 

Harry rozpromienił się na jej widok. 

- Taaa... I co ty na to? 

Arcadia zaczęła niemal świecić własnym światłem. Zdumiewające, 

pomyślała Zoe. Kto by pomyślał, że wyniosła Arcadia Ames zakocha się 

w takim człowieku? 

Arcadia położyła torebkę koło kasy, obeszła szybko ladę i rzuciła się 

Harry'emu w objęcia, a on przycisnął ją do siebie kościstymi ramionami. 

Zoe z przyjemnością obserwowała tę intymną scenę. Przeszły razem 

wiele, ale Zoe nigdy nie widziała przyjaciółki naprawdę szczęśliwej, aż 

do dnia, kiedy kilka tygodni temu w jej życiu pojawił się Harry Stagg. 

W biurze zadzwonił telefon. Arcadia niechętnie podniosła głowę z ra­

mienia Harry'ego. 

- Ja odbiorę - powiedziała szybko Zoe. - Przy okazji wezmę swoje 

zdjęcia. 

- Dzięki - odparła Arcadia. - Ktokolwiek to jest, powiedz mu, że dzi­

siaj już mnie tu nie będzie. Moja asystentka, Molly, wkrótce wróci z lun­

chu i wszystkim się zajmie. 

Harry zachichotał. 

- Zrozumiałam - powiedziała Zoe. 

Wśliznęła się za ladę, weszła do małego schludnego biura i znalazła się 

nagle w samym środku niewidzialnej, lepkiej pajęczyny. Z przerażenia 

serce podeszło jej do gardła. Miała ochotę krzyczeć, ale nie była w sta­

nie. 

Och, nie. Nie tutaj. To niemożliwe. 

Chwyciła się krawędzi biurka, żeby nie upaść. Zawołałaby kogoś, gdy­

by mogła nabrać powietrza w płuca. Ale w tej strasznej chwili nie potra­

fiła normalnie oddychać. 

Wiedziała tylko jedno. Był to ten sam rodzaj energii, na którą natknęła 

się w bibliotece. 

Niewidzialna sieć oplotła ciasno jej zmysły, zamazując pole widzenia 

i zniekształcając rzeczywistość. Wspomnienie złego snu wróciło, pora­

żając ją jak prąd elektryczny. Ogarnęła ją panika. Co się z nią dzieje? 

Telefon dzwonił. Jego ostry dźwięk rozdzierał mrok. Skupiła na nim 

całą swoją uwagę, jakby był jej ostatnią deską ratunku, rozpaczliwie usi­

łując wyrwać się spod wpływu energii przenikającej całe pomieszczenie. 

Udało jej się to w końcu, przynajmniej częściowo i znowu zaczęła od­

dychać. Zawroty głowy ustały. 

Kiedy dzwonek telefonu rozległ się po raz trzeci, zdołała podnieść słu­

chawkę. 

- Galeria Euphoria - rzuciła bez tchu do słuchawki. 

- Zoe? To ty? 

Osłabła z ulgi. Silny, zdecydowany głos Ethana był jak kotwica w cza­

sie sztormu. Chwyciła się jej z całych sił. 

- Jestem w galerii. - Tak lepiej. Panowała nad głosem. - Arcadia jest 

w sklepie z Harrym. 

- Sądziłem, że Stagg wróci dopiero jutro albo pojutrze. 

- Najwyraźniej młoda dama, którą się opiekował, spędzała za dużo 

czasu w centrach handlowych, a za mało w uniwersyteckich kampusach. 

Tatuś stracił w końcu cierpliwość. - Urwała, bo nagle uderzyła ją pewna 

myśl. - Dlaczego tu dzwonisz? 

- Szukałem cię. Nie odbierałaś komórki. 

- Nie słyszałam jej. - Zaskoczona, zdjęła torbę z ramienia, postawiła ją 

na biurku, otworzyła i zajrzała do środka. Telefon znajdował się dokładnie 

tam, gdzie powinien, w specjalnej kieszonce. Był wyłączony. - No tak. 

- Zostawiłaś ją w domu? 

- Nie, jest tutaj. - Wyciągnęła telefon. - Zapomniałam ją rano włą­

czyć. Ta idiotyczna notka, którą Spiczastoucha zostawiła za wycieraczką 

mojego samochodu, zupełnie wytrąciła mnie z równowagi. 

- Sierżant Duncan znowu atakuje? 

- Wczoraj wieczorem chyba zaparkowałam na niewłaściwym miej­

scu. Twój samochód stał zaraz obok. Tobie też zostawiła liścik? 

- A czemu miałaby to robić? Jestem gościem i zostawiłem auto na 

miejscu przeznaczonym dla gości. 

Zoe wiedziała, że Ethan się uśmiecha. 

- Nie wiem, dlaczego do ciebie nie napisała. Myślę, że nie miała od­

wagi, bo ją onieśmielasz. 

- Skąd. To ty jesteś na liście najemców, więc skoncentrowała się na 

tobie. 

- Ta kobieta doprowadzi mnie do szaleństwa. 

Doprowadzi mnie do szaleństwa. Oblał ją zimny pot. Przestawała nad 

sobą panować. Niewidzialna sieć znowu zaczęła oplatać jej zmysły. 

Wzięła głęboki oddech, chcąc zebrać myśli. Energetyczne macki cof­

nęły się trochę. Skoncentrowała uwagę na osłoniętych zasłoną drzwiach 

biura i uspokoiła się trochę. 

- Poradzisz sobie ze Spiczastoucha- powiedział Ethan. - Jestem tego 

pewny. Słuchaj, dzwonię, żeby ci powiedzieć, że wybieram się do domu Kir-

wana. Chcę się tam trochę rozejrzeć. Pomyślałem sobie, że, jeśli nie jesteś 

umówiona z żadnym ze swoich klientów, mogłabyś tam ze mną pojechać. 

- Tak. - Wszystko jest lepsze od siedzenia w pustym biurze przez resztę 

dnia. - Chętnie. Zaraz wracam do biura. 

- Przyjadę tam po ciebie. 

Odłożyła słuchawkę, chwyciła czerwoną torbę i rzuciła się do drzwi. 

- Umówiłam się z Ethanem - powiedziała do Arcadii i Harry'ego, 

wychodząc spiesznie z galerii. — Do zobaczenia. 

Żadne z nich nie zwróciło na nią najmniejszej uwagi. Byli zbyt zajęci 

patrzeniem sobie w oczy. 

Na zewnątrz, w cieple pustynnego słońca, łatwiej było jej zebrać myśli. 

W połowie drogi do biura uspokoiła się na tyle, by porównać dwa ostat­

nie spotkania z tajemniczą, złą energią. Bez wątpienia oba miały ze sobą 

wiele wspólnego. W pobliżu obu miejsc, gdzie utrzymywała się ta aura, 

bywała ostatnio Lindsey Voyle. 

Rozdział 22 

krótce potem Zoe wysiadła z samochodu przed domem Kirwana. 

Ethan dołączył do niej i razem ruszyli przez świeżo wyasfaltowa­

ny parking w stronę wejścia do dużego, odnowionego domu w stylu hac-

jendy. Na parkingu stało tylko kilka samochodów, bo dom nie został jesz­

cze otwarty dla publiczności. 

- Bonnie mówiła, że Towarzystwo Historyczne nie żałowało środków 

na remont, i chyba miała rację. - Zoe wskazała dom ręką. - Jest wspania­

ły, prawda? 

- O, tak - przytaknął Ethan. -I nie jest ani trochę różowy. 

- Ani trochę - powiedziała Zoe cicho. - Jest piękny. 

Hacjenda wybudowana przez Kirwana była bez wątpienia warta każde­

go centa, jaki został wydany na jej odnowienie. Proporcjonalną elegancką 

w 

bryłę domu pomalowano na ciepły odcień złocistego brązu. Wzdłuż całe­

go frontu ciągnęła się zadaszona weranda, która kiedyś służyła zapewne 

jako przedłużenie salonu w ciepłe letnie wieczory. Na ścianie wisiały 

ozdobne lichtarze z kutego żelaza. 

- Wiesz - powiedziała Zoe. - Ten odcień jest podobny do koloru, na 

jaki chciałabym pomalować Nightwinds z zewnątrz. Mówiłeś, że nie po­

trafisz sobie wyobrazić, jak twój dom będzie wyglądał, kiedy nie będzie 

różowy. - Wyciągnęła przed siebie rękę. - To powinno ci pomóc. Co o tym 

myślisz? 

Ethan powoli zdjął okulary przeciwsłoneczne i uważnie przyjrzał się 

hacjendzie. 

- Niezłe. 

Zoe założyła ręce na piersi. 

- To bardzo ładny kolor. Przyznaj, że ci się podoba. 

Ethan milczał przez chwilę. Zoe wiedziała, że to jej się teraz przygląda, 

nie hacjendzie Kirwana. 

- W porządku - powiedział w końcu. 

Zaskoczona jego nagłą kapitulacją, Zoe opuściła ramiona i odwróciła 

się do niego gwałtownie. 

- Jesteś pewny? Moim zdaniem kolor Nightwinds powinien bardziej 

wpadać w ochrę. 

Ethan wzruszył ramionami. 

- Nie umiem sobie wyobrazić koloru, który „bardziej wpada w ochrę". 

Ale jeśli tak uważasz, to tak go pomalujemy. Do diabła, wszystko będzie 

lepsze od tego wściekłego różu. 

Zoe posłała mu promienny uśmiech. 

- Dziękuję. Będzie pięknie, obiecuję ci to. 

Ethan uśmiechnął się trochę krzywo. 

- Zawsze mówiłem, że najważniejsze, to ufać swojemu projektantowi. 

- Jestem pewna, że mówisz to po raz pierwszy w życiu, ale niech ci 

będzie. 

Podeszła do niego i wspięła się na palce. Miała zamiar tylko lekko go 

pocałować, ale zanim zdążyła się odsunąć, Ethan objął ją ramieniem i przy­

cisnął do siebie. 

- Nie wspominałaś, że jeśli zgodzę się na wybór projektanta, czeka 

mnie nagroda - powiedział. 

Pocałował ją namiętnie. Kiedy oderwał usta od jej warg, poczuła, że 

zmiękły jej kolana. 

- Wyjaśnijmy sobie jedno - powiedziała bez tchu. - Nie miałam za­

miaru przekupić cię za pomocą seksu. 

- Nie ma problemu. Seks działa. Widzę teraz wyraźnie, że w wielu 

sprawach łatwo będzie nam osiągnąć kompromis. 

- Hm. 

Ethan ujął ją za rękę i poprowadził do szerokich, łukowatych drzwi. 

Zoe zawahała się, jak zawsze przed wejściem do budynku, w którym 

nigdy wcześniej nie była. Ethan nie skomentował tego, nie próbował jej 

też na siłę wciągnąć do środka. Czekał cierpliwie. 

Pamiętając o dwóch koszmarnych doświadczeniach, jakie ją niedawno 

spotkały, Zoe była ostrożniejsza niż zazwyczaj. Ale w hacjendzie wyczu­

ła tylko przytłumiony energetyczny szum, typowy dla starych domów. 

W ściany latami wnikały ludzkie emocje, ale wszystkie były łatwe do 

rozpoznania, czytelne, normalne. 

Przeszła przez próg za Ethanem, ignorując unoszącą się w powietrzu 

stłumioną, wyblakłą energię w taki sam sposób, w jaki zazwyczaj nie 

zwracała uwagi na uliczny hałas. 

W środku duże okna rzucały miękkie światło na wysoki, belkowany 

sufit. Pokój, który kiedyś zapewne służył jako główny salon, zdobiły ob­

razy i dzieła sztuki z kolekcji Kirwana. Przy końcu tej długiej sali Palo-

ma Santana rozmawiała z dwoma mężczyznami w kombinezonach robo­

czych. 

Pani burmistrz spojrzała w stronę wejścia i pozdrowiła gości skinie­

niem dłoni. Powiedziała coś jeszcze do robotników, po czym ruszyła 

w stronę Zoe i Ethana. Obcasy jej markowych sandałków stukały dźwięcz­

nie po wyłożonej terakotą podłodze. 

- Ethan, tak się cieszę, że udało ci się przyjechać, aby obejrzeć dom. 

- Badając stare sprawy, rzadko mam okazję zobaczyć na własne oczy 

miejsce zbrodni. To moja żona, Zoe. 

W jego głosie wyraźnie brzmiała duma. Zoe poczuła, że się rumieni. 

- Bardzo mi miło, pani burmistrz - powiedziała, wyciągając rękę. 

- Paloma. Mówmy sobie po imieniu. Wiem, że jesteś dekoratorką 

wnętrz, Zoe. Co sądzisz o tym, jak odnowiliśmy dom? 

- Jest piękny - powiedziała Zoe szczerze. - Będzie wspaniałą atrak­

cją dla mieszkańców miasta i turystów. 

- Zgadzam się. Nam wszystkim także bardzo się podoba. - Paloma 

spojrzała na Ethana - Sądzę, że chcesz zobaczyć gabinet Kirwana? 

- Jeśli to możliwe - odparł Ethan. 

- Oczywiście. Proszę za mną. 

Paloma poprowadziła ich przez salon, odnowioną jadalnię i kuchnię 

do długiego pokoju pełnego książek. Wielki, masywny kominek zajmo­

wał jedną ze ścian. 

Zoe znowu się zawahała przed wejściem do gabinetu, przygotowując 

się na to, co ją tam czekało. Odkryła jednak z ulgą, że jej szósty zmysł nie 

wyczuł niczego niezwykłego. Tego dnia miała już dość silnych wrażeń. 

- Jednym z naszych celów było odtworzenie biblioteki Kirwana - po­

wiedziała Paloma, wchodząc do gabinetu. - Na szczęście zachował się 

katalog jego zbiorów. Zdołaliśmy zebrać prawie wszystkie książki, jakie 

posiadał. 

Zoe widziała, jak w Ethanie budzi się ciekawość odkrywcy. Chodził 

powoli po pokoju, przyglądając się półkom pełnym książek, biurku i ma­

sywnemu kominkowi. W końcu zatrzymał się na środku i spojrzał na nią. 

Zorientowała się, że czeka na nią, zastanawiając się, czy wejdzie do gabi­

netu. Zawahała się znowu i przekroczyła próg. Poczuła unoszące się wo­

kół niej słabe energetyczne wibracje, ale nie było wśród nich pozostało­

ści po żadnych silnych, gwałtownych czy niepokojących emocjach. 

- Jak ci idzie śledztwo? - spytała Paloma. 

- Na tym etapie ciągle jeszcze zbieram dane - odparł Ethan. - Prze­

czytałem kilka artykułów o śmierci Kirwana, które ukazały się w róż­

nych gazetach. Singleton Cobb pomógł mi dotrzeć do listów biografa 

Kirwana, jego agenta, Exforda i kilku jego przyjaciół. Z tego wszystkie­

go wynika, że Kirwan był trudnym, porywczym człowiekiem. 

Paloma skinęła głową. 

- Moja babka była podobnego zdania. Ale zawsze mówiła, że wie, jak 

z nim postępować. A Exford? Udało ci się go odnaleźć? 

- Zginął w wypadku samochodowym kilka lat po śmierci Kirwana, 

Miał poważny problem z alkoholem. 

- Domyślam się, że nie udało ci się ustalić, czy to on zabrał rękopis? 

- Nadal sprawdzam tę wersję zdarzeń - odparł Ethan. 

Zoe skryła uśmiech, słysząc zawodowy żargon. 

Na parkingu wsiadła do samochodu i zapięła pas. 

- Sprawdzasz tę wersję zdarzeń? 

- Tak należy odpowiedzieć klientowi, kiedy się nie wie, w jakim kie­

runku zmierza dochodzenie. Założę się, że dekoratorzy wnętrz znają po­

dobne zwroty. 

- Mój ulubiony to: „Sądziłam, że to zrozumiałe, iż realizacja specjal­

nych zamówień z Włoch może trwać około czterech miesięcy". 

- Przypomnij mi, żebym nigdy nie zamawiał żadnych włoskich me­

bli. - Ethan przekręcił kluczyk w stacyjce. -No i co? Wyczułaś coś w tym 

pokoju? 

Spojrzała na niego, zaskoczona tym pytaniem. 

- Zaraz, zaraz, przecież ty nie wierzysz w moje zdolności? 

- Wiesz, że mam wielki szacunek dla twojej intuicji. - Ethan ruszył 

w stronę bramy. - Odkiyłaś tam coś? 

- Nic, co mogłoby ci się przydać - przyznała. - Ale mówiłam ci już, że 

wyczuwam tylko bardzo silne emocje, pamiętasz? Gniew, strach, żądzę. 

- Wszystko, co najciekawsze. 

- Tak... Cóż, myślałam o tym i nie wydaje mi się, żebym była w stanie 

wyczuć cokolwiek, co miałoby jakiś związek ze śmiercią przez otrucie. 

- Dlaczego? 

Zoe myślała przez chwilę nad tym, jak wytłumaczyć coś, czego sama 

do końca nie rozumiała. 

- W takiej sytuacji niekoniecznie musi dojść do wybuchu gwałtow­

nych emocji. Kirwan mógł się nawet nie zorientować, że został otruty. Po 

prostu źle się poczuł, stracił przytomność i spokojnie umarł. Jeśli mor­

derca nie stał nad nim, triumfując czy przeżywając inne silne uczucia, 

bardzo niewiele mogłabym wyczuć, zwłaszcza, że minęło wiele lat. 

- Krótko mówiąc, nie jesteś w stanie powiedzieć mi, co tam się stało. 

- Spójrz na to z jaśniejszej strony. Moje konsultacje są całkowicie 

bezpłatne. 

- O tak, i są warte swojej ceny. 

- No dobrze, wielki panie detektywie, więc co twoim zdaniem zaszło 

w tym gabinecie? 

- Cóż, przede wszystkim jestem prawie pewny, że Maria nie ukradła 

rękopisu. 

To ją zastanowiło. 

- Nie powiedziałeś tego Palomie. 

- Bo na razie nie jestem w stanie tego udowodnić. 

- Ale dlaczego sądzisz, że Maria nie wzięła książki? 

- Gdyby zabiła Kirwana i skradła rękopis, wcześniej czy później gdzieś 

by wypłynął. Był zbyt cenny, by ktoś ukrywał go przez tyle lat. 

- Może spaliła go tamtej nocy? 

Ethan potrząsnął głową. 

- Po co miałaby to robić? Długo pracowała dla Kirwana. Dość długo, 

by wiedzieć, że rękopis ma wielką wartość. Prawdopodobnie słyszała kłót­

nię Kirwana z agentem, miała więc już jednego potencjalnego kupca. 

- Wydawcę? 

- Tak. 

- A ten agent? Myślisz, że to on zabił Kirwana i zabrał rękopis? 

- Nie. Z tego samego powodu, dla którego uważam, że nie zrobiła tego 

Maria. Exford miał kłopoty finansowe. Gdyby zabrał rękopis, sprzedałby 

go albo doprowadził do jego wydania. 

Zoe zastanawiała się nad tym przez chwilę. 

- Wiesz, jesteś naprawdę dobry, jeśli chodzi o logiczne myślenie. 

- Dzięki. Na pewno posiadanie szóstego zmysłu byłoby bardziej eks­

cytujące, ale nauczyłem się jakoś sobie radzić, korzystając ze zdrowego 

rozsądku i logiki. 

- Każdy ma swój mały dar. 

Ethan roześmiał się głośno. Po raz pierwszy od kilku dni. Z jakichś 

powodów ten śmiech podniósł Zoe na duchu. 

Rozdział 23 

T

ego wieczoru poszli do Last Exit, by uczcić powrót Harry'ego. Arca-

dia siedziała tuż przy nim, dotykając jego ramienia, jakby chciała się 

ogrzać płynącym od niego ciepłem. W pustawym nocnym klubie leniwie 

płynęły przyciszone dźwięki Lush Life Billy'ego Strayhorna. 

Było już dobrze po północy. Jazz brzmiał wspaniale. Arcadia wolno 

popijała martini. Harry wrócił do domu, cały i zdrowy. Od dawna życie 

nie wydawało się tak idealne. Więc dlaczego nie potrafiła się odprężyć? 

- Wróciłeś wcześniej ze względu na mnie, prawda? - spytała. 

- Nie. - Harry przeżuwał orzeszki stojące na stoliku. - Mówiłem ci, 

klient doszedł do wniosku, że córka zwiedziła już dość sklepów. 

- Kłamczuch. -Arcadia zdjęła oliwkę z małej czerwonej szpadki i wło­

żyła ją do ust. - Przyjechałeś wcześniej, bo niepokoiłeś się o mnie. Przy­

znaj się. 

Harry upił łyk piwa. 

- Byłem cały szczęśliwy, kiedy to się skończyło. Ta mała doprowa­

dzała mnie do szału. 

- Wiedziałam. Zrobiłeś to dla mnie. 

- Więc może - powiedział Harry, opierając się o obitą pluszem ścia­

nę - powiesz mi, co się stało? 

Zawahała się. 

- Właściwie nic się nie stało. Byłam trochę nerwowa przez kilka dni 

po twoim wyjeździe, to wszystko. -Upiła łyk martini. - Teraz już wszystko 

jest w porządku. Ale... 

- Ale? 

- Tęskniłam za tobą Harry. 

Harry nie odpowiedział. Czekał, cierpliwy i milczący jak grób. 

Arcadia wzięła głęboki oddech i powoli wypuściła powietrze. 

- No dobrze, powiem ci to, co powiedziałam Zoe. Wkrótce po twoim 

wyjeździe kilka razy miałam dziwne przeczucie. Wydawało mi się, że 

ktoś mnie obserwuje czy coś w tym stylu. 

Harry'emu nawet powieka nie drgnęła. 

- Tak? 

- Ale parę dni temu wszystko wróciło do nonny - dodała szybko. 

- Coś jeszcze? 

Arcadia położyła dłonie po obu stronach swojego kieliszka. 

- Zgubiłam gdzieś ten długopis z Elvisem, który dostałam od ciebie. 

Szukałam go wszędzie, ale go nie znalazłam. 

- Nie ma sprawy. To tylko długopis. 

- Podobał mi się. To był mój ulubiony długopis. 

Harry myślał o tym przez chwilę. 

- Czy coś jeszcze zginęło z twojego biura? 

Arcadię przerażała myśl, że mogłaby wyartykułować swoje skiyte lęki. 

- Nie, nic. Wierz mi, sprawdziłam to. Biorąc pod uwagę moją prze­

szłość, paranoja to normalny stan mojego umysłu. Zajrzałam do wszyst­

kich szuflad. Nic się nie zmieniło. 

- Fachowiec nie zostawiłby żadnych śladów - myślał głośno Harry. -

W biurze nie masz takiego systemu alarmowego, jaki zainstalowaliśmy 

w domu. Ktoś, kto wie, co robić, nie miałby najmniejszych problemów 

z wejściem do środka. 

Arcadia zmarszczyła brwi. 

- Naprawdę sądzisz, że ktoś mógł włamać się do galerii tylko po to, 

żeby zabrać długopis z Elvisem? To bez sensu. 

- Zaginięcie długopisu mogło być wypadkiem albo pomyłką- mach­

nął ręką Harry. - Do diabła, może w ogóle nie ma się czym przejmować. 

Sprzątaczka mogła na niego nadepnąć i wyrzucić go do śmieci. 

- To prawda. - Arcadia uśmiechnęła się z przymusem. - W takim ra­

zie nie mam powodu przypuszczać, że ktoś był w moim biurze po godzi­

nach otwarcia galerii. Znowu poniosła mnie wyobraźnia, Harry. Teraz 

jestem tego pewna. 

Ale Harry nie odpowiedział jej uśmiechem. 

- A wcześniej, kiedy wydawało ci się, że ktoś cię obserwuje, przyjrza­

łaś się ludziom dookoła? 

- Oczywiście. Ale nie zauważyłam nikogo, kto byłby choć trochę po­

dobny do... do niego. 

Nie musiała wyjaśniać, kogo miała na myśli. Harry wiedział, że mówi­

ła o Grancie. 

- Widziałaś kogoś więcej niż raz? 

Arcadia zastanawiała się chwilę nad tym pytaniem. Przypomniała so­

bie starszą kobietę z torbą na zakupy i aparatem fotograficznym. 

- Na Fountain Square było w tym tygodniu dość tłoczno. Wszędzie 

kręciło się mnóstwo turystów. Widziałam kilka osób więcej niż raz, ale 

nikt nie wydał mi się podejrzany. 

- A samochody? 

- Kto patrzy na samochody?. 

- Ja - odparł Harry. - Pomyśl o tym, kochanie. Twoje przeczucia mają 

związek z czymś, co widziałaś, nawet jeśli tego nie pamiętasz. To tak 

właśnie działa. 

- Co tak działa? 

- Przeczucia. Masz je, bo dostrzegłaś kątem oka coś, co ci się nie spodo­

bało. Możesz o tym nie myśleć, ale twoja podświadomość to wychwytuje. 

Harry wie, co mówi, pomyślała Arcadia, próbując sobie przypomnieć 

samochody, które ostatnio zauważyła. Ale po kilku minutach musiała się 

poddać. 

- Nie mam chyba pamięci do samochodów - powiedziała przeprasza­

jąco. 

- Spróbuj przypomnieć sobie ludzi. 

Znowu przyszła jej do głowy ta starsza kobieta, którą widziała przez 

okno galerii. 

- Była pewna kobieta - powiedziała powoli. - Widziałam ją dwa, może 

trzy razy. 

- Opisz ją. 

- O to właśnie chodzi. Nie wiem, dlaczego utkwiła mi w pamięci. Nie 

wyglądała na kogoś, kto mógłby mi zagrażać. Musiała mieć z osiemdzie­

siąt lat. Miała na sobie kapelusz od słońca z szerokim rondem i te wielkie 

ciemne okulary, które ludzie zakładają na szkła korekcyjne. To na pewno 

była tylko turystka, Harry. 

- Co jeszcze? 

Facet umie przesłuchiwać, pomyślała niechętnie. Naciskał bez litości. 

Upiła łyk martini i spróbowała się skupić. Kiedyś zarabiała na życie 

w napędzanym adrenaliną świecie finansów. W świecie, gdzie ryzyko­

wała miliony dolarów, ilekroć podejmowała decyzję. W tym świecie po­

trafiła bezbłędnie dostrzec tendencje i wzory. Nauczyła się zauważać naj­

drobniejsze sygnały, wskazujące na to, że firma pójdzie na dno. Umiała 

obserwować wahania przepływów pieniężnych, zwiastujące problemy 

w zarządach wielkich korporacji. Potrafiła dostrzec to wszystko, zanim 

ktokolwiek inny zaczął coś podejrzewać. 

To właśnie zdolność wychwytywania drobnych anomalii w zmieniają­

cych się ciągle strumieniach danych pozwoliła jej w porę przejrzeć zamia­

ry Granta. Może powinna teraz zrobić użytek ze swoich umiejętności. 

- Widziałam ją przynajmniej dwa razy, a właściwie jej odbicie w szy­

bie sklepu. Zauważyłam, że miała bardzo dobry aparat, niejeden z tych 

tury stycznych jednorazowych gadżetów. Za każdym razem trzymała tę 

samą torbę, biało-niebieską reklamówkę z tego sklepu z damskimi ubra­

niami przy Fountain Square. 

Harry milczał przez chwilę. 

- W porządku. . 

Arcadia uniosła brwi. 

- W porządku? 

- W porządku, teraz pogadamy z Truaksem. 

- Jest wpół do drugiej nad ranem. Ethan i Zoe na pewno od dawna śpią. 

- To już nie nasza wina, że prowadzą taki dziwny tryb życia. 

Ethan zdołał zasnąć, ale spał niespokojnie i śnił o Nightwinds. 

Szedł przez wielki dom, otwierając wszystkie drzwi, sprawdzając każdy 

pokój. Ale Zoe nie było w żadnym z nich. Wiedział jednak, że ona musi tu 

być. Na myśl o tym, że mógłby jej nie znaleźć, ogarniało go przerażenie. 

Wołał ją, chcąc wszystko wyjaśnić i błagać o wybaczenie. Ale odpowia­

dało mu tylko echo odbijające się głucho od różowych ścian korytarza. 

W końcu dotarł do małej salki kinowej, tej, w której kiedyś doszło do 

morderstwa. Było to jedyne pomieszczenie w całym domu, które wzbu­

dzało niepokój Zoe. 

Powoli otworzył drzwi, przygotowując się na to, co czekało na niego 

w ciemności. 

Zoe stała w cieniu przy niewielkim marmurowym barze. W jednym 

z pluszowych foteli, twarzą do ekranu, siedział Simon Wendover. Spoj­

rzał przez ramię na Ethana i uśmiechnął się szeroko. 

- Ty nie żyjesz - powiedział Ethan. 

Wendover roześmiał się głośno. 

- To twój problem, nie mój. Obaj wiemy, że będziesz mnie widywał 

w swoich snach do końca życia. 

Ethan odwrócił się i spojrzał na Zoe. 

- Chodź ze mną. 

Potrząsnęła głową. 

- Nie. 

- Odejdzie od ciebie, tak jak trzy poprzednie - oznajmił Wendover 

pogodnie. - Tak to już z tobą jest. Zawsze tak było. Ratujesz je, a one 

zaraz potem mówią ci „żegnaj". 

Ethan nie odrywał wzroku od Zoe. 

- Ty jesteś inna. 

- Naprawdę? - spytała. 

Wendover zachichotał. 

- Chyba nie sądzisz, że mogłaby kochać faceta z taką przeszłością? 

Jesteś nieudacznikiem, Truax. Nie zdołałeś ocalić brata. Nie udało ci się 

utrzymać żadnego z twoich trzech małżeństw. Nie potrafiłeś uchronić 

przed bankructwem firmy, którą zbudowałeś od podstaw. Deptałeś mi po 

piętach całymi miesiącami, ale w końcu przegrałeś w sądzie. 

Ethan wiedział, że musi zabrać Zoe z tego pokoju. Chciał wejść do środ­

ka, ale nie był w stanie. Jakby natknął się na niewidzialną szklaną ścianę. 

Zoe obserwowała go swoimi tajemniczymi oczami. 

- Przykro mi, Ethan. To bariera psychiczna. Nie możesz przez nią 

przejść, bo nie wierzysz w duchy... 

Śmiech Wendovera brzmiał głucho w ciemnościach. 

- Ethan. Ethan, obudź się. 

Jej głos. Tak blisko. Tuż obok. 

Otworzył oczy. Zoe pochylała się nad nim, zaniepokojona. 

- Już dobrze. - Chwyciła go za ramię. - Już dobrze, to tylko zły sen. 

- Możesz to powtórzyć? - Potarł twarz dłonią i odetchnął głęboko. 

Kiedy był już pewny, że nad sobą panuje, usiadł i spuścił stopy na podło­

ga 

Zoe uklękła za nim i zaczęła masować mu ramiona. 

- Mam nadzieję, że nie zaraziłeś się tą skłonnością do złych snów ode 

mnie. Myślisz, że to możliwe? 

- Wątpię. 

Miło było czuć jej dłonie na plecach. Marzył o tym, aby odprężyć się 

pod tym kojącym dotykiem, ale ciągle był spięty. 

- Opowiesz mi swój sen? - spytała Zoe cicho. 

Wydało mu się, że słyszy w mroku stłumiony śmiech Wendovera. 

- Był skomplikowany - odparł ostrożnie. 

Jej dłonie znieruchomiały. Czuł, że zaczęła się wycofywać. Przez chwilę 

sądził, że się od niego odsunie. 

- To mi nie przeszkadza - powiedziała. Jej dłonie znowu zaczęły się 

poruszać. 

Ethan odetchnął z ulgą. 

- Ethan? 

- Byliśmy oboje w Nightwinds, ale dom wydawał się dużo większy -

powiedział cicho. - Korytarze ciągnęły się bez końca. 

- Pewnie myśl, że wszystkie te pokoje trzeba odnowić, wywołała ten 

koszmar. 

- Niewykluczone. - Wiedział, że Zoe chce rozluźnić atmosferę, ale 

próba się nie powiodła. Był zbyt zmarznięty i wyczerpany. Powinien na 

tym poprzestać, pomyślał. Nie ma sensu opowiadać jej całej reszty. Ale 

jakaś siła kazała mu mówić dalej. - Ty też gdzieś tam byłaś, ale nie mo­

głem cię znaleźć. 

- No tak, umykający dekorator wnętrz, który nie odpowiada na telefo­

ny - mruknęła Zoe. 

- W końcu znalazłem cię w kinie. - Zawahał się i wzruszył ramiona­

mi. - Wtedy mnie zbudziłaś. 

- Rzucałeś się przez sen. Jakbyś chciał się przez coś przedrzeć. 

Ethan zmartwiał. 

- Uderzyłem cię niechcący? 

- Nie, tylko zbudziłeś. - Ciągle masowała jego barki. - Na pewno nic 

więcej się w tym śnie nie wydarzyło? 

Gdzieś w ciemnościach nocy Wendover chichotał upiornie. 

Zadzwonił telefon. Zoe znieruchomiała z rękami na ramionach Ethana, 

który spojrzał na zegarek. Była za dwadzieścia pięć druga. Telefon o tej 

porze rzadko przynosi dobre wieści. 

- Ja odbiorę. - Podniósł słuchawkę. - Truax. 

- Mówi Stagg - powiedział Harry. - Mamy problem. Jesteśmy przed 

Casa de Oro. Wpuścisz nas? 

Rozdział 24 

E

than siedział na kanapie, patrząc na Zoe, która właśnie wniosła herba­

tę dla nich wszystkich. Zebrała włosy w luźny węzeł i włożyła czar­

ne pantofle, które wyglądały jak buciki baletnicy. Ciemnoniebieski szla­

frok ciasno związała w talii paskiem. 

Ethan włożył spodnie i sportową koszulkę. Ponieważ jego nowy zwy­

czaj golenia się przed pójściem do łóżka niepokoił Zoe, nie zrobił tego 

tym razem, w związku z czym wyglądał teraz trochę nieporządnie. 

Natomiast Arcadia i Harry byli jakby stworzeni do nocnego życia. 

O wpół do drugiej na ranem wyglądali zdumiewająco elegancko. Arca­

dia jak zwykle przypominała królową śniegu w długiej, wąskiej sukience 

koloru pustynnego świtu. Harry także sprawiał zaskakująco dobre wrażenie 

w sportowej koszuli z krótkimi rękawami zdobnej we wzór składający 

się z desek surfingowych i palmowych drzew. 

- A więc - Ethan pochylił się do przodu, oparł łokcie na kolanach i złą­

czył palce obu dłoni - w ciągu dwóch dni dwa razy widziałaś tę samą 

starszą damę w kapeluszu i okularach przeciwsłonecznych, a ponadto 

zginął długopis, który dostałaś od Harry'ego, tak? 

- Chyba nie ma się czym przejmować, prawda? - powiedziała Arca-

dia przepraszająco. - Tak mi przykro, że was niepokoimy w środku nocy. 

To był pomysł Harry'ego. 

- Bardzo dobry pomysł - powiedziała Zoe stanowczo. - Tym bardziej 

że pamiętam, jak wspominałaś mi w ubiegłym tygodniu, że miałaś złe 

przeczucia. To wszystko razem może budzić podejrzenia. 

Ethan zmarszczył brwi. 

- Nikt mi nie powiedział, że Arcadia czymś się niepokoiła. 

- Pomyślałam, że po prostu jestem trochę nerwowa, bo Harry wyje­

chał i... - Arcadia podniosła swoją filiżankę do ust. - Cóż, niepokój mi­

nął, więc nie chciałam o nim wspominać. 

- Moim zdaniem ten aparat jest najbardziej podejrzany- stwierdziła 

Zoe. -Z twojego opisu wynika, że był to drogi profesjonalny sprzęt. Starsi 

turyści na ogół wybierają inne aparaty. 

- Zgubiony długopis może nie mieć żadnego znaczenia- powiedział 

Harry. - Ale jeśli ktoś obserwuje Arcadię, można zakładać, że przeszukał 

jej biuro. Może chciał za jego pomocą włamać się do szuflady albo szafki 

z dokumentami i złamał go niechcący. Uznał więc, że lepiej będzie się go 

pozbyć. 

- To był tani długopis - dodała Zoe. - Zakładał pewnie, że nikt nawet 

nie zauważy jego braku. 

Ethan spojrzał na Arcadię. 

- Nic innego nie zginęło z twojego biura albo było nie tam, gdzie to 

zostawiłaś? Nic się tam nie zmieniło? 

Zoe znieruchomiała nagle za plecami Ethana. Nic nie powiedziała, ale 

on dostrzegł kątem oka, że filiżanka w jej ręce lekko zadrżała. O co tu, do 

diabła, chodzi? 

- Nie - odparła Arcadia. - Sprawdziłam dokładnie, możesz mi wierzyć. 

Ethan odwrócił się do Harry'ego. 

- A w mieszkaniu? 

- Wszystko w porządku - zapewnił go Harry. - Zorientowałbym się, 

gdyby ktoś majstrował przy systemie alarmowym. 

- Dobrze. - Ethan wziął notatnik i długopis, leżące na stoliku. - Oto, 

co wiemy. Ktoś może obserwować Arcadię. Jeśli tak jest, może to mieć 

związek z Grantem Loringiem. 

- Który ponoć nie żyje, ale ja ani przez chwilę w to nie wierzyłam -

powiedziała Arcadia spokojnie. -To zdecydowanie najgorszy scenariusz. 

Ale jest też możliwe, że to federalni wpadli na mój ślad. 

Harry spojrzał na nią. 

- Jak bardzo federalni chcą cię dopaść? 

Arcadia wzięła głęboki oddech. 

- Naprawdę nie przypuszczałam dotąd, że byłam dla nich kimś istot­

nym. Ale podejrzewam, iż mogli dojść do przekonania, że jeśli Grant 

żyje, ja będę ich mogła do niego doprowadzić. 

- Tylko że nie możesz - powiedziała Zoe. - Nie masz pojęcia, gdzie 

on jest. Poza tym, według tego scenariusza, federalni nie wierząjuż w je­

go śmierć. 

Arcadia w milczeniu wzruszyła ramionami. 

- W porządku, zatrzymajmy się tutaj. - Ethan zapisał coś w notatni­

ku. - W najlepszym przypadku są to federalni. Problem jednak w tym, że 

to nie wygląda jak ich operacja. 

Harry uniósł brwi. 

- Starsza pani z aparatem fotograficznym? 

- Tak. To nie w ich stylu. Jeśli chodzi o sprzęt, są dużo bardziej za­

awansowani. Wiedzą, jak zakładać podsłuchy i aranżować rozmowy, które 

chcą nagrać. - Spojrzał na Arcadię. - Zakładam, że ostatnio nikt nie pró­

bował skłonić cię do zwierzeń na temat twojej przeszłości? 

- Nie. - Arcadia zmarszczyła brwi. - Masz rację. To prawdopodobnie 

nie są federalni. Więc zostaje nam Grant albo jeden z jego dawnych wspól­

ników. 

- Na szczęście masz prawdziwego przyjaciela, który jest też asem wśród 

ochroniarzy - powiedział Ethan. - I drugiego, który jest wybitnym de­

tektywem. Podzielimy zadania między siebie. Hany będzie miał cię na 

oku, a ja zacznę szukać odpowiedzi na kilka pytań. Przyda nam się też 

pomoc Singletona, który może znajdzie coś w Internecie. 

Zoe popatrzyła na Ethana. 

- Nie sądzisz, że na ten czas Harry powinien zabrać Arcadię z miasta? 

- To jedna z możliwości - powiedział spokojnie. 

- Nie - wtrąciła się Arcadia stanowczo. - Jeśli Grant znalazł mnie tu­

taj mimo nowej tożsamości, znajdzie mnie wszędzie. Mogę zniknąć zno­

wu, ale to tylko opóźni konfrontację. Wolę rozprawić się z nim teraz i skoń­

czyć z tą sprawą. 

Harry kiwnął głową. 

- Zwłaszcza że Whispering Springs to stosunkowo niewielkie miasto. 

Poza tym to nasz teren, nie Loringa. Wiemy o nim znacznie więcej niż 

on. 

- A w ciągu ostatnich tygodni wiele się zmieniło - dodała Arcadia. -

Teraz znasz już lokalną policję, Ethan, i ludzi z Radnora. 

- To wszystko na niewiele się zda, jeśli Loring zechce ci wpakować kul­

kę - odparł Ethan chłodno. - Harry to fachowiec, ale nikt nie jest doskonały. 

Arcadia ujęła filiżankę w obie dłonie i patrzyła w swoją herbatę jak 

wieszczka w szklaną kulę. 

- Nie mam całkowitej pewności - powiedziała z namysłem - ale nie 

sądzę, żeby Grant chciał mnie zastrzelić. 

Wszyscy na nią spojrzeli. 

- Dlaczego? - spytał Ethan. 

- Z dwóch powodów. Po pierwsze, Grant myśli strategicznie. Tak było, 

kiedy prowadził swoje finansowe imperium, i nie sądzę, żeby się od tego 

czasu zmienił. Zawsze planował wszystko z obsesyjną dokładnością. 

A musicie pamiętać, że ma teraz wiele powodów do ostrożności. Z pew-

nościąnie będzie chciał, by federalni czyjego dawni wspólnicy w intere­

sach zaczęli podejrzewać, że jednak nadal żyje. 

- Racja - przytaknęła Zoe. 

- Wypadek samochodowy czy tajemniczy pożar byłby bardziej w jego 

stylu. 

Ethan zauważył, że Harry zamyka i rozprostowuje palce dłoni. Nic poza 

tym miarowym ruchem ręki nie wskazywało na to, o czym musiał w tej 

chwili myśleć. 

- A drugi powód, dla którego nie będzie chciał zastrzelić cię z bez­

piecznej odległości? - zapytał Ethan. 

- Kiedy postanowiłam zniknąć, załatwiłam sobie coś w rodzaju polisy 

ubezpieczeniowej. 

- Co chcesz przez to powiedzieć? - Ethan spojrzał na nią uważnie. 

- Mam coś, czego on chce. - Arcadia postawiła filiżankę na spodecz-

ku. - Tylko ja mogę mu powiedzieć, gdzie to jest. 

Nikt się nie odezwał. Siedzieli wszyscy w milczeniu, czekając na wy­

jaśnienia. Ethan dostrzegł zaskoczenie na twarzy Zoe i zrozumiał, że przy­

jaciółka nie powierzyła jej wszystkich swoich tajemnic. 

- Kiedy pojęłam, że najbezpieczniej będzie, jeśli zniknę - powiedzia­

ła Arcadia cicho - załatwiłam kilka spraw. Zdeponowałam pieniądze na 

kilku różnych kontach pod różnymi nazwiskami i postarałam się o przy­

jęcie do Candle Lakę Manor, co miało zmylić trop. Kiedy uciekłam stam­

tąd z Zoe, po raz drugi zmieniłam tożsamość. 

- Mów dalej - powiedział Harry. 

- Zrobiłam coś jeszcze. Grant miał wszystko, co było dla niego najważ­

niejsze w ukrytym komputerze. Sądził, że nie wiem o jego istnieniu. Były 

tam głównie dane dotyczące jego finansów - z rodzaju tych, za które mógł­

by trafić do więzienia, i to na długo. Później zorientowałam się, że prze­

chowywał tam także inne, bardziej niebezpieczne informacje. Krótko mó­

wiąc, odkryłam hasło dostępu i skopiowałam cały plik, a kopię ukryłam. 

- Co to za informacje? - spytał Ethan. 

- Dotyczą kilku oszustw, jakich Grant dopuścił się w stosunku do osób, 

które nie podchodzą do defraudacji tak spokojnie, jak federalni. -Arca­

dia zadrżała lekko. - Dość późno zorientowałam się, że mój mąż oskubał 

kilku bardzo niebezpiecznych ludzi. Jeśli oni kiedykolwiek odkryją, że 

Grant żyje i że ukradł im ogromne sumy pieniędzy, na pewno postanowią 

się zemścić. 

Harry zagwizdał przeciągle. 

- Jeśli Loring rzeczywiście żyje, zrobi wszystko, żeby zniszczyć tę 

kopię. 

- Jak już mówiłam - ciągnęła Arcadia - ukryłam ją. Ale nie powie­

działam Grantowi, że to zrobiłam. Sądziłam, że mam czas. Chciałam się 

zastanowić, co dalej. Ale wtedy on próbował mnie zamordować. 

- Jak? - spytał Ethan. 

- Miało to wyglądać na wypadek. Mówiłam wam, to jego ulubiona 

metoda. Pewnego wieczoru byłam umówiona na spotkanie z klientem, 

który mieszkał w górach za miastem. Grant wiedział, że będę jechać 

wzdłuż brzegu jeziora. Czekał tam na mnie. Z najwyższego punktu ze­

pchnął mój samochód do wody. 

- Dobry Boże. - Zoe ujęła Arcadię za rękę. 

Harry był blady jak ściana. 

Ethan milczał, zapisując coś w notatniku. 

- Było ciemno i padał ulewny deszcz - podjęła Arcadia po chwili. -

Na szczęście samochód spadł do jeziora w miejscu, gdzie było stosunko­

wo płytko. Udało mi się wydostać przez okno, wypłynąć na powierzchnię 

i ukryć pod zwisającymi nad wodą gałęziami drzew. To prawdopodobnie 

ocaliło mi życie. 

Ethan na chwilę przestał pisać. 

- Loring nie zdołał cię dojrzeć? 

- Nie. Zobaczyłam, że to on, kiedy wysiadł z samochodu i stanął 

w świetle reflektorów. Miał latarkę. Szukał mnie na powierzchni wody, 

ale ja byłam schowana pod gałęziami. W końcu odjechał, ale do tego 

czasu omal nie umarłam z wyziębienia. 

Harry położył dłoń na jej kolanie i lekko je ścisnął. 

- Kiedy odjechał, wyszłam z wody. Noc spędziłam w opuszczonej cha­

cie, a rano doszłam do wniosku, że muszę zniknąć do czasu, aż policja 

dobierze się Grantowi do skóry. 

- Co się nie stało - uzupełnił Harry. 

- Nie, ponieważ następnego ranka Grant uciekł z kraju. Dwa tygodnie 

później dowiedziałam się, że zginął w Europie, jeżdżąc na nartach. 

- Dlaczego nie poszłaś z tym do federalnych? - spytał Ethan. 

- Szczerze mówiąc, nie bardzo wierzyłam, że zdołają ochronić mnie 

przed Grantem. Ale poinformowałam ich o pliku, który ukryłam. 

- Jak to zrobiłaś? - spytał Harry. 

- Za pomocą poczty elektronicznej wysłałam krótką notkę do prasy 

finansowej. Napisałam w niej, że żona Granta Loringa przed śmiercią 

skopiowała prywatne dane męża i ukryła je. Niestety, zabrała swoją ta­

jemnicę do grobu na dnie jeziora. 

Harry przekrzywił głowę. 

- Do grobu na dnie jeziora? 

Arcadia uniosła brwi. 

- Myślisz, że to zbyt naciągane dla prasy finansowej? 

- Nie. Myślę, że to doskonałe. Grób na dnie jeziora. To mi się podoba. 

Założę się, że to kupili. 

- Owszem - potwierdziła Arcadia. - Inne media także. Właśnie o to 

mi chodziło. Wiedziałam, że Grant, gdziekolwiek jest, czyta gazety i ko­

rzysta z Internetu, by się dowiedzieć, czy odnaleziono moje ciało, i prze­

konać się, czy jego mistyfikacja się powiodła. Wiedziałam, że ta kopia 

nie zapewni mi całkowitego bezpieczeństwa, ale pomyślałam sobie, że 

będzie mogła posłużyć jako karta przetargowa, jeśli Grant zacznie mnie 

szukać. 

Ethan przeglądał swoje notatki. 

- Dobrze. Oto, co zrobimy. Przyjmiemy założenie, że Grant żyje i za­

graża Arcadii, ponieważ istnieje taka możliwość. Musimy jednak pamię­

tać, że możemy się mylić. 

- Myślisz, że wyciągamy pochopne wnioski? - spytała Zoe. 

Ethan wzruszył ramionami. 

- To możliwe. 

Zoe chrząknęła. 

Ethan jęknął w duchu. Wiedział, że robiła to zawsze, kiedy miała za­

miar powiedzieć mu coś, czego nie chciał słyszeć. 

Spojrzał na nią spod oka. 

- O co chodzi? 

- Nie wiem sama co to jest - powiedziała, ważąc słowa. - Ale chyba 

jest coś, o czym powinieneś wiedzieć. 

- Nie trzymaj mnie w niepewności - mruknął Ethan. - Nie zniosę tego 

napięcia. 

Zoe, milcząc, zerknęła na Arcadię. Ethan nie miał pojęcia, co znaczyło 

to spojrzenie, dostrzegł jednak, że Arcadia je podchwyciła i zrozumiała. 

Zoe założyła ręce na piersi i popatrzyła na niego poważnie. 

- Dzisiaj po południu wyczułam coś w biurze Arcadii. 

- Zoe. - Arcadia odwróciła się do niej gwałtownie. - Dlaczego mi nie 

powiedziałaś? 

- Trudno to wytłumaczyć - przyznała Zoe. 

Harry spojrzał na nią z zainteresowaniem. 

- W porządku - powiedział Ethan. - Zamieniamy się w słuch. Co ci 

podpowiada intuicja? 

- O to właśnie chodzi - wyszeptała Zoe. - Nie jestem pewna, co mi 

podpowiada. Dlatego właśnie nic nie powiedziałam Arcadii. Ale wiem 

jedno, to samo czułam wczoraj w mojej bibliotece. 

- Mów dalej - zachęcił ją Ethan. 

- To było bardzo słabe -wzruszyła ramionami. - Słabe ślady czyjejś ener­

gii. Ale... przeraziłam się, bo doświadczyłam już kiedyś tej samej energii. 

- Kiedy? - spytał Harry. 

- Pewnej nocy, kiedy chodziłam po Candle Lake Manor. - Zoe patrzy­

ła na Arcadię. - Jej źródło znajdowało się na oddziale zamkniętym. 

- O cholera - mruknęła Arcadia cicho. 

Ethan spojrzał na Harry'ego, który w milczeniu potrząsnął głową. Naj­

wyraźniej on też nic z tego nie rozumiał. Ethan odwrócił się znowu do 

Zoe i Arcadii. 

- Czy któraś z was powie nam, dlaczego oddział zamknięty był tak 

przerażający? 

- Mamy bardzo dociekliwe umysły - dodał Harry. 

Zoe wzięła głęboki oddech. Ethan czuł, że przygotowuje się do skoku 

na głęboką wodę. 

- Wiecie, że Candle Lake to ekskluzywna prywatna klinika - powie­

działa. - Została założona po to, by bogaci ludzie mogli umieszczać tam 

swoich niezrównoważonych psychicznie krewnych. 

Ethan kiwnął głową. 

- To już wiemy. Mów dalej. 

- Może się to wydawać dziwne - ciągnęła Zoe - ale bogacze często 

mają także poważnie chorych krewnych, jak wszyscy inni. W Candle Lake 

takich pacjentów trzymano właśnie na oddziale zamkniętym. 

- Poważnie chorych? - powtórzył Ethan. - To nie brzmi dobrze. 

- Zoe chodzi o pacjentów, którzy mogą być niebezpieczni dla otocze­

nia - wyjaśniła Arcadia. - Trzymano tam prawdziwych świrów, których 

bał się nawet personel szpitala. 

- No, no, coś podobnego - mruknął Harry. - Więc bogacze tak bardzo 

się od nas nie różnią. Ale o co chodzi z tą energią, którą wyczułaś w biu­

rze Arcadii i w bibliotece, Zoe? 

- Zaczynam przypuszczać, że to energia pozostawiona przez Lindsey 

Voyle - powiedziała Zoe. 

- Świetnie. Tego mi jeszcze trzeba - rzucił Ethan. - Projektantki wnętrz 

z piekła rodem. 

Rozdział 2 5 

S

ingleton siedział w swoim maleńkim biurze, wpatrując się w ekran 

komputera, kiedy do księgarni weszła Bonnie, wnosząc ze sobą po­

ranne słońce. 

- Singleton? 

- Tutaj.- Singleton próbował stłumić radość, która go ogarnęła na 

dźwięk jej głosu. Spokojnie, stary, pomyślał. Ona traktuje cię jak przyja­

ciela, nic więcej. Nie chcesz chyba wszystkiego spieprzyć. 

Odsunął się od komputera, zdjął okulary i wstał. 

- Na pewno jesteś wykończony. - Bonnie stanęła w drzwiach. - Wiem, 

że Ethan zbudził cię o trzeciej nad ranem, żebyś zaczął pracować nad 

sprawą Arcadii. - Bonnie podniosła duży papierowy kubek z logo baru 

przy Fountain Square. - Pomyślałam więc, że o tej porze przyda ci się 

trochę kofeiny. 

- I miałaś rację. - Singleton wziął kubek, zdjął przykrywkę i upił duży 

łyk kawy, po czym westchnął z zadowoleniem. - Dzięki. Tego było mi 

trzeba. Rzeczywiście, twój szwagier zadzwonił o trzeciej. Ma szczęście, 

że jest moim przyjacielem, a od czasu do czasu także klientem. 

Nie powiedziałjej, że kiedy podniósł słuchawkę i usłyszał pełen napię­

cia głos Ethana, ogarnęła go panika. W pierwszej chwili pomyślał, że coś 

złego przytrafiło się Bonnie albo któremuś z jej synów. Wydawało mu 

się, że cały jego świat rozsypuje się na kawałki. 

Kiedy dowiedział się, że złe wieści nie dotyczą Bonnie, Jeffa ani Theo, 

odczuł taką ulgę, że zaraz potem ogarnęły go wyrzuty sumienia. W końcu 

bardzo lubił Arcadię. Była jego przyjaciółką. Przestraszył się, słysząc, że 

znalazła się w niebezpieczeństwie, ale nie było to obezwładniające prze­

rażenie, które wzbudziłaby w nim wiadomość, że coś zagraża Bonnie albo 

jej synom. 

Spójrz prawdzie w oczy, Cobb. Źle z tobą. 

Bonnie wyjęła z papierowej torby plastykowy pojemnik. 

Singleton przyjrzał mu się z zainteresowaniem. 

- Co to jest? 

- Kanapka z tuńczykiem. 

Singleton otworzył pojemnik. 

- Chleb pełnoziarnisty. Mój ulubiony. 

- Zawsze tak mówisz - roześmiała się Bonnie. - Bez względu na to, 

co ci przynoszę, zawsze twierdzisz, że to właśnie najbardziej lubisz. 

Singleton wyjął z pojemnika połowę równo przekrojonej kanapki i wbił 

w nią zęby. 

- Dlatego, że to prawda. 

Bonnie uśmiechnęła się i patrzyła z zadowoleniem, jak pochłania chleb 

z tuńczykiem. 

- Słyszałam, że rozmawiałeś z Jeffem - powiedziała, kiedy przerwał 

jedzenie, żeby napić się kawy. 

- Jeff ci powiedział? 

- Tak. Podobno wyjaśniłeś mu, że nawet jeśli nie pamięta dokładnie, 

jak wyglądał Drew, nie musi się tym przejmować. Że i tak nigdy nie za­

pomni swojego ojca. 

Singletona nagle ścisnęło w żołądku. Wiedział, że nie ma to nic wspólnego 

z tuńczykiem. To na widok poważnej miny Bonnie zaczął tracić apetyt. 

Pomyślał, że rozmawiając z Jeffem o ojcu, posunął się jednak za daleko. 

- Może nie powinienem nic mówić. - Włożył niedokończoną kanapkę 

do pojemnika. - Posłuchaj, Bonnie, przepraszam. Nie chciałem się wtrą­

cać w wasze życie rodzinne. 

- Nie przepraszaj. Nie o to mi chodziło. - Bonnie zbliżyła się do niego 

i dotknęła jego ramienia. - Jestem ci bardzo wdzięczna. Nie miałam po­

jęcia, co go gryzie w tym roku. Sądziłam, że jest taki nieznośny, bo cof­

nął się do tego strasznego listopada, kiedy zginął Drew. Psycholog uprze­

dził mnie, że coś takiego może nastąpić. 

Singleton spojrzał na jej dłoń, leżącą na jego przedramieniu, tuż pod 

zawiniętym do łokcia rękawem dżinsowej koszuli. Kiedy była tak blisko, 

prawie zapominał oddychać. 

- Chłopcu w jego wieku trudno zrozumieć, co przeżywa - powiedział. -

Do diabła, w każdym wieku trudno to zrozumieć. 

- Wiem. Wydaje ci się, że znasz swoje dzieci, ale one, jak wszyscy, 

mają swoje tajemnice. Przeżywają lęki, o których nie chcą z nikim roz­

mawiać. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że Jeff boi się, iż może zapo­

mnieć ojca. 

Singleton bez zastanowienia nakrył rękę Bonnie swoją dużą dłonią. 

- Na litość boską, Bonnie, nie obwiniaj się o to, że od razu nie domy­

śliłaś się, co dręczy Jeffa. Wydaje ci się, że powinnaś rozwiązywać za 

niego wszystkie problemy, ale prawda jest taka, że on dorasta i do pew­

nych rzeczy musi dojść sam. 

- On ma dopiero osiem łat. 

- Tak, ale powoli staje się mężczyzną i w głębi duszy o tym wie. Ma 

też bardzo wysokie wymagania w stosunku do siebie. 

- Wymagania? 

- Wzorem dla niego był ojciec, a teraz także Ethan. 

Bonnie przymknęła oczy. Kiedy je otworzyła, wydawało się, że wszystko 

nagle stało się dla niej jasne. 

- Tak, wiem o co ci chodzi. 

- Jeff chce im dorównać. Zmaga się teraz z istotnymi problemami. 

- Ze stratą ojca? Tak, wiem, ale... 

- Nie - łagodnie przerwał jej Singleton. - Nie tylko o to chodzi. Wi­

dzisz, Jeff ma też inny problem. Tak naprawdę najbardziej boi się tego, 

że jeśli zapomni ojca, zdradzi w pewien sposób ciebie i Ethana, dwoje 

dorosłych ludzi, których najbardziej kocha. 

Bonnie przez chwilę patrzyła na niego w milczeniu. 

~ Zdrada to dość skomplikowane pojęcie dla ośmiolatka. 

- Wiem. Rzecz jednak w tym, że Jeff zaczyna teraz tworzyć własny 

kodeks etyczny, według którego będzie żył w przyszłości. Zdradzić lu­

dzi, których się kocha, to zło, i on o tym wie. Był więc przerażony, kiedy 

się okazało, że może to właśnie niedługo zrobi, a nie miał pojęcia, jak 

temu zapobiec. 

- Ale on nas przecież nie zdradził. 

- Tak, ale on tego nie rozumie. Potrzebował rozmowy z kimś, kto zdo­

łałby mu to wytłumaczyć, ale tylko z kimś, kogo nie mógłby zranić. 

- Z tobą. - Bonnie zamrugała, czując łzy pod powiekami. -Nie wiem, 

jak ci dziękować, Singleton. 

Singleton poczuł, że na twarz wypływa mu krępujący rumieniec. 

- Hej, nie ma sprawy - powiedział jowialnie. - Jesteśmy przyjaciół­

mi, prawda? 

Ku jego zdumieniu, twarz Bonnie przygasła. 

- No tak. Jesteśmy przyjaciółmi. - Wyjęła rękę z jego dłoni i ruszyła 

w stronę drzwi. - Lepiej już pójdę. Powodzenia - powiedziała i wyszła. 

Kiedy zamknęły się za nią drzwi, w księgarni znowu zapanował mrok. 

Ethan słuchał kroków, które rozlegały się na schodach. Ciężkie, sta­

nowcze, odbijały się głuchym echem od ścian korytarza. Mężczyzna, 

pomyślał. I nie jest w dobrym nastroju. 

Odłożył notatki, które zrobił pół godziny temu po rozmowie z Single-

tonem, położył dłonie na biurku i czekał. 

Kroki umilkły na moment tuż przed drzwiami Truax Tnvestigations. 

Ethan czuł, że ten, kto tam przystanął, zaczął się wahać. 

Rasowy biznesmen wstałby w tej chwili, otworzył drzwi i uśmiechnął 

się zachęcająco. Ale Ethan miał teraz pełne ręce roboty, więc nie ruszył się 

zza biurka. Kto wie, może potencjalny klient sam zrezygnuje ze spotkania. 

Drzwi otworzyły się jednak. 

No tak. Gorzej już być nie mogło. 

Przybysz wszedł do pierwszego pokoju. Ethan widział go wyraźnie 

w lustrze. Atletyczna budowa, kwadratowe szczęki, krótko ostrzyżone, 

jasne włosy i drogie, sportowe ubranie: świetnie skrojone spodnie, ko­

szulka polo, zamszowe mokasyny. Wyglądał na kogoś, kto w szkole śred­

niej był kapitanem drużyny rugby. Z pewnością na bal maturalny zaprosił 

szkolną królową piękności, po czym bez problemu zdołał ją namówić, 

żeby zdjęła majtki. Na uniwersytecie prawdopodobnie wstąpił do jakiejś 

studenckiej organizacji, został jej przewodniczącym i chodził na randki 

z mnóstwem biuściastych blondynek z ostatniego roku. 

Nelson Radnor, prezes konkurencyjnej firmy, Radnor Security Systems. 

Ethan rozparł się w swoim fotelu i położył stopy na brzegu biurka. 

- Co mogę dla ciebie zrobić, Radnor? 

Nelson stanął w drzwiach i rozejrzał się po gabinecie Ethana z wyra­

zem rozbawienia na twarzy. 

-• Sądziłem, że twoja żona jest dekoratorem wnętrz. 

- Owszem. Ale nie pozwalam jej zbliżać się do mojego biura. 

- To widać. 

- Człowiek musi ustanowić jakieś granice, jeśli chodzi o wystrój 

wnętrz. Siadaj. 

Nelson wszedł do pokoju. Spojrzał na dwa fotele przygotowane dla 

klientów, ale nie usiadł w żadnym z nich. Zamiast tego podszedł do okna. 

- Słyszałem, że zabrałeś mi jednego z głównych klientów. - Nelson 

patrzył na ulicę, jakby spodziewał się, że zaraz stanie się tam coś bardzo 

interesującego. 

Nie, nie po to tu przyszedł, pomyślał Ethan. Nie wygląda na wystarcza­

jąco wściekłego. 

- Gwoli ścisłości - powiedział - nie zabrałem ci Valdeza. Nie jestem 

w stanie zapewnić kompleksowej obsługi tak dużej firmie, i on o tym wie. 

Poprosił mnie tylko o niezależny audyt. 

- Jasne. Więc masz zamiar sprawdzić nasz system i napisać w rapor­

cie, że coś umknęło uwadze moich ludzi, tak? 

- A tak było? 

- Może. A może ktoś, kogo zatrudniliśmy, kiedy był czysty jak śnieg, 

nie oparł się jednak pokusie. - Nelson spojrzał na Ethana przez ramię. 

Jego twarz był dziwnie ściągnięta i ponura. - Jakkolwiek by było, nie 

postawi nas to w korzystnym świetle. 

- Nie na długo. W tym mieście praktycznie nie macie konkurencji. 

Wszyscy o tym wiedzą. Ja znalazłem sobie tylko niszę na tym rynku. 

- W Los Angeles nie zawracałeś sobie głowy niszami. - Twarz Nelso­

na była nieprzenikniona. - Byłeś w pierwszej lidze. Może ciągle masz 

takie ambicje. 

- Mam ambicje - Ethan oparł się wygodniej i spojrzał na czubki swo­

ich butów - ale nie należy do nich konkurowanie z Radnor. Zależy mi na 

drobnych sprawach, które wymagają mojego osobistego zaangażowania. 

Obaj wiemy, że ciebie to zupełnie nie interesuje. 

Radnor znowu odwrócił się do okna. Milczał przez chwilę, potem po­

ruszył ramionami, jakby chciał rozluźnić mięśnie. 

- Zabawne, że wspomniałeś o drobnych zleceniach, wymagających 

osobistego zaangażowania - powiedział ponuro, ale zdecydowanie - bo 

mam dla ciebie taką sprawę. 

Ethan nie wiedział, o co mu chodzi, ale czuł, że będzie ciężko. Miał 

teraz dość pracy. Ostatnią rzeczą, jakiej sobie życzył, było kolejne do­

chodzenie. 

- Dziękuję, że o mnie pomyślałeś - powiedział. - Ale tak się składa, 

że jestem teraz trochę zajęty. 

- Nie mam wielkiego wyboru - mruknął Nelson. - Potrzebuję usługi 

z twojej branży. W tym mieście nie ma nikogo innego, do kogo mógłbym 

się zwrócić. 

- Z pewnością ktoś z twoich ludzi mógłby się tym zająć. 

- Nie życzę sobie, żeby ktokolwiek z nich o tym wiedział - przerwał 

mu Nelson gwałtownie. - Dlatego przyszedłem z tym do ciebie. 

- Jak już powiedziałem, doceniam to, ale... 

- Sądzę, że moja żona ma romans - powiedział Nelson głucho. 

Cholera. Dlaczego ze wszystkich prywatnych detektywów, którzy dzia­

łają w tym mieście, musiałeś wybrać akurat mnie? Ale to rzeczywiście 

mógł być problem, przyznał Ethan w duchu. W Whispering Springs były 

tylko dwie takie firmy. 

Chcąc zyskać na czasie, bardzo powoli zdjął stopy z biurka i wyprosto­

wał plecy, zastanawiając się, co mógłby powiedzieć. Niestety nic stosow-

nego nie przychodziło mu do głowy. Wiedział z własnego doświadcze­

nia, że niewiele można powiedzieć w takiej sytuacji. 

- Cóż, znam to uczucie - powiedział w końcu. 

Nelson odwrócił się szybko, z wyrazem niekłamanego zdumienia na 

twarzy. 

- Naprawdę? Jezu, człowieku, kiedy ty się ożeniłeś? Sześć tygodni 

temu? 

Ethan zrozumiał, że Nelson myśli o Zoe. Na moment wszystko wokół 

zniknęło w strasznej, czerwonej mgle. Poraziła go wizja Zoe odchodzą­

cej z innym mężczyzną. Miał wrażenie, że rozstąpiła się pod nim ziemia 

i zaczął spadać w czarną jak noc czeluść bez dna. 

Opanował się nadludzkim wysiłkiem i wrócił do rzeczywistości. 

- Nie mówię o Zoe - wyjaśnił. - Chodziło mi o... poprzedni związek. 

- No tak. - Nelson kiwnął głową. - Czytałem gdzieś, że byłeś żonaty 

już trzy czy czteiy razy. 

Ethan spojrzał na niego uważnie. 

- Czytałeś? 

- No wiesz, sprawdziłem cię trochę, zanim tu przyszedłem. - Nelson 

zaczął krążyć bez celu po gabinecie, zatrzymując się od czasu do czasu, 

żeby coś obejrzeć. Przystanął przed oprawionym w ramki obrazkiem Theo, 

przedstawiającym Nightwinds. - Znalazłem informacje o twoich trzech 

żonach, ale nic na temat dzieci. 

- Prawdopodobnie dlatego, że ich nie mam - odparł Ethan spokojnie. -

To rysunek mojego siostrzeńca. 

Nelson podszedł do biblioteczki i zdjął z półki pierwszą z brzegu książ­

kę. Ethan rozpoznał czamo-czerwoną okładkę. Była to historia morderstw 

dokonanych w San Francisco w pierwszej połowie dziewiętnastego wieku. 

Nelson od niechcenia przerzucał kartki. 

- Która żona cię zdradzała? 

Jeśli chodzi o ścisłość, Ethana na pewno zdradzały dwie z trzech mał­

żonek, co do pierwszej, też miał swoje podejrzenia. Guru religijnej sekty, 

z którym wyjechała, nie sprawiał wrażenia świątobliwego mnicha. Ale 

Ethan wolał nie drążyć tego tematu. Nie miał ochoty nawiązywać z Nel­

sonem męskiej przyjaźni opartej na podobnych doświadczeniach. 

- Powiedziałem, że wiem, przez co przechodzisz. - Podniósł kubek 

i przyjrzał się zimnej kawie. -Nie obiecywałem, że opowiem ci historię 

swojego życia. — Doszedł do wniosku, że nie ma ochoty na kawę, i posta­

wił kubek na biurku. - Lepiej od razu przejdź do rzeczy. Zaoszczędzi 

nam to wiele czasu. 

- W porządku. -Nelson zamknął książkę i odłożył jąna półkę. - Chcę, 

żebyś się dowiedział, z kim ona się widuje. 

- Nie. 

Nelson odwrócił się do niego, zirytowany. 

- Do diabła, nie proszę o przysługę. Zapłacę ci twoją zwykłą stawkę. 

- Nie. 

- W porządku, zapłacę ci moją zwykłą stawkę. Ile to będzie? Dwa, 

trzy razy więcej? Podaj cenę. Pieniądze nie grają roli. 

- Mowy nie ma. 

- Wychodzi regularnie -rzucił Nelson przez zaciśnięte zęby. —Zorien­

towałem się w ubiegłym tygodniu. Zawsze we wtorki i czwartki po połu­

dniu. Sprawdziłem jej konto bankowe. Od miesiąca wyciąga z niego więk­

sze sumy. 

- Nie. Mówię poważnie. 

Nelson podszedł do biurka trzema wielkimi krokami i położył dłonie 

płasko na jego blacie. 

- Nie mogę wziąć do tego nikogo z moich ludzi, bo po dwóch minu­

tach w całej firmie huczałoby od plotek. Chcę tego uniknąć. 

- Nie wezmę tej sprawy. Nie cierpię rozwodowej szarpaniny. To za­

wsze jest przykre, a staje się znacznie gorsze, kiedy klient jest jednocze­

śnie przyjacielem albo wspólnikiem w interesach. 

- Nie ma w tym nic osobistego. To tylko biznes. 

- Zbieranie dowodów do spraw rozwodowych nigdy nie jest jedynie 

biznesem - odparł Ethan. - Wiesz równie dobrze jak ja, że bez względu 

na to, jak bardzo klient chce poznać prawdę, nigdy nie jest zachwycony, 

kiedy ją w końcu usłyszy. 

- Ja nie jestem zwykłym klientem. Jestem profesjonalistą Nie będę 

miał do ciebie pretensji, jeśli podasz mi nazwisko drania, z którym spoty­

ka się moja żona. 

- Oczywiście, że będziesz miał pretensje. Co więcej, nigdy mi nie 

wybaczysz, że zrobiłem zdjęcia twojej żonie, kiedy wchodziła do pokoju 

hotelowego z innym facetem. 

Nelson, wyraźnie wstrząśnięty, patrzył na niego w milczeniu, otwiera­

jąc i zamykając usta. Opanował się w końcu i wyprostował plecy. 

- Dramatyzujesz - mruknął pod nosem. 

Wyglądał jak ktoś, komu pęka serce. Radnor kochał żonę. 

- Pytałeś ją, gdzie chodzi we wtorki i czwartki? - spytał Ethan ostrożnie. 

- Nie. - Nelson potrząsnął głową. - Wymyśliłaby pewnie historyjkę 

o fryzjerze albo aerobiku. Nie chcę tego słuchać. Muszę znać prawdę. 

Ethan zrozumiał, że Radnor boi się pytać. 

- Posłuchaj - powiedział tak łagodnie, jak tylko potrafił. - Mam za­

miar mieszkać i pracować w Whispering Springs długi, długi czas. To 

oznacza, że będziemy często na siebie wpadać. Z pewnością pojawią się 

inne konflikty, takie jak ten, który dotyczy Valdeza. Będziemy się przy­

padkiem spotykać w restauracjach i na stacjach benzynowych. 

- I co z tego? 

- Dla żadnego z nas nie będzie to problemem, jeśli nie przekroczymy 

pewnej granicy. Jak sam powiedziałeś, obaj jesteśmy profesjonalistami. 

Konkurencja to normalna rzecz. Ale jeśli potwierdzę twoje najgorsze 

podejrzenia co do romansu żony, wszystko nabierze osobistego wymiaru 

i może się zrobić naprawdę nieprzyjemnie. 

Nelson patrzył na Ethana przez dłuższą chwilę. 

- Mówisz poważnie, prawda? - powiedział w końcu. - Nie weźmiesz 

tej sprawy. 

- Tak. 

Nelson ponownie rozejrzał się po gabinecie z wyrazem niesmaku na 

twarzy. 

- Sądząc po twoim biurze, przydałoby ci się duże zlecenie. 

- Może. - Ethan wzruszył ramionami. -Ale i bez niego nie umrę z głodu. 

- Oczywiście, że nie. Mam wrażenie, że potrafisz o siebie zadbać -

rzucił Nelson chłodno. - Ciekaw jestem, czy Zoe podoba się, że chcesz 

być płotką? 

Pytanie to zaskoczyło Ethana. 

- Chyba mówiłem już, że wolę określenie „działalność niszowa". 

- Owszem - zgodził się Nelson - działalność niszowa. Więc Zoe nie 

ma nic przeciwko temu, że nie jesteś już w pierwszej lidze, tak jak kiedyś 

w Los Angeles? 

- Zoe uważa, że moja praca to powołanie. 

- Bardzo romantyczne spojrzenie. 

- Chyba tak. 

- Ja też patrzyłem tak na swoją pracę. - Nelson podszedł do drzwi, 

zatrzymał się i jeszcze raz rozejrzał po pokoju. - Kiedy zaczynałem, 

myślałem, jak fajnie byłoby mieć biuro takie jak to. I może jeszcze ładną, 

wygadaną sekretarkę. Czekać, aż w drzwiach stanie kolejna piękna, ta­

jemnicza klientka. I może się z nią później przespać. 

- Sypianie z klientkami to zazwyczaj błąd. 

- Co ty powiesz? A sądzisz, że jak poznałem moją żonę? Ale ty chyba 

sam wiesz, jak się kończą romanse z klientkami, prawda? Doszły mnie 

plotki, że tak właśnie poznałeś Zoe. 

Ethan milczał. 

Nelson zresztą nie oczekiwał odpowiedzi. Wyszedł z gabinetu, prze­

szedł szybko przez drugi pokój i zamknął za sobą drzwi. . 

Ethan siedział bez ruchu, słuchając ciężkich kroków Radnora na scho­

dach i rozmyślał o tym, jak obaj pogwałcili najistotniejszą zasadę obo­

wiązującą w ich profesji. 

Gdyby mógł cofnąć czas, czy przespałby się z Zoe, kiedy była tylko jego 

klientką? Czy wymyśliłby pretekst, żeby skłonić ją do małżeństwa? Czy 

później starałby się tak bardzo, by dać temu małżeństwu realną szansę? 

Trzy razy tak. 

Rozdział 26 

O

piątej trzydzieści tego popołudnia wstał, przeciągnął się, wziął swój 

notes i zszedł na dół, aby ponownie skonsultować się ze swoim 

doradcą. 

Wszedł do księgarni i znalazł Singletona zgarbionego przed ekranem 

komputera w małym biurze. 

- Drzemiesz czy naprawdę pracujesz? - Ethan oparł się ramieniem 

o framugę drzwi - Nie płacę ci za przysypianie w pracy. 

- To stary zwyczaj konsultantów. - Singleton zdjął okulary i zaczął 

masować skronie palcami. - Myślałem, że o tym wiesz. Do diabła, ile 

razy wchodzę do twojego gabinetu, siedzisz z nogami na stole. 

- To znak, że głęboko nad czymś myślę. 

- Głęboko? Zapamiętam to sobie. - Singleton odsunął się od kompu­

tera i odwrócił krzesło tak, żeby mógł patrzeć na Ethana. - Czy te głębo­

kie przemyślenia przynosząjakieś owoce? 

Ethan otworzył notatnik. 

- Wygląda na to, że Lindsey Voyle jest osobą, za którą się podaje. Ma 

trzydzieści dziewięć lat. Była żoną prezesa dużej stacji telewizyjnej, któ­

ry rozwiódł się z nią w ubiegłym roku, żeby poślubić ambitną aktorecz-

kę, o połowę młodszą od siebie. 

- Rany, a to niespodzianka. 

Ethan nie zwrócił na to uwagi. 

- Lindsey i jej mąż wiedli światowe życie. Przyjęcia, premiery filmo­

we, imprezy charytatywne. 

- Whispering Springs musi jej się wydawać nudne. Czy ona rzeczywi­

ście pracuje jako dekorator? 

- Tak. - Ethan przewrócił kolejną kartkę swojego notatnika. - Zaczę­

ła już w Los Angeles. Projektowała wystrój biur i rezydencji kilku wiel-

kich gwiazd. Zdaje się, że rozwód był trudny i głośny, nawet jak na Hol­

lywood, ale Lindsey dostała dość pieniędzy, żeby kupić dom w Desert 

View i otworzyć nową firmę. Nienotowana. Żadnych białych plam w ży­

ciorysie. 

- To było dość proste, prawda? - Singleton zabębnił palcami o blat 

biurka. - Ja miałem trudniejsze zadanie. 

- Dostajesz trudne zadania, bo jesteś ekspertem, który dostaje za to 

kupę forsy. Co zdziałałeś? 

- Skontaktowałem się z naszym starym kumplem Merchantem. 

Ethan drgnął, podekscytowany. Merchant był tajemniczym interneto­

wym pośrednikiem. To on sprzedał Zoe i Arcadii ich nowe tożsamości, 

kiedy uciekły ze szpitala. 

- No i? - zapytał niecierpliwie. 

- Przysięga, że nikt się nie włamał do jego systemu. Mówi, że jeśli 

ktoś odnalazł Arcadię, nie dostał informacji od niego. - Singleton urwał. 

- Domyślam się, że jest jakieś ale. 

Singleton wziął głęboki oddech. 

- Merchant jest bardzo dobry, ale zawsze znajdzie się ktoś, kto jest 

lepszy. Fałszywa tożsamość nigdy nie jest perfekcyjna. Potwierdzają to 

przypadki osób, którym nie udało się przeżyć, mimo rządowego progra­

mu ochrony świadków. 

- To prawda - mruknął Ethan. Podekscytowanie minęło. Ale z drugiej 

strony, co on sobie wyobrażał? Oczywiście, że nie mogło być aż tak ła­

two. - Można znaleźć szukaną osobę innymi sposobami, nie tylko wła­

mując się do systemu faceta, który sprzedał jej fałszywą tożsamość. 

- Właśnie, sam wiesz. Na tym polega twoja praca. 

- Grant Loring zarabiał na różnych przekrętach finansowych - powie­

dział Ethan powoli. - Tacy faceci muszą wiedzieć, jak zdobyć potrzebne 

informacje. Możemy założyć, że jeśli on żyje, wie o finansowych sekre­

tach Arcadii znacznie więcej, niż jej się wydaje. 

- Jest też dobra wiadomość - dodał Singleton. - Merchant uważa, że 

jest mi winien przysługę po tym, co się stało, kiedy parę tygodni temu 

zginął plik z danymi Zoe. Obiecał mi, że zajmie się tą sprawą, a biorąc 

pod uwagę jego dokonania, sądzę, że ma dostęp do źródeł, o których ist­

nieniu ja nie mam pojęcia. 

Ethan w roztargnieniu stukał rogiem notesu o framugę drzwi. 

- To nie tak, że nie mamy punktu zaczepienia. Dzięki Arcadii wiemy 

o Loringu bardzo dużo. Jeśli pojawi się na naszym terenie, wpadniemy 

na jego ślad. 

- Arcadia mówiła, że Grant jest bardzo ostrożny. 

- Na pewno nie zatrzymał się w żadnym hotelu ani motelu tutaj, w mie­

ście. Sprawdziłem to rano. . 

- Więc zostaje nam Phoenix. - Singleton skrzywił się i założył ręce za 

głowę. -Dobrze że, jak powiedziałeś, dzięki Arcadii sporo o nim wiemy. 

Rozmawiałem z nią dziś rano. Podała mi całą listę jego nawyków i dzi­

wactw, nie tylko zawodowych. Wiem, co lubi jeść i jakie nosi ubrania, 

znam jego ulubione wina i marki samochodów. 

- Kobieta, która mieszkała z mężczyzną pod jednym dachem, wie o nim 

znacznie więcej, niż mu się zdaje. 

- Pewnie dlatego, że kobiety przywiązują wagę do drobiazgów, który­

mi mężczyźni na ogół nie zawracają sobie głowy. To żona martwi się 

twoim poziomem cholesterolu i przypomina ci o badaniach prostaty. 

- Hm - zamyślił się Ethan. - Żadna z moich byłych żon nie martwiła 

się nigdy moim zdrowiem. Twoim zdaniem to oznacza, że nie traktowały 

tych związków poważnie? 

- Może. Czy Zoe wspominała już coś o twojej prostacie? 

- Nie. Ale zauważyłem niedawno, że kupiła mi krem z jeszcze wyż­

szym filtrem przeciwsłonecznym. 

Singleton gwizdnął przeciągle. 

- Więc stąd ta promienna, młodzieńcza cera. 

- Jeszcze jedna taka uwaga, a nie dam ci się pobawić moją nową latar­

ką. - Ethan odsunął się od drzwi i odwrócił do wyjścia, ale nagle coś mu 

się przypomniało. - Tak przy okazji, Jeff powiedział mi, że odbył z tobą 

długą rozmowę. Widać, że poczuł się lepiej. Dzięki. 

- Ta rozmowa przydała się nam obu. - Singleton wpatrywał się w ekran 

komputera, jakby zobaczył tam coś niezwykle interesującego. - Ja wy­

ciągnąłem z niej tyle samo korzyści, co on. 

- Cieszę się. Więc kiedy masz zamiar umówić się z Bonnie? 

- Nie powinieneś już wracać do pracy? 

- Prawdę mówiąc, powinienem wracać do domu. - Ethan spojrzał na 

zegarek i ruszył do drzwi. - Zoe na mnie czeka. 

- Szczęściarz z ciebie - mruknął Singleton. 

Powiedział to tak cicho, że Ethan ledwo dosłyszał jego słowa. 

Zastał Zoe na parkingu przed domem. Próbowała wyciągnąć z bagaż­

nika swój czarny worek i dwie wielkie torby z zakupami. Była zgięta wpół 

i pochylona do przodu, co pozwoliło mu podziwiać jej niezwykle zgrab­

ną pupę. Wysiadł z samochodu. 

Zoe umieściła jedną torbę w zagięciu łokcia i sięgała właśnie po drugą, 

kiedy się do niej zbliżył. 

- Ja je wezmę-powiedział. 

Zoe drgnęła i omal nie uderzyła głową w klapę bagażnika. 

- Ethan! Nie słyszałam cię. 

- Pewnie dlatego, że potrafię poruszać się zupełnie bezszelestnie. 

- Naprawdę? - Zoe spojrzała na jego stopy. - A ja myślałam, że to 

dlatego, że masz na nogach adidasy. 

- To nie są adidasy. - Ethan zdjął worek z jej ramienia. - To wyprodu­

kowane z najnowocześniejszych materiałów obuwie sportowe. 

- Rozumiem. To wszystko wyjaśnia. 

Ethan wyjął drugą torbę z bagażnika i zaczekał, aż Zoe zatrzaśnie kla­

pę. Potem razem ruszyli w stronę zielonej bramy z kutego żelaza. 

- No i co? - Zoe wyciągnęła klucze z torebki i otworzyła bramę. - Jak 

ci dzisiaj poszło? Znalazłeś coś na temat Lindsey Voyle? 

- Wiem, że nie będziesz chciała tego słuchać, ale wygląda na to, że 

ona jest dokładnie tą osobą, za jaką się podaje -niedawno rozwiedzioną 

dekoratorką wnętrz z Los Angeles, która właśnie otworzyła interes w Whi-

spering Springs. 

- Nie wydaje ci się dziwne, że ktoś z Los Angeles chciał przeprowa­

dzić się do tego miasta, żeby zacząć wszystko od nowa? 

Ethan tylko popatrzył na nią w milczeniu. 

Zoe zmarszczyła brwi. 

- W porządku, ty jesteś z Los Angeles i przyjechałeś tu zacząć wszystko 

od początku. Widzisz? To tylko potwierdza moją teorię. Twoje życie nie 

jest całkiem normalne. 

- A tak się staram. 

- Nie traktujesz Lindsey Voyle poważnie, prawda? 

- Kochanie, przysięgam, że dokładnie ją sprawdziłem. Do czasu, kiedy 

się tu przeprowadziła, urządzała domy gwiazd filmowych i piła szampana 

ze sławnymi i bogatymi ludźmi. W jej życiu nie ma żadnej tajemnicy. 

~ Ale... 

- Nie mam żadnych niezwykłych psychicznych zdolności, ale sama 

mówiłaś, że w takich sprawach zwykle można polegać na mojej intuicji. 

Zoe poddała się niechętnie. 

- Chyba tak. 

Ethan ujął ją dłonią pod brodę i musnął jej usta wargami. Kiedy po­

czuł, że trochę się rozluźniła, podniósł głowę. 

- Chciałbym, żebyś miała trochę zaufania do swojego prywatnego 

detektywa. Dobrze? 

Zoe uśmiechnęła się lekko. 

- Dobrze. 

Przeszli przez bramę. 

- Nie mam żadnych ekscytujących wiadomości o Lindsey Voyle, ale 

za to właściciel konkurencyjnej firmy złożył mi dziś interesującą wizytę. 

- Nelson Radnor? - Zoe zmarszczyła brwi, znowu zatroskana. - Cho­

dziło o Valdeza? Obawiałam się, że będzie wściekły. 

- Nie na tyle, żeby nie złożyć mi bardzo intratnej propozycji. 

- Znowu proponował ci pracę u siebie? - skrzywiła się Zoe. - To mnie 

nie dziwi. Byłbyś świetnym nabytkiem dla jego firmy. Zakładam, że mu 

odmówiłeś? 

- Właściwie to chciał, żebym śledził jego żonę. Podejrzewa, że ona 

ma romans. 

- Och, nie. - Zoe zatrzymała się i spojrzała na niego przerażona. -

Odmówiłeś mu, prawda? 

- Oczywiście. Fakt, że pochodzę z południowej Kalifornii, nie ozna­

cza jeszcze, że mam móżdżek surfera. Powiedziałem mu, że raczej nie 

zajmuję się zbieraniem dowodów do spraw rozwodowych i że na pewno 

nie podejmę się tego dla kogoś, kto sam pracuje w tej branży. 

Zoe wzdrygnęła się i ruszyła przed siebie. 

- To by cię postawiło w wyjątkowo paskudnej sytuacji. Sprawa Kathe-

rine Compton i tego Morrowa była wystarczająco ciężka. Wyobraź sobie 

tylko, jak by było, gdybyś wziął tę sprawę i odkrył, że żona Radnora rze­

czywiście ma romans. Na pewno nie podziękowałby ci za taką wiadomość. 

- Wytłumaczyłem mu mój punkt widzenia. Nie był zadowolony, ale 

chyba zrozumiał. 

Zatrzymali się przed wejściem do budynku. Zoe otworzyła drzwi swo­

im kluczem. 

Dokładnie w tej samej chwili uchyliły się też drzwi biura administra-

torki i stanęła w nich Robyn Duncan. Ethan dostrzegł, że jej pewność 

siebie przygasła trochę na jego widok. Robyn skoncentrowała więc swo­

ją uwagę na Zoe. 

Ethan nawet nie zwolnił. Od razu zaczął wchodzić na schody. Nie wtrą­

caj się Truax, nic tu po tobie, pomyślał. 

- Czekałam na panią, Zoe - szybko powiedziała Robyn. - Mam mały 

problem z zamkiem w pani drzwiach. 

Ethan zmartwiał. Stanął i odwrócił się gwałtownie. 

- Nie ma żadnego problemu - odparła Zoe, nie zatrzymując się. 

- Owszem, jest - powiedziała Robyn. - Nie mogę go otworzyć moim 

kluczem. 

- To dlatego, że zmieniłam zamek. - Zoe zaczęła wchodzić na drugie 

piętro. 

Minęła Ethana, który stał tam, gdzie się zatrzymał. 

- Zgodnie z regulaminem budynku, administrator musi mieć dostęp 

do wszystkich mieszkań - stwierdziła Robyn. - Takie są zasady bezpie­

czeństwa i higieny. 

- Poprzedni administrator nie miał nic przeciwko temu, że zmieniłam 

zamek. 

- Poprzedni administrator już tu nie pracuje. - Robyn odchrząknęła. -

Biorąc pod uwagę jego stosunek do pracy, pewnie nawet o tym nie wiedział. 

Prawda, pomyślał Ethan. Ale rozsądek podpowiedział mu, żeby trzy­

mać usta zamknięte. 

- Wynajęłam mieszkanie od poprzedniego administratora, więc jak 

sądzę, obowiązują mnie ustalenia, na które się wtedy zgodziłam. - Zoe 

zatrzymała się w połowie schodów i z góry zimno spojrzała na Robyn. -

Jakiekolwiek próby zmian zawartej wówczas ustnej umowy uznam za 

pogwałcenie moich praw jako najemcy. Jeśli będzie pani nalegać, skon­

sultuję się z prawnikiem. 

- Nie ma takiej potrzeby - powiedziała Robyn szybko. - Jestem pew­

na, że dojdziemy do porozumienia. Może pani zatrzymać ten nowy za­

mek, ale ja muszę dostać klucz. 

- Mowy nie ma. 

Ostatnią rzeczą, na jaką Ethan miał ochotę, było wtrącenie się do tej 

wymiany zdań, ale w tej chwili nie miał już wyjścia. Spojrzał na Robyn. 

- Mogę zapytać, jak to się stało, że zauważyła pani dzisiaj zmianę 

zamka w drzwiach Zoe? 

Robyn zesztywniała, przybierając postawę jednocześnie defensywną 

i waleczną. 

- Zauważyłam to, kiedy chciałam wpuścić do waszego mieszkania fa­

chowca. Chociaż wolałabym, żeby w przyszłości informowali mnie pań­

stwo o planowanych naprawach i dostawach do waszego mieszkania. 

W ten sposób będę mogła zapobiec ewentualnym konfliktom z innymi 

lokatorami. 

Ethan zauważył, że Zoe nagle zacisnęła dłoń na poręczy z taką siłą, że 

aż zbielały jej kostki. Spojrzała na niego, przerażona. 

Ethan natomiast spojrzał uważnie na Robyn Duncan. 

- Chce pani powiedzieć, że ktoś prosił panią dzisiaj o wpuszczenie go 

do mieszkania Zoe? 

- Właśnie to chcę powiedzieć. Jak już wspomniałam, mimo że nie była 

to planowana naprawa, chciałam wyświadczyć państwu przysługę i wpu­

ścić tego człowieka. Wtedy właśnie odkryłam, że mój klucz nie otwiera 

zamka. 

- Kto to był? - spytał Ethan. 

Robyn zmarszczyła brwi. 

- Powiedział, że przyszedł naprawić telewizor. To było koło południa. 

Miał dużo szczęścia, że w ogóle zastał mnie w biurze. Na drzwiach jest 

informacja, w jakich godzinach tam jestem. Zazwyczaj między dwunastą 

a pierwszą wychodzę na lunch. Ale rozmawiałam akurat przez telefon, więc... 

- Nie wzywaliśmy nikogo do naprawy telewizora - powiedział Ethan. 

Robyn urwała wpół zdania. Przez chwilę tylko mrugała oczami, potem 

zdołała się opanować. 

- Na pewno go wezwaliście. Miał prawidłowo wypełniony formularz. 

- Miała pani zamiar wpuścić zupełnie obcego człowieka do mojego 

mieszkania? - Zoe gotowała się ze złości. - Co z pani za administrator? 

Robyn sprawiała wrażenie głęboko urażonej. 

- Nigdy nie wpuszczam nikogo samego do mieszkań lokatorów. Usta­

liłam szczegółowe zasady dotyczące napraw i dostaw. Jeśli najemcy nie 

ma w domu, ja towarzyszę takiej osobie przez cały czas. Dlatego to takie 

ważne, by uprzednio mnie o tym informować. 

- Proszę opisać tego człowieka - powiedział Ethan, starając się nadać 

głosowi miły, spokojny ton. Nie było to łatwe. 

Robyn zamrugała oczami. W końcu zaczęła rozumieć, że coś tu było 

nie tak. 

- Cóż, wyglądał jak... jak ktoś, kto przyszedł naprawić telewizor -

powiedziała. - Był w kombinezonie. Miał skrzynkę z narzędziami i for­

mularz. 

- Jakie miał włosy? - spytała Zoe ostro. - Był niski czy wysoki? 

- W jakim był mniej więcej wieku? - dodał Ethan. 

- Włosy? - Robyn cofnęła się nerwowo w stronę swojego biura. -Nie 

zauważyłam. 

- Długie czy krótkie? - naciskał Ethan. 

- Krótkie. - Robyn zrobiła kolejny krok w tył. Jej usta zaczęły drżeć. -

Chyba. Nie jestem pewna. Miał czapkę na głowie. 

- Podał pani swoje nazwisko? - spytał Ethan. 

- Nie. - Robyn nerwowo przełknęła ślinę. - Wydaje mi się, że miał je 

napisane na kombinezonie, ale nie pamiętam go. Było długie. 

- Nazwa firmy? - Zoe nie dawała za wygraną. 

- Nie pamiętam- wyszeptała Robyn. Jej oczy zaczęły podejrzanie 

błyszczeć. 

Cholera, zaraz się rozpłacze, pomyślał Ethan. To nam nie pomoże. 

- Spokojnie. Chcemy po prostu wiedzieć, kto to był. Wygląda na to, że 

mógł to być złodziej, który wiedział, iż nie ma nas w domu. Próbował 

skłonić panią do wpuszczenia go do naszego mieszkania, żeby ukraść 

telewizor albo komputer. 

Robyn oblała się rumieńcem. 

- Nigdy bym na to nie pozwoliła. 

- Przyjrzała się pani jego samochodowi? - spytał Ethan bez nadziei. 

- Nie - szepnęła Robyn. 

- Teraz pani rozumie, dlaczego wolę nie zostawiać pani zapasowego 

klucza. - Zoe odwróciła się i zaczęła wchodzić na schody. - Chodźmy, 

Ethan. Muszę się czegoś napić. 

- Jeśli przypomni się pani coś na temat tego człowieka, proszę zosta­

wić dla mnie notkę, dobrze? 

- Po co? - spytała Robyn trochę nieprzytomnie. 

- Ponieważ chciałbym go odszukać - wyjaśnił Ethan. -I zapytać, dla­

czego do diabła chciał wejść do naszego mieszkania. 

- Może to nie był złodziej - powiedziała Robyn. - Może po prostu 

pomylił adres. 

- Nigdy nie wiadomo. - Ethan ruszył schodami w górę za Zoe. - Jeśli 

jednak był to złodziej, może spróbować wejść do innego mieszkania ju­

tro albo za tydzień. W końcu teraz już wie, że pani otworzy mu drzwi. 

Robyn wybuchnęła płaczem, odwróciła się na pięcie, wbiegła do biura 

i zatrzasnęła za sobą drzwi. 

Zoe zatrzymała się na podeście, odwróciła i spojrzała na zamknięte drzwi 

biura Robyn. Ogarnęły ją wyrzuty sumienia. 

- Potraktowaliśmy ją dość surowo, nie sądzisz? Może powinnam pójść 

z nią porozmawiać. 

- Nawet o tym nie myśl. - Ethan dotarł do szczytu schodów i wszedł 

na korytarz. - Zasłużyła sobie na to. 

- Chyba masz rację. - Zoe ruszyła za nim. - Ethan? 

- Tak? 

- Myślisz to samo co ja, prawda? Że może to nie był zwykły złodziej? 

Że to może mieć związek z Arcadią? 

- To możliwe, owszem. - Ethan zaczekał, aż Zoe otworzyła drzwi. -

Zadzwonię do Harry'ego i Arcadii i powiem im, co zaszło. 

Weszli do mieszkania. Ethan postawił zakupy na kuchennym blacie 

i wyciągnął telefon. 

- Ale jeśli chodzi o Arcadię - powiedziała Zoe. - Dlaczego ten czło­

wiek próbował się dostać do naszego mieszkania? 

- Może wie, że jesteście sobie bliskie. Może postanowił zebrać więcej 

informacji na jej temat i doszedł do wniosku, że najłatwiej będzie mu je 

uzyskać od jej najlepszej przyjaciółki. 

Zoe sięgnęła do jednej z toreb i wyciągnęła z niej karton mleka. Spoj­

rzała na Ethana w zamyśleniu. 

- Tym razem mężczyzna. Już nie kobieta w kapeluszu i z aparatem 

fotograficznym. Jeśli istotnie kryje się za tym Grant Loring, to ma wielu 

wspólników. Przynajmniej dwóch. 

- Chyba że tym facetem od telewizora był Loring w przebraniu. 

- O Boże, nie pomyślałam o tym. Gdyby tylko Spiczastoucha była 

w stanie go opisać. 

- Typowy świadek. Na nic nie zwracała uwagi. - Ethan przyłożył tele­

fon do ucha. - Czemu zresztą miałaby to robić? 

Zoe prychnęła z pogardą. 

- Interesowało ją tylko to, że nie przestrzegałam jej uświęconego re­

gulaminu. 

Ethan patrzył, jak wkłada karton z mlekiem do lodówki. Etykieta nie 

wyglądała znajomo. 

- Co to jest, do diabła? 

- Mleko sojowe. - Zoe odwróciła się, żeby wyjąć z torby brokuły. -

Podobno obniża poziom cholesterolu i ma dobry wpływ na prostatę. 

- Naprawdę? - Nagle zaczął patrzeć w przyszłość z większym opty­

mizmem. Zoe martwi się o jego zdrowie. To na pewno dobry znak. 

Kiedy Harry odebrał wreszcie telefon, Ethan ciągle się do siebie uśmie­

chał. 

Rozdział 2 7 

P

óźniej, kiedy sprzątnęli ze stołu i poukładali naczynia w zmywarce, 

Zoe nalała brandy do dwóch szklanek i zaniosła je do pokoju 

Ethan znowu rozmawiał przez telefon, tym razem z Singletonem. Była 

to już piąta czy szósta rozmowa telefoniczna tego wieczoru. 

Zoe postawiła szklanki na stoliku i spojrzała na męską, inteligentną 

twarz Ethana. Był bardzo skupiony i mówił do Singletona tym spokoj­

nym, obojętnym tonem, jakiego używał zawsze, kiedy pracował nad ja­

kąś sprawą. W całej jego postaci kryły się wielka siła i energia, nad któ­

rymi całkowicie panował. 

Zoe podziwiała jego wytrwałość. Musiał być bardzo zmęczony. Po noc­

nej wizycie Harry'ego i Arcadii żadne z nich nie wróciło już do łóżka. 

Ale podczas gdy Zoe spędziła większość dnia, martwiąc się o Arcadię 

142 

i próbując dopasować osobę Lindsey Voyle do całej tej łamigłówki, Ethan 

nieprzerwanie pracował. 

Przyszło jej do głowy, że może Ethan rzucił się w wir pracy, by ode­

rwać się od swoich smutnych listopadowych wspomnień. 

- ...Racja. Zgadzam się. Zadzwoń, kiedy dowiesz się czegoś nowe­

go. — Ethan przerwał połączenie, a potem zanotował coś na kartce papie­

ru. Odłożył długopis i zauważył szklankę z brandy. - Dziękuję. 

- Proszę bardzo. - Zoe usiadła na kanapie naprzeciw niego i podcią­

gnęła nogi pod siebie. - Co ci powiedział Singleton? 

- Merchant się z nim skontaktował. - Ethan podniósł szklankę, roz­

parł się wygodnie w fotelu i rozprostował nogi. - Twierdzi, że znalazł 

faceta, który prawdopodobnie sprzedał Loringowi nową tożsamość. 

- To wspaniała wiadomość. Jeśli poznamy nowe nazwisko Loringa, 

będzie nam znacznie łatwiej go odnaleźć. 

- Niekoniecznie. Mógł je znowu zmienić. -Ethan upił łyk brandy i opu­

ścił szklankę. — Ale taka informacja może się przydać, to pewne. 

- Co o tym wszystkim myślisz? 

Ethan odchylił głowę na oparcie fotela. 

- Cóż, wychodzimy z założenia, że Loring gdzieś się tu czai, czekając 

na dogodny moment, żeby dopaść Arcadię. A jeśli to założenie jest błędne? 

- Sam mówiłeś, że to najbardziej logiczna teoria. 

- Jeśli istotnie tak jest, musimy się na to przygotować. - Spojrzał jej 

w oczy. - Ale są też inne możliwości. - Obracał powoli szklankę w dło­

niach. -A co do tego dziwnego uczucia, które miałaś w bibliotece i w biu­

rze Arcadii... 

Zoe zesztywniała. Szklanka w jej ręce zadrżała lekko. Bardzo ostroż­

nie postawiła ją na stoliku. 

- Co mam ci powiedzieć, Ethan? Że wszystko to tylko sobie wyobra­

ziłam? 

- Nie. - Ethan upił nieco brandy. - Nie, chyba że rzeczywiście wszystko 

to sobie wyobraziłaś. 

- Nie - odparła stanowczo. 

- Wierzę ci. Nie wiem, co tak cię zaniepokoiło w tych miejscach, ale 

nie mam zamiaru deprecjonować twojej... eee... intuicji. 

Zoe nie odpowiedziała. Była zbyt wyczerpana, by kłócić się o to, czy 

posiada paranormalne zdolności, czy też nie. Ostra wymiana zdań była 

ostatnią rzeczą, na jaką oboje mieli w tej chwili ochotę. 

Przez pewien czas milczeli. Pili brandy w zupełnej ciszy. Po chwili 

Zoe postanowiła zmienić temat i wrócić do rozmowy przerwanej przez 

Robyn Duncan. 

143 

- Ciągle nie mogę uwierzyć, że Nelson Radnor chciał cię wynająć do 

śledzenia jego żony - powiedziała. - Ma cały tłum własnych detektywów. 

- Nie chciał brać do tej roboty żadnego ze swoich ludzi, żeby uniknąć 

plotek w firmie. 

- Rozumiem, byłoby to dość krępujące -westchnęła Zoe. —Ale to mimo 

wszystko dziwne, że w ogóle chciał to komuś zlecić. No wiesz, to jego 

żona, a on jest świetnie wyszkolonym detektywem. Czemu sam nie chciał 

się tym zająć? Po co mieszać do tak intymnej sprawy osoby trzecie? 

Ethan rozkoszował się brandy. 

- Nelson chce poznać prawdę - powiedział w końcu. -Nie znaczy to 

jednak, że miałby ochotę widzieć na własne oczy, jak jego żona wycho­

dzi z hotelowego pokoju z innym facetem. To byłoby... — urwał na mo­

ment - trudne do wytrzymania dla każdego mężczyzny. 

Zoe wyczuła podtekst kryjący się za tymi słowami i pomyślała o trzech 

poprzednich małżeństwach Ethana. Było więcej niż prawdopodobne, że 

rozpad któregoś spośród nich nastąpił z powodu romansu jednego z mał­

żonków. A tego, że to nie Ethan zdradził, Zoe była pewna na sto procent. 

Jak na człowieka, który był żonaty już po raz czwarty, Ethan miał bar­

dzo staroświeckie poglądy na kwestie honoru, wierności i uczciwości. 

- A gdyby odwrócić role? - powiedziała Zoe cicho. - Jestem pewna, 

że kobiecie równie ciężko byłoby patrzeć na męża wychodzącego z po­

koju hotelowego z kimś innym. 

- Są ludzie, którzy muszą znać prawdę. - Ethan postawił pustą szklankę 

na stoliku. - Więc wynajmują prywatnych detektywów, żeby ją odkryli. 

- Myślę, że ty byś tego nie zrobił. Gdybyś chciał poznać prawdę, od­

kryłbyś ją sam. Nie wynająłbyś nikogo, żeby odwalił za ciebie brudną 

robotę. 

- Tak - zgodził się Ethan. - Ja nikogo bym nie wynajął. 

W tej krótkiej odpowiedzi było coś mrocznego, gorzkiego. Zoe nie 

wiedziała dokładnie, co to było, ale zaniepokoiło ją to. O co tu chodzi? 

Po kilku sekundach ciężkiej, pełnej napięcia ciszy, Zoe pojęła nagle, 

w czym rzecz i omal nie zakrztusiła się brandy. 

- Ethan? 

- Tak? 

- Nie przyszło ci do głowy to, co myślę, że ci przyszło, prawda? Nie 

przypuszczasz chyba... - urwała. Nie była w stanie tego wyrazić. Z wiel­

kim trudem zmusiła się do wypowiedzenia tych słów. -Nie sądzisz chy­

ba, że ja mam z kimś romans? 

W pierwszej chwili Ethan wydawał się tym pytaniem zaskoczony, zdez­

orientowany, jakby kazała mu w jednym zdaniu wyjaśnić pochodzenie 

wszechświata. Opanował się jednak szybko i spój rżał na nią chłodno i spo­

kojnie. 

- Nie-powiedział tylko. 
Zoe doszła do wniosku, że zabrzmiało to bardzo jednoznacznie. 

- Co za ulga. - Wzięła szklankę i dla wzmocnienia pociągnęła łyk bran­

dy. - Przez chwilę wydawało mi się, że wizyta Radnora obudziła w tobie 

pewne podejrzenia. 

- Ty byś mnie nie oszukiwała. 

Wzruszyła ją niezachwiana pewność w jego głosie. 

- A ty nie oszukiwałbyś mnie. Mamy jednak ze sobą coś wspólnego, 

prawda? 

- O tak, przynajmniej tyle. 

Drugi raz w czasie pięciu minut serce podeszło Zoe do gardła. O co mu 

teraz chodzi? Czuła się tak, jak na niebezpiecznej kolejce w wesołym 

miasteczku. Odchrząknęła nerwowo. 

- Podobne zasady moralne to podstawa udanego związku. 

Cholera. Zabrzmiało to jak cytat z poradnika psychologicznego. Dzie­

sięć prostych zasad doskonałego małżeństwa doktor Zoe. 

W oczach Ethana błysnęła iskierka rozbawienia. 

- Wierz mi lub nie, ale sam do tego doszedłem. 

Zoe miała już tego dosyć. 

- Ethan, o co ci właściwie chodzi? Zachowujesz się dziwnie. 

- Przepraszam. - Ethan potarł kark dłonią. - To był bardzo długi dzień. 

Zoe postawiła stopy na podłodze. 

- Ustaliliśmy, że nie podejrzewasz mnie o romans. Więc o co ci cho­

dzi? Czuję, że to ma związek z nami, a nie z Arcadią ani twoim bratem. 

Powiedz mi. 

Ethan spojrzał na nią przeciągle. 

- Czasem lepiej jest nie pytać. 

- Pytaj, Ethan. Proszę. Nie wytrzymuję tej niepewności. Nie wtedy, 

kiedy dotyczy ciebie. 

Przez chwilę sądziła, że odmówi. 

- W porządku - powiedział w końcu. -Zastanawiam się, czy żałujesz, 

że za mnie wyszłaś. 

- Co?! 

- Pomyślałem, że może czujesz się zobowiązana, żeby wytrwać w tym 

małżeństwie. To ja zmusiłem cię do obietnicy, że spróbujesz dać mi praw­

dziwą szansę. A należysz do osób, które dotrzymują obietnic. 

Zoe była tak zaskoczona, że tylko patrzyła na niego w milczeniu. Była 

to ostatnia rzecz, jaką spodziewała się usłyszeć. 

- Skąd przyszło ci do głowy, że mogę czegoś żałować? - wyszeptała. 

- Czasami mam wrażenie, że wycofujesz się gdzieś w głąb siebie i od­

dalasz ode mnie. - Patrzył wprost na nią, ale jego twarz była nieprzenik­

niona. - Ostatnio robisz to coraz częściej. Zwłaszcza wtedy, kiedy roz­

mawiamy o tym, co czujesz, wchodząc do pewnych pomieszczeń. 

- Ethan... - zaczęła Zoe i urwała. Nie miała pojęcia, co powinna po­

wiedzieć. Miał rację, była coraz bardziej sfrustrowana faktem, że nie wie­

rzył w jej zdolności. 

Ale czyż miała prawo zmuszać go, by uwierzył w coś, co większość 

racjonalnie myślących, inteligentnych ludzi uznałaby za uleganie złudze­

niom w najlepszym przypadku, a w najgorszym za rozmyślne oszustwo? 

- Mam wrażenie, że jeśli nie uwierzę w twój szósty zmysł, nie bę­

dziesz w stanie znosić mnie jako swojego męża - powiedział Ethan spo­

kojnie. - Mam rację? 

Zoe ogarnęła panika. To nie był właściwy czas ani miejsce na taką 

rozmowę. Mieli teraz dość innych problemów. 

W porządku, pomyślała, miałam zamiar odsunąć tę rozmowę na po­

tem. Rozpocząć ją w bliżej nieokreślonej przyszłości. Sama jestem sobie 

winna. Nie chcę stracić tego człowieka. Kocham go. 

Ethan nie należał do ludzi, którzy mają w zwyczaju unikać tego, co 

nieuniknione. 

Zoe zebrała się w sobie i objęła kolana ramionami. Musiała dwa razy 

przełknąć ślinę, zanim była w stanie przemówić. 

- Obawiam się, że jeśli nie nauczysz się w końcu akceptować tej czę­

ści mojej osobowości - powiedziała cicho - nie będziesz w stanie ze mną 

żyć. W każdym razie jako mąż. Gdybyśmy byli tylko kochankami, może 

byłoby inaczej. Ale małżeństwo to inna sprawa. 

- Inna sprawa? 

Zoe poczuła tępy ból w okolicy serca. Spojrzała w dół i zobaczyła, iż 

tak mocno splotła palce, że aż zbielały jej kostki obu dłoni. 

- Ethan, byłam już w małżeństwie, w którym musiałam ukrywać praw­

dę o sobie. Bardzo kochałam Prestona, ale wiedziałam, że on nigdy nie 

byłby w stanie zrozumieć tego, co się czasami ze mną dzieje. Obawiałby 

się o moje zdrowie psychiczne. Prawdopodobnie próbowałby skłonić mnie 

do wizyt u niezliczonych specjalistów. Cały ten stres stałby się w końcu 

nie do zniesienia. 

- Więc nigdy mu nie powiedziałaś? 

Zoe potrząsnęła głową. 

- Nie chciałam go tym obciążać, bo wiedziałam, jak by to przeżył. 

I wiedziałam, jak sama bym to przeżyła. Ale udawanie, że jestem... nor-

malna wiele mnie kosztowało. Później, po jego śmierci, budziłam się cza­

sem przed świtem i zastanawiałam, czy... czy... - zamknęła oczy, czując 

wzbierające w nich łzy. 

- Zastanawiałaś się, czy gdyby Preston żył, wasze małżeństwo prze­

trwałoby to, co uważasz za prawdę o sobie. 

Zoe kiwnęła głową. Łzy zaczęły jej spływać po policzkach. Cholera, 

cholera, cholera. Nie teraz. Akurat w tej chwili nie chciała się rozkleić. 

Nie był to odpowiedni czas na wielką scenę. 

Zirytowana, rozplotła palce i otarła łzy wierzchem dłoni. Oddychaj. 

Zachowuj się normalnie. Udawaj. Robiłaś to całe życie. 

Ale przy Ethanie nie chciała niczego udawać. 

Kiedy się już trochę opanowała otworzyła oczy i zobaczyła, że Ethan 

uważnie jej się przygląda. 

- I czułaś się winna - skończył za nią. 

- Myślę, że wcześniej czy później musiałabym powiedzieć Prestono­

wi prawdę - przyznała. - Nie da się takiej tajemnicy ukryć na zawsze. 

Nie przed własnym mężem. 

Ethan wstał, podszedł do kanapy, schylił się i wziął Zoe w objęcia. 

- Na wypadek gdybyś nie zauważyła, istnieje jedna zasadnicza różni­

ca między twoim pierwszym małżeństwem a naszym - pociągnął ją do 

góry. - Fakt, że posiadasz pewne psychiczne zdolności, nie jest dla mnie 

tajemnicą, pamiętasz? 

- Wiem, ale to na jedno wychodzi, bo ty mi nie wierzysz. 

- Nie, to wcale nie to samo. Wiem, jesteś przekonana, że masz te para­

normalne zdolności. Osobiście uważam, że po prostu masz znacznie więk­

szą intuicję niż inni ludzie. Ale bez względu na to, jak każde z nas to 

interpretuje, wyjaśnijmy sobie jedno. Ja nie uważam, że powinnaś iść do 

lekarza. Nie jesteś szalona. 

- Ethan... 

Pocałował ją szybko, zmuszając do milczenia. Ten pocałunek zaparł 

jej dech w piersiach. 

- Miałaś kilka nieprzyjemnych doświadczeń z powodu swojej intu­

icji - powiedział spokojnie. - Więc wydaje ci się, że nie jesteś normalna. 

Zoe zacisnęła dłonie. 

- Bo taka jest prawda. Nie jestem normalna. 

- Do diabła, ja też nie jestem normalny. Powiedziałem ci kiedyś, że je­

stem dokładnym przeciwieństwem mojego brata Drew. Jemu wszystko się 

udawało. Potrafił sprostać wszelkim wyzwaniom. Był najlepszy, od przed­

szkola do potężnej korporacji, której był prezesem. Po drodze znalazł czas, 

by poślubić wspaniałą kobietę i mieć z nią dwóch cudownych synów. 

- Wiem, co chcesz przez to powiedzieć - wyszeptała Zoe. - Ale to nie 

jest konieczne. 

- Mnie natomiast nie udawało się nic - ciągnął Ethan z goryczą. - Zo­

stałem usunięty ze studiów. Mam za sobą trzy rozwody i bankructwo. A to 

tylko kilka faktów z mojego życia, które jest historią klęsk i porażek. 

- Przestań. - Zoe chwyciła go za nadgarstki. - Nie mów tak. To nie­

prawda. 

- Nie uważam, że jesteś szalona, bo wierzysz w swoje zdolności. -

Ethan ujął jej twarz w dłonie. 

- Ethan? 

- Pragnę cię bardziej niż kogokolwiek czy czegokolwiek innego w ca­

łym swoim życiu. 

Zanim zdążyła odpowiedzieć, znowu zaczął ją całować. Tym razem 

nie chciał już tylko zamknąć jej ust. W tym pocałunku była pierwotna, 

dzika żądza. Całe jego ciało emanowało pożądaniem. W jego ogniu roz­

pacz i desperacja, jakie czuła jeszcze przed chwilą, zniknęły. Zoe wie­

działa, że namiętność, którą dzielą, nie rozwiąże wszystkich ich proble­

mów, była jednak potężnym narkotykiem. Używali go, by odsunąć na 

jakiś czas myśli o niepewnej przyszłości. 

Ethan wsunął język między jej wargi, czekając na reakcję. Wyraźnie 

czuła jego erekcję. Świadomość, że ma nad nim taką władzę, podniecała 

ją, sprawiała, że czuła się silna. 

Zarzuciła mu ręce na szyję, szukając znowu jego ust. Ethan chwycił jej 

głowę jedną ręką i przesunął wargami po jej szyi, tak, by poczuła na skó­

rze dotyk jego zębów. Udaje niebezpiecznego kochanka, pomyślała. Nie... 

nie gra żadnej roli. Czaił się w nim prawdziwy drapieżnik. 

Było to bardzo podniecające uczucie. Wiedziała, że choć w głębi serca 

Ethan jest łowcą, drapieżnikiem, należy do niej. Ufała mu tak, jak nigdy 

dotąd nie ufała nikomu w całym swoim życiu. 

Wsunęła dłonie pod jego czarny podkoszulek i przejechała paznokcia­

mi po wypukłych mięśniach jego klatki piersiowej. Ethan na moment 

wstrzymał oddech, a potem wypuścił powietrze z cichym jękiem, nie kry­

jąc pożądania. 

Świat zawirował wokół niej, a kiedy znowu stanął, odkryła, że leży na 

dywanie. Ethan nachylał się nad nią, przytrzymując ją jedną ręką. Drugą 

rozpiął jej bluzkę i stanik. Potem zaczął rozpinać jej spodnie, zsuwając je 

razem z majtkami. Ubranie zatrzepotało w powietrzu i spadło w mrok. 

Wsunął kolano między jej nogi i przesuwał je powoli w górę, aż do­

tknął nim zwieńczenia jej ud. Wiedziała, że jest już wilgotna, i była pew­

na, że on czuje to przez materiał spodni. 

Musnęła dłońmi linię jego żeber pod koszulką. Ethan nachylił się i wziął 

w usta jeden z jej sutków. A potem wsunął w nią palce. 

Ruch jego ręki i ust na jej piersi to było więcej, niż mogła wytrzymać. 

Uniosła biodra, próbując osłabić napięcie, ale wtedy zaczęłaje odczuwać 

jeszcze intensywniej. 

Ogarnęła ją fala gorącej, niespokojnej energii, przynosząc ze sobą pra­

gnienie dekadenckiego zapomnienia. Ethan wyzwolił ją pod wieloma 

względami. Mogła się z nim kłócić o to, czy posiada paranormalne zdol­

ności. Mogła też dać wyraz swojej śmiałej, zmysłowej naturze. Dopóki 

nie spotkała Ethana, nie podejrzewała nawet istnienia tej części swojej 

osobowości. 

Uświadomiła sobie, że dzieli swoje życie seksualne na dwa etapy -

przed Ethanem i razem z nim. 

Przed Ethanem seks był przyjemnym, zazwyczaj pogodnym doznaniem, 

brakowało mu jednak prawdziwego ognia. Natomiast to, co zdarzyło się 

po spotkaniu z Ethanem, zmusiło ją do zmiany zdania na temat miłości 

fizycznej. Seks z Ethanem był intensywnym, wyczerpującym doświad­

czeniem o temperaturze wrzenia. 

To właśnie on uświadomił jej, że ma tak zdumiewająco namiętną natu­

rę. Odkrycie to było jeszcze bardziej zaskakujące, niezwykłe i cudowne 

niż jej psychiczne zdolności, które towarzyszyły jej przez całe życie. 

Ethan delikatnie pieścił ją palcami. Zoe drżała, wyprężając całe ciało. 

Dotknął ustami jej warg. Sięgnęła w dół, rozpięła mu spodnie i wzięła do 

ręki twardą, nabrzmiałą męskość. 

- Chcę, żebyś we mnie wszedł - wyszeptała nagląco, próbując nakie­

rować go w odpowiednią stronę. - Teraz. Już. 

Jego cichy śmiech drażnił jak język wielkiego drapieżnego kota na jej 

skórze. 

- Jeszcze nie - powiedział z ustami przy jej szyi. - Najpierw musisz 

mi pokazać, jak szybko i mocno mam to zrobić. 

Uśmiechnęła się do niego. W jego ramionach czuła się nieskończenie 

tajemnicza i uwodzicielska. 

- Ach, właśnie o to chodzi. Czasem lubię powoli i spokojnie. 

Jego oczy błysnęły w ciemności. 

- Potrafię się dostosować. 

Wygięła się w łuk pod dotykiem jego palców, zdecydowana dostać to, 

czego chciała. Poruszała się miarowo, czując narastające stopniowo napię­

cie gdzieś w podbrzuszu. Ethan pocierał kciukiem jej najwrażliwszy punkt. 

Kiedy nie była w stanie dłużej tego wytrzymać, oplotła go nogami i ści­

snęła uda. Poczuła, że Ethan traci panowanie nad sobą. 

Szeptał jej do ucha ostre, prowokujące słowa, które doprowadzały ją 

do szaleństwa. 

Czuła, że to już koniec. 
Pchnęła go silnie, teraz już absolutnie zdeterminowana. Położył się bez 

sprzeciwu na wznak, jego oczy lśniły w oczekiwaniu najintensywniej­

szej przyjemności. Usiadła na nim powoli. 

Ethan chwycił ją za pośladki i uniósł biodra, mocno i gwałtownie. Za­

drżała. Ogarnęła ją fala rozkoszy. 

- Zoe. 

Zacisnął palce, całe jego ciało zesztywniało. Poruszał się z dziką, ryt­

miczną furią, aż oboje osiągnęli stan zapomnienia. 

Długi czas potem poszli do sypialni. Zoe nie miała siły, by włożyć pi­

żamę. Wsunęła się pod kołdrę, a Ethan położył się obok i przytulił ją 

mocno. 

Wiedziała, że zasnął natychmiast. Jego ulubiony lek na bezsenność 

ponownie zadziałał. 

W jej przypadku nie był aż tak skuteczny. Mimo wyczerpania, leżała 

jeszcze długo, rozmyślając o przeszłości i przyszłości. 

Tej nocy nie rozwiązali żadnego problemu. Ethan nadal nie wierzył 

w jej zdolności. Z drugiej jednak strony nie uważał jej za wariatkę tylko 

dlatego, że ufała swojemu szóstemu zmysłowi. Nie była pewna, co o tym 

myśleć. 

Nie tylko seks był inny z Ethanem. Z nim wszystko było inne. 

Przysunęła się bliżej do niego, rozkoszując się siłą i ciepłem jego ciała. 

Po chwili i ona zapadła w sen. 

To była dobra noc. 

Nic się jej nie przyśniło. 

Rozdział 28 

O

wpół do siódmej następnego ranka wlała mleko sojowe do dużej 

miseczki wypełnionej muesli i postawiła ją przed Ethanem, który 

nie odrywał wzroku od leżącego na stole otwartego notatnika. 

Usiadła naprzeciw niego, wytrząsając z pojemnika jego dzienną daw­

kę witamin. 

- Jaki jest plan A na dzisiejszy dzień? 

- Taki sam jak wczoraj. Szukać dalej. 

Zoe otworzyła buteleczkę zawierającą tabletki wapna. 

- Mam pewien pomysł. 

- Tak? - Ethan wziął do ręki łyżkę, ciągle patrząc w swoje notatki. 

- Lindsey Voyle ciągle jest niewiadomą w tej sprawie, prawda? 

Ethan znieruchomiał z łyżką w ręce. Podniósł głowę i spojrzał na nią 

uważnie. 

- Mówiłem ci, sprawdziłem ją bardzo dokładnie, kochanie. Jest czy­

sta. Nic jej nie łączy z Grantem Loringiem ani z żadną inną osobą z listy 

wspólników i wrogów Loringa, którą dała nam Arcadia. 

Jego spokojny, rozsądny ton zirytował Zoe. Jeśli to małżeństwo ma 

przetrwać, Ethan będzie musiał zrozumieć, że jedna upojna noc nie wy­

starczy, by jego żona zapomniała o własnym zdaniu. 

- Moja paranormalna intuicja wyczuła coś w dwóch różnych miejscach, 

w których bywała ostatnio Lindsey Voyle. Myślę, że to nie może być 

zwykły zbieg okoliczności. - Zoe czuła, że jest uparta, ale postanowiła, 

że nie podda się łatwo. 

- Paranormalna intuicja?- uśmiechnął się Ethan. - Tak będziesz to 

teraz nazywać? 

- Pomyślałam sobie, robiąc przed chwilą śniadanie, że to odpowied­

nie określenie. I jest rodzajem kompromisu. 

- Aha. Cóż, cokolwiek się za nim kryje, nie pomoże nam przy tej spra­

wie. Nie znalazłem niczego, co łączyłoby Lindsey Voyle z tym, co przy­

darzyło się Arcadii. 

- Wiem. Ale może mnie uda się coś odkryć. 

- Czułem, że to powiesz. 

Zoe uśmiechnęła się słodko. 

- Więc może i ty masz jakieś paranormalne zdolności. 

- Nie. 

- Nie, nie masz takich zdolności? 

Ethan spojrzał na nią groźnie spod zmrużonych powiek. 

- Nie, nie zrobisz tego, co sobie zaplanowałaś- cokolwiek to jest-

w domu Lindsey Voyle. 

- Miałam zamiar tylko trochę się tam rozejrzeć. 

- Nie. 

- Mogę tam bez problemu wejść, nie łamiąc prawa. Lindsey jest jedną ze 

stałych klientek Arcadii. Arcadia na pewno pomogłaby mi wymyślić jakiś 

pretekst, żebym mogła odwiedzić Lindsey w domu. Niczego nie ryzykuję. 

- Ani trochę w to nie wierzę. 

Zoe zjadła trochę płatków. 

- Mówię poważnie, Zoe. To ja prowadzę to śledztwo. Co oznacza, że 

to ja decyduję, co robimy. Zrozumiano? 

- Nie sądzisz czasem, że boisz się stracić kontrolę? Nie martwi cię 

to? - spytała Zoe. 

- Owszem, boję się tego, ale ani trochę mnie to nie martwi. Lubię 

wszystko kontrolować. - Ethan nabrał na łyżkę muesli i włożył ją do ust. 

Zaczął przeżuwać, ale nagle znieruchomiał i z niedowierzaniem spojrzał 

w swoją miseczkę. 

- Co to jest, do diabła? 

- Pewnie chodzi ci o mleko sojowe - odparła Zoe. - Ma trochę inny 

smak. 

Ethan szybko przełknął to, co miał w ustach, chwycił szklankę z so­

kiem pomarańczowym i jednym haustem wychylił jej zawartość. Potem 

odstawił szklankę i pochylił się nad miseczką z muesli, jakby badałjakąś 

obcą formę życia. 

- Dobre na prostatę i cholesterol, tak? 

- Czytałam artykuł na ten temat. 

Ethan pogrzebał w miseczce łyżką. 

- Nie można wierzyć we wszystko, co wypisują w gazetach. 

- Spróbuj, może za kilka dni przyzwyczaisz się do tego smaku - pona­

gliła go Zoe. - A jeśli nie, wrócimy do normalnego mleka. 

Ethan nabrał muesli na łyżkę. 

- Nie obawiam się specjalnie o mój poziom cholesterolu, ale, do dia­

bła, dla prostaty zrobię wszystko. 

Kiedy Zoe, tuż po ósmej, schodziła po schodach, spotkała Robyn Dun-

can, która już na nią czekała. 

- Dzień dobry - powiedziała Robyn kwaśno. - Czy mogłabyś wstąpić 

na chwilę do mojego biura? 

- Przykro mi. - Zoe zmierzała prosto do drzwi, przyciskając do siebie 

torbę. - Jestem umówiona. 

- To zajmie tylko minutkę - powiedziała szybko Robyn. - Mam bar­

dzo ważną sprawę. 

- Naprawdę nie mam czasu. 

- Chodzi o skargę - w głosie Robyn zabrzmiała złowroga nuta. 

Zoe zatrzymała się tuż przed drzwiami i odwróciła powoli. 

- Jaką skargę? 

Robyn odchrząknęła. 

- Wczoraj późnym wieczorem zadzwonił do mnie pan Hooper. Po­

wiedział, że obudziły go jakieś hałasy dochodzące z góry. Pan Hooper 

mieszka w 1B, to mieszkanie dokładnie nad waszym... 

- Doskonale wiem, gdzie mieszka Hooper. 

- Z początku sądził, że państwo przesuwacie meble, w końcu jednak 

doszedł do wniosku, że dźwięki, które słyszy wskazują na coś bardziej... 

intymnego. 

- Rozumiem. Hooper tak to określił? 

- Był zszokowany - powiedziała Robyn. - Żądał, żebym natychmiast 

coś z tym zrobiła, bo nie mógł spać. Nie chciałam przeszkadzać wam 

o tak późnej porze, więc obiecałam mu, że porozmawiam z panią rano. 

A więc tak wygląda sąsiedzka lojalność. 

- Hooper ma tupet, żeby zgłaszać skargę z powodu kilku dźwięków, 

które usłyszał wieczorem? 

- Jako lokator tego budynku ma pełne prawo do ciszy nocnej. 

- Mam gdzieś jego prawa. Może jeszcze się pani nie zorientowała, ale 

to on wyrzuca te wielkie kartonowe pudła do śmieci przed domem. 

Robyn opadła szczęka. Patrzyła na Zoe zupełnie zaskoczona. 

- Jest pani pewna? - spytała. - Ze wszystkich usunięto adres, więc nie 

byłam w stanie dowiedzieć się, kto je tam wyrzucił. Ale trudno mi uwie­

rzyć, że to pan Hooper. Jako lokator jest taki schludny i zawsze zachowu­

je porządek. Płaci w terminie czynsz. Nigdy nikt się na niego nie skarżył. 

Zoe ogarnęły wyrzuty sumienia. Nie należy donosić na sąsiadów, przy­

pomniała sobie. Była to podstawowa zasada. 

- Cóż, może to zresztą nie on - wybąkała. - To znaczy, pomyślałam, 

że to on, bo to były pudła po komputerze, ale może to jednak ktoś inny je 

wyrzucił. 

Robyn opanowała się i wyprostowała plecy. 

* - Zaraz porozmawiam z panem Hooperem i wyjaśnię tę sprawę. 

Cholera, pomyślała Zoe. Zło już się stało. 

- Dobiy pomysł. - Odwróciła się na pięcie i otworzyła drzwi. - Pro­

szę mu też powiedzieć, że nie wydałabym go, gdyby on pierwszy na mnie 

nie doniósł. 

- Na litość boską, mówi pani tak, jakby to było więzienie. 

- Cóż, w końcu mamy tu strażnika. 

- Wyjaśniałam już kilkakrotnie, że ja usiłuję tylko... 

- Wykonywać swoją pracę. Owszem, wspominała pani o tym przy 

każdej okazji. 

- Regulamin istnieje po to, by wszyscy lokatorzy czuli się dobrze w Ca-

sa de Oro... 

Zoe wyszła, zatrzaskując za sobą drzwi tak głośno, jak zdołała. 

Jutro zapewne w regulaminie pojawi się nowy punkt, dotyczący zamy­

kania drzwi. 

Telefon w biurze Ethana zadzwonił tuż przed dziewiątą. Ethan szybko 

podniósł słuchawkę. 

- Truax Investigations. 

- Chciałbym rozmawiać z panem Truaksem. To ważne. 

- To ja. 

- Ach tak. Moje nazwisko Branch. Pracuję w firmie remontowej pana 

Hulla. Mój szef wykonuje pewne prace na zlecenie Treachera. Spotkali­

śmy się jakiś czas temu, kiedy przyjechał pan z żoną do domu. Byłem 

tam, żeby zostawić sprzęt. 

Ethan przypomniał sobie potężnie zbudowanego malarza. 

- Pamiętam. 

- Cóż, przykro mi to mówić, ale wygląda na to, że coś się tam stało. 

Ethan doszedł do wniosku, że dekoracja wnętrz jest na ostatnim miej­

scu listy spraw do załatwienia tego dnia. Człowiek musi znać swoje prio­

rytety. 

- Moja żona zajmuje się odnawianiem domu - powiedział. - Jeśli ma 

pan jakieś pytania, proszę zwrócić się do niej. 

- Nie o to chodzi - odparł Branch. - Jest poważniejszy problem. 

- To znaczy? 

- Wstąpiłem tam po spray, który wtedy zostawiłem. Treacher chce, 

żebyśmy go użyli w innym domu. 

Zoe nie będzie zadowolona, słysząc, że Treacher postanowił zabrać 

spray, zanim zdążył go użyć w Nightwinds, pomyślał Ethan. 

- I co w związku z tym? - zapytał niecierpliwie. 

- Włożyłem klucz do zamka i zobaczyłem, że drzwi są otwarte. Z po­

czątku sądziłem, że mój szef przysłał po spray kogoś innego i ten ktoś 

zapomniał zamknąć drzwi. 

Ethan wstał powoli, czując, że oblewa go zimny pot. 

- Do rzeczy, Branch. 

- Tak, no więc, nie jestem pewny, bo wszystko jest poprzykrywane 

i dlatego nie wiem, czy coś zginęło, ale możliwe, że ktoś się tam włamał. 

- Gdzie pan teraz jest? 

- Siedzę w furgonetce przed domem. 

- Niech pan nie wchodzi do środka. 

- Już tam byłem i rozejrzałem się trochę. Jak już mówiłem, z początku 

wydawało mi się, że wszystko jest w porządku. A teraz właściwie nie ma 

się czego obawiać. Jeśli ktoś tam był, zdążył uciec. 

- Proszę zostać przed domem i niczego nie dotykać. 

- Dobrze. Wie pan, nie jestem pewny, czy to włamanie. Może po pro­

stu ktoś zapomniał zamknąć drzwi. 

- Będę tam za piętnaście minut. 

- Jasne. Zostanę tu, dopóki pan nie przyjedzie. 

- Dziękuję. 

Ethan odłożył słuchawkę i ruszył do drzwi. Na dole zatrzymał się przy 

wejściu do księgarni. 

- Jadę do Nightwinds - powiedział do Singletona. - Dzwonił jeden 

z malarzy. Sądzi, że ktoś się włamał do domu, chociaż nie jest pewny. 

Singleton spojrzał na niego znad okularów. 

- Mam pojechać z tobą? 

- Nie, poradzę sobie. Pewnie to nic takiego, ale lepiej sprawdzić. Pra­

cuj nad Loringiem. I zadzwoń do mnie, jak się czegoś dowiesz. 

- Jasne. 

Ethan wyszedł, przeciął patio i wskoczył do zaparkowanego przy kra­

wężniku samochodu. To pewnie dzieciaki, pomyślał. Dzięki Bogu, przy­

krył basen. 

Dojechał do Nightwinds w niecały kwadrans i zatrzymał samochód tuż 

za furgonetką. Brancha w niej nie było. 

Drzwi frontowe były szeroko otwarte. Wbiegł na schodki i zajrzał do 

holu. Branch miał rację, nie było żadnych widocznych śladów włamania. 

Wszystko przykrywała folia, tak jak wtedy, kiedy był tu po raz ostatni. 

- Branch? 

- Tutaj, koło basenu - odkrzyknął malarz. - Znalazłem tu kilka pu­

szek po piwie. 

Cholera. W każdym drzemie detektyw amator. 

Ethan przeszedł przez hol i salon. Jedno skrzydło oszklonych drzwi 

było otwarte. Branch był na zewnątrz, stał tuż nad brzegiem basenu. 

Coś tu jest nie tak. 

Krystalicznie błękitna woda basenu migotała w słońcu. 

W porządku, to problem numer jeden, pomyślał Ethan. Przed przeka­

zaniem domu w ręce malarzy zabezpieczył basen. Teraz jednak ciężka 

plastykowa płachta leżała na patio. 

Branch stał nad głębszą częścią basenu. Miał na sobie czysty, biały 

kombinezon i czapkę z daszkiem, tak jak wtedy. Jego muskularne ciało 

zdradzało pewne napięcie. W jednej dłoni ściskał wielki malarski wałek. 

Na białym uniformie nie było ani jednej plamki. Ethan poczuł, że robi 

mu się zimno. 

Rozejrzał się dookoła. 

Różowe krzesła ogrodowe i leżaki stały tam, gdzie zawsze, pod szero­

kim spadzistym dachem. Drzwiczki niewielkiej szopy, w której znajdo­

wała się pompa, były zamknięte. 

Branch patrzył na Ethana, spoza basenu, z krzywym uśmiechem na 

ustach. 

- Sądziłem, że miał pan zaczekać przed domem - powiedział Ethan. 

- Pomyślałem, że nie zaszkodzi, jeśli trochę się tu rozejrzę. Wygląda 

na to, że jakieś dzieciaki chciały sobie popływać. 

Różowa krawędź basenu była sucha, poza jednym miejscem. Ethan 

przyjrzał się plamie wilgoci, idąc wolno w stronę Brancha. 

Zatrzymał się kilka kroków od niego. 

- Sądzę, że to nie były dzieci. 

Pomyślał o rewolwerze, który został w jego biurze. To nie był najmą­

drzejszy pomysł. Spojrzał na ręce Brancha. Na szczęście widział je obie. 

U stóp Ethana woda marszczyła się i falowała. Powietrze było czyste 

i przejrzyste aż do bólu. Nie po raz pierwszy doświadczył takiego sur­

realistycznego wrażenia; że jeśli ktoś odezwie się za głośno albo poruszy 

zbyt szybko, pod powierzchnią czystej wody nastąpi potężna eksplozja. 

Malarz zacisnął palce na uchwycie wałka. 

- Przepraszam za ten fałszywy alarm. 

- Co ty właściwie kombinujesz, Branch? 

Branch zesztywniał. Wszystkie mięśnie jego ciała napięły się pod ubra­

niem. Ethan zdziwił się, że biały uniform nie zaczął pękać w szwach. 

Branch zmarszczył brwi, zaskoczony tym pytaniem. 

- O czym pan mówi? 

- Pracujesz dla Loringa? 

Branch nawet nie drgnął na dźwięk tego nazwiska. 

- Nie znam nikogo o tym nazwisku. Mówiłem już, pracuję dla Hulla, 

jednego z podwykonawców Treachera. 

- Więc może zadzwonimy do Hulla, żeby to potwierdził? 

Branch zaatakował bez uprzedzenia. Zrobił to tak błyskawicznie, że 

detektyw nie miał wątpliwości, iż został dobrze przeszkolony. Zamach­

nął się wałkiem, zamierzając uderzyć Ethana w żołądek. Ale ten zauwa­

żył ruch jego ręki i rzucił się na ziemię, z impetem uderzając o twardy 

różowy beton. Ułamek sekundy później wałek przeciął powietrze w miej­

scu, gdzie przedtem stał. Gdyby Branch trafił, zepchnąłby go do basenu. 

Fałszywy malarz zachwiał się, ale natychmiast ze zwinnością baletnicy 

odzyskał utraconą na moment równowagę. 

Ethan nawet nie próbował się podnieść. Przetoczył się w stronę Bran­

cha, chcąc podciąć mu nogi. Ten przeskoczył nad nim, odwrócił się i pod­

niósł wałek, szykując się do kolejnego ciosu. Ethan uniósł ręce, przekrę­

cił się na brzuch i wałek trafił go w bark, a nie w gardło. Branch podniósł 

go znowu i uderzył Ethana w odsłonięte w tej chwili żebra. Detektyw, 

oślepiony bólem, przez moment nie był w stanie złapać tchu. Przekręcił 

się znowu, chcąc uniknąć kolejnego ciosu i zyskać trochę na czasie. Za­

trzymał się na krawędzi basenu. Błękitna woda syczała złowrogo. 

Branch najwyraźniej doszedł do wniosku, że wałek tylko mu przeszka­

dza. Odrzucił go i podbiegł do Ethana, który zdążył się już podnieść na 

kolana. Mimo uniku, ciężki but Brancha trafił go w ramię i przewrócił na 

ziemię. Palce Ethana musnęły nogawkę spodni przeciwnika. 

Branch odwrócił się, chcąc wymierzyć kolejnego kopniaka. Ethan uniósł 

się i schwycił nogawkę białego kombinezonu. Branch zachwiał się i za­

machał ramionami, ale tym razem stracił równowagę. Detektyw zebrał 

się w sobie i resztką sił chwycił go drugą ręką za kolano. Przeciwnik ba­

lansował przez chwilę na krawędzi basenu, krzycząc i wymachując roz­

paczliwie rękami. Umilkł natychmiast, gdy uderzył w powierzchnię wody. 

Zadrgał konwulsyjnie i znieruchomiał, unosząc się na wodzie twarzą 

w dół. 

Ethan zerwał się na równe nogi i pobiegł do szopy. Adrenalina chwilo­

wo znieczulała tępy, pulsujący ból żeber i ramienia. 

Drzwi szopy nie były zamknięte na klucz. Nie zaskoczyło go to. Wbiegł 

do środka i zobaczył, że drzwiczki szafki, w której znajdował się trans­

formator, są otwarte. 

To także go nie zdziwiło. 

Wcisnął główny wyłącznik prądu, odcinając jego dopływ do pomp, 

instalacji grzewczej i podwodnego oświetlenia, po czym, kulejąc, wrócił 

nad basen. 

Ze zdumieniem odkrył, że telefon komórkowy ciągle tkwi w kieszeni 

jego koszuli. Wyciągnął go i wystukał numer pogotowia ratunkowego 

- Chcę zgłosić wypadek na basenie - powiedział, wiedząc, że wywoła 

to mniej pytań niż długa historia usiłowania zabójstwa. 

Spojrzał na basen i zobaczył nieruchome ciało Brancha, unoszące się 

twarzą w dół tuż przy schodkach. 

Włożył telefon do kieszeni, nie zwracając uwagi na gorączkowe pyta­

nia pracownika pogotowia, sięgnął w dół i złapał Brancha za kombine­

zon na plecach. Wiedział, że prąd został wyłączony, bo sam o to zadbał, 

ale mimo tego odetchnął z ulgą, kiedy nic się nie stało. 

Człowiek nie zwraca uwagi na elektryczność, dopóki nie stanie się coś 

takiego, pomyślał. Teraz na pewno zacznie doprowadzać wszystkich do 

szału obsesją na punkcie zagrożeń związanych z prądem. 

Branch wydał mu się ciężki i bezwładny jak trup, którym być może już 

był. Ethan postawił stopę na najwyższym schodku, zaparł się i wyciągnął 

go na brzeg. 

Był prawie pewny, że to bez sensu, spróbował jednak przywrócić mu 

oddech metodą usta-usta. 

Zauważył maleńki tatuaż tuż pod obojczykiem Brancha w chwili, kie­

dy karetka pogotowia podjechała pod dom. 

Rozdział 29 

B

ranch żyje, ale lekarze mówią, że jest w głębokiej śpiączce. - Ethan 

oparł się o poduszki, które Zoe ułożyła na swojej wysłużonej kana­

pie. - A to oznacza, że nic nam nie powie. 

Siedzieli wszyscy -Zoe, Arcadia i Harry -w małym saloniku. Zoe miała 

podkrążone oczy. Arcadia wydawała się zblazowana bardziej niż zwykle, 

ale Ethan wiedział, że pod maską znudzenia jest równie spięta i niespo­

kojna, jak Zoe. 

Harry wyglądał tak, jak zawsze, to znaczy jak człowiek, który zarabia 

na życie kopaniem grobów. 

- Co o tym sądzisz? - spytał Harry. - Myślisz, że chodziło o ciebie? 

Nie o Arcadię? 

- Nie mam pewności, ale nie przychodzi mi do głowy żaden inny powód, 

dla którego Branch próbował mnie załatwić w moim własnym basenie. 

- Dlaczego w ogóle ktoś miałby chcieć cię zamordować? - zapytała 

Arcadia. 

- Dexter Morrow - powiedziała Zoe ponuro. - Może to on postanowił 

się jednak zemścić. 

- Nie. - Ethan niczego nie był wprawdzie pewny, ale intuicja podpo­

wiadała mu, że to nie Morrow. -Nie wątpię, że ciągle jest na mnie wku­

rzony, ale nie sądzę, żeby aż tak ryzykował tylko dlatego, iż pokrzyżowa­

łem jego plany dotyczące Katherine Compton. 

Zoe machnęła ręką. 

- Ciągle powtarzasz, że on nie stanowi żadnego zagrożenia, a jednak 

zaatakował cię wtedy przed restauracją. Więc może być niebezpieczny. 

- Wtedy znaleźliśmy się po prostu w niewłaściwym miejscu i niewła­

ściwym czasie - powiedział Ethan cierpliwie. - Morrow był pijany, za­

uważył mnie i krew uderzyła mu do głowy. Tym razem było inaczej. To 

wszystko zostało bardzo starannie zaplanowane. 

- Ethan ma rację - rzucił Harry dość lekko. - Ta akcja przy basenie 

wygląda bardziej na zabójstwo na zlecenie. 

Zoe zmartwiała. 

- Chcesz powiedzieć, że ktoś wynajął Brancha, żeby zamordował Etha-

na? 

- Nie przejmuj się tak, kochanie - powiedział Ethan uspokajająco, rzu­

cając Harry'emu ostrzegawcze spojrzenie. - Tak się tylko mówi. Nie zro­

zumiałaś... 

- Z całą pewnością zrozumiałam. - Zoe zerwała się na równe nogi, 

oparła dłonie na biodrach i zmarszczyła brwi, patrząc na Harry'ego. -

Jak myślisz, o co tu chodzi? 

Harry spojrzał bezradnie na Ethana, który tylko wzruszył ramionami. 

Było za późno, by załagodzić sytuację. Co się stało, już się nie odstanie. 

- Chyba nie możemy wykluczyć możliwości, że to, co się stało, ma 

związek ze śledztwem, które prowadził Ethan w sprawie śmierci brata -

powiedział Harry z zaskakującą delikatnością. 

Zoe nerwowo przełknęła ślinę. 

- To bez sensu. Ethan, przecież mówiłeś, że Simon Wendover nie żyje, 

tak jak zabójca, którego wynajął, żeby zabił twojego brata. 

- Prawda - zgodził się Ethan. 

Harry rozparł się w swoim fotelu i wyciągnął przed siebie długie chu­

de nogi. 

- Rzecz w tym, że w trakcie swojego dochodzenia Ethan wkurzył kil­

ku ludzi. 

- Myślisz, że ktoś z nich chce się teraz na nim zemścić? - spytała Zoe 

ostro. 

Harry rozłożył ręce. 

- Istnieje taka możliwość. Chociaż znając moich byłych pracodaw­

ców, wątpię, by któryś z nich chciał go zamordować z zemsty. 

Arcadia spojrzała na niego pytająco. 

- Dlaczego? 

- To biznesmeni - odparł Harty. - Doprowadzili do bankructwa firmę 

Ethana, co nie kosztowało ich ani centa. Po co mieliby jeszcze ryzyko­

wać morderstwo? 

- I po co mieliby teraz w ogóle zawracać sobie mną głowę, zwłaszcza 

że nic by na tym nie zarobili? - dodał Ethan. 

Arcadia założyła nogę na nogę. 

- Nie chciałabym psuć dramatycznej atmosfery, ale chyba powinni­

śmy pamiętać, że policja nie wie jeszcze, co się dzisiaj stało. Śledztwo 

trwa. Możliwe, że Branch to po prostu świr, który postanowił zabić Etha­

na z powodów, których może nigdy nie poznamy. 

Zoe rozpogodziła się nieco. 

- Masz rację. Może ten Branch to tylko jakiś wariat. Tłumaczyłoby to 

te złe wibracje energetyczne, które wyczułam w twoim biurze i w biblio­

tece Designers' Dream Home. 

- Tak? - powiedział Harry z powątpiewaniem. - A co on niby tam ro­

bił, skoro chodziło mu o Ethana? 

- Dobre pytanie. - Zoe znowu posmutniała. 

- Wariaci z definicji są szurnięci- zauważyła Arcadia.- Nie myślą 

racjonalnie. Są niewolnikami swoich obsesji. Może Branch chciał do­

wiedzieć się więcej o tobie, Zoe, bo wiedział, że jesteś żoną Ethana. 

Ethan znowu poczuł, że robi mu się zimno. 

- Takie spekulacje donikąd nie prowadzą. - Wyprostował się ostroż­

nie, próbując nie zwracać uwagi na ból żeber. - Trzymajmy się tego, co 

wiemy. 

- Wiemy - powiedział Harry - że Branch chciał cię zabić. Postarał się 

też zrobić to w taki sposób, żeby wyglądało to na wypadek. Wariat nie 

działałby tak metodycznie. 

Arcadia wzruszyła ramionami. 

- Kto wie, jak myślą i działają wariaci. 

- Ramirez podzielił się ze mną kilkoma interesującymi uwagami -

powiedział Ethan. - To znaczy, kiedy już się uspokoił i przestał mnie 

ochrzaniać. 

- Jakby to była twoja wina - rzuciła Zoe gniewnie. - Detektyw Rami­

rez uważa chyba, że sam to wszystko zaaranżowałeś, żeby utrudnić mu 

życie. 

- Cóż, musimy spojrzeć na tę sytuację z jego punktu widzenia- od­

parł Ethan, - W końcu od tego incydentu, w który byliśmy zamieszani, 

minęło zaledwie kilka tygodni. Ramirez jest pewnie ciągle zestresowany. 

- On jest zestresowany? A my? To my omal nie zginęliśmy, nie on. 

Bez wątpienia miała rację. Uderzyło go, że nie pomyślał o tym wcze­

śniej, choć było to tak oczywiste. Powinien był wiedzieć, że to, co się 

wydarzyło w ubiegłym miesiącu, odbiło się na niej bardziej, niż oboje 

sądzili. 

Zoe była twarda, ale każdy ma swoje granice wytrzymałości. Kilka 

tygodni temu omal nie została zabita. Coś takiego zostawia trwały ślad 

w ludzkiej psychice. 

Może przekonanie, że wyczuła coś dziwnego w biurze Arcadii i swojej 

bibliotece, było opóźnioną reakcją na to traumatyczne przeżycie. Bardzo 

możliwe, biorąc pod uwagę jej wiarę w swoje paranormalne zdolności, 

że wyobraźnia Zoe przetworzyła ten stres w metafizyczne doświadczenie 

złych wibracji energetycznych. 

Odsunął tę myśl na później i wrócił do sprawy, którą się teraz zajmowali. 

- Ramirez uznał za ważne to - ciągnął - że przerwanie obiegu prądu 

nie daje gwarancji porażenia, zwłaszcza ze skutkiem śmiertelnym. Aleja 

sądzę, że Branch dokładnie zaplanował swój eksperyment. 

- Co chcesz przez to powiedzieć? - spytała Zoe. 

- Jutro rano przyjdzie elektryk sprawdzić przewody doprowadzające prąd 

do lamp w basenie. Czuję, że Branch wykonał na nich małą operację. 

- To by wskazywało na profesjonalną robotę - mruknął Harry. 

Ethan niechętnie kiwnął głową. Zoe na kilka sekund zacisnęła powie­

ki, ale kiedy otworzyła oczy, jej spojrzenie było jasne i zdecydowane. 

Arcadia poruszyła przełożoną przez kolano nogą. 

- Myślisz, że ta starsza kobieta, którą widziałam, ta z aparatem foto­

graficznym, naprawdę była tylko turystką? 

- Może - odparł Ethan. - A może nie. Jeśli istotnie chodzi tu o zabój­

stwo na zlecenie, niewykluczone, że Branch wynajął ją. żeby zebrała tro­

chę informacji na mój temat, zanim zabierze się do rzeczy. Być może 

miała dowiedzieć się też czegoś o ludziach, z którymi się spotykam. 

Zoe wzdrygnęła się lekko. 

- W takim przypadku ta kobieta ma zdjęcia nas wszystkich. 

- Może z wyjątkiem Harry'ego - powiedział Ethan z namysłem. -Nie 

było go w mieście przez prawie dwa tygodnie. 

Zapadła krótka cisza. Wszyscy patrzyli na Stagga. 

- I co? - Harry uniósł jedną brew. 

- I wydaje mi się - powiedział Ethan powoli - że jeśli Branch polega 

na informacjach zebranych przez tę kobietę i jeśli ona nie wpadła na twój 

ślad, bo nie było cię tutaj, ten, kto za tym wszystkim stoi, może nic o to­

bie nie wiedzieć, Harry. Przynajmniej na razie. 

Harry błysnął zębami w swoim uśmiechu grabarza. 

- Więc jestem twoim asem w rękawie? 

. - Może. 

- Chcesz, żebym pogadał z paroma osobami z Los Angeles i spraw­

dził, czy któryś z moich dawnych współpracowników nie mógłby podać 

mi nazwiska człowieka, który naprawdę mocno się wkurzył tym, co robi­

łeś po śmierci Drew? 

- Tak, dzięki. - Ból w żebrach nasilał się z każdą chwilą. Ethan wycią­

gnął rękę, chcąc wziąć ze stolika pojemnik z tabletkami przeciwbólowymi. 

- Nie ruszaj się. - Zoe poderwała się z miejsca - Podam ci je. 

Otworzyła pojemnik i wytrząsnęła na dłoń dwie pigułki przeciwzapal­

ne. Ethan posłusznie włożył je do ust i popił wodą ze szklanki, którą mu 

podała. Zoe poprawiła poduszki na kanapie. 

Dziwne uczucie, mieć taką troskliwą żonę, pomyślał. Musiał przyznać, 

że bardzo mu to odpowiada. A będzie jeszcze lepiej. Sińce nie nabrały 

przecież kolorów. Dopiero jutro rano Zoe obejrzy je w całej okazałości. 

Próbował sobie wyobrazić, jakie środki ostrożności wymyśli jego żona 

po wypadku na basenie. Może następnym razem przed wyjściem do pra­

cy zostawi mu w przedpokoju kask i ochraniacze na kolana. 

Ale mimo przyjemności, jaką sprawiała mu jej troska, ciągle czuł nie­

pokój. Nie potrafił go zdusić. Wypadki tego dnia i adrenalina trochę go 

przytłumiły, ale Ethan wiedział, że tylko chwilowo. Kiedy wszystko wró­

ci do normy, zbudzi się pewnego dnia i odkryje, że nic się nie zmieniło. 

Miecz Damoklesa ciągle będzie wisiał nad jego głową. 

Arcadia opadła na oparcie fotela. 

- Doceniam twoją troskę o mnie, Ethan, ale teraz jest już chyba jasne, 

że to ty jesteś celem. To ty potrzebujesz ochrony. Harry powinien chronić 

ciebie, a nie mnie. 

- Doskonały pomysł - powiedziała Zoe entuzjastycznie. 

Najwyraźniej doszła do wniosku, że Harry będzie lepszy niż mleko 

sojowe i filtr przeciwsłoneczny razem wzięte, pomyślał Ethan. I nie my­

liła się. 

Harry ponuro pokiwał głową. 

- Panie mają trochę racji. 

- Może - zgodził się Ethan - ale nie możesz być jednocześnie moim 

ochroniarzem i moją tajną bronią. Musimy trzymać cię w ukryciu, dopó­

ki nie dowiemy się, co się dzieje. 

- To jest chyba jasne - stwierdził Harry. - Ktoś usiłował cię zabić. 

Należy oczekiwać, że spróbuje ponownie. 

- Ale zapewne nie od razu. Branch jest w śpiączce, więc ktokolwiek 

go na mnie nasłał, będzie musiał wymyślić coś nowego. 

Harry kiwnął głową. 

- Zgadza się. Może mamy trochę czasu. 

- Ale czy możemy być tego pewni? - spytała Zoe, wpychając kolejną 

poduszkę pod plecy Ethana. 

Harry wzruszył ramionami. 

- Cóż, wynajęcie kolejnego płatnego zabójcy zajmie trochę czasu. 

Zoe znieruchomiała i zbladła, jakby nagle źle się poczuła. 

Arcadia zmarszczyła brwi. 

- Jesteś tego pewny, Harry? 

- W przeciwieństwie do tego, co pokazują w filmach - powiedział 

Harry spokojnie - faceci tacy jak Branch nie rosną na drzewach. 

Nastąpiła chwila pełnej napięcia ciszy. 

- Co? - spytał Harry. - Myśleliście, że nie mam poczucia humoru? 

Arcadia czule poklepała go po ręce. 

- Ciągle mnie zaskakujesz. 

- To naprawdę interesująca kwestia - powiedział Ethan. 

- Chodzi ci o to, że trudno wynająć kogoś takiego jak Branch? - spy­

tała Zoe. 

- Nie, do licha. Na świecie są tysiące psychopatów, którzy z radością 

zabiliby kogoś za parę dolarów - odparł Ethan. - Ale znalezienie kogoś, 

kto wie, jak zabić tak, żeby wyglądało to na wypadek, kto został dobrze 

przeszkolony i jest profesjonalistą- to nie będzie takie proste. 

- O czym myślisz? - zapytał Harry. 

- O tym, że dobrze byłoby dowiedzieć się nieco więcej o Branchu. -

Ethan sięgnął po swój notatnik i natychmiast pożałował, iż w ogóle się 

ruszył. Zauważył, że Zoe przygląda mu się z troską, więc spróbował wy­

krzywić usta w uśmiechu Johna Wayne'a. - Myślę też, że nie ma sensu 

siedzieć tu i czekać, aż policja rozwiąże tę sprawę. 

Harry był wyraźnie zaintrygowany. 

- Jak chcesz sprawdzić Brancha? Mówiłeś, że miał przy sobie tylko 

fałszywe prawo jazdy z jakimś nieistniejącym adresem w Phoenix. 

- Owszem, ale na ramieniu miał też dość niezwykły tatuaż. Przeryso­

wałem go dla Singletona, który próbuje znaleźć coś w Internecie. I wi­

działem więcej tych koktajli proteinowych w furgonetce. Na torbie był 

adres sklepu w Phoenix. Pomyślałem, że od tego zacznę. 

Rozdział 30 

S

zukał jej, błądząc po korytarzach Nightwinds. Otworzył drzwi małe­

go kina, ale tam jej nie było. 

Wyszedł na zewnątrz, w mrok nocy. Stała na krawędzi basenu i patrzyła 

w wodę. Kiedy go zobaczyła, uśmiechnęła się smutno i potrząsnęła głową. 

- Nie możesz tu podejść - powiedziała. - Nie możesz przekroczyć tej 

granicy. 

Tym razem nie pozwolił, by go to powstrzymało. Ruszył w jej stronę 

i przystanął dopiero na brzegu. 

- Ta granica nie ma znaczenia - powiedział. 

- Ma. Nie wyczuwasz jej, bo w nianie wierzysz, ale dla mnie ona ma 

znaczenie. 

Podwodne światła były włączone. Widział Simona Wendovera, który 

unosił się, twarzą do góry, na powierzchni lekko falującej wody. Wendo-

ver zaśmiał się głucho śmiechem umarłych. 

- Może zostanie z tobą przez jakiś czas, ale w końcu ją stracisz, tak 

jak wszystkie inne - powiedział. 

- Nie dbam o inne - odparł Ethan. - Chcę tylko Zoe. 

Wendover uśmiechnął się krzywo. 

- Nie bój się, nie będziesz samotny. Wpadnę od czasu do czasu do­

trzymać ci towarzystwa. Nigdy się ode mnie nie uwolnisz. 

Obudził się gwałtownie i oprzytomniał natychmiast, tak jak wtedy, kiedy 

we śnie usłyszał niepokojące dźwięki dochodzące gdzieś z innego poko­

ju. Przez chwilę leżał bez ruchu, nasłuchując. Wiedział jednak, że obu­

dził go sen, a nie czyjeś skradające się po domu kroki. 

Zoe poruszyła się lekko. Poczuł dotyk jej bosej stopy na nodze. Miał 

ochotę objąć ją i przyciągnąć do siebie, bał się jednak, że ją zbudzi. Gdyby 

zorientowała się, że znowu męczył go zły sen, zaczęłaby zadawać pytania. 

Po chwili zdał sobie sprawę, że niepokój, jaki obudził w nim sen, nie 

minie tak szybko. Adrenalina krążyła w jego żyłach, sprawiając, że czuł 

się spięty i zdenerwowany. Musi się ruszyć, musi wyjść z łóżka. 

Odrzucił kołdrę i wstał, starając się nie zbudzić Zoe. 

W ciemności znalazł spodnie i podszedł do drzwi. 

- Ethan? - odezwała się Zoe. 

Zatrzymał się. 

- Idę się napić wody. Śpij. Zaraz wrócę. 

Ona jednak nie posłuchała go, jak zwykle. Usłyszał szelest pościeli, kiedy 

wstawała z łóżka, a zaraz potem kroki jej bosych stóp za swoimi plecami. 

- O co chodzi? - spytała, zdejmując szlafrok wiszący na haczyku i ru­

szając za nim do kuchni. - Znowu coś ci się śniło? 

- Tak. 

Wszedł do kuchni, wciągnął spodnie i, nie zapalając światła, podszedł 

do kuchennego blatu. Księżyc świecił prosto w okno, oblewając pomiesz­

czenie upiorną poświatą. 

Otworzył kredens, wyjął szklankę i odkręcił kurek. 

- Może powinniśmy porozmawiać o twoich snach - powiedziała Zoe 

łagodnie, ale w jej głosie była nuta uporu, którą nauczył się już rozpozna­

wać. Wiedział, że tym razem nie da się zbyć. Zapewne jest potępiony na 

wieki. Simon Wendover śmiał się cicho gdzieś w ciemności. 

Ethan usiadł przy stole, zastanawiając się, co zrobić. Nie miał wielkie­

go wyboru. Mógł wymyślić jakieś kłamstwo, które uspokoiłoby ją na 

pewien czas, albo powiedzieć jej prawdę. 

Nigdy nie umiał dobrze kłamać. 

- Śniłaś mi się ty i Simon Wendover. 

Zoe usiadła naprzeciw niego. W srebrnym świetle księżyca jej twarz 

wydawała się nieprzenikniona. 

- Byliśmy razem? W twoim śnie? Co nas łączyło? 

- Sam nie wiem. - Ethan ujął szklankę w obie dłonie. - Wendover śni 

mi się czasami, zwłaszcza w listopadzie. Wraca, żeby mi przypomnieć, 

że to przez niego przekroczyłem granicę. 

Zoe milczała, czekając na dalszy ciąg. 

- Kiedy coś takiego się stanie, nie uda ci się wrócić do normalności. 

Nic już nigdy nie będzie takie samo. 

Zoe oderwała jedną z jego rąk od szklanki i ujęła ją w swoje ciepłe 

dłonie. 

- To była obsesja. Moja żona twierdziła, że jestem szalony, i miała 

rację. Przysięgam ci, szczerze wierzyłem, że muszę się zemścić, by zo­

stać przy zdrowych zmysłach. Ale teraz wiem, że tak naprawdę pragną­

łem odpuszczenia, rozgrzeszenia za to, że nie zdołałem ochronić mojego 

brata. Nie muszę ci mówić, że nigdy go nie dostałem. 

Zoe zacisnęła palce na jego ręce. 

- Już wtedy wiedziałem, że zemsta nie przyniesie mi spokoju ducha -

dodał po chwili. 

- Gdybyś mógł cofnąć czas, odstąpiłbyś od zemsty? 

Ethan myślał przez chwilę o tym, co czuł, kiedy Simon Wendover, 

uśmiechając się tryumfalnie, opuszczał gmach sądu jako wolny człowiek. 

- Nie - odparł w końcu. - Ale muszę uporać się z tym, że Wendover 

został uniewinniony, bo nie potrafiłem utrzymać przy życiu wynajętego 

przez niego zabójcy dość długo, by zdążył złożyć zeznania. Spieprzyłem 

to i cały proces szlag trafił. 

- To policja miała chronić tego człowieka, nie ty. 

- To bez znaczenia. Wendover go dostał i to był koniec. - Czuł ciepło 

płynące z jej dłoni. - Do diabła, nie chciałem ci tego mówić. Nigdy nie 

miałem zamiaru obciążać cię w taki sposób. 

- I tak się tego domyślałam - powiedziała Zoe z prostotą. - Od czasu, 

kiedy Bonnie powiedziała mi o tajemniczej śmierci Wendovera. 

Ścisnął jej rękę konwulsyjnie, z taką siłą, że omal nie połamał jej pal­

ców. 

- Nigdy nic nie mówiłaś. 

- Ethan, zrozum mnie, proszę. Wiem, ile cię kosztowało, by zrobić to, 

co zrobiłeś. Wiem też, że musiałeś doprowadzić do tego, by sprawiedliwo­

ści stało się zadość. Ze względu na brata. Zrobiłbyś to samo dla Jeffa, Theo, 

Bonnie czy dla mnie. Taki po prostu jesteś. Wydaje mi się, że wiedziałam 

to wszystko od samego początku. Boli mnie tylko, że musisz żyć z tymi 

strasznymi wspomnieniami, że męczą cię koszmary. 

~ Z tym mogę żyć - powiedział, decydując się na absolutną szczerość. -

To nie to mnie tak przeraża. 

Zoe zrobiło się zimno, ale nie wysunęła dłoni z jego rąk. 

- Więc co cię gnębi? 

- Przeraża mnie fakt, że już nigdy nie będę tym dobrym, niewinnym 

człowiekiem, którego pokochałaś. Nigdy nie będę drugim Prestonem Cle-

landem. Nigdy nie uwolnię się od przeszłości. 

- Nie dbam o to. - Zoe pochyliła się w jego stronę, ściskając teraz 

jego palce z taką samą siłą z jaką on trzymał jej ręce. -Nie tylko ciebie 

zmieniła przeszłość. Ja też jestem teraz inna niż kiedyś. Zdziwaczałam. 

Do diabła, wierzę, że mam nadprzyrodzone zdolności, pamiętasz? My­

ślisz, że tylko tobie kiedyś odbiło? Cóż, ja mam gruby plik wyników 

badań medycznych, z których jasno wynika, że jestem obłąkana. 

- Zoe... 

- Wierz mi, po tym, co przeszłam w Candle Lake Manor, nie jestem 

już tą samą kobietą, która wyszła za Prestona. A kobieta, którą jestem 

dzisiaj, kocha ciebie, Ethan. 

Noc zamknęła się wokół nich. Ethan słuchał jej słów, pozwalając im 

zapaść głęboko w swoją duszę. Po chwili głuchy śmiech Wendovera umilkł 

w ciemnościach. 

Rozdział 31 

E

lektryk nazywał się Jim. Był to silny, mocno zbudowany mężczyzna 

odznaczający się swobodną pewnością siebie kogoś, kto dobrze zna 

swój fach. 

Stał z Ethanem na krawędzi basenu. Razem oglądali zapieczętowaną 

wodoszczelną lampkę, którą Jim wyjął z jej podwodnego gniazdka. Z jed­

nej strony lampki zwisał długi kabel. 

- Jak na to wpadłeś? - spytał Jim z zainteresowaniem. 

- Coś mi się tu nie podobało - odparł Ethan. 

Jim uniósł brwi. 

- To znaczy? 

- Założyłem pokrywę na basen i zamknąłem ją na kluczyk. Mam ma­

łych siostrzeńców, więc zawsze bardzo uważam, żeby nie wpadli w ja-

kies kłopoty. Kiedy zobaczyłem, że pokrywa została zdjęta, zacząłem się 

zastanawiać, co się tu dzieje. Fakt, że był tu znowu ten malarz, sam, też 

mnie trochę zaniepokoił. 

- A skąd przyszło ci do głowy, że majstrował przy oświetleniu? 

- Zauważyłem mokry ślad na krawędzi basenu przy tej instalacji. -

Ethan spojrzał na lampkę. - Poza tym wszystko było zupełnie suche. Nie 

mogłem zrozumieć, dlaczego tylko w tym jednym miejscu była wilgotna. 

Kiedy dzieciaki wskakują do basenu, wszystko dookoła jest zalane wodą. 

- Domyślam się, że w twojej branży nazywa się to wskazówką- za­

śmiał się Jim. 

- Zgadza się. Takie wskazówki nie pojawiają się często, więc jeśli coś 

zauważę, staram się to wykorzystać. 

- Dobrze, że to dostrzegłeś. - Jim podniósł kabel i pokazał mu nacię­

cie w grubej warstwie izolacyjnej. - To świeże nacięcie. Przewód stykał 

się z wodą, co spowodowało spięcie. Kiedy włączono prąd, cały basen 

znalazł się pod napięciem. 

Ethan uważnie przyjrzał się nacięciu. 

- Jak mogę udowodnić policji, że to zostało zrobione niedawno? 

- Miedziany drut, który znajduje się pod izolacją, nie zaczął jeszcze 

korodować. - Jim zgiął kabel, ukazując lśniący w środku metal. - W chlo­

rowanej wodzie bardzo szybko zmieniłby kolor na zielony. 

- No tak, oczywiście. - Ethan był pod wrażeniem. - To logiczne. 

- Elektrycy wiedzą takie rzeczy - uśmiechnął się Jim. 

Singleton podszedł do drzwi księgami, słysząc kroki Ethana na scho­

dach. 

- Jedziesz do Phoenix? - zapytał. 

- Tak. - Ethan spojrzał na zegarek. - Razem z Zoe. Nie chcę jej zosta­

wiać samej, a ty i Harry macie teraz pełne ręce roboty. 

- Sprawy się komplikują. 

- Zauważyłem. 

Rozdział 32 

Z

oe siedziała na przednim siedzeniu samochodu, bębniąc palcami po 

obiciu fotela, i czekała na Ethana, który wszedł do sklepu ze zdrową 

żywnością. Przez okno widziała, jak rozmawia z młodym sprzedawcą, 

który wyglądał tak, jakby na śniadanie, obiad i kolację przyjmował głów­

nie sterydy. 

Wyjechali z Whispering Springs wkrótce po tym, jak elektryk potwier­

dził podejrzenia Ethana. Podróż do Phoenix trwała godzinę, następne trzy­

dzieści minut zajęło im przepychanie się przez miasto w stronę niewiel­

kiego centrum handlowego, w którym znajdował się sklep. 

Zoe miała nieprzyjemne uczucie, że czas ucieka. Była pewna, że Ethan 

czuje dokładnie to samo. 

Ethan sięgnął po portfel. Dobry znak, pomyślała. Sprzedawca musiał 

udzielić mu jakichś interesujących informacji. 

Chwilę później Ethan wyszedł ze sklepu i wskoczył do samochodu. 

- Co ci powiedział? - spytała. - Znał jego adres? 
- Nie. - Ethan przekręcił kluczyk w stacyjce i wyjechał z parkingu. -

To by było zbyt proste. Powiedział mi tylko, że Branch płacił gotówką 

i nigdy nie podał swojego nazwiska. Ale sprzedawca rozpoznał go na­

tychmiast z mojego opisu. 

- Więc nie dowiedzieliśmy się niczego nowego. 

Ethan uśmiechnął się z satysfakcją. 

- Czegoś się jednak dowiedziałem. 
- Czego? 
- Sprzedawca podał mi nazwy miejscowych siłowni. W tej części mia­

sta nie ma ich wiele. 

- Skąd wiesz, że Branch chodził do miejscowej siłowni? 

- Nie mam pewności, ale wydaje się logiczne, że ćwiczył tam, gdzie 

miał najbliżej. Nie znał miasta. Po co miałby dojeżdżać gdzieś daleko, 
skoro mógł tego uniknąć? 

- Dobry Boże, naprawdę sądzisz, że Branch zawracał sobie głowę 

ćwiczeniami na siłowni, kiedy planował morderstwo? 

- Tacy faceci dostają szału, kiedy coś przeszkodzi im w pracy nad 

muskulaturą. 

Tak, to by pasowało do jej nowej teorii. To John Branch mógł być 

źródłem przerażającej energii, na którą się ostatnio natknęła. 

Naglące pikanie zegarka dotarło w końcu do świadomości Shelley Rus­

sell. Niechętnie odsunęła się od komputera. 

Czas na lunch i tabletki. 

- Dobrze już, dobrze, słyszałam. - Kliknęła ikonkę z oznaczeniem 

„zapisz", zdjęła okulary i wstała z krzesła. 

Skrzywiła się, czując jak odzywa się ból w ramionach i kolanach. Reu­

matyzm jej dzisiaj nie oszczędzał. Dał jej popalić. Nic dziwnego, skoro 

spędziła tyle czasu nieruchomo, zgarbiona przed komputerem. Powinna 

w końcu sprawić sobie jakieś ergonomiczne meble do swojego biura. 

Weszła do małego składziku służącego jej także za toaletę, stanęła przed 

lustrem i przyjrzała się krytycznie swojemu odbiciu. Włosy, zupełnie pro­
ste, zwisały smętnie po bokach. Ondulacja należała już do przeszłości. 
Po południu, jak tylko skończy notatki dotyczące tej sprawy z Whispe­
ring Springs, pójdzie do fryzjera. 

Otworzyła szufladę i wyciągnęła pojemnik, w którym trzymała tablet­

ki na cały tydzień. Wytrząsnęła kilka przeznaczonych na ten dzień z prze­

gródki podpisanej „południe" i nalała wody do szklanki. 

Połknęła pigułki, wyjęła kanapkę z serem z malutkiej lodówki i wróci­

ła do biurka. 

W tej sprawie było coś dziwnego. Ostatnio pracowała nad nią tak in­

tensywnie, że prawie nie sypiała. 

Do diabła, właściwie od lat nie była w stanie porządnie się wyspać. Ale 

to, co się z nią teraz działo, nie miało nic wspólnego z bezsennością, jaka 

często nęka osoby w podeszłym wieku. Budziła się bardzo wczesnym ran­
kiem tylko wtedy, kiedy podświadomie czuła, że przeoczyła coś istotnego. 

Wróciła do biura i zaparzyła dzbanek kawy. Czeka ją długi dzień i za­

pewne jeszcze dłuższy wieczór. Nie pierwszy raz spędzi noc w biurze. 

Usiadła przy biurku i zaczęłajeść kanapkę, wpatrując się w ekran kom­

putera. Czego zaniedbała, a co zrobiłaby z pewnością, gdyby Branch nie 
był agentem federalnym? 

Wielu rzeczy. Przede wszystkim sprawdziłaby dokładniej wszystkich, 

którzy mieli związek z tą sprawą. 

Przerażające, jak szybko człowiek przestaje zadawać pytania. Wystar­

czy, że faceci podający się za agentów rządowych pomachają mu przed 
nosem swoimi dokumentami. Patriotyzm to piękna idea, dobrze jednak, 

jeśli kontroluje go zdrowy rozsądek. 

Kiedy skończyła czytać stare artykuły o Ethanie Truaksie, które wydru­

kowano w gazetach Los Angeles, na ekranie komputera pojawiła się notka 
z ostatniego wydania internetowej edycji „Whispering Springs Herald". 

...Mężczyzna zidentyfikowany jako John Branch został wczoraj po 

południu porażony prądem w basenie znajdującym się na terenie 
domu należącego do Ethana Truaksa. Policja prowadzi dochodzenie 

w  t e j sprawie. Obecnie Branch, w głębokiej śpiączce, znajduje 

się w Whispering Springs Medical Center. Lekarze określają jego 
stan jako krytyczny. 'Ich zdaniem uniknął śmierci dzięki właści­
cielowi domu, który wyciągnął go z wody i sprawnie  u d z i e l i ł 

pierwszej pomocy. 

Okoliczności sprawy wydają się niejasne... 

Branch w śpiączce? Porażony prądem w domu Ethana Truaksa? Co się 

tu, do diabła, dzieje? Shelley wpatrywała się w ekran, usiłując coś z tego 

zrozumieć. Było to trudne, bo czuła się skrajnie wyczerpana. Naprawdę 

powinna więcej sypiać. 

Przypomniała sobie o kawie. Nie wypiła jeszcze ani jednej filiżanki. 

Przyda jej się trochę kofeiny. 

Ale kiedy odwróciła się, żeby spojrzeć w stronę ekspresu, odniosła 

wrażenie, że znajduje się on bardzo daleko. Oparła się ciężko o poręcze 

fotela i wstała. Kiedy znajdowała się mniej więcej na środku pokoju, 

ogarnęły ją mdłości. Nie zwymiotowała, ale niewiele brakowało. 

Niedobrze. Czy te mdłości nie są przypadkiem objawem ataku serca? 

Nudności minęły. Shelley odetchnęła z ulgą. Może majonez był nie­

świeży. Nie przypominała sobie, kiedy go kupiła. W każdym razie dawno 

temu. 

Zdołała nalać sobie kawy do kubka, ale ledwo doniosła go do swojego 

biurka. Ręka drżała jej tak silnie, że omal nie wylała kawy na klawiaturę 

komputera. 

Coś jest ze mną nie tak. Tak samo, jak z tą sprawą. Czy istnieje tu jakiś 

związek? 

Nie. Niemożliwe. 

Nagle ogarnęła ją panika. Notatki. Musi je jeszcze raz przejrzeć. 

Do diabła z notatkami. Potrzebuje pomocy. Podniosła się chwiejnie, 

usiłując rozproszyć mgłę, która spowijała jej umysł. Powinna zadzwonić 

na pogotowie, to chyba 911. Nagle wydało jej się to zbyt skomplikowane. 

Może potrzebuje tylko długiego snu. 

Podniosła notes zawierający jej zapiski i spróbowała się skupić. W tę 

sprawę zamieszany jest inny prywatny detektyw. Z tego, czego zdołała do­

wiedzieć się o Truaksie, wynikało, że jest on człowiekiem zdolnym po­

święcić małżeństwo i przynoszącą duże dochody firmę, by ukarać morder­

cę swojego brata. Nekrolog Simona Wendovera, który przeczytała, mógł 

świadczyć o tym, że Truax posunął się w swojej zemście dość daleko. 

Była w stanie to zrozumieć. 

Poczuła nagle, że drętwieją jej stopy. Czy umiera? Pomyślała o tablet­

kach, które niedawno połknęła. Czyżby pomylili coś w aptece? Wydali jej 

niewłaściwy lek? Słyszała, że takie wypadki zdarzają się bardzo często. 

Zadzwoń na pogotowie. 

Ale najpierw schowaj notatki. Bo jeśli to nie wina apteki, to należy 

wziąć pod uwagę dwie inne możliwości, z których żadna nie jest zbyt 

optymistyczna. 

Pierwsza możliwość była taka, że nadszedł jej czas i nie pomoże jej już 

żadna tabletka. A druga, że ktoś postanowił ją załatwić. 

Jeśli Truax przyjdzie tu po wyjaśnienia, gdzie będzie szukał? 
Myśl jak staroświecki prywatny detektyw. Może to także jego sposób 

myślenia. 

Znalazła właściwe miejsce, schowała notatnik i z trudem zrobiła krok 

w stronę telefonu. Wiedziała jednak, że tam nie dotrze. 

Powinnam była posłuchać córki i sprawić sobie jeden z tych alarmo­

wych guzików, które nosi się na szyi, pomyślała. Ale nie chciałam się 

przyznać, że coś takiego może być mi potrzebne. Jeszcze nie. 

A może to syn miał rację. Może powinna była odejść na emeryturę 

w ubiegłym roku. 

Osunęła się na kolana. Telefon równie dobrze mógł znajdować się na 

innej planecie. 

Drzwi biura otworzyły się i Shelley zobaczyła zbliżającą się do niej 

postać. Była tak oszołomiona, że nie wiedziała nawet, czy to mężczyzna, 

czy kobieta. 

- Pomocy. Potrzebuję pomocy... -wyszeptała. 

- Wiem, ale nie po to przyszedłem. Wpadłem tylko zabrać komputer. 

Wykonała pani kawał dobrej roboty, pani Russell. Jaka szkoda, że wkrót­

ce rozstanie się pani z tym światem. Chętnie zarekomendowałbym pani 

usługi innym. 

Ostatnią rzeczą, jaką zobaczyła, zanim straciła przytomność, była ręka 

zamykająca laptop. Później dzień nagle zmienił się w noc i Shelley zapa­

dła w najgłębszy sen w swoim życiu. 

Krótko po pierwszej po południu Zoe i Ethan wyszli z piątej siłowni, 

jaka znajdowała się na ich liście. Zoe zaczynała tracić nadzieję. Znowu 

pudło. Nikt w recepcji nigdy nie widział nikogo odpowiadającego opiso­

wi Brancha. 

- Cholera, cholera, cholera - mruczała Zoe w drodze na parking. - To 

nas chyba doprowadzi donikąd. 

- Nie jestem zaskoczony, że Branch tu nie bywał - stwierdził Ethan filo­

zoficznie. - To nie jest miejsce, w jakim można spotkać kogoś jego pokroju. 

- Naprawdę? — Zoe spojrzała na atrakcyjną młodą kobietę w sukien­

ce, która nadawała nowe znaczenie słowu „krótki". Jej jasny koński ogon 

podskakiwał przy każdym kroku, kiedy znikała za szerokimi drzwiami 

z mlecznego szkła. - Skąd to przekonanie? 

- Nabrałem go chyba wtedy, kiedy zobaczyłem harmonogram zajęć wi­

szący na ścianie. Od rana do wieczora aerobik. - Ethan otworzył samochód. -

Wątpię, by Branch ćwiczył z osobami, których głównym celem jest utra­

ta wagi. 

- Punkt dla ciebie. - Zoe przypomniała sobie umięśnione ciało Bran-

cha. Wsiadła do samochodu i zapięła pas. - On miał chyba obsesję na 

punkcie swojej muskulatury. 

- Ma. - Ethan przekręcił kluczyk w stacyjce. 

- Co „ma"? - spytała Zoe zdezorientowana. 

- Branch ma obsesję. Czas teraźniejszy. On żyje. Przynajmniej na razie. 

- Dzięki tobie - powiedziała Zoe miękko. 

Ethan nie odpowiedział. Patrzył przed siebie, czekając na odpowiedni 

moment, by włączyć się w uliczny ruch. 

- Nie musiałeś go wyciągać z wody- dodała Zoe po chwili. - I na 

pewno nie musiałeś mu robić sztucznego oddychania. W końcu ten czło­

wiek próbował cię zabić. 

- Martwy do niczego by mi się nie przydał. A jeśli przeżyje, może uda 

mi się coś z niego wyciągnąć. 

- Nie musisz mówić do mnie jak prywatny detektyw. Jestem twoją 

żoną pamiętasz? Wyciągnąłeś go z wody, żeby uratować mu życie. Po 

prostu taki już jesteś. 

Ethan zacisnął palce na kierownicy. Nie odrywał wzroku od drogi. 

- Nie zawsze. Nie za każdym razem. 

- Nie zawsze - zgodziła się. - Ale prawie zawsze, a tylko to się liczy. 

Następna na liście była siłownia Bernard's Gym. Kiedy tylko do niej 

weszli, Zoe zrozumiała, że znaleźli się w zupełnie innym świecie. To 

miejsce nie przypominało żadnej z siłowni, które do tej pory odwiedzili. 

Tutaj roiło się od umięśnionych mężczyzn i kobiet w strojach, które wy­

dawały się kilka rozmiarów za małe. Stojące w rzędach ciężkie, lśniące 

przyrządy do ćwiczeń sprawiały wrażenie armii robotów z innej planety. 

Zoe rozglądała się dookoła dyskretnie, podczas gdy Ethan rozmawiał 

cicho z potężnie zbudowanym człowiekiem w obcisłym szarym podko­

szulku, który siedział za biurkiem w recepcji. 

Kilka minut później dwa banknoty zmieniły właściciela. Ethan odwró­

cił się i ruszył do wyjścia z wyrazem twarzy drapieżnika, który zwietrzył 

zwierzynę. Otworzył drzwi przed Zoe i wyszedł za nią na parking. 

- Nie lubię być swoim własnym klientem - mruknął, chowając portfel 

do kieszeni. 

- Robi się nieprzyjemnie, kiedy łapówek nie można wpisać w koszty, 

co? Cóż, ode mnie nie możesz oczekiwać współczucia. Pamiętam, ile 

mnie kosztowało tych parę dodatkowych pozycji na moim rachunku w ze­

szłym miesiącu. 

- Nigdy nie odpuszczasz, prawda? Mówiłem ci, informacje są drogie. 

To, co dostaniesz, zależy od tego, ile zapłacisz. 

- Jasne, jasne. - Zoe wsiadła do samochodu i zatrzasnęła drzwiczki. -

I co? Dowiedziałeś się tu czegoś? 

- Może. - Ethan włożył kluczyk do stacyjki i przekręcił. 

- To znaczy? 

- To znaczy, że facet, z którym rozmawiałem, rozpoznał Brancha, kie­

dy go opisałem. Powiedział, że Branch przychodził tu regularnie przez 

mniej więcej dwa tygodnie, ale od dwóch dni go nie było. Za każdym 

razem płacił gotówką. Powiedział w recepcji, że nie chce karty kwartal­

nej ani rocznej, bo nie zamierza długo zabawić w tej okolicy. 

- Myślisz, że gdzieś tu wynajmuje pokój? 

- Liczę na to. - Ethan otworzył plan Phoenix i spojrzał na obszar, któ­

ry wcześniej zaznaczył czerwonym kółkiem. - Teraz dopiero zaczynają 

się schody. 

- Nie mów, sama zgadnę. Będziemy rozmawiać z kierownikami wszyst­

kich moteli, hoteli i pensjonatów w okolicy, prawda? 

- Niezupełnie. Dowiedziałem się czegoś jeszcze. Recepcjonista powie­

dział, że pewnego dnia Branch zapomniał jakiegoś przyrządu do ćwiczeń. 

Zaoferowano mu sprzęt należący do siłowni, ale odmówił, twierdząc, że 

woli własny. Pojechał do siebie, wziął to, czego zapomniał, i wrócił na siłow­

nię w niecały kwadrans. To było wcześnie rano, przed godziną szczytu. 

- Więc ten hotel czy mieszkanie nie może być daleko stąd. 

- Wychodzę z takiego właśnie założenia. 

- Co teraz? 

- Teraz weźmiemy telefony i zaczniemy dzwonić do wszystkich mo­

teli i agencji oferujących mieszkania pod wynajem, które znajdują się 

w pobliżu. 

- To dlatego musiałam dzisiaj z tobą pojechać, prawda? - Zoe wycią­

gnęła z torby komórkę. - Żeby zabrało to mniej czasu. 

- Świetnie to wydedukowałaś, skarbie. - Ethan otworzył książkę tele­

foniczną, którą miał w samochodzie. - Masz zadatki na prawdziwego 

detektywa. 

Czterdzieści pięć minut później do Zoe uśmiechnęło się szczęście. 

Wkrótce potem stali w niewielkim biurze administratora Tropical Para-

dise Apartments. 

Stary, jednopiętrowy budynek miał kształt litery U, w środku której znaj­

dował się basen wielkości znaczka pocztowego. Ze ścian pod oknami wysta­

wały zardzewiałe klimatyzatory. Spękany chodnik porastały chwasty. Nad 

basenem rosły trzy rachityczne drzewka i stało kilka donic z kaktusami. 

Tropical Paradise wyglądał tak, jakby od początku był bardzo tanim 

motelem, a zaraz potem zaczął stopniowo podupadać. 

- Tak, mieszka u nas Branch. - Administrator, który przedstawił się 

jako Joe, z roztargnieniem podrapał się po głowie porośniętej rzadkimi, 

farbowanymi na czarno włosami. - Mówił, że zabawi tu miesiąc. Nie 
widziałem go od wczorajszego ranka. Mówicie, że miał wypadek? 

- Jest w szpitalu w Whispering Springs - odparł Ethan z głęboką tro­

ską. - Mam numer telefonu, gdyby chciał pan się z nim skontaktować, ale 
obawiam się, że nie będzie w stanie rozmawiać. Ciągłe jest w śpiączce. 

- W śpiączce? 
- Wypadek zdarzył się u mnie w domu, a ponieważ jestem jedyną oso­

bą, jaką tu zna, czułem, że moim obowiązkiem jest wziąć kilka jego rze­

czy i zawieźć mu do szpitala. 

- Ale on nie dał panu klucza? 
- Klucz zaginął, kiedy przewoziliśmy go do szpitala - odparł Ethan 

gładko, wyciągając portfel z kieszeni. - Chciałbym też oczywiście po­
kryć koszty jego pobytu w tym motelu. Nie darowałbym sobie, gdyby 
stracił pokój tylko dlatego, że jest w śpiączce. 

Administrator uśmiechnął się po raz pierwszy. 
Pięć minut później Ethan zatrzymał się przed drzwiami opatrzonymi 

numerem 27. Wyjął z kieszeni dwie paiy rękawiczek chirurgicznych. Jedną 

z nich wręczył Zoe, drugą naciągnął na dłonie, wsunął klucz, który dostał 
od kierownika, w zamek i otworzył drzwi. 

Z mrocznego wnętrza doleciał ich zapach stęchlizny. 

Ethan przeszedł przez próg. 

Zoe zadrżała, trochę z niepokoju, a trochę z podniecenia. Zawahała się 

przed drzwiami, zaglądając do ciemnego pokoju. Zobaczyła tylko część 
łóżka i kawałek zniszczonego, zielonego dywanu. 

Wyciągnęła głowę, czekając, aż wyczuje coś niezwykłego. Przypomniała 

sobie, że ostatnio dwa razy została bardzo nieprzyjemnie zaskoczona. 

Jeśli jej najnowsza teoria, zgodnie z którą źródłem energii, którą wyczuła 
w bibliotece i u Arcadii, jest Branch, powinna wyczuć ją też w pokoju, 
gdzie spędził niedawno sporo czasu. 

- Do diabła - powiedział Ethan bardzo cicho. 
- Co się stało? - spytała. - Proszę, powiedz mi, że nie ma tam żadnego 

trupa. 

- Nie ma. Ale teraz możemy już z całą pewnością stwierdzić, że cho­

dzi o mnie. 

Zoe po omacku zrobiła krok w głąb ciemnego pokoju. Nie, ściany nie 

krzyczały. Nie wyczuła żadnych energetycznych pajęczyn. Unosiły się tu 

resztki energii osób, które w ciągu wielu lat zamieszkiwały ten pokój, co 

było trochę przygnębiające, ale nic poza tym. 

W innych okolicznościach przyjęłaby to z ulgą. Ale tym razem było 

inaczej. Nagle zdała sobie sprawę, jak wielką miała nadzieję, że w tym 

pokoju wyczuje to samo, co w bibliotece i u Arcadii. Dałoby to odpo­

wiedź na kilka bardzo niepokojących pytań. 

Już miała wyciszyć stare, słabe wibracje, kiedy wyczuła nagle coś 

mrocznego i silnego. Nie, nie była to ta przerażająca, lepka pajęczyna. To 

było coś innego - rozpaczliwe, niezaspokojone pragnienie, błyskające 

w ciemnym pokoju jak zepsuty neon. 

- On bardzo czegoś chciał - wyszeptała. - Było mu to potrzebne jak 

narkotyk. 

- Najwyraźniej chciał mojej śmierci. 
Zoe odwróciła się gwałtownie. Ethan stał przy jedynym stole w poko­

ju, przeglądając plik kopii ksero. 

- Co to jest? - spytała. 
- Sama zobacz. 

Podeszła do niego i stanęła przy stole. Były to kopie artykułów z róż­

nych gazet. Niektóre z nich pochodziły sprzed trzech lat, inne były znacznie 
nowsze. Wszystkie artykuły zostały opublikowane w gazetach ukazują­
cych się w Los Angeles. Zoe spojrzała na pierwszy z nich i zmartwiała. 

SIMON WF,NDOVER ZGINĄŁ W WYPADKU NA ŁODZI 

Ciało Simona Wendovera, prezesa dużej prywatnej firmy inwestycyjnej, 

znaleziono w wodzie przy brzegu Santa Barbara dzisiaj wczesnym rankiem. 

Policja uważa, że wypadł za burtę swojego jachtu dwa lub trzy dni wcześniej. 

Urzędnicy z przystani, w której Wendover trzymał swój jacht, twierdzą, że 

miał w zwyczaju wypływać samotnie na morze, zwłaszcza w księżycowe noce. 

W ubiegłym miesiącu Wendover został oczyszczony z wszelkich zarzutów 

dotyczących morderstwa Drew Truaksa, prezesa Tracę & Stone Industries. 
Jego proces bacznie obserwowało środowisko przedsiębiorców działających 

w południowej Kalifornii ze względu na ujawnienie sensacyjnych faktów do­

tyczących transakcji finansowych zawartych niedawno przez Wendovera. 

Skandal, jaki wybuchł z tego powodu, odbił się negatywnie na przedsię­

wzięciach kilku z głównych inwestorów i zachwiał zaufaniem akcjonariuszy... 

Zoe podniosła inny artykuł, przeczytała go pobieżnie i zatrzymała się 

przy ostatnim paragrafie. 

...policja podaje, że autopsja wykazała obecność narkotyków... 

Spojrzała na Ethana, który przyglądał jej się uważnie. 

- Wendover nie tylko handlował narkotykami - powiedział spokojnie -

ale też je zażywał. 

Kiwnęła głową. 

- Rozumiem. Cóż, wszyscy wiedzą, że to bardzo ryzykowna działal­

ność. 

Wzięła do ręki kolejny artykuł. 

...policja twierdzi, że śmierć Wendovera mogła nastąpić w wyniku zaży­

cia narkotyków. Nic nie wskazuje na zamierzone działania osób trzecich... 

Ethan przejrzał kiłka kolejnych artykułów. 

- Rozmawiali ze mną, ale miałem żelazne alibi. 

- Oczywiście. 

Ethan nie był głupi, tego Zoe była pewna. 

- Policja zresztą niespecjalnie chciała robić z tego sprawę. Wiedzieli 

równie dobrze jak ja, że Wendover miał parę osób na sumieniu. 

Zoe położyła artykuł na stole i wzięła do ręki kolejny plik papierów. 

Wszystkie były kopiami zdjęć Ethana, które publikowały różne gazety. 

Na kilku z nich wchodził do sądu, czasem w towarzystwie Bonnie. Na 

innych siedział za kierownicą srebrnego bmw. Niektóre ukazywały go 

opuszczającego nowoczesny biurowiec, opatrzony złożonym z połysku­

jących metalicznie liter napisem

 TRUAX SECURITY. 

- Przez cały czas trwania procesu reporterzy kręcili się koło sądu -

powiedział Ethan. - Kilku z nich nachodziło mnie w biurze. Próbowali 

też dostać się do domu Bonnie. 

- To musiał być koszmar dla was wszystkich. 

- Owszem. - Ethan odwrócił się i rozejrzał po pokoju. - Ale po śmier­

ci Wendovera wydawało mi się, że jest już po wszystkim. Wygląda na to, 

że się myliłem. 

- Jeśli ktoś próbuje się na tobie zemścić i jeśli ty i Harry macie rację, 

twierdząc, że nie jest to żaden ze wspólników Wendovera, to musi być 

sprawa osobista. 

- Wiem. 

- Może to ktoś z rodziny Wendovera? Ktoś, kto wini cię za jego śmierć. 

Może przyjaciel? 

- O to właśnie chodzi, że nikt nie był z nim tak blisko. - Ethan kucnął, 

żeby przyjrzeć się podłodze pod nocnym stolikiem. - Określenie „samot­

nik" doskonale pasuje do Simona Wendovera. Wierz mi, sprawdziłem go 

bardzo dokładnie, prześledziłem całą jego przeszłość, aż do dnia naro­

dzin. Jego matka była narkomanką. Zmarła, kiedy miał trzy lata. Wycho­

wywał się w kilku rodzinach zastępczych. Żadnych przyjaciół, zwierząt 

domowych ani dzieci. 

- A żony? Kochanki? 

- Wendover zawsze pokazywał się z pięknymi kobietami u boku, ale ża­

den z tych związków nie trwał dłużej niż kilka miesięcy. Nigdy się nie ożenił. 

Ethan wstał i podszedł do małego biurka. Szybko sprawdził zawartość 

szuflad. Nic. 

Otworzył drzwi szafy. Zoe zobaczyła kilka par spodni i koszul, ułożo­

nych w środku z żołnierską precyzją. Na dolnej półce leżał marynarski 

worek w kolorze khaki. 

- Wygląda na to, że Branch jest bardzo schludny i poukładany. 

- Nauczył się tego w wojsku, jak sądzę. 

- Skąd wiesz, że był w wojsku? 

- Coś w jego chodzie może o tym świadczyć. 

Ethan przeszukał szybko kieszenie ubrań, ale wszystkie były puste. 

Kucnął znowu i otworzył worek. Zoe zajrzała mu przez ramię i zobaczy­

ła, że w worku też nic nie było. 

- Hm... - mruknął Ethan w zamyśleniu. - Dziwne, że zostawił ubra­

nia w szafie, a w worku jest pusto. 

Wstał i wszedł do małej łazienki, gdzie stał przez chwilę, rozglądając 

się dookoła. 

- Hm... 

Zoe wiedziała, co to znaczy. Pomrukiwał tak zawsze, kiedy uważał, że 

coś jest nie tak, jak być powinno. Podeszła do niego i stanęła w drzwiach. 

Na umywalce stało kilka męskich przyborów toaletowych, ale nie było 

w nich nic szczególnego. Golarka, krem do golenia i pasta do zębów mogły 

pochodzić z każdej drogerii w kraju. 

- Chyba nie chciał zostawiać za sobą śladów - powiedziała. 

- Jest tu czysto, to fakt. - Ethan zajrzał do kosza na śmieci. - Może 

nawet trochę za czysto. 

- To znaczy? 

- W koszu nie ma ani jednego papierka, ani jednej butelki po tych 

preparatach proteinowych, od których jest najwyraźniej uzależniony. 

Wszystko tutaj i w szafie wygląda tak, jakby zostało ułożone przez robo­

ta. Wszystko na swoim miejscu. Biurko jest puste. 

- Ale? - spytała, kiedy umilkł. 

Ethan minął ją i wszedł do pokoju. 

- Ale te artykuły leżały porozrzucane na stole. Ktoś tak obsesyjnie 

dbający o porządek poukładałby je staranniej. 

Zoe przypomniała sobie ślady obsesyjnego pragnienia, które wyczuła 

w pokoju. 

- Może chciał jeszcze raz zanurzyć się w sprawę Wendovera, zanim 

cię zaatakuje. Może przeglądał te artykuły, żeby się do tego psychicznie 

przygotować. 

- Może - powiedział Ethan bez przekonania. - Nie wiem też, gdzie 

w tym wszystkim znajduje się ta kobieta z aparatem fotograficznym. Jeśli 

wysłał ją do Whispering Springs, żeby mnie sprawdziła, to gdzie są jej 

zdjęcia? 

- Dobre pytanie. Jeśli ona naprawdę jest w to zamieszana, te zdjęcia 

powinny leżeć na stole, tak jak artykuły. 

- Chyba że ktoś wysprzątał ten pokój po wyjściu Brancha i zabrał fo­

tografie. 

Zoe zadrżała. 

- Myślisz, że ktoś był tu przed nami? 

- Nie mam pewności, ale wydaje mi się, że ten pokój został przygoto­

wany do oglądania. 

- Przez kogo? 

- Prawdopodobnie przez tego, kto zapłacił Branchowi za to, żeby mnie 

sprzątnął, kimkolwiek on jest. 

Zoe skrzywiła się. 

- Wolałabym, żebyś nie mówił tego tak lekko. 

Ethan krążył po pokoju, przesuwając meble. Zajrzał pod materac i ra­

mę łóżka. Odsunął nawet od ściany ciężkie wezgłowie. 

Zoe wróciła do biurka i jeszcze raz wysunęła szuflady w nadziei, że 

odkryje coś, co przeoczył Ethan. Nie była jednak zaskoczona, kiedy zna­

lazła tam tylko ołówek i czysty bloczek papieru. Na pierwszej kartce nie 

odcisnęły się żadne słowa pisane na poprzedniej stronie. 

Ethan chwycił małą nocną szafkę, odsunął ją od ściany i na dywan spa­

dła koperta. Oboje na nią spojrzeli. 

- Kto wie? - Ethan schylił się, żeby ją podnieść. - Może właśnie do­

staliśmy jakąś wskazówkę. 

- Wygląda jak koperta z laboratorium fotograficznego - powiedziała 

Zoe, bardzo podekscytowana. 

- I tak jest. Niestety, w środku nic nie ma. - Ethan spojrzał na nazwę 

i adres laboratorium wydrukowany na kopercie. - Ale i tak mamy szczę­

ście. To lokalna firma. 

Rozdział 33 

K

obieta miała przyczepioną do bluzki plakietkę z imieniem Margaret. 

Była dobrze po sześćdziesiątce i należała zapewne do tysięcy eme­

rytów w regionie, którzy z powodu nudy bądź niemożności wyżycia 

z zasiłku opieki społecznej, zdecydowali się podjąć na część etatu nisko 

opłacaną pracę za ladą. 

- Zdjęcia wysokiej kobiety o krótkich, platynowych włosach? - roz­

promieniła się Margaret. - Oczywiście, że je pamiętam. Ona wyglądała 

jak jedna z tych aktorek, które grały w starych filmach. Pomyślałam na­

wet, że to ktoś sławny. Spytałam o to Shelley, ale powiedziała mi, że nie 

może o tym rozmawiać. Mówiła, że to poufne. Domyśliłam się, że to jed­

na z jej spraw rozwodowych. 

- Kto to jest Shelley? - spytał Ethan lekko, opierając się o ladę. 

Zoe, która stała za nim, zdobyła się na słaby uśmiech. Podziwiała jego 

spokój. Zachowywał się tak, jakby mieli mnóstwo czasu. Sama była po­

twornie zdenerwowana. 

- Shelley Russell to nasza stała klientka - odparła Margaret z dumą. -

Jest prywatnym detektywem. Odkąd pamiętam, zawsze wywoływaliśmy 

jej filmy - urwała i zmarszczyła brwi. - Ja już pana gdzieś widziałam. -

Przeniosła wzrok na Zoe. - Panią też. Byliście na zdjęciach Shelley. 

- Możliwe - powiedział Ethan spokojnie. 

Margaret wydawała się trochę zakłopotana. 

- Chyba nie jest pan mężem ani nikim takim, co? 

- Jest moim mężem - odezwała się Zoe chłodno. -Nie tej kobiety o pla­

tynowych włosach. 

- Och, to dobrze. - Margaret wyraźnie ulżyło - Przez chwilę sądzi­

łam, że... Zresztą nieważne. 

- Czy Shelley Russell ma tu gdzieś biuro? - spytała Zoe, zanim Mar­

garet zaczęła snuć dalsze domysły. 

- Tak, oczywiście, to kilka przecznic dalej. 

- Dziękuję - powiedział Ethan i wyprostował plecy. - Może do niej 

wstąpimy. 

- Och... A po co? - Margaret znowu nabrała podejrzeń. 

- Czytam mnóstwo kryminałów- odparł Ethan z uśmiechem. - Za­

wsze chciałem zobaczyć biuro prawdziwego prywatnego detektywa. 

Na zewnątrz wszystkie barwy wydały się Zoe bardziej jaskrawe. Niebo 

było bardziej niebieskie. Słońce świeciło jaśniej. Zadrżała lekko. Czy 

takiego właśnie dreszczyku emocji szukał Ethan w swojej pracy? Dresz­

czyk ten przypominał jej trochę to, co czuła, doświadczając szczególnie 

silnej energii, która utrzymywała się w niektórych pomieszczeniach. 

Wsiadając do samochodu, Ethan spojrzał na nią spod uniesionych brwi. 

- Co? 

- Zawsze chciałeś zobaczyć biuro prawdziwego prywatnego detekty­

wa? - spytała sucho. 

- Kto wie? - Ethan uśmiechnął się szeroko. - Może przyjdzie mi do 

głowy jakiś świetny pomysł na zmianę wystroju? 

- Akurat. - Zoe zapięła pas. - To było bardzo sprytne z twojej strony, żeby 

zapytać tę kobietę, czy ktoś nie oddał ostatnio do wywołania zdjęć kobiety 

o platynowych włosach, która wygląda tak, jakby była kiedyś modelką. 

- Wiemy, że ktoś robił Arcadii zdjęcia, wyszedłem więc z założenia, 

że ona będzie na niektórych z nich. Poza tym Arcadia zwraca uwagę swoim 

wyglądem. 

Pięć minut później stanęli przed starym, jednopiętrowym biurowcem. 

Dwa z trzech biur od frontu były puste, najwyraźniej od dłuższego czasu. 

Na szybie w oknie trzeciego widniała nazwa firmy:

 RUSSELL INVESTIGA-

TIONS,

 namalowana wyblakłą czarną farbą. 

Rolety w oknach były spuszczone, a na drzwiach wisiała od środka 

tabliczka z napisem

 ZAMKNIĘTE. 

- Co teraz? - spytała Zoe. 

Ethan wyjął telefon z kieszeni i wystukał numer, który przepisał z książ­

ki telefonicznej. 

- Automatyczna sekretarka - oznajmił kilka sekund później i spojrzał 

na zegarek. - Dochodzi piąta. Niewykluczone, że był mały ruch i Russell 

postanowiła wyjść wcześniej. 

- Więc? 

. Ethan ponownie włączył silnik 

- Więc jeśli chcę zobaczyć, jak wygląda biuro prawdziwego prywat­

nego detektywa, będę je musiał zwiedzić bez przewodnika. 

Zoe odwróciła się szybko. 

- Chcesz się tam włamać? Nie, Ethan, to zbyt ryzykowne. Ona jest 

detektywem, na litość boską. Na pewno ma tu jakiś system alarmowy. 

- Może tak, a może nie. - Ethan skręcił i zaparkował samochód w ulicz­

ce za biurowcem. 

- Posłuchaj. -Zoe z każdą chwilą była bardziej zdenerwowana. -Nie 

możesz dać się teraz aresztować. Pamiętaj, co się dzieje w Whispering 

Springs. 

- Będę bardzo ostrożny - powiedział, wysiadając z samochodu. -Na­

wet jeśli włączy się alarm, będziemy mieli mnóstwo czasu, żeby stąd 

zwiać, zanim zjawią się gliny. 

Zoe rozpięła pas. 

- Idę z tobą. 
- Chyba będzie lepiej, jeśli zostaniesz tutaj. 

- Ale jeśli pójdę z tobą, może wyczuję coś, na co ty nie zwrócisz uwagi. 

Ethan zmarszczył brwi, zastanawiając się nad tym, co powiedziała. Przez 

chwilę Zoe spodziewała się kąśliwej uwagi o nawiedzonych konsultant­

kach, w końcu jednak kiwnął głową. 

- Dobrze. Każda pomoc może się przydać. 

Kilka samochodów minęło wlot uliczki, w której stali, poza tym było 

zupełnie pusto. W tej okolicy ludzie zapewne kupowali żelazne kraty do 

okien. Zoe nie była zaskoczona, widząc taką kratę w wychodzącym na tył 

okienku biura Shelley Russell. 

- Mówiłam ci - powiedziała. 

- Jeśli ciągle będziesz tak negatywnie nastawiona, nie pozwolę ci wię­

cej być moją asystentką. - Ethan nacisnął klamkę drzwi. Ustąpiła lekko. 

Zoe wytrzeszczyła oczy. 

- Niewiarygodne. Jak to możliwe, żeby prywatny detektyw zapomniał 

zamknąć drzwi na klucz? 

- Każdy może mieć gorszy dzień - powiedział Ethan dziwnie poważnie. 

Zoe poczuła, że jej serce zaczyna bić szybciej. Patrzyła, jak Ethan otwiera 

drzwi i wchodzi do małego, ciemnego korytarzyka. Poszła za nim niepew­

nie, przygotowując się na spotkanie z nieznaną energią. Dotarły do niej 

słabe wibracje energetyczne, ale nie było w nich nic szczególnie niepoko­

jącego. Wyciszyła je i ruszyła za Ethanem wąskim korytarzem, mijając po 

drodze coś, co wyglądało na łazienkę. Po chwili znalazła się w biurze. 

Ethan skręcił za róg i zatrzymał się tak gwałtownie, że Zoe omal na 

niego nie wpadła. Oboje stali, patrząc na postać starszej kobiety leżącej 

na podłodze. 

- Dobry Boże. - Zoe zrobiło się niedobrze. 

- Zdaje się, że Shelley Russell istotnie miała gorszy dzień - stwierdził 

Ethan, przyklękając przy nieruchomym ciele. Przyłożył dwa palce do gar­

dła kobiety. 

Zoe podeszła bliżej. 

- Czy ona...? 

- Nie. Jeszcze nie, w każdym razie. Oddycha, ale jest w kiepskim sta­

nie. Nie widzę żadnych śladów przemocy. Może to wylew. 

Wyciągnął komórkę i wystukał numer pogotowia. 

Zoe uklękła przy nieprzytomnej kobiecie i ujęła jedną z jej bezwład­

nych rąk. Zauważyła, jak krucha i delikatna jest ta starcza dłoń, o powy­

kręcanych artretyzmem palcach. Patrzyła na silną, pooraną zmarszczka­

mi twarz, słuchając tego, co Ethan mówi do telefonu. 

Kiedy skończył rozmawiać, podniosła na niego wzrok. 

- To staruszka, Ethan. 

- Mam wrażenie, że to bardzo twarda staruszka. 

Wstał, sięgnął do kieszeni i wyciągnął nową parę chirurgicznych ręka­

wiczek, których miał chyba niewyczerpane zapasy. Zoe była ciekawa, 

czy kupuje je w hurtowni medycznej. 

Wiedziała, że sama nie może nic zrobić dla Shelley Russell, czekając 

na pogotowie. Mogła tylko trzymać ją za rękę. Czytała gdzieś, że ludzie, 

którzy są nieprzytomni, czasem reagują na ludzki głos. 

- Zostań ze mną, Shelley - mówiła stanowczym, władczym tonem. 

Masowała chude, węźlaste palce, usiłując je trochę rozgrzać. - Trzymaj 

się. Pogotowie już jest w drodze. Wszystko będzie dobrze, Shelley. 

Mówiła bez przerwy, podczas gdy Ethan spiesznie przeszukiwał biuro. 

- Wiesz, czego szukać? - spytała. 

- Czegokolwiek, co pomoże nam odkryć, kto ją wynajął. - Ethan prze­

glądał zawartość szuflad - Nie widzę tu akt z nazwiskiem Truax. To by­

łoby chyba zbyt proste. 

- Pewnie tak. A nic tu nie jest proste. - Zoe miarowo ściskała rękę Shel­

ley. - Musisz z nami zostać, Shelley, żeby pomóc nam rozwiązać tę spra­

wę. Wy, detektywi, to właśnie lubicie najbardziej, prawda? Rozwiązywać 

sprawy. Zostań, a razem z Ethanem odkryjecie w końcu, co tu jest grane. 

- Wygląda na to, że specjalizowała się w sprawach rozwodowych i po­

szukiwaniu osób zaginionych - mruknął Ethan, grzebiąc w szufladzie. 

- To biuro nie jest zbyt nowoczesne. Zastanawiam się, dlaczego ktoś 

wynajął akurat Shelley, żeby zrobiła te zdjęcia? 

- Ludzie, którzy zajmują się zbieraniem dowodów do spraw rozwodo­

wych, zazwyczaj dobrze sobie radzą z aparatem fotograficznym - wyja­

śnił Ethan. - Klienci zawsze domagają się zdjęć. 

- Tak, ale myślę, że twoi wrogowie z Los Angeles wynajęliby raczej 

jakieś znane biuro. - Zoe nieprzerwanie głaskała dłonie Shelley. - Sam 

mówiłeś, że to bardzo bogaci i wpływowi ludzie. Nie mogę uwierzyć, że 

wynajęli Shelley Russell. 

- Może ten, kto ją wynajął, uznał, że łatwo będzie się jej pozbyć, kie­

dy przestanie być potrzebna. Śmierć starej, schorowanej kobiety nie wzbu­

dziłaby żadnych podejrzeń. 

- O Boże, myślisz, że ktoś chciał ją... 

Ethan wzruszył ramionami. 

- Ona jest świadkiem. - Zamknął szufladę i rozejrzał się po pokoju, 

jakby czegoś szukał. 

- O co chodzi? - spytała Zoe. 

- Nie ma komputera. 

- Wydawało mi się, że jesteś bardzo staroświecki jak na detektywa. 

Ale zdaje się, że Shelley bije cię na głowę. 

- Ona wcale nie jest staroświecka - powiedział Ethan cicho. 

Zoe odwróciła głowę i zobaczyła, że Ethan trzyma w ręce kartkę pa­

pieru. 

- Co to jest? 

- Raport, który ostatnio napisała. Mąż klientki najwyraźniej bliżej 

poznał kobietę, którą spotkał w hotelu w Scottsdale. 

- No i co z tego? 

- To, że ten raport ma trzy miesiące i został napisany na kompute­

rze. - Ethan otworzył komodę. - Jest drukarka. - Zamknął drzwiczki i sta­

nął na środku pokoju. - Gdzie w takim razie, do diabła, jest komputer? 

- Może zostawiła go w domu. 

Ethan potrząsnął głową. 

- Nie sądzę. Wydaje mi się, że ona praktycznie mieszka w tym biurze. 

Podszedł do biurka, zapalił lampę, zmrużył oczy i uważnie przyjrzał 

się powierzchni blatu. 

- Komputer tu był - powiedział. - Widzę wyraźnie, gdzie stał. Poza 

tym jednym miejscem wszędzie jest kurz. 

Zostawił biurko i wyszedł do holu. Zoe usłyszała, że otwiera drzwi ła­

zienki. 

- W porządku, Shelley, wszystko będzie dobrze - powiedziała. - Już 

słychać syreny. Pogotowie zaraz tu będzie. 

- Znalazłem jej torebkę - zawołał Ethan. Po chwili rozległ się stłu­

miony grzechot. - I tabletki. Wygląda na to, że regularnie przyjmowała 

mnóstwo leków. Mogłoby to wyjaśniać stan, w którym się obecnie znaj­

duje. Ale wątpię, by zapaść w tym momencie dochodzenia była tylko 

zbiegiem okoliczności. 

Dźwięk syren rozlegał się coraz bliżej. Parking oświetliły błyskające 

rytmicznie światła karetki. Nareszcie, pomyślała Zoe. Shelley oddychała 

coraz płycej. Jej puls też wydawał się coraz słabszy. 

- Nie odchodź, Shelley. Nie pozwól, żeby drań, który ci to zrobił, był górą. 

- Cholera - mruknął Ethan. 

- Co znowu? 

- Znalazłem rachunki, ale nie ma tu faktury dla Johna Brancha. Nie 

ma też kwitów, z których by wynikało, że jej płacił. 

- Pogotowie już tu jest, dzięki Bogu. 

Ethan wyszedł z łazienki, notując coś spiesznie w swoim notesie. 

- Przepisałem jej adres z prawa jazdy. Ma osiemdziesiąt dwa lata. Cie­

kawe, czy będąc w jej wieku, ciągle będę pracował w tej branży. 

- Nie zrezygnujesz z tego nawet wtedy, kiedy skończysz sto dwa lata. -

Zoe ścisnęła dłoń Shelley, czując, że starsza kobieta słabnie z każdą chwi­

lą. - Trzymaj się, Shelley, pogotowie już jest. Wszystko będzie dobrze. 

Ethan otworzył drzwi, żeby wpuścić sanitariuszy. 

Lekarz, wyglądający na bardzo zmęczonego, zatrzymał się w drzwiach 

izby przyjęć. 

- Sądzę, że pani Russell z tego wyjdzie, dzięki wam - powiedział. -

Szybko traciła siły. Gdybyście jej nie znaleźli, zmarłaby przed północą. 

- Gdzie ona teraz jest? - spytała Zoe. 

Była niemal tak wyczerpana, jak lekarz. Bolały ją ramiona i mięśnie 

karku, napięte z wysiłku. Cały czas usiłowała wyciszyć energetyczny krzyk 

bólu i przerażenia, jakim nasiąknięte były ściany szpitalnej poczekalni. 

- Została przewieziona na oddział intensywnej terapii. Jej stan jest sta­

bilny. Wydaje się bardzo silna, jak na tak schorowaną osobę w jej wieku 

- Jest przytomna? - spytał Ethan. 

- Nie, a nawet gdyby była, i tak nie pozwoliłbym wam z nią rozma­

wiać - powiedział lekarz z wahaniem. - Jesteście z jej rodziny? 

- Nie, jesteśmy przyjaciółmi - odparła Zoe gładko. - Recepcjonista mó­

wił, że ona nie ma żadnych krewnych w Phoenix. Zawiadomił jej córkę i sy­

na, ale oboje mieszkają w innym stanie i będą tu dopiero jutro po południu. 

Lekarz kiwnął głową. 

- Jak już powiedziałem, jeśli nie pojawią się komplikacje, powinna 

z tego wyjść. Ciągle mamy tu takie przypadki. Starszym ludziom często 

się zdarza. 

- Co? - spytał Ethan. 

- Pomyłkowe przedawkowania. Przyjęcie niewłaściwych leków. Nie­

przewidziane interakcje różnych preparatów. Organizm jest osłabiony 

wiekiem, a musi radzić sobie z dużymi ilościami często bardzo silnych 

leków. Nic dziwnego, że takie sytuacje są na porządku dziennym. 

- Myśli pan, że to jej się właśnie przytrafiło?- spytał Ethan obojęt­

nie. - Przez pomyłkę przyjęła zbyt dużą dawkę leku? 

Lekarz wzruszył ramionami. 

- Cóż, to nie zawsze jest przypadek. 

Zoe znieruchomiała. Wyczuła, że Ethan także wzmógł czujność. 

- To nie zawsze jest przypadek? - powtórzył bardzo powoli. 

- Na pewno wiecie, że starsi ludzie często cierpią na depresję - po­

wiedział lekarz. - Są zmęczeni lekami. Zaczyna im się wydawać, że ży­

cie wymaga zbyt wielkiego zachodu. Są samotni. Czasami mają już tego 

wszystkiego dość. 

- Samobójstwo? - Zoe potrząsnęła głową. — Naprawdę nie sądzę... -

urwała wpół zdania, kiedy Ethan lekko trącił ją w ramię i odchrząknę­

ła. - A z drugiej strony... Kto wie? 

- Właśnie - odparł lekarz. - Kiedy się obudzi, zapewne nie będzie 

pamiętała wiele z tego, co się wydarzyło. Na pewno zbadają psychiatra, 

ale jeśli celowo wzięła zbyt dużą dawkę leku, nie oczekujcie, że się do 

tego przyzna. To też jest typowe. Starsze osoby niechętnie przyznają się 

do problemów psychicznych. Dla nich to ciągle piętno. 

- Nie tylko dla nich - stwierdziła Zoe spokojnie. - Wiem coś o tym. 

Musiała to powiedzieć bardzo znacząco, bo lekarz spojrzał na niąuważ-

nie. 

Trzymaj buzię na kłódkę, skarciła się w duchu. 

Za nimi korytarzem przejechał wózek z chorym. Salowy, który go pchał, 

prawie biegł. Obok pędziła pielęgniarka z woreczkiem kroplówki w wy­

ciągniętej do góry ręce. Zoe zauważyła na prześcieradle wielką plamę 

krwi. Zrobiło jej się słabo. W ściany szpitala znowu wnikał bezgłośny 

krzyk przerażenia. Jak ci ludzie to wytrzymują? 

Lekarz także spojrzał na wózek i nagle oprzytomniał. 

- Muszę iść - oznajmił. - Ktoś z personelu pokaże wam, gdzie jest 

oddział intensywnej terapii. 

- Dziękuję - powiedział Ethan, ale lekarza już nie było. 

Zoe popatrzyła na Ethana, który wyciągał z kieszeni komórkę. 

- Co teraz? 
- Dochodzi siódma, a my od lunchu nie mieliśmy nic w ustach. Zjedz­

my coś i wracajmy do biura Shelley. 

- Dobrze. Po drugiej stronie ulicy jest jakiś bar. - Zoe szybko ruszyła 

w stronę drzwi. Miała ochotę biegiem uciec z tego miejsca, ale postano­

wiła, że nie zrobi z siebie idiotki. 

- Zaczekaj - zawołał Ethan, idąc za nią. - Pomyślałem, że mogliby­

śmy coś przekąsić w szpitalnej kafejce. 

- Nie - odparła Zoe bardzo stanowczo. -Nie chcę jeść w szpitalu. 

Nie miała zamiaru spędzić w tym miejscu więcej czasu, niż było to 

absolutnie konieczne. Ból, strach, rozpacz i nadzieja, latami wsiąkające 

w te ściany, coraz natarczywiej wdzierały się w jej świadomość. To był 

bardzo męczący dzień. Czuła, że więcej nie wytrzyma. 

- Wszystko w porządku? - spytał Ethan z niepokojem. 

- Zaraz będzie. - Zoe pchnęła oszklone drzwi i odetchnęła z ulgą. -

Nie lubię szpitali. 

- A kto lubi? 

Ale nie próbował jej namówić, by wróciła do środka. Idąc za nią przez 

parking, zajął się wystukiwaniem numeru na komórce. 

Nie wierzył w jej paranormalne zdolności, ale postanowił zmienić plan, 

bo powiedziała mu, że źle czuła się w szpitalu. Nie po raz pierwszy zrobił 

coś takiego, przypomniała sobie. Kiedy analizowała swoje krótkie mał­

żeństwo, musiała przyznać, że zawsze brał pod uwagę jej życzenia, na­

wet jeśli sądził, że wynikają tylko z jej wybujałej wyobraźni. 

Tolerował to, co większość ludzi uznałaby za irracjonalne kaprysy, jakby 

jej przekonanie o własnych psychicznych zdolnościach było tylko nie­

groźnym dziwactwem. 

Czy ten człowiek jest w stanie iść przez życie, nie zwracając uwagi na 

drobiazgi? 

Może już czas, żeby i ona się tego nauczyła. 

Od kilku tygodni czuła się coraz bardziej sfrustrowana faktem, że nie 

chciał zaakceptować tej strony jej psychiki. Powtarzała sobie, że jeśli to 

się nie zmieni, ucierpi na tym ich związek. Była przekonana, że powinien 

przyjąć to w końcu do wiadomości. 

A teraz zaczęła się zastanawiać, czy to istotnie jest takie konieczne. 

Ethan akceptował ją taką, jaką była. Nie zadawał pytań. W jej życiu był 

to rzadki i cudowny dar. 

Jej rozmyślania zostały przerwane, kiedy Harry odebrał telefon. Ethan 

w skrócie przedstawił mu sytuację. 

- Zgadzam się, sprawy się komplikują- powiedział Ethan, wsiadając 

do samochodu. - Ale ty nadal szukaj kontaktów w Los Angeles. Wszyst­

ko wskazuje na to, że to ja jestem celem, nie Arcadia-. Wygląda też na to, 

że nikt nic o niej nie wie, tak jak mówił Merchant. 

Zoe zapięła pas, walcząc z ogarniającą ją paniką. Arcadia była bez­

pieczna, ale Ethan znalazł się w opałach. 

- Nie, zostaniemy w Phoenix jeszcze przez jakiś czas. - Ethan prze­

kręcił kluczyk w stacyjce. - Wracamy do biura Shelley Russell. Lekarze 

uważają, że przez przypadek wzięła zbyt dużą dawkę leku, ale z jej biur­

ka zniknął komputer i nie ma żadnych notatek na mój temat. 

Przez chwilę panowała cisza, w czasie której Harry mówił coś do tele­

fonu. Zoe poczuła, jak oblewa ją zimny pot. 

- Nie. Nie znalazłem też nic na temat Arcadii - powiedział Ethan. -

Ale Russell musi być tą kobietą z aparatem fotograficznym, którą Arca­

dia zauważyła w Whispering Springs. Tak, będziemy w kontakcie. - Za­

kończył rozmowę i natychmiast wystukał inny numer. 

- No, Cobb, odbierz telefon... - umilkł na moment. - Gdzie byłeś, do 

diabła? Naprawdę? Cholera. Przepraszam. Przez pewien czas miałem 

wyłączony aparat. W szpitalach nie wolno rozmawiać przez komórkę... 

Nie, z nami wszystko w porządku. To długa historia. Wyjaśnię ci póź­

niej. Masz coś dla mnie? 

Zoe siedziała sztywno, w napięciu słuchając tego, co mówił Ethan. 

Kiedy skończył rozmawiać, odwróciła głowę. 

- No i co? - spytała. 

- Cobb wszedł na czat militarystów i spytał o tatuaż Brancha. Dowie­

dział się, że to symbol bardzo elitarnej, tajnej jednostki rozpoznawczej 

należącej do służb specjalnych. 

- Więc miałeś rację - powiedziała Zoe. - Branch jest wojskowym. 

- Niezupełnie. Już nie. Singleton zdołał włamać się do ich bazy danych 

i znalazł tam kartotekę Brancha. Wygląda na to, że był jednym z tych, któ­

rzy mogli zacząć wstępny trening, ale odpadł już po pierwszym miesiącu. 

- Dlaczego? 

- Singleton mówi, że informacje na ten temat były bardzo skąpe, ale 

zdaje się, iż Branch przeszedł załamanie nerwowe. Skończyło się na kil­

kumiesięcznym pobycie na oddziale psychiatrycznym szpitala wojsko­

wego. W końcu został zwolniony ze służby. 

- Szaleniec - wyszeptała Zoe. Przypomniała sobie to, co czuła w po­

koju Brancha - obsesyjne pragnienie, które można porównać tylko do 

żądzy. - Czułam, że on bardzo czegoś chce. 

- Singleton powiedział mi, że po wyjściu ze szpitala Branch wyjechał 

z kraju i pracował przez kilka lat jako najemnik. Osiem miesięcy temu 

wrócił do Stanów. Tu ślad się urywa. 

- Może powinniśmy pójść na policję i porozmawiać z nimi o Shelley 

Russell. 

- I co im powiemy? Jak na razie mamy tylko starszą panią, która zda­

niem lekarzy pomieszała tabletki. Wątpię, żeby ktoś się tym zainteresował. 

- A zdjęcia, które wywoływała w tym laboratorium? 

- Russell nie złamała prawa, robiąc te zdjęcia. Do diabła, nie udowod­

nimy nawet, że to ona je zrobiła. 

Zapadł zmrok i biurowiec, w którym mieściła się firma Shelley Russell 

był pogrążony w ciemnościach. Ethan włączył latarkę i oświetlił stojące­

go przed nim starego forda. W samochodzie nie znalazłjednak nic intere­

sującego, zawrócił więc w stronę budynku. 

W biurze stał przez chwilę, bez ruchu, bez słowa, chłonąc atmosferę 

pomieszczenia. Zoe czekała w milczeniu. Widziała już ten rytuał przy 

innych okazjach. Zastanawiała się, czy Ethan podświadomie w ten spo­

sób otwiera się na wibracje psychicznej energii unoszące się w przestrze­

ni. Jeśli tak, była ciekawa, czy kiedykolwiek się do tego przyzna. Kiedy 

zapytała go, co czuje, kiedy bada w ten sposób otoczenie, odpowiedział 

po prostu, że szuka czegoś, co może się wydać nie na miejscu. 

Po chwili zaczął powoli przechadzać się po pokoju. Zatrzymał się przy 

biurku i spojrzał na kubek pełny zimnej kawy. 

- Zaparzyła sobie dzbanek kawy - powiedział. - Nie jest to coś, co 

robi osoba, która zamierza ze sobą skończyć. 

- Rzeczywiście - przyznała Zoe. - Dzbanek jest prawie pełny. Nalała 

sobie jeden kubek i nie upiła nawet łyka. 

- Musiała upaść zaraz po tym, jak nalała kawy do kubka. Pełny dzba­

nek wskazuje, że chciała jeszcze jakiś czas pracować. - Ethan podszedł 

do starego ekspresu i przyjrzał mu się uważnie. - Jest wyłączony. 

- Zmieniła plany? Postanowiła iść do domu? 

- Więc po co nalała kawy do kubka? - Ethan nie odrywał wzroku od 

ekspresu. - W porządku, parzy kawę, nalewa trochę do kubka i zanosi go 

na biurko. Ale upadła na środku pokoju. To znaczy, że z jakiegoś powodu 

postanowiła wrócić i wyłączyć płytę pod dzbankiem. Po co jednak miała­

by to robić? 

- O co chodzi z tą kawą? 

- To jedyna rzecz, która nie pasuje do całości. - Ethan podniósł dzba­

nek i postawił go obok ekspresu. Potem podniósł ekspres i gwizdnął prze­

ciągle. - Tak jak myślałem. Shelley Russell, jesteś dużo twardsza, niż się 

wydajesz. 

Zoe podeszła do niego szybko. 

- Co znalazłeś? 

Ethan podniósł przedmiot, który wyciągnął spod ekspresu. 

- Jej notatnik. 

- Rany. I kto mówi, że nie masz nadprzyrodzonych zdolności? 

Rozdział 34 

U

niform był brudny, a czapka pachniała cudzym potem, ale jedno 

i drugie powinno wystarczyć. 

Grant Loring stał w wąskim, ciemnym korytarzyku oddzielającym księ­

garnię od butiku z odzieżą, skąd obserwował wejście do Galerii Eupho-

ria. 

Było pięć po ósmej. Trwał Festiwal Jesienny. Wieczór okazał się kosz­

marem. Grant został zmuszony do wysłuchania kilku grup dzieci śpiewa­

jących na zbudowanej na wolnym powietrzu scenie. Ich wysokie, piskli­

we głosy przyprawiły go w końcu o ból głowy. Tłumy roześmianych, 

krzykliwych ludzi kręcące się po centrum handlowym jeszcze bardziej 

podnosiły poziom decybeli. Czuł, że jeśli miniaturowa lokomotywa cią­

gnąca wagoniki pełne piszczących z uciechy dzieci przejedzie koło niego 

jeszcze raz, wysadzi cały pociąg. 

Nie odrywał wzroku od okien galerii. Dziwka pokazywała klientce ja­

kiś naszyjnik. Jej asystentka, postawna kobieta o krótkich ciemnych wło­

sach, zajmowała się innym klientem. 

Drzwi galerii nie zamykały się przez cały wieczór. Zdaje się, że jego 

żona osiągała tu niezłe dochody. Jedno trzeba jej było przyznać - miała 

wrodzony talent do robienia pieniędzy. Właśnie dlatego w przeszłości 

była dla niego tak użyteczna. 

Jego plany wreszcie miały przynieść owoce. Owszem, Branchowi nie 

udało się załatwić detektywa, ale cel i tak został osiągnięty. Byłoby oczy­

wiście lepiej, gdyby Truax zginął, ale fakt, że zajmował się teraz własny­

mi sprawami w Phoenix, był równie korzystny. Jeśli Truax zdołał dotrzeć 

do mieszkania Brancha, trop powinien doprowadzić go do Los Angeles. 

A jeśli zdołał także odszukać biuro Shelley Russell, nie znalazł tam nic, 

poza starszą panią, która wzięła za dużo leków. 

Czas załatwić swoje sprawy i spadać stąd. Grant zrewidował swoje plany 

i wybrał dzisiejszy wieczór ze względu na festyn. Chciał skryć się w tłumie. 

Teraz wystarczy mu już tylko parę minut sam na sam z tą dziwką. Miał 

nadzieję, że uda mu się ją dorwać pół godziny wcześniej, kiedy wyszła 

do toalety, znajdującej się po drugiej stronie Fountain Sąuare. Ale ten 

żywy trup odprowadził ją pod same drzwi, a potem czekał na nią żeby 

odeskortować ją z powrotem do galerii. 

Grant był bardzo niezadowolony z faktu, że Shelley Russell nie dostar­

czyła mu żadnych zdjęć tego szkieletu w sportowej koszuli. Okazała się 

jednak niekompetentna. 

Dobrze przynajmniej, że facet nie wyglądał na kogoś, kto mógłby przy­

sporzyć mu większych problemów. To zapewne jakiś kiepsko opłacany 

księgowy albo kierownik zakładu pogrzebowego. Poza krótkim space­

rem do toalety, który odbył razem z jego kochaną żoneczką, przez cały 

wieczór siedział przed drzwiami galerii, rozmawiając przez telefon. Od­

był mnóstwo rozmów telefonicznych. 

Ta szmata najwyraźniej zmieniła swoje upodobania co do mężczyzn. Albo 

wybrała na swojego kochanka faceta, który był dokładnym przeciwień­

stwem facetów, jacy kiedyś się jej podobali, w tym samym celu, w jakim 

zmieniła nazwisko i styl ubierania. Głupia baba próbowała stworzyć się od 

nowa, bo czuła, że on żyje i pewnego dnia może zacząć jej szukać. 

Robiło się późno. To ostatnia szansa, żeby ją dorwać. Nie może czekać 

dłużej. Czas zabrać się do roboty. 

Myślał tylko o tym, żeby skończyć to, co zaczął, i zniknąć ponownie. 

Ethan usiadł na krześle Shelley Russell i natychmiast poczuł się jak 

u siebie, co go zresztąnie zaskoczyło. Skrzypiało jak należy. Russell miała 

w szufladzie zapas żółtych bloczków i mnóstwo ołówków. Na biurku 

wszystko było starannie poukładane. 

- Chyba macie ze sobą sporo wspólnego - powiedziała Zoe sucho. -

Nawet jej notatki przypominają trochę twoje. - Zajrzała mu przez ra­

mię. - Hieroglify. 

- Każdy, kto dużo notuje, wypracowuje sobie w końcu własny rodzaj 

stenografii - odparł Ethan z roztargnieniem. - Ale bardzo dokładnie za­

pisywała nazwiska i cyfry. Widzisz? Tu jest numer rejestracyjny tej fur­

gonetki, którąjeździł Branch. 

- Po co spisała numer rejestracyjny swojego klienta? 

- Ja też tak robię. Standardowa procedura. Nigdy nie wiesz o kliencie 

zbyt wiele. 

- Niezbyt zachęcające. - Zoe przysiadła na brzegu biurka. - Gdybym 

o tym wiedziała, zanim zdecydowałam się skorzystać z twoich usług, za­

pewne poszłabym do Radnora. 

- No tak, ale pomyśl o tym wspaniałym seksie, któiy by cię wtedy 

ominął. 

- Punkt dla ciebie. 

Pod nazwiskiem Brancha i numerem rejestracyjnym jego samochodu 

widniało dwukrotnie podkreślone słowo „federalny". 

- Powiedział jej, że jest tajnym agentem rządowym- stwierdził 

Ethan. - Pewnie sądził, że ze względu na to nie będzie zadawała pytań. 

Zoe przełknęła ślinę. 

- Myślisz, że to federalni cię śledząc Może właśnie dlatego ktoś chce 

cię zabić. Żebyś nie zdążył im nic powiedzieć. 

- Uspokój się - powiedział Ethan. - Gdyby tak było, już mielibyśmy 

na karku całą hordę federalnych. - Tak mi się przynajmniej wydaje, do­

dał w duchu. - Wygląda na to, że Branch nie spieszył się z poinformowa­

niem jej, dlaczego postanowił ją wynająć. Sprawdzał ją, jakby chciał się 

upewnić, czy może na niej polegać i liczyć na jej dyskrecję. 

- Dzięki za informacje, Carl. - Harry stał z jedna stopą na ławce z ku­

tego żelaza oraz łokciem opartym o udo i patrzył na Arcadię przez okno 

galerii. Rozmawiał ze swoim dawnym współpracownikiem z Los Ange­

les. - Zgodnie z ustaleniami, już nie pamiętam, kto wyświadczył mi tę 

przysługę, ale z pewnością się zrewanżuję. 

Wyłączył komórkę, ani na moment nie odrywając wzroku od Arcadii. 

Sześć tygodni wcześniej, zanim przyjechał do Whispering Springs, żeby 

pomóc Truaksowi, nigdy by nie uwierzył, że będzie miał tyle szczęścia. Wie­

le się w tym mieście wydarzyło. Jego życie już nigdy nie będzie takie samo. 

Po drugiej stronie szyby Arcadia uśmiechała się do klienta. Harry po­

czuł dziwne ciepło w okolicy serca, ciepło, które ciągle było cudownym, 

niezwykłym doznaniem. 

Przeniósł wzrok na ludzi krążących po centrum, przyglądając się uważ­

nie i tym, którzy zwracali na siebie uwagę, i tym, którzy jakby zbyt łatwo 

wtapiali się w tło. 

Chwilę patrzył na ochroniarza, który właśnie wchodził w wąski kory­

tarzyk między dwoma sklepami. Miał czapkę wciśniętą głęboko na oczy 

a na plecach jego kurtki widniał napis

 RADNOR SECURITY SYSTEMS. JUŻ 

trzeci raz w ciągu godziny znikał w mroku tego korytarza. 

Ochroniarze zawsze denerwowali Harry'ego. Po pierwsze, łatwo ich 

przeoczyć. A po drugie, większość z nich łaziła wszędzie z pękami klu­

czy na kółkach. 

Spojrzał znowu w okna galerii Euphoria. 

Arcadia i jej asystentka obsługiwały grupkę turystów. Zadowolony, zdjął 

nogę z ławki i powoli ruszył alejką do wyjścia. 

Po jego prawej stronie rozległ się gwizd miniaturowej kolejki. 

- Jedziemy! - Kierowca, potężny mężczyzna, który wyglądał tak, jak­

by ktoś siłą wepchnął go do malutkiego wagoniku, uśmiechał się złośli­

wie. - Miejsce dla Fountain Square Express. 

Harry cofnął się szybko, ledwo unikając zderzenia z nadjeżdżającym 

pociągiem. Kierowca uśmiechnął się drwiąco. Dzieci piszczały i klaska­

ły w ręce. 

Kiedy przetoczył się ostatni wagonik wypełniony chichoczącymi, prze­

krzykującymi się dziećmi, Harry spojrzał w stronę ochroniarza, który 

zdążył już skryć się w mroku korytarza. 

Coś w tym człowieku nie dawało mu spokoju. 

Podszedł spiesznie do korytarzyka, zatrzymał się przy wejściu i zajrzał 

do ciemnego wnętrza. Nie docierało tam światło neonów, więc przez chwi­

lę prawie nic nie widział. Potem dostrzegł przed sobąjakiś ruch. Ochro­

niarz podniósł rękę. Harry zobaczył zarys przedmiotu w jego dłoni. 

Zadzwonił telefon. Arcadia spojrzała na najbliższy aparat i zobaczyła, 

że to jej prywatna linia. Popatrzyła na Molly, która rozmawiała z klientką 

o zaletach ręcznie wyrabianej ceramiki. Trzy czy cztery inne osoby krę­

ciły się po galerii, czekając na swoją kolej. 

Uśmiechnęła się do kobiety, która właśnie kupiła drogi pierścionek, 

i wręczyła jej elegancką srebrną torebkę. 

- Dziękuję i zapraszam ponownie - powiedziała. - Będzie pani zado­

wolona z tego zakupu. 

Telefon znowu zaczął dzwonić. 

- Na pewno - odparła kobieta. Wzięła torebkę i odeszła w stronę drzwi. 

Telefon dzwonił. Bardzo mało osób znało ten numer - przede wszyst­

kim była to Zoe, a Zoe była w Phoenix. Może ma jakieś wiadomości. 

Nie chciała odbierać telefonu przy klientach, obeszła więc spiesznie 

ladę, skręciła i otworzyła drzwi biura. 

Ktoś zakrył jej usta dłonią. W tej samej chwili poczuła na szyi lufę 

rewolweru. Mężczyzna przekrzywił głowę i pod za dużą czapką zoba­

czyła znajomą twarz. Grant ją odnalazł. 

Arcadię ogarnęła panika. Zaczęła drżeć na całym ciele. 

- Spróbuj się tylko ruszyć, kochana żoneczko, a zastrzelę pierwszą 

osobę, która stanie w tych drzwiach. 

Ani przez chwilę nie wątpiła, że naprawdę to zrobi. 

- Znam cię, ty dziwko - powiedział z zimną satysfakcją. -Nie pozwo­

lisz, żeby ktoś niewinny rozstał się z życiem, jeśli możesz temu zapobiec, 

co? Wyjdziemy tyłem.- Zakleił jej usta kawałkiem szerokiej taśmy. -

Piśnij słowo, a podpiszesz wyrok na każdego, kto się tu pojawi. Tak przy 

okazji, mam tłumik. 

Arcadia pomyślała o rewolwerze, który kupiła na taką okazję. Był w do­

mu, a więc teraz na nic nie mógł się jej przydać. 

Grant pchnął ją do wyjścia i po chwili znaleźli się na chodniku prowa­

dzącym na parking dla dostawców, wokół którego rosły gęste krzewy 

oleandrów. Arcadii wróciła nadzieja. Na parkingu prawie nigdy nie było 

całkiem pusto, nawet późnym wieczorem sprzedawcy przychodzili tam 

na papierosa, a pracujące w pobliskich restauracjach szybkiej obsługi na­

stolatki spotykały się czasami przy śmietniku, w celach, które z pewno­

ścią przeraziłyby ich rodziców. Miejscowe lumpy często grzebały w ster­

tach śmieci albo piły obok nich tanie wino. 

Usłyszała przyciszone głosy dobiegające zza krzaków i poczuła słaby 

zapach marihuany. Czy Grant naprawdę sądzi, że uda mu sie ją stąd za­

brać i nikt tego nie zauważy? 

Wtedy zobaczyła wózek stojący u wylotu chodnika. Z boku wózka ster­

czał zestaw mioteł, szczotek i mopów. Po drugiej stronie, na niewielkiej 

platformie, stało wielkie kartonowe pudło. 

- Wejdziesz do pojemnika na śmieci i kucniesz na dnie - rozkazał 

Grant. -Nie zabiję cię, chyba że nie dasz mi wyboru. Wolałbym mieć cię 

żywą, bo musimy dobić targu. Chcę odzyskać dane, które ukryłaś. Ale 

jeśli nie będę miał wyjścia, załatwię cię bez wahania, przysięgam. 

Arcadia podeszła do wózka, rozpaczliwie usiłując coś wymyślić. Grant 

zdjął z wózka wiadro, odwrócił je i postawił na ziemi. 

- Wejdź po tym. I pospiesz się, do cholery. 

Arcadia weszła na wiadro i spojrzała w dół. Pusty pojemnik był dość 

głęboki, by mogła się w nim schować szczupła dorosła osoba. 

Ogarnęła ją rozpacz. Nikt nie zwróci uwagi na wózek sprzątacza, po­

myślała. 

- Właź do środka - warknął Grant. 

Arcadia spojrzała na pudło stojące na bocznej platformie. Nie miało 

pokrywy, a w środku dostrzegła kilka rolek papieru toaletowego. 

Z nerwowym drżeniem, które tylko częściowo było udawane, przeło­

żyła jedną nogę nad krawędzią pojemnika. Zachwiała się lekko, jakby 

próbowała złapać równowagę i przeciągnęła nad brzegiem pojemnika 

drugą nogę. Jej stopa w srebrnym sandałku uderzyła w pudło, które spa­

dło z platformy. Rolki papieru toaletowego wytoczyły się na chodnik. 

Kilka z nich zatrzymało się dopiero pod krzakami oleandrów. 

- Głupia dziwka. Złaź na dół - podniósł głos. - No, już! 

Nie był tak spokojny, jak sądziła, co bardzo ją zaskoczyło. Grant był 

zawsze taki pewny siebie. Ale teraz jego głos brzmiał tak, jakby stał nad 

brzegiem bardzo głębokiej przepaści. 

Uklękła na dnie pojemnika. Grant przykrył go płachtą i Arcadia znala­

zła się w ciemności. Smród starych śmieci w połączeniu ze strachem przy­

prawił ją o mdłości. 

Chwilę później wózek ruszył. W Arcadię znowu wstąpił cień nadziei. 

Grant się spieszy. Nie miał czasu, żeby pozbierać papier toaletowy. 

Kiedy Harry zacznie jej szukać? 

Usłyszała głosy dwóch osób stojących przy śmietnikach. 

- Lepiej wracajmy do pracy -powiedziała jedna z nich cicho. - Wiesz, 

jak Larry się wścieka, kiedy wracamy z przerwy choćby minutę później. 

Druga osoba coś odpowiedziała, ale Arcadia nie dosłyszała słów. 

Wózek skręcił na podjazd. 

Rozdział 35 

E

than czytał skrótowe notatki Shelley Russell. 

- Była bardzo zniecierpliwiona wszystkimi tymi niedomówieniami 

i naciskiem na absolutną tajność całej sprawy. Nie mogła się doczekać, 

aż Branch wydusi w końcu z siebie, o co mu naprawdę chodzi. - Prze­

wrócił kartkę notatnika i zmartwiał na widok zapisanego tam nazwiska. -

O cholera. 

Wyciągnął telefon z kieszeni i wystukał numer Harry'ego. 

- Co jest? - Zoe zerwała się na równe nogi i podbiegła do biurka. -

Wiesz już dla kogo pracował Branch? 

- Nie. Ale wiem już, kto jest celem. 

- Odłóż to - rozkazał Harry, kryjąc się za rogiem przy wejściu do 

korytarzyka - Już! 

- Hej, pssze pana, chciałem się tylko trochę napić, to wsszystko... 

Ochroniarz wydawał się pijany, ale z drugiej strony nietrudno naślado­

wać zamazaną wymowę człowieka, który nadużywał alkoholu. 

- Rzuć to i wyjdź stamtąd z rękami za głową. 

- Kurwa... Jesteś gliną czy kimś w tym stylu? 

- Kimś w tym stylu. 

Ochroniarz ruszył w jego stronę. 

- Tajniak? Co jest? Doniesiesz na mnie do szefa? Człowieku, nie rób 

tego. Proszę. Naprawdę potrzebuję tej pracy. 

- Rzuć to! 

- Dobra, dobra, spokojnie. Już idę. -Ochroniarz rzucił trzymany w ręce 

przedmiot na ziemię. 

Rozległ się brzęk tłuczonego szkła, a wąski korytarzyk wypełnił silny 

zapach taniego wina. 

- Co za marnotrawstwo - wybełkotał ochroniarz ponuro. 

Zadzwoniła komórka Harry'ego. Ogarnęły go złe przeczucia. Miał wra­

żenie, że czuje na plecach czyjś oddech. 

Wyjął telefon z kieszeni. Odwrócił się i ruszył w stronę galerii, zosta­

wiając zdezorientowanego ochroniarza samemu sobie. 

- Stagg - warknął do telefonu. 

- Gdzie jesteś? 

Harry rozpoznał ten obojętny, jakby zbyt spokojny głos Ethana, który 

zazwyczaj oznaczał poważne kłopoty. 

- Ciągle na Fountain Square - odparł. - Co słychać? Wiecie już, kto 

nasłał na ciebie Brancha? 

- Nie wiem, o co właściwie chodziło wtedy przy basenie, ale zdaje 

się, że to Arcadia jest celem. Cały czas nim była. 

- Cholera. Loring. 

- Na to wygląda. 

Harry zaczął spiesznie przeciskać się przez tłum. Po chwili widział już 

wyraźnie okna galerii Euphoria. Molly stała za ladą. Dwie czy trzy osoby 

chodziły po sklepie, oglądając wystawione w gablotkach przedmioty. 

Nic nie odbiegało od normy. 

Nagle Harry zauważył, że w galerii nie było Arcadii. 

Spokojnie. Pewnie poszła po coś do biura. 

- Zadzwonię, kiedy ją znajdę - powiedział do telefonu, rozłączył się 

i rzucił biegiem w stronę galerii. 

Wszyscy w galerii spojrzeli na niego ze zdumieniem, kiedy z impetem 

otworzył drzwi i wpadł do środka, ciężko dysząc. Skupił się na Molly. 

- Gdzie ona jest? 

- Arcadia? - Molly patrzyła na niego w osłupieniu. - Eee... poszła do 

biura parę minut temu, żeby odebrać telefon. To była jej prywatna linia, 

więc zapewne... 

Ale Harry już nie słuchał. Kilkoma wielkimi krokami przebiegł sklep 

i znalazł się w biurze. 

Pokój był pusty. 

Po raz pierwszy od wielu lat poczuł prawdziwy strach. 

Uspokój się, pomyślał. W takim stanie na nic jej się nie przydasz. Mi­

nęło najwyżej kilka minut. 

Rozsunął zasłony, za którymi znajdowało się zaplecze, i włączył świa­

tło. Tylne drzwi były zamknięte, ale już nie na klucz. 

Na zaplecze weszła Molly. 

- Coś się stało? - spytała niespokojnie. 

- Tak. Zawołaj ochronę. Powiedz im, że szukamy mężczyzny, który 

ma Arcadię. Potem zadzwoń na policję. 

- O Boże. 

- Idź dzwonić. No, już. 

Molly odwróciła się i pobiegła do biura. 

Harry podszedł do tylnych drzwi, otworzył je i wyszedł na wąski, pu­

sty chodnik prowadzący na podjazd dla dostawców. W świetle padają­

cym przez drzwi zobaczył kilka białych, walcowatych przedmiotów leżą­

cych na ziemi. 

Papier toaletowy. 

Nikt nie zwraca uwagi na ludzi w uniformach. Jeśli to prawda w przy­

padku ochroniarzy, to tym bardziej w przypadku sprzątaczek i śmieciarzy. 

Harry wybiegł na słabo oświetlony podjazd. Tylko jedna latarnia stała 

przy wjeździe na parking dla samochodów dostawczych. 

Usłyszał daleki, stłumiony terkot wózka dobiegający z parkingu. Zrzu­

cił buty, w obawie, że Loring usłyszy uderzenia obcasów o chodnik. 

Boso podbiegł do najbliższego z dwóch wielkich pojemników na śmie­

ci i skrył się w jego cieniu. Stąd widział już fragment słabo oświetlonego 

parkingu. Człowiek w czapce na głowie ciągnął wózek ze śmieciami 

w stronę furgonetki. 

To musi być Loring. Ale jeśli to jednak nie on? Jeśli to tylko uczciwy, 

ciężko pracujący sprzątacz, który wraca do domu po całym dniu harów­

ki? Może ma żonę i dwójkę albo nawet trójkę dzieci. 

Trzymając rewolwer przy nodze, wyszedł z cienia i zaczął iść cicho 

w stronę furgonetki, korzystając z osłony, jaką stanowiły zaparkowane 

rzędem samochody. 

- Loring! -krzyknął. 

Śmieciarz drgnął i odwrócił się, podnosząc rękę. To nie musi być Lo­

ring, pomyślał Harry. Na pustym, ciemnym parkingu każdy by się wy­

straszył, słysząc krzyk obcego człowieka. 

W mdłym świetle latarni w dłoni sprzątacza zalśniła lufa rewolweru. 

Płachta przykrywająca wózek uniosła się i z pojemnika na śmieci, jak 

bogini zemsty, powstała Arcadia. Milczała, ale Harry dostrzegł, że usiłu­

je zarzucić płachtę na rękę, w której Loring trzymał broń. 

Drań zareagował błyskawicznie. Odskoczył, odwrócił się w stronę 

Harry'ego i wystrzelił. Harry usłyszał, jak kule trafiają w samochód po 

jego lewej stronie. 

Teraz, nareszcie, wszystko wokół znieruchomiało, jak zawsze wtedy, 

gdy następował kryzys. Harry nie czuł już nic - ani gniewu, ani przeraże­

nia. 

Robił, co do niego należało. 

Podniósł rewolwer i pociągnął za cyngiel. 

Loring zachwiał się i upadł na chodnik. Więcej się nie poruszył. 

Rozdział 56 

C

zterdzieści osiem godzin później Ethan oparł się o poręcz szpitalne­

go łóżka i spojrzał na Shelley Russell. Zoe stała naprzeciw niego, 

a Harry i Arcadia - w nogach łóżka. 

Ethan uważał, że Shelley jest w dobrym stanie, biorąc pod uwagę, przez 

co przeszła. Powiedziała im, że następnego ranka wypiszą ją ze szpitala, 

ale nie mogła się już doczekać chwili, kiedy usłyszy całą historię. 

Ethan dobrze ją rozumiał. Sam był detektywem. 

- Loring nie żyje? - spytała Shelley ostro. 

- Zmarł w karetce, w drodze do szpitala - odparła Arcadia cicho. -

Ale rozmawiał ze mną i Harrym na parkingu, kiedy czekaliśmy na pogo­

towie. Wiedział, że nie przeżyje, więc nie miał nic do stracenia. 

- Jak cię odnalazł? 

Arcadia westchnęła. 

- Niestety, wiedział więcej o moich sprawach finansowych, niż sądzi­

łam. Znał numer jednego z moich kont bankowych i miał je na oku. Mie­

siąc temu po raz pierwszy przelałam z tego konta pewną sumę na inny 

rachunek. 

Shelley kiwnęła głową 

- I wtedy uderzył. 

- Tak, ale Arcadia ukrywała się pod świetnie spreparowaną nową toż­

samością- powiedział Ethan. - Chciał się upewnić, że to właściwa oso­

ba, zanim zrobi jakiś ruch. Chciał też mieć pełny obraz obecnego życia 

Arcadii. Dowiedzieć się, kim są jej przyjaciele, współpracownicy i tak 

dalej. Nie odważył pojawić się w pobliżu, dopóki nie był absolutnie pew­

ny, że to ona. 

- Więc kazał Branchowi wynająć mnie do zrobienia tych zdjęć. 

- Miał zamiar wkroczyć do akcji w ostatniej chwili - wyjaśniła Zoe. 

- Grant ma wielu wrogów - powiedziała Arcadia - do których należy 

też FBI. Nie chciał ryzykować, że ktoś zauważy go w Stanach, zwłaszcza 

że mógł tego uniknąć. 

- Rozumiem, dlaczego wysłał mnie do Whispering Springs, żebym 

zrobiła zdjęcia- powiedziała Shelley powoli.- Chciał się upewnić, że 

istotnie jesteś jego żoną. Ale po co kazał Branchowi załatwić ciebie, Ethan? 

- Na początku według jego planu Branch miał porwać Arcadię - od­

parł Harry. - Ale kiedy zobaczył zdjęcia, zaczął się obawiać, że Truax 

może stwarzać problemy. 

- To jedna z zawodowych umiejętności Ethana - powiedziała Zoe z du­

mą. 

Ethan skromnie wzruszył ramionami. 

Arcadia chrząknęła. 

- Grant dowiedział się, że Ethan jest detektywem i postanowił zmodyfi­

kować swój plan. Zawsze potrafił szybko dostosować się do nowej sytuacji. 

Doszedł do wniosku, że pozbycie się Ethana rozwiąże dwa problemy. Po 

pierwsze, usunąłby osobę, która mogłaby zacząć go szukać po moim znik­

nięciu. A po drugie, zwróciłby uwagę wszystkich w zupełnie inną stronę. 

- A co z Branchem? - spytała Shelley. 

- Odzyskał przytomność dziś rano - powiedział Harry. -Na początku 

podawał tylko swoje nazwisko, rangę i numer. W końcu jednak detektyw 

Ramirez przekonał go, że znalazł się w poważnych kłopotach, i Branch 

zaczął sypać. Zdaje się, że naprawdę wierzył, iż pracuje dla supertajnej 

agencji rządowej. Nigdy nie zaakceptował faktu, że został wydalony z tej 

elitarnej jednostki, do której usiłował się dostać. Obsesyjnie chciał udo­

wodnić, że potrafi wypełnić misję. 

- Grant miał zamiar pozbyć się was obojga, ciebie, Shelley, i Brancha, 

żeby zatrzeć za sobą ślady - powiedziała Arcadia. 

- Cóż, prawie mu się udało w moim przypadku - skrzywiła się Shelley. -

Lekarze doszli w końcu do wniosku, że ktoś musiał opróżnić kapsułki 

z lekami i wypełnić je mieszanką jakichś narkotyków, które w połącze­

niu z innymi lekami na pewno by mnie załatwiły, gdyby Zoe i Ethan nie 

odnaleźli mnie w porę. 

Zoe poklepała ją po ręce. 

Shelley spojrzała na palce Zoe na swojej dłoni i w zamyśleniu zmarsz­

czyła brwi. 

- Pamiętam mgliście dziwny sen, który miałam, kiedy byłam nieprzy­

tomna. Ktoś powtarzał moje imię, bez przerwy, i mówił, że mam się trzy­

mać. 

- To była Zoe - powiedział Ethan, spoglądając na żonę. 

Widział, że przebywanie w szpitalu zaczyna ją męczyć. Była bardzo 

spięta. Musi ją stąd szybko zabrać. 

Shelley spojrzała na Arcadię. 

- Co masz zamiar zrobić z danymi, które ukryłaś? Wygląda na to, że 

ciągle mogą być niebezpieczne. 

- Oddała je federalnym dziś rano - powiedział Harry. 

- Harry uważał, że tak będzie najlepiej - dodała Arcadia. - Chciałam 

je mieć na wypadek, gdyby Grant jednak żył. Teraz, kiedy zginął, nie 

mam po co ich trzymać. Będę musiała przejść pewne prawne procedury, 

żeby odzyskać część pieniędzy i odpowiedzieć na kilka pytań, ale to 

wszystko. 

- Nic, z czym nie moglibyśmy sobie poradzić z pomocą dobrego praw­

nika - powiedział Harry lekko. 

- Cieszę się - westchnęła Shelley. - Przykro mi, że przyczyniłam się 

do waszych problemów. Przeze mnie omal nie zginąłeś, Ethan. 

- Ale to twoje notatki pomogły nam uratować Arcadię - odparł. 

- Żałuję tylko, że nie domyśliłam się prawdy szybciej. Kiedyś nie da­

łabym się tak łatwo zwieść fałszywym dokumentom rządowym. 

- Kiedy zaczęłaś coś podejrzewać? - spytała Zoe. 

- Prawdę mówiąc, Branch od początku wydawał mi się trochę podej­

rzany. Czasami ma się przeczucie, patrząc na klienta. - Shelley spojrzała 

na Ethana. - Wiesz o czym mówię? 

- Jasne. Coś było nie tak. 

- Właśnie. W każdym razie, kiedy dowiedziałam się, że Branch jest 

w śpiączce po tym, jak został porażony prądem w twoim basenie, zrozu­

miałam, że mam poważny problem. Miałam zamiar się z wami skontak­

tować, ale wtedy poczułam się naprawdę źle. 

- Wiedziałaś, że zostałaś otruta? - spytał Harry. 

- Na początku nie zdawałam sobie z tego sprawy, ale później przyszło 

mi do głowy, że to jedna z możliwości. 

- I ukryłaś notatnik - powiedział Ethan. - Dobre posunięcie, Shelley. 

W drzwiach pokoju stanęły dwie osoby, mężczyzna i kobieta. Oboje 

w osłupieniu patrzyli na zebrane przy łóżku chorej towarzystwo. 

- Co państwo tu robią? - spytała kobieta. - Mama powinna odpoczy­

wać. 

Mężczyzna spojrzał na Ethana i zmarszczył brwi. 

- Na drzwiach jest napisane, że chory może przyjmować tylko dwie 

osoby naraz. 

- Poznajcie moją córkę, Julie, i mojego syna, Craiga- odezwała się 

Shelley. - Uważają, że powinnam już przejść na emeryturę. 

Ethan spojrzał na Julie i Craiga. 

- Mam nadzieję, że mama nie wycofa się z branży. Miałbym dobry 

kontakt w Phoenix, bo to wysokiej klasy profesjonalistka. 

Shelley uśmiechnęła się szeroko. 

- Poznał swój swego. 

Rozdział 37 

T

rio grające na małej scenie składało się z gitary, kontrabasu i forte­

pianu. Grali Sweet Lorraine, kawałek Nat King Cole'a i robili to jak 

należy. Muzyka płynęła, lekka i tęskna, ale nie zdołała go porwać. 

Przełknął łyk piwa i zagłębił się w poduszki. W barze Last Exit nie było 

tym razem wielkiego tłoku. Harry i Arcadia siedzieli tam, gdzie zawsze. 

- Żałujesz, że to wszystko się stało? - spytał. 

Tak naprawdę miał ochotę zapytać: „Żałujesz, że sypiasz z kimś takim 

jak ja, zamiast z jednym z tych eleganckich gości, z którymi się spotyka­

łaś w przeszłości?". Ale bał się wypowiedzieć to pytanie na głos. Nie 

chciał przypierać jej do muru. Wiedział z własnego doświadczenia, że 

trzeba czekać na odpowiedni moment i nie wybiegać myślami za daleko 

w przyszłość. 

Spojrzała mu w oczy znad kieliszka martini. Harry natychmiast zrozu­

miał, że domyśliła się, co chciał powiedzieć. Czasami miał wrażenie, że 

potrafią czytać w swoich myślach. 

- Nie - odparła. - Ani trochę. - Postawiła szklankę na stoliku, pochy­

liła się do przodu i musnęła ustami jego wargi. - Ty jesteś najlepszą rze­

czą, jaka przytrafiła mi się w życiu, Harry. 

Ogarnęło go uczucie, którego nie sposób wyrazić słowami. 

- Kocham cię. - Te dwa wyrazy miały posmak rdzy. Nie pamiętał, 

kiedy ich ostatnio użył. Może nigdy. 

Arcadia dotknęła jego policzka. 

- Ja też cię kocham. Jesteś moją pokrewną duszą, Harry. 

Muzyka w końcu zdołała go porwać i unieść aż do nieba. 

Doszedł do wniosku, że to nowe uczucie ma jednak swoją nazwę. Tak 

właśnie czują się ludzie, kiedy mówią, że są szczęśliwi. 

Wyciągnął rękę nad stolikiem i ujął dłoń Arcadii. Ich palce splotły się 

ciasno. Siedzieli tak długo, słuchając słodkich dźwięków muzyki. 

Rozdział 38 

D

exter Morrow wyjechał z Whispering Springs następnego dnia. Kiedy 

Ethan upewnił się co do tego, podniósł słuchawkę i zadzwonił do 

biura Zoe. 

- Firma zajmująca się organizacją przeprowadzek skończyła pakować 

jego rzeczy. Podał im adres na Florydzie. Sprawdziłem go i rzeczywiście, 

wynajął mieszkanie pod Miami. Zdecydowanie wynosi się z naszego 

miasta. 

- A gdzie jest teraz Morrow? W tej chwili? - spytała Zoe. 

- Kotku, nie powinnaś być tak podejrzliwa wobec ludzi. 

- A ty? 

- Ja muszę być podejrzliwy. Taka praca. Ale jeśli to cię uspokoi, spraw­

dziłem wszystko dokładnie. Morrow kupił bilet w jedną stronę do Mia­

mi. Wierz mi, tu go nie ma. 

- Jesteś pewny? 

- Trochę zaufania. Jestem licencjonowanym detektywem. 

- No dobrze. Jeśli jesteś pewny. 

- Jestem pewny. Więc może umówimy się na kolejną randkę, skoro 

wiemy, że tym razem nie będę miał okazji popsuć nastroju, wdając się 

w bójkę na parkingu przed restauracją. 

Zoe zawahała się, co trwało zaledwie ułamek sekundy, ale wystarczy­

ło, żeby go zaniepokoić. 

- Świetnie - powiedziała. 

Jej entuzjazm wydawał się wymuszony, ale Ethan udał, że tego nie 

zauważył. 

- Dziś wieczorem? 

- Dobrze. Ale dzisiaj idę na pierwszą medytację u Tabithy Pine, więc 

mogę wrócić do domu trochę później. 

- Zarezerwuję stolik na siódmą. 

Odłożył słuchawkę i siedział bez ruchu długą chwilę, zadając sobie 

pytania, na które nie znał odpowiedzi. 

Na ulicy przed rezydencją Tabithy Pine stał sznur drogich samocho­

dów. Zoe dostrzegła wśród nich jaguara Lindsey Voyle. 

Drzwi otworzyła pokojówka w uniformie. Zoe weszła do środka, ocią­

gając się bardziej niż zwykle, niepewna, czego może się spodziewać w do­

mu należącym do guru od medytacji. 

Ale ściany nie krzyczały. Wyczuła tylko zwykłą, bardzo słabą energię, 

typową dla nowych budynków, nic więcej. 

Została wprowadzona do wielkiego białego pokoju o oknach wycho­

dzących na góry. Naliczyła dwadzieścia osób, które siedziały w rzędach 

na równo ułożonych białych poduszkach. W pierwszym rzędzie siedziała 

Lindsey Voyle. Spojrzała na Zoe chłodno. 

Zoe natychmiast zorientowała się, że przyszła nieodpowiednio ubrana. 

Wszyscy inni mieli na sobie białe stroje skrojone na wschodnią modłę. 

W swoich czarnych legginsach i fioletowym podkoszulku odstawała od 

całej reszty jak bolący palec. 

Jedyną osobą, która nie ubrała się na biało, była Tabitha Pine, spowita 

w złote i srebrne jedwabie. Długie siwe włosy miała misternie ułożone 

w kok przypominający fryzury, jakie można zobaczyć u kobiet na starych 

rzymskich monetach. Siedziała na niskim, białym pozłacanym fotelu. 

Uśmiechnęła się do Zoe promiennie. 

- Witam w naszej grupie poszukiwaczy prawdy, Zoe. Tak się cieszę, 

że udało ci się dzisiaj przyjść. 

- Dziękuję. 

Jakbym miała wybór, dodała Zoe w duchu. 

Zauważyła, że jest jedyną osobą w pokoju, która stoi, więc opadła spiesz­

nie na pierwszą wolną poduszkę, tuż obok atrakcyjnej blondynki o mod­

nie ostrzyżonych włosach. 

Kobieta nachyliła się do niej. 

- Jesteś tu pierwszy raz? - spytała cicho. 

- Tak. - Zoe dostrzegła właśnie, że wszyscy inni nie mają na nogach 

butów. Zrzuciła sandały i skrzyżowała nogi. - A ty? 

- Przychodzę tu już od miesiąca. To bardzo rozwijające. 

Tabitha zadzwoniła małym kryształowym dzwoneczkiem i w sali za­

padła cisza. 

- Zebraliśmy się tu dzisiaj, by otworzyć się na prawdę i poszerzyć hory­

zonty percepcji - zaczęła Tabitha z namaszczeniem. - Razem pójdziemy 

drogą wiodącą ku oświeceniu, ucząc się od siebie nawzajem i od tych, któ­

rzy szli tą drogą przed nami. Umiejętności, które sobie przyswajamy, mogą 

wydawać się proste, ale to co najprostsze, najczęściej wymyka się naszemu 

poznaniu. Taka jest natura wszechświata. - Tabitha położyła ręce, dłońmi 

do góry na kolanach. Wszyscy zrobili to samo. - Zamknijcie oczy i po­

zwólcie waszym zmysłom otworzyć się na nowe doznania. Odnajdźcie to 

szczególne miejsce w waszych umysłach, gdzie światło jest czyste i ciepłe. 

Niech miejsce to stanie się waszym schronieniem, gdzie nie ma wstępu stres, 

gdzie nie musicie o niczym myśleć, niczego odczuwać ani planować... 

Zoe posłusznie zamknęła oczy, próbując wczuć się w nastrój, ale mniej 

więcej po pięciu minutach zaczęła się nudzić. 

- Teraz tylko istniejecie, świadomi jedynie chwili obecnej... 

Zoe uchyliła lekko powieki i zobaczyła, że Lindsey Voyle koncentruje 

się niemal do bólu. Najwyraźniej nie potrafiła się odprężyć nawet w trak­

cie ćwiczeń relaksacyjnych. 

Zoe rozglądała się ukradkiem po pokoju, wyczuwając naturalne prądy 

energetyczne i rozważając różne pomysły na ustawienie mebli. 

- Zapomnijcie o przeszłości i przyszłości. Płyńcie swobodnie na fali, 

jaką jest ta chwila. Jesteście częścią wielkiego kosmicznego oceanu... 

Zoe doszła do wniosku, że w rezydencji Tabithy najtrudniej będzie 

udekorować okna. Dom został zaprojektowany z myślą o rozciągających 

się za oknami widokach. Największym problemem będzie ostre światło, 

wpadające w lecie przez wielkie, niczym niezasłonięte okna. Architekt 

najwyraźniej nie wziął pod uwagę tego, że słońce będzie nadmiernie ogrze­

wać pokoje, lub postanowił polegać głównie na klimatyzacji. 

- Dajcie się unieść tej fali, płyńcie na niej w stronę horyzontu, jak 

w statku kosmicznym. Tu zmienia się nasza percepcja... 

Dom był wielki. Tabitha z pewnością będzie się upierać przy bieli. Może 

jednak da się ją przekonać do innych jasnych kolorów, które latem nie 

będą tak bardzo odbijać światła. 

- Stajemy się jednością ze wszechświatem... 

Czterdziestopięciominutowa sesja ciągnęła się w nieskończoność. 

Wreszcie jednak Tabitha pozwoliła kursantom wrócić do swoich ciał i ota­

czającej je rzeczywistości. 

- Wykorzystaliśmy dziś więcej psychicznej energii, niż wam się zda­

je — powiedziała Tabitha, podnosząc się z wdziękiem ze swojego fote­

la. — Zapraszam więc do pokrzepienia się herbatą ziołową która została 

dla was przygotowana. To moja specjalna mieszanka. 

Kobieta siedząca obok uśmiechnęła się do Zoe', wstając. 

- I jak? - spytała entuzjastycznie. - Jak ci się podobało? 

- Chyba nie bardzo nadaję się do medytacji - powiedziała Zoe, zasta­

nawiając się w duchu, dlaczego zabrzmiało to tak przepraszająco. 

- To wymaga praktyki, jak wszystko inne. Biorę udział w tych spotka­

niach od miesiąca i czuję, że zrobiłam duży postęp. Zawsze wszystkim 

martwiłam się na zapas, ale medytacja pomaga mi się odprężyć i akcep­

tować wszystko, co niesie ze sobą życie. 

- To wspaniale. 

- Muszę jeszcze się dużo nauczyć. - Kobieta skrzywiła się lekko. -

Ciągle, na przykład, nie umiem powiedzieć mężowi, że zapisałam się na 

ten kurs, bo wiem, że on nigdy by tego nie zaakceptował. To dobry czło­

wiek, ale myśli bardzo linearnie, jeśli wiesz, co chcę przez to powiedzieć. 

- Wszystko wydaje mu się podejrzane, dopóki sam nie zbada sprawy? 

- Właśnie. A wszystko, co choćby luźno jest związane z metafizyką, 

dla niego jest z definicji oszustwem, szarlatanerią albo wytworem chorej 

wyobraźni. 

- Mój mąż ma podobne przekonania - powiedziała Zoe sucho. - Ale 

muszę przyznać, że w pewnym sensie pogodził się z faktem, że mam... 

eee... pewne związki z metafizyką. 

- Szczęściara z ciebie. 

- Wiem, że to nie moja sprawa - powiedziała Zoe - ale jeśli nie przy­

znasz się mężowi, że chodzisz na ten kurs, to jak wyjaśnisz mu jego koszt? 

To dość droga impreza. 

- W naszym małżeństwie to ja zajmuję się finansami. Tak było od 

chwili, kiedy się pobraliśmy, bo mój mąż jest bardzo zajęty pracą. Nie 

śmiej się, ale w ciągu ostatnich tygodni sama wypisywałam sobie czeki, 

a potem dawałam Tabicie gotówkę, więc nie zostawiłam żadnych śladów 

na papierze. W końcu będę musiała mu się przyznać, ale bardzo się tego 

boję. Wiem, że będzie potężna awantura. 

- Ślady na papierze? 

- Cóż, w końcu jestem żoną detektywa. Kiedy żyjesz z kimś takim przez 

jakiś czas, zaczynasz uczyć się żargonu. Tak przy okazji, chyba się jesz­

cze nie przedstawiłam. Jestem Daria Radnor. 

Zoe zaczęła się śmiać. 

- Co cię tak rozbawiło? 

- Co za zbieg okoliczności. - Zoe wyciągnęła rękę. - Zoe Truax. Je­

stem żoną Ethana Truaksa. Truax lnvestigations? 

- Oczywiście! Tak się cieszę, że cię poznałam. Nelson wspominał parę 

razy o twoim mężu. Zdaje się, że trochę ze sobą rywalizują, ale szczerze