plik

Clive Barker

WYBRZE

E AMEN

- Miejsce to wzbudza rado

ść

w mej poga

skiej duszy - oznajmił Beisho Fie,

zwracaj

c si

do Rutaluki; obaj schodzili stromymi, kr

tymi uliczkami Joom w stron

przystani. - Cho

zapewne nawet to miasto nie jest całkowicie pozbawione bogów, z

pewno

gdzie

w okolicy znalazłby si

naiwny idiota, na kl

czkach prosz

niebiosa o łask

. Nie widz

jednak

adnej dzwonnicy ani nie słysz

wezwania do

modłów, mo

e wi

c wiara w bogów została oficjalnie zakazana?

- To idiotyczne - zauwa

ył Rutaluka, znany powszechnie jako Ruty.

- Nie bardziej idiotyczne ni

dziecinna wiara w to,

e istniej

bogowie,

obserwuj

cy nas w ka

dej chwili naszego

ycia - odparł Beisho, zsuwaj

c z

wydatnego nosa okulary. Mru

żą

c oczy spojrzał w dół ku fioletowoczamym wodom

jeziora. — Czasami we dwóch rozmawiamy o ró

nych rzeczach. Wolałbym, aby nikt

inny ich nie usłyszał, a ju

na pewno nie jacy

rozplotkowani bogowie.

- Jakich rzeczach? - chciał wiedzie

Ruty. Był ni

szym, bardziej

przysadzistym z dwóch w

drowców. Przy Fiem wygl

dał jak muł przy czystej krwi

rumaku, niczym papuga obok bociana. Ju

dawno nauczył si$ maszerowa

tyłem,

wyprzedzaj

c o krok swego kompana po to, by móc obserwowa

twarz Beishy, nie

wykr

caj

c sobie karku. - O czym niby rozmawiali

my?

- Ty mi to powiedz - mrukn

ł Beisho.

- No... oczywi

cie o jedzeniu - zgadywał Ruty. Jego biodra i po

ladki

wiadczyły wyra

nie o upodobaniu, jakie

ywił do słodyczy i

skiego mi

sa. - O

stanie naszych butów - ci

ł dalej. - I o cielesnych

żą

dzach.

- Ach...

Ruty u

miechn

ł si

, na jego okr

głej twarzy pojawił si

istny w

wóz

dołeczków. A zatem to był czuły punkt Beishy Uwie

czonego.

- Wolałby

, by nikt nie wiedział,

e twój osprz

t przechyla si

w lewo -

stwierdził. - O to chodziło?

Beisho zmierzył swego kompana wrogim spojrzeniem.

- Rutaluko... - zacz

ł.

- Ile razy mam ci powtarza

eby

mnie tak nie nazywał?

- A zatem nie wypominaj mi ju

cej k

ta mojej erekcji -odparował Beisha.

-Wyznałem ci to w bardzo intymnej chwili.

Istotnie chwila była nader intymna. Tkwili razem zamkni

ci w klozecie,

nale

żą

cym do margrabiny Cataglii, która zmuszona do spłaty karcianych długów

zaprosiła ich do swego zamku, aby ukradli - za stosown

opłat

- nale

żą

do jej

ęż

a kolekcj

waz, ozdobionych erotycznymi rysunkami. Na nieszcz

ęś

cie mał

onek

zbyt wcze

nie wrócił z wy

cigów psów i margrabina, zawsze przejawiaj

skłonno

ść

do niestosownych dowcipów, zamkn

ła Beish

i Ruty'ego w toalecie, po

czym przyst

piła do rozpraszania podejrze

ęż

a (wo

wody kolo

skiej Beishy na-

dal wisiała w powietrzu niczym

miech na stypie), udost

pniaj

c mu swoje ciało we

wszelkich mo

liwych pozycjach. Gdy zza drzwi zacz

ły dobiega

odgłosy,

towarzysz

ce kopulacji, pr

t Beishy nabrzmiał w fałdach pantalonów i w odpowiedzi

na zdumione spojrzenie przyjaciela jego wła

ciciel wyznał szeptem,

e narz

d ów

zawsze przejawiał skłonno

ść

do przechylania si

na lewo.

Eskapada owa zako

czyła si

lepiej, ni

zapowiadało to nieprzyjemne

toaletowe interiudium. Gdy m

ąż

, wyczerpany gwałtownym wysiłkiem, zapadł w sen,

wielmo

na pani wyprowadziła złodziei wraz z ich łupem z zamku. Nast

pnie

sprzedali pi

ęć

waz (z których jedna przedstawiała akty, do których nie zni

yłaby si

nawet margrabina, ogarni

ta najwi

ksz

desperacj

), zyskuj

c całkiem niezły

zarobek. Lecz nawet najwi

ksze zarobki szybko topniej

, o ile nie zostan

drze

zainwestowane b

zaoszcz

dzone, dwójka za

przyjaciół miała zbyt mało cierpli-

ci na to pierwsze i zbyt wiele kosztownych zachcianek na drugie. W ci

gu paru

dni wydali wszystko na wino, kobiety i

piew, pozostaj

c niemal bez grosza.

- Autor - oto, czego mi trzeba - oznajmił Beisho. - Kto

, kto chciałby

przetłumaczy

swoje dzieła.

- W

tpi

, aby

znalazł w tej okolicy jakichkolwiek pisarzy -odparł Ruty. - To

miasto rybaków.

- Rybacy tak

e opowiadaj

historie - zauwa

ył Beisho.

- Owszem — odrzekł Ruty. — Ale jak cz

sto je zapisuj

? Beisho nie zdołał

odpowiedzie

, w tym momencie bowiem uwag

obu w

drowców przykuło ciche

szlochanie w zasypanej

mieciami uliczce po lewej.

- To jaka

kobieta. Płacze - zauwa

ył Beisho.

- I co z tego?

- A to,

e jej płacz stanowi pierwsz

oznak

gł

bszych uczu

, na jak

natkn

my si

w tej przekl

tej dziurze. Powinni

my sprawdzi

, co si

stało.

Ruty wzruszył ramionami.

- Jak sobie

yczysz - rzekł. - Ty id

. Ja zaczekam tutaj. Beisho skr

cał ju

ski zaułek, pozostawiaj

c swego towarzysza obserwuj

cego leniwie dobrych

ludzi z Joom, w

druj

cych w gór

i w dół wzgórza. Kiepskie miejsce na poszukiwa-

nie pi

kna, uznał Ruty. Mo

e to wysiłek konieczny do pokonania stromego zbocza

sprawiał,

e obywatele miasta mieli tak puste, bezmy

lne twarze? Albo te

- co

bardziej prawdopodobne - przyczyn

był fakt, i

dy posiłek serwowany w Joom

składał si

głównie z łusek, płetw i martwych szklistych oczu.

Ruty obejrzał si

za swym przyjacielem i ujrzał, i

Beisho stoi obok jednej z

ładniejszych kobiet miasta, płacz

cej na progu.

- Co si

stało? - pytał wła

nie.

Kobieta uniosła ku niemu wielkie, srebrzyste, zrozpaczone oczy.

- Czy my si

znamy? - spytała.

- Jestem Beisho Fie. Param si

poezj

, no

ownictwem i zaklinaniem dzikich

psów.

- Có

, mnie na nic si

nie przydasz - odparła kobieta. - Nie potrzebuj

wierszy...

- A czego potrzebujesz?

- Chyba

e pie

ni pogrzebowej. - Do jej oczu ponownie napłyn

ły łzy. - O

tak, pie

ni pogrzebowej, pami

ci mojego ukochanego brata.

- Czy on umarł? Potrz

ła głow

- Umiera?

Tym razem przytakn

ła, wskazuj

c w stron

jeziora.

- Topi si

? - naciskał Beisho.

- Został po

arty - odparła kobieta. - Tkwi w brzuchu jakiej

ryby.

- Twierdziła

jednak,

e wci

ąż

yje.

- Jeste

my bli

niakami - wyja

niła. - Nasze umysły s

... zł

czone.

Wiedziałabym, gdyby umarł.

- To straszne - mrukn

ł Beisho. - Straszne.

- Co takiego? - spytał Ruty. Znudzony obserwowaniem rybiej defilady,

podszedł do nich, aby dowiedzie

, sk

d te płacze.

-Ta dama...

- Nazywam si

Leauqueau - wtr

ciła.

- Brat Leauqueau został po

arty przez ryb

- Co za nieszcz

ęś

cie - stwierdził Ruty. - Był

e karłem czy spotkał tak wielk

ryb

- W gł

binach kryj

najdziwniejsze stworzenia - odparła Leauqueau,

spogl

daj

c w stron

obsydianowych wód jeziora. -Nie wszystkie z nich to ryby.

- Och? - Ruty wyra

nie si

zainteresował. Od wielu lat spisywał bestiariusz,

katalog wszelkich gatunków fauny,

cych w Koloniach. By

e, w chłodnych

falach jeziora kryło si

nieznane zwierz

, oczekuj

ce na swego odkrywc

, który

nada mu imi

. - Powinni

my odnale

źć

tego ludo

erc

i uratowa

pani brata.

- Zrobimy tak - odparł bezzwłocznie Beisho. - Na nieszcz

ęś

cie jednak nie

mamy łodzi.

- Zatem wynajmiemy jak

ąś

- Nie mamy te

pieni

dzy.

- Ja mam - wtr

ciła natychmiast Leauqueau.

- Jak jednak znajdziemy tego stwora? - zaprotestował Beisho. - To wielkie

jezioro.

- Mo

e nam si

nie uda

- przyznał Ruty - ale wol

dzi

dzie

na łowieniu

ryb ni

na próbach znalezienia jakiego

pismaka...

- Pismaka? - spytała Leauqueau. - Zatem przywiódł was tu szcz

ęś

liwy los.

Mój brat jest poet

- Ach tak? - spytał Beisho, udaj

c oboj

tno

ść

- Czy jego dzieła zostały ju

przeło

one? - dopytywał si

Ruty. - Jedynie Fie

Uwie

czony potrafi tego dokona

, za bardzo skromn

opłat

Leauqueau spojrzała na Beish

swymi srebrnymi oczami.

- Chyba bogowie postanowili, by nasze drogi si

skrzy

owały - rzekła.

- Czy

by w Joom mieszkali jacy

bogowie? - chciał si

dowiedzie

Ruty.

- Do tej pory w to nie wierzyłam - odparła Leauqueau. Ruty roze

miał si

- Sam widzisz. Ona s

dzi,

e stanowisz dowód na co

, czemu sam

zaprzeczasz.

- Sofistyka — warkn

ł Beisho.

- Zatem zajmijmy si

bardziej praktycznymi sprawami - powiedział Ruty. —

Moja pani, je

li tylko zapewnisz stosowne fundusze, natychmiast pospiesz

przysta

i wynajm

nam łód

- Nie wspominaj tylko nikomu, co zamierzamy - ostrzegła, podaj

c mu kilka

monet. - Tutejsi marynarze s

przes

dni.

- A zatem to głupcy - stwierdził Beisho. - Znajdziemy twojego brata bez

pomocy bogów. Potem za

zamieni

jego rymy w

ywe srebro w tuzinie nowych

zyków i wszyscy b

dziemy szcz

ęś

liwi.

- Sk

d wiesz,

e twój brat znikn

ł w jeziorze? - spytał Beisho po drodze do

portu. - Mo

e został po

arty przez Steliamaka? Widziałem kilka z nich, kr

ążą

cych

po okolicy.

- Wiem,

e to jezioro - odparła. - Miał na jego punkcie obsesj

- Dlaczego?'

- Z powodu Quiddity.

- Quiddity? - Słowo to rzadko wymawiano w blasku dnia.

- Słyszałe

o nim?

- Oczywi

cie. Czy istnieje jakakolwiek kultura, w której ludzie nie słyszeliby o

wielkim morzu snów? Ale

zaledwie par

miesi

cy temu spotkali

my pewnego

człeka, który twierdził,

e był kiedy

latarnikiem na jego wybrze

ach. Jednak

e dzieli

nas od niego co najmniej tysi

c mil.

- Wi

cej, znacznie wi

cej...

- Jak zatem...?

- Tu, w Joom, mamy pewn

legend

. Legend

, w któr

mój brat wierzył cał

dusz

. - Po tych słowach zamilkła.

- Zamierzasz mija opowiedzie

? - spytał Fie. Leauqueau zni

yła głos do

szeptu.

- Powiada si

e w pewnych porach roku wody morza snów w

druj

podziemnymi kanałami trafiaj

do tego jeziora - odparła.

Beisho gwizdn

ł cicho.

- Niezła opowie

ść

- rzekł.

- To jeszcze nie wszystko - dodała. - Legenda głosi, i

my wszyscy jeste

potomkami

cych, wyrzuconych przez fale na brzeg, przybyszów z innych krain

istnienia.

- Sapas Humana?

- Wła

nie.

- To lepsze ni

wiara,

e pochodzimy od bogów - zauwa

ył Beisho. - A ty

wierzysz w to?

- Owszem - przez wzgl

d na brata.

- To ju

jaki

powód.

Ruty wspinał si

w ich stron

strom

dró

. Jego twarz miała ponury wyraz.

- Có

, co

dla nas znalazłem - rzekł. - Przynajmniej pływa. To najlepsze, co

mog

powiedzie

Poszli w

lad za nim do przystani. Po drodze wyja

nił im,

e cz

ęść

rybaków

odmówiła wynaj

cia łodzi, inni natomiast za swe usługi za

żą

dali absurdalnie

wysokiej zapłaty. Tylko jeden kapitan zgodził si

zabra

ich na jezioro za tak

mieszn

sum

- Nazywa si

Flimchen - stwierdził Ruty. - I przypuszczam,

e jest na wpół

szalony.

- Czemu tak my

lisz? — zainteresował si

Beisho.

- Sam os

. - Ruty odsun

ł si

, ukazuj

c Beishy i Leauqueau wynaj

przez siebie łód

i jej wła

ciciela.

Trudno byłoby stwierdzi

, które z nich znajdowało si

w gorszym stanie.

Oboje ogl

dali ju

zbyt wiele burz, przeszli zbyt wiele wypadków i napraw, oboje ju

dawno osi

li stan nasycenia - jedno wod

, drugie, s

c po jego spojrzeniu,

czym

nieco silniejszym.

- Nie spodziewajcie si

zwrotu pieni

dzy - rzucił siwy marynarz, stoj

cy na

lizgłych deskach pokładu. - Nie obchodzi mnie, czy płyniecie, czy te

nie, i tak

zatrzymam zapłat

. -Poklepał si

po kieszeni. - Mo

ecie i

ść

w diabły.

- Nadal chcesz płyn

ąć

? - spytał Ruty.

- Oczywi

cie - odparł Fie, nie próbuj

c nawet zbli

do łodzi.

- Wy dwaj mo

ecie płyn

ąć

ze mn

- odparł Flimchen. - Ale nie wasza...

pasa

erka. - Dziabn

ł palcem w stron

Leauqueau. Beisho zauwa

ył zdarte,

zaschni

te skórki wokół paznokci m

ęż

czyzny.

- Czy to jakie

eglarskie zwyczaje? - chciał wiedzie

Beisho.

- Nie - odparł rybak. - Boj

tylko przedstawicielek jej płci, bowiem cała

szóstka moich braci zmarła w ramionach kobiety.

- Tej samej? - spytał zdumiony Ruty.

- Nic wi

cej nie powiem - padła odpowied

. - Podobnie jak oni.

- Boj

e bez niej nie mo

emy płyn

ąć

- mrukn

ł Beisha.

- Owszem, mo

ecie - odparła Leauqueau. - Wi

cej, musicie. Zaczekam tu na

was.

- Zdecydujcie si

wreszcie - za

żą

dał Flimchen. - Do zmroku pozostały nam

jedynie dwie godziny. W blasku dwunastu ksi

ęż

yców jezioro staje si

znacznie

gro

niejsze.

- Oczywi

cie,

e płyniemy - Ruty złapał Beish

za r

i wci

ł go po

mokrych, pełnych kału

schodkach prowadz

cych w gł

b łodzi. - Masz mo

e na

pokładzie no

e i sieci?

- Oczywi

cie - odparł Flimchen. - Jakiej ryby szukacie?

- Dostatecznie du

ej by mogła połkn

ąć

brata tej kobiety.

- O

miel

stwierdzi

e znajdziemy tu podobnego stwora

- Flimchen zerkn

ł na Beish

. - O ile oczywi

cie wyci

gniecie go potem na

brzeg i załatwicie.

- Bardzo ch

tnie - Beisho ostro

nie postawił stop

na pokładzie rozkołysanej

łodzi. - Je

eli znajdziesz nam t

ryb

, ogłuszymy j

jednym mocnym łupni

ciem.

Rybak nagrodził ów pokaz odwagi przebiegłym

miechem.

- Łupni

ciem, co?!

- Nie znam strachu - oznajmił bu

czucznie Beisho. U

miech marynarza

znikn

ł jak zdmuchni

ty.

- Zatem we

sobie cz

ęść

mojego, mnie bowiem samemu wystarcza go a

nadto. Nigdy nie wypłyn

łem na te wody, nie l

kaj

c si

tego na co mog

trafi

Albo co mo

e trafi

na mnie.

- To rzekłszy, zwolnił utrzymuj

łód

lin

; wrócił za ster, wł

czył silnik i

wyprowadziwszy rozdygotany stateczek z przystani, wypłyn

ł na szerokie wody.

Beisho - bardziej po to, by zaj

ąć

czym

umysł i zapomnie

o nieprzyjemnym

kołysaniu łodzi, ni

dlatego, by cenił sobie opinie marynarza - powtórzył swym

towarzyszom legend

, opowiedzian

przez Leauqueau, i spytał Flimchena, czy

wierzy w podobne historie.

- Niektórzy ludzie twierdz

e pochodzimy od ryb - odparł tamten - ja jednak

przez całe

ycie mam z nimi do czynienia i nigdy nie dostrzegłem ani jednej - nawet

jednej, powiadam - w której oczach wida

by było

lad istnienia duszy.

- Wierzysz zatem,

e jeste

my potomkami ludzkich wyrzutków? - spytał

Ruty.

- Najprawdopodobniej. Ruty skrzywił si

- Czy

by ci to przeszkadzało? - spytał Beisho.

- Pochodzenie od rasy

cych? Owszem... Niepokoi mnie to.

- Dlaczego?

- Bowiem oznaczałoby,

e jeste

my dzie

mi przypadku, Fie. Zwykłymi

kartami, pozbawionymi celu i znaczenia.

- Musimy zatem poszuka

go sobie sami - odparł Beisho. Ciche chrz

kni

cie

marynarza

wiadczyło,

e starzec przyj

ł te słowa z aprobat

- A kiedy umieramy? - naciskał Ruty. - Co wtedy? Kiedy nie mo

emy ju

znale

źć

sensu w swoim

yciu? Czy wówczas znikamy jak sny?

- To nie byłoby nawet takie złe - wtr

cił Flimchen.

- Naprawd

? - Głos Ruty'ego opadł do pełnego melancholii szeptu. -

Ciekawe...

Zapadła długa cisza. Łód

wypływała coraz dalej na mroczne wody jeziora.

Wreszcie odezwał si

Flimchen.

- Tam - rzekł, wskazuj

c r

Pod powierzchni

pokazało si

wielkiego. Pot

ęż

ny kształt zawrócił, nad

wod

przez moment mign

ła

- Co to jest?- j

ł Beisho.

- Zgaduj

- padła odpowied

e to wasz ludojad. Jakby wiedz

e o nim

mowa, stwór wynurzył z wody sw

paskudn

głow

; obrzydliwa istota, pozbawiona

wdzi

ku i symetrii. Bezoki pysk pokrywała twarda skorupa,

łobkowane boki były

ostre, chropowate.

- Nie widz

paszczy - zauwa

ył Ruty.

- A je

li w ogóle jej nie ma?

- W jaki zatem sposób po

era ludzi?

- Mo

e tego nie robi. - Beisho nadal przygl

dał si

stworzeniu. - Mo

e to inne

zwierz

- Ono nas słyszy - wtr

cił Flimchen.

I w tym momencie stwór popłyn

ł wprost ku łodzi.

- No

e! No

e! - rykn

ł Beisho.

Flimchen grzebał ju

na dnie w poszukiwaniu broni, zanim jednak zdołał

pochwyci

stosowne ostrze, potwór ich staranował. Łód

szarpn

ła si

gwałtownie,

a Ruty, straciwszy równowag

liskich przegniłych deskach, wyleciał z pluskiem

za burt

. Mimo ochronnej warstwy tłuszczu natychmiast znikn

ł pod wod

i przez

moment Beisho s

dził ju

e po raz ostatni widział swego towarzysza. Z jego ust

wyrwał si

cichy szloch gniewu i rozpaczy, jednak

e w tym momencie na dziobie

wybuchło nagłe zamieszanie i w fontannie wzburzonej piany nad wod

pojawił si

Ruty, siedz

cy na pysku bestii. Grubas przytomnie si

ł w stron

Beishy, złapał

go za r

i natychmiast został wci

gni

ty do łodzi. Roztrz

siony, gwałtownie

chwytał powietrze.

- Znowu nadpływa! - krzykn

ł marynarz.

Tym razem był ju

uzbrojony w krótki harpun i starannie wymierzywszy w

cego w ich stron

potwora, rzucił, trafiaj

c swój cel w sam

rodek

zniekształconej głowy.

Stwór wydał z siebie głos, który mógłby raczej pochodzi

z gardła kobiety:

pełen bólu krzyk, urwany tak gwałtownie, i

Beisho my

lał,

e zwierz

zostało

miertelnie ranione i natychmiast zdechło. Ale nie; gdy tylko wrzask ucichł, stwór

zacz

ł szarpa

tak gwałtownie,

e o mało nie wywrócił łodzi.

Flimchen przywi

zał lin

harpuna do zardzewiałego pier

cienia, osadzonego

w okr

ęż

nicy, po czym z powrotem zaj

ł si

sterem.

- Co teraz zrobimy? - spytał Beisho, wodz

c wokoło oszalałym wzrokiem.

- Wyci

gniemy t

paskud

na brzeg.

- Nadal nie wiemy, czy to wła

nie jest zwierz

, którego szukali

my -

przypomniał Ruty.

- W ci

gu czterdziestu lat połowów nie widziałem tu nic podobnego - odparł

marynarz. - Je

li gdzie

jeszcze czai si

tu inny pieprzony ludojad, sami mo

ecie go

sobie złapa

Zwi

kszył obroty silnika i zawrócił; dziób łodzi celował prosto w przysta

Joom.

- Trzymajcie si

- polecił. - Zamierzam wjecha

łodzi

na mielizn

wyci

ąć

za sob

tego stwora.

li nawet zranione zwierz

zrozumiało, jakie mieli wobec niego plany, nie

podj

ło

adnej próby oporu, cho

sama jego waga wskazywała,

e podobna próba

mogłaby si

powie

ść

- Z pewno

zdycha - mrukn

ł Beisho, patrz

c, jak ich zdobycz unosi si

do góry brzuchem po

ród krwawej piany.

- Mo

liwe - rzekł Ruty.

- W

tpisz w to?

- To co

nie ma oczu ani pyska - zauwa

ył jego towarzysz. -Nie dziwi ci

to?

Beisho spojrzał na swego kompana.

- Do czego zmierzasz, Rutaluko?

- Kryje si

w tym jaka

tajemnica, i to wi

ksza, ni

dzimy -odparł Ruty. -

Pami

tasz, co ów latarnik opowiadał nam o wodach Quiddity? Jak osadzaj

ciałach tych, którzy w nich pływaj

Wzrok Beishy pow

drował z powrotem w stron

zwierz

cia.

- Mo

e powłoka, któr

widzimy, to jedynie rodzaj kokonu, skrywaj

cego

ywy

organizm? - doko

czył Ruty.

- Ciało Humana? Naszych przodków? - mrukn

ł Beisho.

- Mo

liwe.

Na wargach Beishy zata

czył szeroki u

mieszek.

- Po raz pierwszy w

yciu chciałbym, aby bogowie patrzyli na nas ze swych

pałaców w chmurach.

ałuj

e nie mog

wiadkami tego jak, odkrywamy

samych siebie.

W czystym nadwodnym powietrzu wszelkie d

ki niosły si

znakomicie i

wrzask bestii dotarł bez przeszkód do uszu mieszka

ców miasta. Na przystani

zgromadził si

mały tłumek, obserwuj

cy widowisko. Widz

e łód

zmierza w

stron

brzegu, chmara ludzi przeniosła si

z przystani na pla

żę

. Ich liczba rosła z

chwil

, w miar

jak wie

ci o niezwykłej zdobyczy roznosiły si

po mie

cie.

Leauqueau okazywała najwi

ksz

niecierpliwo

ść

. Stała po kolana w wodzie

wyci

gaj

c r

ce, jakby przyzywała swego brata w obj

cia.

- Szykujcie si

! - rzucił Flimchen. - Gdy tylko uderzymy o brzeg, zacznijcie

ąć

W par

sekund pó

niej dziób łodzi ze zgrzytem zarył si

w piachu. Siła

rozp

du wyniosła j

na płycizn

, a

w ko

cu jej rufa tak

e spocz

ła na brzegu. Ruty

wyskoczył jako pierwszy; brodz

c w płytkiej wodzie miarowo podci

gał lin

. Beisho

poszedł w

lady przyjaciela, najpierw jednak, zwracaj

c si

do Leauqueau, oznajmił:

- Mamy go! Widzisz? Mamy go!

Flimchen wezwał pomocy i z tłumu

wiadków odł

czyło si

czterech

ęż

czyzn. Razem wyrwali stwora z jego naturalnego

rodowiska i wyci

li na

mielizn

. Gdy potwór wynurzył si

spo

ród fal, kilku zebranych krzykn

ło ze

wstr

tem. Inni obserwowali go ze zdumieniem, jezioro bowiem nigdy dot

d nie

wypluło z siebie nic, co cho

w cz

ęś

ci przypominałoby podobne monstrum.

żą

cy na piasku stwór był jeszcze brzydszy, ni

kiedy swobodnie pływał w

wodzie - toporne, niezgrabne cielsko. Nawet Ruty, który umie

cił w swych spisach

stworzenia ogl

dane zaledwie przez garstk

wybranych, nigdy nie widział czego

takiego.

- Co teraz? - sykn

ł Beisho, kiedy ich zdobycz spocz

ła bezpiecznie na

piasku. Teraz ju

aden sposób nie zdołałaby o własnych siłach uciec do jeziora.

- Łapmy za nó

- odparł Ruty. - Je

li jej brat jest w

rodku, musimy go

uwolni

Beisho nie wygl

dał na zachwyconego t

perspektyw

, jednak

e czuj

c na

sobie wzrok Leauqueau - i pi

ęć

dziesi

ciu innych widzów - uznał,

e nie czas

okazywa

słabo

ci. Si

wszy do łodzi, pochwycił spory nó

i z u

miechem, który

- jak miał nadziej

- imponował sw

nonszalancj

, wbił ostrze gł

boko w bok

potwora. Stwór szarpn

ł si

, ale nie próbował umkn

ąć

przed ostr

kling

;

przeciwnie, zdawał si

poddawa

stali, jakby pragn

ł, by otwarto jego ciało.

Skóra stworzenia była gruba i twarda. Nie krwawiła, nie dostrzegli te

pod

ani

ladu ko

ci czy

gien. I gdyby Ruty nie uj

ł w dło

a i nie nachylił si

aby mu pomóc, noc zd

ąż

yłaby zapa

ść

, nim Beisho zdziałałby cokolwiek. Razem

jednak otworzyli skórzast

powłok

od kra

ca do kra

ca, z ka

dym ci

ciem

odrywaj

c nowe kawały pokrytego skorup

sa. Nagle z wn

trza istoty dobiegł

bolesny j

k; w sekund

pó

niej odpowiedział mu krzyk Leauqueau:

- To on! To mój brat!

Beisho i Ruty zacz

li pracowa

ze zdwojonym zapałem. Porzucili ju

e w

obawie,

e zrobi

krzywd

zamkni

temu wewn

trz człowiekowi. Zamiast tego

zagł

bili r

ce w zadan

przez siebie ran

i niczym poło

ne, asystuj

ce przy

potwornych narodzinach, grzebali w

rodku, próbuj

c uwolni

ęź

nia z jego celi.

Wkrótce z otworu zacz

ła s

czy

krew, obaj jednak wiedzieli,

e nie jest to krew

bestii, lecz jej ofiary.

Leauqueau, nie mog

c dłu

ej wytrzyma

napi

cia, u

yczyła im swoich

ęś

ni. Tak

e Flimchen, dot

d obserwuj

cy z rozbawieniem cał

krz

tanin

pochylił si

nad stworzeniem. Ciało potwora ust

piło w ko

cu pod atakiem o

miu

k i wreszcie ujrzeli ofiar

ludojada.

Wewn

trz tkwiło nie jedno ciało, ale dwa. Oba były nagie, splecione w

obj

ciach. Jedno nale

ało do brata Leauqueau -białego, wycie

czonego m

ęż

czyzny

o oszalałych oczach. Drug

ofiar

była kobiet

. J

wła

nie trafił harpun; z rany

nadal wypływała krew. Ostrze wbiło si

w czubek głowy i wyszło pod brod

Leauqueau wydała z siebie ogłuszaj

cy wrzask i odskoczyła gwałtownie,

duj

c w wodzie.

- Bogowie! Bogowie! - wrzasn

ła. - Spójrzcie tylko, co uczynił!

Jej przekle

stwa wyrwały m

ęż

czyzn

z transu. Pozwolił, by martwa kobieta -

z któr

bez w

tpienia spółkował - wysun

ła si

z jego ramion i, nie dbaj

c o własn

nago

ść

, zacz

ł gramoli

na zewn

trz.

- Była dla mnie nikim - powiedział, zwracaj

c si

do Leauqueau. -

Zobaczyłem j

w wodzie i skoczyłem na pomoc. Beisho potrz

ł głow

- Nic z tego nie rozumiem - poskar

ył si

- A ja tak - odparł Ruty.

Pod

ąż

c za wzrokiem przyjaciela Beisho ponownie spojrzał na kobiet

- To nasza

ca ludzka istota - wyja

nił Ruty. - Została wniesiona do

jeziora z otchłani Quiddity.

- A on popłyn

ł, aby j

ocali

- Albo si

z ni

kocha

- A bestia połkn

ła ich oboje.

- Nie ma

adnej bestii - zaprzeczył Ruty. - Jest tak, jak mówił nam latarnik.

Wody snuj

fantazje wokół ludzkiego ciała - ponownie zacz

ł rozdziera

palcami

trzno

ci bestii. - Ten stwór nie ma serca ani płuc, czy jelit. To jedynie osłona,

usnuta wokół

cej tkanki. - Spojrzał na martw

kobiet

. - Mamy do czynienia

tylko z jej ciałem eterycznym. Prawdziwa kobieta le

y gdzie

martwa w łó

ku,

daleko st

- Szkoda - mrukn

ł Beisho.

- Przynajmniej uratowali

my chłopaka - mrukn

ł Ruty. Po tych słowach

odwrócił si

, akurat na czas, by ujrze

Leauqueau schylaj

i unosz

skryty

w wodzie kamie

. Dostrzegłszy

żą

mordu płon

w jej oczach, Ruty z krzykiem

skoczył w jej stron

. Ona jednak zignorowała go. Uniosła kamie

wysoko nad głow

i z całych sił wymierzyła nim cios w czaszk

brata, jeden, drugi, trzeci, za ka

dym

razem zadaj

c kolejn

ran

. Z gł

bokich poszarpanych rozci

ęć

trysn

ła krew.

ęż

czyzna run

ł na plecy, prosto w wod

. Gdy Ruty dotarł do niego, był ju

martwy.

Jedno z jego oczu wypłyn

ło z oczodołu, drugie spogl

dało t

po w przestrze

jakby zaskoczone,

e po zbawieniu tak szybko mo

e nast

mier

Leauqueau nie broniła si

przed aresztowaniem. Oboj

tnie czekała na

nabrze

u, gdy wzywano patrol. Potem bez słowa dała si

odprowadzi

zienia. Zanim Beisho i Ruty opowiedzieli swoj

ęść

historii, odczekali, póki

tragarze nie wynios

ciał kochanków i wreszcie po

egnali si

z Flimchenem, ju

dawno zapadła noc. Ich znu

one mi

ęś

nie domagały si

odpoczynku, puste brzuchy

- strawy.

- Nie mamy pieni

dzy - stwierdził Ruty, w

druj

c niespiesznie w gór

stromej

uliczki.

- Nie, ale mo

emy jeszcze sporo zarobi

- odparł Beisho.

- Jak?

- Czy

ta historia nie stanie si

legendarna?

- Mo

liwe.

- I czy ludzie nie zaczn

pyta

, czym zajmował si

martwy chłopak, zanim

pochłon

ło go morze snów? A słysz

e był poet

, czy

nie zapragn

z całych sił

zdoby

egzemplarz jego sonetów?

- Ach... - westchn

ł Ruty.

- Zostan

jego jedynym tłumaczem, przyjacielu. Dzi

ki jego dziełom

zarobimy fortun

- Ale sk

d je we

miemy?

- Znajdziemy je - odparł Beisho pewnym tonem i poprowadził ich prosto do

miejsca, w którym po raz pierwszy ujrzał płacz

Leauqueau.

Drzwi były zamkni

te, ale nie wynaleziono jeszcze zamków ani zasuw, które

oparłyby si

cznym palcom Ruty'ego. W pół minuty dwaj kompani znale

li si

wewn

trz skromnego domostwa i natychmiast rozpocz

li poszukiwania dzieł

zmarłego poety. Owo grzebanie w rzeczach dotkni

tego kl

rodze

stwa nie było

zbyt przyjemne, ale po kilkunastu minutach przyniosło spodziewane owoce. W

jednym z pokojów na pi

trze Ruty natrafił na ukryt

w szufladzie toaletki ksi

ąż

oprawion

w pokryt

łuskami, rdzawo br

zow

skór

. Z triumfalnym okrzykiem

zniósł j

na dół do Beishy.

- Ta oprawa pochodzi od zwierz

cia, którego nie ma w moim bestiariuszu -

oznajmił, podaj

c przyjacielowi tomik. - Prawdopodobnie

yje gdzie

w tym jeziorze.

Kiedy zarobisz ju

swoj

fortun

, chciałbym wynaj

ąć

jeszcze jedn

łód

i...

- Sam mo

esz wybra

na ryby - odparł Beisho. - Ja zamierzam kupi

sobie wielki elegancki namiot, postawi

go na szczycie wzgórza i obserwowa

ciełanego poduszkami ło

Zacz

ł przerzuca

kartki tomiku, podczas gdy Ruty dumał nad zoologiczn

tajemnic

- Wygl

da na skór

ęż

a - stwierdził wreszcie.

- Nawet pasuje - odparł cierpko Beisho - zwa

ywszy na temat skrytych pod

utworów.

- Pisał o w

ęż

ach?

- O jednym z nich - odrzekł Beisho. - Stworze pomi

dzy jego nogami. - Nadal

przerzucał kartki, przebiegaj

c wzrokiem tekst. Jego twarz skrzywiła si

niesmakiem. - Nigdy w

yciu nie czytałem czego

tak nieprzyzwoitego. To nie

poezja. To instrukcje, jak gwałci

własn

siostr

na ka

dy mo

liwy sposób. - Oddał

ksi

ąż

Ruty'emu. - Nikt nie opublikuje podobnych

stw.

Ruty zajrzał do ksi

ąż

ki. Arcydzieła martwego chłopaka okazały si

niezr

cznymi rymowankami, nabazgranymi na podejrzanie poplamionym welinie.

Wsun

ł do kieszeni tomik, postanawiaj

c obejrze

go pó

niej.

- Chc

zatrzyma

opraw

- wyja

nił, dostrzegaj

c wrogie spojrzenie Beishy.

Porzuciwszy dom, w którym nie mieli ju

nic wi

cej do roboty, wyszli na

dwór. Stoj

c na progu Beisho z podziwem spojrzał na dwana

cie ksi

ęż

yców.

- Czy s

dzisz,

e te same niebiosa spogl

daj

w dół na Sapas Humana? -

zastanawiał si

gło

no Ruty.

- Oczywi

cie,

e nie - odparł Beisho. - Oni

w celach, przyjacielu. I

poniewa

marz

o tym, by z nich uciec.

- Chciałbym spotka

kiedy

jednego z nich...

ywego... i odesła

go z

powrotem, aby opowiedział o nas w swym

wiecie. To byłoby naprawd

- Sk

d jednak miałby wzi

ąć

słowa, aby nas opisa

? Nasz urok wykracza

poza ich pojmowanie.

- Mo

e zatem my powinni

my wyruszy

do nich - zaproponował Ruty. -

Ukra

ść

statek i po

eglowa

poprzez morze snów, póki nie dotrzemy do ich wyspy.

- Po co? - Beisho podj

ł przerwan

drówk

- Poniewa

tu jeste

my niczym. Mniej ni

niczym. Tam jednak byliby

niemal jak bogowie, nieprawda

Beisho zerkn

ł na swego towarzysza. W jego wzroku pogarda mieszała si

oszołomieniem.

- Nigdy nie wiem, co o tobie s

dzi

, Rutaluko - rzekł.

- Czego niby nie wiesz?

- Czy jeste

geniuszem, czy debilem.

- A, to - Ruty u

miechn

ł si

przebiegle. - Có

, ja znam prawd

, ale nie

zamierzam jej zdradzi

Beisho otwarł usta, aby pocz

stowa

go jak

ąś

soczyst

uwag

, ale rozmy

lił

w ostatniej chwili. Zamiast tego pow

drował w gór

ulicy, w stron

targu

rybnego, na którym musieli poszuka

sobie jedzenia i schronienia w

ród

wczorajszych trocin.

Ruty zatrzymał si

na moment, po raz ostatni spogl

daj

c w dół, na przysta

i rozci

gaj

ce si

za ni

jezioro. Tuzin ksi

ęż

yców odbijał si

w gładkiej tafli, lecz ich