Rozdział 1

 

Jase Winstead to kawał wrednego sukinsyna.

 

Zajęcia z astronomii to ostatnia rzecz, na jaką miałem ochotę 

bladym świtem, czyli o dziewiątej, zwłaszcza że przypominały mi o 
pierwszym roku studiów, bo wtedy też chodziłem do profesora 
Drage’a, i o tym, dlaczego musiałem zrezygnować. I naprawdę nie 
trzeba mi było jeszcze irytujących SMS-ów od Jase’a z gadaniem, 
dlaczego zapisywanie się na zajęcia przed południem jest szkodliwe dla
zdrowia.
 

Biorąc pod uwagę, że miałem za sobą jakieś – ja wiem? – tak na 

oko ze dwie godziny snu, a w ustach wciąż posmak tequili i innych 
rzeczy, o których nie chciałem nawet myśleć, byłem chodzącym 
przykładem tego, jak student nie powinien wyglądać pierwszego dnia 
semestru zimowego.
 

Obserwowałem zamykające się drzwi do sali astronomicznej, a 

potem zerknąłem na telefon. SMS kusił.
 

„Urwij się, mam browara. X-Box. FIFA13”.

 

Kurczę, kuszące. Ollie rozwalił naszego X-Boxa w poprzedni 

weekend, w czasie morderczej rozgrywki w Call of Duty.
 

Byłem już parę minut spóźniony.

 

Astronomia czy piłka na Boksie? Niezbyt trudny wybór.

 

Podjąłem decyzję, obróciłem się na pięcie i zacząłem odpisywać 

Jase’owi, ale właśnie w tej chwili podwójne drzwi otworzyły się z 
hukiem, jakby po schodach leciało tornado. Odwróciłem głowę w samą
porę, żeby zauważyć, że coś małego i rudego wpada prosto na mnie.
 

Nie było jak uniknąć zderzenia.

 

Drobne ciałko runęło na mnie, a potem odskoczyło, odrzucone 

siłą zderzenia, i zatrzepotało rękami jak tonący. Torba, która wyglądała,
jakby ważyła więcej niż właścicielka, przyciągała ją do ziemi.
 

Zareagowałem instynktownie. Wystrzeliłem naprzód, rzuciłem 

swoje rzeczy i złapałem dziewczynę w pasie, a wtedy jej torba 
poleciała w jedną stronę, a zawartość w drugą. Wyrywała mi się jak 
zabawka na sprężynie, więc objąłem ją mocniej i uziemiłem, zanim 
zdołała zrobić sobie poważną krzywdę. Zadarła głowę. Włosy w 

odcieniu głębokiego kasztanu opadły jej na twarz. Pachniała jagodami i
czymś piżmowym, przyjemnym.
 

Cholera jasna, staranowała mnie jagodowa babeczka!

 

Roześmiałem się i wsunąłem telefon do kieszeni, a potem 

chciałem już ją puścić, ale ona jakby się zacięła. Stężały jej wszystkie 
mięśnie. Była bardzo drobna, ledwie sięgała mi do ramienia, ale nagle 
wydała się jeszcze mniejsza, jakby zapadła się w sobie. Coś jej się 
stało?
 

Poza tym, coś jej się chyba pomyliło i przyszła tutaj zamiast do 

ogólniaka, który był niedaleko.
 

– Rany – powiedziałem. – Nic ci się nie stało, skarbie?

 

Nie odzywała się przez pół minuty, więc zacząłem się naprawdę 

martwić. Potem wzięła głęboki wdech i przy tym otarła się o mnie 
piersiami. Zamarłem, bo poczułem je na sobie. Zdecydowanie to nie 
była laska z ogólniaka, chyba że zaczęły się rozwijać znacznie szybciej 
niż za moich czasów. Jeśli tak, zazdrościłem gnojkom z liceum.
 

Dobra, teraz czułem, że powinienem wziąć prysznic.

 

Czyżbym jeszcze nie wytrzeźwiał po wczorajszym? Na to 

wyglądało.
 

– Hej – spróbowałem jeszcze raz. – Wszystko dobrze? – Kiedy 

odpowiedzi wciąż nie było, uniosłem jej palcami podbródek. Miała 
miękką, ale bardzo chłodną skórę. Zacząłem się zastanawiać, czy 
można zemdleć, ale cały czas stać. Lekko uniosłem jej głowę i 
otworzyłem usta, żeby ponowić pytanie, ale słowa zamarły gdzieś w 
połowie drogi między mózgiem a aparatem artykulacyjnym.
 

Zamrugałem jak totalny debil, bo jakoś mi się wydawało, że 

może to odmieni widok przed moimi oczami. Nie, żebym chciał go 
zmieniać, ale bez jaj…
 

Jaki koleś nie ma słabości do rudzielców?

 

„Ładna” to zdecydowanie niedopowiedzenie. Miała duże oczy w 

ciepłym odcieniu whisky. Nosek zdobiły piegi, miała też wyraźnie 
zaznaczone kości policzkowe. Usta w kolorze czereśni, szerokie jak na 
tę drobną twarz, pełne i jędrne. Takie usta mogły sprawić, że facet…
 

– Puść mnie!

 

Stanowczość jej głosu, podszytego z trudem kontrolowaną 

paniką, sprawiła, że natychmiast ją puściłem i na wszelki wypadek 
cofnąłem się o krok.

 

Zachwiała się trochę, gdy straciła oparcie i prawie znów 

wyciągnąłem ręce, ale postanowiłem zadbać o swoje jądra. Kiedyś 
może będę chciał mieć dzieciaki albo co, a miałem poczucie, że jeśli 
znów jej dotknę, może mi się nie udać.
 

Odgarnęła z twarzy pasma gęstych włosów i ostrożnie odsunęła 

się od swojej torby. Uniosła oczy okolone gęstymi rudawymi rzęsami i 
przez moment żadne z nas się nie ruszało. A potem nagle spojrzała na 
moją twarz i niżej. Laska najnormalniej obcinała mnie wzrokiem!
 

Może jednak moim plemnikom nic nie groziło.

 

Lekko się zarumieniła.

 

– Przepraszam. Spieszyłam się na zajęcia. Jestem spóźniona i…

 

Uśmiechnąłem się szeroko i ukląkłem, żeby pozbierać jej rzeczy. 

Nie ogarniałem, po co jednej dziewczynie tyle długopisów. Niebieski. 
Fioletowy. Czarny. Czerwony. Pomarańczowy. Jezu, o co chodzi? Kto 
pisze na pomarańczowo?!
 

Przykucnęła obok mnie, zebrała resztę, a miedziane włosy 

posypały jej się na twarz.
 

– Nie musisz mi pomagać.

 

– Nie ma sprawy. – Podniosłem kartkę, która okazała się planem 

zajęć. Szybki rzut oka potwierdził moje przypuszczenia: dopiero 
zaczynała.
 

– Astronomia? Też tam idę.

 

Jase, browar i FIFA13 będą musiały poczekać.

 

– Spóźnisz się przeze mnie. – Wciąż się chowała za włosami. – 

Przepraszam, naprawdę.
 

Wcisnąłem jej do torby ostatni zeszyt i wstałem. Oddałem jej 

rzeczy, bo chciałem, żeby na mnie spojrzała. Nie wiem dlaczego, może 
jestem mięczakiem, ale lubiłem, kiedy dziewczyny się uśmiechały, a 
nie wyglądały, jakby zaraz miały się rozpłakać.
 

– Nic się nie stało. Jestem przyzwyczajony do tego, że 

dziewczyny się na mnie rzucają. – Lekko uniosła brodę, a ja 
uśmiechnąłem się jeszcze szerzej. – Chociaż muszę przyznać, że próba 
wskoczenia mi na plecy to coś nowego. Ale podobało mi się.
 

Podniosła głowę i włosy wreszcie odsłoniły jej twarz.

 

– Nie zamierzałam wskakiwać ci na plecy ani się na ciebie 

rzucać.
 

– Nie? – Telefon zawibrował mi w kieszeni, ale go olałem. – No 

to szkoda.
 

Gdyby tak było, uznałbym ten dzień za najlepszy pierwszy dzień 

zajęć w historii.
 

Przyglądała mi się, przyciskając torbę do piersi, a ja zerknąłem 

na kartkę papieru, którą trzymałem w ręce.
 

– Avery Morgansten?

 

– Skąd znasz moje nazwisko? – rzuciła ostro.

 

Jezu, co za nerwus!

 

– Jest napisane na twoim planie zajęć.

 

– Ach! – Odgarnęła włosy do tyłu, a ręka lekko jej zadrżała, gdy 

brała ode mnie plan.
 

Jak byłem mały, mama mówiła, że mam słabość do ofiar losu. 

Gołębi ze złamanymi skrzydłami. Psów o trzech nogach. Chudych 
świnek. Moja siostra była taka sama. Mieliśmy szósty zmysł i 
wyczuwaliśmy je na kilometr, więc chociaż nic nie wiedziałem o tej 
dziewczynie, nie miałem wątpliwości, że jest nowa, czuje się 
niezręcznie i ma fatalny poranek, więc było mi jej żal.
 

– Ja jestem Cameron Hamilton – powiedziałem. – Ale wszyscy 

mówią do mnie Cam.
 

Poruszyła ustami, jakby powtarzała moje imię. Podobał mi się 

ten ruch.
 

– Jeszcze raz bardzo ci dziękuję, Cam.

 

Schyliłem się, wziąłem swoją torbę i przewiesiłem przez ramię. 

Odgarnąłem włosy z twarzy i uśmiechnąłem się uśmiechem, który 
zwykle zapewniał mi zdobycie tego, co chciałem.
 

– No to zróbmy to nasze entrée.

 

Podszedłem do drzwi, ale dotarło do mnie, że ona się nie 

poruszyła. Zerknąłem przez ramię i zmarszczyłem brwi, bo 
zobaczyłem, że odchodzi.
 

– Idziesz w złą stronę, skarbie.

 

– Nie mogę – powiedziała łamiącym się głosem.

 

– Czego nie możesz? – Stanąłem przed nią.

 

Spojrzała mi na sekundę w oczy, a potem odwróciła się i uciekła. 

Torba odbijała się jej od biodra, włosy frunęły jak peleryna. Zwiała, 
normalnie uciekła! Kopara mi opadła.
 

Co się w ogóle stało?

 

Za moimi plecami otworzyły się drzwi i usłyszałem głęboki głos 

i starannie akcentowane słowa:
 

– Zaszczyci nas pan dzisiaj, panie Hamilton?

 

Cholera. Zamknąłem oczy.

 

– A może zamierza pan stać na korytarzu do końca zajęć? – 

spytał profesor Drage.
 

Westchnąłem i się odwróciłem.

 

– Oczywiście, że idę.

 

– Oczywiście – powtórzył profesor i wyciągnął do mnie stosik 

pozszywanych arkuszy. – Sylabus.
 

Wziąłem jeden, a po trwającym sekundę namyśle także i drugi. 

Na wypadek gdyby Avery Morgansten jeszcze się kiedyś pojawiła.
 

Jase opierał się plecami o moją ciężarówkę. Przeczesał brązowe 

włosy, żeby odgarnąć je ze spoconego czoła. Kilka pasemek stanęło na 
sztorc między jego palcami.
 

– Można oszaleć, jak gorąco.

 

Jak na koniec sierpnia było rzeczywiście upalnie. Nawet cień 

rzucany przez wielkie dęby rosnące wzdłuż tylnego parkingu w 
Whitehall nie zapewniał ulgi. Z niechęcią myślałem o otwieraniu drzwi
auta.
 

– Święta prawda. – Ollie zmrużył oczy i spojrzał na drzewa. – 

Jest tak gorąco, że pozostaje się tylko rozebrać do naga.
 

– Już bardziej nagi nie możesz być.

 

Ollie spojrzał na siebie i wyszczerzył zęby. Nie miał na sobie 

koszuli, szorty zwisały mu nisko na biodrach, a na stopach miał 
japonki. I tyle.
 

– Żebyś wiedział, że mogę.

 

Niestety to prawda. Od trzech lat mieszkaliśmy razem w 

trzypokojowym mieszkaniu na osiedlu University Hights. Już w 
pierwszym tygodniu Ollie udowodnił, co myśli o skromności. 
Widziałem jego wyposażenie więcej razy, niż chce mi się liczyć. 
Kończy studia wiosną, tak jak ja powinienem, i wiedziałem, że będę 
tęsknił za tym idiotą.
 

– Mandat. – Wskazał głową na przednią szybę.

 

Westchnąłem. Żółtawy skrawek papieru został starannie włożony

za wycieraczkę. Ten parking był zarezerwowany dla kadry, ale 
ponieważ nigdzie indziej nie było miejsca, stanąłem na pierwszym 
wolnym.

 

– Dołożę do kolekcji.

 

– Imponującej – dodał Ollie, zdjął z nadgarstka gumkę i związał 

długie do ramion włosy w kucyk. – To jak, dzisiaj impreza u nas?
 

Uniosłem brwi.

 

– Co?

 

Uśmiechnął się i splótł ramiona na piersi.

 

– Z okazji powrotu do szkoły. – Przeciągnął się i ziewnął. – 

Kameralne spotkanie.
 

– Boże.

 

Uśmiechnął się jeszcze szerzej, a ja zapragnąłem zetrzeć mu ten 

uśmiech z twarzy. Kiedy Ollie ostatnio urządził kameralne spotkanie, w
naszym mieszkaniu było tak tłoczno, że cudem nie przyjechała policja.
 

– Zamówcie pizzę, ja muszę… – Ollie zamilkł w pół zdania i 

odwrócił się za kształtną brunetką, która go właśnie minęła. Z błyskiem
w oku porzucił nas i objął ją za ramiona: – Witam panią.
 

Brunetka zachichotała i objęła go w pasie.

 

Odwróciłem się do Jase’a i podniosłem ręce.

 

– A to co?

 

– Nie ma o czym gadać. – Wywrócił oczami. – Jeśli chodzi o 

dziewczyny, ten dupek ma oczy z tyłu głowy.
 

– Prawda.

 

– Ale nie ogarniam, jakim cudem zalicza jedną za drugą.

 

– To jedna z tajemnic wszechświata. – Obszedłem samochód, 

wyjąłem zza wycieraczki mandat i otworzyłem drzwi od strony 
kierowcy. Wrzące powietrze buchnęło mi w twarz. – Szlag.
 

Jase się nachylił.

 

– Co z tobą dzisiaj? Nie odpisałeś. Myślałem, że FIFA cię 

wciągnęła.
 

– A co, tęskniłeś? – Zdjąłem koszulkę, zwinąłem i rzuciłem na 

tył.
 

– Może.

 

Roześmiałem się, a potem wziąłem z siedzenia czapkę i 

nałożyłem, żeby zasłonić oczy.
 

– Nie wiedziałem, że się spotykamy.

 

– Zraniłeś moje uczucia!

 

– No to na następnej randce kupię ci piwo.

 

– Obleci. Jestem łatwy.

 

Uśmiechnąłem się szeroko.

 

– Jakbym nie wiedział.

 

Roześmiał się i wsadził rękę przez okno. Uśmiech zniknął, jak 

tylko włożył parę okularów słonecznych. Znałem tę minę. Nie wróżyła 
nic dobrego. Tylko kilka osób wiedziało, jakie gówniane bywało jego 
życie. A odruchowo myślało się dokładnie odwrotnie, bo to on 
wyciągał wszystkich z tarapatów, łącznie ze mną.
 

Włączyłem klimę, zamknąłem drzwi i dołączyłem do niego przy 

aucie. Metal parzył mnie pod pachami, kiedy oparłem się o okno. 
Stanąłem na palcach, żeby naciągnąć łydki.
 

– Co tam?

 

Nad oprawką okularów pojawiła się jedna ciemna brew.

 

– Idziesz na siłkę?

 

– Tak się zastanawiam. – Skrzyżowałem nogi i zacząłem się 

skręcać. – A chcesz pójść?
 

– Nie. Podjadę na farmę, sprawdzę parę rzeczy.

 

– Co u Jacka?

 

Na twarzy Jase’a rozciągnął się szeroki uśmiech, który sprawił, 

że młoda wykładowczyni przechodząca akurat obok auta straciła 
równowagę.
 

– Super – odparł lekko, jak zawsze, gdy opowiadał o bracie. – 

Wczoraj powiedział, że jak dorośnie, chce zostać Chuckiem Norrisem.
 

Roześmiałem się.

 

– W sumie trudno mu się dziwić.

 

– W sumie tak. – Zerknął znad okularów. – A jak ty się masz?

 

– Dobrze. – Odepchnąłem się od auta i puściłem brzeg okna. – 

Czemu pytasz?
 

Jase wzruszył ramionami.

 

– Sprawdzam.

 

Czasem taki komentarz mnie rozwścieczał. Czasem spływał jak 

po kaczce. Na szczęście dla Jase’a dzisiaj był ten drugi dzień.
 

– W najbliższym czasie nie zamierzam wpaść w depresję. Jest w 

porządku.
 

– Dobrze słyszeć. – Jase się uśmiechnął i spojrzał w kierunku, w 

którym poszła młoda nauczycielka. – Impreza u was, tak?
 

– Czemu nie? – Ruszyłem do fotela kierowcy. – Założę się, że 

przyjdzie połowa kampusu.

 

– Pewnie! – Jase obrócił się na pięcie. – To na razie!

 

Wsiadłem do wychłodzonej kabiny i wyjechałem z parkingu. 

Mój leniwy tyłek musiał wylądować na siłowni, ale zdecydowanie 
wolałby wyłożyć się na kanapie i pójść w kimę.
 

Skręciłem w lewo, przy znaku stop, minąłem bliźniacze domki 

po prawej stronie i spojrzałem akurat, jak przez otwarte drzwi 
wyleciała piłka do futbolu i uderzyła jakiegoś gościa w tył głowy. 
Zacząłem się śmiać i…
 

Wpadło mi w oko coś rudego.

 

Moje oczy zaczęły działać jak pociski reagujące na temperaturę. 

Niech to szlag. Zauważyłem coś. Czy to Babeczka?
 

Na chwilę widok zasłoniło mi drzewo, ale potem znów się 

pojawiła, a słońce odbijało się od szerokiej bransoletki na nadgarstku.
 

To ona, któż by inny.

 

Nie zastanawiałem się ani chwili. Z uśmiechem przekręciłem 

czapkę do tyłu i ostro skręciłem w prawo, zajeżdżając jej drogę.
 

Odskoczyła na krawężnik, a jej wielkie oczy wydawały się 

jeszcze większe. Kiedy zacząłem otwierać okno, otworzyła szeroko 
usta.
 

Uśmiechnąłem się bardzo zadowolony, że cało i zdrowo przeżyła 

pierwszy dzień na uczelni.
 

– Avery Morgansten po raz drugi.

 

Obejrzała się, jakby istniała szansa, że mówię do kogoś innego.

 

– Cameron Hamilton… Cześć.

 

Pochyliłem się do przodu i przewiesiłem ramię przez kierownicę.

Wyglądała uroczo, kiedy tak stała i bawiła się bransoletką.
 

– Musimy przestać spotykać się w ten sposób.

 

Zagryzła dolną wargę, jędrną, jak zauważyłem, spuściła wzrok i 

przestępując z nogi na nogę, przyglądała się mojemu tatuażowi.
 

Babeczka była dziwna, śmiało mógłbym tak o niej powiedzieć. 

Nie wiem, może to dlatego, że mam młodszą siostrę, ale czułem palącą 
potrzebę sprawienia, żeby poczuła się dobrze. Choć zakrawało to na z 
góry przegraną walkę.
 

– Ty na mnie wpadasz, potem ja niemal cię przejeżdżam… – 

wyliczyłem. – Tak jakby wisiała nad nami katastrofa.
 

Cisza.

 

Jeszcze jedna próba.

 

– Dokąd idziesz?

 

– Do samochodu – powiedziała, czyli nie straciła głosu. – 

Kończy mi się bilet z parkometru. – Przestąpiła z nogi na nogę. – Pójdę
już…
 

– Wsiadaj, skarbie, podrzucę cię.

 

Popatrzyła, jakbym był porywaczem, zapraszającym dziecko na 

przejażdżkę.
 

– Nie, nie trzeba. Już prawie jestem na miejscu.

 

– Nie ma sprawy! – Jeszcze żadna dziewczyna nie była tak 

oporna na proste uprzejmości. – Przynajmniej tak zadość ci uczynię za 
to, że prawie cię przejechałem.
 

– Dziękuję, ale…

 

– Ej, Cam! – Jezus, znikąd pojawił się Kevin i minął Avery. – Co 

robisz, stary?
 

Wpatrywałem się w Babeczkę i powstrzymywałem się przed 

przejechaniem go, żeby się go pozbyć.
 

– Nic, Kevin, staram się pogadać.

 

Avery podniosła rękę, zamachała palcami i minęła Kevina i moje 

auto. Patrzyłem za nią, a Kevin nawijał o czymś, co miałem totalnie 
gdzieś.
 

– Cholera – mruknąłem i opadłem na siedzenie.

 

Znów mi uciekła.

 

A ja miałem niezrozumiały odruch, żeby ją gonić.

 

 Rozdział 2

 

Sytuacja na naszych imprezach robiła się poważna w momencie, 

kiedy Ollie wyjmował z terrarium Rafaela. Robił to za każdym razem 
jak porąbany. Stałem pośrodku salonu, patrzyłem na niego i kręciłem 
głową.
 

– Dlaczego? – spytał Jase, stukając w szyjkę butelki z piwem.

 

Zaśmiałem się.

 

– Gdybym wiedział, umiałbym go powstrzymać.

 

– Moim zdaniem to urocze – odezwał się miękki, kobiecy głos.

 

Jase i ja odwróciliśmy się w stronę kanapy. Nikt inny nie siadał 

tak jak Stephanie Keith. Jedną z długich, opalonych nóg przewieszała 
przez drugą, pozując na wcielenie skromności. Ale jej dżinsowa 
spódniczka była równie skromna jak Ollie po wyjściu spod prysznica. 
Gdybym przesunął głowę odrobinkę w prawo i lekko opuścił, tak jak 
jakieś trzy minuty temu, widziałbym jej zaokrąglający się pośladek.
 

Steph lubiła stringi.

 

Albo lubiła w ogóle nie mieć bielizny, zależnie od nastroju. A 

wydawało mi się, że dziś może być w odpowiednim. Nachyliła się 
lekko i skrzyżowała szczupłe ramiona pod piersiami, odsłaniając 
każdemu, kto zechciałby patrzeć – a szybki rzut oka wystarczył, żeby 
stwierdzić, że Jase chciał – doskonały widok na jej cycki. A cycki miała
bardzo fajne. Kilka razy widziałem je z bardzo bliska. Jej błękitne oczy
obiecywały happy end, a wpatrzone były we mnie.
 

O dziwo w moich szortach nic się nie obudziło do życia. Co za 

ujma dla takich cycków.
 

Połowa bractwa, do którego należał Jase, oddałaby lewe jądro za 

bycie obiektem zainteresowania Stephanie. Był czas, kiedy ja chciałem 
oddać prawe. Wtedy jeszcze nie ogarniałem, kto jest kto. To było wieki 
temu – tak mi się przynajmniej wydawało – kiedy myśl o byciu tylko z 
jedną dziewczyną sprawiała, że miałem ochotę odgryźć sobie rękę. A 
teraz?
 

Sam nie wiedziałem, czego chcę. Tak było zresztą już od jakiegoś

czasu i pewnie właśnie dlatego nie wziąłem Steph na ręce, nie 
zaniosłem jej do swojego pokoju i nie zacząłem zdejmować spodni.
 

Była dobrą dziewczyną, ale już dawno minął czas, kiedy 

wydawała mi się warta prawego jądra.

 

Przeniosłem wzrok na Olliego, który tańczył przed telewizorem, 

wymachując w powietrzu miotającym się Rafaelem. Łyknąłem piwa.
 

– On molestuje mojego żółwia!

 

Steph roześmiała się i wstała.

 

– Chyba nie. – Oplotła moją rękę i oparła mi brodę na ramieniu. 

Czarne jak smoła włosy musnęły nagą skórę mojej piersi. – Ale ja nie 
miałabym nic przeciwko małemu molestowaniu.
 

Mimo głośnej muzyki usłyszałem minutnik. Delikatnie 

wyzwoliłem się z jej objęć i spojrzałem na Jase’a. W jego uśmiechu nie
było współczucia. Drań.
 

– Zaraz wracam.

 

Utorowałem sobie drogę wśród chłopaków i wpadłem do kuchni, 

zanim Steph zdołała odpowiedzieć. Nie będzie bardzo tęsknić. 
Postawiłbym dziesięć dolarów, że zanim wrócę, będzie już zajęta 
Jase’em albo kimś innym.
 

Odstawiłem piwo na blat, otworzyłem drzwiczki piekarnika i 

wciągnąłem głęboko do płuc zapach świeżo upieczonych ciasteczek z 
czekoladą. I to nie z torebki! Najczystsza praca u podstaw!
 

Będą obłędne.

 

Odstawiłem blachę, zamknąłem piekarnik i złapałem ciasteczko. 

Było gorące, a kiedy rosło, wciągnęło do środka kawałki czekolady, 
które mieszały się tam z orzechami. Przełamałem ciastko i wrzuciłem 
połowę do ust.
 

– Kurwa – jęknąłem.

 

Parzyło jak jasna cholera, ale było warto. Spłukałem gardło 

piwem i wyszedłem z kuchni akurat, żeby zobaczyć Olliego, który 
zmierzał do drzwi wejściowych. Z Rafaelem.
 

– Chyba sobie robisz jaja! – Odstawiłem piwo.

 

– Zwracam ci wolność, zielony przyjacielu – zaćwierkał Ollie i 

pocałował Rafaela w skorupę. – Idź, szalej!
 

– Przynieś tu Rafaela! – wrzasnąłem, a potem zacząłem się śmiać

z godnego pijanego karateki kopniaka, którym Ollie otworzył drzwi. – 
Ty debilu!
 

Ollie postawił Rafaela na podłodze i lekko popukał w skorupę.

 

– Odejdź w pokoju.

 

Złapałem go za rękę, obróciłem w miejscu i wepchnąłem do 

mieszkania. Roześmiany Ollie złapał jakąś koleżankę Steph i 

przewiesił ją sobie przez ramię. Rozległy się chichoty.
 

Podniosłem żółwia.

 

– Wybacz, Rafael. Moi kumple to totalnie popieprzone… – 

Poczułem na karku dziwne mrowienie. Spojrzałem w lewo, a potem w 
prawo i zobaczyłem Avery, która stała w progu mieszkania. Brązowe 
oczy znów miała szeroko otwarte. – …dupki. – Zamrugałem. – Co 
do…
 

Nie wypiłem tyle, żeby mieć halucynacje, ale nie mogłem 

ogarnąć, jakim cudem Babeczka stoi na korytarzu w moim bloku. 
Ilekroć bywałem tu latem, tamto mieszkanie było puste, ale widocznie 
ktoś się wprowadził.
 

Biorąc pod uwagę jej strój, musiała być z tym kimś bardzo 

zaprzyjaźniona. Miała krótkie spodenki, sięgające zaledwie do uda, 
więc zawiesiłem wzrok na jej nogach. Długie, niezbyt chude i pięknie 
wyrzeźbione. Kto by pomyślał, że Babeczka ma takie wyposażenie? 
Krew spłynęła mi w kierunku pachwin. Bluzka z długimi rękawami 
zakrywała wszystko, ale była cienka.
 

Naprawdę cienka.

 

Jej piersi wzbierały pod materiałem, pełniejsze niż kiedy 

przyciskała je do mnie rano. A brodawki…
 

Zarumieniła się na kilka odcieni różu.

 

– No hej…

 

Zamrugałem, a kiedy nie rozmazały się jak miraż ani ona, ani 

moja erekcja, doszedłem do wniosku, że jest tu naprawdę.
 

– Avery Morgansten? Ustanawiamy nową tradycję.

 

– Tak. Na to wygląda.

 

– Mieszkasz tu czy przyszłaś do kogoś? – Rafael zaczął się 

wyrywać.
 

Odchrząknęła i przyjrzała się żółwiowi.

 

– Mieszkam…

 

– Bez jaj! – No nie wierzę! Obszedłem barierkę schodów i 

zbliżyłem się do jej drzwi. Nie uszło mojej uwagi, że patrzyła na 
kaloryfer na moim brzuchu. Podobało mi się to. Mojemu fiutowi też. – 
Naprawdę tu mieszkasz?
 

– Tak. Naprawdę tu mieszkam.

 

– To… Nie wiedziałem! – Roześmiałem się, ale wyszło 

głupkowato – To niemożliwe!

 

– Czemu? – Zdziwiła się i między jej delikatnymi brwiami 

pojawiła się zmarszczka.
 

– Bo ja też tu mieszkam.

 

Otworzyła usta.

 

– Żartujesz sobie, tak?

 

– Nie. Mieszkam tu już… Zaraz, już parę lat. Ze współlokatorem.

Z tym debilem, który wystawił Rafaela.
 

– Hej! – wrzasnął Ollie. – Mam imię! Brzmi: Señor Debilos!

 

Roześmiałem się.

 

– Wprowadziłaś się w weekend?

 

Pokiwała głową.

 

– No tak. Ja byłem w domu odwiedzić rodzinę. – Przycisnąłem 

Rafaela do piersi, zanim wsunął się do skorupy. – A niech to…
 

Podniosła głowę, żeby na mnie popatrzeć. Przez chwilę patrzyła 

mi w oczy smutnym wzrokiem, a potem przeniosła się na Rafaela. Jej 
oczy… coś mi przypominały.
 

– Czy to… twój żółw?

 

– Tak. – Podniosłem go wyżej. – Rafael, poznaj Avery.

 

Zagryzła dolną wargę i pomachała Rafaelowi, a ja się 

uśmiechnąłem. Punkt dla Babeczki.
 

– Bardzo ciekawe stworzenie.

 

– Bardzo ciekawe spodenki. Co przedstawiają? – Jeszcze raz 

przyjrzałem się jej nogom. – Kawałki pizzy?
 

– Rożki do lodów.

 

– Aha! Super! – Niespiesznie podniosłem wzrok. – Bardzo mi się

podobają.
 

W końcu wypuściła ze stalowego uścisku drzwi i skrzyżowała 

ramiona na piersi. Zmrużyła oczy, kiedy się uśmiechnąłem.
 

– Dzięki. To wiele dla mnie znaczy.

 

– No ja myślę! Zostały przeze mnie zaaprobowane! – Patrzyłem, 

jak rumieniec rozlewa jej się po policzkach. – Muszę zanieść Rafaela 
do terrarium, zanim nasika mi na rękę. Czasem mu się to zdarza i 
wtedy jest masakra.
 

Uśmiechnęła się lekko.

 

– Wyobrażam sobie.

 

Babeczka się uśmiechnęła?! Chyba pierwszy raz. Zastanawiałem 

się, jak wygląda, kiedy się uśmiecha naprawdę.

 

– A w ogóle, to wpadnij do mnie! Chłopaki mieli już iść, ale na 

pewno zostaną dłużej. Poznasz wszystkich. – Pochyliłem się i dodałem 
ciszej: – Nie są co prawda tak fajni jak ja, ale dają radę.
 

Spojrzała mi przez ramię. Widziałem na jej twarzy wahanie. No 

dalej, Babeczko, zgódź się i chodź! Pokręciła głową.
 

– Dzięki, ale właśnie szłam do łóżka.

 

Byłem tak rozczarowany, że aż zapiekła mnie skóra.

 

– Tak wcześnie?

 

– Jest już chyba po północy?

 

Uśmiechnąłem się.

 

– Czyli wcześnie.

 

– Może dla ciebie.

 

– Na pewno? – Postanowiłem wytoczyć ciężkie argumenty. – 

Mam ciasteczka.
 

– Ciasteczka? – Uniosła brwi.

 

– Tak! Osobiście piekłem! Jestem zajebistym cukiernikiem.

 

– Upiekłeś ciasteczka?

 

Mówiła to tak, jakby się właśnie dowiedziała, że zajmuję się 

produkcją bomb.
 

– Dużo rzeczy piekę i jestem pewien, że marzysz, żeby się 

dowiedzieć co. Dzisiaj mam czekoladowe ciasteczka z orzechami. 
Prawdę mówiąc, są obłędnie cudowne.
 

Jej usta znów zadrżały.

 

– Brzmi kusząco, ale muszę odmówić.

 

– Może innym razem?

 

– Może. – Cofnęła się i sięgnęła do klamki. – Miło było cię znów

widzieć, Cameronie.
 

– Cam – poprawiłem ją. – Poza tym zwróć uwagę, że tym razem 

nie wpadliśmy na siebie. Chyba zmienia się schemat.
 

– Byłoby dobrze. – Wciągnęła głęboko powietrze. – Wracaj do 

siebie, zanim Rafael zleje ci się na rękę.
 

– I tak byłoby warto – odparłem.

 

Zmarszczyła brwi.

 

– Czemu?

 

Nie zamierzałem się tłumaczyć.

 

– Gdybyś zmieniła zdanie, jeszcze przez jakiś czas nie 

zamierzam się kłaść.

 

– Raczej nie zmienię. Dobranoc.

 

Auć. Nie wierzę. Babeczka dała mi kosza! Z jakiegoś powodu się

uśmiechnąłem. Może dlatego, że nie mogłem sobie przypomnieć, kiedy
ostatnio dziewczyna mnie odprawiła.
 

– Widzimy się jutro?

 

– Jutro?

 

– Na astronomii. Czy znowu zamierzasz uciec?

 

– Nie – westchnęła. – Będę.

 

– Super. – Zmusiłem się, żeby wejść do mieszkania, bo coś 

czułem, że mógłbym tak stać jeszcze godzinę, żeby się z nią 
przekomarzać. – Dobranoc, Avery.
 

Babeczka zniknęła za drzwiami tak szybko, jakby jej groziło, że 

Rafael nasika jej na głowę. Zaśmiałem się, kiedy usłyszałem 
przekręcanie zamka. Nie wiem, jak długo tam stałem, gapiąc się na 
zamknięte drzwi, z Rafaelem przebierającym łapkami.
 

– Co robisz?

 

Odwróciłem się na dźwięk głosu Steph. Stała w drzwiach, 

opierała głowę o framugę, uśmiechała się i wyglądała jak ucieleśnienie 
ochoty. W przeciwieństwie do dziewczyny, która zniknęła za drzwiami.
 

– Nie wiem – powiedziałem i wycofałem się do mieszkania. 

Naprawdę nie miałem bladego pojęcia.
 

 Rozdział 3

 

Nigdy nie byłem rannym ptaszkiem, ale dzisiaj zerwałem się o 

świcie, po zaledwie kilku godzinach snu. Ollie wciąż leżał 
nieprzytomny z twarzą w kanapie i jedną ręką na podłodze. 
Ugotowałem sobie cztery jajka, zjadłem i złapałem ciasteczka na drogę.
 

Ollie nawet nie drgnął, gdy trzasnąłem za sobą drzwiami.

 

Przyjechałem na uniwerek pierwszy raz w życiu tak wcześnie i 

skierowałem się do budynku Roberta Byrda. Zaraz po wejściu do sali 
astronomicznej zacząłem ją przeczesywać wzrokiem.
 

Gdybym był Babeczką, gdzie bym usiadł? Pewnie gdzieś na 

końcu.
 

Wypatrzyłem jej charakterystycznie schyloną głowę. W mrocznej

sali jej włosy nie były tak rude jak w słońcu. Nie mam pojęcia, czemu 
zwróciłem na to uwagę. A tym bardziej dlaczego ruszyłem prosto do 
niej.
 

W podstawówce zabujałem się w lasce z mojej klasy. Była 

podobna do Babeczki: drobna, cicha i nerwowa, jak jeden z tych 
małych piesków, które zawsze się trzęsą. Ale jak już się uśmiechała, to 
zza chmur wychodziło słońce. Nigdy nie zwróciła na mnie uwagi, ale ja
jak debil codziennie wyczekiwałem spotkania z nią. W liceum okazało 
się, że woli dziewczyny, co być może wyjaśniało, dlaczego kompletnie 
nie była mną zainteresowana.
 

Przesunąłem dłonią po pasku torby. To byłaby cholerna szkoda, 

gdyby tak samo okazało się z Babeczką.
 

Podszedłem do Avery, która nie miała pojęcia, że w ogóle tam 

jestem. Skuliła ramiona i bawiła się bransoletką zasłaniającą lewy 
nadgarstek. Patrzyła prosto przed siebie i widziałem, że chociaż jest 
obecna ciałem, na pewno nie ma jej w tym pomieszczeniu.
 

Czy Babeczka bywała wyluzowana? Nie wydawało mi się.

 

Z przodu siedziało kilka znajomych mi osób. I tam powinienem 

iść. Ale ruszyłem do niej. Wciąż mnie nie widziała.
 

– Dzień dobry, skarbie. – Postanowiłem na razie nie siadać.

 

Babeczka podskoczyła jak spanikowany kot i obróciła się. 

Otworzyła usta i spojrzała na mnie. Nic nie powiedziała, kiedy 
opadłem na krzesło obok niej.
 

– Wyglądasz na trochę przeczołganą – poinformowałem.

 

Zasznurowała usta.

 

– Dzięki.

 

– Nie ma za co! Miło cię tym razem widzieć na zajęciach. – 

Zsunąłem się w dół i rozłożyłem nogi na krześle przede mną. – Ale 
trochę mi brakuje tego wpadania na siebie. To było całkiem 
emocjonujące.
 

– Mnie nie brakuje. – Zaczęła grzebać w torbie, a potem wyjęła z

niej dziewiczy notatnik. Nawet nie mogłem sobie przypomnieć, kiedy 
ostatnio kupiłem nowy zeszyt na zajęcia. Byłem wyznawcą recyklingu 
starych. – Strasznie to było krępujące.
 

– No co ty!

 

– Łatwo ci mówić. To nie ty się na mnie rzuciłeś, tylko ja na 

ciebie.
 

Otworzyłem usta i zacząłem się śmiać, ale potem mój mózg 

przyswoił słowo „rzucać” i musiałem trochę rozchylić uda, żeby 
zrobiło mi się wygodnie. Mógłbym to skomentować na tyle 
sposobów… Wszystkie miałem na końcu języka, a niektóre 
przyprawiłyby o rumieniec nawet striptizerkę, ale jeden rzut oka na 
Babeczkę wystarczył, żeby stwierdzić, że to nie jest dobry pomysł.
 

Była czerwona jak okładka zeszytu, w który desperacko się 

wpatrywała. Ta laska… Cholera, była dziwna, ale fascynująco dziwna. 
Zastanawiałem się, czy w liceum miała nauczanie domowe.
 

Chociaż ta jej dziwaczność była urocza i zabawna, szukałem 

neutralnego tematu, który mógłbym poruszyć.
 

– Rafael ma się świetnie, gdybyś pytała.

 

Na jej ślicznych ustach pojawił się uśmieszek.

 

– Miło to słyszeć. Nasikał ci na rękę?

 

– Nie, ale było blisko. Mam coś dla ciebie.

 

– Żółwie siki?

 

Roześmiałem się, zdziwiony błyskawiczną ripostą, i sięgnąłem 

do torby po sylabus, a przy okazji przypomniałem sobie o ciasteczkach.
 

– Przykro mi, ale muszę cię rozczarować. To sylabus. Wiem, 

wiem! Ekscytujące jak jasna cholera, ale nie było cię na zajęciach w 
poniedziałek, a pewnie ci się przyda, więc wziąłem dla ciebie od 
profesora.
 

– Dziękuję! Bardzo miło, że pomyślałeś.

 

– No to się przygotuj. W tym tygodniu myślę jak szalony. Mam 

dla ciebie coś jeszcze.
 

Zaczęła gryźć końcówkę długopisu, a ja wyciągnąłem serwetkę.

 

– Ciasteczko dla ciebie. Ciasteczko dla mnie.

 

Wyjęła długopis z ust i pokręciła głową.

 

– Nie musiałeś tego robić.

 

Jezu, jakbym jej dał pierścionek!

 

– Skarbie, to tylko ciastko!

 

Znów pokręciła głową i patrzyła na mnie badawczo. Nie wiem, 

jakbym ją częstował heroiną. Westchnąłem, zawinąłem jedno 
ciasteczko w serwetkę i po prostu położyłem jej na zeszycie.
 

– Wiem, że nie powinno się brać cukierków od obcych, ale to 

ciasteczko, a nie cukierek, a technicznie rzecz biorąc, ja nie jestem 
obcy.
 

Gapiła się.

 

Ja też patrzyłem na nią spod opuszczonych rzęs. Ugryzłem 

kawałek ciasteczka i zamknąłem oczy. Odchyliłem głowę, kiedy moje 
kubki smakowe zaczęły odbierać posmak orzechów. Jęknąłem, 
doskonale wiedząc, co robię. Moje ciasteczka były naprawdę cholernie 
dobre, więc te jęki nie były przesadą.
 

– Naprawdę aż takie dobre?

 

– Nooo! O to chodzi! Mówiłem ci wczoraj. Ale lepsze byłyby z 

mlekiem. – Wziąłem kolejnego gryza. – Mleko…
 

Zapadła cisza, więc otworzyłem jedno oko i siłą stłumiłem 

uśmiech. Patrzyła na mnie z lekko rozchylonymi ustami.
 

– To przez połączenie czekolady i orzechów. Jak je wymieszasz, 

są w ustach jak wybuch seksu. No, tyle że nie robią takiego bałaganu. 
Jedyne, co mogłoby być lepsze, to pokruszone na maluteńkie 
kawałeczki ciasteczka Reese’s Cups. Wrzucasz te szatany do ciepłego 
ciasta… No nie, musisz spróbować. Weź kawałek.
 

Spojrzała na ciasteczko, leżące na jej kolanie i powoli wypuściła 

powietrze. Podniosła je i kawałek odgryzła.
 

Nie mogłem oderwać od niej wzroku.

 

– Dobre, co nie?

 

Pokiwała głową.

 

– W domu mam jeszcze tonę. Tak tylko mówię.

 

Moje oczy były do niej jakby przyspawane. Kto by pomyślał, że 

patrzenie na dziewczynę, która je ciastko, może być tak interesujące. 

Kiedy zaczęła wycierać smukłe palce, ruszyłem bez namysłu.
 

Ciepło z kolana, którym się o nią otarłem, powędrowało w górę 

mojej nogi. Obróciłem się na krześle i wyciągnąłem rękę, żeby jej 
zabrać serwetkę…
 

– Okruch – powiedziałem.

 

– Co?

 

Otarłem kciukiem jej dolną wargę. Jakiś promień nie wiem czego

przemknął przez moje ramię i dotarł prosto do fiuta. Zamarła, 
gwałtownie wciągnęła powietrze i szerzej otworzyła oczy. Trzymałem 
rękę na jej ustach dłużej, niż było trzeba, ale krócej niż miałem ochotę. 
Czułem pod palcem miękką skórę wargi, a pod dłonią gładki 
podbródek. Zmusiłem się do cofnięcia ręki.
 

– No już – uśmiechnąłem się.

 

Była poruszona. Nie niezadowolona, ale wytrącona z równowagi.

Próbowałem znaleźć w sobie ślad poczucia winy za to, że jej 
dotknąłem, ale nie mogłem. Sam nie wiem, jak to o mnie świadczyło.
 

Potem do sali wszedł profesor Drage. Wyjątkowo oryginalny 

gość. Miał na sobie strój z zielonego poliestru. Kiedy pierwszy raz 
chodziłem na jego zajęcia, nosił się na pomarańczowo. Vansów w 
kratkę i muchy pod szyją nie zmieniał od lat.
 

Usiadłem wygodniej i spojrzałem na Babeczkę. Jej mina była 

bezcenna. Zachichotałem.
 

– Profesor Drage jest… specyficzny.

 

– Właśnie widzę… – mruknęła.

 

Zaczął się wykład. Nie wiem w sumie o czym. Prawdę mówiąc, 

nie słuchałem.
 

Większość z tych rzeczy wiedziałem wcześniej, a słuchanie tego 

szajsu po raz drugi przypominało mi o pierwszym roku, a na to nie 
miałem ochoty.
 

Jeden wieczór kompletnie spieprzył ścieżkę, po której szedłem.

 

Żeby przestać o tym myśleć, zacząłem rysować. Nawet nie wiem 

kiedy, naszkicowałem Yeti. Zajęcia toczyły się w typowym dla Drage’a
stylu.
 

Zaczął rozdawać mapki nieba.

 

– Wiem, że dzisiaj dopiero środa, ale już teraz zadam pierwszą 

pracę domową na weekend. W sobotę niebo ma być czyste jak 
niemowlęcy tyłek.

 

– Czyste jak niemowlęcy tyłek?! – powtórzyłem pod nosem.

 

Zaśmiałem się.

 

– Proszę, żebyście znaleźli na niebie Koronę Północną. Na 

niebie, prawdziwym i oddanym bogom nocnym niebie – doprecyzował.
– Nie będziecie potrzebowali teleskopu. Użyjcie oczu, okularów, 
soczewek czy co tam macie. Będzie widoczna w piątek albo w sobotę 
w nocy, ale w piątek może być mgliście, więc rozważnie wybierzcie 
termin.
 

– Chwileczkę – odezwał się ktoś z pierwszego rzędu. – Jak się 

korzysta z tej mapy?
 

Podałem Babeczce mapę i papier w kratkę.

 

Profesor Drage zatrzymał się przed audytorium i popatrzył na 

tego kogoś wzrokiem, który pytał, jak bardzo trzeba być głupim, by nie
wiedzieć.
 

– Trzeba na nią popatrzeć.

 

Student parsknął.

 

– To rozumiem, ale czy mamy ją trzymać na tle nieba, czy jak?

 

– Jasne. Można i tak. Możecie też przeanalizować poszczególne 

konstelacje, przyjrzeć im się na mapie, a potem użyć oczu, żeby je 
wypatrzyć na niebie. – Profesor zamilkł. – Albo spytajcie Google’a. W 
każdym razie chodzi o to, żebyście oswoili się z patrzeniem w 
gwiazdy… – Wyłączyłem się w połowie monologu i zaktywizowałem 
się dopiero na koniec. – Wspólnie z partnerem wybierzcie termin. Na 
wypełnione karty będę czekał w poniedziałek. Na dziś to wszystko. 
Powodzenia i niech moc wszechświata będzie z wami.
 

– Z partnerem? – Avery desperacko rozejrzała się po sali. – Kiedy

wybieraliśmy partnerów?
 

– W poniedziałek – wyjaśniłem i wrzuciłem zeszyt do torby. – 

Nie było cię wtedy.
 

Babeczka wyglądała, jakby miała za chwilę zemdleć i paść 

twarzą na biurko.
 

– Avery?

 

Wzięła kilka głębokich wdechów, jakby walczyła z atakiem 

paniki. Uniosłem brew.
 

– Avery…

 

Wpatrywała się w drzwi, za którymi zniknął Drage, i tak mocno 

ściskała w palcach zeszyt, że aż pobielały jej kostki.

 

– Avery!

 

– Co? – rzuciła i spojrzała na mnie.

 

– Jesteśmy partnerami.

 

Między jej brwiami pojawiła się głęboka bruzda.

 

– Co?

 

– Je-ste-śmy par-tne-ra-mi. – Westchnąłem. – Wygląda na to, że 

Drage kazał dobrać się w pary na samym początku poniedziałkowych 
zajęć. Kiedy wszedłem spóźniony, powiedział, że muszę się połączyć z 
tym, kto dołączy w środę, bo inaczej w ogóle nie będę miał partnera. A 
ponieważ nie chcę nie mieć partnera, to ty i ja jesteśmy partnerami.
 

Gapiła się na mnie, jakbym mówił po łacinie.

 

– A można to robić samemu?

 

– Tak, ale komu by się chciało gapić po nocy w niebo i do tego 

samemu? – Wstałem, zarzuciłem torbę na ramię i zacząłem iść wzdłuż 
naszego rzędu. – Poza tym znam genialne miejsce, gdzie możemy 
odrobić to zadanie. Tylko musi to być sobota, bo na piątek mam plany.
 

Głupie, wkurzające plany.

 

– Zaczekaj. – Ruszyła za mną. – Ja mogę.

 

– Możesz tylko w piątek? – Chwileczkę, co ona może robić w 

sobotę?! Nie mogłem odpuścić piątku, ale może… – Może uda mi 
się…
 

– Nie. Nie mam planów na sobotę, ale mogę wykonać to zadanie 

bez partnera. Mogę to zrobić sama.
 

Stanąłem jak wryty w drzwiach, bo nie byłem pewien, czy dobrze

ją słyszałem.
 

– Ale czemu miałabyś chcieć odrabiać prace domowe, a zdaje mi 

się, że będzie ich dużo, sama?!
 

Cofnęła się o krok.

 

– Nie mówię, że chcę. Ale nie musisz być moim partnerem. W 

tym sensie, że nie jesteś do niczego zobowiązany.
 

– W ogóle cię nie rozumiem. – Szczerze, bez jaj, kompletnie nie 

obczajałem, o co jej chodzi.
 

– Mówię, że… – Zamilkła i znów zmarszczyła brwi. – Dlaczego 

jesteś dla mnie taki miły?
 

Otworzyłem usta, jakbym chciał zapytać: Ale o co chodzi?

 

– Pytasz serio?

 

Spuściła wzrok.

 

– Tak.

 

Patrzyłem na nią przez chwilę i czekałem, aż powie, że 

żartowała, ale tego nie zrobiła. Nagle poczułem, że żołądek ściska mi 
się w supeł. Nagle wszystko stało się boleśnie oczywiste. I mówiąc 
boleśnie, mam na myśli, że bolało. Babeczka była nie tylko dziwna. 
Ona chyba po prostu nie miała przyjaciół. Nie wiem, dlaczego to tak na
mnie zadziałało. Nie powinno. Prawie jej nie znałem, a podtrzymanie 
rozmowy z nią plasowało się na podobnym poziomie trudności, co 
rozbrojenie bomby zębami, ale z jakiegoś powodu się przejąłem.
 

Syndrom obrońcy uciśnionych znów się odezwał.

 

Wziąłem głęboki wdech.

 

– No dobrze. Chyba dlatego, że jestem miłym kolesiem. A ty 

jesteś… bardzo nowa. W poniedziałek wydawałaś się trochę zbita z 
tropu, potem uciekłaś, nie przyszłaś na zajęcia, więc…
 

– Nie chcę litości. – Ostro wciągnęła powietrze.

 

Aż się skrzywiłem na to podejrzenie.

 

– Nie lituję się nad tobą, Avery. Mówię tylko, że w poniedziałek 

wydawałaś się nie w sosie, a ja pomyślałem, że możemy zostać 
partnerami. – Widziałem po jej minie, że wątpi. – Widzę, że mi nie 
wierzysz. Może to z powodu ciasteczka? Nie chciałaś moich 
ciasteczek, kiedy wczoraj ci proponowałem, a ja tak naprawdę 
zamierzałem zjeść obydwa, ale gdy siedziałaś tutaj taka zmęczona i 
smutna, pomyślałem, że może potrzebujesz ciasteczka bardziej niż ja.
 

Sam nie wiedziałem, czy mówię prawdę. Bardzo możliwe, że 

wziąłem dwa ciasteczka, na wypadek gdyby się pojawiła. Ale nie 
wiem, może doszukiwałem się Bóg wie czego.
 

Patrzyła na mnie jak na jakieś dziwo. Jezu, naprawdę nie byłem 

aż tak skomplikowany.
 

– I do tego jesteś ładna – dodałem.

 

Zamrugała.

 

– Co?!

 

Nie udało mi się stłumić rozbawienia. Odwróciłem się i 

otworzyłem drzwi, popychając ją lekko na korytarz.
 

– Tylko nie mów, że nie wiedziałaś. Jeśli tak, stracę wiarę w 

gatunek ludzki. Chyba nie chcesz mieć tego na sumieniu?
 

– Wiem, że jestem ładna. Znaczy… Boże, nie to miałam na 

myśli. – Zamilkła i jęknęła żałośnie. – Chodzi mi o to, że wiem, że nie 

jestem brzydka.
 

– To dobrze. Czyli wszystko sobie wyjaśniliśmy. – Pociągnąłem 

ją za torbę, żeby skierowała się w stronę schodów. – Uważaj na drzwi. 
Mogą być zdradzieckie.
 

– A co ma z całą resztą wspólnego to, że jestem ładna?

 

– Spytałaś, czemu jestem dla ciebie miły. A jak widać, obydwoje 

czerpiemy z tego korzyści.
 

Zatrzymała się za moimi plecami.

 

– Jesteś dla mnie miły, bo uważasz, że jestem ładna?

 

– I dlatego, że masz brązowe oczy. Jestem totalnie bezbronny 

wobec wielkich brązowych oczu – roześmiałem się. – Płytki ze mnie 
gość. Więc to, że jesteś ładna, budzi we mnie miłego gościa. Sprawia, 
że mam ochotę częstować cię moimi ciasteczkami.
 

– Więc gdybym była brzydka, nie byłbyś dla mnie miły?

 

Obróciłem się i stanąłem twarzą do niej.

 

– Byłbym dla ciebie miły nawet, gdybyś była brzydka.

 

– To dobrze.

 

Pochyliłem głowę tak, że nasze wargi były już blisko siebie.

 

– Ale nie dawałbym ci ciasteczek.

 

Skrzyżowała ramiona.

 

– Zaczynam myśleć, że „ciasteczko” to słowo oznaczające 

zupełnie coś innego.
 

– Możliwe. – Robiąc krok w dół, znów pociągnąłem ją za torbę. 

– Ale pomyśl.
 

– Jeśli „ciasteczko” to kod, to cokolwiek miałoby oznaczać, było 

w twoich ustach, skarbie.
 

Najpierw chwilę się na mnie gapiła, a potem zaczęła się śmiać. 

Brzmiało to niepewnie, śmiech był zachrypnięty, jakby rzadko się 
śmiała, co sprawiło, że ten dziwny supeł w mojej piersi zaczął na nowo 
doskwierać.
 

– Jesteś naprawdę…

 

– Niesamowity? Fantastyczny? – Chciałem znów usłyszeć jej 

śmiech. – Rozkoszny?
 

– Chciałam powiedzieć „dziwny”.

 

– Aha. Gdybym miał uczucia, mogłoby mnie to zaboleć.

 

Uśmiechnęła się szeroko, co oznaczało, że jesteśmy blisko 

śmiechu.

 

– Czyli to dobrze, że ich nie masz, co?

 

– Chyba tak. – Zeskoczyłem na półpiętro. – A ty się lepiej 

pospiesz, jeśli nie chcesz się spóźnić na następne zajęcia.
 

To ja zacząłem się śmiać, kiedy szeroko otworzyła oczy i rzuciła 

się w dół schodów, aż musiałem odskoczyć, żeby znów mnie nie 
staranowała.
 

– Gdybyś w takim tempie rzucała się na moje ciasteczka, byłbym

naprawdę szczęśliwym facetem.
 

– Zamknij się!

 

– Hej! – Stanąłem na najwyższym schodku. – A nie chcesz 

wiedzieć, co się kryje pod hasłem „ciasteczko”?
 

– Nie! Rany boskie, w życiu!

 

Odrzuciłem głowę do tyłu i śmiałem się, aż ostatnie pasma jej 

miedzianych włosów zniknęły za zakrętem. Nie wiem, co takiego było 
w Avery Morgansten, ale była lepsza niż ta cicha dziewczyna z mojej 
podstawówki, która potem zaczęła się interesować innymi laskami.
 

Znacznie lepsza.

 

 Rozdział 4

 

Bywały w moim życiu takie chwile, kiedy nie miałem pojęcia, 

jak się znalazłem w miejscu, w którym byłem. Jak to się stało, że 
wpakowałem się w coś takiego?
 

Steph, w jednej ze swoich spódniczek, które ledwie zakrywały jej

tyłek, przesunęła ręką po moim ramieniu. Coś powiedziała, szeptała mi 
do ucha, ale nie zwracałem uwagi.
 

Przeniosłem wzrok z telewizora na jej gumkę do włosów, która 

leżała na naszym stoliku do kawy.
 

Aha, już wiem, jak się zaczęło.

 

Przysłała SMS, że zostawiła u mnie coś „bardzo ważnego”, kiedy

wychodziła z imprezy. Czyli gumkę do włosów. Gdybym wiedział, że o
to chodzi, zawlókłbym dupę do Rite Aid i kupił jej całą paczkę.
 

– Przynieść ci piwo z lodówki? – spytała.

 

Naprawdę była kobietą idealną.

 

– Nie, dzięki.

 

Czułem, że mnie obserwuje, gdy podnosiłem szklankę z wodą, 

żeby się napić. Piwo. Ja. Steph. Puste mieszkanie. Nie najlepsze 
połączenie. A może i dobre, zależnie od poglądu.
 

Przytulała się do mnie i przyciskała mi do ramienia pełne piersi.

 

Starałem się widzieć dobre strony tego stanu, zamiast 

zastanawiać się, jakim cudem kanapa, na której normalnie mogłem się 
cały wyciągnąć, zaczęła się wydawać za mała.
 

– Przechodzisz na jasną stronę czy coś? – spytała, nie odrywając 

wzroku od telewizora. Przesuwała paznokciami po moim ramieniu. 
Oglądałem powtórkę boksu i szczerze wątpiłem, żeby ją to 
interesowało. – Rzuciłeś alkohol?
 

Roześmiałem się pod nosem.

 

– Co ty. Po prostu nie jestem w nastroju.

 

– Aha. – Przesunęła dłoń z mojego przedramienia na pierś. – A na

co masz nastrój?
 

Pytanie otwierające wiele możliwości, więc nic nie 

odpowiedziałem, tylko patrzyłem, jak rękawica ląduje na szczęce 
zawodnika. Steph zinterpretowała to milczenie, tak jak chciała, i 
zsunęła rękę na mój nagi brzuch. Krew popłynęła w kierunku 
wskazywanym przez opuszki jej palców, znajdujące się teraz pod moim

pępkiem i jadące do gumki spodenek.
 

Moje ciało było pozytywnie nastawione do tego, co miało się 

wydarzyć, nabrzmiewało i twardniało, rwało się na spotkanie jej 
palców. A dobrze je znało, dokładnie pamiętało, jakie są zręczne. Ale 
moja głowa grała w zupełnie innej drużynie.
 

Odchyliłem głowę na oparcie kanapy i powoli wypuściłem 

powietrze. Nie było absolutnie nic niewłaściwego w tym, co się działo. 
Jej szybkie palce przemknęły nad moją bezwładną ręką i musnęły 
biodro. Mięśnie zareagowały entuzjastycznie. Co innego także.
 

Zamknąłem oczy i oddychałem głęboko. Serce przestało mi bić. 

Myślałem o spotkaniu, czekającym mnie w piątek wieczorem. 
Myślałem o sobocie i gwiazdach, a wtedy zacisnęła dłoń na moim 
fiucie, łapiąc go przez spodenki. Przeszył mnie mknący w górę 
kręgosłupa prąd.
 

Czułem w dole brzucha wzbierającą przyjemność i wiedziałem, 

że jeśli jej pozwolę robić to dalej, będzie przyjemnie. Już było. Zawsze 
było, ale nie umiałbym się odwzajemnić.
 

Jeszcze parę tygodni temu zrobiłbym to z czystej wzajemności. 

Dostajesz – dajesz. Ale teraz mi na tym nie zależało, i to nie było w 
porządku.
 

– Hej! – powiedziałem zachrypniętym głosem i delikatnie 

odsunąłem jej rękę.
 

Jej doskonałe usta utworzyły kształt wyrażający zdumienie.

 

– Co?

 

– Nie mam ochoty. – Podniosłem jej dłoń do ust i pocałowałem, a

dopiero potem złożyłem na jej udzie. Fiut już zmiękł. – W porządku?
 

Widziałem na jej twarzy zaskoczenie, sam zresztą byłem w 

szoku. Naprawdę ją pogoniłem? Na to wyglądało.
 

Na opalonych policzkach pojawił się rumieniec. Spojrzała w 

telewizor, a ja poczułem się jak złamas. Cholera. Przesunąłem się na 
brzeg kanapy i położyłem dłonie na kolanach.
 

– Może jesteś głodna?

 

W milczeniu pokręciła głową.

 

Cholera do kwadratu.

 

– Steph, słuchaj, nie chodzi o ciebie, naprawdę. Po prostu dzisiaj 

jakoś dziwnie się czuję. Dobra?
 

Spojrzała na mnie i powoli pokiwała głową.

 

– W porządku.

 

Odetchnąłem z ulgą. Jak już mówiłem, Steph była fajną 

dziewczyną. Trochę nas już łączyło. Ale teraz było inaczej. Została 
jeszcze przez chwilę, ale potem zaczęła się zbierać. Wstałem, żeby ją 
odprowadzić. W drzwiach się odwróciła, stanęła na palcach i 
pocałowała mnie w policzek.
 

Roześmiałem się.

 

– A to za co?

 

Wzruszyła ramionami, a ja zamknąłem za nami drzwi.

 

– Idziesz na imprezę w bractwie? – spytała.

 

– Nie, mam już plany.

 

Uroczo wydęła usta.

 

– Nie możesz sobie zrobić wolnego w piątek?

 

Wyciągnąłem rękę i pociągnąłem ją za pasmo czarnych włosów.

 

– Wiesz, że nie mogę, skarbie. Może następnym razem.

 

– Dupek. – Ale uśmiechnęła się, trącając mnie biodrem.

 

– Żebyś wiedziała.

 

Podeszliśmy do jej samochodu, a kiedy poślizgnęła się na żwirze,

złapałem ją za rękę, żeby się nie przewróciła.
 

– Nie piłaś dzisiaj? – spytałem, mrużąc oczy. – Tak?

 

Światło księżyca padło na jej twarz, kiedy odrzuciła głowę i 

roześmiała się gardłowo.
 

– A jeśli nie, to co? Zaprosiłbyś mnie na noc?

 

– Wpakowałbym cię do pick-upa i zawiózł do akademika.

 

Wywróciła oczami.

 

– Super…

 

Stanęliśmy za jej sedanem i szybko ją przytuliłem.

 

– Wyślij SMS, jak dojedziesz.

 

Znów się roześmiała i odsunęła się ode mnie.

 

– Serio?

 

Spojrzałem groźnie.

 

– Wiesz, że mówię poważnie. Jest późno. A po świecie chodzi 

mnóstwo świrów. Napisz.
 

– A jak nie napiszę?

 

Zmrużyłem oczy.

 

– Napiszesz.

 

– Dobra, napiszę. – Śmiała się, podchodząc do drzwi kierowcy. – 

Na razie!
 

Cofnąłem się i patrzyłem, jak odjeżdża z parkingu, a potem się 

odwróciłem i zacząłem wracać. W połowie drogi spojrzałem w okno 
Babeczki. Światło się nie paliło i mogłem się założyć, że leży już w 
łóżku. Spała w tej koszulce z długimi rękawami? Czy nago?
 

Wizja jej nagiego ciała i miedzianych włosów rozsypanych 

wokół głowy jak aureola nie dawała mi spokoju.
 

Fiut znów obudził się do życia.

 

– Niech to szlag – wymamrotałem.

 

To będzie długa noc.

 

Czwartek rano został dniem śniadania w iHopie, a w każdym 

razie tak go ogłosił Ollie, który zwlókł się rano z łóżka i wpadł do 
mojego pokoju. Zgarniając z kanapy czapkę, zauważyłem gumkę do 
włosów Steph. Wciąż leżała na stoliku do kawy. Wywróciłem oczami.
 

„Bardzo ważne”. Jasne.

 

Ollie był już za drzwiami, kiedy wychodziłem. Poczułem zapach 

deszczu i zorientowałem się, że nie jest sam.
 

– Avery – powiedział Ollie. – Cam powiedział, jak masz na imię.

 

Zapamiętać: dać Olliemu kopa w jaja.

 

Chwila ciszy. Potem powiedziała:

 

– Jasne. Dokąd idziesz?

 

– Ty debilu, drzwi zostawiłeś otwarte! – Włożyłem czapkę i 

wyjrzałem na schody. Wpadło mi w oko, jak tyłek Avery fajnie 
wygląda w obcisłych niebieskich dżinsach. Bardzo przyjemny widok. –
I co ty w ogóle robisz z moją dziewczyną?
 

Ollie wyszczerzył żeby, ale ja patrzyłem na Babeczkę. Musiała 

się bardzo delikatnie malować albo w ogóle nie miała makijażu, bo jej 
twarz wyglądała… świeżo. Naturalnie. Podobało mi się to. Na moment 
spojrzała mi w oczy, ale zaraz odwróciła wzrok.
 

– Tłumaczyłem jej, dlaczego mam dwa imiona – powiedział 

Ollie.
 

– Co ty powiesz? – Dołączyłem do nich i objąłem ją. Stopa 

zsunęła jej się ze schodka, więc objąłem ją ciaśniej i przycisnąłem do 
swojego boku. Pomyślałem, że jest do mnie doskonale dopasowana. – 
Ej, skarbie, prawie spadłaś!
 

– No i sam widzisz. – Ollie zeskakiwał ze schodów jak żaba. – 

Na twój widok laski padają z nóg.

 

Zaśmiałem się, a potem wolną ręką, nie puszczając Avery, 

przekręciłem czapkę daszkiem do tyłu.
 

– Ma się ten magnetyczny czar, nic nie poradzę.

 

– Może też chodzić o twój zapach – wyszczerzył się Ollie. – 

Dzisiaj rano chyba nie słyszałem prysznica.
 

Zapowietrzyłem się.

 

– Czy ja brzydko pachnę, Avery?

 

– Pachniesz świetnie – odpowiedziała, a potem w jednej 

sekundzie zrobiła się czerwona. – To znaczy: nie pachniesz brzydko.
 

Instynkt podpowiedział mi, że miała na myśli coś innego.

 

– Idziesz na zajęcia?

 

Schodziła ze schodów w milczeniu, ale twarz miała ściągniętą, 

jakby głęboko się nad czymś zastanawiała.
 

– Avery?

 

– Idę na historię sztuki. A wy?

 

Dogoniłem ją na trzecim piętrze. Nie ze mną te numery, nie dam 

się zbyć.
 

– Idziemy na śniadanie. Urwij się z zajęć i chodź z nami.

 

Mocniej zacisnęła rękę na pasku torby.

 

– Chyba już dość się naurywałam w tym tygodniu.

 

– Ja się urywam – ogłosił Ollie – ale Cam ma zajęcia dopiero po 

południu, więc on jest dobrym chłopcem.
 

– A ty jesteś złym? – spytała.

 

Uśmiechnął się do niej, a widziałem już milion razy, jak ten 

uśmiech zapewniał mu względy zastępów dziewczyn.
 

– O tak, jestem bardzo, bardzo zły.

 

Ze złości mrowiła mnie skóra, gdy łypałem na niego.

 

– Tak, zły w ortografii, matmie, angielskim, sprzątaniu po sobie, 

rozmawianiu z ludźmi i mógłbym tak jeszcze długo, ale mi się nie 
chce.
 

– Za to jestem dobry w rzeczach, które mają jakieś znaczenie.

 

– Na przykład w czym? – spytałem, gdy znaleźliśmy się pod 

chmurami, które wyglądały na nabrzmiałe od wody. To będzie jeden z 
tych dni…
 

Ollie biegł przed nami, odwrócony twarzą w naszą stronę. 

Czerwony van zaczął cofać, ale on się nie zatrzymał, tylko zmusił 
kierowcę do hamowania. Pokręciłem głową. Podniósł opaloną rękę i 

zaczął wyliczać na palcach.
 

– Picie, życie towarzyskie, snowboard, piłka nożna. Pamiętasz 

taki sport, Cam? Piłkę nożną?
 

Nie mogłem w to uwierzyć.

 

– Pamiętam, dupku.

 

Chyba nie miał pojęcia, co przeskrobał, bo tylko się odwrócił i 

ruszył do mojego pick-upa.
 

Czułem, że drga mi mięsień w szczęce. Wsadziłem ręce do 

kieszeni i spojrzałem na Babeczkę.
 

– Na razie.

 

Zostawiłem ją i dołączyłem do Olliego. Zamiast otworzyć 

pilotem wszystkie drzwi, otworzyłem tylko swoje i wsiadłem, 
zatrzaskując je za sobą.
 

– Ej! – dobiegł mnie stłumiony głos.

 

Olałem go i włączyłem silnik. Wielkie krople zaczęły uderzać o 

przednią szybę, a ja z uśmiechem spojrzałem na niebo.
 

– Ej!

 

Powoli podniosłem rękę i pokazałem mu środkowy palec.

 

Wskoczył, gdy deszcz już się wściekle rozlał. Jęczał jak zranione 

zwierzę. Otworzyłem mu dopiero, jak włosy przykleiły mu się do 
czaszki. Westchnąłem:
 

– Musisz przestać jarać.

 

– Słyszałem to milion razy, ale Mary Jane jest jedyną wybranką 

mojego serca.
 

Przesunąłem dłonią po czapeczce z daszkiem i pokręciłem głową.

 

– Pieprzony hipis.

 

Ollie otrząsnął się jak mokry pies i zrosił wnętrze auta zimnymi 

kroplami. Widocznie na miejsce wskoczył mu przy okazji jakiś luźny 
dekielek w mózgu, bo gwałtownie opadł na siedzenie.
 

– Kurczę, stary, nie pomyślałem.

 

Roześmiałem się gorzko i wyjechałem z parkingu zaraz za 

Babeczką.
 

– Co ty powiesz?

 

Ollie patrzył przed siebie, nie uśmiechał się jak zwykle.

 

– Czasem zapominam, zrozum. Wydaje mi się, że to było dawno 

temu.
 

Cholera, sam bym chętnie zapomniał, szczególnie teraz, kiedy 

patrzyłem, jak samochód Babeczki skręca w lewo, w stronę kampusu.
 

Zerknął na mnie.

 

– Przepraszam, stary. Serio. Wiem, ile dla ciebie znaczyła piłka.

 

Pokiwałem obojętnie głową i skręciłem w lewo, do przejazdu 

prowadzącego do Charles Town. Piłka była całym moim światem, 
odkąd tata zapisał mnie do dziecięcej ligi. Przez lata rozwijałem się 
jako napastnik w środku pola. Byłem całkiem niezły i nie ukrywałem, 
kiedy trzy lata temu dostałem się tutaj i zapisałem się do szkolnej 
drużyny, że nie zamierzam tu zostać. Czekałem na moment, w którym 
będę mógł wystartować do D.C. United. Dzięki piłce poznałem Jase’a i
Olliego. Piłka zapewniała mi spokój.
 

Jedyny kontakt, jaki obecnie miałem z futbolem, to rekreacyjne 

treningi, jakie prowadziłem latem w ramach pracy społecznej. I to tyle. 
Przynajmniej w najbliższej przyszłości. I to wszystko z powodu 
jednego wybuchu gniewu.
 

Większość ludzi w moim wieku spędzała piątkowe wieczory na 

piciu z przyjaciółmi. Ja spędzałem je, siedząc w kręgu – tak, w 
pieprzonym kręgu! – i słuchając o problemach innych ludzi. Niektórzy 
nie byli źli. Jak Henry. Raz się upił i wdał w bójkę w barze. Nie był 
psycholem. Aaron też nie, miał tylko problem z opanowaniem gniewu 
za kółkiem. Co do pozostałych chłopaków i jednej laski, z trupim 
makijażem i oczami podkreślonymi czarną kredką, nie byłem pewien. 
Byli trochę przerażający.
 

Najgorsze, że nie byłem tu wcale najmłodszy. Jak na razie.

 

I zostało mi jeszcze… dziesięć pieprzonych miesięcy tej masakry.

 

Dam radę… Spoko. Ogarnę temat.

 

– Cameronie? – Doktor Bale odchrząknął, a ja miałem ochotę 

przywalić sobie w grdykę. – Chciałbyś nam coś dzisiaj opowiedzieć?
 

Tego nie byłem w stanie przeskoczyć. Gadanie o swoich brudach 

z bandą obcych ludzi. Podniosłem wzrok, a Henry popatrzył na mnie ze
współczuciem, zanim spojrzał gdzie indziej.
 

– Nie. Chyba nie.

 

Jedna gotka, która ewidentnie miała pociąg do noży, gniewnie 

rzuciła się na oparcie krzesła i skrzyżowała pokryte czarnymi tatuażami
ramiona.
 

– On nigdy nie opowiada.

 

Zacisnąłem usta, żeby nie ryzykować oberwania nożem.

 

– To prawda. – Doktor Bale poprawił okulary w drucianych 

oprawkach. – Nie angażujesz się w życie grupy.
 

Wzruszyłem ramionami, głębiej zagrzebałem się w krześle i niżej

opuściłem daszek czapki.
 

– Po prostu słucham.

 

Wtrącił się Henry, ściągnął na siebie uwagę, a ja z westchnieniem

ulgi wydostałem się spod obstrzału i przeczekałem tak do końca sesji, 
ale kiedy wstałem i zacząłem się zbierać, doktor Bale mnie na chwilę 
zatrzymał.
 

Zajebiście.

 

Inni wyszli, a ja z powrotem opadłem na metalowe krzesło i 

położyłem brodę na rękach, które oparłem na kolanach.
 

– Słucham?

 

Doktor Bale pochylił się i wyjął z plastikowego kubełka folder.

 

– Chciałbym się upewnić, że coś wynosisz z tych spotkań.

 

Sorry, ale nie.

 

– Oczywiście.

 

Nie odrywając ode mnie wzroku, założył nogę na nogę i oparł się

na krześle.
 

– Prawie się nie odzywasz.

 

– Nie mam o czym mówić.

 

– Mógłbyś nam wiele powiedzieć. – Uśmiechnął się, a skóra 

wokół jego oczu się pomarszczyła. – Wiem, że początkowo mówienie 
przed całą grupą jest trudne, ale masz z tymi ludźmi coś wspólnego.
 

Zesztywniałem.

 

– Nie jestem pewien.

 

– Co do czego?

 

Westchnąłem i zacząłem się rozglądać po białych ścianach. 

Wisiały na nich plakaty. Głosiły, że słowa mają większą moc niż pięści.
 

– Traktujesz to poważnie?

 

– Tak. – Zmusiłem się, żeby się nie odwrócić i nie zerknąć na 

jedyny zegar, jaki wisiał w pokoju.
 

– To dobrze. Nie chciałbym, żebyś zmarnował tak wspaniałą 

okazję do naprawienia swojego życia.
 

Nie skomentowałem tego.

 

– Zdajesz sobie sprawę z tego, jakie masz szczęście? – spytał, 

gdy się nie odezwałem. – Historia z tych chłopcem mogła cię na bardzo

długo wpakować za kratki.
 

– Wiem – powiedziałem, naprawdę szczerze. Bóg jeden wie, 

jakie miałem szczęście. Byłem przekonany, że mój tyłek powinien gnić
w pierdlu. I tak by było, gdyby nie znajomości ojca i czysta kartoteka. 
– Ja naprawdę jestem normalnym gościem. To, co się stało…
 

– To, co zrobiłeś tamtemu chłopcu, przeczy temu, co mówisz. – 

Zajrzał do moich akt. – Poważne obrażenia głowy. Złamana szczęka, 
nos i oczodół. – Podniósł głowę i spojrzał mi w oczy. – To nie brzmi 
jak coś, co mógłby zrobić normalny gość, prawda?
 

Ścisnęło mnie w żołądku, ale nie odwróciłem wzroku.

 

– Nie jestem z tego dumny. I kiedy teraz o tym myślę, wiem, że 

mogłem zrobić wiele innych rzeczy.
 

– Ale?

 

Ale nie miałem problemu z gniewem. I chociaż pewnie fatalnie 

to zabrzmi, nadal nie żałowałem, że zrobiłem to, co zrobiłem. Ten 
skurwiel bił moją siostrę, więc po prostu straciłem nad sobą panowanie.
 

Prawda jest taka, że gdybym mógł cofnąć czas, nie mam 

pewności, czy zachowałbym się inaczej. Robisz krzywdę mojej 
siostrze, masz do czynienia ze mną, proste i oczywiste.
 

 Rozdział 5

 

Jeśli chodzi o moją Babeczkę, cierpliwość popłaciła.

 

Na początku nasza jazda w okolice muzeum bitwy pod Antietam 

była równie nieprzyjemna, jak moje cotygodniowe spotkania na terapii 
gniewu. Siedziała obok, jakbym ją zwabił, obiecując szczeniaczka za 
darmo, szarpała się za rękawy swetra i była sztywna, jakby połknęła 
kij. Im bliżej byliśmy Krwawego Pola, tym bardziej się niepokoiła. 
Miałem tam upatrzone miejsce, z którego będzie świetny widok na 
niebo i… na pola kukurydzy.
 

Przy okazji wyszło, że interesuje się historią, bo jej brązowe oczy

rozświetliły się, gdy zaczęła mówić o bitwie. Dowiedziałem się też, że 
jest zdeterminowana do zakończenia tego jak najszybciej.
 

Wcześniej nie wątpiłem w moje umiejętności zrobienia wrażenia 

na dziewczynie. A Avery zachowywała się, jakby przebywanie w moim
towarzystwie było koszmarem porównywalnym do dwóch semestrów z
rzędu na wychowaniu muzycznym. Chociaż zabrzmi to chwacko, 
byłem pewien, że mógłbym wejść do kampusu i umówić się z pierwszą
wolną dziewczyną. A może nawet i z taką, która nie była wolna, ale 
próba poderwania Avery przypominała zalecanie się do zakonnicy.
 

– Jak myślisz, ile nam to zajmie?

 

– A co? – Na tym się zatrzymałem, bo nagle coś mi przyszło do 

głowy. Może mój wdzięk wcale mnie nie zawodził. Cholera, jak 
mogłem wcześniej o tym nie pomyśleć?! – Masz randkę?
 

Zaśmiała się sucho.

 

– Nie.

 

Z jednej strony bardzo się ucieszyłem. Z drugiej okazało się, że 

nadal nic nie rozumiem.
 

– Parsknęłaś tak, jakby to był absurdalny pomysł. Jakby w 

sobotnie wieczory nikt nie chodził na randki.
 

Wzruszyła ramionami i wypuściła z palców kosmyk włosów, 

którym się bawiła.
 

– Nie umawiam się z nikim.

 

Szedłem naprzód, a pole kukurydzy zagrzechotało na wietrze, 

jakby rosły tam suche kości.
 

– Więc skąd ten pośpiech? – Ponieważ nie odpowiedziała, 

odwróciłem się do niej z uśmiechem: – Czy ty się boisz, że 

przyciągnąłem cię tu w jakimś niecnym celu?
 

Zatrzymała się i zbladła tak, że widać było wszystkie jej piegi.

 

– Co?

 

Wow. Stanąłem przed nią. Czułem ten co poprzednio węzeł w 

piersi, ale coś jeszcze. Zareagowała zbyt szybko, zbyt autentycznie. 
Poczułem nieprzyjemny smak w ustach.
 

– Avery, to nie żart, pytam poważnie.

 

Patrzyła na mnie przez chwilę, a potem odwróciła wzrok, ale 

policzki jej zapłonęły.
 

– Wiem. Jestem po prostu…

 

– Zestresowana?

 

– Właśnie.

 

Miałem nadzieję, ba, modliłem się, żeby chodziło tylko o to. 

Patrzyłem, jak bawi się bransoletką na lewym nadgarstku, i nie mogłem
dopuścić, żeby moje myśli zaszły gdziekolwiek dalej. Robiłem się 
wściekły na samą myśl, że mogłoby ją spotkać cokolwiek złego. Już 
cierpła mi skóra.
 

– Chodź. Niedługo będzie całkiem ciemno.

 

Ruszyłem w kierunku wieży. Po drodze pomachałem dwóm 

osobom z naszej grupy. Wybrałem miejsce na wzgórzu, zaraz nad polną
drogą, a zanim usiedliśmy, oświetliłem to miejsce latarką. Trawa była 
sucha, a w ciszy świerszcze grały prawie tak samo głośno, jak mnie 
dudniło serce. Nie miałem pojęcia, czemu puls tak mi się rozgalopował,
ale czułem się, jakbym tu przybiegł, a nie przyszedł.
 

Popatrzyłem w górę i zobaczyłem Babeczkę idącą kilka metrów 

za mną. Poklepałem miejsce obok siebie.
 

– Chodź tu. Ślicznie proszę. Czuję się samotny.

 

Zagryzła dolną wargę, a ja poczułem, jak napinają mi się mięśnie 

brzucha. W końcu podeszła i usiadła. Trzy metry ode mnie. Uniosłem 
brwi, a potem spojrzeliśmy sobie w oczy. Wciągnąłem głęboko 
powietrze, ale do niczego mi się to nie przydało. Ile miała piegów na 
nosie? Dziewięć. Nie. Dziewięć i pół. Jeden trochę przybladł. 
Rozchyliła usta, jakby czekała na pocałunek.
 

Poczułem rodzący się w brzuchu przymus pocałowania jej. I to 

nie pierwszy raz. Chciałem ją pocałować, już kiedy zgarniałem okruch 
z jej wargi, chciałem poczuć smak tych miękkich ust. W przypadku 
każdej innej dziewczyny wykonałbym ruch. Ale nie z Babeczką.

 

I to była najdziwniejsza rzecz na świecie.

 

Chciałem zwolnić. Chociaż nie miałem pojęcia, jak zwolnić coś, 

co w ogóle nie istniało. Serce waliło mi jak młotem.
 

Avery spuściła głowę i zaczęła wpatrywać się w zeszyt, a potem 

odchrząknęła.
 

Wypuściłem powietrze, choć nawet się nie zorientowałem, że je 

wstrzymuję, i spytałem:
 

– Jaką konstelację mamy znaleźć?

 

– Chyba Koronę Północną – powiedziała i zajrzała w notatki, 

które jej oświetliłem.
 

– Ach, Corona Borealis!

 

Uniosła brwi.

 

– Wiesz to tak po prostu?

 

Roześmiałem się, takie niedowierzanie miała wypisane na 

twarzy.
 

– To, że nie robię notatek, nie znaczy, że nie słucham.

 

Zmarszczyła nos.

 

– Nie wiem, jakim cudem ktokolwiek widzi w gwiazdach jakieś 

kształty.
 

– No co ty! – Przysunąłem się i zerknąłem jej przez ramię. – 

Przecież widać je gołym okiem.
 

– Ja nie widzę. Widzę po prostu dużo gwiazd. Pewnie można 

zobaczyć wszystko, co się chce.
 

– Spójrz na Koronę. – Wskazałem na mapę. – Przecież to korona 

jak żywa!
 

Roześmiała się. Tak naprawdę, a supeł w mojej piersi znów się 

ścisnął.
 

– Wcale nie wygląda jak korona. Co najwyżej nieregularne 

półkole.
 

Wyszczerzyłem zęby i pokręciłem głową.

 

– Popatrz! Teraz to widać. To korona! Widzisz siedem gwiazd?

 

– Widzę siedem gwiazd, ale przy okazji milion pięćset innych. 

Widzę też Ciasteczkowego Potwora.
 

Wybuchnąłem śmiechem.

 

– Jesteś niemożliwa!

 

Patrzyłem na nią, jak się uśmiecha, a potem zawiesiła długopis 

nad mapką. Widziałem, że nie ma bladego pojęcia, od czego zacząć. 

Zerknęła na niebo w stronę Korony. W końcu połączyła dwa punkty.
 

– Wiesz, skąd się wzięła nazwa? – spytałem.

 

Pokręciła głową, więc wyciągnąłem rękę i zabrałem jej długopis. 

Przy okazji musnąłem ją palcami. Prąd przeszył mi rękę, ale ona 
natychmiast cofnęła dłoń.
 

– To na pamiątkę korony, którą bóg Dionizos podarował Ariadnie

– wyjaśniłem. – Kiedy poślubiła Bachusa, umieścił jej koronę na 
niebie, żeby uhonorować ich małżeństwo.
 

Gapiła się ze ściągniętymi brwiami.

 

– Profesor Drage tego nie mówił.

 

– Wiem.

 

– Więc skąd wiesz?

 

– Czemu ty tego nie wiesz? – Przekrzywiła głowę i zasznurowała

usta. – No dobra, może faktycznie większość ludzi nie ma tego w 
pamięci podręcznej. – Bawiłem się jej długopisem. – Już kiedyś 
chodziłem na te zajęcia, ale musiałem przerwać.
 

Z zainteresowaniem zmarszczyła brwi.

 

– Naprawdę? Więc znów jesteś na pierwszym roku?

 

– Tak. – Zamilkłem, bo nie wiedziałem, ile jej powiedzieć. – 

Musiałem zrobić rok przerwy i wypadłem z obiegu.
 

Przez chwilę milczała.

 

– Ale czemu powtarzasz astronomię? To twój główny przedmiot?

 

– Nie. Ale podobały mi się te zajęcia i lubię profesora Drage’a. – 

Wyłączyłem latarkę. – Studiuję sport i rekreację. Chciałbym zająć się 
rehabilitacją sportową.
 

– A czy…

 

Nie dokończyła zdania, więc popatrzyłem na nią, a potem 

poszedłem za jej spojrzeniem. Na ławce siedziała para z naszej grupy 
astronomicznej i wyglądali, jakby ćwiczyli robienie dzieci.
 

– To ciekawy sposób na obserwację gwiazd – powiedziałem.

 

Patrzyła na nich z szeroko otwartymi oczami, jakby próbowała 

się zorientować, co w zasadzie robią. Choć było to oczywiste. 
Wykorzystywali w tym celu języki.
 

Puknąłem ją długopisem.

 

– Co?

 

– Nic. Po prostu… – Nie wiedziałem, jak to powiedzieć. – 

Patrzysz na nich… jakbyś nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziała.

 

– Serio?

 

Pokiwałem głową.

 

– Wyobrażam sobie, jeśli oczywiście nie wychowałaś się w 

klasztorze, że raz czy dwa siedziałaś komuś na kolanach.
 

– Nie, nie siedziałam! – Wzdrygnęła się i zapatrzyła w pole 

kukurydzy. – To znaczy, nie siedziałam na kolanach faceta.
 

Uśmiechałem się figlarnie.

 

– A dziewczyny?

 

Otworzyła usta.

 

– Co? Nie!

 

Uśmiechnąłem się, wyobrażając to sobie. Nie była to niemiła 

wizja. Ale ta z moim udziałem podobała mi się znacznie bardziej.
 

– To był żart.

 

Butnie uniosła brodę.

 

– Wiem, ja po prostu…

 

– No co? – Znów ją puknąłem. – Co po prostu?

 

– Nigdy nie miałam chłopaka.

 

Nigdy? Nigdy w znaczeniu ani razu? W ogóle?

 

Zaciskając zeszyt w palcach, spojrzała na mnie.

 

– No co? To nic takiego.

 

Otworzyłem usta, ale nic nie powiedziałem. Zamrugałem i 

pokręciłem głową, a potem odchyliłem ją i zagapiłem się w niebo.
 

– Nigdy nie miałaś chłopaka?

 

– Nie.

 

– Ani przez chwilę?

 

– To oznacza słowo „nigdy”.

 

W ogóle nie wiedziałem, co powiedzieć.

 

– Ile masz lat?

 

Wywróciła oczami.

 

– Dziewiętnaście.

 

– I nigdy w życiu z nikim nie byłaś?

 

– Nie. Moi rodzice… byli bardzo surowi. – Przełknęła ślinę. – 

Naprawdę bardzo.
 

– Właśnie widzę. – Stukałem długopisem w kartkę notatnika, nie 

mogłem wyjść z szoku, jakim cudem ktoś tak ładny jak Avery dotrwał 
do dziewiętnastego roku życia, ani razu z nikim nie będąc.
 

Westchnęła głęboko.

 

– Myślałam, że będziemy rysować mapę nieba?

 

– Rysujemy.

 

– Nie, nie rysujemy. Ja mam jakiś zygzak, a ty nie masz nic.

 

– Ten zygzak to linia pomiędzy Deltą a Gammą. – Pochyliłem się

i połączyłem dwie następne kropki. – To Theta, a tu Alfa, najjaśniejsza. 
Widzisz, już jesteśmy w połowie.
 

Zmarszczyła brwi i powoli podniosła głowę, żeby spojrzeć w 

niebo. Zdenerwowała się, że ja już skończyłem zadanie, więc 
wykorzystałem okazję i przechyliłem się bardziej, napierając teraz 
bardziej na jej ramię. Dokończyłem mapkę. Nasza praca domowa 
zrobiona.
 

Odwróciłem do niej głowę.

 

– Już skończyliśmy rysować. – Nasze twarze dzieliły tylko 

centymetry, a ja słyszałem jej cichy oddech. Nie odsunęła się, a ja się 
uśmiechnąłem odrobinę szerzej. – Widzisz, to wcale nie było takie 
trudne.
 

Avery spojrzała niżej i wiedziałem, że kompletnie nie zwraca 

uwagi na to, co mówię, chociaż gapi się prosto w moje usta. Nie, 
żebym miał coś przeciwko. Mogła na nie patrzeć, ile tylko chciała.
 

Gęste rzęsy uniosły się i znów patrzyliśmy sobie w oczy. 

Pojawiło się między nami namacalne wręcz przyciąganie. Żadne się nie
poruszyło, chociaż ja chciałem. Chciałem ją przytulić. Nie wiem, co się
stało z pomysłem na spowolnienie tempa. Poruszyła się, widziałem, że 
czuje się niezręcznie i ta dobra, poczciwa część mojej natury nakazała 
mi odwrócić wzrok, zażartować, rozładować napięcie, ale nie mogłem 
się oprzeć jej oczom. W ciemności wyglądały jak czarne sadzawki.
 

Zmusiłem się, żeby coś powiedzieć.

 

– Nauczyłaś się czegoś o gwiazdach?

 

Nie odpowiedziała i może dobrze, bo pytanie było idiotyczne. 

Zmieniłem więc temat i spytałem o to, co naprawdę chciałem wiedzieć.
 

– A byłaś kiedyś na randce?

 

Nadal nic.

 

Uśmiechnąłem się.

 

– Słuchasz mnie w ogóle?

 

Zamrugała, jakby się otrząsała z oszołomienia.

 

– Co? Tak! Pewnie, że słucham.

 

To oczywiste, że czuła to, co ja. Inaczej nie zagapiłaby się na tak 

długo.
 

– Jasne. To jeszcze raz: nigdy nie byłaś na randce?

 

– Co?

 

Zaśmiałem się.

 

– Naprawdę nie słuchałaś! Byłaś zbyt zajęta gapieniem się.

 

– Wcale nie!

 

– Tak, gapiłaś się! – Trąciłem ją w ramię.

 

Skrzywiła się, jakby skosztowała czegoś obrzydliwego.

 

– Twoja arogancja przekracza granice przyzwoitości.

 

– Arogancja? Ja tylko stwierdzam fakty. – Odrzuciłem zeszyt, 

odchyliłem się i oparłem na łokciach. Patrzyłem na nią. Musiałem się z 
nią droczyć. Jakbym znalazł nowe hobby. – Nie ma nic złego w 
gapieniu się na mnie. Podoba mi się to.
 

Opadła jej szczęka.

 

– Nie gapiłam się na ciebie, naprawdę. Po prostu się zamyśliłam. 

Tak fascynująco się z tobą rozmawia.
 

– Wszystko we mnie jest fascynujące.

 

– Równie fascynujące jak obserwowanie twojego żółwia, kiedy 

idzie przed siebie.
 

– Wmawiaj sobie dalej, skarbie.

 

– Nazywaj mnie dalej skarbem, a pożałujesz.

 

Super, byłem zachwycony.

 

– Proszę, proszę!

 

– Nieważne.

 

– Powinniśmy to zrobić.

 

Ściągnęła usta.

 

– Co zrobić? Wracać do domu? Jestem za, o niczym innym nie 

marzę.
 

– Iść na randkę.

 

 Rozdział 6

 

Babeczka gapiła się na mnie z taką miną, jakbym właśnie 

zaproponował, żebyśmy rozebrali się do naga i poszli pobiegać po polu
kukurydzy. Zatrzasnęła notatnik i złapała torbę.
 

– Chyba za tobą nie nadążam.

 

– To nie jest takie trudne. – Roześmiałem się, kiedy zabiła mnie 

wzrokiem. – Powinniśmy iść na randkę.
 

Patrzyła przez chwilę, a potem wcisnęła zeszyt do torby z taką 

siłą, jakby chciała go unicestwić.
 

– Nie rozumiem.

 

Czemu mnie nie zaskoczyło, że nie rozumie? Leżałem na 

plecach, a teraz wyciągnąłem ręce nad głowę i usłyszałem, jak trzaska 
mi w kościach. Patrzyłem, jak przesuwa po mnie wzrokiem i 
zatrzymuje się na kawałku gołego ciała między podkoszulkiem a 
paskiem.
 

Uśmiechnąłem się szerzej.

 

– Zazwyczaj randka zakłada spotkanie dwóch osób, zwykle 

wieczorem, ale czasem także w środku dnia. Tak naprawdę może się to 
wydarzyć o każdej porze dnia i nocy. Zwykle w grę wchodzi kolacja. 
Czasem kino albo spacer w parku. Ja akurat nie lubię spacerów. Można 
by iść na plażę, ale tu nie ma…
 

– Wiem, co to jest randka. – Poderwała się, a jej oczy lśniły w 

ciemności jak bryły czarnego lodu.
 

– Powiedziałaś, że nie rozumiesz, więc wyjaśniam ci, co to jest 

randka.
 

Zasznurowała usta i skrzyżowała ramiona na piersi.

 

– To nie tej części nie zrozumiałam i dobrze o tym wiesz.

 

– Chciałem się upewnić, że nadajemy na tych samych falach.

 

– Nie nadajemy.

 

Uśmiechnąłem się bezwstydnie i opuściłem ręce, ale nie 

poprawiłem podkoszulka.
 

– No więc skoro już uzgodniliśmy, co oznacza randka, możemy 

na nią iść.
 

Zatkało ją, widziałem. Roześmiałem się i wstałem. Wyraz 

zagubienia na jej twarzy był uroczy.
 

– To nie była odpowiedź.

 

– Ja… – Pokręciła głową i cofnęła się o krok. – A ty nie masz 

przypadkiem dziewczyny?
 

Co jej przyszło do głowy?!

 

– Dziewczyny? Nie.

 

– Więc co to za brunetka wyszła w środę wieczorem z twojego 

mieszkania, zataczając się po parkingu? – zapytała groźnie.
 

Kiedy dotarł do mnie sens tych słów, uśmiechnąłem się tak 

szeroko, że mało nie dostałem zajadów.
 

– Śledziłaś mnie, Avery?

 

– Nie. Nie! – Zbladła. – Coś takiego?! Oczywiście, że cię nie 

śledziłam! Mam lepsze rzeczy do roboty!
 

Zmarszczyłem brwi.

 

– Więc skąd wiesz o Stephanie?

 

Babeczka się wyprostowała.

 

– Tak ma na imię?

 

– Tak, ma imię i nie jest moją dziewczyna. I nie zataczała się. 

Mogła się potknąć.
 

Wywróciła oczami.

 

– Jak ją zobaczyłaś, skoro mnie nie obserwowałaś? – 

Skrzyżowałem nogi. – Pamiętaj, że nie przeszkadza mi, że mnie 
obserwujesz. Podoba mi się to.
 

Oddychała głęboko i widziałem, że jej cierpliwość jest na 

wyczerpaniu.
 

– Nie obserwowałam cię. Po prostu nie mogłam spać i 

wyglądałam przez okno w salonie. Przypadkiem widziałam, jak ją 
odprowadzasz do auta.
 

Nie uwierzyłem. Chybabym musiał zgłupieć, żeby w to 

uwierzyć. Kto wygląda przez okno o tej porze? Uwielbiałem się z nią 
drażnić, ale wyglądała, jakby miała zamiar przykopać mi w potylicę. A 
jednak bez ryzyka nie ma zabawy.
 

– No tak, to ma sens. Ale gdybyś stała przy oknie i czatowała, 

żeby mnie zobaczyć, byłoby to znacznie bardziej interesujące.
 

Patrzyła na mnie.

 

Mrugnąłem do niej.

 

– Steph nie jest moją dziewczyną. Nic z tych rzeczy.

 

Sięgnęła do bransoletki na lewym nadgarstku.

 

– Ja nie jestem taka.

 

– To znaczy jaka?

 

Popatrzyła w niebo i podniosła ręce.

 

– Taka jak ona.

 

– A znasz ją?

 

– Ja nie sypiam z kolesiami dla zabawy. Nie widzę w tym nic 

złego, nie myśl tak, ale to nie w moim stylu. Nie oceniam, ale nie 
jestem zainteresowana. Przykro mi.
 

– Momencik. Czegoś tu nie rozumiem. Nie oceniasz jej, ale z 

góry zakładasz, że lubi szybkie i przypadkowe numerki. Sugerujesz, że 
jest moją przyjaciółką do łóżka? I to niby nie jest ocena oparta na 
uprzedzeniach?
 

Zmarszczyła czoło.

 

– Fakt. Nie wiem, czy na tym polega wasza znajomość. W końcu 

możecie przecież być przyjaciółmi z piaskownicy albo coś.
 

– Nie jesteśmy. – Uśmiechnąłem się triumfalnie. – Bzykamy się 

od czasu do czasu.
 

Jej szczęka niemal gruchnęła o ziemię.

 

– Więc miałam rację! Czemu mnie oskarżasz o bezpodstawne 

założenia?
 

– Bo je przyjęłaś. – Nie mogłem się powstrzymać od dyskusji. – 

Ale żeby była jasność: w środę wieczorem nie było bzykania. Nie, żeby
nie próbowała, ale jakoś nie miałem na to ochoty.
 

– Nieważne, to głupia rozmowa.

 

– Mnie się podoba.

 

Sięgnęła po torbę, ale byłem szybszy i chwyciłem ją, wstając. 

Westchnęła głęboko i z wściekłością.
 

– Daj mi to.

 

Wysunąłem brodę.

 

– Właśnie zamierzam. – Zawiesiłem jej torbę na ramieniu, a przy 

okazji musnąłem palcami jej szyję. Tym razem stało się to niechcący i 
kiedy podskoczyła, serce mi zamarło. Odsunąłem się i podniosłem 
latarkę. – Widzisz? Chciałem być dżentelmenem.
 

– Nie jesteś dżentelmenem. Ale dziękuję.

 

Mówiła jednocześnie serdecznie i z frustracją. Nie dodała nic 

więcej, kiedy zaczęliśmy iść w wąskiej strudze światła padającego z 
latarki.
 

– Można się tu wystraszyć, nie?

 

Pokiwała głową i popatrzyła na cienie rzucane przez mroczne 

pomniki.
 

– Gdyby istniały nawiedzone miejsca, wyglądałyby jak to.

 

– Wierzysz w duchy?

 

Wzruszyła ramionami.

 

– Nie wiem, nigdy żadnego nie wiedziałam.

 

– Ja też nie.

 

Uniosła kącik ust.

 

– To chyba dobrze.

 

Zatrzymałem się przy drzwiach pasażera.

 

– Jaśnie pani.

 

– Dziękuję.

 

A ponieważ mówiła spokojniej niż wcześniej, postanowiłem 

zaryzykować. Oparłem się o otwarte drzwi i patrzyłem, jak światełko 
znad lusterka oświetla jej twarz.
 

– Więc jak?

 

– Co więc jak?

 

Przekrzywiłem głowę.

 

– Z naszą randką.

 

Zesztywniała.

 

– Dlaczego?

 

– Dlaczego nie?

 

– To nie jest odpowiedź.

 

Szarpnęła za pas.

 

– Co to jest w ogóle za pytanie? Jak mam… Ej, spokojnie, to 

tylko pas. Nie tak ostro! – Pochyliłem się i zabrałem jej pas. Nasze 
dłonie się zetknęły, a ona wtopiła się w oparcie. Była to tak dziwna 
reakcja, że małe włoski na karku stanęły mi dęba. – Dlaczego 
mielibyśmy nie pójść na randkę?
 

Leżące na kolanach dłonie zacisnęła w pięści. Miałem ochotę 

puścić ten przeklęty pas, wziąć jej ręce w swoje i rozpleść ściśnięte 
palce.
 

– No bo… Bo wcale się nie znamy.

 

Uśmiechnąłem się lekko i podniosłem wzrok, aż trafiłem na jej 

usta.
 

– Na tym właśnie polega randka. Na poznawaniu się lepiej. 

Chodź ze mną na randkę.

 

– Nie ma we mnie nic ciekawego – szepnęła.

 

– Na pewno jest w tobie mnóstwo ciekawych rzeczy!

 

– Nie ma.

 

Zbliżyłem się i wciągnąłem w nozdrza jej słodki zapach.

 

– No dobra, więc ja będę cały czas mówił.

 

– Genialnie.

 

– To będzie znacznie zabawniejsze niż patrzenie, jak Rafael idzie.

 

– Na pewno. – Widziałem w jej ciemnych oczach, że ją 

rozbawiłem.
 

– Wiedziałem, że ci się spodoba.

 

Spojrzała na leżącą na jej kolanach torbę, a potem znów na mnie.

 

– Możemy już jechać?

 

– A możemy iść na randkę?

 

Parsknęła z niedowierzaniem.

 

– Jezu, ty nigdy nie odpuszczasz!

 

– To prawda.

 

Roześmiała się, a ja nie mogłem powstrzymać uśmiechu. 

Lubiłem jej śmiech, kiedy śmiała się szczerze.
 

– Na pewno jest mnóstwo dziewczyn, które chciałyby iść z tobą 

na randkę.
 

– Owszem, jest ich sporo.

 

– Jakiś ty skromny!

 

– A czemu mam być skromny? Ja chcę iść na randkę z tobą. Nie z

nimi.
 

Pokręciła lekko głową.

 

– Nie mogę zrozumieć dlaczego.

 

A ja nie rozumiałem, czego tu można nie rozumieć.

 

– Przychodzi mi do głowy co najmniej kilka powodów. Nie jesteś

taka jak inne. To mnie intryguje. Jesteś dziwaczna w taki strasznie 
uroczy sposób. Jesteś mądra. Mam mówić dalej?
 

– Nie. Nie kłopocz się – odparła. – Ale ja nie chcę iść z tobą na 

randkę.
 

Nie uwierzyłem. Nazywajcie to, jak chcecie, intuicją, 

doświadczeniem albo zwykłą, nudną zarozumiałością, ale ani trochę jej
nie uwierzyłem.
 

– Spodziewałem się, że tak powiesz.

 

– To czemu spytałeś?

 

Odsunąłem się i chwyciłem drzwi.

 

– Bo chciałem.

 

– No dobrze. W każdym razie mamy to z głowy.

 

Co ona sobie o tym myślała? Boże, przecież nawet ja nie 

wiedziałem, co o tym myśleć.
 

– Ja nie mam.

 

Spuściła ramiona.

 

– Nie masz?

 

– Nie. – Uśmiechnąłem się. – Jest jeszcze jutro.

 

– A co będzie jutro?

 

– Znowu cię zapytam.

 

Pokręciła głową.

 

– Odpowiedź będzie taka sama.

 

– Może tak. A może nie. – Poklepałem ją po nosie i 

uśmiechnąłem się szeroko, kiedy zmrużyła oczy. – Może się zgodzisz. 
Jestem cierpliwy. I jak sama zauważyłaś, nie odpuszczam bez walki.
 

– Świetnie… – mruknęła, ale oczy jej błyszczały tak samo jak 

wtedy, gdy mnie obcinała wzrokiem.
 

– Wiedziałem, że się ucieszysz. – Znów poklepałem ją po nosie, a

ona odtrąciła moją rękę. – Nie przejmuj się. Przecież wiem, o co 
chodzi.
 

– Z czym?

 

Cofnąłem się, na wypadek gdyby chciała znów zaatakować.

 

– Chcesz powiedzieć „tak”, ale jeszcze nie jesteś gotowa.

 

Babeczka wyglądała teraz, jakby faktycznie zobaczyła ducha.

 

– To nic! Wiem, że jestem nieznośny, ale zapewniam cię, że 

znoszenie mnie da ci dużo przyjemności. – Zanim zdążyła 
odpowiedzieć, poklepałem ją po nosie po raz trzeci, a potem 
zamknąłem drzwi i z uśmiechem wskoczyłem za kółko.
 

Patrzyłem, jak wchodzi do swojego mieszkania. Zatrzymała się 

tuż za progiem, wsunęła pasmo miedzianych włosów za ucho i 
spojrzała na mnie przez ramię.
 

Na jej ustach pojawił się mały, nieśmiały uśmieszek, kiedy 

machała mi na pożegnanie, a potem wślizgnęła się do środka i cicho 
zamknęła za sobą drzwi.
 

Stałem jak debil przez dłuższą chwilę, aż w końcu odwróciłem 

się do swoich drzwi. Zanim złapałem za klamkę, drzwi się otworzyły.

 

Pojawił się Jase i zablokował wejście. Patrzył na mnie z 

zainteresowaniem.
 

– Czemu stoisz pod swoim mieszkaniem jak jakaś ofiara?

 

– A co ty robisz w moim mieszkaniu?

 

Wzruszył ramionami.

 

– Siedzimy z Olliem, ale poszedł do Sheetza po nachosy.

 

– Aha, wieczór nachosowy. – Co oznaczało, że Ollie nie położy 

się do rana. Przeniosłem ciężar ciała na drugą nogę. – Wpuścisz mnie?
 

– Skoro już przyszedłeś… – Przekrzywił głowę i skrył połowę 

śniadej twarzy w cieniu. – I skoro tu mieszkasz…
 

Odsunął się i zrobił tyle miejsca, żebym zdołał się przecisnąć. 

Podszedłem prosto do lodówki, wyjąłem piwo i rzuciłem się na kanapę.
 

– Nie pojechałeś na farmę?

 

Pokręcił głową, usiadł obok mnie i wziął swoją butelkę ze stolika

do kawy.
 

– Nie. Jack jest z dziadkami.

 

– Aha. – To wszystko wyjaśniało. Jase zwykle spędzał weekendy 

na rodzinnej farmie.
 

Zerknął na mnie.

 

– Umówiłeś się z rudą?

 

– Z Babeczką?

 

Spod fali włosów spłynęły ciemne brwi i złączyły się nad jego 

nosem.
 

– Co?

 

– Ruda ma na imię Avery. Ale nie. Robiliśmy zadanie z 

astronomii. Jesteśmy partnerami.
 

– No tak. – Napił się piwa i zrobił głupią minę. – Ale… – 

kontynuował, a ja wywróciłem oczami – czemu w takim razie gapiłeś 
się na drzwi do jej mieszkania?
 

– A skąd o tym wiesz?

 

– Bo cię obserwowałem przez wizjer.

 

– Zboczeniec – roześmiałem się i też się napiłem. Minęło kilka 

minut, zanim dodałem: – Zaprosiłem ją na randkę.
 

– Aha. – Nie wyglądał na zainteresowanego.

 

– Spuściła mnie po brzytwie.

 

Odwrócił do mnie głowę, a w jego szarych oczach zabłysły 

iskierki zainteresowania.

 

– Co?

 

– Tak jest. – Z szerokim uśmiechem opadłem na poduszki. – I to 

ostro.
 

Jase zawisł na oparciu kanapy i śmiał się tak strasznie, że bałem 

się, że pouszkadza sobie narządy wewnętrzne.
 

– Już ją lubię.

 

– Ja też – powiedziałem z westchnieniem. – Ja też.

 

 Rozdział 7

 

Świeży chlebek bananowo-orzechowy stygł na blacie i wypełniał 

mieszkanie rozkosznym zapachem.
 

Spojrzałem na zegarek w piekarniku. Za pięć ósma.

 

Przeczesałem palcami wilgotne włosy i odpuściłem myśl o 

położeniu się spać. Olliemu urwał się film w salonie, gdzie leżał na 
podłodzie i chrapał, a jak ostatnio zaglądałem do swojego pokoju, 
widziałem Jase’a rozwalonego w nogach mojego łóżka. A nie było 
ludzkiej siły, która zmusiłaby mnie do dotykania jakiejkolwiek części 
łóżka Olliego jakąś częścią skóry czy ubrania.
 

Nawet nie chodziło o to, że nie mogłem spać z powodu 

chłopaków. W każdej chwili mogłem przecież zamknąć się w swoim 
pokoju, ale mój mózg i tak by się nie uspokoił. Częściowo obwiniałem 
o to piątkowe spotkanie i to, co powiedział doktor Bale. Nie mogłem 
też przestać myśleć o Jasie. Wczoraj, jak Ollie już odpadł, a Jase był 
nawalony bardziej niż całe bractwo razem wzięte, zaczął o sobie 
mówić, a ja nie wiedziałem, jak mu pomóc.
 

Poza tym nie mogłem przestać myśleć o dziewczynie z 

naprzeciwka.
 

Babeczka dała mi kosza.

 

Znowu wyszczerzyłem zęby w uśmiechu i zacząłem się 

zastanawiać, jak przekuć jej odmowę w zgodę.
 

Obróciłem się na pięcie, sięgnąłem do drzwi lodówki i się. Co to 

niby było? Jakieś wyzwanie? Avery od samego początku ode mnie 
uciekała, a przecież zwykle dziewczyny się do mnie garnęły.
 

Kiedy wczoraj mówiłem jej, dlaczego chciałbym iść z nią na 

randkę, mówiłem prawdę. Fascynowała mnie. Nie była jak inne 
dziewczyny, z którymi się zadawałem: ogarnięte, chętne i flirtujące. 
Nie, żeby coś z nimi było nie tak, ale Avery była inna. Rozśmieszała 
mnie. Może nie miała takiego zamiaru, ale uwielbiałem patrzeć, jak się 
rumieni z najbłahszego powodu. A kiedy się uśmiechała?
 

Promieniała jaśniej niż jakakolwiek znana mi dziewczyna.

 

Może to wszystko miało jakiś związek z wyzwaniem. Naprawdę 

nie wiedziałem, ale w chwili, kiedy otworzyłem lodówkę i sięgnąłem 
po jajka, tak naprawdę miałem to gdzieś.
 

Lubiłem ją.

 

I w najbliższym czasie nie zamierzałem się kłaść, więc czemu 

przyczyna mojej bezsenności miała się błogo wysypiać w ten 
niedzielny poranek?
 

Kiedy tylko przyszło mi to do głowy, nie zastanawiałem się ani 

chwili. Babeczka pewnie nie będzie zachwycona, ale nikt, nawet ona, 
nie oprze się mojemu chlebkowi bananowo-orzechowemu.
 

Wziąłem potrzebne rzeczy i podszedłem do drzwi. Stamtąd 

usłyszałem mamrotanie Olliego:
 

– Bez pomidorów, z dodatkowym bekonem.

 

– Co ty gadasz? – spojrzałem przez ramię. Wciąż leżał na 

brzuchu, z policzkiem przyklejonym do poduszki, którą dostałem od 
mamy, pogrążony w zupełnie innym świecie. – Świr – mruknąłem i 
wyszedłem z mieszkania.
 

Najpierw zapukałem do drzwi Avery cicho, żeby nie obudzić 

sąsiadów, ale gdy po kilku minutach nie usłyszałem zbliżających się 
kroków, zapukałem mocniej i pukałem już bez wytchnienia.
 

Wydawało mi się, że dobijam się jak jakaś policja już od godziny,

więc odwróciłem się, żeby zobaczyć, czy ktoś zaraz nie odstrzeli mi 
tyłka, ale wtedy usłyszałem kroki i drzwi się otworzyły.
 

– Wszystko w porządku? – spytała najseksowniejszym głosem, 

jaki w życiu słyszałem.
 

Odwróciłem się do drzwi i ujrzałem Avery, która przed sekundą 

wstała.
 

Miedziane włosy zwisały w luźnych pasmach, spływały jej po 

ramionach i łaskotały złotą skórę. Przyszło mi do głowy, że chyba 
nigdy wcześniej nie widziałem jej w koszulce z krótkimi rękawami. 
Mój wzrok, nie pytając mnie o zdanie, powędrował w dół i zatrzymał 
się w miejscu, gdzie cienka koszulka opinała jej się na piersiach. Siłą 
woli, o którą nawet się nie podejrzewałem, spojrzałem z powrotem na 
jej zarumienioną twarz.
 

Nagle straciłem pewność siebie i nie wiedziałem, co ja tu 

właściwie robię. Uśmiechnąłem się krzywo i stwierdziłem, że chrzanię 
to.
 

– Nie, ale za jakieś piętnaście minut już będzie.

 

– Co? – Odsunęła się, kiedy ją mijałem. Wszystkie mieszkania 

były takie same, więc wiedziałem, gdzie jest kuchnia, ale szybko 
rzuciłem okiem na salon. Meble wyglądały na nowe. Stała tam kanapa, 

a przy jej krótszych bokach dwa ciemne stoliki. Przed telewizorem stał 
fotel typu moon chair. Na ścianach nie było żadnych zdjęć. Fotel był 
chyba najbardziej osobistą rzeczą, jaka była w tym pokoju. – Cam, co 
ty robisz? Jest ósma rano!
 

– Dzięki za przypomnienie. To jedna z tych rzeczy, których nie 

ogarniam: zgadywanie, która jest godzina.
 

Ruszyła za mną i czułem, że gdyby wzrok mógł zabijać, miałbym

dupę najeżoną sztyletami.
 

– Po co przyszedłeś?

 

– Żeby zrobić śniadanie.

 

– Nie możesz go zrobić w swojej kuchni?

 

– U mnie nie jest tak fajnie jak u ciebie. – Położyłem na blacie 

jajka oraz chlebek i odwróciłem się do niej. Tarła oczy i wyglądała tak 
cholernie słodko, że pożałowałem, że nie ubrałem się w coś 
szykowniejszego niż dres, do tego nawet nie wiem, czy czysty. – Poza 
tym Olliemu urwał się film na środku salonu.
 

– Na podłodze?

 

– Taaa. Padł twarzą w dół, chrapie i trochę się ślini. Ogólnie 

niezbyt apetycznie.
 

Na jej ustach pojawił się błyskawiczny uśmiech, który równie 

błyskawicznie zamarł.
 

– U mnie też nie ma najlepszej atmosfery.

 

Skrzyżowałem ręce na piersi i oparłem się o blat.

 

– No nie wiem… – Pozwoliłem swoim oczom wędrować po jej 

pięknym, smukłym ciele. Twarde brodawki napierały na podkoszulek i 
aż błagały, żeby ich dotknąć, polizać je, całować i Bóg wie, co jeszcze. 
Poczułem taki przypływ pożądania, że niemal zrobiłem krok w jej 
stronę. – Twoja kuchnia, przynajmniej chwilowo, wydaje się bardzo 
apetyczna.
 

Zarumieniła się.

 

– Nie pójdę z tobą na randkę, Cam.

 

– Przecież nie pytałem. – Uśmiechnąłem się. – Ale i tak w końcu 

pójdziesz.
 

– Chyba śnisz.

 

– Jestem zdeterminowany.

 

– Raczej upierdliwy – odparowała, a jej brązowe oczy zalśniły.

 

– Powiedziałbym: zjawiskowy.

 

Wywróciła oczami.

 

– Chyba w twojej głowie.

 

– W wielu głowach, chciałaś powiedzieć. – Odwróciłem się do 

kuchenki. – Przyniosłem też chlebek bananowo-orzechowy, który 
własnoręcznie upiekłem w swoim piekarniku.
 

Zamilkła.

 

– Mam uczulenie na banany.

 

Odwróciłem się gwałtownie.

 

– Żartujesz?

 

– Nie. Mam alergię.

 

– Cholera, to beznadziejnie! Nawet nie wiesz, co tracisz. Banany 

sprawiają, że świat jest piękniejszy!
 

– No cóż, muszę jakoś bez tego żyć.

 

Cholera. Czyli jednak oparła się mojemu chlebkowi.

 

– Masz jeszcze na coś uczulenie?

 

– Oprócz penicyliny i kolesiów, którzy włażą mi bez pytania do 

mieszkania? Nie.
 

– Ależ mi docięłaś! – Odwróciłem się, schyliłem i zacząłem 

przeszukiwać szafki. – Ilu słabszych i mniej pewnych siebie facetów 
zmiażdżyłaś tym niewyparzonym jęzorem?
 

– Widocznie nie dość wielu. – Słyszałem jej westchnienie. – 

Zaraz wracam!
 

Nie wiedziałem, co zamierza, ale nie podejrzewałem, żeby 

próbowała wyjść.
 

Mruczałem coś pod nosem, aż znalazłem garnek do gotowania 

jajek i nalałem do niego wody. Postawiłem go na kuchence i włączyłem
ją. Słyszałem ją z sypialni, miękkie kroki, cięższe niż się 
spodziewałem. Minęło kilka chwil, więc odwróciłem się do drzwi. Nie 
zdziwiłbym się, gdyby się zamknęła w pokoju.
 

Cholera.

 

– Hej! Chowasz się przede mną?! – wrzasnąłem. – Bo jeśli tak, to

zaraz tam przyjdę i…
 

– Nawet nie waż się tu wchodzić!

 

Zaśmiałem się cicho. Byłem strasznie ciekaw, co tam robi, ale nie

aż tak, żeby wylądować w szpitalu za próbę sprawdzenia tego.
 

– Więc się pospiesz! Moje jajka nie czekają na nikogo.

 

Przed jej powrotem znalazłem tarty ser i stwierdziłem, że zrobię 

jej sadzone. Nic nie mówiłem, choć wiedziałem, że wróciła i że na 
mnie patrzy.
 

– Cam, co ty tu robisz?

 

– Już ci powiedziałem. – Zsunąłem jajka na talerz i podszedłem 

do stolika pod ścianą. – Chcesz tost? Zaczekaj. Masz w ogóle 
pieczywo? Jeśli nie, mogę…
 

– Nie. Nie chcę tostu. – Patrzyła na mnie szeroko otwartymi 

oczami. – Nie ma nikogo innego, komu mógłbyś zawracać głowę?
 

– Jest mnóstwo osób, które mógłbym uszczęśliwić swoją 

obecnością, ale wybrałem ciebie.
 

Poruszyła ustami, ale się nie odezwała Odwróciła się za to, 

wskoczyła na stołek i przyciągnęła kolana do piersi, zanim sięgnęła po 
widelec.
 

– Dzięki – mruknęła.

 

Uniosłem brwi.

 

– Postaram się uwierzyć, że mówisz szczerze.

 

– Mówię!

 

Odwróciłem się do piekarnika.

 

– Z jakiegoś powodu jednak wątpię.

 

Kilka sekund upłynęło w ciszy.

 

– Doceniam, że zrobiłeś dla mnie jajka. Po prostu jestem 

zaskoczona, widząc cię tutaj. O ósmej rano…
 

Czekałem, aż moje się ugotują, i patrzyłem na nią.

 

– Prawdę mówiąc, zamierzałem cię zawojować moim chlebkiem 

bananowo-orzechowym, ale nie wyszło. Zostały mi tylko obłędne jajka.
 

– Naprawdę bardzo dobre, ale nie zawojujesz mnie tym.

 

– O to się nie martw. – Otworzyłem lodówkę i znalazłem sok 

pomarańczowy. Nalałem dwie szklanki i jedną postawiłem przed nią. – 
Chodzi o przełamanie oporu. Jeszcze sobie z tego nie zdajesz sprawy.
 

Spojrzała w swój talerz.

 

– Nie jesz?

 

– Jem. Ale lubię na twardo. – Usiadłem naprzeciwko niej i 

oparłem brodę na ręce. Włosy jej wpadały do talerza i co chwilę je 
odgarniała. Była obezwładniająco urocza. – No więc, Avery 
Morgansten, jestem cały twój.
 

Podniosła wzrok.

 

– Ale ja cię nie chcę.

 

– A to pech. Opowiedz mi o sobie.

 

Zacisnęła usta.

 

– Często to robisz? Pakujesz się do mieszkania losowo wybranej 

dziewczyny i gotujesz jajka?
 

– Ty nie jesteś losowo wybrana, więc odpowiedź brzmi: nie. – 

Wstałem i zajrzałem do jajek. – Ale zdarza mi się robić miłym paniom 
niespodziewane naloty.
 

To nie była do końca prawda. To znaczy, jeśli byłem akurat u 

kogoś i nie spałem, robiłem śniadanie, ale coś takiego? Zdarzyło mi się 
po raz pierwszy. Ale nie musiała tego wiedzieć.
 

– Naprawdę? Robisz tak?

 

– Dla przyjaciół? Pewnie. A przecież my jesteśmy przyjaciółmi, 

nie?
 

Przyglądała mi się przez chwilę, a potem odłożyła widelec.

 

– Tak, jesteśmy przyjaciółmi.

 

– Wreszcie! – krzyknąłem. – Wreszcie przyznałaś, że jesteśmy 

przyjaciółmi! Trwało to zaledwie tydzień.
 

– Znamy się zaledwie tydzień.

 

– Tak czy siak, tydzień to tydzień.

 

Jadłem jajka, a ona dopytywała się, ile czasu zajmuje mi 

uzyskanie deklaracji dozgonnej przyjaźni.
 

– Zwykle niecałe pięć minut.

 

Uśmiechnęła się leciutko.

 

– To znaczy, że jestem dziwna.

 

– Może. – Spuściłem wzrok i zacząłem obierać jajko.

 

– U ciebie pewnie w ogóle jest inaczej.

 

– Co?

 

– Założę się, że dziewczyny się za tobą uganiają. Pewnie 

zabiłyby, żeby znaleźć się na moim miejscu, nawet z alergią na twój 
chleb.
 

Podniosłem wzrok.

 

– Dlaczego tak myślisz? Z powodu mojej niemal boskiej urody?

 

Natychmiast zaczęła się śmiać, a ten przeklęty węzeł w mojej 

piersi ożył.
 

– Nie przesadzałabym.

 

Wzruszyłem ramionami i też się zaśmiałem.

 

– Nie wiem. W sumie nie zastanawiam się nad tym.

 

– W ogóle o tym nie myślisz?

 

– Nie. – Wrzuciłem jajko do ust i wytarłem palce w serwetkę. – 

Ewentualnie wtedy, kiedy to ma znaczenie.
 

Nasze spojrzenia się spotkały, a ona bawiła się szklanką.

 

– Były playboy?

 

– Dlaczego tak myślisz?

 

– Słyszałam, że w liceum nieźle szalałeś.

 

– Naprawdę? Od kogo?

 

– Nie twoja sprawa.

 

Wciągnąłem powietrze. Miała język ostry jak brzytwa.

 

– Z taką gadką nie masz chyba zbyt wielu przyjaciół, co?

 

Zadrżała.

 

– Nie. W liceum nie byłam zbyt popularna.

 

Cholera, poczułem się jak złamas. Odłożyłem jajko.

 

– Cholera. Przepraszam. To było bardzo chamskie z mojej strony.

 

Pokręciła głową.

 

Znów zacząłem obierać jajko, ale cały czas patrzyłem na nią. Nie

mogłem jej rozgryźć.
 

– Jakoś trudno mi w to uwierzyć. Jeśli akurat nie obrzucasz 

błotem, potrafisz być miła i zabawna. Poza tym jesteś ładna. Ładna to 
mało powiedziane! Jesteś pociągająca!
 

– Dzięki… – Poruszyła się nerwowo.

 

– Mówię serio. Powiedziałaś, że masz surowych rodziców. Nie 

pozwalali ci się z nikim spotykać? – Wrzuciłem całe jajko do ust. 
Potrzebowałem protein. – Ale i tak nie wierzę, że byłaś niepopularna. 
Masz trzy złote cechy: jesteś bystra, zabawna i atrakcyjna.
 

– Po prostu uwierz, że nie byłam, dobra? – Odstawiła szklankę i 

zaczęła się bawić troczkiem od spodni. – Byłam całkowitym 
przeciwieństwem osoby popularnej.
 

Nie wiedziałem, co powiedzieć, więc wziąłem się do kolejnego 

jajka. Widziałem ją na terenie kampusu z dziewczyną, z którą 
chodziłem do liceum, i z Jacobem Masseyem. Więc nie było tak, że nie 
jest w stanie się z nikim zaprzyjaźnić.
 

– Przepraszam, Avery. Strasznie, że tak było. Liceum to ważny 

okres.
 

– Ważny. A ty miałeś wielu przyjaciół?

 

Pokiwałem głową. Miałem całe stada przyjaciół.

 

– Utrzymujecie kontakt?

 

– Z niektórymi. Chodziłem do szkoły z Olliem, ale on dwa 

pierwsze lata chodził na uniwersytet w Wirginii, dopiero potem się tu 
przeniósł. Z paroma osobami widuję się w kampusie, no i w domu.
 

Skuliła się i zaczęła wyglądać na bardzo drobną.

 

– Masz rodzeństwo?

 

– Siostrę. – Z uśmiechem sięgnąłem po ostatnie jajko. – Młodszą.

Ma osiemnaście lat.
 

W tym roku kończy ogólniak.

 

– Jesteście blisko?

 

– Tak. – Podobało mi się, że zadaje mi pytania, ale rozmowa o 

siostrze budziła inne skojarzenia. – Jest dla mnie ważna. A ty? Masz 
jakiegoś starszego brata, którego wizyty powinienem się obawiać? 
Żeby mi nie złoił tyłka za zawracanie ci głowy?
 

Uśmiechnęła się jednym kącikiem ust.

 

– Nie, jestem jedynaczką. Mam starszego kuzyna, ale wątpię, 

żeby coś takiego zrobił.
 

– Całe szczęście. – Zjadłem ostatnie jajko, rozparłem się i 

poklepałem po brzuchu. – Skąd jesteś?
 

Nie odpowiedziała, ale stwierdziłem, że nie odpuszczę. Chciałem

ją poznać.
 

Wymiana informacji była w tym celu niezbędna.

 

– No dobra. Pewnie wiesz już, skąd jestem, skoro słyszałaś też o 

moich licealnych zajęciach pozalekcyjnych, ale pozwól, że potwierdzę. 
Jestem z okolic Forth Hill. Nie wiesz, gdzie to jest? Mało kto wie. 
Niedaleko Morgantown. Dlaczego nie poszedłem na uniwerek w 
Wirginii? Wszyscy chcą wiedzieć. Chciałem wyjechać, ale 
jednocześnie być w miarę blisko domu. I tak, to prawda. W liceum 
byłem bardzo… zajęty.
 

– Już nie jesteś?

 

– Zależy, kogo byś spytała – roześmiałem się. – W sumie nie 

wiem. Na samym początku studiów, przez te pierwsze kilka miesięcy, 
kiedy wszędzie było pełno starszych dziewczyn? Pewnie więcej uwagi 
poświęcałem im niż nauce.
 

Uśmiechnęła się.

 

– Teraz tak nie jest?

 

Pokręciłem głową i wróciłem do tego, co mnie interesowało.

 

– A ty skąd jesteś?

 

Westchnęła.

 

– Z Teksasu.

 

– Z Teksasu? – Pochyliłem się nad stołem. – Serio? W ogóle nie 

masz akcentu!
 

– Bo nie urodziłam się w Teksasie. Moja rodzina jest z Ohio. 

Przeprowadziliśmy się tam, jak miałam jedenaście lat i nie złapałam 
akcentu.
 

– Z Teksasu do Wirginii Zachodniej… Pewnie jest różnica?

 

Spojrzała mi w oczy na ułamek sekundy, a potem wstała i wzięła 

swój talerz i miseczkę.
 

– Mieszkałam na peryferiach, było tylko jedno centrum 

handlowe, ale poza tym w sumie niewiele się różniło.
 

– Daj, umyję naczynia. – Zacząłem wstawać. – Ja nabrudziłem.

 

– Nie. – Spiorunowała mnie wzrokiem. – Ty gotowałeś, ja 

zmywam.
 

Patrzyłem, jak myje naczynia, i nie mogłem się powstrzymać od 

refleksji, że to bardzo intymne, ja gotowałem, ona zmywa… Kilka razy
zdarzyło mi się robić dla dziewczyn śniadania, ale nigdy nie było tak 
jak teraz.
 

Nie wiedziałem, co o tym myśleć.

 

– Dlaczego wybrałaś tę uczelnię?

 

Skończyła myć patelenkę, którą przyniosłem, i dopiero potem 

odpowiedziała.
 

– Chciałam zmienić otoczenie, tak jak ty.

 

– Pewnie było ci trudno?

 

– Nie. Podjęcie decyzji było banalnie proste.

 

Serio? Ja nie mogłem sobie wyobrazić, że jestem tak daleko od 

mojej rodziny. Mama chybaby mnie zabiła, gdybym to zrobił. 
Przełamałem chlebek na pół.
 

– Jesteś dla mnie zagadką, Avery Morgansten.

 

Oparła się o blat.

 

– Czy ja wiem? Nie bardziej niż ty.

 

– Jak to?

 

Wskazała na mój chlebek.

 

– Zjadłeś cztery jajka na twardo, poprawiasz połową ciasta, a 

twój brzuch wygląda, jakbyś połknął sześciopak piwa.

 

Uśmiechnąłem się tak szeroko, jakby środek twarzy rozerwał mi 

meteoryt.
 

– Czyli przyglądasz mi się! W przerwach między miotaniem 

ogniem. Przyznaj się! Czuję się dopieszczony.
 

Roześmiała się słodko i łagodnie.

 

– Cicho bądź!

 

– Po prostu jestem chłopcem w okresie wzrostu.

 

Uniosła brwi i teraz to ja się roześmiałem. Zapadła cisza, a ja 

uświadomiłem sobie, że powiedziałem jej więcej niż jakiejkolwiek 
dziewczynie od lat.
 

– Mój tata jest prawnikiem, ma kancelarię. Pewnie chciał, żebym 

poszedł na prawo.
 

Cały czas stała przy blacie.

 

– Więc czemu nie poszedłeś?

 

– Prawo to nie moja bajka. Mama jest lekarzem, kardiologiem. 

Uprzedzam pytanie: medycyna to też nie moja bajka.
 

Podniosła prawą rękę do bransoletki. Zdałem sobie sprawę, że to 

jej nerwowy odruch.
 

– Sport nią jest?

 

– Piłka nożna. Jak będę mógł jakoś wspierać graczy, będę 

szczęśliwy. – Zamilkłem i zmieniłem pozycję. – Albo chciałbym być 
trenerem. Może w liceum albo gdzieś.
 

Spuściła wzrok i się zbliżyła. Przypominała mi przerażone 

zwierzę, które zostało raz skrzywdzone i teraz nie ufa nikomu. Węzeł w
piersi powrócił, a to straszne mrowienie na karku podpowiadało mi coś,
czego nie chciałem słuchać.
 

– Czemu nie grasz w piłkę? – spytała.

 

O tym zupełnie nie chciałem gadać, ale ona zadawała pytania i 

nie mógłbym się wykręcić.
 

– To długa i skomplikowana historia, ale po prostu teraz nie 

mogę.
 

Dotarła już do stołu, czaiła się przy krześle.

 

– A w przyszłości?

 

– W przyszłości… Może i tak. – To prawda. Jeśli będę w formie i

nie stracę kontaktu z grą, kto wie? Po prostu rzadko o tym myślałem. – 
Wracasz do Teksasu na przerwę semestralną albo na Święto 
Dziękczynienia?

 

Parsknęła.

 

– Nie sądzę.

 

– Masz inne plany?

 

Wzruszyła ramionami i zaczęła wypytywać o piłkę. Mijały 

godziny i byłem pewien, że więcej wiedzy o futbolu już jej się nie 
zmieści. Podniosłem się dopiero koło południa. Nie chciałem 
wychodzić, ale spędziłem u niej całej rano.
 

W jednej ręce trzymałem patelenkę, w drugiej resztkę chlebka i 

tak wyposażony zatrzymałem się przy jej drzwiach.
 

– Słuchaj, Avery…

 

Oparła się o kanapę.

 

– Słucham, Cam…

 

– Co porabiasz we wtorek wieczorem?

 

– Nie wiem. – Z niepokojem zmarszczyła czoło. – A co?

 

– Może byśmy gdzieś poszli.

 

– Cam… – westchnęła.

 

– To nie było nie!

 

– Nie.

 

– Czyli jednak.

 

– Tak. – Odepchnęła się od kanapy i złapała za klamkę. – Dzięki 

za jajka.
 

Nie dałem się zrazić.

 

– A środa wieczorem?

 

– Do widzenia.

 

Zamknęła drzwi, ale wcześniej zdołałem zauważyć jej uśmiech. 

Wiedziałem, że niedługo to „nie” zmieni się w „tak”.
 

 Rozdział 8

 

Szybko okazało się, że muszę zmienić pogląd na temat tego, jak 

długo trwa „niedługo”.
 

Dni zmieniały się w tygodnie, a potem lato odeszło w 

zapomnienie, bo liście dębów zazłociły się i poczerwieniały. 
Codziennie o minutę wcześniej zapadał zmrok, a chmury gnane 
wiatrem znad Potomacu ostrzegały, że zima już się czai.
 

Zapraszałem Avery na randkę jakieś dwa razy w tygodniu. Za 

każdym razem odmawiała, a ja z każdą odmową byłem coraz bardziej 
zdeterminowany. Kiedyś, w czasie zajęć z astronomii, kiedy ona pilnie 
notowała, a ja rysowałem chevroleta impalę, zdałem sobie sprawę, że 
aspekt wyzwania już od dawna nie ma znaczenia.
 

Patrzyłem, jak śledzi profesora Drage’a w marmurkowych 

dżinsach, który miotał się z jednego skraju katedry do drugiego, i 
uśmiechnąłem się ciepło.
 

Im więcej czasu z nią spędzałem, tym więcej chciałem spędzać. A

nie robiliśmy nic poza gadaniem. Dla mnie to niepodbite terytorium 
spotykać się z dziewczyną i wyłącznie rozmawiać, bez żadnych 
rozrywek cielesnych. I chociaż miałem ochotę na więcej, znacznie 
więcej, przyjemność sprawiało mi samo bycie z nią. I to mnie dziwiło.
 

Co niedzielę przychodziłem do niej z jajkami i innym ciastem. 

Szybko załapałem, że jest jej wszystko jedno, co przyniosę, byle 
zawierało czekoladę. Za drugim razem powitała mnie z równym 
entuzjazmem, jak za pierwszym, ale szybko odpuściła tę grę. To była 
gra, bo widziałem w jej brązowych oczach rozświetlających się na mój 
widok to, czego nie chciała powiedzieć na głos.
 

Zawsze była czujna, za każdym razem, ale po jakimś czasie 

odprężała się i wtedy pojawiała się prawdziwa Avery.
 

Drage zrobił przerwę w wykładzie, a Babeczka przestała 

notować. Wykręciła prawą rękę, jakby chciała ją rozruszać.
 

Bez namysłu odłożyłem długopis na kolano. W towarzystwie 

Babeczki rzadko myślałem. Może na tym polegał problem.
 

Gwałtownie wciągnęła powietrze, kiedy wyjąłem jej długopis 

spomiędzy palców i odłożyłem na zeszyt. Błyskawicznie odwróciła 
głowę w moją stronę i uniosła brwi.
 

– Co ty robisz?

 

– Nic – mruknąłem i nachyliłem się w jej stronę.

 

Jej pierś unosiła się wysoko, kiedy obejmowałem dłońmi jej 

prawą dłoń.
 

– Coś jednak robisz.

 

– Cśś. – Ucisnąłem jej dłoń kciukami, przesuwałem je po 

krawędziach i po obu stronach małego palca.
 

Szeroko otwarte oczy przeniosła z naszych dłoni na moją twarz.

 

– Co… Co ty robisz?

 

– A jak myślisz? – szepnąłem i przesunąłem kciuki po jej 

serdecznym palcu, a potem po środkowym, uciskając delikatne kostki. 
– Wydawało mi się, że złapał cię skurcz, więc przeznaczam na ciebie 
mój dzisiejszy dobry uczynek.
 

– Ale…

 

– Cicho. – Zawędrowałem palcem pomiędzy jej palec 

wskazujący i kciuk, a Avery aż westchnęła. – Wpakujesz nas w 
kłopoty!
 

Zarumieniła się.

 

– Przecież to ty mnie dotykasz!

 

– A ty robisz zamieszanie.

 

Zamknęła usta, kiedy odwróciłem jej dłoń i zająłem się 

wnętrzem. Głęboko wciągnęła powietrze, ale potem się rozluźniła i nie 
była już tak sztywna. Obserwowałem ją spod spuszczonych rzęs, a 
kiedy zagryzła dolną wargę, przeszył mnie prąd. Mój fiut aż się 
poderwał, a ja nagle zdałem sobie sprawę, że to, co robię, to nie 
najlepszy pomysł. Nie było nic dziwaczniejszego niż mieć erekcję w 
środku wykładu.
 

Jej skóra rozgrzewała się pod moim dotykiem, miękka i gładka 

jak satyna. David Beckham mógłby chcieć potraktować moją głowę jak
piłkę, a ja i tak nie mógłbym przestać.
 

Przesunąłem dłonie w górę jej nadgarstka i wsunąłem palce pod 

rękaw lekkiego swetra. Tutaj skóra była jeszcze miększa, a cienkie 
niebieskie żyłki tworzyły delikatny szlaczek, który chciałem 
przemierzać ustami i językiem.
 

Boże, jak strasznie chciałbym poczuć smak jej skóry. Wydawało 

mi się, że moje spodnie zmniejszyły się w kroku o jakieś trzy rozmiary.
Nie miałem wątpliwości, że ona mi się podoba, ale czasem, tak jak 
teraz, było to niemal bolesne. Zastanawiałem się, czy mógłbym ją 

pocałować. Ktoś by zauważył, gdybym podniósł jej dłoń do ust? 
Siedzieliśmy na końcu i Drage nie miałby pojęcia, co robimy, nawet 
gdybym zaczął ją całować albo wsunął palce między jej śliczne uda.
 

Ale coś… To pieprzone mrowienie na karku powstrzymało mnie.

Nie miałem pojęcia, że mam aż tyle samokontroli, ale zmusiłem się do 
puszczenia jej ręki i wycofania się, zanim zrobię coś głupiego. A 
miałem skłonność do robienia kretynizmów. Minęło kilka sekund, 
zanim zdołałem uspokoić oddech i znów na nią spojrzeć.
 

Patrzyła na mnie wzrokiem pełnym tajemnic. Nasze spojrzenia 

zetknęły się i przemknęło między nimi coś wielkiego, jakaś iskra, którą
niemal widziałem na własne oczy.
 

Boże, gadam jak jakaś uduchowiona kretynka!

 

– Dziękuję – powiedziała troszkę bez tchu i wzięła długopis.

 

Zsunąłem się niżej na krześle i rozłożyłem uda, licząc, że napór 

trochę zelżeje, ale i tak miałem wizję siebie, jak wchodzę do Butchera z
potężną erekcją.
 

– Avery? – szepnąłem.

 

– Tak? – odpowiedziała równie cicho.

 

– Chodź ze mną na randkę.

 

Widziałem, że przełyka ślinę, a na jej ustach pojawił się 

uśmieszek.
 

– Nie.

 

Uśmiechnąłem się szeroko i położyłem głowę na oparciu krzesła.

 

W środę miałem być z Olliem i Jase’em na zajęciach z żywienia i

suplementowania sportowców, ale nie chciało mi się leźć aż do 
Butchera. Gdybym podjechał, ktoś by mi zajął miejsce parkingowe, a 
wtedy chybaby mnie szlag trafił.
 

Stałem więc przed Norą, gdzie zupełnym przypadkiem Avery 

jadała lunch z przyjaciółmi. Oczywiście moja obecność tam nie miała z
tym nic wspólnego.
 

Dobra, kogo ja chcę oszukać. Doskonale wiedziałem, dlaczego 

mój biały jak lilia tyłeczek pręży się przed wejściem. Zacząłem już iść 
po schodach, kiedy otworzyły się drzwi do biblioteki.
 

– Cam!

 

Zatrzymałem się na piskliwy okrzyk odwróciłem się i ujrzałem 

Susan i Sally. A może Molly i Mary? Nie miałem pojęcia, wszystkie 
wyglądały tak samo. Jedna miała platynowe włosy, a druga 

jasnobrązowe z platynowymi pasemkami. Obie były opalone. Obie 
miały jędrne ciała i coś mi się zdaje, że kiedyś mogłem z którąś z nich 
coś kręcić.
 

A może z obiema?

 

– Cześć – powiedziałem z uśmiechem. – Co robicie?

 

– Nic takiego – odpowiedziała blondyna. Ruszyła po schodach, a 

tuż za nią jej przyjaciółka. To wtedy uświadomiłem sobie, że to jednak 
Susan, co oznaczało, że druga nazywała się Sally. – Sto lat cię nie 
widziałyśmy.
 

– Normalnie sto lat! – dodała Sally. – Ostatnio w ogóle nie 

chodzisz na imprezy.
 

To akurat prawda. Od tygodni, jeśli nie od miesięcy, nie byłem na

żadnej imprezie urządzanej przez bractwa. Zacząłem wchodzić po 
schodach.
 

– Byłem zajęty.

 

Susan przerzuciła włosy przez ramię i wydęła usta.

 

– Bez ciebie nie ma zabawy. Wszyscy za tobą tęsknią.

 

Zastanawiałem się jacy wszyscy, ale minąłem już balkon i 

dotarłem do niebiesko-złotych podwójnych drzwi do Nory.
 

– Dużo straciłem?

 

– Mnóstwo! – Jakimś cudem Susan znalazła się przede mną i 

staliśmy teraz przy kanapach, przed telewizorem. Położyła mi dłoń na 
piersi, ale oderwałem od niej wzrok i zacząłem lustrować rzędy 
stolików. – Na pewno mogłybyśmy cię znów wkręcić w klimat. To 
znaczy Sally i ja.
 

– Myślisz? – Ukazał mi się czubek miedzianowłosej głowy i 

rozpoznałem siedzącego obok niej chłopaka o śniadej skórze. 
Dziewczyny mówiły coś jeszcze, ale nie słuchałem. Cofnąłem się i 
zaprezentowałem uśmiech. – Słuchajcie, muszę lecieć. Na razie!
 

Nie czekałem na odpowiedź, tylko zebrałem się i wcisnąłem 

przed grupkę wychodzącą na jesienne słońce. Kiedy Jacob mnie 
zobaczył, na jego twarzy rozlał się uśmiech. Powiedział coś do 
Babeczki, a ona cała zesztywniała. Nie zdziwiło mnie to, za każdym 
razem, gdy się spotykaliśmy, musiałem zaczynać oswajanie od nowa. 
Sam byłem zdumiony, że mam aż tyle cierpliwości.
 

– Hejka, Cameron! – wykrzyknął Jacob nieznośnie rozkosznym 

głosem. – Jak leci?

 

– Cześć, Jacob. Cześć, Brittany. – Usiadłem obok Babeczki i 

trąciłem ją w ramię. – Avery…
 

Wymamrotała coś na powitanie, a potem spytała:

 

– Jak leci?

 

– W porządku, wciąż te same figle i psoty.

 

– Jak w Harrym Potterze! – stwierdziła Brit i uśmiechnęła się 

lekko. – Muszę to znowu przeczytać.
 

Wszyscy zwróciliśmy się w jej stronę.

 

Zarumieniła się i przeczesała włosy. Nie znałem jej dobrze, ale 

wiem, że chodziła do mojego liceum i wyglądała na całkiem fajną.
 

– No co? Nie wstydzę się przyznać, że różne rzeczy kojarzą mi 

się z Harrym Potterem.
 

– Mnie tamten koleś przypomina Snape’a. – Wskazałem brodą 

stolik za nami. – Więc w pełni cię rozumiem.
 

Uśmiechnęła się z wdzięcznością.

 

– A tak poza tym, co porabiacie? – Przesiadłem się tak, żeby 

dotykać Avery nogą. – Bawicie się cukierkami?
 

– Tak. A w wolnych chwilach uczymy się do egzaminu z historii 

na przyszły tydzień. Musimy opanować mapę Europy – wyjaśnił Jacob.
 

– Auć! – Trąciłem ją nogą.

 

Oddała mi.

 

– Ale Avery, nasza cudowna Avery… – Jacob uśmiechał się tym 

szerzej, im więcej piorunów zbierało się w oczach Avery. – Pomaga 
nam w nauce.
 

– O tak! – Brit i Jacob wymienili spojrzenia, a ja się bardzo 

zainteresowałem.
 

Jacob pochylił się i oparł brodę na dłoni.

 

– Zanim wzięliśmy się do nauki, mówiłem Avery, że powinna 

częściej ubierać się w zielenie. Z jej włosami zieleń wygląda bardzo 
seksownie.
 

– Podoba ci się w zieleni? – spytała Brit.

 

Nie zauważyłem, co miała na sobie, ale teraz się do niej 

odwróciłem się i przyjrzałem zielonemu swetrowi.
 

– Świetnie jej w zielonym, ale moim zdaniem Avery codziennie 

wygląda pięknie.
 

Babeczka wypuściła powietrze i w jednej chwili się zarumieniła.

 

– Pięknie? – westchnęła Brit.

 

– Pięknie – powtórzyłem i znów trąciłem ją w kolano. – 

Nauczyliście się czegoś?
 

– Chyba ogarniamy temat – powiedziała.

 

– Dzięki tobie. – Jacob znów zerknął na Brit. – Avery wymyśliła 

piosenkę, żeby pomóc mi zapamiętać, gdzie jest jaki kraj.
 

– Zaśpiewaj dla nas! – Brit trąciła ją łokciem tak mocno, że aż na

mnie wpadła.
 

– Co to za piosenka? – spytałem.

 

Pokręciła głową.

 

– Nie zaśpiewam!

 

Jacob się uśmiechnął.

 

– To piosenka o Chorwacji.

 

Roześmiałem się.

 

– Piosenka o Chorwacji? Jak to?

 

– Nie – powtórzyła. – Nie zaśpiewam. Nie mam do tego talentu.

 

– A do czego masz? – spytałem, a ona popatrzyła na mnie 

nieznośnie wielkimi oczami. – Avery?
 

– No powiedz ładnie! – zaćwierkał Jacob.

 

Brit aż podskoczyła.

 

– Talenty są super!

 

– Mogą być fajne. – Schyliłem głowę i zacząłem myśleć o 

wszystkich moich talentach, jakimi chciałbym się z nią podzielić. – 
Powiedz mi, jakie masz talenty, skarbie. – Nasze usta dzieliło tylko 
kilka centymetrów, a jej lekki oddech sprawiał, że krew radośnie 
mknęła mi przez żyły.
 

– Skarbie – wymamrotał Jacob i westchnął.

 

– Umiem tańczyć – powiedziała w końcu. – Umiałam. Kiedyś, 

dawno.
 

Tego się nie spodziewałem. Co za przypadek.

 

– A co tańczyłaś?

 

– Różnie. – Wzięła paczkę skittlesów i wysypała sobie na rękę. – 

Balet, jazz, step, taniec nowoczesny, te sprawy.
 

– Bez jaj! – Jacob uniósł brwi. – Jak miałem sześć lat, uczyłem 

się stepować, trwało to jakiś miesiąc, a potem postanowiłem zostać 
strażakiem. Cholernie trudna zabawa.
 

Brit parsknęła.

 

– Ja też próbowałam tańczyć, ale okazało się, że mam zero 

koordynacji ruchów, a gracji wystarcza mi na trzepanie tyłkiem. Byłaś 
dobra?
 

Babeczka wzruszyła ramionami i wpatrzyła się w cukierki.

 

– Trenowałam przez dziesięć lat, startowałam w konkursach, 

miałam mnóstwo pokazów.
 

– Czyli byłaś dobra! – wykrzyknęła Brit. – Założę się, że umiałaś

robić wszystkie te wyczesane obroty i sztuczki!
 

Patrzyłem na nią i nie mogłem uwierzyć. Była tancerką. W życiu 

bym nie powiedział, bo wszystkie tancerki, jakie znałem, były pewne 
siebie, ale to by wyjaśniało te piękne mięśnie, które wypatrzyłem na jej
nogach. Tej rzeźby nie można się pozbyć.
 

– Moja siostra tańczy od piątego roku życia – powiedziałem, 

wciąż zdumiony. – Ciągle tańczy. Myślę, że mogłaby zabić, gdyby ktoś
chciał jej to odebrać.
 

Avery włożyła do ust ostatnie cukierki i pokiwała głową.

 

– Jeśli się lubi tańczyć, to może być jak nałóg.

 

– Albo jeśli jest się w tym dobrym – wtrąciła się Brit.

 

Trąciłem ją ramieniem, żeby zwróciła na mnie uwagę.

 

– Czemu przestałaś?

 

W jej oczach pojawiło się zamyślenie i choć nie wiedziałem, 

gdzie zawędrowała myślami, z pewnością nie było jej tutaj. Często 
widywałem u niej taki wzrok i zawsze się zastanawiałem, gdzie w 
takich chwilach błądzi.
 

W końcu wzruszyła ramionami i sięgnęła po M&M’sa.

 

– Chyba się zmęczyłam. Twoja siostra startuje w konkursach?

 

Nie uwierzyłem jej. Nawet w jedną sylabę. Taniec ma się we 

krwi, ale nie naciskałem. Nie teraz.
 

– Dużo jeździ, a latem była na stypendium w szkole baletowej 

Joffreya.
 

– O cholera! – Szczęka jej opadła. – Czyli jest naprawdę dobra!

 

Uśmiechnąłem się pełen dumy.

 

– Jest!

 

Uśmiechnęła się do mnie, ale wystarczyło kilka minut i jej 

uśmiech zbladł, a wzrok powędrował do pustej torebki po cukierkach. 
Nic więcej nie powiedziała, chociaż razem z jej przyjaciółmi 
wychodziliśmy ze skóry, żeby wciągnąć ją w rozmowę. Wyłączyła się i
wiedziałem, że musiały to spowodować te myśli, którym oddawała się, 

gdy nic nie mówiła.
 

Kiedy wstała, pożegnałem się ze wszystkimi i wyszedłem za nią 

na chłodny wiatr i jasne słońce. W milczeniu wchodziliśmy na 
wzgórze, a ja się zastanawiałem, jak się do niej dobrać. Sporo już o niej
wiedziałem, ale jeszcze więcej pozostawało w sferze niewiadomych. 
Trzymała przeszłość i swoje myśli dla siebie.
 

Usłyszałem swoje imię, gdy mijaliśmy Byrd Center, więc 

bezmyślnie pomachałem.
 

– Wszystko w porządku?

 

Zadarła brodę i zmrużyła oczy.

 

– Tak, a u ciebie?

 

Chyba bez uśmiechu pokiwałem głową.

 

– Jesteśmy umówieni na jutrzejszy wieczór?

 

– Jutrzejszy wieczór? Ach! Astronomia! Tak, u mnie bez zmian.

 

– Dobra. – Cofnąłem się, bo wiedziałem, że muszę się zbierać. – 

To do zobaczenia.
 

Ona też się odwróciła, ale potem trochę się cofnęła.

 

– Cam?

 

Węzeł w piersi zawibrował.

 

– Tak?

 

– Co robiłeś w Norze? Przecież zwykle o tej porze masz zajęcia?

 

Popatrzyłem jej w oczy i się uśmiechnąłem.

 

– Tak, mam o tej porze zajęcia. Ale chciałem cię zobaczyć.

 

Najpierw była w szoku, ale po chwili zobaczyłem uśmiech, w 

oczach wcześniej niż na ustach. Poczułem, że mój supeł jakoś dziwnie 
się skręca i musiałem się odwrócić, żeby nie wziąć jej za rękę i nie 
pocałować.
 

Byłem naprawdę blisko.

 

Przeszedłem na drugą stronę ulicy, kiedy zwrócił moją uwagę 

przeciągły gwizd. Spojrzałem w lewo i zobaczyłem pod drzewem 
Jase’a z komórką ręce. Cholera, musiał się tu kopsnąć z zachodniej 
części kampusu.
 

– Co to, urywasz się beze mnie? – spytał, kiedy podszedłem. 

Oczy miał ukryte za awiatorami. Znałem tylko kilka osób, które nie 
wyglądały w nich jak debile. Ja do nich nie należałem.
 

Aż się zatrząsłem, kiedy spojrzałem ponad jego ramieniem i 

wpadł mi jeszcze w oko widok Babeczki znikającej za drzwiami do 

Knutti Hall.
 

Jase westchnął.

 

– Porąbało cię.

 

– Co?

 

Wskazał brodą budynek Knuttiego.

 

– Chyba w życiu nie uciekłeś z zajęć, żeby się spotkać z 

dziewczyną…
 

Zmarszczyłem brwi.

 

– Skąd wiesz, że się urwałem, żeby się z nią spotkać?

 

Znad okularów wyjechały brwi.

 

– Błagam cię, nie jestem głupi.

 

– Można by się spierać…

 

Dał mi kuksańca.

 

– Zobaczmy. Zajęcia skończyły się wcześniej, więc przyszedłem 

w samą porę, żeby zobaczyć, jak maszerujesz niczym mały dzielny 
żołnierzyk. Zawołałem cię. Ty machnąłeś na mnie ręką i poszedłeś 
dalej. A raczej: dalej się na nią gapiłeś.
 

Uniosłem brwi i skręciłem do drzwi.

 

– To ty mnie wołałeś?

 

– Tak jest – powiedział i westchnął. Patrzył na mnie, a ja 

widziałem swoją twarz w jego okularach. – Przynajmniej zgodziła się 
wreszcie z tobą umówić?
 

– Nie.

 

Pokręcił głową.

 

– Człowieku, jeśli chodzi o tę laskę, to masz ostro przerąbane.

 

 Rozdział 9

 

Szarlotka dla ciebie… – Podałem jej pudełeczko i zanurkowałem 

po drugie w papierowej torbie z McDonald’sa. – I szarlotka dla mnie.
 

Babeczka zajrzała do środka.

 

– Myślisz, że robią to z prawdziwych jabłek?

 

– Nie wiem i nie chcę wiedzieć. – Wgryzłem się w ciastko i 

jęknąłem, kiedy doznałem słodyczy. – Jezu, jakie dobre.
 

Popatrzyła na mnie.

 

– Za każdym razem, jak coś jesz, wydajesz takie dźwięki, jakbyś 

miał orgazm. – Zarumieniła się, gdy to powiedziała. – Albo coś.
 

– To teraz już wiesz, jak wtedy brzmię.

 

Zmarszczyła nos i odłamała kawałek.

 

– Marzyłam, żeby się tego dowiedzieć.

 

– Wiedziałem.

 

Roześmiała się i włożyła ciastko do ust.

 

– Jesteś koszmarny.

 

– Jestem cudowny. – Spojrzałem przez przednią szybę. 

Siedzieliśmy w aucie na parkingu przed budynkiem naukowym. 
Granatowe niebo szybko stawało się nocnym niebem, ale gęste chmury 
wyglądały złowróżbnie. – Chyba powinniśmy byli wybrać inny termin.
 

Wzięła papierową torebkę i wygarnęła do niej całe jabłkowe 

nadzienie, pozostawiając tylko skorupkę.
 

– Co za strata.

 

Spojrzała na mnie ciepło, ale spode łba.

 

– Chcesz je wyjąć i zjeść? Może zostało ci jeszcze parę jęków do 

wykorzystania.
 

– Skarbie, ty w ogóle nic nie słyszałaś. – Zamilkłem i mrugnąłem

do niej. – Jeszcze.
 

Wywróciła oczami.

 

– Raczej nigdy.

 

– Zaprzeczasz, jakbyś miała coś na sumieniu.

 

– Głupek! – Roześmiała się lekko. – Już ty się moim sumieniem 

nie przejmuj.
 

Wyciągnąłem rękę i odgarnąłem jej włosy z ramion. Nie odsunęła

się, duży postęp.
 

– Czyli jednak masz coś do ukrycia.

 

Znów się roześmiała i wytarła palce.

 

– Niech ci będzie. Możemy iść?

 

– Już dawno mogliśmy, tylko że zaczęłaś marudzić o ciastko z 

maca.
 

– Co? – Odwróciła się w fotelu. – To był twój pomysł!

 

Zamrugałem niewinnie.

 

– Inaczej to zapamiętałem.

 

Spojrzała lodowato.

 

– Jęczałaś, że „chcę szarlotkę, chcę szarlotkę”, to co miałem 

zrobić? Żyję, żeby ci służyć.
 

Zgniotła torebkę i rzuciła we mnie, ale złapałem.

 

– Przecież to ty zawodziłeś, że masz pusty brzuszek.

 

Zacząłem się śmiać.

 

– Według mnie nasza przygoda wyglądała zupełnie inaczej.

 

Plasnęła mnie w ramię, ale zdążyłem złapać ją za rękę. Lekko 

rozchyliła usta, kiedy uniosłem ją do ust i pocałowałem, szybko i w stu 
procentach niewinnie.
 

– Gotowa?

 

Z szeroko otwartymi oczami cofnęła rękę, przycisnęła ją do piersi

i pokiwała głową. Wysiedliśmy z pick-upa i skierowaliśmy się do 
budynku. Ona była czerwona. Ten śliczny odcień różu kusił, żeby 
skosztować go ustami, ale wślizgnęła się przede mnie.
 

Nie, żebym miał coś przeciwko.

 

Patrzyłem, jak kołysze biodrami, wspinając się na schody, a 

kiedy dotarliśmy na dach, gdzie był teleskop, czułem już między 
nogami pulsowanie.
 

To się zaczynało robić idiotyczne.

 

Minęły miesiące, odkąd miałem do czynienia z jakąkolwiek 

dziewczyną. Jase radził, żebym się z kimś umówił choćby po to, żeby 
odparować, ale nie mogłem myśleć o nikim poza Avery.
 

Wczoraj miał rację.

 

Miałem przerąbane, jeśli o nią chodziło. I wcale nie w takim 

znaczeniu, jakbym chciał.
 

– Na pewno wiesz, co się z tym robi? – spytała i przechyliła 

głowę.
 

Stanąłem przed nią.

 

– Co? A ty nie wiesz?

 

– Nie mam pojęcia.

 

– Nie słuchałaś, jak Drage tłumaczył obsługę teleskopu i aparatu?

 

Skrzyżowała ramiona i wypchnęła biodro w bok.

 

– Przepraszam cię, ale ty wtedy rysowałeś członków rodziny 

Addamsów!
 

Roześmiałem się, bo faktycznie, to właśnie robiłem, gdy Drage 

rozwodził się nad obsługą teleskopu. A to oznaczało, że Babeczka 
musiała zwracać na mnie uwagę. Nastawiłem maszynerię.
 

– Słuchałem!

 

– Nie sądzę. – Przysunęła się bliżej, bo po dachu szalał wiatr i 

zwiewał jej włosy na twarz. Boże, jak pięknie wyglądała. Pokręciłem 
głową i skupiłem się na ustawieniach teleskopu, ale ciężko chodził, był 
sztywny. Ja zresztą też… – Swoją drogą, naprawdę nieźle rysujesz.
 

– Wiem.

 

Dźwięk, jaki wydała, nie był do końca przyjazny.

 

– Raz czy dwa razy w życiu używałem już teleskopu.

 

– To za mało.

 

– No dobrze, byłem tu, kiedy poprzednio chodziłem na zajęcia. – 

Uśmiechnąłem się szybko, a potem sprawdziłem ustawienia. – Nie 
wiem, czy zdołamy cokolwiek zdziałać, zanim zwalą się te chmury.
 

– No to się sprężaj.

 

– Tak jest, szefowo.

 

Uśmiechnęła się szeroko.

 

– Chodź tu, to ci pokażę, jak to działa. – Zrobiłem jej miejsce, 

żeby mogła się przede mnie wsunąć, ale zagryzłem wnętrze policzka, 
gdy otarła się biodrem o tę część mojego ciała, która w tej chwili 
spędzała mi sen z powiek. – Będziesz mnie słuchać?
 

– Nie sądzę. – Wciąż się uśmiechała.

 

– Przynajmniej jesteś szczera. – Cierpiałem katusze. Pochyliłem 

się i zamknąłem ją w ramionach. Ten jej zapach, boska mieszanka 
jagód i piżma, sprawił, że liczne części mojego ciała doznały skurczu. 
Jak przez mgłę dotarło do mnie, że się nie spięła. To dobrze. – To jest 
ToUcam Pro II Philipsa. – Odchrząknąłem. – Jest przymocowana do 
teleskopu. Przy tych ustawieniach powinnaś w miarę wyraźnie 
zobaczyć Saturna. Potem naciśnij przycisk i zrobisz zdjęcie.
 

– Dobra. – Włożyła włosy za uszy. – Chociaż wydaje mi się, że 

nie musimy mieć zdjęcia Saturna.

 

– Hm. – Co to w ogóle był Saturn? Mogłem myśleć tylko o tym, 

jak blisko jesteśmy, i o cieple jej ciała, które czułem. – A słuchaj…
 

– Słucham.

 

– Chodź ze mną na randkę.

 

– Zamknij się. – Uśmiechnęła się i nachyliła, żeby zajrzeć w oko 

teleskopu. – Nic nie widzę.
 

– To pewnie dlatego, że nie zdjąłem osłonki z obiektywu.

 

Dała mi kuksańca w brzuch, a ja znów się roześmiałem.

 

– Dupek!

 

Dzisiaj ryzykowałem. Nawet nie wiem dlaczego, ale nie mogłem 

się powstrzymać i kiedy sięgnąłem do soczewki, przywarłem do jej 
pleców. Zamarła, a mnie przeszył jej ostrożny oddech. Czekałem, aż się
odsunie, bo mogła, ale tego nie zrobiła.
 

Spojrzałem w dół i zobaczyłem, jak gęstymi rzęsami wachluje 

policzki.
 

– Co?

 

– Byłoby ci łatwiej, gdybyś obszedł dookoła – powiedziała trochę

innym głosem.
 

– Racja. – Pochyliłem się tak, że moje usta znalazły się przy jej 

uchu. – Ale ile zabawy bym stracił!
 

Zadrżała, a ja się spiąłem.

 

– Baw się sam ze sobą.

 

– Nie, to nic fajnego – odparłem. – Spróbuj jeszcze raz.

 

Chwilę się zawahała, ale potem przysunęła oko do teleskopu. 

Minęło kilka sekund.
 

– Wow!

 

– Widzisz?

 

Wyprostowała się.

 

– Tak! Niesamowite! Nigdy wcześniej nie widziałam planety! 

Inna sprawa, że nigdy o to nie zabiegałam, ale wrażenie świetne.
 

– Też tak sądzę. – Odgarnąłem jej kilka pasm włosów, bo wiatr 

wwiewał mi je do oczu. – Co mamy znaleźć?
 

– Gwiazdozbiór Strzelca i pokrywkę Dzbana, cokolwiek to… – 

Na czole wylądowała jej wstrętna, lodowata kropla deszczu, a ona 
cofnęła się, napierając na mnie. – Cholera!
 

Pisnęła po kolejnej kropli i się odwróciła. Przy okazji spojrzała 

mi w oczy. Zaraz przemokniemy do suchej nitki. Zakląłem pod nosem, 

złapałem ją za rękę i pociągnąłem za sobą. Byliśmy już prawie na 
suchym lądzie, gdy niebo się otworzyło i lunęło prosto na nas. 
Rozgrzewał mnie tylko uśmiech.
 

Objąłem jej szczupłą talię, przykucnąłem i oderwałem ją od 

ziemi, a potem przerzuciłem sobie przez ramię. Roześmiałem się, kiedy
pisnęła przerażona, a balon zrodzony z napięcia – tylko tak potrafiłem 
to sobie tłumaczyć – rozciągnął się w mojej piersi i poczułem się tak 
dobrze, jakbym strzelił gola.
 

– Za wolno biegłaś!

 

Chwyciła mnie za sweter na plecach.

 

– Postaw mnie, ty pieprzony…!

 

– Trzymaj się! – Przycisnąłem ją do siebie ramieniem i ruszyłem.

 

Ślizgałem się wśród kałuż, a raz prawie zaliczyliśmy glebę. 

Słowa, które cedziła pod nosem, zawstydziłyby całe koszary.
 

Zatrzymałem się, żeby otworzyć drzwi, i schyliłem się, kiedy już 

umykaliśmy przed ulewą. Odwróciłem się tak, żeby wylądowała tyłem 
do ściany, i postawiłem ją na ziemi.
 

Kiedy ześlizgiwała się po mojej klatce, poczułem gwałtowne 

pragnienie. Zacisnąłem ręce na jej biodrach, a ona odchyliła głowę. Jej 
oczy miały teraz kolor ciemnej czekolady. Przycisnąłem ją do siebie. 
Wiedziałem, że musi czuć moje podniecenie, i wydawało mi się to 
bardzo nie w porządku, skoro się nawet nie całowaliśmy, ale nie 
mogłem odpuścić.
 

Położyła mi dłonie na piersi i myślałem, że mnie odepchnie. 

Przysięgam na wszystko, że gdyby to zrobiła, bez względu na to, jakie 
trudne by to dla mnie było, puściłbym ją…
 

Ale nie odepchnęła.

 

Rozluźniła ręce i musiała czuć pod dłonią moje rozszalałe serce.

 

Moja ręka działała bez mojej kontroli. Objąłem jej biodro, potem 

przesunąłem rękę w górę jej ramienia, a dalej na szyję i policzek. 
Westchnęła, gdy musnąłem palcami policzki i złapałem pasemka 
włosów, które wiatr przyklejał jej do skroni. Wsunąłem je z powrotem 
za ucho. Nie od razu odsunąłem rękę.
 

– Przemokłaś.

 

– Ty też.

 

Przesunąłem kciukiem po jej policzku.

 

– Chyba będziemy musieli spróbować kiedy indziej.

 

– Tak – szepnęła i na moment zamknęła oczy.

 

– Możliwe, że powinniśmy byli sprawdzić prognozę. – Kiedy się 

uśmiechnęła, trochę przesunąłem biodra. Zadrżała w sposób, który 
odbierał mi rozum. Spuściła wzrok. Rozchyliła usta, a ja nie chciałem 
jej puścić. Za dobrze mi było, gdy stała tak blisko.
 

Brała krótkie, głębokie wdechy, a jej pierś unosiła się w ich 

rytmie. Schyliłem głowę, chciałem i musiałem ją pocałować. Chociaż 
raz. Tylko tyle. Powieki zaczęły mi opadać.
 

Nagle odskoczyła i przycisnęła rękę do mostka.

 

– Chyba… to by było tyle.

 

Przez moment nie mogłem się ruszyć. Potem się odchyliłem i 

oparłem głowę o ścianę.
 

Minęła dobra chwila, zanim wrócił mi głos.

 

– Chyba tak.

 

Droga do wyjścia i powrót do mieszkania nie były łatwe. Wciąż 

byłem twardy i napięty jak struna. W żaden sposób nie mogłem pozbyć
się napięcia. Próbowałem mówić alfabet od tyłu albo myśleć o 
staruszce z sąsiedniego budynku, która czasem wyprowadzała psa tylko
w białej koszuli nocnej, ale chociaż ten widok nie zachwycał, nic nie 
działało.
 

Deszcz ciągle padał, kiedy biegliśmy przez parking, wypatrując 

schronienia pod daszkiem. Pokręciłem głową i wszystko wokół zrobiło 
się mokre. Avery zatrzymała się pod schodami prowadzącymi do 
naszych mieszkań. Pomyślałem, że to z powodu deszczu, którym ją 
opryskałem. Już otworzyłem usta, żeby przeprosić, ale odwróciła się 
trochę i zobaczyłem jej bladą twarz.
 

Poczułem w piersi zupełnie inny niż wcześniej rodzaj bólu. 

Wywoływały go zagubienie i strach, które widziałem w jej oczach. 
Strach. Nie mogłem tego pojąć. Czy ja jej to zrobiłem? Nie. W to nie 
uwierzę. Nie reagowałaby na mnie w ten sposób. Widziałem przecież. 
Chciała, żebym ją pocałował, może nawet równie mocno jak ja, ale się 
odsunęła, bo… Nie widziałem powodu.
 

Przeczesałem włosy i odgarnąłem je z czoła.

 

– Chodź ze mną na randkę.

 

– Nie – szepnęła.

 

Uśmiechnęła się delikatnie, jej pierś opadła, a ramiona się 

rozluźniły, tak jakby na te słowa czekała.

 

– Zawsze pozostaje jutro.

 

Szła za mną po schodach.

 

– Jutro nic się nie zmieni.

 

– Zobaczymy.

 

– Nie ma na co patrzeć. Tracisz czas.

 

– Jeśli chodzi o ciebie, nic nie jest stratą czasu.

 

I taka była prawda.

 

 Rozdział 10

 

W środę przed feriami znów się zerwałem i poszedłem szukać 

Avery. Była tam, gdzie zwykle o tej porze: z Brittany i Jacobem w 
Norze. Dobrze, że poszedłem. Dowiedziałem się trzech ważnych 
rzeczy.
 

Babeczka mówiła o mnie przyjaciołom, bo wiedzieli, że usiłuję 

zabrać ją na randkę. Brawo.
 

Poza tym porównywała mnie do seryjnego mordercy.

 

Nie, żebym miał coś przeciwko, ale nie co dzień człowiek jest 

zestawiany w jednym zdaniu z Tedem Bundym.
 

Jej przyjaciele byli za randką. Lubiłem ich.

 

– Zresztą – mówiła rozpromieniona Brittany do zdruzgotanej i 

czerwonej jak burak Avery – to nie chodzi o mnie i moją wiedzę na 
temat seryjnych morderców. Mogę was nią oszołomić później. Chodzi 
o ciebie, Avery. Ten miły młody człowiek, który nie jest seryjnym 
mordercą, zaprasza cię na randkę. Jesteś singielką. Jesteś młoda. 
Powinnaś się zgodzić.
 

– O mój Boże! – jęknęła. – Czy nie czas już, żebyście zabrali się 

do domu?
 

Roześmiałem się z głębi serca.

 

– Umów się ze mną, Avery.

 

Odwróciła się do mnie i widziałem, że jest zaskoczona.

 

– Nie.

 

– Widzieliście? – spytałem Brittany i Jacoba. – Mówiłem, że 

ciągle odmawia.
 

Jacob wyglądał, jakby nic nie rozumiał.

 

– Idiotka z ciebie, Avery.

 

– Trudno. – Wstała. – Idę na zajęcia.

 

– Kochamy cię! – zawołał Jacob.

 

– Właśnie widziałam – mruknęła, ale zatrzymała się, żeby się z 

nimi pożegnać. Jutro zaczynały się ferie i jej przyjaciele jechali do 
domu. Ciągle nie mogłem uwierzyć, że Avery zostaje. Do Teksasu nie 
opłacało się jechać na cztery dni, ale mogła przyjąć zaproszenie 
Brittany albo Jacoba. Poza tym nie podobało mi się, że będzie tu sama.
 

Zaczekałem, aż będzie gotowa, i poszedłem za nią przez Norę. 

Uniosła brew.

 

– Idziesz za mną?

 

– Jak rasowy seryjny morderca – odparłem.

 

– Mam nadzieję, że wiesz, że to były żarty? Przepraszam, że im o

tym powiedziałam, ale zaczęli mnie dręczyć i zanim się 
zorientowałam…
 

– Nic się nie stało. – Objąłem ją i skierowałem w stronę drzew 

między budynkami. Było chłodno, więc się skuliła i przytuliła do mnie,
choć nie wiem, czy zdawała sobie z tego sprawę. – Nie przeszkadza mi 
to.
 

– Nie przeszkadza ci?

 

Pokręciłem głową. Co prawda może i powinno mnie ruszyć, że 

teraz moje daremne starania miały widownię, ale po prosto miałem to 
gdzieś. Spojrzałem na nią i się uśmiechnąłem. Ze zmarszczonymi 
brwiami patrzyła na jeden z niebieskich vanów, które zawsze stały na 
terenie kampusu.
 

– Niedobrze – mruknąłem.

 

– Co?

 

Opuściłem rękę i złapałem kosmyk, który zaraz jej wsunąłem za 

ucho. Od tamtego wieczoru w obserwatorium wykorzystywałem każdą 
okazję, żeby jej dotknąć, a ona mi na to pozwalała.
 

– Myślisz.

 

– No tak.

 

– O czym?

 

– O niczym ważnym. – Uśmiechnęła się lekko. Nie był to jakiś 

szeroki uśmiech, ale tak czy siak, uśmiechała się więcej. – Jedziesz do 
domu na weekend?
 

– Jadę. – Zbliżyłem się, złapałem jej włosy i rozdzieliłem na dwa 

pasma. Uśmiechnąłem się, bo pomyślałem, że wygląda uroczo. – 
Wyjeżdżam jutro o świcie. Wracam w niedzielę wieczorem, więc w 
tym tygodniu nie dostaniesz jajek.
 

– O nie! – Posmutniała.

 

– Nie płacz. – Musnąłem jej policzek końcami jej włosów i 

spróbowałem jeszcze raz wypytać, czy ma jakieś inne plany na 
weekend niż siedzenie samej. – Skorzystasz z zaproszenia Brit?
 

Pokręciła głową.

 

– Zostanę i sobie poczytam.

 

– Kujon!

 

– Głupek!

 

Uśmiechnąłem się i rozsypałem jej włosy na ramiona.

 

– Wiesz co?

 

– Co?

 

Wziąłem głęboki wdech, cofnąłem się o krok i wsadziłem ręce do

kieszeni dżinsów.
 

– Powinnaś się ze mną dzisiaj umówić, skoro nie będzie mnie 

cały weekend.
 

Roześmiała się.

 

– Nie umówię się z tobą.

 

– No to chociaż spędź ze mną wieczór.

 

Zmarszczyła brwi.

 

– A jaka jest różnica między spędzeniem z tobą wieczoru a 

umówieniem się?
 

– A jaka jest różnica między moją prośbą, żebyśmy spędzili 

razem dzisiejszy wieczór, a spędzaniem razem niedzielnego poranka?
 

Rozluźniła brwi.

 

– A co byśmy robili?

 

Wzruszyłem ramionami, że niby nic takiego, ale serce waliło mi 

jak wściekłe.
 

– Zamówimy coś do jedzenia i obejrzymy film.

 

Niepewnie przestępowała z nogi na nogę.

 

– To brzmi jak randka.

 

– Nie ze mną, skarbie – roześmiałem się. – Ja zabrałbym cię w 

jakieś miejsce publiczne. Oglądanie filmu i jedzenie to wieczór dwojga 
przyjaciół.
 

Zacisnęła wargi i odwróciła wzrok. Minęło kilka chwil, a ja już 

się nastawiałem na kolejne odrzucenie. Z jakiegoś powodu czułem, że 
jeśli nie zgodzi się teraz, to będzie gorsze niż wszystkie wcześniejsze 
kosze. Nie wiedziałem dlaczego, ale wydawało mi się, że jeśli nie 
namówię jej na to, będę musiał poważnie się zastanowić, co robię.
 

Babeczka westchnęła.

 

– No dobra, wpadaj.

 

Ja cię kręcę, zgodziła się? Musiałem się zmusić do spokoju, bo 

najchętniej zrobiłbym salto.
 

– Nie ciesz się tak, bo sobie zrobisz krzywdę!

 

– Cieszę się! – Dla zabawy walnęła mnie w ramię. – O której 

będziesz?
 

– O siódmej?

 

Uśmiechnęła się i zaczęła bawić bransoletką.

 

– Może być. Więc do zobaczenia.

 

Dałem jej zejść z chodnika, a potem ją zatrzymałem.

 

– Avery?

 

Odwróciła się.

 

– Tak?

 

Uśmiechnąłem się i poczułem, że przeszywa mnie nerwowy 

piorun.
 

– Do zobaczenia wieczorem.

 

– Spędzasz z tą laską dużo czasu.

 

– Ej! – Właśnie wylazłem spod prysznica goły i zastałem Olliego,

stojącego w progu łazienki. – Co ty sobie myślisz?
 

– Daj spokój. – Wzruszył ramionami. – Jakbym nie widział 

twojego pisiora.
 

Pokręciłem głową i zawiązałem ręcznik na biodrach.

 

– O co ci chodzi? Nie mogłeś zaczekać? Mam ważne rzeczy do 

zrobienia. – Na przykład jedzenie kolacji i oglądanie filmów.
 

Polazł za mną do pokoju.

 

– Chodzi mi o Avery. Spędzasz z nią w cholerę dużo czasu.

 

Nie odpowiedziałem. Włożyłem dżinsy, zapiąłem je, a potem 

zrzuciłem ręcznik.
 

– Bez majtek? – Wyszczerzył się i zaparł rękami o górną futrynę 

drzwi. – Będziesz robił podejście?
 

Spiorunowałem go wzrokiem i złapałem koszulkę.

 

– Nie masz nic lepszego do roboty?

 

Pochylił się naprzód i wyprostował ramiona. Włosy mu opadły 

na twarz.
 

– W tej chwili nie.

 

– Świetnie. – Włożyłem koszulkę.

 

– Steve urządza imprezę, idziesz?

 

– Nie.

 

– Jasne.

 

Uniosłem brew i minąłem go w progu, bo szedłem do salonu 

szukać gaci.
 

– Skoro znałeś odpowiedź, po co pytałeś?

 

Wzruszył ramionami.

 

– Kiedyś chodziłeś na wszystkie imprezy.

 

Westchnąłem, włożyłem buty i się wyprostowałem. Miał rację. 

Nie byłem nigdzie od końca sierpnia.
 

– Pójdę na Halloween. Tej imprezy nie odpuszczę.

 

– Aha. – Ollie padł na kanapę.

 

Patrzyłem na niego przez chwilę, a potem pokręciłem głową i 

wziąłem ze stojaka parę filmów. Czasem się zastanawiałem, czy Ollie 
chociaż trochę ogarnia, co mówi i co robi.
 

– Cam?

 

– Co?

 

Odchylił głowę i wyszczerzył zęby w uśmiechu.

 

– Uważam, że to fajna sprawa, że spędzasz z nią tyle czasu. 

Lubię ją. Jest miła.
 

– Dziękuję. – Wypowiedziałem te słowa i zaraz zacząłem się 

zastanawiać, po jaką cholerę. Kiedy Ollie się roześmiał, poczułem, że 
policzki mi płoną. – Wal się.
 

Jego śmiech towarzyszył mi w drodze do drzwi i na dół, do auta. 

Dziękuję? A niby za co? Za co miałbym mu być wdzięczny? Ale jak 
dojechałem to najbliższego chińczyka i zamówiłem ulubione danie 
Avery, smażeninę z krewetkami, dotarło do mnie, że jednak jestem mu 
wdzięczny. Cholernie dziwne, bo jedyne, co zrobiła Babeczka, to 
zgodziła się na wspólny wieczór. Ale przecież wiedziałem, że nie 
dopuszcza ludzi do siebie. Myślę, że to był dla niej wielki krok.
 

Była dla mnie tajemnicą, paradoksem niewinności i pokusy. 

Zamierzałem wyjaśnić tę tajemnicę.
 

 Rozdział 11

 

Zobaczmy Resident Evil – orzekła Avery. Stała przy blacie i 

nakładała na talerze chińszczyznę. Luźne fale włosów sięgały jej aż do 
połowy pleców. Była swobodnie ubrana, w legginsy i luźną koszulkę, 
która spadała jej z jednego ramienia, odsłaniając kawałek gładkiej, 
złotej skóry i cienkie ramiączko.
 

Nie miała pojęcia, jaka jest atrakcyjna, a ja musiałem się 

powstrzymywać, żeby się do niej nie zbliżyć. Kiedy podszedłem do 
niej w kuchni, zareagowała dziwnie, zesztywniała i zbladła.
 

– Moja szkoła! – Wziąłem dwie płyty i zaniosłem do salonu. – 

Wygrały zombi!
 

Wiedziałem, że weszła, bo nagle zrobiło się jakby jaśniej.

 

– Co chcesz do picia?

 

Zerknąłem przez ramię.

 

– A masz mleko?

 

– Chcesz pić mleko do chińszczyzny?!

 

– Potrzebuję wapnia.

 

Skrzywiła się, ale poszła do kuchni i wróciła ze szklanką mleka i 

puszką napoju gazowanego.
 

– To obrzydliwe, wiesz o tym? – Usiadła na kanapie i podwinęła 

nogi. – Dziwne połączenie.
 

– A próbowałaś? – Usiadłem obok i wziąłem pilota.

 

– Nie.

 

– To skąd wiesz, że obrzydliwe?

 

– Zdaję się na swoje przeczucia. – Wzięła talerz i uśmiechnęła się

zadziornie.
 

– Sprawię, że przed końcem roku spróbujesz chińszczyzny z 

mlekiem.
 

Jej mina mówiła, że stanie się to po jej trupie, a ja szeroko się 

uśmiechnąłem. Resident Evil się zaczął, a my jedliśmy i gadaliśmy o 
tym, jakim cudem wszystkie laski w czasie apokaliptycznego ataku 
zombi dają radę wyglądać tak ładnie. Gdy Alice stawiała czoło zombi 
dobermanom, wziąłem talerze i zaniosłem do kuchni. Przy okazji 
wziąłem sobie jeszcze jedną szklankę mleka, a dla niej puszkę piwa 
korzennego.
 

– Dziękuję – powiedziała, kiedy stawiałem napój przed nią.

 

– Żyję, żeby ci służyć.

 

Babeczka wyszczerzyła zęby.

 

Obejrzeliśmy dwie pierwsze części i nabijaliśmy się ze 

wszystkiego. W którymś momencie zaczęła dzwonić jej komórka. 
Zerknąłem na wyświetlacz i zobaczyłem, że to nieznany numer.
 

– Nie odbierasz?

 

Szybko sięgnęła po telefon i wyłączyła dźwięk. Wydawało mi się

dziwne, jak sztywno to zrobiła.
 

– To nieuprzejmie odbierać telefon w towarzystwie.

 

Przecież tylko darliśmy łacha z głupiego filmu.

 

– Mnie to nie przeszkadza.

 

Oparła się z powrotem i zaczęła obgryzać kciuk, ale wróciła do 

oglądania filmu. Jak się dobrze zastanowić, to nigdy jej nie widziałem z
telefonem, ani przed zajęciami, ani nigdy. Inne laski w kampusie miały 
telefony jakby przyrośnięte do ręki i przyklejone do ucha. Mówiła, że 
nie była lubiana w szkole i nie była chyba blisko związana z rodziną, 
ale jednak…
 

Coś mi tu nie grało, ale nie wiedziałem co to.

 

Mijał czas, a ona wciąż żuła palec. Nigdy wcześniej tego u niej 

nie widziałem. Wyciągnęłam rękę i złapałem ją za nadgarstek.
 

Poderwała głowę i spojrzała na moją rękę.

 

– Co?

 

– Od dziesięciu minut obgryzasz paznokieć. – Opuściłem dłoń na

jej udo, ale nie puściłem jej. Złączyłem czubki palców. Miała smukły 
nadgarstek. – Co się dzieje?
 

– Nic. – Ostro wciągnęła powietrze. – Oglądam film.

 

– Nie wydaje mi się, żebyś oglądała. – Spojrzeliśmy na siebie. – 

Co jest grane?
 

Szarpnęła za rękę, więc ją puściłem. Choć niechętnie.

 

– Nic nie jest grane. Oglądaj.

 

– Hm. – Odpuściłem, bo wiedziałem, że z naciskania na 

Babeczkę nie wyniknie nic dobrego.
 

Umilkła, a ja zerknąłem na zegarek na odtwarzaczu DVD. Było 

grubo po dziesiątej i spodziewałem się, że lada moment mnie wykopie, 
ale kiedy zmieniłem pozycję i położyłem prawą rękę na kanapie, 
opadła na mnie lewą połową ciała.
 

Zamarłem i wydaje mi się, że serce dosłownie mi stanęło, kiedy 

czekałem, aż się otrząśnie i wróci do narzuconego między nami 
dystansu.
 

Ale nie zrobiła tego.

 

Ja cię kręcę, nie zrobiła!

 

Spojrzałem w dół, na czubek jej głowy i siłą panowałem nad 

oddechem. Przez następne pół godziny siedziałem w pełni świadomy 
każdą komórką ciała jej ciężaru, ciepła i spokojnych, głębokich 
oddechów.
 

Serce mi stanęło na moment, gdy zjechała głową pod moje ramię.

Spała?
 

– Avery?

 

Nie odpowiedziała, a ja uznałem, że faktycznie, zasnęła oparta o 

mnie. Supeł w mojej piersi był większy i ciaśniejszy niż kiedykolwiek 
wcześniej. Jak na nią patrzyłem, działo się coś dziwnego: niektóre 
części mojego ciała robiły się twardsze pod wpływem jej obecności, ale
inne miękły jak masło na słońcu.
 

„Jeśli chodzi o tę laskę, to masz ostro przerąbane”.

 

Te słowa stale do mnie wracały. Może i miałem przerąbane, ale 

tej chwili nie zamieniłbym tego na nic. Ostrożnie, żeby jej nie obudzić, 
zdjąłem rękę z oparcia i delikatnie ułożyłem głowę Avery na swoim 
udzie.
 

Narząd pozostający w niedalekiej odległości zrobił się jeszcze 

twardszy. Może i nie był to najlepszy pomysł, tak bliska jej obecność 
była zbyt kusząca, ale… jeszcze nigdy z żadną dziewczyną nie 
wydawało mi się to tak naturalne.
 

Ścisnęło mnie w piersi, kiedy się zwinęła w kłębek i złożyła 

dłonie pod policzkiem. Patrzyłem na nią przez chwilę, chłonąłem 
delikatną linię jej szczęki, zarys policzka i różane usta.
 

Cholera, naprawdę miałem przerąbane.

 

Usiłowałem skupić się na filmie, ale nawet nie zauważyłem, gdy 

się skończył i wskoczył program z telewizji. Jeszcze raz spojrzałem na 
Avery. Nie wiem, kiedy przestałem patrzeć.
 

Wydawało mi się, że w pokoju jest chłodno, więc ściągnąłem 

zielono-brązowy koc z oparcia i ją okryłem. Moją uwagę przyciągnął 
skrawek nagiej skóry. Bluzka zsunęła jej się z ramienia i zostało tylko 
cienkie ramiączko.
 

Subtelny blask kusił i nie było mowy, żebym zdołał się 

powstrzymać. Opuściłem rękę i aż przestałem oddychać, gdy 
dotknąłem jej kształtnego ramienia.
 

Zamruczała coś przez sen i poruszyła się, ale się nie obudziła. To 

chyba nie było w porządku, że jej dotykałem, ale przesunąłem palcami 
po jej ramieniu i chłonąłem jej dotyk. Zatrzymałem się przy rąbku 
bluzki i wróciłem jedwabistym szlakiem aż do policzka.
 

Cieszyłem się, że śpi, bo strasznie bym się wstydził, gdyby 

zobaczyła, jak mi się trzęsą ręce. Jezus, latały tak, jakbym nigdy 
wcześniej nie dotykał dziewczyny.
 

Avery kompletnie mnie rozmontowała.

 

Oparłem głowę o kanapę, zamknąłem oczy i z trudem 

przełknąłem ślinę, kładąc dłoń na jej biodrze. Wystarczyłyby dwa 
palce, żeby policzyć chwile, kiedy spędzałem wieczór z piękną 
dziewczyną, która spała obok mnie zwinięta w kłębek, a ja byłem z 
tego powodu szczęśliwy. Jakaś część mojego mózgu podpowiadała, że 
istnieje słowo na opisanie takiego stanu, ale wydawało mi się tak 
szalone, że olałem te podszepty.
 

– Nie… – mruknęła, a ja natychmiast otworzyłem oczy. 

Zmarszczyła czoło, ale cały czas spała. – Nie po to przyszłam…
 

Przekrzywiłem głowę, żeby usłyszeć, co jeszcze powie, ale 

jedyne, co zrozumiałem, to „przepraszam”, a potem znów odpłynęła w 
głęboki sen.
 

Analizowałem te słowa z mocno bijącym sercem. Nie miały 

sensu i pewnie w ogóle nic nie znaczyły, ale i tak czułem w żołądku 
jakiś supeł niepokoju.
 

Czas mijał, a ja nie spałem, nie do końca. Utknąłem w tym 

dziwnym stanie między jawą a snem. Zauważyłem moment, kiedy się 
obudziła. Zesztywniała i głęboko wciągnęła powietrze. Minęło parę 
chwil, ale nic nie powiedziała. Odciąłbym sobie kciuk, żeby się 
dowiedzieć, co myśli.
 

Powoli przewróciła się na plecy, czym mnie zaskoczyła i nie 

zdążyłem zareagować: moja dłoń ześlizgnęła się z jej biodra i 
wylądowała na podbrzuszu. Sięgałem palcami do gumki legginsów. 
Boże, wiem, że powinienem był cofnąć rękę, ale tego nie zrobiłem.
 

Moja ręka żyła własnym życiem i podejmowała suwerenne 

decyzje. Kciuk zataczał powolne kółka pod jej pępkiem. 
Obserwowałem ją spod rzęs i prawie jęknąłem, gdy zagryzła dolną 

wargę. Potem spojrzałem wyżej i zauważyłem sterczące brodawki pod 
cienkim materiałem. Znów mi stanął. W sumie nic dziwnego.
 

Przekręciłem głowę na bok i uśmiechnąłem się lekko, kiedy 

głęboko wciągnęła powietrze. Zacisnąłem zęby, gdy odchyliła głowę i 
znalazła się tuż obok mojej erekcji.
 

– Cam?

 

Otworzyłem oko.

 

– Avery?

 

– Nie śpisz – powiedziała zachrypniętym, nieziemsko 

seksownym głosem.
 

– Ty spałaś. – Przekręciłem głowę z boku na bok. – I ja też 

spałem. – To była totalna lipa, ale chyba nie czułaby się najlepiej, 
wiedząc, że przez cały ten czas siedziałem i się na nią gapiłem.
 

Oblizała usta i niech mnie szlag, jeśli nie marzyłem, żeby dać 

nura i złapać końcówkę jej języka.
 

– Przepraszam, że na tobie zasnęłam.

 

– Nie ma za co.

 

Zarumieniła się.

 

– Która godzina?

 

– Po północy – powiedziałem, patrząc na jej wilgotne wargi.

 

– Nawet nie spojrzałeś na zegarek.

 

– Takie rzeczy po prostu wiem.

 

– Naprawdę? – szepnęła.

 

– Tak.

 

– Nadzwyczajny talent. – Zacisnęła dłoń, która spoczywała na jej

nodze. – O której wyjeżdżasz?
 

– A co, będziesz tęsknić?

 

Skrzywiła się, ale oczy miała jasne.

 

– Nie dlatego pytam. Byłam tylko ciekawa.

 

– Powiedziałem rodzicom, że przyjadę na lunch. – Wolną ręką 

zgarnąłem jej z twarzy kilka kosmyków włosów, a potem położyłem 
rękę na czubku jej głowy. – Muszę wyjechać jakoś między ósmą a 
dziewiątą.
 

– To wcześnie.

 

– Wcześnie. – Przymknęła oczy, a ja zapragnąłem ją pocałować. 

– Ale droga jest prosta.
 

– I wrócisz dopiero w niedzielę wieczorem?

 

– Tak jest. – Głęboko wciągnąłem powietrze. – Na pewno nie 

będziesz za mną tęsknić?
 

Uśmiechnęła się, ale niepewnie.

 

– Coś ty, odpocznę sobie wreszcie.

 

Zaśmiałem się.

 

– To było okrutne.

 

– Prawda?

 

– Ale i tak wiem, że kłamiesz.

 

– Czyżby?

 

– Tak. – Przesunąłem rękę i lekko dotknąłem jej policzka. 

Gwałtownie otworzyła oczy, a ja się do niej uśmiechnąłem. – Będziesz 
za mną tęsknić, ale się do tego nie przyznasz.
 

Nic nie mówiła, a mój palec wędrował od jej szczęki na policzek,

bardzo blisko dolnej wargi.
 

– Ja tam będę za tobą tęsknił.

 

– Naprawdę?

 

– Tak!

 

Zamknęła oczy i znów się odprężyła. Kontynuowałem wędrówkę

z policzka w stronę dolnej wargi, ale cały czas dręczyło mnie to, co 
mówiła przez sen.
 

– Mówisz przez sen.

 

Otworzyła oczy i przysięgam, że w jednej chwili pobladła.

 

– Tak?

 

Pokiwałem głową.

 

– Żartujesz sobie ze mnie? Bo jeśli tak, to zrobię ci krzywdę, 

przysięgam na Boga.
 

Niepokój wrócił, nie wiem dlaczego.

 

– Nie żartuję, skarbie.

 

Usiadła i obróciła się twarzą do mnie.

 

– Co mówiłam?

 

– Nic takiego.

 

– A naprawdę? – Miała tak zaniepokojoną i poważną minę, że 

żałowałem, że w ogóle ruszałem ten temat.
 

Pochyliłem się i potarłem twarz.

 

– Tylko coś mamrotałaś. Nie rozumiałem słów. – Spojrzałem na 

nią. – To było całkiem urocze.
 

Patrzyła mi w oczy, zastanawiając się nad tym, co powiedziałem, 

a potem spojrzała na zegarek.
 

– No właśnie widzę twój dar przepowiadania czasu!

 

Wzruszyłem ramionami. Wiedziałem, że jest dobrze po trzeciej.

 

– Chyba powinienem już iść.

 

Otworzyła usta, zamknęła, a potem znów otworzyła.

 

– Jedź ostrożnie.

 

Wstałem i się przeciągnąłem.

 

– Dobrze. – Zanim zdążyła spanikować, pochyliłem się i 

pocałowałem ją w czoło. – Dobranoc, Avery.
 

Zamknęła oczy, a dłonie miała zaciśnięte na piersi. Odezwała się 

takim głosem, jakby szeptała modlitwę.
 

– Dobranoc, Cam.

 

Dotarłem już do drzwi, kiedy poderwała się jak sprężyna, 

zaciskając dłonie na oparciu kanapy.
 

– Cam?

 

Zatrzymałem się, a serce waliło mi jak wściekłe.

 

– Tak?

 

Wzięła głęboki wdech. Znów patrzyła na mnie serdecznie.

 

– Naprawdę dobrze się dziś bawiłam.

 

Uśmiechnąłem się, ale nie mogłem uwierzyć, gdy zrobiła to 

samo.
 

– Wiem. – Otworzyłem drzwi, zatrzymałem się w progu i 

odwróciłem do niej. Wciąż klęczała na kanapie i patrzyła na mnie. – 
Do zobaczenia w poniedziałek.
 

– Dobra.

 

Wcale nie chciałem wychodzić.

 

– Bladym świtem!

 

Uśmiech dosięgł jej oczu i rozjaśnił je.

 

– Dobra!

 

Po raz pierwszy w życiu nie chciałem wracać do domu. Chciałem

zostać tutaj. Zmusiłem się do wyjścia.
 

 Rozdział 12

 

SMS od Jase’a zaskoczył mnie, zanim wyjechałem z miasta. 

Spytał, czy może się ze mną zabrać. Nie było w tym nic dziwnego, że 
jeździł ze mną do domu, ale byłem pewien, że te cztery dni wolnego 
spędzi na farmie.
 

Czekał na mnie w domu, w którym mieszkał: w należącym do 

bractwa centrum imprezowym niedaleko kampusu. Wiele nocy, choć 
nie ostatnimi czasy, spędziłem nieprzytomny w którymś z licznych 
pokoi tego dwupiętrowego budynku.
 

Wsiadł i zaczął pocierać o siebie rękami.

 

– Jezu, robi się cholernie zimno.

 

– Fakt. – Wrzuciłem bieg i wziąłem dość ostry zakręt. – Nie 

jedziesz do…
 

Przeczesał włosy, ale rozsypały mu się po całej twarzy.

 

– Masz zapasową czapkę?

 

– Tylko tę na głowie. Chcesz?

 

– Nie. – Zsunął się w dół oparcia i westchnął, mocując się z 

włosami. – Jadą do Pensylwanii odwiedzić jakichś kuzynów czy coś.
 

Zerknąłem na niego, kiedy wyjechaliśmy na główną drogę, 

prowadzącą do międzystanówki.
 

– Nie chciałeś jechać?

 

– Co ty.

 

Byłem pewien, że coś się za tym kryje, bo nie było siły, która 

powstrzymałaby Jase’a od spędzenia czasu z Jackiem, ale wiedziałem, 
że on gada o sobie tylko wtedy, kiedy naprawdę jest gotowy.
 

W połowie drogi odpadł i obudził się dopiero, gdy skręciłem w 

prawo, w wąską alejkę prowadzącą do domu rodziców. Między gęstymi
gałęziami przesączało się słońce i rzucało na drogę migoczące 
świetliste cienie. Jak byliśmy z siostrą mali, bawiliśmy się w tych 
lasach w chowanego.
 

Pojechałem za dom i zaparkowałem obok dodatkowego garażu, 

który pomagałem tacie zbudować, kiedy mój pobyt… przymusowo się 
przedłużył.
 

W domu było cicho i rozkosznie ciepło. Weszliśmy tylnym 

wejściem. W powietrzu unosił się lekki zapach dyni i szeroko się 
uśmiechnąłem. Mama pewnie coś piekła. Ale wciąż było wcześnie i ani

rodziców, ani siostry jeszcze przez jakiś czas nie będzie w domu.
 

Razem z Jase’em obżarliśmy się świeżym ciastem dyniowym i 

popiliśmy piwem. Widziałem, że jest zamyślony i ponury, a kiedy 
skierował się na górę, do pokoju gościnnego, w którym zawsze spał, 
zostawiłem go i poszedłem do siebie.
 

Mama nic nie zmieniła w moim pokoju, poza tym że było 

znacznie porządniej niż w czasach, gdy tu mieszkałem. Pod ścianą, na 
środku pokoju, stało moje stare łóżko, a na półkach, które zrobił tata, 
moje puchary. Na telewizorze, komodzie i biurku, którego rzadko 
używałem, nie było ani pyłku kurzu.
 

Z uśmiechem podszedłem do łóżka i zrzuciłem adidasy. Przez 

jakiś czas po tej akcji z byłym chłopakiem Teresy nienawidziłem tego 
pokoju, domu i miasta. A także całego stanu i samego siebie.
 

Rozwaliłem się na łóżku i zamknąłem oczy. Teraz było inaczej, 

lepiej. Jedyny problem był taki, że jak tu przyjeżdżałem, nie mogłem 
nie myśleć o tym, co się tu stało trzy lata temu, albo o tym poranku w 
Święto Dziękczynienia, kiedy Teresa powiedziała nam prawdę. Takiego
gniewu, jakiego wtedy doświadczyłem, nie znałem wcześniej, tylko o 
nim czytałem.
 

Zaślepiająca furia. Naprawdę istniała i naprawdę smakowała jak 

krew wypełniająca usta. Gniew nie zelżał nawet po kilku godzinach ani
po tym, jak znalazłem tego gnoja i odpłaciłem mu własnymi pięściami. 
Po jakimś czasie gniew przeszedł w stan permanentny i nie mogłem go 
znieść. Pożerał mnie jak rak.
 

Chciałbym zrobić tamtego wieczoru coś innego, ale w głębi serca

nie czułem ani odrobiny skruchy. Sędzia, prawnicy, prace społeczne i 
cotygodniowe spotkania terapeutyczne – nikt tego nie zmienił, ale jak 
myślałem o Avery, wolałbym to czuć. Wątpiłem, żeby chciała 
przebywać w moim towarzystwie, gdyby znała prawdę.
 

Nikt tak nie przytulał jak mama.

 

Błyszczały jej oczy, kiedy się cofnęła o krok i złapała mnie za 

ramiona. Wciąż miała na sobie fartuch, wróciła prosto z operacji.
 

– Widzę, że znalazłeś ciasto. Zostawiłam dla ciebie.

 

– Miałem pomocnika.

 

Uśmiechnęła się szerzej.

 

– Jase przyjechał?

 

Pokiwałem głową i oparłem się o blat.

 

– Śpi na górze.

 

Mama odgarnęła kilka pasm włosów, które wysmyknęły się z 

koka.
 

– Ktoś się bardzo ucieszy, że go przywiozłeś…

 

Uniosłem brwi i jęknąłem.

 

– Błagam, nie mów, że ona się ciągle buja w Jasie!

 

Mama miękko się roześmiała, zdjęła luźny sweter i powiesiła na 

oparciu krzesła.
 

– Wydaje mi się, że „bujać” to nie jest właściwe słowo.

 

Wywróciłem oczami i znów jęknąłem. Kiedy siedziałem w 

areszcie domowym, Jase spędzał tu każdą wolną chwilę i pomagał mi 
przetrwać. A Teresa każdą wolną chwilę spędzała na łażeniu za nami.
 

Mama podeszła do ekspresu do kawy i wyciągnęła pusty 

dzbanek.
 

– Jase to naprawdę miły chłopak, myślę, że…

 

– Nawet o tym nie myśl! – ostrzegłem i skrzyżowałem ramiona. 

Jase był dobrym chłopakiem, z masą gównianych problemów i 
niekończącą się listą złamanych serc na koncie. Nie zbliży się do mojej 
siostrzyczki nawet na pół metra. – Gdzie tata? – spytałem, zręcznie 
zmieniając temat.
 

– Jeszcze w pracy, ale niedługo będzie. – Nalała do dzbanka 

wody. – Pomyślałam, że możemy się wybrać na obiad do Joe’s. Chyba 
obaj lubicie, a ponieważ podają czerwone mięso…
 

– …tata będzie zadowolony. – Uśmiechnąłem się i odepchnąłem 

od bufetu. – Dla mnie super.
 

– Chcesz kawy?

 

– Pewnie. – Stanąłem za nią i objąłem ją mocno. – Mówiłem ci 

ostatnio, że jesteś najlepszą mamą świata?
 

Roześmiała się i poklepała mnie po ramieniu.

 

– Jestem twoją jedyną mamą, chłopcze.

 

– Mimo to – upierałem się. – Jesteś najlepsza.

 

Puściłem ją, kiedy pokręciła głową, i właśnie miałem iść na górę,

żeby ściągnąć z wyra leniwy tyłek Jase’a, kiedy do domu weszła 
Teresa.
 

– Cam! – pisnęła ogłuszająco, kiedy mnie zobaczyła, i rzuciła 

torbę. Zrobiła krok, a potem się na mnie rzuciła.
 

Roześmiałem się i złapałem ją, zanim zdążyła mnie 

znokautować.
 

– Ciebie też miło widzieć.

 

– Kiedy przyjechałeś? – spytała, kiedy ją postawiłem.

 

– Rano.

 

Walnęła mnie w rękę.

 

– Trzeba było napisać! Urwałabym się z zajęć i przyszła 

wcześniej!
 

– Słyszałam! – wrzasnęła mama z kuchni.

 

Teresa wywróciła oczami, a ja się roześmiałem. Jakoś przez 

ostatnie dwa lata z patyczkowatego dzieciaka wyrosła na oszałamiającą
młodą kobietę. Za każdym razem, jak ją widziałem, miałem ochotę 
założyć jej na głowę papierową torbę. Faceci się na nią gapili i to serio,
gapili się!
 

Odziedziczyła po tacie ciemne włosy i niebieskie oczy, ale miała 

delikatne rysy mamy. Jednak jej uroda i filigranowa sylwetka były 
mylące, bo po mamie odziedziczyła także cięty język. Kiedy we dwie 
się do kogoś zabierały, nie miały litości.
 

– Nie pójdę dzisiaj na lekcję tańca – zapowiedziała i rozpuściła 

włosy. Wydawało mi się, że urosły w oczach, opadały jej już na 
ramiona.
 

– Nie musisz wagarować – powiedziałem. – Zostaję na cały 

weekend.
 

– Ale tak rzadko przyjeżdżasz. – Wydęła usta i zrobiła minkę, 

która prawdopodobnie zapewniała jej wiele rzeczy. – Jesteś zbyt zajęty 
i zbyt zajebisty, żeby zadawać się ze swoją siostrą.
 

– Właśnie! – odparłem i wyszczerzyłem zęby.

 

Znów mnie walnęła. Mocno!

 

– Debil.

 

Stałem twarzą do schodów, więc zauważyłem Jase’a jeszcze 

przed Teresą. Był bezszelestny jak jakiś pieprzony ninja. Zszedł na dół. 
Miał wilgotne włosy i świeże ubranie. Nie wydał żadnego dźwięku, ale 
Teresa zesztywniała. Otworzyła szerzej oczy, zresztą tak samo jak ja.
 

Spojrzałem spod zmrużonych powiek.

 

Obróciła się z gracją tancerki, a ja aż się skuliłem, gdy krzyknęła:

 

– Jase!

 

Zamyślenie, które miał na twarzy od chwili, kiedy go zgarnąłem 

do auta, zniknęło jak zły sen. Zszedł z ostatniego schodka, sekundę 

zanim moja siostra się na niego rzuciła i powitała go tak samo jak 
mnie. Patrzył w nią jak zaklęty i chociaż mu ufałem, nawet on nie był 
odporny na jej wdzięki.
 

Nie podobało mi się, gdy ją objął i zapobiegł podwójnej 

wywrotce.
 

– Cam mi nie powiedział, że też przyjechałeś! – krzyknęła i 

przywarła do niego jak małpka. – Ty też zostajesz na cały weekend?
 

Uśmiechnął się do czubka jej głowy, którą przyciskała do jego 

piersi.
 

– Tak, wracam z Camem.

 

W tej chwili wiedziałem, że Teresa zrezygnuje z tańca nie tylko 

dzisiaj wieczorem, ale i przez cały weekend. Westchnąłem.
 

Powiedziała mu coś na ucho, a on uśmiechnął się tak, że 

musiałem wziąć kilka głębokich oddechów. Spojrzał w górę i popatrzył
mi w oczy. Zrobił bezradną minę, a ja wywróciłem oczami i ruszyłem 
naprzód.
 

– No już. – Złapałem ją za ramiona i dosłownie oderwałem od 

Jase’a. – Możesz go puścić. Myślę, że chciałby zacząć oddychać.
 

Jase się roześmiał, a Teresa spojrzała na mnie wzrokiem, który 

wieszczył śmierć i rozczłonkowanie. Wyrwała mi ręce. Cofnąłem się na
wypadek, gdyby znów próbowała mnie bić. Moja siostra miała niezłe 
mięśnie.
 

– Mama wołała cię do kuchni – powiedziałem i popchnąłem ją w 

tamtą stronę.
 

Wygięła w dół kąciki ust.

 

– Po co?

 

– Pewnie w związku z zajęciami, które chcesz opuścić – 

drażniłem się z nią.
 

– Chcesz opuścić zajęcia? – Jase skrzyżował ramiona. – Tess, 

zastanów się, to maturalna klasa.
 

Tess?! Co jest?! Kiedy zaczął ją tak nazywać? Wiedziałem, że się

do siebie zbliżyli, ale bez przesady! I taka rada akurat z jego ust?!
 

Lekko się zarumieniła.

 

– Rzadko to robię.

 

Uniosłem brwi.

 

W końcu nas zostawiła, a ja zabrałem Jase’a do piwnicy. Tata 

zrobił tam supermiejscówkę dla prawdziwych mężczyzn. Były stoły do 

bilarda, bar, cymbergaj i telewizor wielkości ściany.
 

Jase wziął kij do bilarda i spojrzał na mnie krzywo.

 

– Ktoś ci nasikał do owsianki, czy co?

 

– Teresa na ciebie leci – powiedziałem i sam słyszałem, że mówię

to takim tonem, jakbym skosztował czegoś obrzydliwego.
 

Jase się zaśmiał.

 

– No i co?

 

Łypnąłem na niego i też wziąłem kij.

 

– No co? – Znów się roześmiał. – Czemu się dziwisz? To moja 

oszałamiająca prezencja, trudno jej się oprzeć.
 

– Lepiej, żeby ona się oparła.

 

Patrzył, jak rozkładam kule.

 

– Słuchaj, twoja siostra jest gorąca… – Podniósł ręce, kiedy 

zesztywniałem. – Przepraszam: jest tak piękna, ale to twoja siostra. 
Nawet by mi nie przeszło przez myśl robić to, czym się martwisz.
 

Uśmiechnąłem się przelotnie.

 

– Dobrze wiedzieć.

 

– Naprawdę myślisz, że mógłbym? Przecież to jeszcze dziecko.

 

– Skończyła osiemnaście lat, już nie jest dzieckiem. – 

Skrzywiłem się, jak to usłyszałem. Ścisnął mi się żołądek. – Cholera, 
naprawdę już nie jest dzieckiem.
 

– Ale jest twoją siostrą – powiedział i wskazał na mnie kijem. – I 

to się nigdy nie zmieni.
 

„Umów się ze mną”.

 

Z szerokim uśmiechem odłożyłem telefon i zacząłem czekać na 

odpowiedź.
 

Naprzeciwko mnie tata wpatrywał się w swoje karty. We włosach

miał więcej siwizny, ale na twarzy wciąż nie było śladu zmarszczek.
 

– Streszczaj się, tato. – Rozparłem się na krześle. – Czas płynie, a

ja nie młodnieję.
 

– Co ty powiesz? – Tata na mnie spojrzał. – Nie poganiaj mistrza.

 

Jase zachichotał pod nosem. Obok niego siedziała Teresa, która 

teraz spuściła głowę. Nie mogła nie iść na trening, bo dzisiaj była 
sobota i straciłaby cały dzień. Powinna odpaść, jak mama, która 
drzemała w salonie, ale wiedziałem, dlaczego się trzyma.
 

Zerknąłem na Jase’a, a on uniósł brew i łyknął piwa.

 

Mój telefon zawibrował.

 

„Nic się nie zmienia przez to, że pytasz SMS-em”.

 

Uśmiech rozciągnął mi się na całą twarz, gdy zabrałem się do 

odpisywania.
 

„Postanowiłem spróbować. Co robisz? Ja ogrywam ojca w 

pokera”.
 

Kiedy tata spasował, ona przysłała odpowiedź:

 

„Szykuję się do łóżka”.

 

„Szkoda, że mnie tam nie ma”, napisałem. A potem dodałem: 

„Zaczekaj, jesteś naga?”
 

„Nie!!!”, odpisała natychmiast.

 

Już ją sobie wyobrażałem, z czerwoną twarzą i szeroko 

otwartymi oczami. Nie mogłem się powstrzymać od drażnienia się z 
nią, nawet gdy byliśmy tak daleko. Nie mogłem przestać o niej myśleć. 
To aż dziwne, że nie widzieliśmy się w piątek, a w niedzielę nie pójdę 
do niej z jajkami. Wymieniliśmy jeszcze kilka SMS-ów, ale potem 
odłożyłem telefon, bo ojciec mógł się wkurzyć i gwizdnąć go przez 
okno.
 

W następnej rundzie Jase się wymiksował, Teresa zniknęła zaraz 

za nim i gra nie miała już sensu.
 

– Jak w szkole? – spytał tata, gdy już byliśmy sami.

 

Wziąłem piwo i się oparłem.

 

– W porządku. Miałem luźny semestr.

 

Pokiwał głową i zaczął odrywać etykietę z butelki.

 

– A spotkania grupy? Chodzisz?

 

Odstawiłem piwo.

 

– Pierwszy byś się dowiedział, gdybym nie chodził. 

Rozmawiałem z doktorem Bale’em o tym weekendzie, nie miał nic 
przeciwko.
 

– Chciałem się tylko upewnić. – Rozparł się i założył nogę na 

nogę. Gdyby ktoś teraz zobaczył mojego tatę, we flanelowej koszuli i 
podartych dżinsach, nie uwierzyłby, że jest uznanym prawnikiem. – A 
co z piłką? Myślisz już o przyszłym roku?
 

– Nie ma opcji, żebym dołączył do drużyny. – Przeczesałem 

włosy, a potem opuściłem rękę. – Poza tym będę miał już dwadzieścia 
dwa lata.
 

– A później? – Nie chciał odpuścić.

 

Spojrzałam mu przez ramię i zatrzymałem wzrok na lodówce. 

Zdjęcia mnie na boisku i Teresy na parkiecie zajmowały prawie całe 
drzwi.
 

– Nie wiem, tato.

 

– Nie przegrasz, jeśli nie zaczniesz grać – powiedział i upił duży 

łyk.
 

Ściągnąłem brwi.

 

– Nie mówi się, że nie wygrasz, dopóki nie zagrasz?

 

– A co za różnica? – uśmiechnął się. – Jesteś cholernie dobrym 

piłkarzem. Piłka jest, a przynajmniej była, twoją pasją. Mamy nagrania,
które możemy wysłać trenerom. I wiesz, że trener z Shepherd pomoże 
ci zdobyć nowe dowody.
 

– Wiem. – Westchnąłem i powoli pokręciłem głową. – Jak tylko 

mogę, trenuję z chłopakami, ale… nie wiem. Może w przyszłym roku, 
może jak już będę kończył studia.
 

– Aha… – Łypnął zadziornie. – Cameronie, Cameronie…

 

Gadanie o piłce nie było dla mnie łatwe. Nie było tak, że już w 

ogóle nie mam szans na grę. Dlatego wciąż trenowałem, ale chwilowo 
nie mogłem zrobić nic więcej.
 

– Jest w twoim życiu jakaś młoda dama? – spytał tata.

 

Jezu, już lepiej by mówił dalej o piłce.

 

– Tato…

 

– No co? – Znów się uśmiechnął i dopił piwo. – Chcę mieć 

update na temat życia mojego syna.
 

Odchyliłem głowę.

 

– Update?! Jezu, tato, jesteś pijany?

 

– Wstawiony.

 

Głośno się roześmiałem.

 

– No ładnie.

 

– Nie odpowiedziałeś.

 

Sięgnąłem po butelkę i popatrzyłem tacie w oczy, a potem się 

zaśmiałem z siebie, bo wiedziałem, jakie słowa zbierają mi się na 
końcu języka, jeszcze zanim je wypowiedziałem.
 

– Tak. Jest ktoś…

 

– Opowiadaj! – W jego oczach zapłonęły iskierki 

zainteresowania.
 

Uśmiechnąłem się i wziąłem ostatni łyk z butelki.

 

– Przyjaźnimy się.

 

– Przyjaźnimy w sensie, że ten…?

 

– Tato, daj spokój! – jęknąłem i pokręciłem głową.

 

– No co? – Przekrzywił głowę. – Lubię wiedzieć, co robią moje 

dzieci. Jakbym sam nie robił takich rzeczy w ich wieku.
 

Boże, żebym się nie porzygał.

 

– Nie o to chodzi. Avery nie jest taka.

 

– Tak ma na imię? Avery?

 

Cholera. Nie mogłem uwierzyć, że wypowiedziałem jej imię. Ja 

też byłem wstawiony?
 

– Jesteśmy przyjaciółmi. Ona jest…

 

Tata uniósł ciemne brwi.

 

– No?

 

Doskonała. Piękna. Mądra. Zabawna. Dumna. Wkurzająca. 

Mogłem tak wymieniać bez końca.
 

– Zaprosiłem ją parę razy na randkę. – Przy czym „parę razy” 

było niedopowiedzeniem roku. – Za każdym razem mnie odrzucała.
 

– A ty ciągle zapraszasz?

 

Pokiwałem głową.

 

– I myślisz, że w końcu się zgodzi?

 

Uśmiechnąłem się troszkę i znów przytaknąłem.

 

Tata pochylił się do przodu i skrzyżował ręce na naszym 

okrągłym dębowym stole.
 

– Mówiłem ci kiedyś, ile razy twoja matka dała mi kosza, zanim 

zgodziła się ze mną umówić? Nie? No to mówię: mnóstwo.
 

– Naprawdę? – Nie wiedziałem o tym.

 

Skinął głową.

 

– W college’u byłem… powiedzmy, że lekkoduchem. Miałem 

reputację. – Uniósł kącik ust, a na lewym policzku pojawił mu się 
dołeczek. – Twoja mama nie dała się łatwo.
 

– I co się w końcu stało?

 

Wzruszył ramionami.

 

– Tak naprawdę kochała się we mnie od początku, ale wiesz co? 

Musiałem się postarać, żeby ją zdobyć i prawdę mówiąc, wydaje mi 
się, że jeśli o kobietę nie trzeba się starać, to nie jest ciebie warta. 
Rozumiesz?
 

Nie do końca. Była spora szansa, że tata nie doceniał stopnia 

swojego upojenia alkoholowego, ale pokiwałem głową. A wtedy 

powiedział coś, co sobie zapamiętałem.
 

– Zaskoczenie – powiedział i mrugnął. – Zaskocz ją. Zrób coś, 

czego się nie spodziewa. Zawsze rób to, czego się nie spodziewa.
 

Zaskoczyć ją? Mógłbym zaskoczyć Babeczkę na wiele 

sposobów, ale wątpiłem, czy miał to na myśli. Ale kiedy pożegnałem 
się z tatą i ruszyłem na górę, wiedziałem już, co zrobię.
 

I chciałem to zrobić.

 

Uśmiechnąłem się i wskakiwałem po dwa stopnie naraz. Kiedy 

dotarłem na piętro, zauważyłem, że Teresa znika w swoim pokoju. 
Otworzyłem usta, żeby zawołać, ale zamknęła za sobą drzwi, zanim 
zdołałem wydobyć z siebie głos.
 

No dobra.

 

Pokręciłem głową i skierowałem się do pokoju gościnnego, w 

którym miał spać Jase. Do zielonego pokoju. W każdym razie tak 
nazywała go mama, bo ściany były pomalowane na głęboki oliwkowy 
odcień zieleni.
 

Drzwi były przymknięte, więc tylko je pchnąłem. Jase siedział w 

nogach łóżka, lekko pochylony do przodu, opierał łokcie na kolanach, a
twarz chował w dłoniach.
 

– Ej, stary? – Niespokojnie wszedłem do pokoju. Czy coś się 

stało w domu? – W porządku?
 

– Tak, tak! – Wstał i przeczesał włosy obiema rękami. Podszedł 

do swojej torby i wyciągnął parę krótkich spodenek. – Nie czuję się 
najlepiej. Piwo mi jakoś nie weszło. Co tam?
 

Wypił chyba tylko dwa? Patrzyłem, jak rzuca spodenki na łóżko. 

Plecy miał napięte.
 

– Zastanawiam się, czyby nie zmienić planów?

 

– No proszę. – Podszedł do stolika nocnego, wyjął z kieszeni 

komórkę i położył ją. – A jak?
 

– Może byśmy wyjechali wcześnie rano? – spytałem. – Jakoś 

koło piątej. Pasuje ci?
 

Rozluźnił ramiona.

 

– Jasne, super. Tylko mnie obudź.

 

– Dobra. – Wycofałem się, ale przy drzwiach jeszcze spytałem: – 

Na pewno w porządku?
 

– Doskonale – odparł i znów usiadł na łóżku. – Widzimy się rano.

 

Zamknąłem drzwi i wtedy do mnie dotarło, że przez cały czas 

Jase ani razu nie spojrzał mi w oczy.
 

Zapukałem do drzwi Avery tuż przed dziewiątą. Miałem nadzieję,

że realizuję radę taty, czyli „zaskocz ją”, a nie „doprowadź do zawału”.
 

Wątpliwości narastały we mnie w tempie błyskawicznym i 

rozprzestrzeniały się jak ogień po domku z zapałek. Odwróciłem się, 
żeby się schować u siebie, kiedy drzwi otworzyły się z takim impetem, 
jakby Avery chciała je wyrwać z zawiasów.
 

– Cam?!

 

Wziąłem głęboki wdech, stanąłem przodem do niej i 

uśmiechnąłem się krzywo. Wyciągnąłem przed siebie torbę z zakupami.
 

– Obudziłem się o czwartej rano i stwierdziłem, że mam ochotę 

na jajka. A z tobą jajka smakują znacznie lepiej niż z moją siostrą czy z 
ojcem. Poza tym mama upiekła chlebek dyniowy, a wiem, jak go 
lubisz.
 

Otworzyła szeroko oczy i rozchyliła usta. Odsunęła się powoli, 

żeby mnie wpuścić. Nie spanikowała. To dobrze. Ale też nic nie 
powiedziała. Zaniosłem torbę do kuchni i postawiłem na blacie. 
Zamknąłem oczy i zakląłem pod nosem. Może to nie był najlepszy 
pomysł. Ból w piersi wrócił, ale tym razem inny, kłujący.
 

Odwróciłem się, żeby ją przeprosić, chociaż nigdy wcześniej nie 

przepraszałem za pakowanie się do jej mieszkania, ale okazało się, że 
już jest w kuchni i w zasadzie unosi się w powietrzu. Leciała do mnie 
tak, jak Teresa na mój widok. Na widok Jase’a.
 

Złapałem ją, objąłem w pasie i zatoczyłem się w tył. 

Wylądowałem na blacie. Najpierw byłem tylko zszokowany, ale szybko
pojawiło się także ciepło rozlewające mi się w żyłach.
 

Objąłem ją mocniej, kiedy położyła policzek na mojej piersi i 

przywarła do mnie równie mocno, jak ja ją trzymałem. Wtuliłem się w 
jej włosy na czubku głowy, wdychałem ich zapach i chłonąłem jej 
reakcję na mnie. Przyciskałem ją do serca.
 

Niepewnie wciągnęła powietrze i powiedziała:

 

– Tęskniłam za tobą.

 

 Rozdział 13

 

Zimno zaatakowało nasz skrawek świata jeszcze przed 

Halloween. Zimny wiatr hulał po kampusie, a między budynkami 
tworzyły się lodowate tunele powietrzne.
 

Jase wpatrywał się w Olliego z totalnie głupią miną. Było 

cholernie zimno, ale Ollie miał na sobie krótkie spodenki i sandały. Co 
prawda włożył też bluzę z kapturem, ale wątpię, czy miał coś pod 
spodem. I czy w ogóle czuł zimno.
 

Czego nie można było powiedzieć o Babeczce.

 

Staliśmy we czworo między Whitehall a Knuttim i czekaliśmy na

początek następnych zajęć. Zagrzebała się w dopasowanym do figury, 
eksponującym biodra swetrze.
 

– Zrobię to – ogłosił Ollie i wyszczerzył zęby. – Nikt mnie nie 

powstrzyma.
 

Westchnąłem.

 

Babeczka odgarnęła kosmyk włosów, który wyplątał się z upięcia

na karku.
 

– To będzie wyglądać dziwnie.

 

Jase pokiwał głową.

 

– Mądrze mówi.

 

– Trudno – stwierdził Ollie. – Moim zdaniem będzie doskonale.

 

Podmuch wiatru przedarł się przez niebo i runął prosto na 

Babeczkę. Zacisnęła usta i cała się zatrzęsła.
 

– Chyba nigdy nie widziałam, żeby ktoś wyprowadzał żółwia na 

smyczy.
 

– Co nie znaczy, że się nie da – odparł Ollie i zakołysał się na 

piętach. – Poza tym podoba mi się myśl, że będę na tym polu 
pionierem.
 

Jase wywrócił oczami, a ja przysunąłem się do Babeczki, żeby 

wziąć na siebie pierwsze uderzenie brutalnego wiatru.
 

– A jak zamierzasz mu przypiąć tę smycz? – spytał Jase, nagle 

szczerze zainteresowany.
 

Przeszył nas kolejny powiew, a Babeczka zaczęła szczękać 

zębami. Miałem dość sterczenia tutaj. Stanąłem za nią, objąłem ją i 
przyciągnąłem jej plecy do swojego brzucha. Zesztywniała i głośno 
wypuściła powietrze. Jase i Ollie nic nie zauważyli, bo byli zajęci 

kłótnią o to, czy oplatanie skorupy Rafaela motkiem wełny byłoby 
dręczeniem zwierząt, czy nie.
 

– Nie wyrywaj się – szepnąłem jej do ucha. – Jesteś zmarznięta 

na kość. I ja też. Jeśli ci się to nie podoba, to wejdź do środka.
 

Czułem, że jest sztywna, jakby połknęła kij.

 

– A ty czemu nie wejdziesz?

 

– Wejdę, jak ty wejdziesz.

 

Wymamrotała pod nosem coś nieżyczliwego, ale się nie 

odsunęła, a ja uśmiechałem się coraz szerzej, bo z każdą chwilą coraz 
bardziej się rozluźniała.
 

– Chyba w życiu nie słyszałam głupszej rozmowy – powiedziała, 

patrząc na Jase’a i Olliego.
 

– Muszę ci przyznać rację. – Moje ciało reagowało, gdy do mnie 

przywierała. Nie mogłem nic poradzić. – Problem w tym, i mogę się 
założyć o tysiąc dolarów, że jak wieczorem wrócę do domu, Rafael 
będzie oplątany sznurkiem.
 

Zachichotała.

 

– Chcę zdjęcie.

 

– Na pewno ci tego nie oszczędzę. – Zamknąłem oczy, choć 

wiedziałem, że jeśli któryś z chłopaków teraz na mnie spojrzy, nie 
dadzą mi żyć, ale trzymanie jej w ramionach było zbyt przyjemne, żeby
rezygnować.
 

– Mam tylko nadzieję, że nie wyprowadzi go na zewnątrz – 

powiedziała łagodnie. – Jest dla niego za zimno.
 

Byłem tak zaskoczony, że otworzyłem oczy i przechyliłem 

głowę.
 

– Skąd wiesz?

 

Wzruszyła ramionami i odwróciła się do mnie, a tym samym 

nasze usta znalazły się w odległości aż proszącej się o pocałunek.
 

– Rafael to żółw stepowy, prawda? – Pokiwałem głową, a ona 

zagryzła dolną wargę i prawie jęknęła. – Kiedyś mi się nudziło w nocy 
i poczytałam o nich trochę. Muszą przebywać w ciepłym otoczeniu, 
nie?
 

– Prawda. – Z jakiegoś niezrozumiałego powodu byłem 

niesamowicie poruszony tym, że chciało jej się sprawdzać. – Nie 
pozwolę wyprowadzić go na dwór.
 

Westchnęła cicho.

 

– Muszę iść na zajęcia.

 

– Ja też.

 

– Nie chce mi się wcale.

 

Uśmiechnąłem się szeroko.

 

– To ucieknijmy.

 

– Masz na mnie zły wpływ.

 

– Takiego wpływu ci potrzeba. – Kiedy się roześmiała, zrobiło mi

się jakoś lżej. – Naprawdę idziesz na imprezę halloweenową?
 

– Nie widzę sposobu ucieczki od ciebie i Brittany. – Zaczęła się 

odsuwać, ale objąłem ją mocniej. – Powiedziałam ci, że pójdę, więc 
pójdę.
 

Nie wiedziałem, czy jej wierzyć. Miałem przeczucie, że jutro 

wieczorem wymyśli jakiś powód, żeby nie przyjść, więc się nie 
nastawiałem. Od początku nauki nie była na ani jednej imprezie, 
chociaż wiem, że Brittany i Jacob chodzili.
 

Westchnęła, a ja się cofnąłem. Miałem zajęcia w Byrdzie.

 

– Na pewno nie dasz się namówić na wspólną jazdę?

 

Ollie zareagował tak szybko, jakbym co najmniej zaproponował 

nachosy.
 

– To będzie niezapomniana jazda.

 

Zarumieniła się, albo z powodu tego, co powiedział Ollie, albo z 

powodu zimna.
 

– Wiem. Ale spoko. Nie potrzebuję podwózki, ale na pewno 

będę.
 

Wkoło kłębiło się tyle aniołków i kocic na szpilkach, że 

musiałem podzielić je na dwie grupy: grupę upadłych i grupę 
kotowatych.
 

Brittany, przyjaciółka Avery, należała do upadłych, a jej biała 

sukienka nie stanowiła absolutnie żadnej ochrony przed chłodem. Była 
z Jacobem, który wyglądał zajebiście jako Bruno Mars. Nie widziałem 
za to nigdzie Avery.
 

No jasne.

 

Kupę czasu spędziłem na zastanawianiu się, czy się pojawi, a 

jeśli tak, to co będzie miała na sobie. Będzie aniołkiem? Czy kotem? 
Co za idiotyczne rozważania, miałem przecież lepsze rzeczy do roboty.
 

Wkurzyłem się i ganiałem z jednego pokoju do drugiego. W 

domu było tyle osób, że wszyscy musieli stać, a część wysypała się już 

na ganek i trawnik. To będzie cud, jeśli nie przyjedzie policja i nie 
rozgoni imprezy.
 

Nie działo się nic ciekawego. Muzyka dudniła, ale nie zagłuszała 

krzyków i śmiechów. W każdym rogu czaiły się pary, w których 
widocznie niektórzy osobnicy zapomnieli, kto jest tak naprawdę ich 
dziewczyną albo chłopakiem. Kiedyś uwielbiałem na to patrzeć, ale 
teraz aż skóra mi cierpła.
 

Wszedłem do garażu i zastałem Jase’a w trakcie morderczej 

rozgrywki w piwnego ping-ponga.
 

– Wyglądasz na zachwyconego imprezą. – Na mój widok 

zmrużył oczy. Trzymał białą piłeczkę do ping-ponga i celował w 
ustawione kawałek dalej plastikowe kubeczki.
 

– Nie mam nastroju.

 

– Aha. – Wrzucił piłeczkę do kubka w pierwszym rzędzie. 

Chłopaki po drugiej stronie stołu zawyli. – To dlatego, że nie ma 
Babeczki?
 

Boże, czemu popełniłem ten błąd i powiedziałem na głos, jak ją 

nazywam?! Nie odpowiedziałem, bo piłeczka nadlatująca z drugiej 
strony spadła ze stołu.
 

Jase się zaśmiał.

 

– Amatorzy. – Odwrócił się do mnie. – Ale wiesz, kogo 

widziałem? Steph. Szukała cię.
 

– No i?

 

– Pomyślałem, że podzielę się z tobą tą informacją. – Rzucił mi 

piłeczkę. – Chodź, złoimy parę tyłków.
 

I tak nie miałem nic lepszego do roboty, a chciałem się zająć 

czymś innym niż myślenie, więc dołączyłem do gry. Jase miał rację. 
Nasi przeciwnicy byli amatorami. Po piętnastu minutach ledwie 
dyszeli.
 

– Aż wstyd – mruknąłem, kiedy jeden z nich się zatoczył i musiał

się złapać krawędzi stołu, żeby utrzymać równowagę. Przy okazji 
poprzewracał kubki.
 

Jase złowrogo wyszczerzył zęby.

 

– Nie powinni byli stawać ze mną w szranki.

 

Roześmiałem się, skrzyżowałem ramiona i przesunąłem dłonią 

po swoim nagim bicepsie. Jase oddał kolejny perfekcyjny rzut i 
przeciwna strona stołu eksplodowała bluzgami. Wyprostował się i 

uniósł ręce, a potem się zatrzymał i wytrzeszczył oczy.
 

Trącił mnie łokciem i mruknął:

 

– Proszę, proszę, kto by się spodziewał?

 

Uniosłem brwi i popatrzyłem tam, gdzie on, ponad grupą 

tańczących. Zabrakło mi tchu. Nie mogłem uwierzyć. Rozplotłem 
ramiona i przez sekundę tylko patrzyłem, totalnie zszokowany.
 

Przyszła Avery.

 

Stała obok Brittany i Jacoba. Wyróżniała się i to nie dlatego, że 

nie była przebrana. Miała na sobie obcisły czarny golf, a między jego 
skrajem a spodniami widać było kawałek gołego brzucha. Pierwszy raz 
widziałem jej brzuch. No szaleństwo! I biodra. Zawsze nosiła długie 
bluzki i swetry. Wyschło mi w ustach.
 

Na mojej twarzy rozlał się debilny uśmiech i odpuściłem swoją 

kolejkę. Nawet nic nie powiedziałem Jase’owi, po prostu ruszyłem 
przez zatłoczony garaż. Jacob coś do niej powiedział, a ona się 
zarumieniła. Sekundę później trzymałem ją w ramionach.
 

Podniosłem ją i obróciłem się, a ona wczepiła się w moje 

ramiona.
 

– Cholera, nie wierzę, że naprawdę tu jesteś!

 

Popatrzyła na mnie ciemnymi, brązowymi oczami.

 

– Mówiłam, że przyjdę.

 

Postawiłem ją, ale trzymałem blisko siebie. Boże, wyglądała 

zjawiskowo. Fale miedzianych włosów spływały po jej ramionach i 
układały się wokół wzgórków piersi.
 

– Kiedy przyjechałaś?

 

– Nie wiem, niedawno.

 

– Czemu nie przyszłaś się przywitać?

 

– Byłeś zajęty, nie chciałam ci przeszkadzać.

 

Gapiła się na moje usta i nie mogłem się skupić na niczym 

innym, przynajmniej dopóki nie wypowiedziała ostatnich słów. 
Nachyliłem się i mówiąc, przesuwałem ustami po jej uchu. Nie uszło 
mojej uwagi, że zadrżała.
 

– Ty mi nigdy nie przeszkadzasz.

 

Kiedy podniosłem głowę, spojrzeliśmy sobie w oczy i tak 

trwaliśmy. Odcień jej oczu się pogłębił, tak że tęczówki niemal zlały 
się ze źrenicami. Nawiązała się między nami jakaś więź. I nie chodziło 
o ten prąd, który skrzył się w maleńkiej przestrzeni między naszymi 

ustami. Kiedy rozchyliła wargi, pochyliłem głowę i naprawdę chciałem
ją pocałować.
 

– Ej, Cam! – wrzasnął Jase, całkowicie burząc nastrój. – Twoja 

kolej.
 

Uśmiechnąłem się niechętnie.

 

– Nie odchodź daleko.

 

– Dobra – powiedziała i cofnęła ręce.

 

Wróciłem do stołu i łypnąłem na Jase’a spode łba.

 

– Świetne wyczucie czasu, naprawdę.

 

– No co? – Patrzył, jak podnoszę piłeczkę. – Przerwałem Avery 

dawanie ci kolejnego kosza?
 

– Bardzo zabawne. – Rzuciłem, ale nie trafiłem. Zakląłem i 

poszedłem podnieść kubeczek. – Walcie się wszyscy.
 

Jase zaczął rżeć na cały głos i coś nawet powiedział, ale ja już 

odszukałem wzrokiem Avery. Prawie jej nie widziałem. Przyjaciele 
obstąpili ją z obu stron, a w jej dłoni zmaterializował się czerwony 
kubeczek. Nie piła jednak i z jakiegoś powodu cieszyłem się z tego. Ich
grupka się rozrastała i raz za razem znikała mi z oczu, żeby pojawić się 
po kilku minutach. Jak ta głupia zabawa się skończy, będziemy tylko 
we dwoje, bez żadnych rozproszeń. I niech mnie szlag, jeśli się dzisiaj 
nie zgodzi, jak ją zaproszę na randkę.
 

– Uwaga! – ostrzegł Jase.

 

Nie zajarzyłem, o co mu chodzi, ale potem poczułem – ktoś mnie

objął od tyłu. Od razu wiedziałem, że to nie Avery. Nie mogłem mieć 
aż takiego szczęścia.
 

– Za kogo jesteś przebrany? – spytała Steph.

 

– Za siebie – odpowiedziałem i odwróciłem się do niej. Ona była 

Czerwonym Kapturkiem, który zabłąkał się na plan filmu porno.
 

Uśmiechnęła się i poprawiła jeden z kucyków.

 

– To nie jest przebranie.

 

– Jesteśmy zbyt zajebiści, żeby się przebierać – powiedział Jase, 

który łypał na jej przyjaciółkę.
 

Delikatnie wyplatałem się z objęć Steph.

 

– Super wyglądacie.

 

– Wiem – zachichotała Steph. – Możemy się przyłączyć? – 

spytała, wskazując brodą na stół do gry. Jase się odsunął, a biorąc pod 
uwagę, jak patrzył na jej towarzyszkę, czułem, że tej nocy nie spędzi 

sam.
 

Ja za to wróciłem do wypatrywania Babeczki. Kiedy zobaczyłem,

co robi, przeżyłem już drugie zaskoczenie tej nocy.
 

Tańczyła.

 

Niby nic wielkiego, ale z jakiegoś powodu podejrzewałem, że 

kiedy przestała tańczyć profesjonalnie, przestała w ogóle.
 

Była… Boże, brakowało mi słów.

 

Piosenka była szybka, rytmiczna, a jej biodra reagowały na 

wszystkie takty. Trzymały się z Brittany za ręce i tańczyły razem. 
Uśmiechnąłem się, gdy dołączył do nich Jacob. Ona odchyliła głowę, 
podniosła ręce i się śmiała!
 

Zdałem sobie sprawę, że widzę inną Avery. Tę, której nie 

widziałem nigdy wcześniej. Była pełna życia, beztroska i absolutnie 
doskonała.
 

Usłyszałem swój głos:

 

– Któregoś dnia ta dziewczyna zostanie moją żoną.

 

Jase aż się zakrztusił piwem i musiał się pochylić do przodu, 

żeby złapać oddech.
 

– Ja cię kręcę!

 

Uśmiechnąłem się.

 

Ale uśmiech zaczął blednąć, bo nagle zaszedł ją od tyłu jakiś 

koleś i położył jej ręce na biodrach. Wyskoczyła chyba na pół metra w 
górę i zerknęła przez ramię.
 

Tony. Kojarzyłem, że tak ma na imię. Pierwszak, który dopiero 

co przystąpił do bractwa Jase’a. Był w tej drużynie, którą 
zmiażdżyliśmy w piwnego ponga. To ten, który prawie zarył gębą w 
stół. Nie znałem go, ale i tak go nie lubiłem. A już na pewno nie 
podobały mi się jego łapy na jej biodrach.
 

Avery się odsunęła, ale on się do niej przyssał jak jakaś pieprzona

ośmiornica. Był oprócz tego nawalony, a Avery ewidentnie nie chciała 
z nim tańczyć. Ilekroć się jednak odsuwała, on przyciągał ją z 
powrotem.
 

Wściekłość wybuchła we mnie jak wystrzał. Rzuciłem się 

naprzód, olałem krzyki Jase’a. Byłem w połowie drogi, gdy Tony 
położył rękę na jej brzuchu.
 

– Puść mnie! – krzyknęła.

 

Od szczerego strachu w jej głosie stanęły mi dęba włoski na 

karku. Poślizgnąłem się, cholera, naprawdę!, ale potem wystrzeliłem 
naprzód i runąłem między tymi, którzy mi stali na drodze. Nawet ich 
nie widziałem.
 

Furia miała smak krwi. Złapałem Avery za rękę i odciągnąłem ją. 

Jej przerażony oddech zabrzmiał mi w uszach jak grzmot. Cisnąłem 
Tony’ego na ścianę. Zachwiał się, frajer jeden, i wyrżnął plecami.
 

W ciągu ułamka sekundy byłem na nim.

 

 Rozdział 14

 

Miałem zamiar zmasakrować mu gębę. Po prostu. Dotykał jej, a 

każdy debil z mózgiem choć trochę większym od orzeszka 
zorientowałby się, że nie chciała być dotykana.
 

Złapałem go za fraki na piersi i pchnąłem na ścianę, a drugą rękę 

zacisnąłem w pięść.
 

– Co jest, kurwa? Masz jakiś problem ze słuchem?

 

– Przepraszam. – Podniósł ręce. Cały się trząsł. – Tylko 

tańczyliśmy. Nie chciałem…
 

– Cam! – krzyknęła Avery.

 

Tony znów zaczął coś mówić, więc popchnąłem go z powrotem 

na ścianę, ale nagle na plecach zawisł mi Jase i zaczął mnie odciągać, a
chłopak się zachwiał.
 

– Wyluzuj, kurwa! – rzucił Jase.

 

Chciałem mu się wyrwać.

 

– Puszczaj mnie, Jase.

 

– Nie ma mowy. – Stanął przodem do mnie i położył mi ręce na 

piersi. – Po co ci to? Opamiętaj się. Bójka to ostatnie, czego ci trzeba. 
Odejdź.
 

Krew mi się gotowała, ponad wszystko chciałem się dorwać do 

gęby tamtego gościa, ale… Jase miał rację. Nie mogłem sobie pozwolić
na rozróbę. Skończyłaby się kara w zawieszeniu, nie mogłem narazić 
mojej rodziny ani Avery.
 

Avery.

 

Obróciłem się na pięcie. Między nami zebrał się tłum. Stała z 

Brittany, była blada, a w oczach lśniły jej łzy. Ruszyłem w jej stronę, 
ale Jase mnie zatrzymał.
 

– Najpierw się opamiętaj.

 

U mojego boku pojawił się Ollie i wcisnął mi w rękę browara.

 

– Jase słusznie gada, stary. Avery nic nie będzie, ale ty… – Raz w

życiu był poważny i pokręcił głową… – Ty zdecydowanie musisz 
odparować.
 

Pozwoliłem im się wypchnąć na zewnątrz, a kiedy się 

odwróciłem, już nie widziałem w tłumie Avery. Zniknęła.
 

Siadłem na łóżku, w którym sypiał Jase, kiedy tu nocował, i 

wyciągnąłem z kieszeni telefon. Wysłałem Avery szybki SMS. Jase 

zatrzasnął drzwi, ale nie zwróciłem uwagi, czekałem na odpowiedź. 
Nie powinienem był dać się tu przywlec. Ollie stał na zewnątrz i 
pilnował drzwi. Powinienem być z nią, sprawdzić, czy nic jej nie jest.
 

– Co w ciebie, do cholery, wstąpiło?

 

Popatrzyłem na niego.

 

– Ona tańczyła.

 

Uniósł brwi.

 

– No i co? – spytał znowu. – Co to ma, kurwa, z czymkolwiek 

wspólnego?!
 

Schowałem głowę w dłoniach i wzruszyłem ramionami. Nie 

miałem pojęcia, co to miało z czymkolwiek wspólnego, ale miałem 
poczucie, że dla Avery taniec, to, że tańczyła, miało wielkie znaczenie.
 

Jase zaklął, a potem się obrócił i wypadł prosto na mnie.

 

– Co z tobą, Cam? Kiedyś się tak nie wściekałeś. Nie 

wychodziłeś z siebie bez…
 

– Tylko mi nie mów, że bez powodu. – Zadarłem głowę, 

zmrużyłem oczy i czułem, że wściekłość znów we mnie wzbiera z 
impetem pociągu wypadającego z szyn. Poderwałem się z łóżka. – On 
jej dotykał, rozumiesz? Trzymał ją i… – Zamilkłem, żeby nie 
powiedzieć słów, których nie chciałem.
 

– No to co?

 

– Jaja sobie, kurwa, robisz? – Rzuciłem się do niego, ale się nie 

cofnął. Staliśmy nos w nos. – Więc uważasz, że to w porządku, że jakiś
gość…
 

– Nie, ale na litość boską, Cam, to, że jakiś narąbany pierwszak 

się do niej lepił, nic nie znaczy. Widzieliśmy gorsze rzeczy. – Jego oczy
zalśniły na srebrno i był to pewny znak, że zaraz straci cierpliwość. I 
dobrze. Ja byłem w takim samym stanie. Znowu. – I zanim powiesz, że 
zawsze interweniowałeś w takich sytuacjach, ja zresztą też, wiem! Ale 
nigdy nie próbowałeś zrobić z gnojka krwawej jatki!
 

Miał rację. Ale, do cholery, co za różnica.

 

– To co innego.

 

– Bo dotyczy jej?

 

Sposób, w jaki wypowiedział słowo „jej”, sprawił, że miałem 

ochotę wyrżnąć pięścią w ścianę.
 

– Lepiej uważaj, co teraz powiesz.

 

Jego źrenice się rozszerzyły i uniósł ręce.

 

– Słuchaj, Avery jest naprawdę miła. Ale zdaje mi się, że nie 

chodzicie ze sobą?
 

– No i co?!

 

Wyglądał, jakby teraz on miał ochotę wyrżnąć pięścią mnie.

 

– Milion razy kazała ci spadać, a ty się zachowujesz jak 

wkurzony, zaborczy chłopak. Bójka to ostatnie, czego ci teraz trzeba. 
Mam ci przypomnieć, że jak złamiesz warunki zawiasów, to pójdziesz 
za kraty?
 

– Nie musisz przypominać. – Odwróciłem się i przeczesałem 

włosy. – Nic nie rozumiesz.
 

Nie odpowiedział od razu.

 

– Masz rację. Nie rozumiem, jakim cudem ta dziewczyna cię 

wodzi za fiuta. Przyszło ci kiedyś do głowy, że się z tobą zabawia z 
jakichś tylko sobie znanych powodów?
 

Doskoczyłem do niego z zaciśniętymi pięściami. Gdyby nie był 

moim najlepszym przyjacielem, który pomógł mi przetrwać, gdy 
siedziałem w areszcie domowym, złamałbym mu szczękę. Zanim 
odpowiedziałem, kilka razy głęboko wciągnąłem powietrze.
 

– Ona nie jest taka, jak my. Wiem, że trudno ci uwierzyć, 

rozumiem. Ty miałeś tak przesrane życie, że trudno mi to w ogóle 
zacząć ogarniać, ale ona nie jest taka.
 

Pokręcił głową, odwrócił się i oparł o zamknięte drzwi.

 

– Każdy koleś tak mówi, zanim królewsko dostanie w dupę.

 

– Avery jest inna – powtórzyłem i wyciągnąłem komórkę. Nie 

odpowiedziała. W żołądku uformował mi się węzeł. – Nie znasz jej tak 
jak ja. W ogóle jej nie znasz.
 

Patrzył na mnie i przesunął dłonią po szczęce.

 

– Aktualnie wydaje mi się, że nie znam ciebie.

 

Nie wiedziałem, jak na to odpowiedzieć.

 

– Co w niej jest takiego? – spytał szczerze, jakby naprawdę 

chciał zrozumieć tę fascynację, którą ja sam ledwo rozumiałem. – Nie 
jest podobna do innych lasek, z którymi się spotykałeś. Jest 
megadziwaczna, cicha. Ładna, ale…
 

– Jest piękna! – wtrąciłem się i zrobiłem taką minę, że nie 

śmiałby zaprzeczyć.
 

Nie zaprzeczył.

 

– A jest tego warta?

 

– Tak – odpowiedziałem i znów spojrzałem na telefon. Nadal nic.

– Jest tego warta, a ja muszę się przekonać, że nic jej nie jest.
 

– Cam…

 

– Wychodzę i mnie nie powstrzymasz. – Nie ruszył się, więc 

zakląłem i musiałem sobie przypomnieć, że robi to tylko dlatego, że 
jest moim przyjacielem. – Nikomu nie wtłukę, pójdę jej poszukać, 
tylko to mnie teraz obchodzi.
 

Odwrócił wzrok. Widziałem drżące mięśnie w jego szczęce. 

Pokręcił głową.
 

– Na pewno nic jej nie jest.

 

– Ty nie… – Zamilkłem i potarłem pierś. Białe ściany pokoju 

zaczęły mi się mazać. Ścisnęło mnie coś w klacie. – Ty nic nie 
rozumiesz. Myślę… Że ktoś jej kiedyś coś zrobił.
 

Na jego twarzy odmalowało się zrozumienie i się odsunął.

 

– Cholera.

 

– Tak – mruknąłem. Na karku znów czułem to straszne 

mrowienie. – Cholera.
 

Serce mi waliło jak wściekłe, kiedy patrzyłem na Brittany.

 

– Nie widziałaś jej?

 

– Nie. – Pokręciła głową, a jej anielskie skrzydełka oklapły. – Jak

poszliście do środka z chłopakami, powiedziała, że wyjdzie zaczerpnąć 
świeżego powietrza, ale nie wróciła.
 

– Cholera. – Spojrzałem na telefon i znów wybrałem jej numer. 

Poszedłem na podjazd i zakląłem, bo nie odebrała. Nie widziałem 
Tony’ego w środku ani nigdzie, ale wątpiłem, żeby ją ścigał. Jase miał 
rację. To był tylko nawalony kretyn, ale to nie wyjaśniało, gdzie się 
podziała Avery.
 

Szukałem wszędzie.

 

Brittany przyszła za mną.

 

– Nie odebrała telefonów ode mnie ani od Jacoba. Nie jestem 

pewna, czy jeszcze gdzieś tu jest. – Zamilkła i odgarnęła włosy z 
twarzy. – Pojadę do niej.
 

– Nie. – Zacisnąłem w ręce telefon. – Ja pojadę.

 

– Ale…

 

– Dam ci znać, jak ją znajdę. – Już zacząłem iść, a potem już 

biegłem do zaułka, gdzie zaparkowałem.
 

Zamknąłem drzwiczki, włączyłem silnik i ruszyłem. Czułem się, 

jakbym połknął śniegową kulę. Ten strach w jej głosie… Była 
przerażona, gdy Tony ją złapał. To dziwne uczucie wróciło. Chciałem 
to wyprzeć, zapomnieć o tym, ale już nie mogłem. Spotkało ją coś 
złego. Ale nie wiedziałem, co dokładnie.
 

Próbowałem dzwonić z drogi, ale nie odbierała. W sumie się nie 

zdziwiłem. Zaciskałem ręce na kierownicy tak mocno, że aż pobielały 
mi kostki. Zaparkowałem na pierwszym wolnym miejscu na osiedlu i 
przebiegłem przez parking. Szukanie jej samochodu nie miało sensu. 
Po ciemku byłoby to jak szukanie igły w stogu pieprzonego siana.
 

Żołądek miałem zawiązany w supeł, kiedy dotarłem na nasze 

piętro i zapukałem do jej drzwi. Nie otworzyła. Wykopię je z zawiasów,
a jeśli nie będzie jej w środku, przeryję całą okolicę.
 

Jednak drzwi się otworzyły. Stanęła w nich Avery z 

opuchniętymi, czerwonymi oczami i rozmazaną maskarą.
 

Ale nic jej nie było.

 

Nic się nie stało.

 

Z sercem w gardle wszedłem do środka, porwałem ją w ramiona i

przycisnąłem do siebie. Objąłem ją mocno i oparłem policzek na 
czubku jej głowy.
 

Nie miałem do siebie dość zaufania, żeby się odezwać, a kiedy 

już się odważyłem, czułem, że zaciskam palce na jej włosach.
 

– Jezu Chryste, czemu nie odbierasz telefonu?!

 

Nie podniosła głowy.

 

– Chyba został w samochodzie.

 

– Jezu, Avery. – Odsunąłem się i złapałem jej policzki w dłonie. –

Dzwoniłem milion razy. Tak samo Jacob, Brittany.
 

– Przepraszam, nie chciałam…

 

– Płakałaś. – Gniew znów zaczynał pęcznieć. – Jezu, płakałaś!

 

– Nieprawda.

 

– A widziałaś się w lustrze? – Kiedy pokręciła głową, zamknąłem

za sobą drzwi i złapałem jej drobną dłoń. – Chodź.
 

Z trudem przełknęła ślinę, ale pozwoliła się pociągnąć do 

łazienki. Zapaliłem światło. Na widok swojego odbicia ostro wciągnęła
powietrze.
 

– O mój Boże. – Nasze spojrzenia spotkały się w lustrze, a ona 

schowała twarz w dłoniach. – Genialnie. Po prostu genialnie.
 

– Nie jest tak źle, skarbie. – Supeł w piersi zabolał, gdy ostrożnie 

odsuwałem jej ręce. – Usiądź.
 

Usiadła na desce klozetowej i patrzyła na swoje palce.

 

– Co ty tu w ogóle robisz?

 

Zmoczyłem ręcznik pod kranem i ukląkłem przed nią.

 

– Co ja tu robię? Pytasz serio?

 

– Chyba nie. – Nie spojrzała na mnie.

 

– Spójrz na mnie. Do diabła, Avery, spójrz na mnie!

 

Wysunęła brodę i zmrużyła oczy, tak że między powiekami 

przebłyskiwały tylko wąskie paseczki brązu.
 

– Zadowolony?

 

Zacisnąłem zęby tak mocno, że zazgrzytały mi trzonowce.

 

– Co ja tu robię? Wyszłaś z imprezy i nic nikomu nie 

powiedziałaś.
 

– Powiedziałam…

 

– Powiedziałaś Brittany, że idziesz zaczerpnąć świeżego 

powietrza. To było trzy godziny temu, Avery. Oni myśleli, że jesteś ze 
mną, ale kiedy mnie później zobaczyli, okazało się, że nie. Po tym, co 
się wydarzyło z tym dupkiem, byli przerażeni.
 

Jeszcze spochmurniała.

 

– Nie chciałam. Po prostu zostawiłam telefon w aucie.

 

Nic nie powiedziałem, tylko zmywałem jej z twarz rozmazany 

makijaż.
 

– Nie musiałaś wychodzić.

 

– Spanikowałam. Ten koleś… Tak naprawdę nie zrobił nic złego. 

Po prostu mnie zaskoczył i zareagowałam przesadnie. Zepsułam całą 
imprezę.
 

– Nie zepsułaś imprezy. A ten sukinsyn nie powinien był cię 

dotykać. Cholera, sam słyszałem, jak mówisz, żeby cię puścił, i jestem 
pewien, że on to słyszał równie dobrze. Może ja też nie powinien 
reagować tak… stanowczo, ale do cholery! Dotykał cię, a to mi się nie 
podobało.
 

Zwiesiła ramiona.

 

– Nie musiałeś tu przychodzić. Powinieneś się dobrze bawić.

 

Naprawdę nie mogłem uwierzyć, że jej zdaniem zostałbym na 

imprezie, gdy ona płakała. Patrzyła na mnie i widziałem, że nie wie, co 
myśleć.
 

– Jesteśmy przyjaciółmi, tak?

 

– Tak.

 

– Tak się zachowują przyjaciele. Martwią się o siebie. Brittany i 

Jacob też by tu przyjechali, gdybym nie kazał im zostać.
 

– Muszę iść po telefon i zadzwonić do…

 

– Napiszę do Brittany. Mam jej numer. – Usiadłem i patrzyłem na

nią. – Ale to, że nie przyszło ci do głowy, że ktoś będzie się martwił… 
Nawet nie wiem, jak to nazwać.
 

Najpierw otworzyła usta, ale potem pokręciła głową i spojrzała 

gdzie indziej. Dotknąłem jej policzka. Kciukiem starłem ostatnie łzy. 
Uniosła wilgotne rzęsy, a ja oddałbym wszystko, żeby móc cofnąć 
każdą z tych łez.
 

– Czemu płakałaś? – spytałem. – Zaczekaj. Czy ten złamas coś ci

zrobił? Bo jeśli tak…
 

– Nie! Zupełnie nic.

 

– Więc czemu? – Wstrzymałem oddech, gdy wtuliła się w moją 

rękę. – Porozmawiaj ze mną.
 

– Nie wiem. Chyba zachowałam się po dziewczyńsku.

 

Uniosłem brwi.

 

– Na pewno tylko o to chodzi?

 

– Tak – szepnęła.

 

Było coś więcej, na pewno, ale jak się pyta o takie rzeczy?! Nie 

wiedziałem.
 

– Wszystko w porządku?

 

Babeczka pokiwała głową.

 

Przesunąłem rękę w dół i niechcący musnąłem kciukiem jej 

dolną wargę, ale kiedy to zrobiłem, wciągnęła powietrze. Spojrzeliśmy 
sobie w oczy. Jej miały kolor ciepłego brązu. Poczułem w piersi 
uderzenie tych samych emocji, co na imprezie. Chciałem ją pocałować.
Chciałem, żeby zapomniała o Tonym, o Halloween i o płaczu. Ale nie 
podobała mi się myśl, że w czasie naszego pierwszego pocałunku 
będzie czuła smak swoich łez.
 

Zbliżyłem się do niej i przycisnąłem czoło do jej czoła. 

Westchnąłem, byłem zmęczony.
 

– Czasem doprowadzasz mnie do szału.

 

– Słucham?

 

Cofnąłem się i zajrzałem jej w twarz.

 

– Nie uciekaj już więcej, dobrze? Martwiłem się strasznie, kiedy 

nie mogłem cię znaleźć i nikt nie wiedział, gdzie jesteś.
 

Patrzyła na mnie, a potem się przysunęła i pocałowała mnie w 

policzek. Nie spodziewałem się tego i mało nie odfrunąłem. Szeroko 
otworzyłem oczy i się cofnąłem. Nie mogłem oderwać od niej wzroku. 
Zacząłem się już wycofywać z poprzedniego postanowienia, że dzisiaj 
nie będzie całowania, ale się opanowałem.
 

– Avery?

 

– Cam?

 

Ze śmiertelną powagą patrzyłem jej w oczy.

 

– Chodź ze mną na randkę.

 

Zawahała się sekundę. Lekko rozchyliła usta, a na jej policzkach 

rozkwitły rumieńce.
 

Potem się odezwała i początkowo nie byłem pewien, czy ją 

dobrze usłyszałem. Ale jednak tak.
 

– Dobrze – powiedziała.

 

 Rozdział 15

 

W środę Brittany czekała na mnie przed budynkiem wydziału 

zarządzania w sporcie. Nie miałem pojęcia, o co chodzi.
 

– Masz chwilę? – spytała i ciaśniej otuliła się bluzą w odcieniu 

neonowego różu. Twarz okalały jej krótkie pasma jasnych włosów.
 

– Pewnie. – Poprowadziłem ją do jednej z pustych ławek. – Z 

Avery w porządku?
 

Uniosła kąciki ust i pochyliła się naprzód. Poczułem wżarty w jej

ubranie lekki zapaszek papierosów. Zapaliła trzymaną w ręce 
zapalniczkę.
 

– W porządku, na ile u Avery może być w porządku.

 

Odwróciłem się do niej i lekko zmarszczyłem czoło.

 

– Czyli?

 

Popatrzyła na mnie.

 

– Daj spokój, przecież spędzasz z nią dużo czasu… – Przerwała i 

zasznurowała usta. – A właśnie, mówiła, że w końcu zgodziła się z tobą
umówić. Pójdziecie na randkę?
 

Rozluźniłem zmarszczone czoło, ale nadal nie miałem pojęcia, 

dokąd zmierza ta rozmowa.
 

– Tak. Wychodzimy w sobotę. – A przynajmniej tak sądziłem. – 

Chyba że zmieniła zdanie i zamierza mnie wystawić…
 

Pokręciła głową.

 

– Nie, nie sądzę.

 

– Nie sądzisz?

 

Roześmiała się.

 

– Z nią nigdy nic nie wiadomo.

 

– To prawda. – Zamilkłem i odwróciłem się w jej stronę. – Ale 

chyba nie przyszłaś się upewniać, czy na pewno się zgodziła?
 

– Nie. – Wzięła głęboki wdech, oparła się i zaczęła przekładać 

niebieską zapalniczkę między palcami. – Powiem wprost, dobra?
 

– Pewnie.

 

Popatrzyła na mnie jasnymi oczami, a ja musiałem pilnować, 

żeby się nie uśmiechnąć, miała tak poważną minę.
 

– Avery naprawdę cię lubi. Pewnie tego nie okazuje, ale lubi cię.

 

Wyluzowałem się.

 

– Wiem.

 

Uniosła brwi.

 

– Ale czy ty ją naprawdę lubisz? – Skończyły się zajęcia i na 

chodniku zrobiło się tłoczno. Przynajmniej nas osłaniali przed wiatrem.
– Wiem, jaki byłeś w liceum, mógłbyś mieć każdą dziewczynę tutaj, 
ale ty się uparłeś na tę, która cię odrzucała.
 

– No i co? – Skrzyżowałem ramiona. – Co to ma do rzeczy?

 

– Może potraktowałeś ją jak wyzwanie? – spytała. Nie odwróciła 

wzroku. – Bo jeśli chciałeś się z nią umówić tylko dlatego, że nie jest 
łatwa, to przysięgam na Boga, że cię potnę.
 

Wybuchnąłem głośnym śmiechem.

 

– Potniesz mnie?

 

Zmrużyła oczy.

 

– Nie żartuję.

 

Opanowałem śmiech, pokiwałem głową i przybrałem, a 

przynajmniej starałem się przybrać, poważny wyraz twarzy.
 

– Wierzę ci.

 

– Dobrze. – Pokiwała głową. – Ale nie odpowiedziałeś na 

pytanie.
 

Zagryzłem policzek.

 

– Lubię ją. To nie ma nic wspólnego z wyzwaniem ani niczym 

takim. Nie jestem już taki, jak w szkole. – Wciągnąłem głęboko 
powietrze, a potem powoli wypuściłem. – I wiem, że ona jest… inna.
 

Znów pokiwała głową, ale nic nie powiedziała. Jakoś tam się 

cieszyłem, że ktoś oprócz mnie zwracał uwagę na dziwne zachowania 
Avery, dobrze też, że miała się komu zwierzyć, ale pozostawał jeszcze 
jeden śliski temat. Zerknąłem na Brittany.
 

– Powiedziała ci coś?

 

– O tobie?

 

– Nie! – Zacząłem się śmiać. – Czy powiedziała ci… – Nie 

miałem pojęcia, jak zadać to pytanie. Na szczęście Brittany wiedziała, 
o co mi chodzi.
 

– Chodzi ci o to, jak się zachowała na imprezie? Pytałam ją. – 

Brittany wstała i schowała zapalniczkę do kieszeni dżinsów. Czekałem 
na odpowiedź i ściskał mi się żołądek. Chwyciła za pasek torby. – 
Powiedziała, że nic jej się nigdy nie stało.
 

Powietrze utknęło mi gdzieś w gardle.

 

– Uwierzyłaś jej?

 

Cofnęła się, potem zrobiła krok naprzód i powiedziała ciszej niż 

wcześniej:
 

– Patrzyła mi w oczy i powiedziała, że nic się nie stało. Nie 

wiem, w co wierzyć. A ty?
 

– Nie wiem, ale jesteś jej przyjaciółką, powiedziałaby ci. – 

Miałem nadzieję, że tak to wygląda. – Tak?
 

– Tak myślę – odparła i uśmiechnęła się nerwowo. – Muszę 

lecieć, bo się spóźnię na historię. A przecież nie mogę się doczekać…
 

– Słuchaj? – Wstałem.

 

Odwróciła się do mnie.

 

– No?

 

– Jesteś dobrą przyjaciółką.

 

Uśmiechnęła się i wyjęła z torby papierosa.

 

– Wiem.

 

Byłem zdenerwowany i sztywny jak kij, kiedy wciągałem przez 

głowę czarny sweter, a potem szukałem butów. Nie pamiętam nawet, 
kiedy ostatnio przeżywałem taki stres, ale w sumie nic dziwnego. W 
końcu ile tygodni – kurczę, miesięcy przecież! – zajęło mi uzyskanie 
zgody Babeczki. Miałem prawo się denerwować.
 

Wyszedłem, zanim pojawił się Ollie. Serce waliło mi stanowczo 

za szybko, a w głowie miałem już i tak za dużo myśli, żeby jeszcze 
mierzyć się z jego błyskotliwymi komentarzami.
 

Zapukałem do drzwi Babeczki, a ona otworzyła prawie 

natychmiast. Jak na nią spojrzałem, zdenerwowanie zmieniło się w coś 
zupełnie innego.
 

Głęboka zieleń bluzki pasowała do jej pięknych włosów i cery. W

sumie dziwiłem się, że w ogóle zwróciłem na coś takiego uwagę, i 
byłem gotowy do klecenia łzawych poematów. Bransoletkę jak zwykle 
miała na ręce. Spojrzałem w dół, na obcisłe jak druga skóra dżinsy 
schowane w wysokich czarnych butach, a potem znów wyżej. Miękkie 
rude fale układały się na jej piersiach.
 

Odchrząknąłem.

 

– Wyglądasz… naprawdę świetnie.

 

Odwróciła głowę i weszła do mieszkania.

 

– Dzięki. Ty też.

 

Wyszczerzyłem zęby i oparłem się o tył kanapy.

 

– Gotowa? Gdzie masz kurtkę?

 

Obróciła się na pięcie i prawie pobiegła korytarzem. Wróciła z 

czarną kurtką i ruszyła do drzwi. Podniosłem jej torebkę i podałem jej.
 

– Dziękuję. – Zarumieniła się, a potem prawie bez tchu dodała: – 

Jestem gotowa.
 

– Jeszcze nie. – Zatrzymałem ją, odgarnąłem jej włosy na plecy i 

zacząłem zapinać kurtkę. – Na dworze jest lodowato.
 

Patrzyła na mnie, gdy zapinałem kolejne guziki, od dołu do góry. 

Otarłem się kostkami palców o miejsce, w którym kurtka rozkosznie 
się unosiła, a ona zadrżała tak, że zapragnąłem ją przytulić.
 

– Świetnie – mruknąłem i zmusiłem się do cofnięcia rąk. – Teraz 

możemy iść.
 

Przytrzymałem drzwi i wyszliśmy na korytarz, a w tej samej 

chwili z mojego mieszkania wypadł Ollie z komórką w jednej ręce i 
wierzgającym Rafaelem w drugiej.
 

Co do…?

 

– Uśmiech! – Zrobił nam zdjęcie. – Czuję się, jakby moje 

maleństwa szły na bal!
 

No nie wierzyłem!

 

– Wkleję do mojego albumu. Bawcie się dobrze! – Wyszczerzył 

zęby, cofnął się do mieszkania i zamknął za sobą drzwi.
 

Babeczka na mnie spojrzała.

 

– Hm…

 

Głośno się roześmiałem.

 

– Jezu, takiego go nie znałem.

 

– Normalnie się tak nie zachowuje?

 

– Nie. – Położyłem jej dłoń na plecach. – Chodźmy stąd, zanim 

zapragnie się przyłączyć.
 

Uśmiechnęła się szeroko.

 

– Z Rafaelem?

 

– Rafael będzie mile widziany. Ollie absolutnie nie. – Też się 

uśmiechnąłem i zaczęliśmy schodzić. – Najbardziej na świecie nie 
chcę, żebyś była zdenerwowana na tej randce.
 

– Ale czemu ja? – wypaliła Avery, a potem zamknęła oczy. – No 

dobrze. Nie odpowiadaj.
 

Między nami, na nakrytym lnianym obrusem stoliku, migotała 

świeczka. Złożyliśmy już zamówienia, a teraz Avery nerwowo 
przeskakiwała z tematu na temat i skubała chleb.

 

Jej pytanie wywołała prawda. Powiedziałem, że nie musi się 

starać zrobić na mnie wrażenia. Popatrzyła jak na oszołoma i wtedy o 
to spytała.
 

Nie mogłem uwierzyć, że to zrobiła. Czasem kompletnie jej nie 

rozumiałem.
 

Kelner przyniósł nasze jedzenie, co powstrzymało mnie na jakieś 

dwie minuty.
 

– Odpowiem na to pytanie.

 

Skrzywiła się.

 

– Nie musisz.

 

Podniosłem szklankę i spojrzałem znad brzegu.

 

– Chyba muszę.

 

– Wiem, że to było głupie pytanie, ale przecież ty jesteś 

zjawiskowy. – Zacisnęła widelec w palcach. – Jesteś miły i zabawny. 
Jesteś mądry. Ja cię odrzucałam przez dwa miesiące, mogłeś w tym 
czasie umówić się z każdą, ale jesteś tu ze mną.
 

Uśmiechnąłem się.

 

– Tak.

 

– Z dziewczyną, która nigdy wcześniej nie była na randce. – 

Podniosła wzrok i spojrzała na mnie. – Wydaje mi się to niemożliwe.
 

– No dobra. Jestem tu z tobą, bo chcę. Bo cię lubię. Daj mi 

dokończyć. – Wyraz zwątpienia na jej twarzy był ewidentny. – Już ci to
mówiłem. Jesteś inna. W dobrym rozumieniu tego słowa, więc nie rób 
min!
 

Zmrużyła oczy.

 

– Przyznaję, że wiele razy, kiedy cię zapraszałem na randkę, 

wiedziałem, że się nie zgodzisz. I może nawet nie zawsze mówiłem to 
poważnie, ale zawsze na serio chciałem pójść z tobą na randkę. 
Rozumiesz to? Lubię spędzać z tobą czas. – Wrzuciłem do ust kawałek 
steku. – A poza tym musisz przyznać, że jestem dobrą partią na 
pierwszą randkę!
 

– O Boże! – roześmiała się, aż skóra wokół oczu jej się 

pomarszczyła. – Nie wierzę, że nazwałeś się dobrą partią.
 

Wzruszyłem ramionami.

 

– No bo jestem! A teraz wsuwaj swojego kurczaka, bo ja go zjem.

 

Zabrała się do jedzenia.

 

Ale co jeszcze ważniejsze, rozluźniła się w końcu na tyle, żeby 

się dobrze bawić. A przecież chyba taki jest sens chodzenia na randkę? 
Lubiłem tak myśleć.
 

– Co robisz w Święto Dziękczynienia? – spytałem. – Wracasz do 

Teksasu?
 

Zrobiła dziwną minę.

 

– Nie.

 

– Nie jedziesz do domu?

 

Dokończyła kurczaka.

 

– Zostaję tutaj. A ty jedziesz do siebie?

 

– Jadę, ale nie wiem jeszcze kiedy. – Nie podobało mi się, że 

będzie tu sama. – Naprawdę nie jedziesz do domu? Przecież przerwa 
trwa ponad tydzień. Dziewięć dni. Dużo czasu.
 

– Moi rodzice… wyjeżdżają, więc ja zostanę tutaj. – Odwróciła 

wzrok. – Twoi rodzice wydają duży obiad na święta?
 

– Tak – odpowiedziałem, ale myślałem o czymś innym.

 

Zapłaciliśmy i wyszliśmy na chłodne wieczorne powietrze. 

Objąłem ją i przyciągnąłem do siebie, kiedy wędrowaliśmy przez 
ciemny parking. Nie protestowała, szła przytulona do mojego boku.
 

– Dobrze się bawiłaś na kolacji? – spytałem, jak już siedzieliśmy 

w aucie. Rozcierałem zmarznięte dłonie.
 

– Tak. Dziękuję za jedzenie. To znaczy, za zaproszenie. 

Dziękuję… – Zamknęła oczy i chociaż było ciemno, dobrze 
wiedziałem, że się zarumieniła. – Dziękuję.
 

– Nie ma za co. – Wyszczerzyłem zęby w uśmiechu. – To ja 

dziękuję, że w końcu zgodziłaś się, żebym zabrał cię na randkę.
 

Uśmiechnęła się nieśmiało i zapadła między nami przyjemna 

cisza, co zupełnie mi odpowiadało. Myślałem ciągle o tym, że ona nie 
ma żadnych planów na Święto Dziękczynienia. Czułem, że to źle 
spędzać samemu święta, że to się równa z samotnością i tysiącem 
innych rzeczy. I wtedy coś mi przyszło do głowy. Wątpiłem, czy Avery 
się zgodzi, ale co szkodziło spróbować.
 

Dojechaliśmy do domu, dotarliśmy pod jej drzwi i musiało 

wreszcie dojść do najbardziej stresującego momentu każdej randki. 
Jakoś tam byłem strasznie ciekaw, jak z tego wybrnie.
 

Babeczka odwróciła się do mnie, spojrzała na moją pierś i 

zaczęła się bawić paskiem torebki.
 

– No to… – zacząłem, ale w myślach modliłem się, żeby nie 

chciała się żegnać.
 

– Chciałbyś wejść? Napić się czegoś? Mam kawę albo gorącą 

czekoladę. – W myślach wydałem okrzyk triumfu. – Nie mam piwa ani 
nic bardziej…
 

– Czekolada będzie super. – Woda z kranu byłaby super. – Ale 

jeśli masz do niej takie małe pianki…
 

Uśmiechnęła się szeroko, a w mojej piersi wydarzyło się coś 

dziwnego.
 

– Mam!

 

– Więc prowadź, skarbie.

 

Ona poszła do kuchni, a ja do salonu. Dołączyła po chwili z 

dwoma kubkami gorącej czekolady. Zrzuciła buty i usiadła z 
podwiniętymi nogami. Doszedłem do wniosku, że w życiu nie 
widziałem kogoś tak uroczego. Nigdy.
 

– Dziękuję. – Wziąłem kubek i zapatrzyłem się w unoszącą się 

nad nim parę. – Mam do ciebie pytanie.
 

– Dawaj.

 

Łyknąłem i poczułem w ustach małe pianki.

 

– No więc, biorąc pod uwagę doświadczenia z pierwszej randki, 

miałabyś ochotę pójść na drugą?
 

Uśmiechnęła się lekko.

 

– Ogólnie?

 

– Ogólnie.

 

– To była bardzo udana pierwsza randka. Jeśli drugie randki też 

takie są, to pewnie bym chciała.
 

– Hm. – Przyjrzałem się jej uważnie. – Ale wszystko jedno z 

kimś czy…
 

Spuściła wzrok.

 

– Nie wszystko jedno.

 

– Czyli miałby to być ktoś konkretny? – dopytywałem.

 

– Raczej tak.

 

– Ciekawe. – Podniosła wzrok. Spojrzenie miała łagodne i 

zamyślone. – A czy ten ktoś konkretny będzie musiał odczekać kolejne 
dwa miesiące, zanim zgodzisz się z nim gdzieś wyjść?
 

Nad brzegiem kubka pojawił się szeroki uśmiech.

 

– To zależy.

 

– Od?

 

– Od mojego nastroju.

 

Roześmiałem się.

 

– No to się przygotuj.

 

– Dobra.

 

– Zaproszę cię znów. Już nie na kolację. Lubię zmieniać 

okoliczności. Tym razem do kina.
 

W zamyśleniu stukała palcami w policzek.

 

– Do kina?

 

– Tylko że do kina samochodowego, jednego z ostatnich.

 

– Na dworze?

 

– Tak. Ale nie bój się. Zadbam, żeby było ci ciepło.

 

Uśmiechnęła się, ale pokręciła głową.

 

– Dobra.

 

– Zgadzasz się na kino?

 

Zagryzła dolną wargę i przytaknęła.

 

Halo! Jak to? Poszło tak łatwo?

 

– I naprawdę nie muszę czekać przez kolejne dwa miesiące?

 

Zaprzeczyła.

 

Zaśmiałem się pod nosem, bo wiedziałem, że przede mną 

najtrudniejsza część.
 

– No dobra. To co powiesz na środę?

 

– Przyszłą?

 

– Nie.

 

Rozsiadła się wygodniej.

 

– Najbliższą środę?

 

– Tak.

 

Zmarszczyła brwi.

 

– Zaczekaj. To środa przed Świętem Dziękczynienia.

 

– Zgadza się.

 

– Jednak nie jedziesz do domu?

 

– Jadę.

 

– Kiedy? – zapytała. – Po kinie, w środku nocy? Czy w czwartek 

rano?
 

– Widzisz, kino samochodowe znajduje się na obrzeżach mojego 

miasta. Jakieś szesnaście kilometrów od centrum.
 

Patrzyła na mnie i coraz szerzej otwierała oczy.

 

– Nie rozumiem.

 

Dopiłem czekoladę, odstawiłem kubek i zbliżyłem się do niej na 

tyle, że dzieliło nas tylko kilka centymetrów.
 

– Żeby pójść ze mną na tę randkę, będziesz musiała pojechać ze 

mną do domu.
 

– Co? – spytała tak piskliwie, że prawie rozsadziło mi bębenki i 

usiadła prosto. – Pojechać z tobą do domu?!
 

Żeby nie parsknąć śmiechem, zacisnąłem usta i pokiwałem 

głową.
 

– Mówisz serio?

 

– Bardzo, bardzo serio. Jedź ze mną. Będzie fajnie.

 

– Mam jechać z tobą do domu? Do twoich rodziców? Akurat na 

Święto Dziękczynienia? – Znów pokiwałem głową, a ona plasnęła 
mnie w ramię. – Nie wygłupiaj się.
 

– Nie wygłupiam się. Mówię poważnie. Moi rodzice nie będą 

mieli nic przeciwko. – Pomyślałem o tym, co powiedziałem tacie. – 
Tak naprawdę to się wręcz ucieszą, jeśli będą mogli popatrzeć na kogoś
oprócz mnie. A moja mama zawsze gotuje za dużo jedzenia, więc im 
więcej paszcz, tym lepiej.
 

Wpatrywała się we mnie z otwartą buzią.

 

Nie wyglądało to obiecująco.

 

– Możemy wyjechać, kiedy ci pasuje, ale oczywiście przed 

środowym popołudniem. Pijesz jeszcze? – Pokręciła głową, więc 
wziąłem od niej kubek. – I możemy wrócić, kiedy będziesz chciała.
 

Patrzyła, jak dopijam jej czekoladę.

 

– Nie mogę z tobą jechać.

 

– Dlaczego nie?

 

– Z tysiąca oczywistych powodów, Cam! Twoi rodzice 

pomyślą…
 

– Nic nie pomyślą. – Prawdopodobnie było to jednak kłamstwo, 

ale nie musiała o tym wiedzieć. Westchnąłem. – No dobrze. Popatrz na 
to w ten sposób: to lepsze niż siedzenie samej tutaj przez cały tydzień. 
Co będziesz robić? Siedzieć na tyłku i czytać? I tęsknić za mną? Bo 
przecież będziesz tęsknić. A ja będę przez cały czas pisał do ciebie 
SMS-y i miał wyrzuty sumienia, że siedzisz sama w domu i nie możesz
nawet zjeść czegoś w McDonaldzie, bo będzie zamknięte.
 

– Nie chcę, żebyś się nade mną litował. To nic takiego. Zostanę 

bez problemu.

 

– Ale ja nie chcę, żebyś siedziała sama i nie robiła z tego 

problemu. Jestem przyjacielem, który prosi przyjaciółkę, żeby spędziła 
z nim Święto Dziękczynienia.
 

– Jesteś przyjacielem, który właśnie był ze swoją przyjaciółką na 

randce! – zaprotestowała.
 

Postawiłem jej kubek obok swojego.

 

– No tak. Racja.

 

Wzięła poduszkę i przycisnęła do piersi jak tarczę.

 

– Nie mogę. Odwiedzać twoją rodzinę w czasie świąt? To 

stanowczo…
 

– Za szybko?

 

– Tak. – Pokiwała wściekle głową. – Stanowczo za szybko.

 

– Czyli to dobrze, że się nie spotykamy, bo to faktycznie byłoby 

stanowczo za szybko.
 

Przechyliła głowę.

 

– Co?!

 

Wyrwałem jej poduszkę i rzuciłem za siebie.

 

– Ty i ja jesteśmy dwójką przyjaciół, którzy poszli na randkę. A 

może i poszliby na dwie, gdybyś ze mną pojechała. Ale nie spotykamy 
się ze sobą. Jesteśmy przyjaciółmi, którzy poszli na randkę. 
Pojedziemy do moich rodziców jako przyjaciele.
 

– To nie ma sensu.

 

– Ależ ma! Nawet się nie całowaliśmy, Avery. Jesteśmy 

przyjaciółmi.
 

Jej szczęka wylądowała na kanapie.

 

– Jedź ze mną do domu. Obiecuję ci, że nie będziesz się czuła 

niezręcznie. Moi rodzice będą szczęśliwi, że cię poznają. Spędzisz miło
czas, znacznie przyjemniej, niż siedząc tu sama. I nikt nie będzie 
niczego od ciebie wymagał, absolutnie! Dobrze?
 

Widziałem, że słowo „nie” już się wyrywa z jej ust, ale odwróciła

wzrok i zagapiła się w puste kubki na stoliku. Minęła chwila, a potem 
odwróciła się z powrotem do mnie i podniosła wzrok. Przełknęła ślinę.
 

– Twoi rodzice na pewno nie będą mieli nic przeciwko?

 

Nie odmówiła. To już coś.

 

– Już nieraz przywoziłem do domu przyjaciół.

 

– Dziewczyny? – Pokręciłem głową, a ona klasnęła w ręce. – I 

pomyślą, że jesteśmy tylko przyjaciółmi?

 

– Dlaczego miałbym im mówić, że nie byliśmy na randce, jeśli 

byliśmy? Ale jeśli powiem im, że się przyjaźnimy, tak właśnie będą 
myśleć. – Spojrzeliśmy sobie w oczy, a ja wstrzymałem oddech.
 

– Dobrze. Pojadę z tobą do domu – powiedziała szybko. – 

Chociaż to szalony pomysł.
 

Przez chwilę nie mogłem się skupić na niczym poza tym, że się 

zgodziła.
 

– To genialny pomysł. – A ponieważ była w tak cudownie 

ugodowym nastroju… – Przytulak na potwierdzenie.
 

Zmarszczyła brwi.

 

– Co?!

 

– Przytulak. Jak się przytulimy, nie będziesz się już mogła 

wycofać.
 

Wywróciła oczami.

 

– O Boże, powiedz, że żartujesz?

 

– Mówię bardzo poważnie.

 

Mrucząc coś pod nosem, uklękła i rozłożyła ramiona.

 

– No dobrze, przytulak na potwierdzenie, bo jeszcze mogę…

 

Objąłem ją w pasie i przyciągnąłem do siebie. Poczułem jej nogi 

między moimi. W ciągu kilku sekund roztoczył się wokół mnie jej 
zapach.
 

– Umowa przypieczętowana, skarbie, Święto Dziękczynienia u 

Hamiltonów!
 

Wymruczała coś niezrozumiałego i podniosła głowę. Nasze usta 

znalazły się na tej samej wysokości, a do niej dotarło, co się dzieje.
 

– Ty…

 

Zaśmiałem się, a ona rozchyliła usta.

 

– Sprytnie to wymyśliłem, nie? Udało mi się cię tutaj ściągnąć! A

przecież uwierzyłem ci na słowo!
 

– Jesteś straszny. – Oczy jej lśniły, a oczekiwanie rosło z każdą 

sekundą.
 

– Jestem straszny w dobry sposób. I muszę się do czegoś 

przyznać. – Pochyliłem głowę i musnąłem wargami jej miękki, gładki 
policzek. Pod wpływem tego doznania na wargach zamknąłem na 
moment oczy. – Wcześniej skłamałem.
 

– W jakiej sprawie?

 

Ostrożnie, żeby nie uciekła z krzykiem do sąsiedniego stanu, 

przesunąłem dłonie na dolną część jej pleców.
 

– Kiedy mówiłem, że wyglądasz świetnie. Nie byłem całkiem 

szczery.
 

– Nie uważasz, że wyglądam świetnie?

 

– Nie. – Przesunąłem ręce w górę jej kręgosłupa i zatrzymałem 

się tuż pod linią włosów. Położyłem skroń na jej skroni. – Wyglądasz 
pięknie.
 

Owionął mnie jej ciepły oddech.

 

– Dziękuję.

 

Pocałunek byłby już pewnie przeciąganiem struny, ale była tak 

blisko i wcale się nie odsuwała. A ja nie wiadomo od kiedy już 
marzyłem, żeby skosztować jej ust. Serce waliło mi jak młotem i 
pompowało wrzącą krew.
 

Zastygła, gdy musnąłem jej policzek, ale położyła mi dłonie na 

ramionach. Zbliżyłem się do jej ust i niemal czułem smak czekolady, 
którego się tam spodziewałem.
 

– Avery?

 

– Tak?

 

Czułem puls dudniący w kilku miejscach naraz.

 

– Nigdy się nie całowałaś, prawda?

 

– Nie.

 

– Więc żeby była jasność: to nie jest pocałunek.

 

Zanim zdążyła odpowiedzieć, musnąłem wargami jej usta. To nie

był pocałunek, raczej coś jak przelotny całus na powitanie, ale byłem 
tym tak wstrząśnięty, że zabrakło mi tchu.
 

– Pocałowałeś mnie. – Zacisnęła palce na moich ramionach.

 

– To nie był pocałunek. – Zadrżała, kiedy otarłem się o jej usta. – 

Pamiętasz? Gdybyśmy się pocałowali, to by znaczyło, że nie mogłabyś 
pojechać ze mną do domu, bo łączyłoby nas coś poważniejszego.
 

– No tak – westchnęła. – Racja.

 

– To też nie będzie pocałunek.

 

Tym razem pocałowałem ją na serio, prześledziłem kształt jej ust,

żeby się ich nauczyć. Były tak miękkie, jak sobie wyobrażałem, i 
pasowały do moich po prostu idealnie. Przysunęła się bliżej i wydała 
cichutki dźwięk, a wtedy zalała mnie fala pożądania, napędzanego 
czymś znacznie głębszym.
 

To jej pierwszy pocałunek. Byłem pierwszym, z którym się 

całowała. Nikt już nam tego nie odbierze. I nieważne, co się stanie za 
tydzień albo za miesiąc, zawsze nas to będzie łączyć. Poczułem 
pierwotną samczą dumę.
 

Bliżej. Chciałem ją czuć bliżej, mieć jej ciało pod sobą. 

Przełożyłem ją na plecy, dotykając jej nadal tylko ustami. Czułem, że 
się ruszają. Oddawała pocałunek. Były to drobne, niezdarne ruchy, ale 
obezwładniająco seksowne w swojej nieporadności.
 

Gdzieś z głębi mnie wydobył się pomruk i moje ciało zażądało 

wślizgnięcia się w nią, ale twardo wisiałem nad nią, prowokując jej 
usta do otwarcia się. Zadrżała, a ja zadygotałem od żądzy, jakiej nie 
czułem nigdy wcześniej. Otworzyła usta, a ja wsunąłem się do środka i 
muskając jej język, pogłębiłem pocałunek. Wygięła plecy i kiedy otarła 
się piersiami o moją klatę, musiałem pilnie wcisnąć hamulec.
 

Podniesienie głowy było najtrudniejszą rzeczą, jaką 

kiedykolwiek zrobiłem. Wydawało mi się, że to wbrew naturze, a stało 
się jeszcze trudniejsze, kiedy skubnąłem jej dolną wargę, a ona jęknęła.
 

Oddychała ciężko, tak jak ja. Nie mogła skupić wzroku.

 

– To też nie był pocałunek?

 

Usiadłem i pociągnąłem ją do siebie. Wpatrywałem się w jej 

twarz, bo szukałem jakiegokolwiek sygnału, że jej się nie podobało. 
Ale znalazłem coś dokładnie przeciwnego. Policzki jej płonęły, w 
oczach widziałem gorączkę, a jej pierś opadała i unosiła się szybko.
 

Przesunąłem kciukiem po jej dolnej wadze i nachyliłem się do 

niej.
 

– Nie, nie był. – Musnąłem jej usta i wchłonąłem słodkie 

westchnienie. – To było życzenie spokojnej nocy.
 

 Rozdział 16

 

Dziewczyna?

 

Patrzyłem w sufit swojego pokoju.

 

– Tak, mamo, dziewczyna.

 

Po drugiej stronie linii zapadła cisza.

 

– Płci żeńskiej?

 

– Tak.

 

– Prawdziwa, żywa kobieta?

 

– W odróżnieniu od sztucznej i martwej?

 

Uciszyła mnie.

 

– Naprawdę przywozisz do domu dziewczynę?

 

Zmarszczyłem brwi.

 

– Czemu się tak dziwisz?

 

– Nigdy nie przywoziłeś dziewczyn. Poczekaj. Kochanie! – 

Usłyszałem jakieś szuranie, a potem powiedziała: – Kochanie, 
Cameron przywozi na Święto Dziękczynienia prawdziwą, żywą 
dziewczynę, wyobrażasz sobie? Nie. Co?
 

– Boże! – jęknąłem i zamknąłem oczy. Może to jednak nie był 

dobry pomysł.
 

Usłyszałem ją znowu bliżej mikrofonu.

 

– Ojciec pyta, czy ona ma na imię Avery.

 

Zakryłem oczy dłonią.

 

– Tak, ale to tylko przyjaciółka. Naprawdę, mamo, przyjaciółka, 

więc nie zachowuj się jak świruska i nie zaczynaj planować ślubu.
 

– Powinnam się obrazić! – parsknęła. – Nie zacznę planować 

ślubu, dopóki nie przywieziesz jej na Boże Narodzenie.
 

Roześmiałem się.

 

– Dobra, będę pamiętał.

 

Masakrycznie dużo czasu upłynęło mi na przekonywaniu 

rodziców, że Avery naprawdę jest tylko przyjaciółką, więc żeby mnie 
nie zmuszali do dokonania matko- i ojcobójstwa, a potem się 
rozłączyłem i rzuciłem telefon na poduszkę.
 

Uśmiechnąłem się lekko, kiedy zacząłem sobie wyobrażać 

Babeczkę w moim domu, z moimi rodzicami.
 

Z dużego pokoju dobiegły piskliwe chichoty, mieszające się z 

niskim, zachrypniętym śmiechem Olliego. Nawet nie musiałem 

zgadywać, co się tam dzieje.
 

Jęknąłem, wyciągnąłem sobie poduszkę spod głowy i 

przycisnąłem do twarzy, żeby choć trochę odciąć się od dźwięków. Już 
i tak czułem się koszmarnie, bo non stop miałem erekcję. Nie potrzeba 
mi jeszcze było amatorskiego pornola za ścianą.
 

Ze mną całowała się po raz pierwszy.

 

Duma wezbrała mi w piersi, jak również w innych częściach 

ciała, co nie ułatwiało sytuacji. Większość nocy po randce spędziłem z 
ręką zaciśniętą na fiucie. W sumie większość następnych też. 
Przebywanie w jej towarzystwie nie ułatwiało sytuacji, ale nie mogłem 
się trzymać z daleka. Brak kolejnych pocałunków doprowadzał mnie 
do szaleństwa.
 

Gdy w salonie zrobiło się cicho, wychyliłem głowę spod 

poduszki. Miałem nadzieję, że cokolwiek i z kimkolwiek robił Ollie, 
nie odbywało się to na naszej kanapie.
 

Zamierzałem jeszcze kiedyś na niej usiąść.

 

Przewróciłem się na bok i sięgnąłem po telefon. Mówiłem sobie, 

żeby odpuścić, bo przecież jutro się zobaczymy, będziemy razem 
jechać, ale byłem frajerem i nie mogłem się powstrzymać, więc 
napisałem.
 

„Hej”.

 

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.

 

„Hej tam”.

 

Cmoknąłem.

 

„Co robisz?”

 

„Czytam Twoje SMS-y”. Chwila przerwy i przyszedł następny. 

„Czytam też podręcznik do historii”.
 

Roześmiałem się.

 

„Kujon”.

 

„Głupek”.

 

Przewróciłem się na plecy i wysłałem kolejny:

 

„Przyznaj się”.

 

„Do czego?”

 

„Nie możesz się doczekać jutra”.

 

Minęła minuta. Aż usiadłem i zmarszczyłem czoło. W końcu 

odpisała.
 

„Nie mogę”.

 

„Co tak długo? Wstydź się!”

 

„LOL. Chciałam dodać trochę dreszczyku”.

 

Pokręciłem głową, wstałem z łóżka i wystawiłem głowę za 

drzwi. W salonie było ciemno, ale nie pusto. Na prowizorycznym 
posłaniu z poduszek i koców leżały dwie splątane sylwetki. 
Skrzywiłem się i obszedłem ich dookoła.
 

Wysłałem kolejną wiadomość.

 

„Puk puk”.

 

Wyszedłem na korytarz i poczułem na nagiej piersi gęsią skórkę. 

Mój telefon zapikał.
 

„Ech. Kto tam?”

 

Wyszczerzony jak idiota szybko potruchtałem do jej drzwi i 

zapukałem.
 

Otworzyła jakieś dziesięć sekund później. Stała na progu z 

iPhone’em w prawej ręce. Otworzyła usta, potem zamknęła, a na 
koniec zasznurowała.
 

Pochyliłem się i bezwstydnie uśmiechnąłem, bo patrzyła na moje 

mięśnie brzucha i wyżej, na wytatuowane słońce.
 

– No cześć…

 

Roześmiała się i cofnęła się o krok.

 

– Jesteś… Boże.

 

– Seksowny jak młody bóg, wiem, wiem. Ale przyszedłem 

wydobyć od ciebie inne wyznanie.
 

Owinęła się swetrem i postawiła jedną stopę na drugiej, choć 

obie były w skarpetach.
 

– Nie zimno ci?

 

– Jestem zbyt gorący, żeby mi było zimno.

 

Wywróciła oczami.

 

– Jakiego wyznania oczekujesz?

 

Uśmiechnąłem się szybko i błyskawicznie ruszyłem naprzód. 

Gwałtownie wciągnęła powietrze i rozchyliła usta, jakby oczekiwała 
pocałunku. Zbliżyłem się jeszcze i zobaczyłem, jak spuszcza rzęsy. 
Poczułem pragnienie.
 

Ale nie pocałowałem jej. Kurczę, chciałem najbardziej na 

świecie, ale wiedziałem, że z Babeczką trzeba ostrożnie.
 

Zamiast tego cmoknąłem ją w czubek nosa.

 

Odskoczyła, otworzyła oczy i uśmiechnęła się szeroko. 

Roześmiała się lekko i łagodnie, a ja wiedziałem, że byłbym gotowy na
wiele, żeby znów usłyszeć ten dźwięk.
 

– Przyznaj – powiedziałem zachrypniętym głosem – że ci się 

podobało.
 

Odwróciła wzrok, zarumieniła się i przechyliła głowę.

 

– Przyznaję.

 

Dopiero jak już wróciłem do łóżka, uświadomiłem sobie, że nie 

miała na lewym nadgarstku tej co zawsze bransoletki.
 

Chichoczącej dziewczyny z wczoraj już nie było. Przez ostatnią 

godzinę drogi obgryzała paznokieć z takim samozaparciem, że 
zastanawiałem się, czy został jeszcze choć kawałek.
 

– Na pewno twoi rodzice nie mają nic przeciwko? – spytała po 

raz setny, a ja po raz setny pokiwałem głową.
 

– I spytałeś ich o to, tak?

 

Zerknąłem na nią i nie mogłem się powstrzymać od drażnienia 

się z nią.
 

– Nie.

 

– Cam! – pisnęła.

 

Roześmiałem się.

 

– Żartowałem. Wyluzuj, Avery! Powiedziałem im nazajutrz po 

tym, jak się zgodziłaś. Wiedzą, że przyjeżdżasz, i cieszą się, że cię 
poznają.
 

Łypnęła na mnie spode łba i wróciła do obgryzania paznokcia.

 

– To nie było zabawne.

 

– Właśnie, że było!

 

– Głupek – wymamrotała.

 

– Kujon.

 

Uniosła koniuszek ust.

 

– Dupek.

 

Gwizdnąłem.

 

– Uważaj na słowa, moja panno, albo zawrócę.

 

– Dobry pomysł!

 

– Zapłakałabyś się na śmierć! – Złapałem ją za rękę i wyjąłem jej

palec z ust. – Przestań.
 

– Racja. Paskudny zwyczaj.

 

– Tak. – Splotłem ze sobą nasze palce i położyłem na swoim 

udzie.

 

Żeby zająć jej myśli, zacząłem jej opowiadać o dzisiejszym 

występie mojej siostry. Będzie w domu dopiero jutro rano. Zmiana 
tematu zadziałała. Prawdę mówiąc, kiedy już wjechaliśmy na wąskie 
ulice mojego rodzinnego miasta, to ja się denerwowałem.
 

Od liceum nie przyprowadziłem do domu dziewczyny, a i wtedy 

tylko kilka razy i się nie liczyło. Nie w ten sposób.
 

Spojrzałem na nią, kiedy zatrzymaliśmy się na czerwonym 

świetle. Patrzyła na flagę Wirginii Zachodniej i wciąż ściskała moją 
rękę.
 

– Trzymasz się? – Uścisnąłem ją.

 

– Tak. – Odwzajemniła uścisk.

 

Zaschło mi w gardle, kiedy wjechaliśmy na prywatną drogę do 

domu. Kątem oka obserwowałem jej reakcję.
 

Otworzyła szeroko oczy, wysunęła rękę z uścisku i pochyliła się 

do przodu. Mama wywiesiła już kilka świątecznych dekoracji. Na 
drzwiach wejściowych i w oknach wisiały duże zielone wieńce.
 

Zaparkowałem obok garażu i z delikatnym uśmiechem 

spojrzałem na Babeczkę.
 

– Gotowa?

 

Na jej twarzy zobaczyłem przebłysk paniki i przestraszyłem się, 

że ucieknie do lasu, ale potem kiwnęła głową i wysiadła. Kiedy 
sięgnęła po torbę, wziąłem ją pierwszy.
 

– Mogę nieść – powiedziała.

 

Przewiesiłem ją sobie przez ramię.

 

– Wezmę ją. Uważam, że różowe i niebieskie kwiatki genialnie 

do mnie pasują.
 

Roześmiała się nerwowo.

 

– To bardzo miłe z twojej strony.

 

– Tak też myślałem. – Zaczekałem, aż do mnie dołączy, a potem 

poszliśmy żwirowaną alejką. Przeszliśmy przez zadaszone patio, obok 
wiklinowych mebli, których tata jeszcze nie schował. Spojrzałem na 
nią i aż się skrzywiłem. – Wyglądasz, jakbyś zaraz miała dostać ataku 
serca.
 

– Aż tak źle?

 

– Blisko. – Zbliżyłem się do niej, wsunąłem jej za ucho niesforny

kosmyk i schyliłem się, żeby złapać jej spojrzenie. – Nie masz powodu 
do zdenerwowania. Obiecuję.

 

Oderwała wzrok od moich oczu i spojrzała na usta.

 

– Dobrze.

 

Nie wiem, jakim cudem powstrzymałem się od sięgnięcia do jej 

ust po tę jej wyjątkową słodycz, ale się udało. Odwróciłem się, 
otworzyłem drzwi i wciągnąłem zapach jabłek. Zaburczało mi w 
brzuchu. Lepiej, żeby to była szarlotka!
 

Poprowadziłem Avery, która aż wytrzeszczyła oczy, między 

stołami do bilardu i cymbergaja do schodów. Rozglądała się i widziała 
wszystko. Złapałem się na tym, że mam nadzieję, że podoba jej się to, 
co widzi, chociaż przecież nic z tego nie należało do mnie.
 

– To męska gawra – powiedziałem i podszedłem do schodów. – 

Tata spędza tu dużo czasu. Tam jest stolik do pokera, przy którym złoił 
mi tyłek.
 

Uśmiechnęła się lekko.

 

– Podoba mi się tu.

 

– Mnie też. – Zawahałem się na pierwszym stopniu. – Mama i 

tata pewnie są na górze.
 

Pokiwała głową, w milczeniu poszła za mną po schodach i 

przeszła przez salon. Na stoliku do kawy porozwalane były pisma. To 
znaczy, że była tu Teresa z przyjaciółkami.
 

– Salon – powiedziałem i minąłem łukowate przejście. – A to 

drugi salon. A raczej pokój, w którym nikt nie bywa. Następnie mamy 
oficjalną jadalnię, której nikt nie używa, a jednak jest…
 

– Korzystamy z jadalni! – krzyknęła mama. – Raz albo dwa razy 

w roku, kiedy mamy towarzystwo.
 

– Wtedy wyjmujemy reprezentacyjną zastawę – powiedziałem.

 

Stanęła jak wryta za stołem. Miała czerwone policzki. 

Odwróciłem się i chciałem jakoś sprawić, żeby było jej łatwiej, ale nie 
wiedziałem, co zrobić, a i tak w tej samej chwili do pokoju wpadła 
mama, wciskając do kucyka niesforny kosmyk.
 

Najpierw podleciała do mnie i mnie przytuliła, zanim zdołałem 

się odsunąć.
 

– Nawet nie wiem, gdzie stoi reprezentacyjna zastawa, Cameron.

 

Roześmiałem się.

 

– Gdziekolwiek jest, pewnie chowa się przed papierowymi 

talerzykami.
 

Też się śmiała, a potem się odsunęła i trzymała mnie za ramiona.

 

– Dobrze, że jesteś w domu. Twój ojciec zaczyna mi działać na 

nerwy, bez przerwy mówi o polowaniu. – Przeniosła wzrok na Avery i 
uśmiechnęła się szerzej. – A to na pewno Avery.
 

– Boże, nie, mamo! – powiedziałem. – To jest Candy.

 

Zaczerwieniła się, cofnęła o krok i opuściła ręce.

 

– Myślałam…

 

– Jestem Avery – powiedziała Babeczka i spojrzała na mnie 

takim wzrokiem, że zapragnąłem ją pocałować. – Wszystko w 
porządku.
 

Mama obróciła się i walnęła mnie w ramię. Aż mnie zapiekło.

 

– Cameron! Matko Boska, myślałam, że… – Znów mnie walnęła,

a ja się roześmiałem. – Jesteś straszny! – Pokręciła głową i odwróciła 
się do Avery. – Masz wielką cierpliwość, młoda damo, że przetrwałaś 
całą drogę w towarzystwie takiego idioty.
 

Babeczka najpierw zamrugała, a potem wybuchła śmiechem. No 

jasne, z tego się śmiała.
 

– Nie było tak źle.

 

– No proszę. – Matka zerknęła na mnie przez ramię. – I do tego 

ma dobre maniery. Nie przejmuj się, wiem, że mój syn jest… 
nieznośny. Mów do mnie Dani, wszyscy tak mówią.
 

Potem ją uściskała, zanim biedna Babeczka zdążyła się 

przygotować na to, co się wydarzy. Nie wiem dlaczego, ale widok ich 
dwóch razem robił coś dziwnego w mojej piersi. Serce zaczęło mi bić 
mocniej, kiedy zobaczyłem, że Avery się rozluźnia i obejmuje mamę.
 

– Dziękuję, że pozwolili mi państwo przyjechać – powiedziała.

 

– Nie ma sprawy! Uwielbiamy towarzystwo. Chodźmy, poznasz 

mężczyznę, który uważa się za moją lepszą połowę. Z góry cię 
przepraszam za to, że zasypie cię opowieściami o jeleniu ośmioraku, 
którego ma zamiar upolować w weekend.
 

Patrzyłem, jak mama prowadzi Babeczkę dalej, a moje serce 

tłukło jak młotek w uparty gwóźdź.
 

Babeczka popatrzyła przez ramię, spojrzała mi w oczy i 

uśmiechnęła się, kiedy nasze oczy się spotkały. Mrugnąłem do niej, a 
ona…
 

Uśmiechnęła się jeszcze szerzej.

 

 Rozdział 17

 

Patrzenie na Avery i moją siostrę było na początku bolesne. 

Babeczka była niemal nieznośnie nieśmiała, więc moja siostra, niech 
jej Bóg wynagrodzi, musiała prowadzić ją przez niemal każdą 
rozmowę, delikatnie egzekwując każdą reakcję. Ale kiedy Avery w 
końcu się wyluzowała w czasie rozmowy o tańcu, zgłosiła się nawet do
pomocy mojej siostrze przy nakrywaniu do stołu.
 

Kiedy zostaliśmy z tatą sami, odwrócił się do mnie w fotelu i 

uśmiechnął lekko.
 

– To dobra dziewczyna.

 

– Wiem.

 

– Naprawdę dobra.

 

Spojrzałem na niego i uniosłem brwi.

 

– Wiem!

 

Przyjrzał mi się bacznie, a po ustach błąkał mu się uśmieszek.

 

– Poszła w końcu z tobą na tę randkę?

 

Usta mi zadrgały.

 

– A jak myślisz?

 

– Chyba znam odpowiedź. – Tata odchylił głowę. – Spotykacie 

się?
 

– Nie, powiedziałem wam prawdę. Nie jest moją dziewczyną. – 

Zamilkłem i zacząłem myśleć o rozmowie mamy i Avery, którą 
podsłuchałem dzisiaj rano. Dowiedziałem się, że gdy przywiozę ją na 
święta i będzie moją dziewczyną. – Jeszcze.
 

Tata wyglądał, jakby chciał się roześmiać, ale tego nie zrobił. 

Otworzył oczy, odwrócił się do mnie i popatrzył.
 

– Powiedziałeś jej?

 

Ścisnął mi się żołądek. Wiedziałem, o czym mowa, ale nie 

odpowiedziałem.
 

Westchnął.

 

– Wiesz, co myślę. Czy to było właściwe zachowanie? Nie. Ale 

gdybyś ty tego nie zrobił, zrobiłbym to ja. Tajemnice są… czasem 
konieczne, ale czasem zabijają więź i nie pozwalają jej wzrosnąć. 
Rozumiesz?
 

Pokiwałem głową, ale poczułem nerwowe ściskanie w żołądku, 

kiedy popatrzyłem w stronę, gdzie poszła Avery z moją siostrą. 

Wiedziałem, że nie tylko ja mam tajemnicę.
 

Czułem, że za dziesięć sekund wyrwę mojej siostrze komórkę i 

rzucę nią w ścianę. Jedliśmy dziękczynny obiad. Naładowałem sobie na
talerz kolejną dokładkę słodkich ziemniaków.
 

– Do kogo piszesz?

 

– Nie twoja sprawa – parsknęła Teresa.

 

Zmarszczyłem czoło.

 

– Jestem twoim bratem, więc, owszem, to moja sprawa. Mamo…

– rzuciłem na drugą stronę stołu. – Powiedz swojej córce, że to 
niegrzeczne pisać SMS-y przy stole.
 

Mama spojrzała na mnie oschle.

 

– Nikomu tym krzywdy nie robi.

 

Nie pomogła mi tym. Trąciłem Babeczkę kolanem, zresztą nie 

pierwszy raz.
 

– Krzywdzi moją duszę – mruknąłem do niej.

 

Wywróciła oczami i też mnie trąciła.

 

– To bardzo smutne. – Teresa odłożyła telefon na kolana. – Avery,

jak to się stało, że wylądowałaś w Wirginii Zachodniej?
 

Ugniotła łyżką tłuczone ziemniaki.

 

– Chciałam poznać jakieś nowe miejsce. Moja rodzina pochodzi 

z Ohio, więc Wirginia Zachodnia wydawała się odpowiednia.
 

– Jeśli mam być szczera, ja wybrałabym Nowy Jork albo Florydę,

albo Wirginię, albo Maryland, albo… – Spojrzała w dół, gdy jej telefon
zaćwierkał i zaraz go złapała.
 

Zmrużyłem oczy i znów stuknąłem Avery w kolano. Byłem tak 

ciekawy, z kim esemesuje moja siostra, że rzuciłem się po telefon jak 
biegacz w sztafecie po pałeczkę.
 

– Ej! – krzyknęła Teresa. – Daj mi to!

 

Odsunąłem się od jej zdesperowanych rąk, nachyliłem się do 

Avery i zerknąłem na ekran. Murphy? Co to ma być?
 

– Kto to jest Murphy?

 

– Nie twój interes! Boże! – Teresa sięgnęła po komórkę. – Oddaj 

mi telefon.
 

– Oddam ci, jak mi powiesz, kto to jest Murphy. Twój chłopak?

 

Za odpowiedź wystarczyły jej zarumienione policzki. Jasne, nie 

oczekiwałem, że moja siostra zostanie singielką na zawsze, ale od 
czasu tamtego dupka nie była z nikim na poważnie.

 

Rzuciła się na oparcie krzesła i skrzyżowała ramiona.

 

– Mamo!

 

– Cam, oddaj jej telefon! – rozkazała mama, a kiedy nawet się nie

ruszyłem, ściągnęła usta w taki sposób, jak rzadko. – Poznaliśmy 
Murphy’ego. Naprawdę miły chłopiec.
 

Byłem pewien, że tak samo wszyscy mówili o tamtym złamasie.

 

– Jest naprawdę miły i lubię go – powiedziała cicho Teresa.

 

Parsknąłem.

 

– Co tylko przypomina mi…

 

– On nie jest Jeremym – wtrącił się tata. – Oddaj jej telefon.

 

Avery wpatrywała się w swój talerz, ale kiedy nagle poczułem jej

dłoń na moim udzie, przy pachwinie, w jednej chwili przestałem 
myśleć o Jeremym i telefonie Teresy.
 

Trzymała rękę na moim udzie, tak blisko miejsca, w którym 

chciałem ją poczuć najbardziej, i w tamtym momencie, bardzo 
przepraszam, ale miałem gdzieś, że to świąteczny obiad. Gdyby tylko 
przesunęła się odrobinę wyżej…
 

Wyrwała mi telefon.

 

No nie!

 

– Ej! To było niesprawiedliwe.

 

Wyszczerzyła zęby, sięgnęła za moimi plecami i oddała telefon 

Teresie.
 

– Przykro mi.

 

– Dziękuję! – powiedziała Teresa i uśmiechnęła się do Babeczki z

taką miną, jakby była mesjaszem telefonii komórkowej.
 

Spojrzałem na nią znacząco, a potem odwróciłem się do Teresy.

 

– Chcę poznać tego całego Murphy’ego.

 

Westchnęła, ale nie protestowała.

 

– Dobrze. Daj znać, kiedy ci pasuje.

 

Nie miałem pojęcia, co Babeczka sobie o tym wszystkim 

pomyślała, bo byłem pewien, że to musiało wyglądać dziwnie. 
Pamiętałem o tym, co mówił tata o sekretach. W ciągu dnia było 
mnóstwo okazji do poruszenia tematu, ale żaden nie wydawał mi się 
właściwy.
 

Jak się mówi dziewczynie, którą całe miesiące wyciągało się na 

randkę, że pobiło się nastolatka tak, że zapadł w śpiączkę? Nie jest to 
temat do poruszenia przy pierwszej lepszej kolacji.

 

Ale tata miał rację. Musiałem jej powiedzieć.

 

Tak trzeba.

 

Wieczorem wyszedłem z sypialni, żeby pójść do Avery, i miałem 

szczery zamiar z nią porozmawiać. Czułem się jak w czasach, kiedy 
jeszcze grałem w piłkę i tuż przed meczem wydawało mi się, że 
żołądek zjechał mi gdzieś między kolana a tyłek.
 

Zamknąłem drzwi do swojego pokoju tak cicho, jakby były z 

kryształu, i aż podskoczyłem, gdy ktoś wypowiedział moje imię.
 

– Cam? – szepnęła Teresa i wystawiła głowę z pokoju kilka 

metrów dalej. – Masz chwilkę?
 

– Jasne. – Zerknąłem na drzwi do pokoju Babeczki i siłą się od 

nich odsunąłem. – Co tam?
 

– Chciałam ci tylko powiedzieć, że Murphy nie jest moim 

chłopakiem. – Teresa splotła ręce na brzuchu. – To przyjaciel. Byliśmy 
na kilku randkach, ale to nic takiego.
 

Spłynęła na mnie fala ulgi. Najbardziej bym chciał, żeby 

zaczekała z randkami do trzydziestego roku życia, kiedy będzie już 
wiedziała, jak się obchodzić z naładowaną bronią.
 

– Bardzo się cieszę.

 

Pokiwała głową i odetchnęła.

 

– Ale jeśli nadal chcesz go poznać, mogę to załatwić.

 

– Chciałbym. – Nie było powodu, żeby choć trochę nie 

nastraszyć tego „przyjaciela”.
 

Zakołysała się na piętach i spojrzała na mnie.

 

– A tak w ogóle, Avery bardzo mi się podoba. Jest słodka i taka 

ładna! I mądra, więc prawdę mówiąc, nie rozumiem, co tu z tobą robi. 
– Uśmiechnęła się przelotnie. – Lubię ją.
 

Zmiana tematu dobrze mi zrobiła.

 

– Cieszę się, że ją polubiłaś.

 

– Ma mój akcept. – Cofnęła się do pokoju, ale w ostatniej chwili 

się zawahała. Wyglądała, jakby chciała coś jeszcze powiedzieć, ale 
pokręciła głową. – Dobranoc.
 

Zaczekałem, żeby mieć sto procent pewności, że moja mała 

siostrzyczka nie przyłapie mnie na zakradaniu się do pokoju Babeczki, 
i dopiero wtedy zapukałem, jak mogłem najciszej, a potem uchyliłem 
drzwi.
 

W tym momencie wyparowały mi z głowy wszelkie plany 

czynienia wyznań.
 

Avery leżała oparta na łokciu i była tak cholernie piękna, że nie 

mogłem tego znieść. Włosy spływały jej na ramiona, a głowę 
przekrzywiła na bok. Spojrzała na mnie jakoś tak psotnie, trochę 
kusząco, trochę niewinnie. Wiedziałem, że nie ma pojęcia, jak 
cudownie wygląda, po prostu tak leżąc, co sprawiało, że była jeszcze 
seksowniejsza.
 

– Cześć – powiedziałem.

 

– Cześć – odparła ledwo słyszalnym szeptem.

 

– Chciałem powiedzieć dobranoc. – To nie była prawda, ale nie 

mogłem sobie przypomnieć, o co mi właściwie chodziło poza tym, że 
chciałem ją zobaczyć.
 

Zacisnęła w palcach prześcieradło.

 

– Już powiedziałeś.

 

– No tak. – Wszedłem do jej pokoju i zamknąłem za sobą drzwi. 

Ciągnęło mnie do niej jak ołówek do kartki. – A jednak nie. Nie tak, jak
chciałbym.
 

Dźwięk jej oddechu mnie rozwalał, ale podszedłem do łóżka i 

usiadłem obok niej. Wiedziałem przecież, że w jej towarzystwie zawsze
jestem rozmontowany na kawałki. A ona nie miała o niczym bladego 
pojęcia.
 

Przyglądałem się jej twarzy, chłonąłem jej lekko zarumienione 

policzki, rozchylone usta i miękkie krągłości pod podkoszulkiem.
 

– Cieszę się, że zdecydowałaś się przyjechać ze mną.

 

Spojrzała na mnie bardzo szeroko otwartymi oczami.

 

– Ja też się cieszę.

 

– Naprawdę? – Nachyliłem się do niej i położyłem rękę przy jej 

biodrze. – Naprawdę to przyznajesz?
 

Lekko uniosła kąciki ust.

 

– Tak.

 

Przyciągał mnie ten delikatny uśmiech i dałem mu się prowadzić,

aż w końcu wisiałem nad nią górną połową ciała.
 

– Szkoda, że nie mam przy sobie telefonu, żeby uwiecznić ten 

moment.
 

Głęboko westchnęła i spojrzała mi w oczy.

 

– Cudownie się bawię.

 

– Ja też. – Zaczerpnąłem powietrza, choć w zasadzie wcale go 

nie potrzebowałem. – Co planujesz na przerwę zimową?
 

Oblizała dolną wargę, a mnie przeszył ogień gwałtownego 

pożądania.
 

– Nie wiem. Myślałam, żeby któregoś dnia pojechać do 

Waszyngtonu. Chciałabym zobaczyć Instytut Smithsona i National 
Park. Nigdy tam nie byłam.
 

– Niezły pomysł. – Choć chętnie podsunąłbym kilka jeszcze 

lepszych. – Mógłbym być twoim przewodnikiem.
 

Uśmiechnęła się trochę szerzej.

 

– To… super.

 

– Super. – Nieświadomie przysunąłem się tak blisko, że 

owionąłem oddechem jej policzek – Powiedz kiedy.
 

– Teraz?

 

– Teraz.

 

– Drugi stycznia – odpowiedziała bez zastanowienia i z jakiegoś 

powodu zarumieniła się jeszcze bardziej. – Będziesz mógł?
 

Uśmiechnąłem się.

 

– Będę mógł zawsze, kiedy tylko będziesz chciała. – Serce 

zaczęło mi walić jak wściekłe, kiedy uśmiechnęła się szerzej. Już mi się
kręciło w głowie. Nie przyszedłem w tym celu, ale wiedziałem, że ją 
pocałuję. Nie powstrzymam się. – Powiedzieć ci coś, Avery?
 

– Co?

 

– Pamiętasz, jak przed chwilą powiedziałaś, że dobrze się 

bawisz? – Przechyliłem głowę tak, żeby musnąć jej wargi swoimi. – 
Będzie jeszcze lepiej.
 

– Czyżby? – szepnęła.

 

Otarłem się o nią nosem.

 

– O tak!

 

– Nie pocałujesz mnie więcej?

 

– Właśnie to zamierzam zrobić.

 

Jej długie, rudawe rzęsy opadły, kiedy dotknąłem jej ust. To był 

delikatny pocałunek, ale w moich żyłach odbijał się echem grzmotu. 
Przeniosłem ciężar na drugą rękę, ująłem w dłoń jej policzek i 
pocałowałem najpierw jeden kącik jej ust, a potem drugi.
 

Przesunąłem jej dłoń na kark, skubnąłem skórę szczęki i ciało 

pod uchem. Kiedy zadrżała, zachichotałem gdzieś z głębi. Wróciłem 
pod ucho, a ona wydała dźwięk, od którego wyparowały mi z głowy