AGA

ŻYCIE I DZIAŁALNOŚĆ IGNACEGO LOYOLI

  1491 - narodziny - imię z chrztu: Inigo
  Bask hiszpański o żywym spojrzeniu, chodnym sposobie bycia, oszczędny w sowach
  1521 - zraniony podczas oblężenia Pampeluny - rekonwalescencja
  Lektura: "Żywot Pana Naszego Jezusa Chrystusa"
  początek nawrócenia
  nie wraca co służby królowi

◦ 1522 – pielgrzym w Montserracie i Manresie – rozpoczyna pisanie Ćwiczeń Duchownych
◦ mistyczne doświadczenie nad potokiem Coordoner

  1523 – pielgrzymka do Ziemi Świętej
  1424 – początek nauki łaciny w Barcelonie
  1526 – studia filozofii w Alkali
  1528 – magister filozofii – mając wykształcenie może swobodnie realizować swoje przedsięwzięcia
  27 września 1540 – papież Paweł III zatwierdza zakon: Towarzystwo Jezusowe
  1548 – papież zatwierdza książeczkę ćwiczeń duchownych
  1550 – papież Juliusz III potwierdza istnienie Towarzystwa
  31 lipca 1556 – śmierć w Rzymie
  1622 – kanonizowany przez Grzegorza XV
  1922 – ogłoszony patronem rekolekcji

ZAKON JEZUITÓW: HISTORIA I TERAŹNIEJSZOŚĆ

  1534 – śluby Ignacego i jego towarzyszy ((czystości, ubóstwa, pielgrzymi do Jerozolimy i poddania papieżowi)
  1539 - 27 września 1540 – papież Paweł III zatwierdza zakon: Towarzystwo Jezusowe
  1540 r. Towarzystwo Jezusowe liczyło 10 członków
  1550 – papież Juliusz III potwierdza istnienie Towarzystwa
  1556 r. 1000 członków
  1576 r. 4000 członków
  1599 r. 8272 członków
  Duchowość, cele i program założonego przez siebie zakonu Ignacy zawarł w Konstytucjach Towarzystwa Jezusowego -

zatwierdzone przez I Kongregację Generalną Towarzystwa Jezusowego w 1558 roku

  zajmowali się działalnością misyjną i edukacyjną
  ich działalność wielokrotnie spotykała się z buntem co doprowadziło do kasaty zakonu
  1773 – kasata zakonu
  zakon teoretycznie przestał istnieć, ale w praktyce funkcjonował na terenach Litwy

  1814 – prawne odrodzenie (Pius VII) – tysiąc członków
  1880 – 12 tysięcy członków
  renesans zakonu po II WŚ i Soborze Watykańskim II
  obecnie Jezuitów na całym świecie jest ponad 18 tysięcy
  zakon działa w ponad 114 krajach na wszystkich kontynentach
  posiadają własne:

◦  uniwersytety
◦  obserwatoria astronomiczne
◦  instytuty geofizyczne
◦  czasopisma
◦  kilka szpitali
◦  liczne szkoły średnie i podstawowe
◦  rozgłośnie radiowe i telewizyjne

POCZĄTEK I ROZWÓJ SZKOLNICTWA JEZUICKIEGO

◦  1540 r. - otwarcie kolegium w Koimbrze (tylko seminarium)
◦  1548 r. otwarcie pierwszej szkoły w Messynie
◦  do 1556 – 33 kolegia ze szkołami publicznymi
◦  1599 r. - w samej Europie 200
◦  1773 r. - 845 kolegiów
◦  obecnie, w 73 krajach świata:

◦  481 szkół średnich
◦  405 szkół podstawowych,
◦  98 przedszkoli,

◦  30 szkół zawodowych,
◦  125 nieformalnych centrów edukacyjnych oraz
◦  192 uczelnie wyższe

◦ pierwsze kolegia powstały z myślą o klerykach jezuickich kształcących się na uniwersytetach
◦ inicjatorem jezuickiego kolegium w jego znaczeniu późniejszym i powszechnie przyjętym był jezuita hiszpański Juan

Jeronimo Domenech

◦  początkowo w oparciu o system paryski
◦  późniejszym wzorem było kolegium Rzymskie
◦  idee odpowiadające kształceniu są zawarte w IV Części Konstytucji – 17 rozdziałów (10 dla kolegiów, 7 dla

uniwersytetów)

◦  1599 – Ratio studiorum – reguły funkcjonowania szkolnictwa
◦  1986 – Charakterystyczne cechy jezuickiego wychowania – aktualizacja zasad wychowania do współczesności
◦  1994 – Pedagogia ignacjańska. Podejście praktyczne – dokument ukazujący zastosowanie Charakterystycznych cech

jezuickiego wychowania w praktyce

◦  humanistyczny model kształcenia zdolności umysłowych
◦  dołączenie m.in. elementów matematyczno-przyrodniczych
◦  rodzaje szkół:

◦ Szkoła pięcioklasowa łacińsko-grecka (5 klas) - średnia

▪ chłopcy 9-10 letni umiejący pisać i czytać po łacinie
▪ promocja do następnej klasy indywidualna, zgodnie ze zdobytymi umiejętnościami

◦ Szkoła 5-klasowa z dodatkowym kursem filozofii – charakter uczelni wyższej

▪ filozofia, matematyka i fizyka

◦ Szkoła 5-klasowa z dodatkowym kursem filozofii i teologii

▪ 3 lata filozofii i 4 lata teologii
▪ niektóre mogły nadawać stopnie naukowe

◦  alumnaty papieskie
◦  seminaria diecezjalne
◦  bursy muzyczne
◦  seminaria nauczycielskie
◦  konkwity szlacheckie

OKOLICZNOŚCI POWSTANIA I STRUKTURA RATIO STUDIORUM

  1599
  wzorcowym kolegium Towarzystwa Jezusowego było Kolegium Rzymskie
  rektorzy poszczególnych kolegiów stworzyli Ratio studiorum Collegii Romani określające zasady mające obowiązywać w

wersji definitywnej Ratio

 regulamin określał strukturę kolegiów i zasady ich funkcjonowania w oparciu o następujące elementy:

◦  podział klas
◦  rozkład godzin
◦  przedmioty nauczania
◦  egzaminy
◦  ćwiczenia
◦  autorzy, których treści warto studiować

 Przy wciąż wzrastającej liczbie kolegiów jezuickich niezbędne okazało się wprowadzenie pewnej uniwersalnej formy

nauczania, co stało się głównym celem Ratio studiorum

 Zanim w 1599 roku wydano jego tekst ostateczny musiał on przejść przez szereg poprawek i uściśleń, by stanowić

wreszcie kodeks szkolno-dydaktyczny zredagowany w formie reguł, które określały bardzo konkretne i praktyczne cele

 w tworzeniu brały udział osoby wybitne w swoich dziedzinach – specjaliści i znawcy tematu pedagogii oraz wychowania
 duża dynamika rozwoju kolegiów – potrzeba wprowadzenia uniwersalnych zasad funkcjonowania ignacjańskich

placówek edukacyjnych

 została zredagowana w formie reguł, którymi mieli się kierować wszyscy działający na polu szkolnictwa i wychowania

 Struktura:

◦ reguły wspólne dla wszystkich profesorów studiów wyższych, a ponadto reguły szczegółowe dla profesorów Pisma

Świętego, języka hebrajskiego, teologii, teologii moralnej, filozofii, matematyki oraz studiów humanistycznych

◦ reguły dla pozostałych kategorii osób pracujących w kolegiach, dla uczniów eksternów oraz reguły określające

różnego rodzaju działalność akademicką

◦ w każdej serii reguł, paragraf wstępny określa cele duchowe, pedagogiczne, dydaktyczne
◦ podaje normy szczegółowe dotyczące programów i metod nauczania.

UDZIAŁ POLSKICH JEZUITÓW W EDUKACJI XX I XXI WIEKU

 Dopiero po odzyskaniu Niepodległości w 1918 roku jezuici mieli możliwości rozwinąć prace apostolskie na ziemiach

polskich poza Galicją
◦  Prywatne Męskie Gimnazjum OO. Jezuitów w Wilnie (od 1922)
◦  Gimnazjum w Gdyni-Orłowie (od 1937)

 komunistyczne władze państwowe odsunęły zakon od prowadzenia wszelkich instytucji wychowawczych
 upadek komunizmu otworzył przed polskimi jezuitami nowe możliwości:

◦ Ogólnokształcące Liceum i Gimnazjum Jezuitów w Gdyni
◦ dwie jezuickie uczelnie wyższe:

 Wyższa Szkoła Filozoficzno-Pedagogiczna IGNATIANUM w Krakowie oraz
 Sekcja BOBOLANUM Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie

  bursy w Krakowie i w Nowym Sączu
  Centrum Kształcenia Liderów i Wychowawców im. Pedro Arrupe w Gdyni
  Stowarzyszenie Chrześcijańskich Dzieł Wychowania w Krakowie
  Europejskie Centrum Komunikacji i Kultury w Warszawie-Falenicy
  Jezuickie Centrum Dialogu i Formacji „Theotokos” w Gliwicach czy
  Dom Spotkań im. Angelusa Silesiusa we Wrocławiu

CHARAKTERYSTYCZNE CECHY JEZUICKIEGO WYCHOWANIA

 1986
 w obliczu wznowienia Towarzystwa Jezusowego przez papieża Piusa VII w 1814 roku należało dostosować założenia św.

Ignacego do nowych realiów, jednak nie było to łatwe

 do połowy XX wieku większość jezuickich placówek edukacyjnych uległa konformizmowi wychowawczemu przejmując

wymogi edukacyjne krajów w których się znajdowały. Główna myśl św. Ignacego wydawała się zanikać

 Wielkim przełomem w nauczaniu ignacjańskim stał się dokument zatytułowany: Charakterystyczne cechy jezuickiego

wychowania postulujący powrót do wychowania, jakie proponował założyciel zakonu

 skupiał się na odkrywaniu przez ucznia własnej tożsamości, ubogaceniu duchowym w relacji z Chrystusem, świadczeniu

we własnym życiu o jego miłości oraz wzrastaniu intelektualnemu

  28 cech charakterystycznych dla instytutów edukacyjnych Towarzystwa Jezusowego
  cechy te podzielono na 9 rozdziałów rozpoczynających się od stwierdzeń opartych o ignacjańską wizję wychowania
  następnie przedstawione są cechy, które odnoszą się do praktyki wychowania, a każda z nich jest szczegółowo opisana
  rozdział końcowy przedstawia niektóre cechy charakterystyczne jezuickiej pedagogii

I. BÓG

◦ poznanie świata
◦ dialog między nauką a wiarą → kultura

II. WOLNOŚĆ CZŁOWIEKA

◦  osobista troska o innych
◦  aktywność
◦  wzrastanie przez całe życie

III. W POSZUKIWANIU WOLNOŚCI

◦  dobro nie jest równe złu
◦  akceptacja siebie
◦  krytyczna ocena świata

IV. CHRYSTUS, WZÓR OSOBY

◦  służba
◦  modlitwa
◦  bycie człowiekiem dla innych
◦  zaangażowanie

V. DZIAŁANIE

◦  miłość ukazuje się w czynach
◦  sprawiedliwość
◦  bardziej ludzki świat

◦ opcja na rzecz ubogich

VI. W KOŚCIELE

◦  aktywność
◦  więź z innymi
◦  wspólnota

VII. MAGIS – więcej, bardziej → dążenie do doskonałości

VIII. WSPÓLNOTA

◦  współpraca
◦  komunikacja
◦  czas wolny

IX. ROZEZNANIE

◦  rozwój kompetencji
◦  dzielenie się
◦  refleksja prowadząca do oceny

PARADYGMAT PEDAGOGIKI IGNACJAŃSKIEJ

PARADYGMAT:

 ramy obrazu wewnątrz, którego mieszczą się konkretne treści
 narzędzia, którymi możemy coś zmierzyć, zredukować
 wzór, moduł zachowania
 dostarcza modelowych rozwiązań uprawiającym daną dyscyplinę naukową
 obejmuje:

o  zbiór przyjętych założeń
o  zbiór podstawowych teorii i twierdzeń opisujących rzeczywistość (np. edukacyjną)
o  instrumentarium badawcze
o  zastosowanie osiągniętych wyników badań

PARADYGMAT PEDAGOGIKI IGNACJAŃSKIEJ:

 całość zasad i zachowań, które odnoszą się do wychowania i uczenia
 wynika z przeżyć i doświadczeń św. Ignacego
 uczeń jako osoba – traktowanie ucznia jako osoby równej sobie i odwrotnie, traktowanie nauczyciela z szacunkiem

godnym osoby ludzkiej

RELACJA NAUCZYCIEL - UCZEŃ:

Kierownik

NAUCZYCIEL

Bóg

Rekolektant

PRAWDA

UCZEŃ

MODEL PEDAGOGII IGNACJAŃSKIEJ:

kontekst

1. KONTEKST:

konkretna sytuacja

warunki życiowe związane z uczeniem (rodzina, środowisko, klimat szkoły, społeczność, polityka,
ekonomia, kultura, religia i inne realia wpływające na proces nauki)

2.REFLEKSJA

3.DZIAŁANIE

4.OCENA

1.DOSWIADCZENIE

2. DOŚWIADCZENIE:

związane ze znaczeniem słowa „smakować i odczuwać coś wewnętrznie”

potrzeba poznania faktów, idei, zasad

wymaga zgłębienia wszechstronnego znaczenia słów i wydarzeń, analizy, syntezy, zrozumienia

zadaniem pedagogów jest inspirować, aby uczeń postrzegał ludzką rzeczywistość wieloaspektowo

DOŚWIADCZENIE:

pewne poruszenia wewnętrzne, kiedy pojawiają się pytania, co się ze mną dzieje, co to dla mnie oznacza

analizuje uczucia i poruszenia:

o jak, kiedy, dlaczego się pojawiają:

  ciała
  ciekawość intelektualna (bez niej nie rozpocznie się proces uczenia)
  ze względu na motywację, jakość doświadczenia jest różna
  bez motywacji:

nie uczymy się

uczenie się treści na pamięć

a. BEZPOŚREDNIE:

pełniejsze, bardziej dotyka jednostkę

ma miejsce w kontaktach między osobami

b. ZASTĘPCZE:

uczenie się w wyniku innego rodzaju doświadczenia niż to, co było wcześniej, np. czytanie,
słuchanie wykładu

wykracza poza czysto intelektualne rozumienie – oprócz tego zostaje zauważony element natury
uczuciowej (uczeń angażuje się w pracę poprzez wyobraźnię)

3. REFLEKSJA

 oznacza staranne rozważenia pewnego tematu, doświadczenia, idei, zadania lub spontanicznej reakcji, aby

móc pojąć ich znaczenie

 dokonuje się przez:

◦  jaśniejsze zrozumienia banalnej prawdy
◦  zrozumienie źródeł wrażeń lub reakcji doświadczanych
◦  pogłębienie rozumienia skutków dla mnie i dla innych wynikających z tego, co pojąłem, zrozumiałem
◦  wyrobienie osobistego punktu widzenia, co do wydarzeń, idei, prawdy lub jej zniekształcenia
◦  zrozumienie tego, kim jestem i kim mógłbym być w stosunku do innych



REFLEKSJA



próba zrozumienia tego, co wcześniej przeżył (Ignacy zaczyna rozpoznawać duchy pochodzące od Boga i od
złego)



musi być sprowokowana, podjęta (nie przychodzi automatycznie)



jest czymś niezbędnym do rozpoczęcia procesu uczenia (to czego można nauczyć się poprzez refleksję nie
zostanie zapomniane

4. DZIAŁANIE



decyzja – działanie do podjęcia zmiany, nawrócenia, nowej dalszej drogi



odnosi się do wewnętrznego wzrostu człowieka w oparciu o zdobyte doświadczenie nad którym prowadzono
refleksję



wybór odnoszący się do czynności wykonanych na zewnątrz



służba innym – działanie na rzecz społeczeństwa



ETAPY:
◦ wybory wewnętrzne

▪ dana prawda staje się punktem odniesienia, postawą mająca wpływ na wszelkie decyzje
▪ pozostanie otwartym na to dokąd ta prawda może prowadzić

◦ wybory ujawnione

▪ wartości wewnętrzne przyjęte skłaniają do działania zgodnego z tym nowym przekonaniem

 znaczenie pozytywne – wzrost zaangażowania i zainteresowania
 znacznie negatywne – ograniczenie, unikanie

5. OCENA

 używają jej nauczyciele

 ocena osoby w całości z użyciem efektywnych metod
 ewaluacja:

◦ nauczyciel – samoocena
◦ uczeń

▪ samoocena uczenia się
▪ samoocena ludzkiego wzrastania

◦ instytucja

▪  opracowanie narzędzi oceny
▪  dydaktyka i działania wychowawcze
▪  rozwiązywanie trudnych przypadków

ZAKRES INTEGRALNEGO ROZWOJU WYCHOWANKA W ŚWIETLE PEDAGOGII IGNACJAŃSKIEJ

  podstawowym zagadnieniem personalizmu jest integralny rozwój osoby ludzkiej
  kształtowanie w pełni dojrzałej osobowości wychowanka
  troska o „pełny wzrost osoby, prowadzący do działania przenikniętego duchem i obecnością Jezusa Chrystusa, Syna

Bożego, Człowieka dla innych”

 ten cel działania, oparty na zdrowym rozumowaniu i ożywiony przez kontemplację, prowadzi uczniów do

samodyscypliny i inicjatywy, do uczciwości i dokładności

  harmonijna współpraca nauczycieli i uczniów, wykładowców i studentów
  nauczyciele i wykładowcy powinni być przewodnikami w poszukiwaniu prawdy i sensu życia
  działalność praktyczna ośrodków sprzyjająca integralnemu rozwojowi
  poznanie filozoficzne, teologiczne i mistyczne – MĄDROŚĆ
  studenci mieli razem z wiedzą nabywać dobre, godne chrześcijan obyczaje:

◦  sakrament pokuty przynajmniej raz w miesiącu
◦  codzienna Msza Święta
◦  wysłuchanie kazań w dni świąteczne
◦  wykład nauki chrześcijańskiej raz w tygodniu
◦  przemówienia scholastyka zachęcające do pogłębienia wiedzy
◦  w szkołach nie wolno pozwalać na przekleństwa i zniewagi

MODEL PEDAGOGII IGNACJAŃSKIEJ WOBEC WSPÓŁCZESNEJ SYTUACJI SZKOLNO-WYCHOWAWCZEJ

  problematyczność ujęcia humanistycznego we współczesnym świecie – wojna idei
  odrzucanie Boga i chrześcijaństwa – kryzys religijności
  ograniczona perspektywa wychowawcza
  przewaga pragmatyzmu
  chęć stosowania prostych rozwiązań
  poczucie niepewności w odniesieniu do przyszłości
  obowiązujące programy rządowe
  trudne warunki wychowawcze ucznia (kontekst)
  negatywne doświadczenia związane z kontekstem sprawiają, że pojawia się brak motywacji do działania
  brak ciekawości poznawania świata – wszystko podawane na tacy
  brak refleksji nad sobą i swoim postępowaniem
  zaburzenia w relacji uczeń – nauczyciel – brak wzajemnego uznani swojej podmiotowości
  pedagodzy nie potrafią inspirować uczniów – prowadzą zajęcia w sposób czysto wykładowy
  brak refleksji doprowadza do luk w tym czego się uczymy (kucie na pamięć)
  wychowankowie często nie mają swojego zdania (punktu widzenia) – konformizm
  trudność w podejmowaniu działania/decyzji
  błędy w narzędziach oceny

 brak samooceny i samodoskonalenia się nauczycieli
 brak dostatecznej pracy z trudnymi przypadkami

10.

JAKICH WARTOŚCI MOŻE NAUCZYĆ IGNACY LOYOLA WSPÓŁCZESNEGO CZŁOWIEKA?

  szukać i znajdować Boga we wszystkim (dostrzegać Go)
  kontemplatywność w działaniu – skupienie łączone z aktywnością (analiza tego co robię)
  Tantum quantum „tyle o ile” - rzeczy można wykorzystywać o tyle o ile służą one rozwojowi i dążeniu do Boga
  obojętność – dystans do tego co nas otacza – przyjęcie tego co nie jest od nas zależne w sposób wolny
  Agere contra – przeciwstawiać się temu co nas ogranicza
  Praesupponendum – zasada życzliwości i zrozumienia innych
  Caritas discreta – miłośc roztropna

  samodoskonalenie i samowychowanie
  służba innym, „bycie dla innych”
  Komunikacja interpersonalna
  umiejętność słuchania
  postawa i pragnienie wzrastania, rozwijania się przez całe życia
  radość uczenia się
  otwartość na zachodzące zmiany
  pomoc innym, troska
  sprawiedliwość
  równość szans dla innych
  aktywny udział w życiu kościoła, wspólnoty lokalnej
  udzielanie indywidualnej pomocy duchowej

11.

CHARAKTERYSTYKA LIDERA PEDAGOGA Z PERSPEKTYWY PEDAGOGII IGNACJAŃSKIEJ

  ma pełnić służbę na wzór osoby Jezusa Chrystusa
  zajmuję się tym, co z człowieka czyni człowieka we wszystkich płaszczyznach jego życia
  ma postrzegać drugiego człowieka w relacji do Boga, w relacji do samego siebie i w relacji do innych ludzi
  jest po to by pomóc drugiemu człowiekowi stać się dojrzałym człowiekiem
  pojawia się w etapie rozwoju młodego człowieka i pomaga mu w jego rozwoju
  jest odpowiedzialny za rozwój drugiego człowieka
  powinien ułatwić młodym ludziom drogę do prawdy
  powinien stwarzać warunki, kłaść fundamenty i stwarzać okazję, aby u młodych ludzi powstało wzajemne i ciągłe

oddziaływanie między doświadczeniem, refleksją i działaniem

 jego działalność powinna składać się z 5 etapów:

◦  kontekstu
◦  doświadczenia
◦  refleksji
◦  działania
◦  ewaluacji

 lider, autorytet, przewodnik
 powinien charakteryzować się:

◦  indywidualnością
◦  inicjatywą
◦  inspiracją
◦  zaangażowaniem
◦  improwizacją
◦  umiejętnościami realizacyjnymi i komunikacyjnymi
◦  obiektywnością
◦  jasnością celów
◦  elastycznością
◦  kreatywnością
◦  spontanicznością

  ma zapewnić jednostce korzystne warunki do jego rozwoju
  ma przekazać ignacjańską wizję świata
  powinien pełnić dynamiczną służbę
  powinien zmierzać ku ostatecznemu celowi, jakim jest samodzielność jednostki

12.

ABSOLWENT SZKOŁY JEZUICKIEJ W KONTEKŚCIE ZAŁOŻEŃ I CELÓW PEDAGOGII IGNACJAŃSKIEJ

 osoba- wychowanek- absolwent

◦ otwarta na wzrost (perspektywa transcendencji)

▪  wychowanie prowadzi do pełnego wzrostu prowadzącego do działania
▪  oparcie na zdrowym rozumowaniu
▪  ożywienie przez kontemplację
▪  samodyscyplina i inicjatywa
▪  uczciwy, dokładny, solidny, rzetelny
▪  całościowa formacja osoby ludzkiej

▪  zmierza do wybitnego poziomu realizowania własnych możliwości
▪  angażuje serce, rozum, ciało i ducha
▪  osoba odnajduje swoje miejsce i poszukuje nowych dróg realizacji siebie

◦ intelektualnie kompetentna i uformowana duchowo

▪  argumentowanie własnych poglądów
▪  potrafi z przekonaniem i odpowiedzialnością wyrażać chrześcijańską tożsamość i wewnętrzną harmonię
▪  w pełni wykształcona wyobraźnia, sfera uczuć i zdolności twórcze
▪  świadomość swoich możliwości
▪  ma ukształtowanie poglądy i swoją filozofię życia
▪  wolna – nie ulega wpływom otoczenia
▪  zdolna do podejmowania własnych niezależnych i odpowiedzialnych decyzji

◦ służąca innym ludziom

▪  słuchanie drugiego człowieka bez skłonności do osądzania
▪  relacja z innymi oparta na otwartości i pełnej akceptacji drugiego (bez względu na jego jasne i ciemne strony)
▪  szacunek, życzliwość i wyrozumiałość dla ludzkich słabości
▪  nie pozostaje obojętny wobec ludzi ubogich
▪  odczuwa pragnienie niesiania pomocy potrzebującym

◦ czyni sprawiedliwość

▪  w sposób inteligentny i skuteczny wnosić wkład w życie osobiste i dla dobra społeczeństwa
▪  wrażliwość na niesprawiedliwe struktury i dostrzeganie potrzeby zmieniania świata
▪  otwarta na przemiany świata
▪  zmierzająca do społeczeństwa bardziej sprawiedliwego
▪  zdolna uczciwie pełnić odpowiedzialne role w społeczeństwie

◦ religijna – posiada system wartości

▪  wolność
▪  szukanie w wymiarze transcendentalnym
▪  naśladowanie J.Ch
▪  trwanie w nieustannej relacji – inspiruje, daje motyw do działania

◦ kierująca się miłością

▪  wzajemność – dawanie i bycie obdarowywanym
▪  miłość bardziej polega na uczynkach niż na słowach
▪  potrzebuje codziennego wysiłku, uwagi, cierpliwości, rezygnacji

● SUKCES JEZUICKIEGO DZIAŁANIA (Lowney)

poznanie siebie (otwartość, elastyczność)

◦  ćwiczenia duchowne pomagają w integracji osobowości
◦  wyrobienie zwartej wizji i oceny rzeczywistości
◦  położenie akcentu na tym kim jest przywódca, a nie na tym czym się zajmuje
◦  sukces nie jest związany z rodzajem działalności, ale z jakością odpowiedzi jaką swoim życiem daje na

pytania:

  co jest przedmiotem mojej troski?
  czego pragnę?
  jakie jest moje miejsce w świecie?

◦ nie jest istotne na jakie wyzwania odpowiada, lecz jak na nie odpowiada

II. gotowość do służby

◦ podejmowanie trudu by świat zmienić

III. miłość (większa od leku)

◦ formowanie ludzi dla innych – ideał ignacjańskiej miłości
◦ dyrektor powinien odwiedzając nauczycieli nie po to by kontrolować, ale z ciekawości:

  jakie nowe metody stosują?
  co sprawia, że czyje się dobrze w miejscu pracy
  szuka tego co pracujący robią najlepiej