TRENDY uczenie w XXI wieku.  Internetowy magazyn CODN    nr 3/7/2006 

 

 

 
Galeria Pedagogów: Lew Wygotski  opr. 

Arkadiusz Förster

                           str: 

1  

 

 

Galeria Pedagogów 

 

 

 

             
                

Lew Wygotski 

  
 

geniusz odkryty  
na nowo 

 
 

Lew Wygotski (1896-1934), wybitny rosyjski 

psycholog zmarł na zapalenie płuc przeżywszy 

zaledwie  38 lat. Mimo tak krótkiego życia, 

dokonał przełomu w psychologii rozwojowej. 

Jego teoria do dziś inspiruje psychologów na 

całym świecie, choć przez ponad dwadzieścia 

lat jego prace były zakazane. W stalinowskiej 

Rosji propagowanie swobody myślenia w nauczaniu dzieci było bowiem niemożliwe do 

zaakceptowania. Pisma Wygotskiego można było czytać tylko w bibliotece centralnej w 

Moskwie uzyskawszy wcześniej dodatkowo zgodę NKWD. 

Na szczęście dziś prace Wygotskiego nie tylko można czytać, ale są one jednym z 

ważniejszych źródeł inspiracji dla współczesnej psychologii rozwojowej. Świat odkrył 

na nowo Wygotskiego dopiero po śmierci Stalina. Aż do końca lat 50 

rozpowszechnianie prac Wygotskiego było zakazane, a jego teorię określano jako 

„reakcyjną, burżuazyjną pseudo-naukę”. To z tego powodu najważniejsze prace 

Wygotskiego takie jak "Myśl i Język" (1932) czy "Psychologia Pedagogiczna" (1926) 

musiały czekać na tłumaczenia i publikacje aż do drugiej połowy XX wieku. Wtedy też 

ogólnoświatowe zainteresowanie Lwem Wygotskim na nowo zaczyna się rozwijać.  

Głębia i zakres jego wizji edukacyjnej zdumiały kręgi akademickie na całym 

świecie. Amerykański naukowiec Stephen Toulmin nazwał go „

Mozartem 

psychologii

”, a Jerome Bruner napisał, że „teoria rozwoju Wygotskiego jest 

równocześnie teorią edukacji”. 

 

TRENDY uczenie w XXI wieku.  Internetowy magazyn CODN    nr 3/7/2006 

 

 

 
Galeria Pedagogów: Lew Wygotski  opr. 

Arkadiusz Förster

                           str: 

2  

 

 

Klucz do inteligencji 

Wygotski uważał, że prawdziwa edukacja nie polega na samym przyswojeniu określonej 

wiedzy, ale na rozwijaniu u dzieci umiejętności uczenia się! Zdolność dziecka  do jasnego i 

kreatywnego myślenia, planowania, realizowania tych planów i komunikacji jest o wiele 

ważniejsza od wiedzy jako takiej. Przyswajanie wiedzy będzie bowiem nieporównywalnie 

łatwiejsze, jeśli wiemy jak się uczyć. Wygotski uważał, że można to osiągnąć oddając 

dzieciom do użytku  "kulturowe narzędzia myślenia i tworzenia". Cóż to takiego te narzędzia? 

Otóż kluczem do ludzkiej inteligencji – cechy, która wyróżnia nas od zwierząt – jest zdolność do 

stosowania różnego rodzaju narzędzi. Wygotski twierdził, że podobnie jak ludzie stosują 

narzędzia zwiększające ich możliwości fizyczne, stworzyliśmy też sobie zestaw narzędzi 

intelektualnych, które służą do poszerzania naszych zdolności umysłowych. Narzędzia te to 

znaki, symbole i inne elementy, które wykorzystujemy do codziennego komunikowania się i 

analizowania rzeczywistości. Wygotski zalicza do tych narzędzi: znaki, symbole, i ich systemy 

(przede wszystkim język). Do ćwiczeń zaś wykorzystuje mapy, plany, zapis muzyczny, wykresy, 

modele, czyli systemy oparte na obrazie - łatwym do zrozumienia dla dziecka i uniwersalnym, 

równocześnie stymulującym użycie języka. 

Wygotski wierzył, że celem edukacji jest przedstawienie dzieciom pełnego zakresu takich 

narzędzi i pokazanie im, jak je stosować do szybkiego i skutecznego analizowania 

rzeczywistości. Stosując je od najmłodszych lat, dzieci automatycznie rozwijają swoje 

umiejętności. Im lepiej dziecko potrafi przyswoić sobie ten swoisty język wypracowany przez 

ludzkość w ciągu stuleci, tym większe są jego zdolności w danej dziedzinie. Dzieci zaczynają 

wtedy planować i organizować swoje działania, otwarcie przedstawiają swój punkt widzenia, 

znajdują niestandardowe rozwiązania problemów, wierzą w siebie i swoje własne umiejętności. 

 

Klucz do zrozumienia 

Głównym założeniem najsławniejszej pracy Wygotskiego jest wzajemne powiązanie myśli i 

języka. W trakcie zabawy małe dzieci na bieżąco komentują przecież rozwój akcji: „A teraz 

pociąg jedzie dookoła wieży i uderza w wieżę, och nie – wieża się rozpada...”. Wygotski nazwał 

TRENDY uczenie w XXI wieku.  Internetowy magazyn CODN    nr 3/7/2006 

 

 

 
Galeria Pedagogów: Lew Wygotski  opr. 

Arkadiusz Förster

                           str: 

3  

 

 

to monologiem zewnętrznym. Z czasem monolog zewnętrzny staje się monologiem 

wewnętrznym, przybierającym formę myśli. Tym samym opanowana przez dziecko mowa, staje 

się podstawową strukturą jego myślenia. Oznacza to, że rozwój myśli jest w dużym stopniu 

determinowany zdolnościami językowymi dziecka. Zaś zasób słownictwa dziecka zależy w 

największej mierze od jego codziennych doświadczeń. Reasumując jedną z najważniejszych 

funkcji edukacji powinno być wspieranie rozwoju bogatego i efektywnego języka 

mówionego dziecka.  

Wygotski twierdził, że to nauczyciel odgrywa kluczową rolę w edukacji dziecka. Nauczyciel 

powinien tak kierować zajęciami, by nakłaniać dziecko do podejmowania zadań 

przekraczających nieco  jego obecne możliwości. Dzięki takiej zdrowej inspiracji dzieci mogą 

wykonywać zadania wykraczające poza ich umiejętności, czego bez pomocy nauczyciela nie 

mogłyby dokonać. 

 

Zabawa jest nauką 

W swoim ostatnim wykładzie „Zabawa i Rozwój Psychologiczny Dziecka” Wygotski podkreślał 

znaczenie zabawy w najmłodszym wieku: „Zabawa tworzy <strefę bliskiego rozwoju> dziecka. 

To właśnie w trakcie zabawy dziecko zawsze zachowuje się ponad swój wiek, wychodzi poza 

swoje codzienne zachowania, jest twórcze i kreatywne. Można powiedzieć, że w zabawie 

przerasta się o głowę. Związek pomiędzy zabawą a rozwojem należy porównać do związku 

pomiędzy nauką a rozwojem.” 

W teorii Wygotskiego zabawa odgrywała w procesie edukacji podstawową rolę. W czasie 

zabawy bowiem dzieci są bardzo mocno zaangażowane w wyobrażone sytuacje, w których z 

jednej strony przyjmują określone role, z drugiej strony zaś same wyznaczają obowiązujące w 

niej zasady. Kiedy na przykład bawią się „w rodzinę”, przyjmują określone role, które z góry 

determinują ich działania. Zabawa taka prowadzi zatem do większego poziomu samokontroli 

dzieci, gdyż wszystkie działania dzieci są określone przez zasady gry, które same sobie 

przecież stworzyły. Gdy dzieci angażują się w zabawę, ich skupienie i zaangażowanie w 

spełnienie zadania jest znacznie większe, niż wtedy gdy przychodzi im wykonywanie działań "o 

charakterze akademickim", czyli wymyślanych przez nauczyciela.  

TRENDY uczenie w XXI wieku.  Internetowy magazyn CODN    nr 3/7/2006 

 

 

 
Galeria Pedagogów: Lew Wygotski  opr. 

Arkadiusz Förster

                           str: 

4  

 

 

 

Klucz do nauki 

Renesans teorii Lwa Wygotskiego znalazł odzwierciedlenie nie tylko w pracach naukowych 

innych psychologów i pedagogów. Przez kilka ostatnich lat w Anglii i Rosji trwały prace nad 

przełożeniem pomysłów Wygotskiego na konkretny program edukacyjny, który można by 

realizować w codziennej pracy edukacyjnej z najmłodszymi dziećmi. Program taki, nazwany  

"Key to Learning" – "Klucz do nauki" nie tylko powstał, ale pierwsze przedszkola w Anglii 

realizują go już od kilku lat, a oceny wystawiane mu przez specjalistów są pełne entuzjazmu i 

uznania. Dowodem tego jest fakt, że w ciągu ostatnich 12 miesięcy ponad 100 przedszkoli w 

Wielkiej Brytanii zdecydowało się na stosowanie programu we własnej placówce. 

Program "Klucz do uczenia" zaczynają stosować pierwsze polskie przedszkola i inne placówki 

zajmujące się wczesną edukacją.  

 

 

Bodrova, E., & Leong, D. J. (1996). 

Tools of the Mind

: The Vygotskian Approach to Early 

Childhood Education. Englewood Cliffs, New Jersey: Merrill, an imprint of Prentice Hall.  

Luria, A.R. (1976). Cognitive Development: Its Cultural and Social Foundations. Cambridge, 

Massachusetts: Harvard University Press.  

Van der Veer, R., & Valsiner, J. (1991). Understanding Vygotsky: A Quest for Synthesis. Oxford: 
Blackwell.  

Vygotsky, Lev (1986). Thought and Language. Cambridge, Massachusetts: The MIT Press.  

Vygotsky, L. S. (1978). Mind in Society: The Development of Higher Psychological Processes. 
Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.