Roger  elazny  

 

 

Amber 

 

 

 

TOM DZIEWI TY 

 

 

Rycerz Cieni 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 

Rozdział 1 

 

Miała na imi  Julia i byłem  wi cie przekonany,  e zgin ła trzydziestego 

kwietnia, kiedy to wszystko si  zacz ło. Wła ciwie pocz tkiem było odnalezienie 

jej krwawych szcz tków i zabicie podobnego do psa potwora, który j  

zamordował - tak przynajmniej my lałem. Była moj  dziewczyn , i chyba to 

uruchomiło cały ci g wydarze . Dawno temu. 

      Mo e mogłem bardziej jej zaufa . Mo e nie powinienem jej zabiera  na 

spacer w Cieniu - doprowadził do zaprzecze , a te odsun ły j  ode mnie. I 

mrocznymi  cie kami pchn ły do pracowni Victora Melmana, paskudnego 

okultysty, którego musiałem pó niej zlikwidowa  - tego samego Victora 

Melmana, który był marionetk  w r kach Luke'a i Jasry. Ale teraz, mo e... nie do 

ko ca... miałem szans ,  eby wybaczy  sobie to, co w moim przekonaniu 

uczyniłem. Poniewa , jak si  okazało, jednak nie uczyniłem. Prawie. 

      Inaczej mówi c, przekonałem si ,  e nie byłem za to odpowiedzialny w chwili, 

gdy to czyniłem. To znaczy: kiedy wbiłem nó  w bok tajemniczego czarodzieja 

Maski, który od pewnego czasu wyra nie si  do mnie przyczepił, odkryłem,  e 

Maska to w rzeczywisto ci Julia. Mój przyrodni brat Jurt, który z kolei usiłował 

mnie zabi  dłu ej ni  ktokolwiek inny, porwał j  i znikn li. Działo si  to zaraz po 

jego transformacji w rodzaj  ywego Atutu. 

      I kiedy uciekałem z wal cej si , płon cej cytadeli Twierdzy Czterech  wiatów, 

spadaj ce belki zmusiły mnie do odskoczenia na prawo i uwi ziły w pułapce 

gruzów i ognia. Obok mnie przemkn ła ciemna metalowa kula; zdawała si  

rosn  w locie. Uderzyła o mur i przebiła go, pozostawiaj c otwór, przez który 

mogłem si  przecisn . Nie zwlekałem z wykorzystaniem tej okazji. Na zewn trz 

przeskoczyłem fos , u ywaj c logrusowych ramion, by przewróci  cz  

ogrodzenia i ze dwudziestu  ołnierzy. Potem odwróciłem si . 

      - Mandorze! - zawołałem. 

      - Tutaj - odpowiedział jego cichy głos zza mojego lewego ramienia. 

      Zd yłem zobaczy , jak chwyta metalow  kulk ; podskoczyła przed nami i 

opadła na wyci gni t  dło . 

      Strzepn ł popiół z czarnej kamizeli i przeczesał palcami włosy. Potem 

u miechn ł si  i spojrzał na płon c  Twierdz . 

      - Dotrzymałe  obietnicy danej królowej - zauwa ył. - I nie s dz ,  eby  miał tu 

jeszcze co  do roboty. Mo e pójdziemy? 

      - Jasra została wewn trz - odpowiedziałem. - Załatwia porachunki z Sharu. 

      - My lałem,  e nie jest ci ju  potrzebna. Pokr ciłem głow . 

      - Nadal wie sporo rzeczy, o których ja nie mam poj cia. A b d  ich 

potrzebował. 

      Ognista kolumna wyrosła ponad Twierdz , zatrzymała si , zawisła, wzniosła 

si  wy ej. 

      - Nie zdawałem sobie sprawy... - mrukn ł. - Jej naprawd  zale y na 

opanowaniu Fontanny. Gdyby my teraz j  stamt d zabrali, Sharu zajmie to 

miejsce. Czy to wa ne? 

      - Je li jej nie wyrwiemy, mo e j  zabi . Mandor wzruszył ramionami. 

      - Mam przeczucie,  e to ona wygra. Chciałby  si  zało y ? 

 

3 

      - Mo e masz racj . - Obserwowałem, jak po krótkiej pauzie Fontanna wznosi 

si  wy ej. - To wygl da jak wytrysk ropy. Mam nadziej ,  e zwyci zca potrafi go 

zakr ci ... je li b dzie jaki  zwyci zca.  adne z nich nie przetrwa tam zbyt długo. 

Cała cytadela si  rozpada. 

      Parskn ł  miechem. 

      - Nie doceniasz mocy, jakie wykorzystuj  dla własnej obrony - stwierdził. - 

Sam wiesz,  e za pomoc  magii nie tak łatwo jednemu czarodziejowi pokona  

drugiego. Niemniej jednak słusznie zwróciłe  uwag  na inercj  elementów 

materialnych. Je li pozwolisz... 

      Kiwn łem głow . 

      Szybkim gestem z dołu przerzucił metalow  kulk  ponad rowem fosy, w 

stron  budowli. Uderzyła o ziemi  i z ka dym odbiciem zdawała si  rosn , 

wydaj c d wi k podobny do brz ku cymbałów, całkiem nieproporcjonalny do jej 

pozornej pr dko ci i rozmiaru. Odgłos nabierał mocy przy kolejnych 

podskokach. Wreszcie kulka znikn ła w płon cej, wibruj cej ruinie, w jak  

zmieniła si  ta cz  Twierdzy. Na chwil  straciłem j  z oczu. 

      Ju  miałem spyta , co si  dzieje, kiedy zobaczyłem cie  wielkiej kuli 

przesuwaj cy si  za otworem, przez który wyrwałem si  na zewn trz. Płomienie 

przygasały - oprócz ognistej wie y zniszczonej Fontanny. Z wn trza dobiegł 

gł boki, niski grzmot. Po chwili przemkn ł jeszcze wi kszy kolisty cie , a przez 

podeszwy butów zacz łem wyczuwa  wibracje gromu. 

       ciana run ła. I zaraz potem fragment nast pnej. Całkiem wyra nie 

widziałem teraz wn trze cytadeli. Poprzez kurz i dym raz jeszcze przesun ł si  

obraz gigantycznej kuli. Stłumiła ogie . Logrusowy wzrok nadal pozwalał mi 

dostrzega  linie sił płyn ce miedzy Jasr  i Sharu. 

      Mandor wyci gn ł r k . Po chwili niewielka metalowa kulka podskakuj c 

przytoczyła si  do nas. Złapał j . 

      - Wracajmy - powiedział. - Szkoda by było straci  zako czenie. 

      Przeszli my przez jeden z licznych otworów w ogrodzeniu. Fos  wypełniła 

dostateczna ilo  gruzu, by bezpiecznie przej  na drug  stron . U yłem zakl cia 

bariery,  eby formuj cych szyk  ołnierzy nie wpuszcza  na nasz teren i trzyma  

od nas z daleka. 

      Wkraczaj c przez wyrw  w  cianie spostrzegłem,  e Jasra wznosi ramiona, 

odwrócona plecami do wie y ognia. Stru ki potu spływaj ce po masce sadzy 

malowały jej twarz w dese  zebry. Wyczuwałem pulsacj  energii przepływaj cej 

przez jej ciało. Jakie  trzy metry wy ej, z sin  twarz  i głow  skr con  w bok, 

jakby kto  złamał mu kark, unosił si  w powietrzu Sharu. Komu  

niewykształconemu mogłoby si  zdawa ,  e lewituje magicznie. Jednak logrusowy 

wzrok ukazał mi,  e starzec wisi na linii mocy: ofiara czego , co mo na by chyba 

nazwa  magicznym linczem. 

      - Brawo - rzekł Mandor, wolno i niegło no klaskaj c w dłonie. - Widzisz, 

Merlinie? Wygrałbym ten zakład. 

      - Zawsze szybciej ode mnie potrafiłe  dostrzec talent - przyznałem. 

      - ...I przysi gnij mi słu b  - usłyszałem głos Jasry. Sharu poruszył wargami. 

      - I przysi gam ci słu b  - wycharczał. 

      Wolno opu ciła r ce, a linia mocy, na której zwisał Sharu, zacz ła si  

 

4 

wydłu a . Kiedy opadał ku sp kanej posadzce cytadeli, Jasra wykonała szybki 

ruch lew  dłoni ... Widziałem kiedy  podobny u dyrygenta, kiedy dawał znak 

sekcji d tej. Z Fontanny strzeliła struga ognia, si gn ła starca, oblała go i 

spłyn ła na ziemi . Efektowne, chocia  nie całkiem rozumiałem, po co... 

      Sharu opadał powoli, jakby kto  w niebie zarzucał przyn t  na krokodyle. 

Gdy jego stopy zbli yły si  do ziemi, zauwa yłem,  e wstrzymuj  oddech, w 

odruchu współczucia oczekuj c zmniejszenia ucisku szyi. To jednak nie nast piło. 

Stopy czarodzieja zagł biły si  w posadzk . Opadał dalej, jakby był zakl tym 

hologramem. Zagł bił si  do kostek, potem do kolan i dalej. Nie byłem pewien, 

czy jeszcze oddycha. Z warg Jasry spływała cicha litania rozkazów, ogniste płaty 

co pewien czas odrywały si  od Fontanny i opadały na starca. Zanurzył si  ju  do 

pasa, potem do ramion i jeszcze troch . Kiedy widoczna była tylko głowa z 

otwartymi ale zaszklonymi oczami, Jasra wykonała kolejny gest i zatrzymała go. 

      - Od teraz jeste  stra nikiem Fontanny - oznajmiła. - Tylko mnie posłusznym. 

Czy uznajesz moj  wol ? Zsiniałe wargi drgn ły. 

      - Tak - szepn ł. 

      - Id  teraz i zga  ognie - rozkazała. - Zacznij pełni  swoje obowi zki. 

      Zdawało mi si ,  e głowa kiwn ła, a równocze nie znowu zacz ła si  zapada . 

Po chwili widziałem ju  tylko wełnisty kosmyk włosów, a sekund  pó niej ziemia 

pochłon ła i to. Linia mocy znikn ła. 

      Odchrz kn łem. Słysz c to Jasra opu ciła ramiona i obejrzała si  z lekkim 

u miechem. 

      - Jest  ywy czy martwy? - spytałem. I dodałem: - Akademicka ciekawo . 

      - Nie jestem całkiem pewna - odparła. - Ale chyba po trochu jedno i drugie. 

Jak my wszyscy. 

      - Stra nik Fontanny - mrukn łem. - Interesuj ce stanowisko. 

      - Lepsze ni  wieszak - zauwa yła. 

      - Chyba tak. 

      - S dzisz, jak przypuszczam,  e skoro pomogłe  mi odzyska  tu władz , mam 

wobec ciebie dług wdzi czno ci. 

      Wzruszyłem ramionami. 

      - Szczerze mówi c, mam inne problemy. 

      - Chciałe  zako czy  wojn  - rzekła. - A ja chciałam zdoby  Twierdz . Nadal 

nie  ywi  ciepłych uczu  wobec Amberu, ale skłonna jestem przyzna ,  e 

wyrównali my rachunki. 

      - To mi wystarczy - zapewniłem j . - W dodatku mo e nas ł czy  poczucie 

lojalno ci wobec pewnej osoby. 

      Przez chwil  obserwowała mnie spod zmru onych powiek, wreszcie 

u miechn ła si . 

      - Nie martw si  o Luke'a - powiedziała. 

      - Musz . Ten sukinsyn Dalt... Nadal si  u miechała. 

      - Wiesz o czym , o czym ja nie wiem? - spytałem. 

      - O wielu rzeczach - odparła. 

      - Mo e mi powiesz? 

      - Wiedza jest artykułem handlowym - przypomniała. 

      Grunt zadr ał lekko i zakołysała si  ognista wie a. 

 

5 

      - Proponuj  ci pomoc dla twojego syna, a ty chcesz mi sprzeda  informacj , 

jak si  do tego zabra ? - Nie mogłem uwierzy . 

      Wy buchn ła  miechem. 

      - Gdybym s dziła,  e Rinaldo potrzebuje pomocy - o wiadczyła - w tej chwili 

byłabym u jego boku. Chyba łatwiej ci mnie nienawidzi , wierz c,  e brak mi 

nawet macierzy skich cnót. 

      - Chwileczk ! Mówiła ,  e rachunki s  wyrównane - przypomniałem. 

      - To nie wyklucza wzajemnej nienawi ci. 

      - Spokojnie! Nic nie mam przeciw tobie, nie licz c tego,  e przez kolejne lata 

próbowała  mnie zabi . Tak si  składa,  e jeste  matk  kogo , kogo lubi  i 

szanuj . Je li ma kłopoty, chciałbym mu pomóc, i wolałbym si  z tob  pogodzi . 

      Mandor chrz kn ł. Płomienie opadły o trzy metry, zakołysały si  i opadły 

jeszcze ni ej. 

      - Mam pewne umiej tno ci kulinarne - oznajmił. - Gdyby niedawny wysiłek 

pobudził apetyty... 

      Jasra u miechn ła si  niemal kokieteryjnie i mógłbym przysi c,  e 

zatrzepotała rz sami. Mandor robi wra enie z t  swoj  grzyw  białych włosów, 

ale nie wiem, czy mo na go nazwa  przystojnym. Nigdy nie mogłem zrozumie , 

dlaczego jest tak atrakcyjny dla kobiet. Sprawdziłem nawet, czy nie wykorzystuje 

odpowiednich zakl , ale nic takiego nie znalazłem. W gr  musiał wchodzi  

zupełnie inny rodzaj magii. 

      - Znakomity pomysł - uznała Jasra. - Ja zadbam o opraw , a ty zajmiesz si  

reszt . 

      Mandor skłonił si . Płomienie opadły a  do ziemi i przygasły. Jasra krzykn ła 

do Sharu, Niewidzialnego Stra nika,  e takie maj  pozosta . Potem odwróciła si  

i wskazała nam drog  do schodów prowadz cych w dół. 

      - Podziemne przej cie - wyja niła. - Ku bardziej cywilizowanym brzegom. 

      - Przyszło mi do głowy - wtr ciłem -  e ka dy, kogo spotkamy, b dzie pewnie 

lojalny wobec Julii. Jasra roze miała si . 

      - Tak jak byli lojalni wobec mnie, a jeszcze wcze niej wobec Sharu - odparła. - 

To profesjonali ci. Nale  do tego miejsca. Płaci si  im,  eby bronili zwyci zców, 

a nie m cili pokonanych. Po kolacji wyst pi  z proklamacj . Potem, póki nie 

przyb dzie kolejny uzurpator, b d  si  cieszy  ich szczer  i jednomy ln  

lojalno ci . Uwa ajcie na trzeci stopie . Kamie  si  obluzował. 

      Wskazała nam drog  przez fałszyw   cian  i dalej, ciemnym tunelem, 

prowadz cym - jak mi si  zdawało - w kierunku północno-zachodnim, ku tym 

regionom Twierdzy, które zbadałem przy mojej poprzedniej wizycie. Było to w 

dniu, kiedy wyrwałem Jasr  z niewoli Maski-Julii i zabrałem do Amberu,  eby 

przez pewien czas w naszej twierdzy słu yła za wieszak. W korytarzu panowała 

całkowita ciemno , ale wyczarowała ruchliwy punkt, jaskrawy bł dny ognik, 

który płyn ł przed nami w wilgotnym mroku. Powietrze było tu st chłe,  ciany 

pokryte paj czynami, podło e z ubitej ziemi - oprócz w skiej  cie ki bruku 

po rodku. Od czasu do czasu po obu stronach trafiały si  cuchn ce kału e, a obok 

nas - po ziemi i w powietrzzu - przemykały ciemne, małe stworzenia. 

      Wła ciwie nie potrzebowałem  wiatła. Jak pewnie  adne z nas. 

Podtrzymywałem Znak Logrusu, daj cy zdolno  magicznej percepcji; roztaczał 

 

6 

srebrzyst , bezkierunkow  po wiat . Nie rezygnowałem z niego, poniewa  

ostrzegłby mnie tak e przed efektami czarów, na przykład zakl ciami-pułapkami 

albo, skoro ju  o tym mowa, jak  niewielk  zdrad  ze strony Jasry. Jednym z 

efektów takiego spojrzenia było,  e zauwa yłem te  Znak Logrusu zawieszony 

przed Mandorem, który - o ile wiem - równie  nie nale ał do osób szczególnie 

ufnych. Co  mglistego, troch  podobnego do Wzorca, zajmowało pozycj  vis-a-vis 

Jasry, domykaj c kr gu czujno ci. A  wiatełko ta czyło przed nami. 

      Wynurzyli my si  za stosem beczek w czym , co wygl dało na bardzo dobrze 

zaopatrzon  piwnic . Mandor przystan ł po kilku krokach i ze stojaka po lewej 

stronie ostro nie zdj ł zakurzon  butelk . Skrajem płaszcza wytarł etykiet . 

      - O rany! - zawołał. 

      - Co to jest? - chciała wiedzie  Jasra. 

      - Je li nie skwa niało, z jego pomoc  urz dz  uczt , jakiej długo nie 

zapomnicie. 

      - Naprawd ? W takim razie we  kilka, dla pewno ci - poradziła. - Pochodz  z 

czasów sprzed mojego przybycia... mo e nawet sprzed Sharu. 

      - Trzymaj, Merlinie. - Podał mi dwie butelki. - Tylko ostro nie. 

      Zbadał cały stojak i wybrał jeszcze dwie, które sam poniósł. 

      - Teraz rozumiem, dlaczego to miejsce jest tak cz sto oblegane - zwrócił si  do 

Jasry. - Gdybym wiedział o tej piwniczce, sam pewnie miałbym ochot  

spróbowa . 

      Wyci gn ła r k  i  cisn ła go za rami . 

      - S  prostsze sposoby zaspokojenia twoich pragnie  - rzekła z u miechem. 

      - B d  o tym pami tał - zapewnił. 

      - Mam tak  nadziej . 

      Odchrz kn łem. 

      Zmarszczyła lekko brwi i odwróciła si . Ruszyli my za ni  przez niskie drzwi i 

w gór  po skrzypi cych drewnianych schodach. Trafili my do du ej spi arni, a 

stamt d do ogromnej, opuszczonej kuchni. 

      - Nigdy nie ma słu by, kiedy jest potrzebna - zauwa yła, rozgl daj c si  

dookoła. 

      - Ja jej nie potrzebuj  - o wiadczył Mandor. - Poszukaj jakiego  miłego 

miejsca do posiłku, a z reszt  sobie poradz . 

      - Doskonale. T dy. 

      Wyprowadziła nas z kuchni. Min li my szereg komnat, wreszcie wspi li my 

si  na schody. 

      - Pola lodowe? - zapytała. - Strumienie lawy? Góry? Czy wzburzone morze? 

      - Je li chodzi ci o dobór krajobrazu, wol  góry - wyznał Mandor. 

      Zerkn ł na mnie. Kiwn łem głow . 

      Wskazała nam dług , w sk  komnat , gdzie rozchylili my okiennice, by 

podziwia  plamisty ła cuch zaokr glonych szczytów. Pokój był chłodny i troch  

zakurzony, a na pobliskiej  cianie wisiały półki. Le ały tam ksi ki, przybory do 

pisania, kryształy, szkła powi kszaj ce, małe słoiczki z farb , kilka prostych 

instrumentów magicznych, mikroskop i teleskop. Po rodku stał prosty stół i ławy. 

      - Jak długo zajm  ci przygotowania? - spytała Jasra. 

      - Minut , mo e dwie - odparł Mandor. 

 

7 

      - W takim razie chciałabym najpierw doprowadzi  si  do porz dku. Mo e wy 

równie ? 

      - Niezły pomysł - przyznałem. 

      - Istotnie - zgodził si  Mandor. 

      Wskazała nam drog  do komnat, przeznaczonych zapewne dla go ci, niezbyt 

daleko. Tam nas zostawiła z mydłem, r cznikami i wod . Umówili my si  na 

spotkanie w w skiej komnacie za pół godziny. 

      - My lisz,  e planuje jaki  podst p? - zapytałem,  ci gaj c koszul . 

      - Nie - odparł Mandor. - Pochlebiam sobie przekonaniem,  e nie chciałaby 

straci  kolacji. Ani, jak przypuszczam, szansy pokazania si  nam w najlepszym 

stanie, skoro do tej pory ogl dali my j  w niezbyt dobrym. A mo liwo  plotek, 

wyzna ... - Potrz sn ł głow . - By  mo e ju  nigdy nie b dziesz mógł jej zaufa . 

Ale to przyj cie to czas pokoju... je li potrafi  os dza  ludzi. 

      - Wierz  ci na słowo - mrukn łem. Ochlapałem si  wod  i namydliłem. 

      Mandor u miechn ł si  krzywo i wyczarował korkoci g. Otworzył butelki - 

„ eby wino odetchn ło". Potem zaj ł si  sob . Wierzyłem jego s dom, ale 

zatrzymałem Znak Logrusu na wypadek, gdybym musiał stoczy  pojedynek z 

demonem albo uskoczy  przed spadaj cym głazem. 

 

       aden demon na mnie nie napadł; nie spadł ani kawałek muru. Wkroczyłem 

za Mandorem do jadalni i patrzyłem, jak kilkoma słowami i gestami przemienia 

j  nie do poznania. W miejsce stołu i ław pojawił si  okr gły stolik z trzema 

wygodnymi z wygl du krzesłami - ustawionymi tak, by ka dy z siedz cych mógł 

podziwia  góry. Jasra jeszcze nie przybyła, a ja trzymałem dwie butelki wina, o 

którego „oddech" tak troszczył si  Mandor. Zanim zd yłem je postawi , 

stworzył wyszywany obrus i serwetki, delikatn  porcelan , która wygl dała jak 

malowana przez Miro, i pi knie rze bione srebra. Przez chwil  studiował 

nakrycia, zrezygnował ze sztu ców i przywołał nowe, z innym wzorem. Nucił pod 

nosem, kr

c po pokoju i ze wszystkich stron studiuj c przybrany stół. Kiedy 

chciałem ustawi  butelki, wyczarował po rodku kryształowy wazon z 

pływaj cymi w wodzie kwiatami. Odst pił na krok. Zmaterializowały si  

kryształowe puchary. Zacz łem lekko warcze . Wtedy jakby mnie zauwa ył - po 

raz pierwszy od dłu szego czasu. 

      - Och, postaw je. Postaw je tutaj, Merlinie - zawołał. Po lewej strome zjawiła 

si  hebanowa taca. 

      - Sprawd my lepiej, co z winem - zaproponował. - Zanim wróci dama. 

      Nalał do kielichów rubinowego płynu. 

      Skosztowali my. Pokiwał głow . Było lepsze ni  Bayle'a. O wiele lepsze. 

      - Nic mu nie dolega - stwierdził. 

      Okr ył stolik i wyjrzał przez okno. Poszedłem za nim. Gdzie  w tych górach, 

jak przypuszczałem, mieszkał Dave w swojej jaskini. 

      - Troch  mnie gryzie sumienie - wyznałem. -  e zrobiłem sobie urlop. Tylu 

spraw powinienem dopilnowa ... 

      - Mo e nawet wi cej, ni  s dzisz - zgodził si . - Spójrz na to nie jak na urlop, 

ale jak na wzmacnianie zaplecza. W dodatku mo esz si  od tej damy czego  

dowiedzie . 

 

8 

      - To prawda. Ale zastanawiam si  czego. Zakr cił winem w kielichu, wypił 

odrobin  i wzruszył ramionami. 

      - Ona du o wie. Mo e co  jej si  wymknie. A mo e stanie si  wylewna i 

gadatliwa. Nie martw si  na zapas. 

      Łykn łem wina. Mógłbym by  niemiły i powiedzie ,  e r ce zacz ły mnie 

wierzbie . Ale tak naprawd  to pole Logrusu mnie ostrzegło,  e korytarzem 

nadchodzi Jasra. Nie mówiłem o tym Mandorowi, bo byłem pewien,  e sam to 

wyczuł. Po prostu zwróciłem si  do drzwi, a on zrobił to samo. 

      Miała na sobie nisko wyci t  biał  sukni , spi t  na jednym - lewym - 

ramieniu diamentow  brosz . Na głow  wło yła diadem, te  z diamentów; po ród 

jej ognistych włosów zdawały si  promieniowa  w pa mie niemal podczerwieni. 

U miechała si  i pachniała ładnie. Wyprostowałem si  odruchowo i zerkn łem na 

paznokcie,  eby si  upewni , czy s  czyste. 

      Ukłon Mandora był bardziej dworny od mojego, jak zwykle. Uznałem,  e 

nale y powiedzie  co  uprzejmego. Zatem... 

      - Wygl dasz bardzo... elegancko - zauwa yłem. Zaakcentowałem to zdanie 

wymownym spojrzeniem. 

      - Niecz sto jadam w towarzystwie dwóch ksi

t - odparła. 

      - Jestem diukiem Marchii Zachodnich - wyja niłem. - Nie ksi ciem. 

      - Mówiłam o rodzie Sawalla. 

      - Widz ,  e odrobiła  prac  domow  - wtr cił Mandor. - Niedawno. 

      - Nie chciałabym naruszy  protokołu... 

      - Po tej stronie rzeczywisto ci rzadko u ywam mojego tytułu z Dworców - 

wyja niłem. 

      - Szkoda - stwierdziła. - Moim zdaniem jest bardziej ni  troch ... elegancki. 

Jeste  chyba mniej wi cej trzydziesty w sukcesji tronu? 

      Roze miałem si . 

      - Nawet tak daleka pozycja jest przesadzona. 

      - Nie, Merle. Ona ma racj  - poprawił mnie Mandor. - Z dokładno ci  do 

kilku osób, jak zawsze. 

      - Jak to mo liwe? - zdziwiłem si . - Kiedy sprawdzałem... 

      Nalał kielich wina i wr czył go Jasrze. Przyj ła z u miechem. 

      - Nie sprawdzałe  ostatnio - powiedział. - Zdarzyły si  kolejne zgony. 

      - Powa nie? Tak du o? 

      - Za Chaos. - Jasra wzniosła kielich. - Niech długo m ci. 

      - Za Chaos - powtórzył Mandor. 

      - Chaos. - Przył czyłem si , stukn li my si  kielichami i wypili my. 

      Nagle poczułem najrozmaitsze smakowite zapachy. Obejrzałem si  - na 

stoliku czekały ju  półmiski. Jasra spojrzała w tej samej chwili, a Mandor 

wyst pił do przodu i gestem odsun ł wszystkie trzy krzesła. 

      - Siadajcie - zaprosił nas. - Pozwólcie,  e was obsłu . 

      Tak zrobili my. 

      To było wi cej ni  jedzenie. Min ło kilka minut i nie padło ani jedno słowo 

prócz pochwał dla zupy. Nie chciałem jako pierwszy próbowa  konwersacyjnego 

gambitu, cho  przyszło mi do głowy,  e tamci pewnie my l  to samo. 

      Wreszcie Jasra odchrz kn ła. Obaj unie li my głowy. Ze zdziwieniem 

 

9 

zauwa yłem,  e nagle stała si  lekko zdenerwowana. 

      - I jak tam sprawy w Chaosie? - zapytała. 

      - W tej chwili do  chaotyczne - odpowiedział Mandor. - I to nie jest  art. - 

Zamy lił si  na moment, po czym westchn ł i dodał: - Polityka. 

      Wolno pokiwała głow , jakby zastanawiała si , czy nie spyta  o szczegóły, 

które wolał pomin . W ko cu zrezygnowała. Spojrzała na mnie. 

      - Niestety, podczas pobytu w Amberze niewiele miałam okazji do zwiedzania - 

zacz ła. - Jednak s dz c z tego, co mi mówiłe , tam równie   ycie jest nieco 

chaotyczne. 

      Przytakn łem. 

      - Dobrze,  e Dalt si  wyniósł, je li to miała  na my li. Ale on nie stanowił 

prawdziwego zagro enia... najwy ej niewygod . A skoro ju  o nim mówimy... 

      - To nie mówmy - przerwała mi ze słodkim u miechem. - W istocie chodziło 

mi o co  innego. U miechn łem si  równie . 

      - Zapomniałem. Nie nale ysz do jego fanów. 

      - Nie w tym rzecz - odparła. - Ten człowiek bywa przydatny. To zwykła... - 

westchn ła. - ...polityka. 

      Mandor roze miał si , a ja razem z nim. Szkoda,  e nie pomy lałem, by u y  

tego okre lenia, mówi c o Amberze. Teraz ju  za pó no. 

      - Jaki  czas temu kupiłem obraz - zacz łem. - Namalowała go pewna dama 

imieniem Polly Jackson. Przedstawia czerwonego chevroleta z '57 roku. Lubi  go. 

Teraz wisi w magazynie w San Francisco. Rinaldowi te  si  podobał. 

      Skin ła głow , zapatrzona w okno. 

      - Wy dwaj ci gle zagl dali cie do tej czy innej galerii - stwierdziła. - Tak, 

zaci gn ł mnie do niektórych. Zawsze uwa ałam,  e ma dobry smak. Nie talent, 

ale gust. 

      - Co masz na my li mówi c,  e brak mu talentu? 

      - Bardzo dobrze szkicuje, ale jego obrazy nie s  szczególnie interesuj ce. 

      Poruszyłem ten temat dla pewnej szczególnej przyczyny, a to nie była ona. 

Zafascynował mnie jednak wizerunek Luke'a, jakiego dot d nie znałem. 

Postanowiłem zbada  spraw . 

      - Obrazy? Nie wiedziałem,  e malował. 

      - Próbował kilka razy, ale nikomu ich nie pokazywał. Nie były dostatecznie 

dobre. 

      - A sk d ty o nich wiesz? 

      - Od czasu do czasu sprawdzam jego mieszkanie. 

      - Pod jego nieobecno ? 

      - Przywilej matki. 

      Drgn łem. Pomy lałem o płon cej kobiecie w Króliczej Norze. Wolałem 

jednak nie mówi  o swoich uczuciach i nie przerywa  jej zwierze , skoro ju  

zdołałem j  do nich nakłoni . Postanowiłem wróci  do pocz tkowego w tku. 

      - Czy to w zwi zku z tym nawi zał kontakt z Victorem Melmanem? - 

zapytałem. 

      Przez chwil  przygl dała mi si  spod zmru onych powiek, wreszcie skin ła 

głow  i doko czyła zup . 

      - Tak - rzekła w ko cu, odkładaj c ły k . - Wzi ł u niego kilka lekcji. 

 

10 

Spodobały mu si  pewne obrazy Melmana. Dlatego go odszukał. Mo e te  jakie  

kupił... nie wiem. Ale raz wspomniał o własnych pracach i Victor chciał je 

obejrze . Powiedział Rinaldowi,  e mu si  podobaj  i  e mógłby nauczy  go kilku 

pomocnych sztuczek. 

      Uniosła kielich, pow chała trunek, łykn ła odrobin  i zapatrzyła si  na góry. 

      Ju  miałem j  ponagli  w nadziei,  e powie co  wi cej, kiedy roze miała si . 

Przeczekałem. 

      - Prawdziwy dure  - stwierdziła. - Ale utalentowany. Trzeba mu to przyzna . 

      - Hm... O co ci chodzi? - zdziwiłem si . 

      - Po jakim  czasie zacz ł mówi  o rozwoju osobistej siły. U ywał przy tym 

wszystkich tych niedopowiedze  i napomknie , tak lubianych przez ludzi nie w 

pełni o wieconych. Chciał da  Rinaldowi do zrozumienia,  e jest okultyst  i to nie 

byle jakim. Potem zacz ł sugerowa ,  e ch tnie przekazałby swoje umiej tno ci 

wła ciwej osobie. 

      Znowu wybuchn ła  miechem. Ja te  zachichotałem na my l o tej cyrkowej 

foce, która w taki sposób zwraca si  do prawdziwego fachowca. 

      - Zdał sobie spraw , naturalnie,  e Rinaldo jest bogaty - ci gn ła dalej. - 

Victor, jak zwykle zreszt , był wtedy bez grosza. Rinaldo jednak nie okazał 

zainteresowania i wkrótce zrezygnował z lekcji malarstwa. Kiedy pó niej mi o 

tym opowiedział, zrozumiałam,  e ten człowiek mo e si  sta  idealnym 

narz dziem. Byłam pewna,  e zrobi wszystko, by posmakowa  prawdziwej mocy. 

      Przytakn łem. 

      - Wtedy ty i Rinaldo zacz li cie t  zabaw  w nawiedzanie? Na zmian  

przy miewali cie mu umysł i uczyli cie kilku prawdziwych czarów? 

      - Dostatecznie prawdziwych. Co prawda, zwykle sama musiałam pilnowa  

szkolenia. Rinaldo zawsze miał mało czasu, bo uczył si  do egzaminów. Uzyskiwał 

troch  lepsz   redni  od ciebie, prawda? 

      - Na ogół dostawał bardzo dobre oceny - przyznałem. - Mówisz,  e uczyła  

Melmana korzysta  z mocy i zmieniała  w posłuszne narz dzie. Nie mog  

zapomnie , w jakim celu to robiła . Przygotowywała  go,  eby mnie zamordował i 

to w wyj tkowo barwny sposób. 

      U miechn ła si . 

      - Rzeczywi cie - potwierdziła. - Chocia  nie całkiem tak, jak s dzisz. Wiedział 

o tobie, został wyszkolony, by odegra  pewn  rol  w twojej ofierze. Ale tego dnia, 

kiedy zgin ł, działał na własn  r k . Ostrzegli my go przed takimi samowolnymi 

akcjami i zapłacił wysok  cen . Chciał posi

 wszelkie moce, jakie by z tego 

płyn ły. Nie chciał si  dzieli . Mówiłam przecie : dure . 

      Je li chciałem,  eby mówiła dalej, powinienem okaza  nonszalancj . Uznałem, 

e jedzenie b dzie najlepszym przejawem takiej pozy. Kiedy jednak spojrzałem 

na stół, odkryłem,  e znikł mój talerz z zup . Wzi łem rogalika, przełamałem i 

chciałem posmarowa  masłem, kiedy zobaczyłem,  e r ka mi si  trz sie. Po chwili 

u wiadomiłem sobie dlaczego: miałem ochot  j  udusi . 

      Nabrałem tchu, wypu ciłem, łykn łem wina. Przede mn  zjawiły si  

przystawki; ledwie wyczuwalne zapachy czosnku i najrozmaitszych kusz cych 

ziół kazały mi zachowa  spokój. Skinieniem podzi kowałem Mandorowi. Jasra 

zrobiła to samo. 

 

11 

      - Musz  przyzna ,  e nie rozumiem - oznajmiłem kilka k sów pó niej. - 

Powiedziała ,  e Melman miał tylko odegra  pewn  rol  w moim rytualnym 

zabójstwie. Nic wi cej? 

      Jadła jeszcze przez jakie  pół minuty, po czym znalazła kolejny u miech. 

      - To była zbyt pi kna okazja,  eby jej nie wykorzysta  - wyja niła. - Kiedy 

zerwałe  z Juli , ona zainteresowała si  okultyzmem. Zrozumiałam,  e musz  

doprowadzi  j  do Victora. Powinien j  szkoli , nauczy  kilku prostych trików, 

wykorzysta  to,  e jest nieszcz liwa po rozstaniu z tob . I ten  al zmieni  w 

pełno-wymiarow  nienawi , tak pot n ,  e kiedy nadejdzie czas ofiary, Julia z 

rado ci  poder nie ci gardło. 

      Zakrztusiłem si  czym , co sk din d smakowało wspaniale. 

      Oszroniony kielich wody wyrósł przy mojej prawej dłoni. Chwyciłem go i 

spłukałem gardło. Potem wypiłem jeszcze troch . 

      - Przynajmniej ta reakcja jest co  warta - zauwa yła Jasra. - Musisz przyzna , 

e kto , kogo kochałe , w roli kata dodaje smaku całej zem cie. 

      K tem oka dostrzegłem, jak Mandor kiwa głow . Ja równie  musiałem si  z 

ni  zgodzi . 

      - Przyznaj ,  e to dobrze przemy lany plan - stwierdziłem. - Czy Rinaldo brał 

w tym udział? 

      - Nie. Za bardzo zd yli cie si  zaprzyja ni . Bałam si ,  e ci  uprzedzi. 

Zastanawiałem si  nad tym przez minut  czy dwie. 

      - Dlaczego si  nie udało? - zapytałem w ko cu. 

      - Z powodu czego , czego nie mogłam przewidzie . Julia naprawd  miała 

talent. Kilka lekcji Victora, i była lepsza od niego we wszystkim... z wyj tkiem 

malarstwa. Do diabła! Mo e ona te  maluje. Nie wiem. Zagrałam pewn  kart , a 

ona sama weszła do gry. 

      Zadr ałem. Pomy lałem o rozmowie w Arbor House z ty'ig  przebywaj c  w 

ciele Vinty Bayle. „Czy Julia rozwin ła w sobie te zdolno ci, których 

poszukiwała?", spytała wtedy. Powiedziałem,  e nie wiem.  e nigdy nie 

dostrzegłem  adnych znaków. A wkrótce potem przypomniałem sobie nasze 

spotkanie na parkingu przed supermarketem i tego psa, któremu kazała siada  i 

który mo e ju  nigdy wi cej si  nie ruszył. Pami tałem o tym, ale... 

      - Nie zauwa yłe   adnych przejawów jej talentu? - zainteresowała si  Jasra. 

      - Tego bym nie powiedział - odparłem. Zaczynałem pojmowa , dlaczego 

wszystko tak si  uło yło. - Nie, tego bym nie powiedział... 

      ...Jak wtedy, gdy w Baskin-Robbins zamieniła smakami wafel i lody. Albo ta 

burza, kiedy została sucha, chocia  nie miała parasolki... 

      Jasra zdziwiona zmarszczyła brwi. 

      - Nie rozumiem - o wiadczyła. - Gdyby  wiedział, sam mógłby  j  wyszkoli . 

Kochała ci . Tworzyliby cie znakomity zespół. 

      Skr ciłem si  wewn trznie. Miała racj . Podejrzewałem to, prawdopodobnie 

nawet wiedziałem, ale tłumiłem te my li. Mo liwe,  e spacerem po cieniach i 

energi  mojego ciała sam rozbudziłem jej zdolno ci... 

      - Trudno wytłumaczy  - powiedziałem. - To bardzo osobiste. 

      - Aha. Sprawy serca s  albo zupełnie proste, albo całkiem dla mnie niepoj te. 

Nie ma etapu po redniego. 

 

12 

      - Zgód my si  na proste. Zrywali my ze sob , kiedy dostrzegłem oznaki. Nie 

chciałem przywoływa  mocy u mojej byłej dziewczyny, która pewnego dnia 

chciałaby mo e wypróbowa  j  na mnie. 

      - Zrozumiałe - przyznała Jasra. - Oczywi cie. I wyj tkowo ironiczne. 

      - Istotnie - wtr cił Mandor. Ruchem dłoni sprowadził na stół kolejne dymi ce 

półmiski. - Zanim dacie si  porwa  opowie ci o intrygach i tajemnych 

zakamarkach psyche, spróbujcie piersi ba anta w Mouton Rotschild, z odrobin  

dzikiego ry u i kilkoma szparagami do smaku. 

      Zrozumiałem,  e ukazałem jej inn  warstw  rzeczywisto ci i tym zach ciłem 

do studiów. I odepchn łem od siebie, poniewa  nie ufałem jej dostatecznie, by 

wyzna  prawd  o sobie. Przypuszczam,  e wiele to mówi o mojej zdolno ci do 

miło ci i do zaufania. Ale to było normalne. Chodziło o co  innego. Co  wi cej... 

      - Przepyszne - oznajmiła Jasra. 

      - Dzi kuj . 

      Wstał, okr ył stół i napełnił jej kielich - r cznie, zamiast u y  tej sztuczki z 

lewitacj . Zauwa yłem,  e palcami lewej dłoni lekko musn ł jej nagie rami . 

Potem, jakby sobie o mnie przypomniał, chlusn ł te  do mojego kielicha i wrócił 

na miejsce. 

      - Rzeczywi cie  wietne - przyznałem, kontynuuj c szybk  introspekcj  w 

mrocznym zwierciadle, które nagle si  oczy ciło. 

      Wyczuwałem co , podejrzewałem od samego pocz tku. Teraz miałem 

pewno . Nasza w drówka w Cieniu była tylko najbardziej widowiskowym w 

serii drobnych, improwizowanych testów, przeprowadzanych w nadziei,  e j  

zaskocz ...  e zdemaskuj  jako... kogo? Tak, jako potencjaln  czarodziejk . I co? 

      Odło yłem sztu ce i potarłem powieki. Niewiele brakowało, chocia  

ukrywałem to przed sob  przez bardzo długi czas... 

      - Co  si  stało, Merlinie? - usłyszałem głos Jasry. 

      - Nie. Po prostu u wiadomiłem sobie,  e jestem troch  zm czony. Wszystko w 

porz dku. 

      Czarodziejka. Nie potencjalna czarodziejka. Teraz zrozumiałem: gdzie  we 

mnie tkwił l k,  e to ona stoi za tymi trzydziestymi kwietnia, za zamachami na 

moje  ycie... Tłumiłem ten l k i nadal mi na niej zale ało. Dlaczego? Bo 

wiedziałem i mnie to nie obchodziło? Bo była moj  Nimue? Bo kochałem mojego 

potencjalnego zabójc  i sam przed sob  ukrywałem dowody? Bo nie tylko 

pokochałem nierozs dnie, ale te  miałem gigantyczny instynkt samobójczy, który 

łaził za mn  szczerz c z by... a teraz w ka dej chwili mog  z nim podj  

współprac  a  do ko ca? 

      - Nic mi nie b dzie - powiedziałem. - To drobiazg. 

      Czy to znaczy,  e jestem - jak to mówi  - swoim najgorszym wrogiem? 

Miałem nadziej ,  e nie. Nie miałem czasu na psychoanalityka, zwłaszcza  e w tej 

chwili moje  ycie zale ało tak e od wielu czynników zewn trznych. 

      - Pensa za twoje my li - zaproponowała słodkim głosikiem Jasra.

 

 

 

 

 

 

 

 

13 

Rozdział 2 

 

- S  bezcenne - wyja niłem. - Jak twoje  arty. Musz  ci pogratulowa . Nie 

tylko nie miałem wtedy o tym poj cia, ale te  nie domy liłem si , kiedy mogłem 

ju  poł czy  ze sob  kilka faktów. To chciała  usłysze ? 

      - Tak - przyznała. 

      - Ciesz  si ,  e w pewnym momencie los przestał ci sprzyja  - dodałem. 

Westchn ła, skin ła głow  i wypiła nieco wina. 

      - Rzeczywi cie - zgodziła si . - Po takiej prostej sprawie nie spodziewałam si  

adnych komplikacji. Wci  trudno mi uwierzy ,  e  wiat potrafi by  taki 

ironiczny. 

      - Je li oczekujesz ode mnie podziwu, musisz zdradzi  nieco wi cej szczegółów 

- zaproponowałem. 

      - Wiem. Wła ciwie nie chciałabym zamienia  tego zdziwienia na twojej twarzy 

na szczery zachwyt z mojej przegranej. Z drugiej strony, jest mo e jeszcze co , co 

mogłoby ci  zmartwi . 

      - Kto nie ryzykuje, ten nie wygrywa - odparłem. - Skłonny byłbym si  zało y , 

e pewne zdarzenia z tamtych dni wci  mogłyby ci  zdziwi . 

      - Na przykład? 

      - Na przykład: dlaczego nie udał si   aden z tych zamachów na mnie 

trzydziestego kwietnia? 

      - Przypuszczam,  e to Rinaldo mi przeszkadzał. Ostrzegał ci . 

      - Bł d. 

      - Co w takim razie? 

      - Ty'iga. Została zmuszona, by mnie chroni . Mo e pami tasz j  z tamtych 

czasów. Zajmowała ciało Gail Lampron. 

      - Gail? Dziewczyna Rinalda? Mój syn spotykał si  z demonem? 

      - Daj spokój tym przes dom. Na pierwszym roku trafił gorzej. Zastanowiła 

si , po czym wolno skin ła głow . 

      - Masz racj  - przyznała. - Zapomniałam o Carol. I wci  nic nie wiesz... poza 

tym, co ten stwór wyjawił ci w Amberze... dlaczego to robił? 

      - Wci  nie wiem. 

      - To stawia cały ten okres w dziwnym  wietle - mrukn ła. - Zwłaszcza  e nasze 

drogi znowu si  skrzy owały. Ciekawe... 

      - Co? 

      - Czy była tam,  eby ci  osłania , czy  eby mi przeszkadza ? Twój ochroniarz 

czy moje przekle stwo? 

      - Trudno powiedzie , skoro obie teorie prowadz  do tych samych wyników. 

      - Ale ona wyra nie kr yła wokół ciebie jeszcze całkiem niedawno. A to 

przemawia za pierwszym wyja nieniem. 

      - Chyba  e wie o czym , o czym nie mamy poj cia. 

      - Na przykład? 

      - Na przykład o mo liwo ci odnowienia konfliktu mi dzy nami. U miechn ła 

si . 

      - Powiniene  zdawa  na prawo - stwierdziła. - Jeste  tak przewrotny, jak twoi 

krewni w Amberze. Jednak musz  szczerze wyzna ,  e nie planuj  niczego, co 

 

14 

sugerowałoby tak  interpretacj . 

      Wzruszyłem ramionami. 

      - Tak tylko pomy lałem. Ale opowiadaj, co dalej z Juli . 

      Zjadła par  k sów. Dotrzymywałem jej towarzystwa i nagle odkryłem,  e nie 

mog  przerwa  jedzenia. Zerkn łem na Mandora, ale był nieprzenikniony. Nigdy 

si  nie przyzna,  e magicznie poprawił smak albo rzucił czar na biesiadników, by 

wymietli swoje talerze. W ka dym razie sko czyli my danie, nim Jasra znów si  

odezwała. A w tych okoliczno ciach raczej nie mogłem si  na to skar y . 

      - Po waszym zerwaniu Julia studiowała u wielu nauczycieli - zacz ła. - Kiedy 

ju  uło yłam swój plan, łatwo było sprawi , by zrobili albo powiedzieli co , co j  

rozczaruje lub zniech ci, a w rezultacie skłoni do szukania kogo  innego. Po 

pewnym czasie trafiła do Victora, którym ju  sterowali my. Nakazałam mu 

osłodzi  jej nauk , pomin  wiele zwykłych działa  wst pnych i przej  do 

wykładów o inicjacji, jak  dla niej wybrałam... 

      - To znaczy? - przerwałem. - Jest cała masa inicjacji, z rozmaitymi 

szczegółowymi celami. 

      Z u miechem skin ła głow . Posmarowała bułk  masłem. 

      - Przeprowadziłam j  przez pewn  odmian  własnej: Drog  P kni tego 

Wzorca. 

      - Brzmi to jak co  niebezpiecznego i pochodz cego z amberowskiego kra ca 

Cienia. 

      - Nie mylisz si  w kwestii geografii - zgodziła si . - Ale to wcale nie jest 

niebezpieczne... Je li tylko wiesz, jak si  do tego zabra . 

      - Jak rozumiem, te  wiaty, które mieszcz  w sobie cie  Wzorca, mog  

zawiera  tylko wersje niedoskonałe. A to zawsze przedstawia ryzyko. 

      - Tylko wtedy, kiedy kto  nie wie, co robi . 

      - I skłoniła  Julie,  eby przeszła ten... P kni ty Wzorzec? 

      - O tym, co nazywasz przej ciem Wzorca, wiem tylko tyle, ile powiedzieli mi 

mój nie yj cy m  i Rinaldo. Jak zrozumiałam, nale y pod a  wzdłu  linii od 

okre lonego zewn trznego punktu pocz tkowego do wewn trznego ko cowego, 

gdzie zyskuje si  moc. 

      - Tak - potwierdziłem. 

      - W Drodze P kni tego Wzorca - wyja niła - wkraczasz przez skaz  i 

zmierzasz do centrum. 

      - Jak mo esz pod a  wzdłu  linii, je li s  przerywane albo nieprecyzyjne? 

Prawdziwy Wzorzec zniszczy ci , je li zejdziesz ze  cie ki. 

      - Nie pod asz wzdłu  linii. Idziesz po szczelinach. 

      - A kiedy docierasz do celu? - spytałem. 

      - Wtedy nosisz w sobie obraz P kni tego Wzorca. 

      - I jak mo esz nim czarowa ? 

      - Poprzez niedoskonało . Przywołujesz obraz, a on jest jak studnia ciemno ci, 

z której czerpiesz moc. 

      - A w jaki sposób podró ujesz przez cienie? 

      - Tak jak wy... o ile wiem - odparła. - Ale zawsze pozostaje z tob  p kni cie. 

      - P kni cie? Nie rozumiem. 

      - Skaza Wzorca. Pod a za tob  przez Cie . Zawsze jest przy tobie, czasem 

 

15 

jako rysa cienka jak włos, czasem jako otchła . Przemieszcza si ; mo e zjawi  si  

nagle, gdziekolwiek... zakłócenie rzeczywisto ci. To zagro enie dla tych z 

P kni tej Drogi. Wpadni cie tam to ostateczna  mier . 

      - W takim razie musi te  istnie  we wszystkich twoich zakl ciach, jak 

pułapka. 

      - Ka de zaj cie wi e si  z ryzykiem - o wiadczyła. - Unikanie go jest 

elementem sztuki. 

      - I przez tak  inicjacj  przeprowadziła  Juli ? 

      - Tak. 

      - I Victora? 

      - Tak. 

      - Rozumiem, co mówisz - stwierdziłem. - Ale musisz wiedzie ,  e p kni te 

Wzorce czerpi  sw  moc z prawdziwego. 

      - Oczywi cie. I co z tego? Wizerunek jest prawie tak dobry jak oryginał. Pod 

warunkiem,  e zachowujesz ostro no . 

      - Tak z ciekawo ci: ile jest takich u ytecznych wizerunków? 

      - U ytecznych? 

      - Z cienia na cie  musz  si  degenerowa . W którym miejscu wyznaczasz 

granic  i mówisz „Poza tym p kni tym obrazem nie b d  ryzykowa  skr cenia 

karku?" 

      - Rozumiem, o co ci chodzi. Pracowa  mo na mniej wi cej z pierwsz  

dziewi tk . Nigdy nie posun łam si  dalej. Pierwsze trzy s  najlepsze. Z kr giem 

nast pnych trzech mo na sobie da  rad . Nast pne trzy s  o wiele bardziej 

ryzykowne. 

      - Przy ka dym wi ksza przepa ? 

      - Wła nie. 

      - Dlaczego udzielasz mi tych wszystkich, niew tpliwie poufnych informacji? 

      - Przeszedłe  inicjacj  na wy szym poziomie, wi c to bez znaczenia. Poza tym, 

w  aden sposób nie mo esz niczego zmieni . I wreszcie, musisz to wiedzie , by 

zrozumie  dalsz  cz  tej historii. 

      - Jasne. 

      Mandor pukn ł w stół i przed nami pojawiły si  niewielkie kryształowe 

pucharki cytrynowego sorbetu. Zrozumieli my aluzj  i przed podj ciem dalszej 

rozmowy spłukali my nim podniebienia. Za oknem cienie chmur sun ły po 

górskich zboczach. Delikatna melodia wpływała do pokoju z jakiego  miejsca w 

gł bi korytarza. Brz ki i stuki, podobne do dalekich odgłosów pracy kilofów i 

łopat, dobiegały z zewn trz... prawdopodobnie z cytadeli. 

      - A wi c zainicjowała  Juli  - podpowiedziałem. 

      - Tak. 

      - I co potem? 

      - Nauczyła si  przywoływa  wizerunek P kni tego Wzorca i wykorzystywa  

go dla magicznego wzroku i dla wieszania zakl . Nauczyła si  przez szczeliny 

czerpa  pierwotn  moc. Nauczyła si  odnajdywa  drog  w Cieniu... 

      - Uwa aj c na otchła  - doko czyłem. 

      - Wła nie. I była wyra nie uzdolniona. Szczerze mówi c, miała talent do 

wszystkiego. 

 

16 

      - Dziwi  si ,  e  miertelnik potrafi przekroczy  nawet p kni ty obraz Wzorca 

i prze y . 

      - Tylko nielicznym si  to udaje - wyja niła Jasra. - Inni nast puj  na lini  albo 

w tajemniczy sposób umieraj  na uszkodzonym obszarze. Przechodzi jakie  

dziesi  procent. To dobrze. Dzi ki temu wyczyn staje si  nieco bardziej elitarny. 

Z nich tylko kilku potrafi opanowa  wła ciwe kunszty magiczne i osi gn  

pozytywne wyniki jako adept. 

      - I twierdzisz,  e kiedy ju  dowiedziała si , o co chodzi, Julia była lepsza ni  

Victor? 

      - Tak. Nie doceniałam jej zdolno ci, póki nie było za pó no. 

      Czułem na sobie jej spojrzenie... jakby czekała na reakcj . Wyprostowałem 

si  i uniosłem brew. 

      - Tak - mówiła dalej, wyra nie usatysfakcjonowana. - Nie wiedziałe ,  e to 

Juli  atakujesz koło Fontanny, prawda? 

      - Nie - przyznałem. - Maska zastanawiał mnie od samego pocz tku. W  aden 

sposób nie mogłem sobie wytłumaczy , o co mu chodzi. Kwiaty były wyj tkowo 

niezwykłym posuni ciem... I do ko ca nie zrozumiałem, czy to ty czy Maska 

stali cie za t  sztuczk  z bł kitnymi kamieniami. 

      Parskn ła  miechem. 

      - Bł kitne kamienie i grota, z której pochodz , to co  w rodzaju rodzinnego 

sekretu. Materiał to jakby magiczny izolator, a dwa kawałki... poprzednio b d ce 

blisko... utrzymuj  poł czenie. Trzymaj c jeden z nich, osoba wra liwa mo e 

odszuka  drugi... 

      - Przez Cie ? 

      - Tak. 

      - Nawet je li poszukiwacz nie ma poza tym  adnych szczególnych uzdolnie  w 

tym zakresie? 

      - Nawet wtedy - potwierdziła. - To podobne do  ledzenia w druj cej w Cieniu 

podczas przeskoku. Ka dy to potrafi, je li tylko jest dostatecznie szybki, 

dostatecznie czuły. Kamienie poszerzaj  te mo liwo ci. Pozwalaj   ledzi  trop 

w druj cej, zamiast niej samej. 

      - W druj cej? Chcesz powiedzie ,  e kto  wykorzystał to przeciw tobie? 

      - Zgadza, si . Zauwa yłem,  e si  rumieni. 

      - Julia? - domy liłem si . 

      - Zaczynasz rozumie . 

      - Nie... No, mo e troch . Była bardziej uzdolniona, ni  si  spodziewała . To ju  

mówiła . Odniosłem wra enie,  e oszukała ci  jako . Ale nie wiem jak i w czym. 

      - Sprowadziłam j  tutaj - wyja niła Jasra. - Przybyłam po narz dzia, które 

chciałam zabra  do pierwszego kr gu cieni w pobli u Amberu. Obejrzała wtedy 

moj  pracowni  w Twierdzy. Mo e te  byłam wtedy nazbyt gadatliwa. Ale sk d 

miałam wiedzie ,  e notuje wszystko w pami ci i  e pewnie układa plany? 

Wydawała si  zbyt przestraszona, by o czym  takim pomy le . Musz  przyzna , 

e jest całkiem niezł  aktork . 

      - Czytałem dziennik Victora - wtr ciłem. - Jak zrozumiałem, przez cały czas 

była  zamaskowana albo w kapturze, i u ywała  jakiego  zakl cia 

zniekształcaj cego głos? 

 

17 

      - Tak. Ale zamiast przestraszy  Juli  i skłoni  j  do posłusze stwa, 

wzbudziłam chyba jej ciekawo  magii. Wydaje mi si ,  e ukradła jeden z moich 

tragolitów... tych niebieskich kamieni. Reszta to ju  historia. 

      - Nie dla mnie. 

      Przede mn  zmaterializowała si  paruj ca salaterka z nieznanymi, ale 

wspaniale pachn cymi jarzynami. 

      - Zastanów si . 

      - Zabrała  j  do P kni tego Wzorca, gdzie przeszła inicjacj ... - zacz łem. 

      - Tak. 

      - Przy pierwszej sposobno ci wykorzystała... tragolit,  eby wróci  do 

Twierdzy i pozna  twoje sekrety. 

      Jasra lekko klasn ła w dłonie, spróbowała jarzyn i natychmiast zacz ła je . 

Mandor u miechn ł si . 

      - Nie mam poj cia co dalej - wyznałem. 

      - B d  grzecznym chłopcem i zjedz sałatk  - doradziła. 

      Posłuchałem. 

      - W tej niezwykłej historii swoje wnioski opieram wył cznie na znajomo ci 

ludzkiej natury - wtr cił nagle Mandor. - Moim zdaniem, zapragn ła 

wypróbowa  pazury, nie tylko skrzydła. S dz ,  e wróciła i wyzwała swego 

dawnego mistrza... tego Victora Melmana. Stoczyła z nim magiczny pojedynek. 

      Słyszałem,  e Jasra nabiera tchu. 

      - Czy to naprawd  tylko domysły? - spytała niepewnie. 

      - Naprawd  - zapewnił. Zakr cił wino w kielichu. - Zgaduj  te ,  e kiedy  i ty 

post piła  podobnie ze swoim nauczycielem. 

      - Jaki diabeł ci o tym doniósł? 

      - To tylko przypuszczenie,  e Sharu Garrul był twoim mistrzem... i mo e 

czym  wi cej. Ale wyja nia zarówno zdobycie Twierdzy, jak i zaskoczenie jej 

dawnego pana. Mo e nawet przed pora k  zd ył rzuci  kl tw , by i ciebie 

kiedy  spotkał podobny los. Je li nie, to i tak w naszym zawodzie podobne czyny 

cz sto zataczaj  kr g i uderzaj  w zdrajc . 

      Zachichotała. 

      - Zatem był to diabeł zwany Rozs dkiem - mrukn ła z nutk  podziwu. - 

Przywołujesz go intuicyjnie, a to wielka sztuka. 

      - Dobrze wiedzie ,  e ci gle zjawia si  na wezwanie. Domy lam si ,  e Julia 

była zaskoczona, gdy Victor zdołał si  jej oprze . 

      - Istotnie. Nie przewidziała,  e staramy si  osłania  uczniów jedn  czy dwoma 

barierami ochronnymi. 

      - Ale jej bariera te  okazała si  wystarczaj ca... co najmniej. 

      - Fakt. Chocia  było to równowa ne kl sce. Wiedziała bowiem,  e dotrze do 

mnie wiadomo  o jej buncie i wkrótce zjawi  si , by j  ukara . 

      - Doprawdy? - wtr ciłem. 

      - Tak - potwierdziła. - Dlatego zaaran owała swoj   mier . Musz  przyzna , 

e oszukała mnie. Przez długi czas wierzyłam,  e zgin ła. 

      Przypomniałem sobie tamten dzie , kiedy odwiedziłem mieszkanie Julii, 

znalazłem jej ciało, a potem zaatakowała mnie bestia. Zwłoki miały twarz 

cz ciowo zmasakrowan  i zalan  krwi . Były jednak odpowiedniego wzrostu, a 

 

18 

ogólne podobie stwo mogło zmyli . W dodatku znalazłem je w odpowiednim 

miejscu. Potem stałem si  obiektem uwagi przyczajonego, psopodobnego stwora, 

a to utrudniło szczegółow  identyfikacj . A kiedy, przy akompaniamencie coraz 

gło niejszych syren, walka o moje  ycie dobiegła ko ca, bardziej ni  dalsze 

ledztwo interesowała mnie ucieczka. Pó niej, ilekro  wracałem pami ci  do tej 

sceny, widziałem we wspomnieniach martwe ciało Julii. 

      - Niesamowite - stwierdziłem. - Ale w takim razie, czyje zwłoki znalazłem? 

      - Nie mam poj cia - odparła. - Mógł to by  jeden z jej cieni albo jaka  

przypadkowa kobieta z ulicy. Albo ciało wykradzione z kostnicy. Sk d mog  

wiedzie ? 

      - Miała jeden z twoich niebieskich kamieni. 

      - Tak. A drugi do pary był na obro y tej bestii, któr  zabiłe . Julia otworzyła 

przej cie,  eby zwierz  mogło si  przedosta . 

      - Po co? I jak wyja ni  tego Mieszka ca Progu? 

      - Klasyczny manewr dla odwrócenia uwagi. Victor uwa ał,  e to ja j  zabiłam, 

a ja uznałam,  e on. Zało ył,  e otworzyłam drog  z Twierdzy i posłałam za ni  t  

go cz  besti . A ja wierzyłam,  e on tego dokonał. Byłam zła,  e ukrywa przede 

mn  tak szybkie post py. Takie sprawy zwykle  le wró . 

      Przytakn łem. 

      - Hodujesz te stwory gdzie  w pobli u? 

      - Tak - przyznała. - I wystawiam je w paru przyległych cieniach. Mam kilku 

medalistów. 

      - Wol  pitbullteriery - o wiadczyłem. - S  milsze i lepiej uło one. Do rzeczy. 

Zostawiła ciało i ukryte przej cie tutaj, a ty uznała ,  e to Victor przygotowuje 

atak na twoje sanctum sanctorum. 

      - Mniej wi cej. 

      - A on pomy lał,  e stała si  dla ciebie niebezpieczna... cho by z powodu tego 

korytarza... i postanowiła  j  zlikwidowa ? 

      - Nie jestem pewna, czy w ogóle znalazł korytarz. Sam si  przekonałe ,  e był 

dobrze ukryty. W ka dym razie,  adne z nas nie wiedziało, co naprawd  zrobiła. 

      - A co? 

      - Podrzuciła mi kawałek tragolitu. Pó niej, po inicjacji, wykorzystała drugi i 

pod yła za mn  przez Cie  a  do Begmy. 

      - Begmy? Co tam robiła , u licha? 

      - Nic wa nego - zapewniła szybko. - Wspominam o tym tylko po to,  eby 

pokaza , jak była sprytna. Wtedy nie próbowała si  do mnie zbli a . Szczerze 

mówi c, wiem o wszystkim, bo pó niej sama mi powiedziała. Potem  ledziła mnie 

od granic Złotego Kr gu z powrotem do Twierdzy. Reszt  ju  znasz. 

      - Nie jestem przekonany. 

      - Znała to miejsce. Kiedy mnie zaskoczyła, byłam zaskoczona naprawd . W 

taki sposób zostałam wieszakiem. 

      - A ona przej ła rz dy, dla celów reprezentacyjnych wkładaj c hokejow  

mask . Mieszkała tu jaki  czas, nabierała mocy, zwi kszała umiej tno ci, wieszała 

na tobie parasolki... 

      Jasra warkn ła cicho, a ja przypomniałem sobie,  e jeszcze gorsze byłoby jej 

uk szenie. Szybko zmieniłem temat. 

 

19 

      - Nadal nie rozumiem, czemu mnie szpiegowała i od czasu do czasu obrzucała 

kwiatami. 

      - M czy ni s  beznadziejni. - Jasra wychyliła kielich. - Odgadłe  wszystko 

oprócz jej motywów. 

      - Szukała mocy - zdziwiłem si . - Co tu jest jeszcze do zgadywania? Pami tam 

nawet,  e kiedy  stoczyli my dług  dyskusj  na temat mocy i władzy. 

      Usłyszałem parskni cie Mandora. Kiedy na niego spojrzałem, kr c c głow  

odwrócił wzrok. 

      - Najwyra niej ci gle jej na tobie zale ało - wyja niła Jasra. - 

Prawdopodobnie nawet bardzo. Bawiła si  z tob . Chciała wzbudzi  ciekawo . 

Chciała,  eby  zacz ł jej szuka . Chciała wypróbowa  swoj  moc przeciw twojej, 

pokaza  ci,  e była godna tego wszystkiego, czego jej odmówiłe , odmawiaj c 

zaufania. 

      - Wi c o tym wiesz tak e. 

      - Był czas, kiedy rozmawiała ze mn  szczerze. 

      - Czyli zale ało jej na mnie tak bardzo, a  wysłała morderców z tragolitami, 

eby wy ledzili mnie w Amberze i spróbowali zabi . Prawie im si  udało. 

      Jasra odwróciła wzrok i zakaszlała. Mandor wstał natychmiast, okr ył stół i 

stan ł mi dzy nami, napełniaj c jej kielich. I kiedy całkiem j  przede mn  

zasłonił, usłyszałem jej cichy głos. 

      - Niezupełnie tak. To ja wysłałam tych ludzi. Rinalda nie było przy tobie i nie 

mógł ci  ostrzec, o co go podejrzewałam. Uznałam,  e trafia si  jeszcze jedna 

szansa. 

      - Aha - mrukn łem. - Du o jeszcze takich wysłanników włóczy si  po okolicy? 

      - Ci byli ostatni. 

      - Miło to słysze . 

      - Nie usprawiedliwiam si . Informuj  tylko,  eby my wyja nili sobie pewne 

nieporozumienia. Czy te sprawy te  zechcesz uzna  za załatwione? Musz  to 

wiedzie . 

      - Powiedziałem ju ,  e rachunki zostały wyrównane. Nie cofam tego. Ale sk d 

wzi ł si  w tym wszystkim Jurt? Nie mog  poj , jak tych dwoje si  spotkało i 

kim s  dla siebie nawzajem. 

      Mandor wrócił na miejsce, przedtem mnie równie  dolewaj c kropelk  wina. 

Jasra spojrzała mi w oczy. 

      - Nie wiem - rzekła. - Kiedy walczyły my, nie miała  adnych 

sprzymierze ców. To musiało nast pi , kiedy byłam sztywna. 

      - Domy lasz si  mo e, gdzie mogli uciec z Jurtem? 

      - Nie. 

      Zerkn łem na Mandora. Pokr cił głow . 

      - Ja te  nie - stwierdził. - Chocia ... ciekawa my l przyszła mi do głowy. 

      - Tak? 

      - Pomijaj c fakt,  e Jurt pokonał Logrus i uzyskał moc, musz  zauwa y ,  e... 

je li nie liczy  jego blizn i ubytków... jest bardzo do ciebie podobny. 

      - Jurt? Do mnie? Chyba  artujesz. Spojrzał na Jasr . 

      - Ma racj  - przyznała. - Wida ,  e jeste cie spokrewnieni. Odło yłem widelec 

i pokr ciłem głow . 

 

20 

      - Absurd - orzekłem, bardziej w odruchu samoobrony ni  z rzeczywistego 

przekonania. - Nigdy nic nie zauwa yłem. 

      Mandor ledwie dostrzegalnie wzruszył ramionami. 

      - Masz ochot  na wykład o psychologii zaprzeczania. faktom? - spytała Jasra. 

      - Nie. Mam ochot  na chwil  spokoju,  eby si  z tym oswoi . 

      - I tak pora na kolejne danie - oznajmił Mandor. Wykonał szeroki gest i 

pojawiło si . 

      - Nie b dziesz miał przykro ci ze strony krewnych za to,  e mnie uwolniłe ? - 

zainteresowała si  po chwili Jasra. 

      - Zanim zauwa ,  e znikn ła , przygotuj  jak  dobr  legend  - uspokoiłem 

j . 

      - Inaczej mówi c, b dziesz miał - stwierdziła. 

      - Mo e troch . 

      - Zobacz , w czym mog  pomóc. 

      - O co ci chodzi? 

      - Nie lubi  długów wobec nikogo - wyja niła. - A w tej sprawie ty zrobiłe  dla 

mnie wi cej ni  ja dla ciebie. Je li znajd  jaki  sposób, aby odwróci  od ciebie ich 

gniew, to go u yj . 

      - Nie wiem, co masz na my li. 

      - Zostawmy to na razie. Czasami lepiej zbyt du o nie wiedzie . 

      - Nie podoba mi si  twój ton. 

      - To doskonały powód do zmiany tematu - o wiadczyła. - Jak gro nym 

przeciwnikiem stał si  Jurt? 

      - Dla mnie? - spytałem. - Czy boisz si ,  e wróci tu po drug  porcj ? 

      - Jedno i drugie, skoro tak to ujmujesz. 

      - Uwa am,  e zabiłby mnie, gdyby tylko zdołał. - Obejrzałem si  na Mandora. 

Pokiwał głow . 

      - Obawiam si ,  e to prawda - mrukn ł. 

      - Czy tu powróci po wi cej tego, co ju  otrzymał... - mówiłem dalej. - Sama 

najlepiej potrafisz to os dzi . Jak bardzo si  zbli ył do opanowania pełnej mocy, 

któr  mo na uzyska  drog  rytuału w Fontannie? 

      - Trudno precyzyjnie okre li . Wypróbowywał j  w do  nietypowych 

warunkach. Mo e jakie  pi dziesi t procent. Zgaduj  tylko. Czy to mu 

wystarczy? 

      - Mo e. Jak niebezpieczny si  stanie? 

      - Bardzo. Kiedy ju  uzyska pełn  moc. Z drugiej strony, musi zdawa  sobie 

spraw ,  e to miejsce b dzie pilnie strze one, trudne do zdobycia nawet dla kogo  

takiego jak on... gdyby postanowił wróci . Podejrzewam,  e b dzie si  trzymał z 

daleka. Sam Sharu, w jego obecnej sytuacji, stanowi bardzo trudn  przeszkod . 

      Jadłem dalej. 

      - Julia poradzi mu pewnie,  eby zrezygnował - kontynuowała Jasra. - Zna 

przecie  to miejsce. 

      Skin łem głow , godz c si  z jej opini . Spotkamy si , kiedy przyjdzie pora. 

W tej chwili niewiele mog  zrobi , by tego unikn . 

      - Czy teraz ja mog  zada  pytanie? - rzuciła. 

      - Nie kr puj si . 

 

21 

      - Ty'iga... 

      - Tak? 

      - Nawet w ciele córki diuka Orkuza, nie mogła przecie  tak po prostu wej  do 

pałacu i zjawi  si  w twoim apartamencie. 

      - Raczej nie - zgodziłem si . - Przybyła z oficjaln  delegacj . 

      - Wolno spyta , kiedy przyjechali? 

      - Dzisiaj, koło południa. Obawiam si  jednak,  e nie mog  ci zdradzi  

szczegółów... Machn ła upier cienion  dłoni . 

      - Nie interesuj  mnie tajemnice pa stwowe - o wiadczyła. - Chocia  wiem,  e 

Nayda zwykle towarzyszy ojcu jako sekretarz. 

      - Zatem? 

      - Czy jej siostra przybyła tak e, czy została w domu? 

      - To znaczy Coral? - upewniłem si . 

      - Tak. 

      - Przyjechała. 

      - Dzi kuj  - rzuciła Jasra i zaj ła si  jedzeniem. 

      Do licha! O co tu chodzi? Czy by wiedziała o Coral co , czego ja nie wiem? 

Co , co mo e mie  zwi zek z jej obecn , nieokre lon  sytuacj ? Je li tak, ile 

b dzie mnie kosztowa  zdobycie tej informacji? 

      - Dlaczego pytasz? - zacz łem. 

      - Zwykła ciekawo  - zapewniła. - Znałam t  rodzin  w... szcz liwszych 

czasach. Sentymentalna Jasra? Nigdy. Wi c co? 

      - Przypu my,  e ta rodzina ma jeden czy dwa problemy... - zastanowiłem si  

gło no. 

      - Pomijaj c fakt,  e ty'iga zawładn ła Nayd ? 

      - Tak. 

      - Przykro byłoby mi to słysze  - odparła. - Jakie problemy? 

      - Drobna sprawa zagini cia. Dotyczy Coral. Brz kn ło, kiedy upu ciła widelec 

na talerz. 

      - O czym ty mówisz? - spytała zdumiona. 

      - O przemieszczeniu. 

      - Coral? Jak? Gdzie? 

      - To zale y od tego, ile naprawd  o niej wiesz - odparłem. 

      - Lubi  t  dziewczyn . Nie dra nij si  ze mn . Co si  stało? 

      Bardziej ni  troch  zastanawiaj ce. Ale nie takiej odpowiedzi szukałem. 

      - Dobrze znała  jej matk ? 

      - Kint ? Poznałam j  na jakim  spotkaniu dyplomatów. Pi kna kobieta. 

      - A co wiesz o ojcu? 

      - No có , nale y do królewskiego rodu, ale z gał zi nie maj cej praw do tronu. 

Zanim został premierem, Orkuz był ambasadorem Begmy w Kashfie. Mieszkał z 

rodzin , wi c naturalnie cz sto si  z nimi spotykałam... 

      Podniosła głow , gdy u wiadomiła sobie,  e si  jej przygl dam... poprzez Znak 

Logrusu, ponad P kni tym Wzorcem, spotkały si  nasze spojrzenia. 

      - Aha. Pytałe  o jej ojca... - U miechn ła si . Urwała na chwil , a ja kiwn łem 

głow . - Czyli ta plotka zawierała ziarno prawdy... - mrukn ła wreszcie. 

      - Naprawd  nie wiedziała ? 

 

22 

      - Tyle jest plotek na  wiecie... a wi kszo ci nie da si  sprawdzi . Sk d mam 

wiedzie , które s  prawdziwe? I czemu ma mnie to interesowa ? 

      - Masz racj , naturalnie - zgodziłem si . - Mimo to... 

      - Kolejny numer na boku tego staruszka. - Westchn ła. - Czy kto  pilnuje 

rachunku? To cud,  e miał jeszcze czas na sprawy pa stwowe. 

      - Jako  sobie radził. 

      - Szczerze zatem. Nawet pomijaj c plotki, jakie do mnie docierały, istnieje 

pewne rodzinne podobie stwo. Chocia  trudno mi o tym s dzi , jako  e nie znam 

osobi cie wi kszo ci rodziny. Mówisz,  e to prawda? 

      - Tak. 

      - Ze wzgl du na podobie stwo, czy jest mo e co  wi cej? 

      - Co  wi cej. 

      U miechn ła si  słodko i podniosła widelec. 

      - Zawsze lubiłam zako czenia bajek, gdzie kto  zyskiwał pozycj  w  wiecie. 

      - Ja równie  - zgodziłem si  i wróciłem do jedzenia. Mandor chrz kn ł. 

      - To chyba niezbyt uczciwe, opowiada  tylko cz  historii - zauwa ył. 

      - Masz racj  - przyznałem. Jasra spojrzała na mnie. 

      - No dobrze. - Westchn ła. - Zapytam. Sk d masz pew... Och! Naturalnie. 

Wzorzec. Przytakn łem. 

      - No, no. Mała Coral pani  Wzorca. To nast piło niedawno? 

      - Istotnie. 

      - Przypuszczam,  e  wi tuje teraz gdzie  w Cieniu. 

      - Chciałbym to wiedzie . 

      - Nie rozumiem. 

      - Przeniosła si , ale nie wiem dok d. I to Wzorzec tego dokonał. 

      - W jaki sposób? 

      - Dobre pytanie. Nie mam poj cia. Mandor odkaszln ł. 

      - Merlinie... - zacz ł. - S  mo e pewne sprawy... - Zatoczył kr g lew  dłoni  - 

... które po namy le wolałby ... 

      - Nie - odparłem. - Normalnie zachowałbym dyskrecj . Mo e nawet wobec 

ciebie, mojego brata, jako Lorda Chaosu. A z pewno ci  w przypadku jej 

wysoko ci. - Skłoniłem si  Jasrze. - Co prawda, znasz Coral i mo e nawet  ywisz 

dla niej cieplejsze uczucia. - Uznałem,  e nie nale y przesadza . - A przynajmniej 

nie  ywisz niech ci. 

      - Powiedziałam,  e lubi  t  dziewczyn  - oznajmiła Jasra, pochylaj c si  lekko. 

      - To dobrze. Czuj  si  bowiem przynajmniej w cz ci odpowiedzialny za to, co 

zaszło. Nawet je li zostałem oszukany. Dlatego mam obowi zek spróbowa  to 

naprawi . Tyle  e nie wiem, w jaki sposób. 

      - Co si  stało? - zapytała. 

      - Oprowadzałem j , kiedy wyraziła ch  obejrzenia Wzorca. Ust piłem. Po 

drodze wypytywała mnie o wszystko. Uznałem to za niewinn  rozmow  i 

zaspokajałem jej ciekawo . Nie słyszałem plotek o jej pochodzeniu; inaczej 

zacz łbym co  podejrzewa . Tymczasem, kiedy ju  dotarli my na miejsce, Coral 

stan ła na Wzorcu i rozpocz ła przej cie. 

      Jasra odetchn ła gł boko. 

      - Zniszczyłby ka dego obcej krwi - stwierdziła. - Zgadza si ? 

 

23 

      Skin łem głow . 

      - A nawet kogo  z nas - dodałem. - Gdyby popełnił jakikolwiek bł d. 

      - A gdyby jej matka zadawała si  z piechurem albo kucharzem? - Jasra 

zachichotała. 

      - Coral jest rozs dn  córk  - zauwa yłem. - W ka dym razie, kiedy kto  

wst pi na Wzorzec, nie mo e ju  zawróci . Musiałem po drodze udziela  jej 

instrukcji. Albo okaza  si  złym gospodarzem i zaszkodzi  stosunkom Amberu i 

Begmy. 

      - A przy okazji zerwa  delikatne negocjacje? - domy liła si  na wpół 

powa nie. 

      Miałem wra enie,  e ch tnie powitałaby dygresj  na temat celów wizyty 

begma skiej delegacji. Nie chwyciłem przyn ty. 

      - Mo na to tak okre li  - zgodziłem si . - W rezultacie zako czyła przej cie, a 

potem Wzorzec gdzie  j  zabrał. 

      - Mój nie yj cy m  twierdził,  e stoj c w centrum mo na nakaza  Wzorcowi, 

by przeniósł człowieka wsz dzie, gdzie tylko ten zapragnie. 

      - To prawda - przyznałem. - Ale wła nie jej polecenie było do  niezwykłej 

natury. Rozkazała Wzorcowi, by przeniósł j  tam, gdzie zechce. 

      - Obawiam si ,  e nie całkiem rozumiem. 

      - Ja te  nie, ale zrobiła to, i Wzorzec tak e. 

      - Chcesz powiedzie ,  e rozkazała: „Po lij mnie tam, gdzie masz ochot  mnie 

posła " i natychmiast przeniosła si  w nieznanym kierunku? 

      - Wła nie tak. 

      - To sugerowałoby rodzaj inteligencji Wzorca. 

      - Chyba  e zareagował na jej pod wiadome pragnienie, by odwiedzi  jak  

szczególn  okolic . 

      - Fakt. Istnieje taka mo liwo . Ale czy nie masz sposobu,  eby j  odszuka ? 

      - Zrobiłem jej Atut. I dotarłem do niej, kiedy go u yłem. Odniosłem wra enie, 

e jest uwi ziona w jakim  ciemnym miejcu. Potem stracili my kontakt. To 

wszystko. 

      - Jak dawno to si  stało? 

      - W moim subiektywnym odczuciu to kwestia kilku godzin - wyja niłem. - Czy 

tutaj czas jest zbli ony do czasu Amberu? 

      - Mniej wi cej. Dlaczego nie próbowałe  po raz drugi? 

      - Byłem troch  zaj ty. Poza tym, szukałem jakiego  innego rozwi zania. 

Rozległ si  brz k i stukanie. Poczułem kaw . 

      - Je li chcesz wiedzie , czy ci pomog , odpowied  brzmi: tak - rzekła Jasra. - 

Chocia  nie bardzo wiem, jak si  do tego zabra . A gdyby  znowu spróbował 

si gn  do niej przez Atut, przy moim wsparciu... mo e nam si  uda. 

      - Zgoda. - Odstawiłem fili ank  i wyj łem karty. - Warto sprawdzi . 

      - Ja te  pomog  - wtr cił Mandor. Powstał i stan ł po mojej prawej r ce. 

      Jasra podeszła i zaj ła pozycj  z lewej. Trzymałem Atut,  eby my wszyscy 

wyra nie widzieli portret. 

      - Zaczynajmy - rzuciłem i si gn łem umysłem przez kart .

 

 

 

 

 

24 

Rozdział 3

 

 

Plamka  wiatła, któr  z pocz tku wzi łem za zbł kanego słonecznego 

zaj czka, przepłyn ła z podłogi na miejsce tu  obok mojej fili anki. Miała kolisty 

kształt. Postanowiłem o niej nie wspomina , poniewa   adne z pozostałej dwójki 

nie zwróciło na ni  uwagi. 

      Szukałem Coral, ale nie znalazłem niczego. Poczułem,  e Mandor i Jasra 

tak e si gaj , i spróbowałem ponownie, ł cz c si  z nimi. Mocniej. 

      Co ? 

      Co ... Pami tam, zastanawiałem si  niedawno, co czuje Vialle, kiedy u ywa 

Atutów. To co  innego od wizualnych sugestii, do jakich jeste my przyzwyczajeni. 

Mo e wła nie takiego. 

      Co . 

      Wyczułem obecno  Coral. Spogl dałem na jej portret, ale nie nabierała 

ycia. Sama karta wyra nie si  ozi biła, jednak nie był to ten lodowaty chłód, jaki 

wyst puje przy nawi zaniu kontaktu. Spróbowałem mocniej. Wyczułem,  e 

Mandor i Jasra tak e zwi kszaj  wysiłek. 

      Wizerunek Coral na karcie przybladł, ale nic go nie zast piło. Spogl daj c w 

pustk , wyczuwałem jednak jej obecno . Wra enie było zbli one do tego, jakie 

si  prze ywa, próbuj c nawi za  ł czno  z kim  pogr onym we  nie. 

      - Trudno powiedzie , czy to po prostu miejsce szczególnie trudne dla kontaktu 

- zacz ł Mandor. - Czy raczej... 

      - Moim zdaniem ona jest pod wpływem zakl cia - orzekła Jasra. 

      - To by cz ciowo tłumaczyło zjawisko - zgodził si  Mandor. 

      - Ale tylko cz ciowo - zabrzmiał z bliska cichy, znajomy głos. - Trzymaj  j  

pot ne siły, tato. Jeszcze nigdy czego  podobnego nie widziałem. 

      - Ghostwheel ma racj  - zgodził si  Mandor. - Zaczynam to odczuwa . 

      - Tak - mrukn ła Jasra. - Jest tam co ... 

      I nagle p kła zasłona. Zobaczyłem skulon  posta  Coral, najwyra niej 

nieprzytomn , le c  na czarnej płaszczy nie w gł bokiej ciemno ci, rozja nianej 

tylko wykre lonym wokół niej kr giem płomieni. Cho by chciała, nie mogłaby 

mnie tam przenie , a w dodatku... 

      - Ghost, potrafisz mnie do niej przerzuci ? - zapytałem. 

      Wizja Coral rozpłyn ła si , zanim zd ył odpowiedzie . Poczułem zimny 

podmuch. Dopiero po kilku sekundach zdałem sobie spraw ,  e wieje z lodowatej 

teraz karty. 

      - Nie przypuszczam, nie chciałbym, a mo liwe,  e nie b dzie takiej potrzeby - 

odpowiedział Ghost. - Moc, która j  wi zi, jest ju   wiadoma waszego 

zainteresowania i obecnie si ga w tym kierunku. Czy mo esz jako  wył czy  

Atut? 

      Przesun łem nad nim dło , co zwykle wystarczało. Nic z tego. Zimny 

podmuch nabierał siły. Powtórzyłem gest, wydaj c w my lach polecenie. 

Zacz łem odczuwa ,  e cokolwiek to jest, ogniskuje si  na mnie. 

      I wtedy na Atut padł Znak Logrusu. Co  wyrwało mi kart , a mnie odrzuciło 

w tył. Uderzyłem ramieniem o drzwi. Mandor odskoczył na prawo i złapał stół, 

by utrzyma  równowag . Zanim karta upadła, logrusowym wzrokiem widziałem 

 

25 

strzelaj ce z niej, szalej ce linie  wiatła. 

      - Czy to załatwiło spraw ? - zawołałem. 

      - Przerwało poł czenie - stwierdził Ghost. 

      - Dzi ki, Mandorze. 

      - Ale ta moc, która si gała do ciebie poprzez Atut, teraz ju  wie, gdzie jeste . 

      - Na jakiej podstawie wyci gasz takie wnioski? - zdziwiłem si . 

      - To tylko domysł, oparty na fakcie,  e nadal ci  szuka. Dociera tu okr n  

drog , przez przestrze . Mo e min  nawet pi tna cie sekund, zanim ci  

dosi gnie. 

      - Czy to znaczy,  e zale y jej tylko na Merlinie? - zainteresowała si  Jasra. - 

Czy nadci ga po nas wszystkich? 

      - Odpowied  niepewna. Merlin jest ogniskiem. Nie mam poj cia, co zrobi z 

wami. 

      Podczas tej wymiany zda , pochyliłem si  i podniosłem Atut Coral. 

      - Potrafisz nas osłoni ? - spytała Jasra. 

      - Rozpocz łem ju  transfer Merlina w pewne odległe miejsce. Czy was 

równie  przerzuci ? 

      Schowałem Atut i podniosłem głow . Komnata była teraz nie całkiem 

rzeczywista... półprzejrzysta, jakby wszystko zrobione było z kolorowego szkła. 

      - Prosz ... - odezwała si  cicho witra owa figura Jasry. 

      - Tak - dodało zanikaj ce echo głosu mojego brata. Przepłyn łem przez 

ognist  obr cz w ciemno . Potkn łem si , oparłem o kamienn   cian , 

wymacałem drog  wzdłu  niej.  wier  obrotu, przede mn  ja niejszy obszar 

nakrapiany punktami  wiatła... 

      - Ghost - rzuciłem.  adnej odpowiedzi. 

      - Nie podobaj  mi si  takie rozmowy urwane w pół zdania - oznajmiłem. 

      Ruszyłem dalej, a  dotarłem do czego , co w oczywisty sposób było wyj ciem z 

jaskini. Przede mn  wisiało czyste, nocne niebo, a kiedy wyszedłem na zewn trz, 

poczułem chłodny wiatr. Dr c, cofn łem si  o kilka kroków. 

      Nie miałem poj cia, gdzie si  znalazłem. To zreszt  bez znaczenia, je li tylko 

zyskałem chwil  spokoju. Si gn łem przez Znak Logrusu i znalazłem gruby koc. 

Opatuliłem si  i usiadłem na ziemi. Si gn łem znowu. Bez trudu wyszukałem 

wi zk  chrustu i z najwi ksz  łatwo ci  rozpaliłem ogie . Miałem ochot  na 

drug  fili ank  kawy. Zastanowiłem si ... 

      Dlaczego nie? Si gn łem jeszcze raz, a jasny kr ek wytoczył si  i 

znieruchomiał przede mn . 

      - Tato! Przesta , prosz ! - usłyszałem pełen wyrzutu głos. - Sporo kłopotu 

kosztowało mnie znalezienie ci kryjówki w tym zapomnianym skrawku Cienia. 

Zbyt wiele przywoła , a znowu zwrócisz na siebie uwag . 

      - Daj spokój - mrukn łem. - Chciałem tylko fili ank  kawy. 

      - Przynios  ci. Ale przez jaki  czas lepiej nie u ywaj własnej mocy. 

      - A dlaczego twoje działania nie  ci gn  na nas uwagi? 

      - Korzystam z trasy okr nej. Masz. Paruj cy kubek z ciemnej gliny stan ł na 

ziemi obok mojej prawej dłoni. 

      - Dzi ki. - Podniosłem go i pow chałem napój. - Co zrobiłe  z Jasr  i 

Mandorem? 

 

26 

      - Ka de w was posłałem w innym kierunku, po ród hordy fałszywych 

wizerunków  migaj cych tam i z powrotem. Teraz musisz tylko przycichn  na 

jaki  czas. Niech jej uwaga si  rozproszy. 

      - Czyja uwaga? Jaka uwaga? 

      - Tej mocy, która uwi ziła Coral. Nie chcemy,  eby nas tu znalazła. 

      - Dlaczego nie? O ile pami tam, zastanawiałe  si  niedawno, czy nie jeste  

bogiem. Czego mo esz si  obawia ? 

      - Prawdziwego boga. Ta moc jest silniejsza ode mnie. Chocia  z drugiej 

strony, ja chyba jestem szybszy. 

      - To ju  co . 

      - Wy pij si  dobrze. Rankiem dam ci zna , czy ci gle na ciebie poluje. 

      - Mo e sam si  przekonam. 

      - Unikaj manifestacji mocy, chyba  e b dzie to kwestia  ycia lub  mierci. 

      - Nie o to mi chodziło. Przypu my,  e mnie znajdzie. 

      - Rób to, co uznasz za stosowne. 

      - Dlaczego mam wra enie,  e co  przede mn  ukrywasz? 

      - Przypuszczam, tato,  e jeste  z natury podejrzliwy. To chyba cecha 

rodzinna. Teraz musz  ju  i . 

      - Dok d? - zdziwiłem si . 

      - Sprawdzi , co z pozostałymi. Załatwi  par  spraw. Dopilnowa  własnego 

rozwoju. Skontrolowa  eksperymenty. Takie rzeczy. Na razie. 

      - Co z Coral? 

      Ale zawieszony przede mn  kr ek  wiatła z jaskrawego stał si  przy miony i 

znikn ł - bezdyskusyjne zako czenie rozmowy. Ghost coraz bardziej 

przypominał nas wszystkich: stawał si  wykr tny i nieszczery. 

      Łykn łem kawy. Nie tak dobra jak Mandora, ale do wytrzymania. Ciekawe, 

gdzie trafili Mandor i Jasra. Uznałem,  e lepiej nie próbowa  z nimi kontaktu. 

Pomy lałem te ,  e dobrze b dzie ufortyfikowa  własn  pozycj  dla obrony przed 

magicznym atakiem. 

      Ponownie przywołałem Znak Logrusu, który wy lizn ł si , kiedy Ghost mnie 

przerzucał. Z jego pomoc  ustawiłem bariery przy wej ciu do jaskini i wewn trz, 

dookoła siebie. Potem uwolniłem go i wypiłem troch  kawy. Zdałem sobie spraw , 

e to nie uratuje mnie przed za ni ciem. Opadało psychiczne napi cie i nagle 

zaci yły mi trudy całego dnia. Jeszcze dwa łyki, i ledwie mogłem utrzyma  

kubek. Nast pny, i zauwa yłem,  e z ka dym mrugni ciem powieki zamykaj  si  

o wiele łatwiej, a otwieraj  trudniej. 

      Odstawiłem kubek, szczelniej owin łem si  w koc i znalazłem stosunkowo 

wygodn  pozycj  na skalnym podło u. Po okresie sp dzonym w kryształowej 

grocie, byłem swego rodzaju ekspertem od takich spraw. Migotanie ognia 

ustawiało pod powiekami szyki armii cieni. Trzaskanie głowni przypominało 

brz k mieczy. Powietrze pachniało smoł . 

      Odpłyn łem. Sen jest mo e jedyn  dost pn  rozkosz , która niekoniecznie 

musi trwa  krótko. Wypełnił mnie; dryfowałem. Jak długo i jak daleko, nie wiem. 

      Nie wiem te , co mnie obudziło. Tyle tylko,  e byłem gdzie indziej, a potem 

nagle wróciłem. Moja pozycja uległa niewielkiej zmianie, zmarzły mi palce u nóg, 

i czułem,  e nie jestem ju  sam. Nie otwierałem oczu i nie zmieniałem rytmu 

 

27 

oddechu. Mo liwe,  e to Ghost postanowił sprawdzi , co ze mn . A mo e co  

testowało moje bariery ochronne. 

      Minimalnie uchyliłem powieki i przez zasłon  rz s spojrzałem w gór  i na 

zewn trz. Przed wej ciem do groty stała niska, niekształtna posta . Dogasaj ce 

ognisko słabo o wietlało dziwnie znajom  twarz. Było w tych rysach troch  mnie, 

a troch  mojego ojca. 

      - Merlinie - rzucił cicho przybysz. - Obud  si . Musisz dotrze  do wielu miejsc 

i wielu dokona  czynów. 

      Szeroko otworzyłem oczy. Pasował do pewnego opisu... Frakir zacisn ła si , 

wi c pogładziłem j  i uspokoiłem. 

      - Dworkin...? - zapytałem. Zachichotał. 

      - Poznałe  mnie - stwierdził. 

      Przechadzał si  z jednej strony otworu na drugi. Od czasu do czasu 

przystawał i wyci gał r k  w moj  stron . Za ka dym razem wahał si  i cofał j . 

      - O co chodzi? - spytałem. - W czym rzecz? Co tu robisz? 

      - Przybyłem, by znowu wysła  ci  w podró , któr  przerwałe . 

      - Co to za podró ? 

      - Poszukujesz zaginionej damy, która wczoraj przeszła Wzorzec. 

      - Coral? Wiesz, gdzie ona jest? Uniósł r k , cofn ł j , zgrzytn ł z bami. 

      - Coral? Tak ma na imi ? Wpu  mnie. Musimy o tym porozmawia . 

      - Wydaje mi si ,  e doskonale rozmawiamy tak, jak jeste my. 

      - Nie masz  adnego szacunku dla przodka? 

      - Mam. Ale mam te  zmiennokształtnego brata, który w swojej norze ch tnie 

powiesiłby na  cianie moj  głow . A jest do tego zdolny, je li tylko dam mu 

szans . - Usiadłem i przetarłem oczy. Zmysły ko czyły robot  wracania do 

normy. - Wi c gdzie jest Coral? 

      - Chod . Wska  ci drog  - rzekł, si gaj c przed siebie. Tym razem jego dło  

przeci ła moj  barier  i natychmiast otoczyły j  płomienie. Jakby tego nie 

zauwa ył. Jego oczy były niczym dwie ciemne gwiazdy; poderwały mnie na nogi, 

ci gały ku sobie. Dło  zacz ła si  topi , ciało pociekło i kapało jak wosk. Pod nim 

nie było ko ci, ale jaka  dziwaczna geometryczna siatka... jakby na 

trójwymiarowej kartce kto  szybko naszkicował dło , a potem okleił j  jakim  

podobnym do ciała materiałem. - Chwy  mnie za r k . 

      Wbrew swej woli zacz łem podnosi  dło , si ga  do tych palczastych 

krzywych, tych wirów kostek. Zachichotał znowu. Czułem, jak przyci ga mnie 

moc. Pomy lałem, co si  stanie, je li t  dziwaczn  dło  chwyc  w pewien 

szczególny sposób. 

      Przywołałem wi c Znak Logrusu i posłałem przodem,  eby zamiast mnie 

podał r k . 

      Nie była to chyba najrozs dniejsza decyzja. Jaskrawy błysk o lepił mnie na 

moment, a kiedy odzyskałem wzrok, Dworkin znikn ł. Szybko przekonałem si , 

e moje osłony nadal działaj . Krótkim, prostym zakl ciem roznieciłem ogie , 

zauwa yłem,  e zostało jeszcze pół kubka kawy i podgrzałem letni  ciecz 

okrojon  wersj  tego samego czaru. Owin łem si  kocem, usiadłem i wypiłem 

troch . Mimo wysiłków, w  aden sposób nie mogłem zrozumie , co przed chwil  

zaszło. 

 

28 

      Nie znałem nikogo, kto przez ostatnie lata widział tego półobł kanego 

demiurga... Chocia , według opowie ci ojca, umysł Dworkina powinien zosta  w 

wi kszej cz ci uleczony, kiedy Oberon naprawił Wzorzec. Je li to rzeczywi cie 

Jurt w ten sposób próbował si  do mnie przedosta , to wybrał do  dziwn  

posta . Po namy le nie byłem nawet pewien, czy Jurt w ogóle wiedział, jak 

wygl da Dworkin. Zastanowiłem si , czy rozs dnie b dzie przywoła  

Ghostwheela, by zasi gn  w tej sprawie nieludzkiej opinii. Zanim jednak 

cokolwiek postanowiłem, gwiazdy na zewn trz przesłonił kolejny przybysz, o 

wiele wi kszy ni  Dworkin... mo na wr cz powiedzie ,  e zbudowany jak heros. 

      Jeden krok wprowadził go w zasi g blasku ognia. 

      Wylałem kaw , kiedy spojrzałem na t  twarz. Nigdy si  nie spotkali my, ale 

jego portrety wisiały w wielu miejscach pałacu w Amberze. 

      - Słyszałem,  e Oberon zgin ł, kiedy przerysowywał Wzorzec - powiedziałem. 

      - Byłe  przy tym obecny? - zapytał. 

      - Nie - przyznałem. - Ale przybywaj c tu  za postaci  Dworkina, do  

niesamowit , musisz mi wybaczy  podejrzliwo  co do twojej bona fides. 

      - Och, to było fałszerstwo. Ja jestem prawdziwy. 

      - Co w takim razie widziałem? 

      - Astraln  form  pewnego błazna... czarodzieja imieniem Jolos, z czwartego 

kr gu Cienia. 

      - Och... - odparłem. - A sk d mam wiedzie ,  e ty nie jeste  projekcj  kogo  o 

imieniu Jalas, z pi tego? 

      - Mog  ci wyrecytowa  pełn  genealogi  królewskiego rodu Amberu. 

      - To potrafi ka dy dobry skryba. 

      - Dorzuc  tych z nieprawego ło a. 

      - A wła ciwie, ilu ich było? 

      - Wiem o czterdziestu siedmiu. 

      - O rany! Jak dałe  rad ? 

      - Ró ne strumienie czasu - wyja nił z u miechem. 

      - Skoro prze yłe  rekonstrukcj  Wzorca, dlaczego nie wróciłe  do Amberu i 

do władzy? - zainteresowałem si . - Dlaczego pozwoliłe  na koronacj  Randoma i 

wszystkie dalsze komplikacje? 

      Roze miał si . 

      - Wcale nie prze yłem - stwierdził. - Proces rekonstrukcji zniszczył mnie. 

Jestem duchem. Powróciłem, by znale  człowieka, który b dzie reprezentował 

Amber w walce z rosn c  pot g  Logrusu. 

      - Przyznajmy, arguendo,  e jeste  tym, za kogo si  podajesz - rzekłem. - Ale 

trafiłe  pod zły adres. Przeszedłem inicjacj  Logrusu i jestem synem Chaosu. 

      - Przeszedłe  równie  inicjacj  Wzorca i jeste  synem Amberu - oznajmiła 

wspaniała posta . 

      - Fakt - przyznałem. - Tym bardziej nie powinienem si  opowiada  po  adnej 

ze stron. 

      - Czasem nadchodzi chwila, kiedy m czyzna musi dokona  wyboru. I ta 

chwila wła nie nadeszła. Po czyjej staniesz stronie? 

      - Gdybym nawet uwierzył,  e jeste  duchem Oberona, nie mam ochoty na 

takie deklaracje. Legenda w Dworcach głosi,  e sam Dworkin przeszedł inicjacj  

 

29 

Logrusu. Je li to prawda, bior  tylko przykład z szacownego przodka. 

      - Ale on wyrzekł si  Chaosu, kiedy stworzył Amber. Wzruszyłem ramionami. 

      - Dobrze si  składa,  e ja niczego takiego nie stworzyłem. Je li chcesz 

konkretnej decyzji, powiedz i przedstaw argumenty, dlaczego powinienem si  na 

to zgodzi . Mo e zechc  współpracowa . 

      Wyci gn ł r k . 

      - Chod  ze mn , a ja wprowadz  twoje stopy na nowy Wzorzec, który musisz 

pokona  w grze, jaka si  toczy pomi dzy Mocami. 

      - Nadal ci  nie rozumiem, ale jestem pewien,  e prawdziwego Oberona nie 

powstrzymałyby te proste zasłony. Podejd  i we  mnie za r k , a wtedy ch tnie 

pójd  za tob  i spojrz  na to, co zechcesz mi pokaza . 

      Wyprostował si  na jeszcze wi ksz  wysoko . 

      - Chcesz mnie wypróbowa ? - zapytał. 

      - Tak. 

      - Jako człowiek nie miałbym z tym problemów - stwierdził. - Ale uformowany 

z tych spirytualnych  mieci... nie wiem. Wolałbym nie ryzykowa . 

      - W takim razie musz  udzieli  podobnej odpowiedzi na twoj  propozycj . 

      - Wnuku - rzekł lodowatym tonem. - Nawet po  mierci,  adnemu z moich 

potomków nie wolno tak si  do mnie zwraca . Id  teraz po ciebie w nie całkiem 

przyjaznym nastroju. Id  po ciebie i w t  podró  wy l  ci  w ród ognia. 

      Cofn łem si  o krok. 

      - Nie chciałem ci  urazi ... - zacz łem. 

      Osłoniłem oczy, kiedy dotarł do bariery. Znowu nast pił efekt  arówki. Spod 

przymkni tych powiek obserwowałem powtórk  ognistej k pieli Dworkina. 

Oberon stał si  w pewnych miejscach przejrzysty, w innych si  roztapiał. 

Wewn trz niego, przez niego - kiedy znikn ło zewn trzne podobie stwo do 

człowieka - dostrzegałem wiry i linie, kanały i przewody: czarne, abstrakcyjne 

geometryczne twory wypełniaj ce ogólny kształt pot nej i szlachetnej postaci. 

Jednak, w przeciwie stwie do Dworkina, wizerunek nie zbladł. Przebił moje 

osłony, a chocia  zwolnił, wci  kroczył ku mnie z wyci gni t  r k . Nie wiem, 

czym był naprawd , ale nigdy chyba nie widziałem nic bardziej przera aj cego. 

Cofałem si  ci gle, unosz c r ce. Raz jeszcze wezwałem Logrus. 

      Znak pojawił si  mi dzy nami. Abstrakcyjna forma Oberona wyci gała 

schematyczne, widmowe r ce, a  napotkała wij ce si  gał zie Chaosu. 

      Nie próbowałem si ga  w obraz Logrusu, by wykorzysta  go dla obrony przez 

zjaw . Nawet na t  odległo  czułem niezwykły l k. To, co zrobiłem, to raczej 

pchni cie Znakiem królewskiego widma. Potem wymin łem je i skoczyłem do 

wyj cia, na zewn trz. Potoczyłem si , rozpaczliwie szukaj c jakiego  zaczepienia, 

zjechałem po zboczu i uderzyłem o głaz. Obj łem go mocno, a grota eksplodowała 

z hukiem i błyskiem trafionego pociskiem składu amunicji. 

      Przez jakie  pół minuty le ałem dr cy, zaciskaj c mocno powieki. Czułem,  e 

lada sekunda co  mnie pochwyci... chyba  e... mo e... skul  si  całkiem 

nieruchomo i postaram wygl da  jak kawałek skały... 

      Panowała absolutna cisza. Kiedy otworzyłem oczy, błyski zgasły, a wej cie do 

jaskini nie zmieniło kształtu. Wstałem powoli i jeszcze wolniej ruszyłem z 

powrotem. Znak Logrusu znikn ł, a z powodów dla mnie samego 

 

30 

niezrozumiałych, nie chciałem go przywoływa . Zajrzałem do groty. Nie było 

adnych  ladów,  e cokolwiek si  wydarzyło. Tylko moje osłony były zniszczone. 

      Wszedłem do  rodka. Koc wci  le ał tam, gdzie go rzuciłem. Dotkn łem 

skały. Wybuch musiał nast pi  na innym poziomie rzeczywisto ci. Małe ognisko 

nadal migotało niepewnie, a mój rozbity na kamieniach kubek był jedyn  rzecz , 

jak  w jego blasku dostrzegłem, a której nie widziałem poprzednio. 

      Nie cofałem r ki. Stałem oparty o  cian , a  po chwili poczułem nieopanowane 

skurcze przepony. Wybuchn łem  miechem. Nie jestem pewien, dlaczego. Po 

prostu  miech wyparł alternatyw  bicia si  pi ciami w pier  i wycia. 

      My lałem,  e znam wszystkich uczestników tej zło onej rozgrywki. Luke i 

Jasra przeszli chyba teraz na moj  stron , wraz z moim bratem Mandorem, 

który zawsze si  o mnie troszczył. Mój szalony brat Jurt pragn ł mojej  mierci, a 

teraz sprzymierzył si  z moj  był  kochank , Juli , która te  nie była do mnie 

zbyt przychylnie nastawiona. Istniała jeszcze ty'iga - nadopieku czy demon, który 

opanował ciało Naydy, siostry Coral, i którego pozostawiłem w Amberze, 

u pionego zakl ciem. Dalt, najemnik... je li si  zastanowi , jest tak e moim 

wujem... odjechał z Lukiem w nieznanym kierunku i celu, uprzednio spu ciwszy 

mu lanie na oczach dwóch armii w Ardenie. Miał paskudne zamiary co do 

Amberu, ale brakowało mu militarnej siły, by przedsi wzi  co  wi cej ni  

rzadkie partyzanckie ataki. Działał te  Ghostwheel, mój cybernetyczny krupier 

Atutów i drugorz dny półbóg, który zdawał si  ewoluowa  od umysłowo ci 

nierozwa nej i maniakalnej ku racjonalnej i paranoidalnej... i nie byłem pewien, 

dok d pod y dalej. Jednak okazywał przynajmniej odrobin  synowskiego 

szacunku zmieszanego z chwilowym tchórzostwem. 

      I to ju  mniej wi cej wszyscy. 

      Ale te ostatnie zjawy dowodziły chyba,  e do gry wł czyło si  jeszcze co , co 

chciało mnie poci gn  w całkiem innym kierunku. Ghost twierdził,  e jest silne. 

Nie domy lałem si  nawet, co wła ciwie reprezentuje. Nie miałem ochoty temu 

ufa . St d nasze nie najlepsze stosunki. 

      - Hej, mały! - dobiegł ze zbocza znajomy głos. - Trudno ci  znale . Cz sto 

zmieniasz miejsce pobytu. 

      Odwróciłem si  szybko, podbiegłem do wyj cia, spojrzałem w dół. 

      Samotna posta  wspinała si  po zboczu. Wysoki m czyzna. Co  błysn ło w 

okolicy jego szyi. Było za ciemno,  eby rozpozna  rysy twarzy. 

      Cofn łem si  o kilka kroków i rozpocz łem zakl cie, które miało odbudowa  

moje zniszczone bariery. 

      - Nie uciekaj! - krzykn ł. - Musz  z tob  pomówi ! 

      Osłona zaskoczyła na miejsce. Dobyłem miecza. Trzymałem go opuszczaj c 

kling , z prawej; kiedy si  odwróciłem, z otworu wej cia był całkiem niewidoczny. 

Rozkazałem Frakir,  eby zawisła niewidzialna na lewym przegubie. Druga zjawa 

była silniejsza od pierwszej i przebiła stref  obronn . Je li trzecia oka e si  

silniejsza od drugiej, b d  potrzebował ka dej broni, jaka mi si  trafi. 

      - Słucham? - zawołałem. - Kim jeste  i czego chcesz? 

      - Do diabła! - odpowiedziało widmo. - Nie jestem nikim szczególnym. Tylko 

twoim staruszkiem. Potrzebuj  pomocy i wol  zachowa  t  spraw  w rodzinie. 

      Dotarł do kr gu  wiatła z ogniska i musiałem przyzna ,  e jest doskonał  

 

31 

imitacj  ksi cia Corwina z Amberu, mojego ojca. Kompletny, z czarnym 

płaszczem, butami i spodniami, szar  koszul , srebrnymi guzikami i klamr ... 

miał nawet srebrn  ró . I u miechał si  tak samo kpi co, jak czasem prawdziwy 

Corwin, gdy dawno temu opowiadał mi swoj  histori . Na ten widok co   cisn ło 

mnie w  oł dku. Chciałem pozna  go lepiej, ale znikn ł i nie umiałem go 

odszuka . A teraz ten stwór... czymkolwiek był... udawał takiego człowieka... 

Byłem bardziej ni  troch  zirytowany ewidentn  prób  gry na moich uczuciach. 

      - Pierwszy był fałszywy Dworkin - oznajmiłem. - Potem Oberon. Coraz ni ej 

schodzisz po drzewie genealogicznym. 

      Zmru ył oczy i zdziwiony pochylił lekko głow  - kolejny realistyczny 

manieryzm. 

      - Nie wiem, o czym mówisz, Merlinie - odparł. - Ja... 

      Wkroczył na chroniony obszar i drgn ł, jakby dotkn ł przewodu pod 

napi ciem. 

      - Niech to szlag! - burkn ł. - Nikomu nie ufasz, co? 

      - Rodzinna tradycja - wyja niłem. - Wzmocniona niedawnymi 

do wiadczeniami. 

      Byłem jednak troch  zdziwiony,  e ten kontakt nie zaowocował kolejnymi 

efektami pirotechnicznymi. Zastanawiałem si  równie , czemu jeszcze nie 

zmienia si  w szkielet. 

      Zakl ł znowu,  ci gn ł płaszcz, owin ł nim lewe rami ; prawa r ka si gn ła 

do dokładnej kopii pochwy mojego ojca. Srebrzyste ostrze wysun ło si  ze 

wistem i uniosło w gór , po czym opadło w sam o rodek bariery. Iskry strzeliły 

w półmetrowym rozbryzgu, a klinga zasyczała, jakby rozgrzana do czerwono ci 

trafiła w wod . Rozbłysn ł wzór na ostrzu, znowu trysn ły iskry - tym razem na 

wysoko  człowieka - i w tym momencie wyczułem,  e bariera pada. 

      Widmo wkroczyło. Odwróciłem si  i wysun łem miecz. Ale tamten, który 

wygl dał jak Grayswandir, opadł i wzniósł si  znowu,  ci gn ł moj  bro  na 

prawo i przesun ł si  w stron  piersi. Wykonałem prost  zasłon  kwart , ale 

tamten prze lizn ł si  pod ni  i nadal groził mi od zewn trz. Odparowałem 

sekst , ale jego ju  tam nie było. Ten atak był tylko zwodem. Upiór ruszył nisko. 

Odwróciłem si , odbiłem, a on przesun ł całe ciało na prawo, opu cił kling , 

zmienił uchwyt, lew  r k  przesun ł mi przed twarz . 

      Za pó no spostrzegłem,  e podnosi praw , si gaj c mi lew  za głow . R koje  

Grayswandira zmierzała wprost ku mojej szcz ce. 

      - Naprawd  jeste ... - zacz łem, a wtedy dotarła do celu. 

      Ostatnie, co zapami tałem, to srebrna ró a. 

      Oto  ycie: zaufaj komu , a zostaniesz zdradzony. Nie zaufaj, a sam siebie 

zdradzisz. Jak wi kszo  moralnych paradoksów, i ten stawia człowieka w 

pozycji nie do obrony. A było ju  za pó no na moje zwykłe rozwi zanie: nie 

mogłem zrezygnowa  z gry. 

      Ockn łem si  w ciemno ci. Ockn łem si  ostro ny i czujny. Jak zwykle, gdy 

jestem ostro ny i czujny, le ałem w absolutnym bezruchu, pozwalaj c płucom 

zachowa  naturalny rytm oddechu. I nasłuchiwałem. 

       adnego d wi ku. 

      Uchyliłem powieki. 

 

32 

      Niepokoj ce wzory. Zamkn łem znowu. 

      Ciałem starałem si  wyczuwa  wibracje skalnej powierzchni, na której 

le ałem. 

       adnych wibracji. 

      Otworzyłem oczy i powstrzymałem odruch, by je zamkn . Uniosłem si  na 

łokciach, podci gn łem pod siebie kolana, wyprostowałem grzbiet i odwróciłem 

głow . Fascynuj ce. Nie pami tałem takiej dezorientacji od czasu, kiedy piłem w 

barze z Lukiem i Kotem z Cheshire. 

      Wokół nie dostrzegłem ani  ladu koloru. Wszystko było czarne, białe albo w 

odcieniach szaro ci. Jakbym znalazł si  na negatywie fotografii. To, co uznałem 

za sło ce, wisiało jak czarna dziura o kilka  rednic nad horyzontem, po prawej 

stronie. Niebo było bardzo ciemnoszare i płyn ły po nim hebanowe chmury. Moja 

skóra miała barw  atramentu. Za to skały pode mn  i dookoła, niemal 

przejrzyste, l niły kostn  biel . Wstałem powoli, rozejrzałem si . Tak. Grunt był 

rozjarzony, niebo ciemne, a ja stałem si  cieniem mi dzy nimi. To uczucie wcale 

mi si  nie podobało. 

      Powietrze było suche i chłodne. Stałem u podnó a ła cucha gór-albinosów, 

tak jaskrawych,  e nasuwało si  porównanie z Antarktyd . Ci gn ły si  po lewej 

stronie, coraz dalsze. Po prawej, gdzie tkwiło co , co wzi łem za poranne sło ce, 

góry, niskie i łagodne, opadały ku czarnej równinie. Pustynia? Musiałem unie  

dło  i osłoni  oczy przed... przed czym? Antyblaskiem? 

      - Szlag! - spróbowałem powiedzie  i natychmiast zauwa yłem dwie rzeczy. 

      Przede wszystkim słowo pozostało bezgło ne. Po drugie, szcz ka bolała mnie 

w miejscu, gdzie trafił cios ojca. Czy mo e jego kopii. 

      Raz jeszcze rozejrzałem si  w milczeniu. Wyj łem karty. Koniec zastrze e  co 

do wezwa . Wyszukałem Atut Ghostwheela i skoncentrowałem uwag . 

      Nic. Karta była całkiem martwa. Ale w ko cu to Ghost kazał mi siedzie  

cicho. Mo e po prostu odmawiał odpowiedzi na wezwanie. Przerzuciłem reszt  

talii. Zatrzymałem si  przy Florze. Zwykle nie odmawiała mi pomocy w trudnych 

chwilach. Studiowałem jej  liczn  buzi , słałem wezwanie... 

      Nie drgn ł nawet jeden z jej złotych loków. Nawet o jeden stopie  nie spadła 

temperatura Atutu. Karta pozostał kart . Spróbowałem mocniej, wymruczałem 

nawet zakl cie wspomagaj ce. Nikogo nie było w domu. 

      Zatem Mandor. Kilka minut po wi ciłem jego karcie, z takim samym 

wynikiem. Sprawdziłem Randoma. Jak wy ej. Benedykta i Juliana. Nic i nic... 

Potem jeszcze Fion , Luke'a i Billa Rotha. Trzy kolejne pora ki. Wyj łem nawet 

kilka Atutów Zguby, ale nie zdołałem dosi gn  Sfinksa ani budowli z ko ci na 

szczycie zielonej szklanej góry. 

      Zło yłem je, wło yłem do futerału i schowałem. Pierwszy raz od pobytu w 

kryształowej grocie miałem do czynienia z takim zjawiskiem. Z drugiej strony, na 

wiele sposobów mo na zablokowa  Aututy, a je li o mnie chodzi, w tej chwili był 

to problem czysto akademicki. Bardziej zale ało mi na zmianie otoczenia w 

bardziej przyjazne. Studia nad działaniem kart mog  odło y  na pó niej. 

      Ruszyłem przed siebie. Moje kroki były całkiem bezgło ne. Gdy kopn łem 

kamyk, nie słyszałem, jak odbija si  od skały. 

      Biel po lewej stronie, czer  po prawej. Góry albo pustynia. Pomaszerowałem 

 

33 

w lewo. Nic si  nie poruszało oprócz czarnych, bardzo czarnych chmur. Po 

drugiej stronie ka dego głazu niemal o lepiaj cy obszar zwi kszonej jasno ci: 

zwariowane cienie w zwariowanej krainie. Skr t... jeszcze raz w lewo. Trzy kroki, 

potem omin  głaz. W gór . Przekroczy  grzebiet. Zej  w dół. Skr t w prawo. 

Wkrótce czerwone pasemko mi dzy skalami po lewej... 

      Nic. Mo e nast pnym razem... 

      Lekkie ukłucie w nosie.  adnej czerwieni. Dalej. 

      Szczelina po prawej, za nast pnym zakr tem... 

      Rozmasowałem skronie; zacz ły bole , kiedy nie pojawiła si   adna szczelina. 

Oddychałem z wysiłkiem i czułem krople potu na czole. 

      Szarozielone desenie i suche kwiatki, jasnoniebieskie, nisko pod tamtym 

rumowiskiem... 

      Lekki ból karku.  adnych kwiatków.  adnej szaro ci.  adnej zieleni. 

      W takim razie niech chmury si  rozst pi  i ciemno  sło ca zaleje ziemi ... 

      Nic. 

      ...I plusk płyn cej wody z małego potoku, w nast pnym  lebie. 

      Musiałem si  zatrzyma . Głowa pulsowała bólem, r ce mi dr ały. Dotkn łem 

skalnej  ciany po prawe stronie i wydała mi si  dostatecznie materialna. Bujna 

rzeczywisto . Dlaczego tak mi si  opiera? 

      I jak si  tutaj dostałem? 

      I gdzie jest tutaj? 

      Uspokoiłem si . Wyrównałem oddech, zebrałem siły. Ból głowy przycichł, 

odpłyn ł, znikn ł. 

      Ruszyłem dalej. 

      Pie ni ptaków i łagodny wietrzyk... Kwiat w w skiej szczelinie. 

      Nic. I pierwsze ukłucie powracaj cego oporu. 

      Pod wpływem jakiego czaru si  znalazłem,  e utraciłem zdolno  chodzenia w 

Cieniu? Nigdy nie przypuszczałem,  e mo na j  komu  odebra . 

      - To nie jest zabawne - spróbowałem powiedzie . - Kimkolwiek, czymkolwiek 

jeste , jak to zrobiłe ? Czego chcesz ? Gdzie si  chowasz? 

      I znowu nie usłyszałem niczego, a zwłaszcza odpowiedzi. 

      - Nie wiem, jak tego dokonałe . Ani dlaczego - my lałem, poruszaj c ustami. - 

Nie czuj ,  eby działał na mnie czar. Ale musiałem si  tu znale  z jakiego  

powodu. Bierz si  do dzieła. Powiedz, czego ode mnie chcesz. 

      Nada. 

      Szedłem dalej, bez przekonania próbuj c dokona  przeskoku w Cieniu. 

Równocze nie zastanawiałem si  nad sytuacj . Miałem uczucie,  e w całej tej 

sprawie nie dostrzegam czego  oczywistego. 

      ...I mały czerwony kwiatek pod skał , za najbli szym zakr tem. 

      Min łem ten zakr t i rósł tam mały czerwony kwiatek, który pod wiadomie 

stworzyłem. Podbiegłem, by go dotkn , przekona  si ,  e wszech wiat jest 

miejscem  yczliwym i merlinolubnym. 

      Potkn łem si  i upadłem, wznosz c chmur  pyłu. Podparłem si , wstałem, 

rozejrzałem si . Szukałem chyba z dziesi , mo e pi tna cie minut, ale nie 

mogłem znale  kwiatka. Wreszcie zakl łem i odwróciłem si . Nikt nie lubi, kiedy 

wszech wiat robi sobie z niego  arty. 

 

34 

      Pod wpływem nagłego natchnienia przeszukałem kieszenie. Mo e mam 

jeszcze przy sobie cho by odprysk niebieskiego kamienia... Ta niezwykła zdolno  

rezonansu mogłaby jako  poprowadzi  mnie przez Cie  do ich  ródła. Ale nie. 

Nie pozostała nawet drobinka niebieskiego pyłu. Wszystko spocz ło w grobowcu 

mojego ojca. No tak... To pewnie byłoby zbyt proste wyj cie. 

      Co przeoczyłem? 

      Fałszywy Dworkin, fałszywy Oberon i człowiek, który twierdził,  e jest moim 

ojcem - wszyscy chcieli doprowadzi  mnie do jakiego  niezwykłego miejsca. 

Miałem wzi  udział w rodzaju dwóch Mocy, jak to sugerowało widmo Oberona. 

Widmo Corwina najwyra niej odniosło sukces, pomy lałem, rozcieraj c szcz k . 

Tylko co to za starcie? I jakich Mocy? 

      Ten niby-Oberon wspomniał co  o wyborze mi dzy i Chaosem i Amberem. 

Ale w tej samej rozmowie skłamał w kilku innych kwestiach. Do diabła z oboma! 

Nie prosiłem,  eby mnie wci gały do swoich sporów. Mam do  własnych 

problemów. Nie chciało mi si  nawet pozna  reguł tego, co si  rozgrywa. 

      Kopn łem biały kamyk i  ledziłem go wzrokiem. To wszystko nie sprawiało 

wra enia dzieła Jurta czy Julii. To albo jaki  nowy czynnik, albo stary, który 

dokonał znacz cej przemiany. Kiedy po raz pierwszy znalazł si  na scenie? 

Domy lałem si ,  e miał co  wspólnego z t  sił , która mnie szukała, kiedy 

spróbowałem dotrze  do Coral. Mogłem chyba zało y ,  e mnie znalazła i to 

wła nie jest rezultatem. Ale co to mo e by ? Po pierwsze, trzeba si  dowiedzie , 

gdzie le y Coral w tym swoim ognistym kr gu. Co  stamt d doprowadziło mnie 

do obecnego poło enia. Gdzie zatem? Poprosiła Wzorzec, by posłał j  tam, gdzie 

powinna si  znale ... W tej chwili nie mogłem go raczej zapyta , gdzie 

mianowicie. I nie mogłem po przej ciu nakaza ,  eby posłał mnie za ni . 

      Nadeszła wi c chwila, by podda  parti  i wypróbowa  inne metody 

rozwi zywania problemu. W Atutach trzasn ł jaki  obwód, a zdolno  w drówki 

przez Cie  została tajemniczo zablokowana. Postanowiłem,  e czas ju  zmieni  

rozkład sił o rz d wielko ci na moj  korzy . Przywołam Znak Logrusu i b d  

zmieniał cienie, ka dy swój krok wspomagaj c pot g  Chaosu. 

      Frakir wci ła mi si  w nadgarstek. Poszukałem nadci gaj cych zagro e , ale 

niczego nie zauwa yłem. Jeszcze przez par  minut rozgl dałem si  czujnie po 

okolicy. Jednak nic si  nie stało, a Frakir znieruchomiała. 

      To ju  nie pierwszy raz jej system alarmowy reagował niewła ciwie - czy to z 

powodu jakiego  zabł kanego powiewu astralnego, czy te  mojej własnej 

przypadkowej my li. Jednak w takim miejscu nie wolno ryzykowa . 

      Najwy szy stos głazów w pobli u si gał pi tnastu, mo e dwudziestu metrów i 

wyrastał na zboczu o jakie  sto kroków w gór , po lewej stronie. Dotarłem tam i 

rozpocz łem wspinaczk . 

      W ko cu stan łem na kredowym szczycie. St d mogłem obserwowa  okolic  

na spor  odległo  i we wszystkich kierunkach.  adnego  ywego stworzenia nie 

dostrzegłem w tym niezwykłym uniwersum jin-jang. 

      Uznałem,  e to fałszywy alarm, i zszedłem na dół. Raz jeszcze si gn łem 

my l , przywołuj c Logrus, a Frakir prawie odci ła mi r k . Do diabła! 

Zignorowałem j  i posłałem wezwanie. 

      Znak Logrusu wyrósł i pomkn ł ku mnie. Zata czył jak motyl i uderzył jak 

 

35 

ci arówka.  wiat filmowego negatywu odpłyn ł, zmieniaj c si  z czarno-białego 

w czarny.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

36 

Rozdział 4

 

 

Dochodziłem do siebie. 

      Głowa mnie bolała i m czyło uczucie,  e w ustach mam pełno piasku. Le ałem 

twarz  w dół. Pami  przebiła si  jako  przez korki na trasie i wróciła do domu; 

otworzyłem oczy. Dookoła wszystko ci gle było czarne, białe i szare. Wyplułem 

piasek, przetarłem oczy, zamrugałem. Znaku Logrusu nie było i nie potrafiłem 

wytłumaczy  tego, co ostatnio zaszło mi dzy nami. 

      Usiadłem i obj łem r kami kolana. Utkn łem tutaj, skoro zostały 

zablokowane wszelkie nadprzyrodzone metody podró y i porozumiewania. Nie 

miałem lepszego pomysłu ni  wsta , wybra  dowolny kierunek i ruszy . 

      Zadr ałem. Gdzie mnie to doprowadzi? Przez dalszy ci g tego samego 

monotonnego pejza u? 

      Rozległ si  cichy d wi k - jakby kto  delikatnie odchrz kn ł. 

      W jednej chwili byłem na nogach i po drodze w gór  rozgl dałem si  na 

wszystkie strony. 

      Kto tam?, zapytałem w my lach, rezygnuj c z artykulacji głosowej. 

      Miałem wra enie,  e znowu to słysz . Całkiem blisko. 

      Wreszcie... 

      Mam dla ciebie wiadomo , co  zdawało si  mówi  w mojej głowie. 

      Co? Gdzie jeste ? Wiadomo ? próbowałem pyta . 

      Przepraszam, dobiegł stłumiony głos. Nie mam do wiadczenia. Odpowiadaj c po 

kolei, jestem tam, gdzie zawsze byłam: na twoim przegubie. A kiedy Logrus 

przeleciał t dy, wzmocnił mnie dodatkowo,  ebym mogła przekaza  wiadomo . 

      Frakir? 

      Tak. Pierwsze udoskonalenie, tego dnia, kiedy przeniosłe  mnie przez Logrus, 

dawało wra liwo  na niebezpiecze stwo, zdolno  ruchu, odruchy walki i 

ograniczon   wiadomo . Tym razem Logrus doło ył bezpo redni  my low  

komunikacj  i poszerzył moj  ja  tak, bym mogła przekazywa  wiadomo ci. 

      Dlaczego? 

      Spieszył si . Mógł zosta  w tym miejscu tylko mgnienie, i tylko w ten sposób mógł 

da  ci zna , co si  dzieje. 

      Nie wiedziałem,  e Logrus jest  wiadomy. 

      Nast piło co  jakby parskni cie. 

      Trudno sklasyfikowa  inteligencj  tego rz du. Przypuszczam,  e na ogół nie ma 

wiele do powiedzenia, nadeszła odpowied  Frakir. Swoj  energi  wykorzystuje w 

innych obszarach. 

      W takim razie, czemu zjawił si  tutaj i tak mi przyło ył? 

      Nieumy lnie. To efekt uboczny mojego udoskonalenia, kiedy zrozumiał,  e 

jestem jedynym  rodkiem przekazania ci czego  wi cej ni  kilku słów czy obrazów. 

      Dlaczego miał tak mało czasu? zdziwiłem si . 

      Taka jest natura tej krainy, le cej pomi dzy cieniami, niemal niedost pnej 

zarówno dla Logrusu, jak i Wzorca. 

      Co  w rodzaju strefy zdemilitaryzowanej? 

      Nie, to nie chodzi o zawieszenie broni. Po prostu jakakolwiek manifestacja tutaj 

jest niezwykle trudna... dla nich obu. Dlatego wła nie praktycznie nic si  tutaj nie 

 

37 

zmienia. 

      Nie mog  tutaj si gn ? 

      Mniej wi cej o to wła nie chodzi. 

      Jak to si  stalo,  e nigdy o tym nie słyszałem? 

      Prawdopodobnie dlatego,  e nie jest łatwo tu trafi . 

      A wi c jaka to wiadomo ? 

      W głównych zarysach:  eby  - póki tu jeste  - nie próbował wi cej wzywa  

Logrusu. Ten region jest o rodkiem silnie zakłócaj cym. Trudno przewidzie , w 

jakiej formie nast pi manifestacja przesyłanej energii. Mo e stanowi  dla ciebie 

zagro enie. 

      Rozmasowałem pulsuj ce bólem skronie. Przynajmniej co  odwróciło moj  

uwag  od bol cej szcz ki. 

      No dobrze, zgodziłem si . Wiesz mo e, co powinienem robi ? 

      Tak. To jest próba. Nie wiem, czego. 

      Czy mam wybór? 

      O co ci chodzi? 

      Czy mog  odmówi  udzialu? 

      Przypuszczam,  e tak. Ale wtedy nie wiem, jak si  st d wydostaniesz. 

      Czyli - je li przyst pi  do gry - na ko cu zostan  uwolniony z tego miejsca? 

      Je li nadal b dziesz  ył, tak. A s dz ,  e nawet je li nie. 

      Czyli wła ciwie nie mam wyboru. 

      Otrzymasz mo liwo  wyboru. 

      Kiedy? 

      Gdzie  po drodze. Nie wiem gdzie. 

      Dlaczego zwyczajnie nie powtórzysz mi wszystkich instrukcji? 

      Nie mog . Nie wiem, co tu mam. To wypływa tylko w reakcji na pytanie albo 

sytuacj . 

      Czy nie utrudnia to wykonywania twojej głównej funkcji, to znaczy duszenia? 

      Nie powinno. 

      To przynajmniej co . Dobrze. Czy wiesz, co powinienem teraz robi ? 

      Tak. Powiniene  wspi  si  na najwy szy szczyt po lewej stronie. 

      Który...? A tak, to chyba tamten, uznałem, spogl daj c na wyłamany kieł z 

białego kamienia. 

      Ruszyłem w tamt  stron  po coraz bardziej stromym zboczu. Czarne sło ce 

wznosiło si  wci  wy ej w szaro . Niesamowita cisza trwała. 

      Hm... Czy wiesz mo e, co znajdziemy, kiedy ju  dotrzemy do celu? spróbowałem 

zwróci  si  do Frakir. 

      Jestem pewna,  e posiadam t  informacj , nadeszła odpowied . Ale nie s dz , by 

była osi galna, póki nie znajdziemy si  we wła ciwym miejscu. 

      Mam nadziej ,  e si  nie mylisz. 

      Ja te . 

      Droga była wci  bardziej stroma. Nie mogłem precyzyjnie okre li  czasu, ale 

zdawało mi si ,  e min ła co najmniej godzina, nim opu ciłem podnó e gór i 

zacz łem si  wspina  na biały szczyt. Nie widziałem  adnych  ladów stóp ani 

innych oznak  ycia, jednak kilkakrotnie trafiałem na drugie odcinki naturalnych 

z pozoru  cie ek, prowadz cych w gór  po tej wyblakłej skale. Straciłem jeszcze 

 

38 

kilka godzin, nim j  pokonałem; sło ce dotarło do zenitu i zacz ło opada  poza 

wierzchołek, ku zachodowi. Irytuj ce,  e nie mogłem gło no zakl . 

      Sk d mam pewno ,  e jeste my po wła ciwej stronie góry? Albo zmierzamy we 

wła ciwym kierunku? zapytałem. 

      Kierujesz si  w odpowiedni  stron , zapewniła Frakir. 

      Ale nie wiesz, jak to jeszcze daleko? 

      Nie. Ale rozpoznam nasz cel, kiedy go zobacz . 

      Ju  niedługo sło ce schowa si  za wierzchołek. Czy zobaczysz wtedy cokolwiek, 

eby to rozpozna ? 

      Wydaje mi si ,  e niebo tu si  rozja nia, kiedy zachodzi sło ce. Przestrze  

negatywna jest do  zabawna pod tym wzgl dem. W ka dym razie zawsze co  jest 

ciemne, a co  jasne. Potrafi  rozpozna . 

      Masz poj cie, co tu wła ciwie robimy? 

      To chyba jedna z tych bezsensownych misji. 

       cigamy wizj ? Czy szukamy czego  praktycznego? 

      Jak rozumiem, wszystkie takie misje dotycz  obu tych rzeczy jednocze nie... Ale 

mam wra enie,  e nasza koncentruje si  raczej na drugim. Z drugiego przegubu 

jednak, cokolwiek napotkasz pomi dzy cieniami, zawiera prawdopodobnie elementy 

alegoryczne, symboliczne... cały ten chłam, jaki ludzie wrzucaj  do nie wiadomej 

cz ci swojej ja ni. 

      Inaczej mówi c, ty te  nie wiesz. 

      Nie na pewno. Ale przecie  zgadywaniem zarabiam na  ycie. 

      Si gn łem jak najwy ej, złapałem kraw d  i podci gn łem si  na półk . 

Szedłem ni  kawałek, potem znowu wspi łem si  wy ej. 

      Sło ce skryło si , ale nie utrudniało to widzenia. Ciemno  i  wiatło zamieniły 

si  miejscami. 

      Wdrapałem si  na pi cio czy sze ciometrowe wypi trzenie i wreszcie mogłem 

spojrze  na zasłoni ty wcze niej obszar. W górskim zboczu dostrzegłem otwór. 

Raczej nie nazwałbym go jaskin , gdy  sprawiał wra enie wydr onego 

sztucznie. Wygl dał jakby wyrze biono go w formie łukowego portalu, i był do  

du y, by przepu ci  człowieka na koniu. 

      I co powiesz?, rzuciła Frakir, poruszaj c si  lekko na nadgarstku. To jest to. 

      Co? zapytałem. 

      Pierwszy przystanek, wyja niła. Masz si  tu zatrzyma  i co  załatwi . Dopiero 

potem ruszysz dalej. 

      To znaczy co? 

      Najlepiej wejd  tam i sam zobacz. 

      Wci gn łem si  na kraw d , wstałem i ruszyłem przed siebie. Szeroki portal 

zalany był  wiatłem nie padaj cym z  adnego konkretnego  ródła. Zawahałem si  

w progu i ostro nie zajrzałem do  rodka. 

      Wygl dało to jak typowa kaplica. Był niewielki ołtarz, na nim para  wiec w 

migotliwych aureolach czerni. Wykute w  cianach kamienne ławy. Naliczyłem 

pi  wyj , nie licz c tego, w którym stałem: trzy w  cianie naprzeciw, jedno po 

prawej i jedno po lewej. Po rodku komory le ały dwa stosy pancerzy i 

uzbrojenia. Nie dostrzegłem  adnych symboli  wiadcz cych o reprezentowanej tu 

religii. 

 

39 

      Wszedłem. 

      Co mam zrobi ?, zapytałem. 

      Masz zosta  na stra y, przez cał  noc pilnuj c swojej zbroi. 

      Nie  artuj, mrukn łem, przygl daj c si  blachom. Po co? 

      Nie otrzymałam takiej informacji. 

      Podniosłem zdobiony, biały napier nik. Wygl dałbym w nim jak Sir Galahad. 

Był chyba dokładnie mojego rozmiaru. Pokr ciłem głow  i odło yłem go. 

Przeszedłem do s siedniego stosu i zbadałem bardzo dziwaczn  r kawic . 

Rzuciłem j  natychmiast i przeszukałem pozostałe cz ci. Takie same. Te  jakby 

dla mnie robione. Ale... 

      O co chodzi, Merlinie? 

      Ta biała zbroja, wyja niłem, idealnie pasowałaby na mnie w tej chwili. Ta druga 

to pewnie typ u ywany w Dworcach. Wygl da, jakby pasowała na mnie po 

przekształceniu w posta  Chaosu. Ka dy z tych zestawów byłby odpowiedni, zale nie 

od okoliczno ci. Ale mog  u ywa  tylko jednego naraz. Którego mam pilnowa ? 

      S dz ,  e to jest wła nie klucz całej tej sprawy. Powiniene  chyba wybra . 

      Oczywi cie! Pstrykn łem palcami. Nie usłyszałem niczego. Ale  jestem t py, 

skoro powróz do duszenia musi mi wszystko tłumaczy . 

      Opadłem na kolana i zgarn łem obie zbroje w jedn  nieforemn  stert . 

      Je li musz , oznajmiłem, b d  strzegł obu. Nie chc  stawa  po  adnej stronie. 

      Mam przeczucie,  e komu  si  to nie spodoba, uprzedziła Frakir. 

      Powiedz mi, o co chodzi z t  stra ? zainteresowałem si . Co wła ciwie mam 

robi ? 

      Powiniene  siedzie  tu cał  noc i strzec zbroi. 

      Przed czym? 

      Chyba przed tym, co mogłoby je sobie przywłaszczy . Mocami Porz dku... 

      ...albo Choasu. 

      Tak, rozumiem. Zgarn łe  je razem. Cokolwiek mo e si  tu zjawi ,  eby porwa  

kawałek. 

      Usiadłem na ławie przy  cianie w gł bi kaplicy, pomi dzy dwoma otworami 

korytarzy. Przyjemnie było odpocz  po długiej wspinaczce. Wci  n kały mnie 

pytania bez odpowiedzi.. 

      Wreszcie, po długim czasie... 

      A co ja b d  z tego miał?, zapytałem. 

      Nie rozumiem. 

      Powiedzmy,  e przesiedz  tu cał  noc, wpatrzony w t  kup  złomu. Mo e nawet 

co  si  tu zjawi i spróbuje j  zgarn . Przypu my,  e pokonam to co . Nadchodzi 

ranek, zbroje le , ja siedz . Co wtedy? Co na tym zyskam? 

      Wtedy zakładasz swoj  zbroj , chwytasz za bro  i ruszasz do nast pnego etapu. 

      Stłumiłem ziewni cie. 

      Wiesz co? Chyba nie mam ochoty na te pancerze, stwierdziłem. Nie lubi  zbroi, 

a własny miecz zupełnie mi wystarczy. 

      Poło yłem dło  na r koje ci. Była troch  dziwna w dotyku, ale w ko cu ja te  

dziwnie si  czułem. 

      A mo e zostawimy ten stos i od razu przejdziemy dalej? Jaki jest ten nast pny 

etap? 

 

40 

      Nie jestem pewna. Logrus przekazał mi informacje w taki sposób,  e we 

wła ciwej chwili jakby wypływaj  na powierzchni . Nie wiedziałam nawet o tej 

grocie, póki nie zobaczyłam wej cia. 

      Przeci gn łem si  i skrzy owałem r ce na piersi. Oparłem plecy o  cian . 

Wysun łem nogi, zakładaj c jedn  na drug . 

      Czyli utkwili my tutaj do czasu, a  co  si  zdarzy albo znowu doznasz 

natchnienia? 

      Zgadza si . 

      Obud  mnie, kiedy ju  b dzie po wszystkim, poprosiłem i zamkn łem oczy. 

      W tej samej chwili nast pił silny, niemal bolesny ucisk nadgarstka. 

      Chwileczk ! Nie wolno ci tego robi !, o wiadczyła Frakir. Cała rzecz w tym,  e 

siedzisz przez cał  noc i pilnujesz. 

      To bardzo głupi pomysł, odparłem. Odmawiam przyst pienia do takiej 

bezsensownej zabawy. Je li kto  chce zabra  ten złom, dostanie go za dobr  cen . 

      Prosz  bardzo.  pij, je li chcesz. A je eli co  si  zjawi i uzna,  e na pocz tek 

lepiej usun  ci  ze sceny? 

      Po pierwsze nie wierz  w czyje  zainteresowanie tym stosem  redniowiecznego 

miecia, nie mówi c ju  o ch ci jego posiadania. A po ostatnie, to twoje zadanie 

ostrzega  mnie przed zagro eniem. 

      Aye, aye, kapitanie. Ale to niezwykłe miejsce. A je li przyt piło moj  wra liwo ? 

      Teraz mówisz z sensem, przyznałem. S dz ,  e w takim wypadku b dziesz 

musiała improwizowa . 

      Zapadłem w drzemk .  niło mi si ,  e stoj  w magicznym kr gu, a ró ne 

rzeczy usiłuj  si  do mnie przedosta . 

      Kiedy jednak dotykały bariery, ulegały przemianie w postacie z patyczków, 

szybko znikaj ce kartonowe figurki. Za wyj tkiem Corwina z Amberu, który 

u miechn ł si  lekko i pokr cił głow . 

      - Pr dzej czy pó niej b dziesz musiał wyj  na zewn trz - stwierdził. 

      - W takim razie lepiej pó niej - odparłem. 

      - A wszystkie problemy b d  na ciebie czekały dokładnie tam, gdzie je 

zostawiłe . Kiwn łem głow . 

      - Za to ja b d  wypocz ty - stwierdziłem. 

      - Czyli to równa zamiana. Powodzenia. 

      - Dzi ki. 

      Sen rozpadł si  w losowe obrazy. Pami tam chyba,  e troch  pó niej stałem na 

zewn trz kr gu i próbowałem wymy li  jaki  sposób,  eby wróci  do  rodka... 

      Nie jestem pewien, co mnie obudziło. Z pewno ci  nie  aden hałas. Jednak 

nagle byłem całkiem przytomny. Poderwałem si , a pierwsz  rzecz , jak  

zobaczyłem, był karzeł z plamist  cer , z dło mi przy szyi, skr cony i le cy 

nieruchomo obok stosu pancerzy. 

      - Co si  dzieje? - próbowałem zapyta . 

      Nie było odpowiedzi. 

      Podszedłem i przykl kn łem obok tego malucha z szerokimi barami. Palcami 

szukałem t tnicy szyjnej; nie znalazłem. Wtedy wła nie wyczułem mrowienie 

nadgarstka i Frakir - na przemian widoczna i niewidzialna - wróciła i dotkn ła 

mojej r ki. 

 

41 

      Ty go zlikwidowała ?, spytałem. 

      Wyczułem delikatn  pulsacj . 

      Samobójcy nie dusz  si  sami, odpowiedziała. 

      Dlaczego mnie nie obudziła ? 

      Potrzebowałe  odpoczynku, a to nie była trudna sprawa. Jednak nasza empatia 

jest zbyt silna. Przepraszam,  e ci  zbudziłam. 

      Przeci gn łem si . 

      Jak długo spałem? 

      Moim zdaniem kilka godzin. 

      Troch  mi przykro z jego powodu, wyznałem. To  elastwo nie jest warte czyjego  

ycia. 

      Teraz ju  jest, zauwa yła Frakir. 

      Fakt. Kiedy kto  oddał  ycie za te zbroje, wiesz ju , co mamy robi  dalej? 

      Sprawy nieco si  rozja niły, ale nie do ,  eby podj  działanie. Musimy tu zosta  

do rana. Wtedy uzyskam pewno . 

      Czy twoje informacje mówi  co  o  ywno ci i napojach w najbli szej okolicy? 

      Tak. Za ołtarzem powinien sta  dzban wody. Tak e bochenek chleba. Ale to na 

rano. Przez cał  noc powiniene  po ci . 

      Tylko je li potraktuj  to wszystko powa nie, odparłem, zawracaj c w stron  

ołtarza. 

      Zrobiłem dwa kroki, kiedy  wiat zacz ł si  rozpada . Posadzka kaplicy 

zadygotała i usłyszałem pierwsze d wi ki od chwili przybycia - gł boki huk i 

zgrzyt, dobiegaj cy z gł bin ziemi. Horda o lepiaj cych intensywno ci  barw 

błysn ła w powietrzu w tym pozbawionym kolorów  wiecie. Potem barwy 

znikn ły, a komora podzieliła si . W pobli u łukowego otworu wej cia biel stała 

si  tak jaskrawa,  e musiałem dło mi osłoni  oczy. Naprzeciw zapadła absolutna 

ciemno , kryj ca trzy wyj cia. 

      Co... to jest?, spytałem. 

      Co  strasznego, odpowiedziała Frakir. Przekracza moje zdolno ci rozpoznania. 

      Chwyciłem r koje  miecza u pasa i przejrzałem zakl cia, jakie miałem 

jeszcze zawieszone. Nim zd yłem dokona  czego  wi cej, kaplic  wypełniła 

czyja  straszliwa obecno . Wydawała si  tak pot na,  e poczułem, i  dobywanie 

miecza czy recytowanie zakl cia b dzie działaniem wyj tkowo niepolitycznym. 

      Zwykle przywołałbym Znak Logrusu, ale to wyj cie te  zostało przede mn  

zamkni te. Spróbowałem odchrz kn , jednak nie dobiegł  aden d wi k. Potem 

dostrzegłem ruch w samym sercu  wiatła, zlewanie... 

      Posta  Jednoro ca nabrała kształtu w ród bieli, niczym płon cy łun  Tygrys 

Blake'a. Jego obraz sprawiał taki ból,  e musiałem odwróci  wzrok. 

      Przeniosłem spojrzenie w bezdenn , lodowat  czer , ale i tam oczy nie 

zaznały odpoczynku. Co  poruszyło si  w ciemno ci i dobiegł kolejny d wi k - 

szelest, jakby metalu sun cego po kamieniu. A potem gło ny syk. Raz jeszcze 

zadr ała ziemia. Wygi te linie popłyn ły do przodu. Zanim jeszcze blask 

Jednoro ca wytrawił swe pi tno w nieprzeniknionym mroku, zrozumiałem,  e 

widz  tam głow  ogromnego w a, który wpełzł cz ciowo do kaplicy. Wbiłem 

spojrzenie w punkt mi dzy nimi, jedynie k tem oka obserwuj c obie bestie. To 

lepiej, ni  patrze  wprost na któr  z nich. Czułem,  e mi si  przygl daj  - 

 

42 

Jednoro ec Porz dku i W  Chaosu. Nie było to przyjemne uczucie. Cofałem si , 

a  poczułem za plecami ołtarz. 

      Wsun ły si  nieco dalej. Jednoro ec opu cił głow , kieruj c swój róg prosto 

na mnie. J zyk W a wyskakiwał z paszczy w moj  stron . 

      - Ehm... Je li które  z was chciałoby te zbroje... - zaryzykowałem. - Nie b d  

si  sprzeciwiał... 

      W  zasyczał, a Jednoro ec uniósł kopyto i pozwolił mu opa . Posadzka 

p kła, a w ska szczelina pomkn ła ku mnie niby zygzak czarnej błyskawicy. 

Zatrzymała si  u moich stóp. 

      - Z drugiej strony - dodałem - absolutnie nie zamierzałem urazi  Waszych 

Eminencji swoj  ofert ... Niewła ciwa wypowied ... znowu, wtr ciła słabo Frakir. 

      To powiedz, co jest wła ciwe, poprosiłem, próbuj c my lowego sotto voce. 

      Ja nie... Och! 

      Jednoro ec stan ł d ba; W  podniósł łeb. Opadłem na kolana i odwróciłem 

głow  - ich spojrzenia wzbudzały fizyczny ból. Dr ałem cały i zacz ły mi dr twie  

wszystkie mi nie. 

      Sugeruje si , wyrecytowała Frakir,  eby  prowadził t  gr  zgodnie z ustalonymi 

regułami. 

      Nie wiem, jaki metal przenikn ł mój kr gosłup. Ale podniosłem głow  i 

spojrzałem najpierw na W a, potem na Jednoro ca. Oczy łzawiły mi i piekły, 

jakbym patrzył prosto w sło ce, ale jako  wykonałem ten gest. 

      - Mo ecie mnie zmusi  do gry - o wiadczyłem. - Ale nie mo ecie zmusi  do 

dokonania wyboru. Sam kieruj  swoj  wol . B d  przez cał  noc strzegł tych 

zbroi, jak mi nakazano. Rankiem odejd  st d bez pancerza... poniewa  

zdecydowałem go nie nosi . 

      Bez niego mo esz zgin , zakomunikowała Frakir, jakby tłumaczyła. 

      Wzruszyłem ramionami. 

      - Je li mam wybiera , to postanawiam nie przedkłada   adnego z was przed 

drugiego. 

      Owiał mnie wiatr gor cy i zimny zarazem, niczym westchnienie kosmosu. 

      Dokonasz wyboru, przekazała Frakir. Czy b dziesz tego  wiadom czy nie. Ka dy 

wybiera. Ciebie prosi si  tylko, aby  swój wybór sformalizował. 

      - Co czyni mnie takim wyj tkowym? Znowu ten wiatr. 

      Twoje jest podwójne dziedzictwo, poł czone z wielk  moc . 

      - Nigdy nie pragn łem, by jeden z was został moim wrogiem - stwierdziłem.  

      To nie wystarczy. 

      - W takim razie zniszczcie mnie teraz.  

      Gra ju  si  toczy. 

      - Zatem bierzmy si  do roboty. 

      Nie jeste my zadowoleni z twojej postawy. 

      - I nawzajem - doparłem. 

      Grom zahuczał tak,  e straciłem przytomno . Czułem,  e mog  sobie 

pozwoli  na całkowit  szczero , poniewa  miałem silne wra enie,  e nie tak 

łatwo znale  uczestnika tej gry. 

      Obudziłem si  rozci gni ty na stosie nagolenników, półpancerzy, r kawic, 

hełmów i innych zabawnych przedmiotów podobnego charakteru. Wszystkie 

 

43 

posiadały ostre kanty albo wyst py, z których wi kszo  wbijała si  we mnie. 

U wiadamiałem to sobie stopniowo, poniewa  zdr twiałem w wielu istotnych 

miejscach. 

      Cze , Merlinie. 

      Frakir, ucieszyłem si . Długo byłem wył czony? 

      Nie wiem. Sama dopiero doszłam do siebie. 

      Nie wiedziałem,  e mo na znokautowa  kawałek sznura. 

      Ja te  nie. Jeszcze nigdy mi si  to nie zdarzyło. 

      W takim razie inaczej sformułuj  pytanie: domy lasz si , jak długo byli my 

wył czeni? 

      Mam wra enie,  e dosy  długo. Daj mi spojrze  na wyj cie, to mo e potrafi  

odpowiedzie  dokładniej. 

      Podniosłem si  wolno, nie zdołałem usta , upadłem. Poczołgałem si  do 

otworu, zauwa aj c po drodze,  e w stercie uzbrojenia nie brakuje niczego. 

Posadzka rzeczywi cie p kła. I rzeczywi cie martwy karzeł le ał w tylnej cz ci 

kaplicy. 

      Spojrzałem na jasne niebo zarzucone czarnymi punktami. 

      I co?, zapytałem po chwili. 

      Je li oceniam prawidłowo, wkrótce nastanie  wit. 

      Przed  witem zawsze najja niej, co? 

      Co  w tym rodzaju. 

      Nogi zamrowiły, gdy powracał obieg krwi. Wstałem z wysiłkiem i oparłem si  

o  cian . 

      Jakie  nowe instrukcje? 

      Jeszcze nic. Mam przeczucie,  e nadejd  o wschodzie sło ca. 

      Zatoczyłem si  do najbli szej ławy i opadłem. 

      Je li teraz co  nadejdzie, mam do obrony tylko do  dziwaczny zestaw czarów. 

Spanie na zbroi wywołuje pewne dolegliwo ci. Jest prawie tak niewygodne, jak 

spanie w zbroi. 

      Rzu  mnie na nieprzyjaciela, a przynajmniej zyskam dla ciebie troch  czasu. 

      Dzi ki. 

      Jak daleko w przeszło  si gasz pami ci ? 

      Chyba do czasów, kiedy byłem małym chłopcem. Czemu pytasz? 

      Ja pami tam wra enia od chwili, kiedy pierwszy raz zostałam o ywiona, jeszcze 

przez Logrus. Ale wszystko, a  do naszego tu przybycia, przypomina sen. Tylko 

reagowałam na  ycie. 

      Wielu ludzi zachowuje si  podobnie. 

      Naprawd ? Przedtem nie mogłam my le  ani si  porozumiewa . 

      Fakt. 

      My lisz,  e to potrwa dłu ej? 

      Nie rozumiem. 

      Mo e to tylko stan przej ciowy? Mo e uzyskałam  wiadomo , aby radzi  sobie w 

szczególnych okoliczno ciach, jakie czekaj  nas w tym miejscu? 

      Nie wiem, Frakir, odparłem, masuj c lew  łydk . To mo liwe. Przyzwyczajasz 

si  do nowych mo liwo ci? 

      Tak. To chyba nierozs dne. Jak mo na martwi  si  o co , czego nie b dzie mi 

 

44 

brakowało, kiedy zniknie? 

      Dobre pytanie, a ja nie znam odpowiedzi. Mo e i tak zyskałaby   wiadomo ? 

      Nie przypuszczam. Ale to mo liwe. 

      Boisz si  regresji? 

      Tak. 

      Co  ci powiem. Zostawi  ci  tutaj, kiedy znajdziemy wyj cie. 

      Nie mog  zosta . 

      Dlaczego nie? Owszem, czasami si  przydajesz, ale w ko cu sam potrafi  o siebie 

zadba . Teraz, kiedy jeste   wiadoma, powinna  mie  własne  ycie. 

      Ale jestem dziwol giem. 

      Jak my wszyscy. Chc  tylko,  eby  wiedziała,  e rozumiem i zgadzam si . 

      Zacisn ła si  na moment i umilkła. 

      Chciałbym tak si  nie ba  picia wody. 

      Siedziałem tam prawie godzin . Analizowałem wszystko, co mi si  ostatnio 

wydarzyło. Szukałem jakich  wzorców, wskazówek. 

      Chyba słysz  twoje my li, odezwała si  nagle Frakir. I zdaje si ,  e mam wa n  

informacj . 

      Tak? Co takiego? 

      Ten, który ci  tu sprowadził... 

      To co , co wygl dało jak mój ojciec? 

      Tak. 

      Co z nim? 

      Był inny ni  obaj wcze niejsi go cie. Był człowiekiem. Oni nie. 

      Chcesz powiedzie ,  e naprawd  mógł by  Corwinem? 

      Nigdy go nie spotkałam, wi c nie wiem. Ale nie był takim konstruktem jak tamci. 

      Wiesz, czym byli? 

      Nie. Ale dostrzegłam w nich pewn  niezwykł  cech  i zupełnie jej nie rozumiem. 

      Pochyliłem si  i rozmasowałem skronie. Kilka razy odetchn łem gł boko. W 

gardle mi zaschło i bolały wszystkie mi nie. 

      Mów. Czekam. 

      Nie bardzo potrafi  to wytłumaczy , stwierdziła Frakir. Ale jeszcze w 

przed wiadomych czasach nierozs dnie nosiłe  mnie na r ku, kiedy przechodziłe  

Wzorzec. 

      Pami tam. Po twojej reakcji bardzo długo miałem w tym miejscu blizn . 

      Niełatwy jest kontakt tworów Chaosu i tworów Porz dku. Jako  prze yłam. I 

zarejestrowałam to do wiadczenie w pami ci. Otó  postacie Dworkina i Oberona, 

które odwiedziły ci  w tej jaskini... 

      Tak? 

      Pod ich pozornym człowiecze stwem pulsowały pola energii zamkni te w 

geometrycznych strukturach. 

      Przypomina to rodzaj animacji komputerowej. 

      Mo e to co  podobnego. Trudno powiedzie . 

      A mój ojciec nie był taki? 

      Nie. Ale nie do tego zmierzam. Rozpoznałam  ródło. 

      Skupiłem si . 

      To znaczy? 

 

45 

      Te wiry... geometryczne konstrukcje, na których opierały si  obie postacie... to 

reprodukcje fragmentów Wzorca Amberu. 

      Nie mylisz si ? 

      Nie. Braki w  wiadomo ci nadrabiam pami ci . Obie figury były 

trójwymiarowymi konstrukcjami elementów Wzorca. 

      Po co Wzorzec miałby korzysta  z takich wizerunków,  eby mnie podej ? 

      Jestem tylko skromnym narz dziem mordu. Rozumowanie nie jest na razie moj  

mocn  stron . 

      Skoro w spraw  zamieszane s  Jednoro ec i W , to przypuszczam,  e Wzorzec 

tak e. 

      Wiemy,  e Logrus tak. 

      Miałem te  uczucie,  e Wzorzec wykazał swoj   wiadomo  tego dnia, kiedy 

przeszła go Coral. Przypu my,  e tak jest i dodajmy jeszcze zdolno  budowania 

takich konstruktów... Czy chciał,  eby wła nie tu mnie doprowadziły? Czy raczej 

Corwin przeniósł mnie w inne miejsce? I czego chce ode mnie Wzorzec? A czego 

mój ojciec? 

      Zazdroszcz  ci umiej tno ci wzruszania ramionami, odparła Frakir. Zakładam, 

e s  to, jak to okre lasz, pytania retoryczne. 

      Raczej tak. 

      Zaczynaj  do mnie dociera  informacje innego typu. Zakładam wi c,  e noc 

dobiega ko ca. 

      Poderwałem si . 

      Czy to znaczy,  e mog  ju  je ? I pi ? 

      Chyba tak. Ruszyłem jak najszybciej. 

      Wprawdzie nie znam si  na tych sprawach, ale zastanawiam si , czy takiego 

skakania przez ołtarz nie mo na uzna  za dowód braku szacunku, zauwa yła 

Frakir. 

      Czarne płomienie zamigotały, kiedy przemkn łem mi dzy nimi. 

      Do diabła! Nie wiem nawet, czyj to ołtarz, odparłem. A zawsze uwa ałem,  e 

brak szacunku okazuje si  komu  konkretnemu. 

      Grunt zadygotał lekko, gdy chwyciłem dzban i podniosłem go do ust. 

      Chocia  z drugiej strony, mo e i masz racj , przyznałem, krztusz c si . 

      Przeniosłem dzban i bochenek wokół ołtarza, obok sztywniej cego karła, na 

ław  biegn c  wzdłu   ciany naprzeciw wej cia. Usiadłem i ju  spokojniej 

przyst piłem do posiłku. 

      Co teraz?, zapytałem. Mówiła ,  e znowu nadchodz  informacje. 

      Trzymałe  stra , oznajmiła. Teraz spo ród pancerzy i broni, których strzegłe , 

masz wybra  to, czego potrzebujesz. Nast pnie ruszy  jednym z trzech korytarzy, 

których wyj cia znajduj  si  w tej  cianie. 

      Którym? 

      Jeden to wrota Chaosu, drugi to wrota Porz dku, natury trzeciego nie znam. 

      Hm... Jak w takiej sytuacji podj  rozs dn  decyzj ? 

      S dz ,  e wszystkie drogi b d  zamkni te... oprócz tej, któr  powiniene  

wyruszy . 

      Czyli wła ciwie nie mam wyboru, prawda? 

      Przypuszczam,  e wybór drogi zdeterminowny jest wyborem, jakiego dokonasz w 

 

46 

dziale wyposa enia. 

      Sko czyłem chleb, popiłem resztk  wody. Wstałem. 

      Do roboty, rzekłem. Sprawdzimy, jak zareaguj , je li nic nie wybior . Szkoda 

tego karła. 

      Wiedział, co robi i na co si  nara a. 

      To wi cej, ni  mog  powiedzie  o sobie. 

      Podszedłem do prawego wyj cia, poniewa  ono było najbli ej. Prowadziło do 

jasnego korytarza, który stawał si  ja niejszy i jeszcze ja niejszy, a  po kilku 

krokach przestałem cokolwiek widzie . Szedłem dalej. I niewiele brakowało, 

ebym złamał sobie nos. Jakbym trafił w szklan   cian . Dobrze. I tak nie 

mógłbym sobie wyobrazi  siebie, odchodz cego w tak  jasno . 

      Z ka d  chwil  stajesz si  coraz bardziej cyniczny, zauwa ała Frakir. 

Pochwyciłam t  my l. 

      Dobrze. 

      Ostro niej podszedłem do  rodkowego wyj cia. Było szare i zdawało si  

równie  prowadzi  do długiego tunelu. Mogłem spojrze  w gł b mo e troch  dalej 

ni  w poprzednim, ale nie zauwa yłem nic ciekawego poza  cianami, stropem i 

podło em. Wyci gn łem r k  i przekonałem si ,  e nic nie blokuje mi drogi. 

      To chyba ten, stwierdziła Frakir. 

      Mo liwe. 

      Przeszedłem do trzeciego otworu, czarnego jak wn trze kieszeni boga. I 

znowu nie natrafiłem na opór, kiedy szukałem ukrytych barier. 

      Hm... Wydaje si ,  e jednak mam wybór. 

      Dziwne. Nie otrzymałam  adnych instrukcji dotycz cych takiej sytuacji. 

      Wróciłem do  rodkowego tunelu, post piłem o krok. Obejrzałem si , słysz c 

za plecami jakie  d wi ki. Karzeł usiadł. Podparł si  pod boki i rechotał ze 

miechu. Chciałem zawróci , ale teraz co  zablokowało drog . I nagle cała scena 

zmniejszyła si , jakbym gwałtownie odlatywał do tyłu. 

      S dziłem,  e ten maluch jest martwy, zauwa yłem. 

      Ja te . Zdradzał wszelkie oznaki  mierci. 

      Odwróciłem si  znowu w stron , w któr  zmierzałem. Nie czułem  adnego 

przyspieszenia. Mo e to kaplica si  odsuwała, podczas gdy ja stałem nieruchomo. 

      Zrobiłem krok, potem nast pny.  adnego odgłosu. Ruszyłem. Po chwili 

wyci gn łem r k , by dotkn  lewej  ciany. Trafiła w pustk . Spróbowałem z 

praw . To samo. Zboczyłem o krok na prawo i si gn łem jeszcze raz. Nic. Ale 

wci  wydawało mi si ,  e jestem mniej wi cej po rodku mi dzy dwoma 

mglistymi barierami. Warkn łem w my li, zignorowałem to i pomaszerowałem 

dalej. 

      Co si  dzieje, Merlinie? 

      Wyczuwasz czy nie wyczuwasz  cian po obu stronach?, spytałem. 

      Nie, stwierdziła Frakir. 

      Domy lasz si , gdzie wła ciwie jeste my? 

      Idziemy pomi dzy cieniami. 

      A dok d zmierzamy? 

      Jeszcze nie wiem. Pod amy jednak Drog  Chaosu. 

      Co? Sk d to wiesz? S dziłem,  e aby mnie tu wpu cili, musz  z tego stosu wybra  

 

47 

co  chaotycznego. 

      Tkni ty podejrzeniem, przeszukałem wszystkie zakamarki ubrania. 

Znalazłem sztylet wsuni ty do pochwy w prawym bucie. Nawet w tym słabym 

wietle rozpoznałem typowe dla domu wykonawstwo. 

      Podpu cili nas, stwierdziłem. Teraz rozumiem, dlaczego ten karzeł si   miał. 

Podrzucił mi to, kiedy stracili my przytomno . 

      Ale przecie  miałe  wybór. Pomi dzy tym korytarzem a tamtym cieniem. 

      Fakt. 

      Wi c dlaczego wybrałe  ten? 

      Miał lepsze o wietlenie. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

48 

Rozdział 5

 

 

Pi  czy sze  kroków dalej znikn ło nawet wra enie  cian. Stropu te , je li 

ju  o tym mowa. Za sob  nie widziałem ani  ladu korytarza czy otworu wej cia. 

Był tylko rozległy pos pny obszar szaro ci. Na szcz cie posadzka - czy te  grunt - 

pozostała pod nogami. Jedyny sposób, w jaki mogłem odró ni  drog , któr  tu 

dotarłem, od otaczaj cego j  mroku, miał zwi zek z widzialno ci . Szedłem 

perłowoszar   cie k  przez dolin  cienia, chocia  formalnie rzecz bior c szedłem 

pewnie mi dzy cieniami. Co za uprzejmo ! Kto  albo co  niech tnie rozlał 

minimum  wiatła, by oznaczy  mój szlak. 

      Kroczyłem w ród upiornej ciszy. Zastanawiałem si , ile min łem ju  cieni. A 

potem, czy to nie nazbyt liniowy sposób pojmowania tego zjawiska. 

Prawdopodobnie. 

      W tej wła nie chwili, zanim zd yłem przywoła  na pomoc matematyk , 

zauwa yłem jaki  ruch po prawej stronie. Przystan łem. W polu widzenia 

wyrosła wysoka czarna kolumna, słabo majacz ca na samej granicy zasi gu 

wzroku. Ale nie poruszała si . Uznałem,  e to ja si  przemieszczam, co wywołuje 

złudzenie jej ruchu. Gruba, nieruchoma, gładka... przebiegłem wzrokiem w gór , 

a  straciłem j  z oczu. Trudno powiedzie , jak wysoko mo e si ga . 

      Odwróciłem si . Przeszedłem kilka kroków. Zauwa yłem nast pn  kolumn  - 

z przodu, po lewej stronie. Rzuciłem tylko okiem i szedłem dalej. Po chwili 

zjawiło si  ich wi cej, po obu stronach. Ciemno , w której znikały, nie zawierała 

niczego podobnego do gwiazd; firmament mojego  wiata tworzyła gładka, 

jednostajna czer . Po chwili kolumny zacz ły wyrasta  w dziwnych grupkach, 

niektóre bardzo blisko siebie. Ich relatywne wymiary nie wydawały si  ju  

jednolite. 

      Zatrzymałem si ,  eby dotkn  jednej z grupy kolumn po lewej. Wydawało 

si ,  e s  w zasi gu r ki. Nie były. Zrobiłem krok w ich stron . 

      Poczułem krótki ucisk na przegubie. 

      Na twoim miejscu nie robiłabym tego, ostrzegła Frakir. 

      Dlaczego?, zdziwiłem si . 

      Łatwo si  tu zgubi  i narazi  na du e kłopoty. 

      Pewnie masz słuszno . 

      Zacz łem biec. Cokolwiek si  tu działo, miałem tylko jedno  yczenie: sko czy  

z tym jak najpr dzej i wróci  do spraw, które uwa ałem za istotne. Na przykład 

odnale  Coral, uwolni  Luke'a, rozwi za  jako  problem z Jurtem i Juli , 

poszuka  ojca... 

      Mijałem kolumny ustawione w nierównych odst pach. Mi dzy nimi zacz ły 

si  pojawia  obiekty, które kolumnami nie były. Niektóre niskie, asymetryczne, 

inne wysokie, zw one. Niektóre opierały si  o s siadów, spinały ich albo le ały 

pokruszone u ich stóp. Z pewn  ulg  patrzyłem na zakłócenie monotonnej 

regularno ci, wskazuj ce,  e na te formy oddziaływały pot ne siły. 

      Grunt przestał by  płaski, cho  zachował pewn  stylizowan  geometri  jakby 

stopni czy półek składanych na ró nych poziomach. Moja  cie ka wci  była 

równa i zalana mglistym blaskiem, gdy biegłem w ród ruin tysi ca Stonehenge. 

      Przyspieszyłem troch . Wkrótce mijałem galerie, amfiteatry, lasy stercz cych 

 

49 

głazów. Kilka razy dostrzegłem jaki  ruch mi dzy nimi, ale mógł to by  efekt 

mojego biegu i marnego o wietlenia. 

      Wyczuwasz w pobli u co   ywego?, spytałem Frakir. 

      Nie, nadpłyn ła odpowied . 

      Zdawało mi si ,  e co  widz . 

      Mo e widziałe . Ale to nie znaczy,  e tam było. 

      Umiesz mówi  dopiero pól dnia, a ju  nauczyła  si  sarkazmu. 

      Przykro mi to stwierdza , szefie, ale wszystko, czego si  ucz , pochodzi z wibracji 

twojego umysłu. Nie ma tu nikogo innego,  eby nauczył mnie dobrych manier i tak 

dalej. 

      Touche, przyznałem. Mo e lepiej ja ci  uprzedz , je li zdarz  si  kłopoty. 

      Touche, szefie. Lubi  te bitewne metafory. 

      W chwil  pó niej zwolniłem kroku. Co  zamigotało z przodu, troch  na 

prawo. Po ród zmiennej szaro ci  wiatła pojawiły si  błyski czerwieni i bł kitu. 

Zatrzymałem si . Trwały tylko sekund , ale to wystarczyło dla wzbudzenia 

czujno ci. Przez dług  chwil  obserwowałem ich pozorne  ródło. 

      Tak, odezwała si  Frakir. Rozs dek nakazuje ostro no . Ale nie pytaj, czego 

masz si  spodziewa . Odbieram tylko ogólne poczucie zagro enia. 

      Mo e zdołałbym prze lizn  si  jako  bokiem. 

      Musiałby  zej  ze szlaku. Ale odradzam, gdy  szlak prowadzi wła nie przez 

kamienny kr g, z którego emanuje to uczucie. 

      Nikt nie wspominał,  e nie wolno mi zbacza  z drogi. Masz jakie  instrukcje w tej 

sprawie? 

      Wiem,  e powiniene  i   cie k . Ale nic nie wiem o konsekwencjach jej 

porzucenia. 

      Hm... 

      Szlak skr cał w prawo, wi c ruszyłem w tamt  stron . Biegł wprost do kr gu 

masywnych głazów. Zwolniłem, ale nie zboczyłem z drogi. Przygl dałem si  im z 

uwag  i spostrzegłem,  e cho   cie ka ginie mi dzy nimi, nie wybiega z drugiej 

strony. 

      Masz racj , stwierdziła Frakir. Jak smocze legowisko. 

      Ale musimy tamt dy przej . 

      Tak. 

      Zatem przejdziemy. 

      Zwolniłem jeszcze bardziej i pod yłem za l ni c  wst g  pomi dzy dwa szare 

głazy. 

      Wewn trz kr gu o wietlenie było inne ni  na zewn trz - ja niejsze. Mimo to, 

wszystko i tak przypominało studium czerni i bieli, z jakim  magicznym 

połyskiem. Po raz pierwszy zobaczyłem jaki   lad  ycia: pod nogami rosła jakby 

trawa, srebrzysta i wysadzana kropelkami rosy. 

      Stan łem, a Frakir zacisn ła si  inaczej ni  zwykle: nie ostrzegała, a raczej 

wyra ała zainteresowanie. Po prawej stronie wznosił si  ołtarz - zupełnie 

niepodobny do tego, przez który skakałem w kaplicy. Ten był surow  skaln  

płyt  uło on  na parze głazów.  adne  wiece, ornaty czy inne eklezjastyczne 

drobiazgi nie dotrzymywały towarzystwa le cej na nim kobiecie. Miała zwi zane 

r ce i nogi. Pami tałem,  e sam znalazłem si  kiedy  w podobnie kłopotliwej 

 

50 

sytuacji, wi c moja sympatia była całkowicie po stronie damy - białowłosej, 

czarnoskórej i jakby znajomej. Niech ci  obdarzyłem dziwaczne indywiduum 

stoj ce za ołtarzem, przodem do mnie, ze sztyletem wzniesionym w lewej dłoni. 

Prawa cz  jego ciała była absolutnie czarna, lewa o lepiaj co biała. 

Natychmiast skoczyłem do ataku. Moje zakl cie Koncert na Sztuk  Kulinarn  i 

Kuchenk  Mikrofalow  w jednej chwili posiekałoby go i ugotowało równocze nie. 

Tyle  e nie mogłem z niego skorzysta , skoro nie potrafiłem wypowiedzie  

kluczowych słów. 

      Miałem wra enie,  e p dz c ku niemu czuj  na sobie jego wzrok. Co prawda 

jedna cz  twarzy była za ciemna, a druga zbyt jasna,  eby mie  pewno . A 

potem r ka z no em opadła szerokim łukiem, a ostrze wbiło si  w pier  kobiety 

tu  pod mostkiem. Kobieta krzykn ła wtedy i trysn ła krew, czerwona w ród 

tych wszystkich czerni i bieli, a kiedy zbryzgała dło  m czyzny zrozumiałem,  e 

gdybym spróbował, mógłbym wypowiedzie  zakl cie i ocali  ofiar . 

      Zaraz potem rozpadł si  ołtarz, a szary wir przesłonił widok. Krew kr yła w 

nim jak pasy na szlabanie, rozpływaj c si  stopniowo, a lej stawał si  czerwony, 

potem ró owy, potem przygasł do srebra i wreszcie znikn ł. Kiedy dotarłem na 

miejsce, l niła tylko trawa... sans ołtarza, sans kapłana, sans ofiary. 

      Wyhamowałem i patrzyłem. 

      - Czy by my  nili? - zapytałem gło no. 

      Nie jestem pewna, czy potrafi   ni , odparła Frakir. 

      - W takim razie opowiedz, co widziała . 

      Widziałam,  e jaki  facet przebił no em kobiet  przywi zan  do kamiennej 

powierzchni. Potem wszystko rozpadło si  i rozwiało. Facet był czarny i biały, krew 

czerwona, a kobiet  była Deirdre... 

      - Co? Rany boskie, masz racj ! Rzeczywi cie wygl dała podobnie... w 

negatywie. Ale przecie  ona nie  yje... 

      Musz  ci przypomnie ,  e zobaczyłam to, co ty zobaczyłe . Nie znam pierwotnych 

danych, tylko t  sieczk , jak  z nich zrobił twój układ nerwowy. Mój system percepcji 

wykazywał tylko,  e nie byli to zwykli ludzie, ale istoty podobne do postaci Dworkina 

i Oberona, którzy odwiedzili ci  w jaskini. 

      I wtedy przyszła mi do głowy straszliwa my l. Wizerunki Dworkina i Oberona 

przypominały trójwymiarowe symulacje komputerowe. A umiej tno  

skanowania Cienia u Ghostwheela opierała si  na cyfrowych odwzorowaniach 

tych fragmentów Wzorca, które - moim zdaniem - pełniły tak  wła nie funkcj . 

W dodatku Ghost rozwa ał - niemal z rozmarzeniem, jak mi si  teraz wydawało - 

swoje kwalifikacje do bosko ci. 

      Czy by mój własny twór bawił si  ze mn  w ten sposób? Czy mógł mnie 

uwi zi  w obł kanym, dalekim cieniu i zacz  tak  skomplikowan  gr ? Gdyby 

zdołał pokona  swojego stwórc , wobec którego odczuwał pewien podziw, czy nie 

uznałby tego za osobisty awans? W jego kosmosie byłby to awans na poziom 

wy szy od mojego. Mo liwe. Je li zbyt cz sto spotyka si  komputerowe 

symulacje, cherchez le deux ex machina. 

      Zacz łem rozwa a , jak silny jest naprawd  Ghost. Cho  jego moc była po 

cz ci odpowiednikiem mocy Wzorca, nie wierzyłem, by zdołał Wzorcowi 

dorówna ... albo Logrusowi. Nie s dz , by potrafił zamkn  przed nimi ten cie . 

 

51 

      Z drugiej strony, tak naprawd  musiałby zablokowa  tylko mnie. 

Podejrzewam,  e mógłby udawa  Logrus podczas naszego krótkiego spotkania, 

zaraz po moim przybyciu. Ale w takim razie musiałby naprawd  wzmocni  

wiadomo  Frakir, a tego raczej nie potrafił. A co z Jednoro cem i W em? 

      - Frakir - rzuciłem. - Czy jeste  pewna,  e to rzeczywi cie Logrus ci  rozbudził 

i zaprogramował te wszystkie instrukcje, które mi przekazujesz? 

      Tak. 

      - Sk d ta pewno ? 

      Miałam to samo uczucie po naszym pierwszym kontakcie, kiedy pokonywałe  

Logrus, a ja zostałam wst pnie pobudzona. 

      - Rozumiem. Nast pne pytanie: czy Jednoro ec i W , których widzieli my w 

kaplicy, mogli by  istotami tego samego typu co Dworkin i Oberon w jaskini? 

      Nie. Zauwa yłabym. Byli zupełnie inni. Straszni, pot ni i dokładnie tacy, jacy 

si  wydawali. 

      - To dobrze. - Odetchn łem. - Bałem si ,  e to wszystko jest tylko 

skomplikowan  gr  Ghostwheela. 

      Dostrzegłam to w twoim umy le. Co prawda nie rozumiem, w jaki sposób 

zaprzecza tej tezie realno  Jednoro ca i W a. Mogli przecie  wkroczy  w 

konstrukcj  Ghostwheela i przekaza  ci,  eby  przestał si  rzuca , bo chc  zobaczy  

koniec tej gry. 

      - O tym nie pomy lałem. 

      A mo e Ghost potrafił odnale  i przebi  si  do miejsca praktycznie 

nieosi galnego dla Wzorca i Logrusu. 

      - Mo esz mie  racje. Niestety, stawia nas to z powrotem na pocz tku drogi. 

      Nie, poniewa  to miejsce nie zostalo zbudowane przez Ghosta. Zawsze istniało. 

Dowiedziałam si  tego od Logrusu. 

      - Ta  wiadomo  daje pewn  ulg , chocia ... 

      Nie doko czyłem tej my li, gdy  wła nie wtedy nagłe poruszenie zwróciło 

moj  uwag  na przeciwny brzeg kr gu. Zobaczyłem ołtarz, którego wcze niej nie 

było, przy nim kobiec  posta , a na płycie zwi zanego m czyzn  w plamy  wiatła 

i cienia. Byli bardzo podobni do pierwszej pary. 

      - Nie! - krzykn łem. - Do  ju  tego! 

      Ale nó  opadł, kiedy skoczyłem w tamt  stron . Rytuał powtórzył si , ołtarz 

run ł i wszystko si  rozwiało. Kiedy dobiegłem na miejsce, nie znalazłem  adnego 

znaku,  e wydarzyło si  tu co  niezwykłego. 

      - Rozumiesz co  z tego? - zwróciłem si  do Frakir. Te same siły, ale jakby na 

odwrót. 

      - Dlaczego? Co si  tu dzieje? 

      To spotkanie dwóch pot g. Wzorzec i Logrus próbuj  przedrze  si  tutaj, cho by 

na chwil . Takie ofiary, jakie przed chwil  ogl dale , pomagaj  otworzy  przej cie. 

      - Czemu im tak zale y na manifestacji akurat tutaj? 

      Teren neutralny. Ich odwieczna równowaga ulega subtelnym przemianom. Ty 

powiniene  w jaki  sposób przechyli  szal  w jedn  albo drug  stron . 

      - Nie mam bladego poj cia, jak si  do tego zabra . Dowiesz si , kiedy nadejdzie 

czas. Wróciłem na szlak i ruszyłem dalej. 

      - Czy przechodziłem t dy akurat wtedy, kiedy składali te ofiary? - spytałem. - 

 

52 

Czy te  zło yli je, poniewa  przechodziłem? 

      Było przeznaczone, by zdarzyły si  w twojej obecno ci. Ty jeste  o rodkiem. 

      - Czy w takim razie powinienem si  spodziewa ... 

      Jaka  posta  wysun ła si  zza głazu po lewej stronie i za miała si  cicho. 

Odruchowo si gn łem po miecz, ale tamten r ce miał puste i poruszał si  wolno. 

      - Mówisz do siebie - zauwa ył. - To zły znak. 

      Był kombinacj  czerni, bieli i szaro ci. S dz c po tym, jak ciemno  okrywała 

jego praw  stron , a  wiatło padało na lew , mógł by  tym pierwszym, który 

wzniósł nó  ofiarny. Trudno powiedzie . Ale kimkolwiek był albo czymkolwiek, 

nie miałem ochoty na bli sz  z nim znajomo . 

      Dlatego wzruszyłem ramionami. 

      - Jedyny znak, jaki mnie teraz interesuje, to ten z napisem „wyj cie" - 

o wiadczyłem i wymin łem go. Jego dło  opadła mi na rami  i odwróciła z 

łatwo ci . Znowu ten  mieszek. 

      - W tym miejscu musisz uwa a  na swoje  yczenia - oznajmił cichym, równym 

głosem. - Poniewa  czasem si  spełniaj . A gdyby ten, co je spełnia, zło liwie 

przeczytał „zej cie" zamiast „wyj cie"? Wtedy puff! Mo esz przesta  istnie . Z 

dymem w gór . W dół do ziemi. Albo w bok do piekła. I koniec. 

      - Ju  tam byłem - odpowiedziałem. - A po drodze jeszcze w paru innych 

miejscach. 

      - No no! Co  takiego! Twoje  yczenie si  spełniło - zauwa ył. Lewe oko 

pochwyciło błysk  wiatła i jak błona odbiło go w moj  stron . Za to jakkolwiek 

bym si  ustawiał i z której strony patrzył, nie mogłem zobaczy  prawego oka. - O, 

tam! - doko czył, wyci gaj c r k . 

      Obejrzałem si  we wskazanym kierunku. Na poziomej płycie dolmenu jarzył 

si  znak wyj cia, dokładnie taki, jak nad drzwiami w kinie, gdzie cz sto bywałem 

jako student. 

      - Masz racj  - przyznałem. 

      - Przejdziesz tam? 

      - A ty? 

      - Nie warto - odparł. - Ja ju  wiem, co tam znajd . 

      - Co? 

      - Drug  stron . 

      - Bardzo dowcipne - zauwa yłem. 

      - Je li kto  zlekcewa y spełnione  yczenie, mo e rozgniewa  Moce - stwierdził. 

      - Wiesz to z własnego do wiadczenia? 

      Usłyszałem dziwny, nieprzyjemny odgłos i dopiero po chwili zrozumiałem,  e 

to on zgrzyta z bami. Zostawiłem go i poszedłem do znaku wyj cia - sprawdzi , 

jak wygl da z bliska. 

      Były tam dwa stoj ce pionowo głazy z płask  płyt  na szczycie. Tworzyły 

rodzaj bramy, dostatecznie szerokiej,  eby przej . Jednak wewn trz panował 

mrok... 

      Przechodzisz, szefie? 

      - Dlaczego nie? To jedna z niewielu okazji w moim  yciu, kiedy czuj  si  

niezast piony dla tego, kto prowadzi przedstawienie. 

      Na twoim miejscu nie byłabym taka zarozumiała... zacz ła Frakir, ale ja ju  

 

53 

ruszyłem. 

      Wystarczyły trzy szybkie kroki i spojrzałem na zewn trz, poprzez kr g 

głazów, ponad l ni c  traw , obok czarno-białego m czyzny, w stron  kolejnego 

dolmenu ze znakiem wyj cia... i w stron  mglistej postaci pod nim. Zatrzymałem 

si , cofn łem o krok i odwróciłem. Stał tam czarno-biały m czyzna i obserwował 

mnie, za nim dolmen, a w nim mroczna posta . Podniosłem r k  nad głow . 

Mglista sylwetka uczyniła to samo. Odwróciłem si  w kierunku, w którym 

pocz tkowo zmierzałem. Niewyra na posta  przede mn  równie  trzymała r k  

w górze. Przeszedłem na drug  stron . 

      - Mały ten  wiatek - stwierdziłem. - Ale nie chciałbym go malowa . M czyzna 

roze miał si . 

      - Zostało ci przypomniane,  e ka de wyj cie jest tak e wej ciem - o wiadczył. 

      - Twój widok jeszcze bardziej przypomina mi pewn  sztuk  Sartre'a - 

odparłem. 

      - Nieuprzejme - zauwa ył. - Ale filozoficznie spójne. Zawsze wiedziałem,  e 

piekło to inni. Tylko  e nie zrobiłem niczego, by wzbudzi  twoj  nieufno . 

Prawda? 

      - Byłe  czy nie byłe  t  osob , któr  widziałem, jak niedaleko st d rytualnie 

morduje kobiet ? - zapytałem. 

      - Je li nawet byłem, czemu ci  to interesuje? To przecie  nie twoja sprawa. 

      - Chyba jestem sentymentalny wobec pewnych drobiazgów. Na przykład 

warto ci ludzkiego  ycia. 

      - Łatwo si  oburza . Nawet u Alberta Schweitzera szacunek dla istot  ywych 

nie obejmował tasiemca, muchy tse-tse czy komórki rakowej. 

      - Wiesz, o co mi chodzi. Zamordowałe  t  kobiet  całkiem niedawno, czy nie? 

      - Poka  mi ołtarz. 

      - Nie mog . Znikn ł. 

      - Poka  mi kobiet . 

      - Ona równie . 

      - W takim razie nie masz zbyt wielu dowodów. 

      - To nie jest s d, do diabła! Je li chcesz ze mn  rozmawia , odpowiedz na 

moje pytanie. Je li nie, nie warto traci  czasu. 

      - Odpowiedziałem ci. Wzruszyłem ramionami. 

      - No dobrze - mrukn łem. - Nie znam ci  i wol ,  eby tak zostało.  egnam. 

      Odsun łem si  od niego na krok, w kierunku szlaku. Wtedy powiedział: - 

Deirdre. Miała na imi  Deirdre i rzeczywi cie j  zabiłem. 

      Po czym znikn ł pod dolmenem, z którego przed chwil  ja si  wynurzyłem. 

Natychmiast spojrzałem na drug  stron   cie ki, ale nie pojawił si  pod znakiem 

wyj cia. Zrobiłem w tył zwrot i sam wst piłem pod dolmen. Natychmiast 

wyszedłem naprzeciwko, dostrzegaj c jeszcze własn  znikaj c  posta . Nigdzie 

po drodze nie zauwa yłem obcego. 

      - Co  o tym my lisz? - spytałem Frakir, skr caj c w stron  szlaku. 

      Mo e to duch tego miejsca? Paskudny duch paskudnego miejsca?, próbowała 

odgadn . Nie wiem na pewno, ale wydaje mi si ,  e był jednym z tych przekl tych 

konstruktów... a tutaj s  silniejsze. 

      Dotarłem do szlaku i ruszyłem w dalsz  drog . 

 

54 

      - Styl twoich wypowiedzi bardzo si  zmienił od chwili rozbudzenia 

wiadomo ci - zauwa yłem. Twój system nerwowy jest dobrym nauczycielem. 

      - Dzi kuj . Daj mi zna , je li ten facet znów si  pojawi, a ty wyczujesz go 

wcze niej, ni  ja zobacz . Zgoda. Szczerze mówi c, cała ta okolica sprawia wra enie 

konstruktu. Ka dy kamie  ma w sobie jaki  zygzak Wzorca. 

      - Kiedy to odkryła ? 

      Kiedy pierwszy raz sprawdziłe  wyj cie. Zbadałam, czy nic ci stamt d nie 

zagra a. 

      Dotarli my do obwodu zewn trznego kr gu. Klepn łem głaz. Wydał mi si  

dostatecznie materialny. 

      Jest tutaj!, ostrzegła mnie nagle Frakir. 

      - Hej! - usłyszałem dobiegaj cy z góry głos. Podniosłem głow . Na szczycie 

głazu siedział czarno-biały obcy. Palił cienkie cygaro, a w lewym r ku trzymał 

puchar. - Zaciekawiasz mnie, chłopcze - mówił dalej. - Jak ci na imi ? 

      - Merlin - odparłem. - A tobie? 

      Zamiast odpowiedzie , odepchn ł si , opadł w zwolnionym tempie i 

wyl dował na obu nogach. Przygl dał mi si , mru c lewe oko. Po jego prawym 

boku jak mroczne wody płyn ły cienie. Dmuchn ł srebrzystym dymem. 

      - Jeste   ywy - oznajmił. - Nosisz znami  Wzorca i znami  Chaosu. Masz w 

sobie krew Amberu. Sk d pochodzisz, Merlinie? 

      Cienie rozwiały si  na moment i zauwa yłem,  e prawe oko zakrywa 

przepaska. 

      - Jestem synem Corwina - powiedziałem. - A ty... chyba... jeste  zdrajc  

Brandem. 

      - Rozpoznałe  mnie - o wiadczył. - Ale nigdy nie zdradziłem tego, w co 

wierzyłem. 

      - Czyli własnych ambicji - doko czyłem za niego. - Twój dom, rodzina i moce 

Porz dku nigdy nie miały dla ciebie znaczenia. 

      Parskn ł. 

      - Nie b d  si  spierał z aroganckim szczeniakiem. 

      - Ja te  nie mam ochoty na dyskusje. Nie wiem, czy to ma znaczenie, ale twój 

syn Rinaldo jest chyba moim najlepszym przyjacielem. 

      Odwróciłem si  i ruszyłem przed siebie. Jego dło  opadła mi na rami . 

      - Czekaj! - rzucił. - Co to za bzdury? Rinaldo jest ledwie chłopcem. 

      - Bł d - stwierdziłem. - Jest mniej wi cej w moim wieku. 

      Cofn ł r k . Obejrzałem si . Odrzucone cygaro dymiło teraz na  cie ce. 

Przeło ył puchar do dłoni okrytej mrokiem. Potarł czoło. 

      - Tak wiele czasu min ło w głównych strumieniach... - mrukn ł. 

      Pod wpływem nagłego impulsu wyj łem Atuty, odnalazłem portret Luke'a i 

podniosłem,  eby mógł si  przyjrze . 

      - To jest Rinaldo - powiedziałem. Si gn ł po kart , a ja oddałem j , sam 

wła ciwie nie wiem dlaczego. Przygl dał si  bardzo długo. 

      - Kontakt t  drog  nie jest tu chyba mo liwy - zauwa yłem. 

      Spojrzał na mnie, pokr cił głow  i oddał Atut. 

      - Nie, chyba nie - zgodził si . - Co... co z nim? 

      - Czy wiesz,  e zabił Caine'a,  eby ci  pom ci ? 

 

55 

      - Nie, o tym nie wiedziałem. Ale s dz ,  e miałem prawo czego  takiego 

oczekiwa . 

      - Nie jeste  w pełni Brandem, prawda? Odchylił głow  i wybuchn ł  miechem. 

      - Jestem całkowicie Brandem, ale nie tym Brandem, o którym słyszałe . Za 

wszystko co ponadto musisz mi zapłaci . 

      - Ile kosztuje wiedza o tym, kim jeste  naprawd ? - zainteresowałem si , 

chowaj c karty. 

      Uniósł puchar i trzymał go obur cz przed sob  jak  ebracz  miseczk . 

      - Odrobin  twojej krwi - rzekł. 

      - Stałe  si  wampirem? 

      - Nie. Jestem upiorem Wzorca - odparł. - Oddaj mi krew, a wytłumacz . 

      - Zgoda. Ale lepiej,  eby to była ciekawa opowie . 

      Ukłułem si  sztyletem w nadgarstek i wyci gn łem r k  nad naczyniem. 

      Płomienie wybuchły jak z rozlanej lampy naftowej. Oczywi cie, to nie ogie  

płynie w moich  yłach. Ale krew istot Chaosu jest w pewnych miejscach 

wyj tkowo łatwopalna, a to najwyra niej było jedno z nich. 

      Ogie  trysn ł cz ciowo do pucharu, cz ciowo ponad nim, zalewaj c dło  i 

przedrami  Branda. Krzykn ł i jakby zapadł si  w siebie. Odst piłem, a on 

zmienił si  w wir - podobny do tych, jakie powstawały po dopełnieniu ofiar, 

chocia  bardziej płomienisty. Lej z rykiem uniósł si  w powietrze i po chwili 

znikn ł, a ja pozostałem zdumiony, zapatrzony w gór , i uciskałem zraniony 

przegub. 

      Hm... Efektowne wyj cie, zauwa yła Frakir. 

      - Rodzinna specjalno  - wyja niłem. - A skoro mowa o wyj ciu... 

      Wymin łem głaz i opu ciłem kamienny kr g. Natychmiast powrócił mrok, 

pogł bił si . Przez kontrast, moja  cie ka jakby poja niała. Pu ciłem nadgarstek i 

przekonałem si ,  e ju  nie dymi. 

      Ruszyłem biegiem, chc c jak najszybciej opu ci  t  okolic . Kiedy po chwili 

zerkn łem przez rami , nie zauwa yłem ju  stoj cych głazów. Był tylko blady, 

nikn cy wir, si gaj cy coraz wy ej i wy ej, a  znikn ł. 

      Szlak zacz ł opada , tak  e biegłem zboczem w dół, lekkim, długim krokiem. 

cie ka le ała przede mn  niby jasna wst ka, znikaj ca daleko w przedzie. Ze 

zdziwieniem zauwa yłem,  e całkiem blisko, w dole, przecina inn  jasn  lini . Ta 

nikn ła szybko po obu stronach. 

      - Masz jakie  instrukcje na temat skrzy owa ? - zapytałem. 

      Jeszcze nie. Przypuszczalnie zbli a si  moment decyzji. Nie wiesz, co wptynie na 

twój wybór, póki nie dotrzesz na miejsce. 

      Zdawało mi si ,  e w dole rozpo ciera si  szeroka zamglona równina, gdzie tu 

i tam l ni kilka samotnych  wiatełek. Niektóre płon ły równo, inne zapalały si  i 

gasły, ale wszystkie pozostawały w tych samych miejscach. Nie zauwa yłem 

jednak  adnych linii prócz mojej  cie ki i tej, co j  przecinała. Nie słyszałem 

adnego d wi ku oprócz własnego oddechu i odgłosu moich kroków. Nie czułem 

powiewów, dziwnych zapachów, a temperatura była tak łagodna,  e w ogóle nie 

zwracała uwagi. Po obu stronach znowu pojawiły si  jakie  kształty, ale nie 

miałem ochoty ich bada . Chciałem zako czy  to, co mnie tu trzymało, wynie  

si  st d jak najszybciej i zaj  własnymi sprawami. 

 

56 

      Mgliste obłoki  wiatła zacz ły pojawia  si  w nieregularnych odst pach, po 

obu stronach szlaku - faluj ce, nieokre lone, plamiste, rozbłyskuj ce i gasn ce na 

przemian. Przypominały zwiewne firanki zawieszone obok  cie ki. Nie 

przygl dałem si  im uwa nie, póki wci  wyra niejsze cienie nie przesłaniały 

coraz wi kszego obszaru. Wygl dało to, jakby zachodził proces dostrojenia; 

coraz ostrzejsze kontury wyznaczały znajome obiekty: krzesła, stoliki, 

zaparkowane samochody, wystawy sklepów. Po chwili w obrazach pojawiły si  

wyblakłe barwy. 

      Przystan łem przed jednym z nich i przyjrzałem si  uwa nie. Był to czerwony 

chevrolet z 1957 roku, przysypany lekko  niegiem, zaparkowany na znajomo 

wygl daj cym podje dzie. Podszedłem bli ej, wyci gaj c r k . 

      Lewa dło  i rami  znikn ły z chmurze przy mionego blasku. Spróbowałem 

dotkn  lewej „płetwy"; napłyn ło delikatne wra enie kontaktu i lekkiego 

chłodu. Przesun łem dło  na prawo, zrzucaj c troch   niegu. Kiedy cofn łem 

r k , była pokryta  niegiem. I natychmiast cały obraz rozpłyn ł si  w czerni. 

      - Specjalnie u yłem lewej r ki - oznajmiłem. - Z tob  na nadgarstku. Co to 

było? 

      Dzi kuj  uprzejmie. Wygl dało jak czerwony samochód troch  przysypany 

niegiem. 

      - To konstrukt czego  znalezionego w mojej pami ci. Powi kszony do 

rzeczywistej skali obraz Polly Jackson. 

      W takim razie, Merle, sprawy wygl daj  coraz gorzej. Nie odgadłam,  e to 

konstrukt. 

      - Wnioski? 

      Ktokolwiek za tym stoi, jest coraz lepszy. Albo silniejszy. Albo jedno i drugie. 

      - Niech to szlag... - mrukn łem, odwróciłem si  i pobiegłem dalej. 

      Mo e ten kto  chce udowodni ,  e teraz potrafi ju  całkiem ci  zmyli . 

      - W takim razie udało mu si  - przyznałem. - Hej! Ktosiu! - krzykn łem. - 

Słyszysz mnie? Wygrałe ! Zmyliłe  mnie całkowicie. Czy teraz ju  mog  wraca  

do domu? Ale je li chodziło ci o co  innego, to przegrałe ! Zupełnie nie 

zrozumiałem, co by to mogło by ! 

      Jaskrawy błysk przewrócił mnie na  cie k  i o lepił na długie chwile. 

Czekałem, pełen napi cia i dr cy, ale grzmot nie nast pił. Kiedy odzyskałem 

wzrok i min ły skurcze mi ni, spojrzałem na stoj c  o kilka kroków przede mn  

gigantyczn  posta : Oberona. 

      Ale to był pos g, kopia stoj cego na ko cu Głównej Alei w Amberze. A mo e 

nawet oryginał - przy dokładniejszej obserwacji zauwa yłem co  jakby ptasie 

odchody na ramieniu wielkiego władcy. 

      - Prawdziwy czy konstrukt? - zapytałem gło no. Moim zdaniem prawdziwy, 

stwierdziła Frakir. Wstałem powoli. 

      - Rozumiem,  e jest to odpowied  - powiedziałem. - Nie rozumiem tylko, co 

oznacza. Dotkn łem pos gu i poczułem pod palcami raczej płótno ni  br z. W 

tym momencie perspektywa uległa zmianie i dotykałem ju  troch  uwznio lonego 

portretu Ojca Swej Krainy. Potem jego kontury zacz ły falowa , zbladły i 

zobaczyłem,  e to fragment jednego z tych mijanych po drodze mglistych 

obrazów. W chwil  pó niej porwał si  na strz py i znikn ł. 

 

57 

      - Poddaj  si  - westchn łem, przechodz c przez miejsce, jakie zajmował kilka 

sekund temu. - Odpowiedzi budz  wi kszy zam t ni  sytuacje, które 

doprowadziły do stawiania pyta . 

      Poniewa  w drujemy pomi dzy cieniami, czy nie mo na uzna  tego za 

przypomnienie,  e wszelkie rzeczy s  gdzie  prawdziwe? 

      - Przypuszczam. Ale o tym wiedziałem wcze niej. I  e wszelkie rzeczy s  

prawdziwe na ró ne sposoby, w ró nym czasie i w ró nych miejscach? 

      - Zgoda. To mo e by  wiadomo . W tpi  jednak, by kto  zadawał sobie tyle 

trudu dla demonstracji filozoficznych tez, które dla ciebie mog  stanowi  nowo , 

ale gdzie indziej s  do  powszechnie znane. Musi by  jaki  szczególny powód, 

którego ci gle nie pojmuj . 

      Do tej chwili wszystkie mijane sceny były martw  natur . Teraz jednak 

pojawiło si  kilka z lud mi; na niektórych widziałem inne stworzenia. I 

rozgrywała si  tam jaka  akcja - sceny były brutalne, miłosne, czasem 

przedstawiały zwykłe domowe zaj cia. 

      Owszem, dostrzegam pewien post p. Mo e to do czego  doprowadzi. 

      - Kiedy wyskocz  i mnie zaatakuj , b d  wiedział,  e dotarłem do celu. 

      Kto wie? Jak rozumiem, krytyka sztuki jest do  zło onym obszarem wiedzy. 

      Jednak filmowe sekwencje rozwiały si  wkrótce i raz jeszcze biegłem samotnie 

jasnym szlakiem poprzez ciemno . W dół, w dół po łagodnym zboczu, w stron  

skrzy owania. Gdzie si  podział Kot z Cheshire, kiedy najbardziej 

potrzebowałem logiki króliczej nory? 

      W jednej chwili patrzyłem na skrzy owanie  cie ek i biegłem ku niemu. O 

mgnienie oka pó niej nadal patrzyłem na skrzy owanie  cie ek, ale scena uległa 

pewnej zmianie. Przy prawym rogu stała teraz latarnia. A pod ni  niewyra na 

sylwetka z papierosem. 

      - Frakir, jak oni to zrobili?  

      Bardzo szybko, odpowiedziała. 

      - Czujesz co ? 

      Uwaga skoncentrowana na tobie. Na razie  adnych złych zamiarów. 

      Zwolniłem, podchodz c bli ej.  cie ka stała si  brukowan  ulic , z obu stron 

kraw niki, za nimi chodnik. Zszedłem z jezdni na praw  stron . Obłok mgły 

otulił mnie i zawisł pomi dzy mn  a  wiatłem. Zwolniłem jeszcze bardziej. Po 

chwili dostrzegłem,  e bruk jest wilgotny. Odgłos kroków odbijał si  echem od 

cian budynków, ale mgła była ju  zbyt g sta, by widzie , czy budynki pojawiły 

si  naprawd . Miałem uczucie,  e s  tam - te ciemniejsze obszary w mroku. 

Zimny wiatr dmuchn ł mi w kark, a krople wilgoci opadały na twarz. Stan łem. 

Podniosłem kołnierz płaszcza. Gdzie  spoza zasi gu wzroku, z wysoka, dobiegło 

ciche brz czenie samolotu. Ruszyłem dalej, kiedy przeleciał. Troch  metaliczny, 

stłumiony d wi k fortepianu, mo e z drugiej strony ulicy, przyniósł na wpół 

znajom  melodi . Otuliłem si  płaszczem. Mgła wirowała i g stniała. 

      Jeszcze trzy kroki i przeja niło si  troch , a ona stała przede mn  oparta o 

latarni . O głow  ni sza ode mnie, miała na sobie prochowiec i czarny beret na 

kruczych włosach. Rzuciła papierosa na ziemi  i wolno rozgniotła go czubkiem 

buta na wysokim obcasie, z czarnej skóry. Mogłem wtedy obejrze  kawałek jej 

nogi; miała doskonały kształt. 

 

58 

      Wyj ła z kieszeni płaszcza płask , srebrn  papiero nice z wypukłym 

konturem ró y na wieczku, otworzyła, wyj ła papierosa, wsun ła go w usta. 

Zamkn ła i schowała papiero nic . Potem, nie patrz c na mnie, rzuciła: 

      - Masz ogie ? 

      Nie miałem zapałek, ale nie mogłem pozwoli , by powstrzymał mnie taki 

drobiazg. 

      - Oczywi cie. 

      Powoli wyci gn łem r k  ku jej delikatnej twarzy. Odwracałem lekko dło , 

by nie zauwa yła,  e jest pusta. Szepn łem kluczowe słowo, które sprawiło,  e 

iskra przeskoczyła z czubka mojego palca na koniec jej papierosa, a ona 

podniosła r k  i chwyciła moj , jakby chciała j  unieruchomi . Podniosła głow , 

kiedy si  zaci gała, i jej oczy - wielkie, koloru gł bokiego bł kitu, z długimi 

rz sami - spojrzały na mnie. Nagle j kn ła; papieros upadł na chodnik. 

      - Mon Dieu! - szepn ła. Zarzuciła mi r ce na szyj , przytuliła si  i zacz ła 

szlocha . - Corwinie! Znalazłe  mnie! To trwało cał  wieczno . 

      Trzymałem j  mocno. Nie chciałem nic mówi , nie chciałem niszczy  jej 

szcz cia czym  tak bzdurnym jak prawda. Do diabła z prawd . Gładziłem jej 

włosy. 

      Po długiej chwili odsun ła si  i spojrzała na mnie. Jeszcze chwila, a zrozumie, 

e dostrzega tylko podobie stwo i  e widzi to, co chciała zobaczy . Zatem... 

      - Co taka dziewczyna jak ty robi w takim miejscu? - spytałem. Za miała si  

cicho. 

      - Znalazłe  drog ? - powiedziała i nagle zmru yła oczy. - Ty nie... Pokr ciłem 

głow . 

      - Nie miałem serca - wyja niłem. 

      - Kim jeste ? - spytała, odst puj c na pół kroku. 

      - Na imi  mi Merlin i wypełniani obł kan  misj , której celu nie rozumiem. 

      - Amber - stwierdziła cicho. Wci  trzymała mnie za ramiona. 

      Kiwn łem głow . 

      - Nie znam ci  - o wiadczyła wtedy. - Czuj ,  e powinnam, ale... nie... 

      Przysun ła si  znowu i oparła mi głow  na piersi. Zacz łem co  mówi , co  

tłumaczy , ale poło yła mi palec na wargach. 

      - Jeszcze nie, nie teraz, mo e nigdy - powiedziała. - Nie mów mi. Prosz  ci , nie 

mów nic wi cej. Ale sam powiniene  wiedzie , czy jeste  upiorem Wzorca. 

      - A co to jest upiór Wzorca? 

      - To sztuczna istota, twór Wzorca. On zapami tuje wszystkich, którzy 

przechodz . Kiedy zechce, mo e nas przywoła ... takich, jacy byli my w dniu 

przej cia. Wykorzystuje nas, jak tylko zapragnie; wysyła gdzie ma ochot . 

Powierza nam zadania... nakłada czar, je li wolisz. Je li nas zniszczysz, on znowu 

mo e nas odtworzy . 

      - Cz sto robi co  takiego? 

      - Nie wiem. Nie znam jego zamiarów ani nawet działa  z kimkolwiek innym 

prócz mnie. - I nagle: - Nie jeste  upiorem! Poznaj ! - oznajmiła, chwytaj c mnie 

za r k . - Ale jest w tobie co  dziwnego... innego ni  u wszystkich z krwi 

Amberu... 

      - Przypuszczam - zgodziłem si . - Pochodz  z Dworców Chaosu, nie tylko z 

 

59 

Amberu. 

      Uniosła moj  dło  do ust, jakby chciała j  ucałowa . Jednak wargi przesun ły 

si  wy ej, do miejsca na przegubie, gdzie na  danie Branda naci łem skór . I 

wtedy do mnie dotarło: co  w krwi Amberu musi szczególnie poci ga  upiory 

Wzorca. 

      Próbowałem cofn  r k , ale ona miała te  sił  Amberyty. 

      - Czasami płyn  w moich  yłach ognie Chaosu - ostrzegłem. - Mog  ci  

skrzywdzi . 

      Wolno podniosła głow  i u miechn ła si . Miała krew na wargach. Spojrzałem 

w dół - nadgarstek te  miałem mokry od krwi. 

      - Krew Amberu ma władz  nad Wzorcem - zacz ła, a mgła zawirowała i 

zawrzała jej wokół kostek. - Nie! - krzykn ła i znów si  pochyliła. 

      Fale mgły wzniosły si  do jej łydek, potem kolan. Czułem na r ku z by 

rozrywaj ce skór . Nie znam  adnych zakl  zwalczaj cych takie istoty, wi c 

tylko obj łem j  za ramiona i gładziłem włosy. Po chwili rozpłyn ła si  w moich 

obj ciach, zmieniła si  w krwawy wir. 

      - Id  w prawo - usłyszałem jeszcze wołanie, gdy odpływała. Jej papieros wci  

dymił na chodniku, a moja krew  ciekała obok niego. 

      Odrwóciłem si . Odszedłem. Słabo, bardzo słabo, poprzez noc i mgł , 

słyszałem jeszcze fortepian, graj cy jak  melodi  sprzed mojego czasu.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

60 

Rozdział 6

 

 

Ruszyłem drog  w prawo, a gdzie tylko kapn ła moja krew, rzeczywisto  

nadtapiała si  nieco. Jednak rany goj  mi si  szybko i wkrótce przestałem 

krwawi . Nawet ból ustał po niezbyt długim czasie. 

      Cał  mnie pochlapałe  krwi , szefie. 

      - To mógł by  ogie  - przypomniałem. 

      Troch  mnie te  przypaliło, koło tych głazów. 

      - Przepraszam. Domy liła  si  ju , co si  dzieje? 

       adnych nowych polece , je li o to ci chodzi. Ale zastanawiałam si , skoro ju  

potrafi  to robi . To miejsce coraz bardziej mnie fascynuje. Cho by ta sprawa z 

upiorami Wzorca. Wprawdzie Wzorzec nie mo e przedosta  si  tutaj bezpo rednio, 

ale mo e korzysta  ze swoich agentów. S dzisz,  e Logrus te  to potrafi? 

      - S dz ,  e to mo liwe. 

      Odniosłam wra enie,  e tutaj, po lewej stronie rzeczywisto ci, pomi dzy cieniami, 

toczy si  mi dzy nimi jaki  pojedynek. A je li to miejsce istniało pierwsze? Jeszcze 

przed Cieniem? A je li od samego pocz tku walczyli tu w jaki  niezwykły, 

metafizyczny sposób? 

      - Co z tego? 

      Mogli stworzy  Cie  dodatkowo, jako produkt uboczny napi cia mi dzy 

biegunami. 

      - Obawiam si , Frakir,  e nie nad am. 

      Mo e Amber i Dworce Chaosu zostały stworzone tylko po to,  eby dostarcza  im 

agentów dla tego konfliktu. 

      - A mo e te my li podsun ł ci Logrus podczas ostatniego spotkania? Po co? 

      - Jako jeszcze jeden sposób zmuszenia mnie do uznania,  e ta walka jest 

wa niejsza od ludzi. Kolejna próba nacisku,  ebym wybrał któr  ze stron. 

      Nie czuj  si  manipulowana. 

      - Jak sama zauwa yła , w my leniu brakuje ci do wiadczenia. A to zbyt 

abstrakcyjny ci g skojarze ,  eby  na niego wpadła tak wcze nie. 

      Naprawd ? 

      - Mo esz mi wierzy  na słowo. 

      W takim razie, co nam pozostaje? 

      - Niemile widziana uwaga z Góry. 

      Lepiej uwa aj, co mówisz, skoro to ich pole bitwy. 

      - Niech ospa wybije ich domy. Z jakiego  niepoj tego dla mnie powodu 

potrzebuj  mnie do tej rozgrywki. Pogodz  si  z tym, co o nich mówi . 

      Gdzie  daleko w przedzie zahuczał grom. 

      Widzisz, o co mi chodzi? 

      - To blef - zapewniłem j . 

      Czyj? 

      - My l ,  e Wzorca. Jego upiory opanowały chyba rzeczywisto  w tym 

sektorze. 

      A wiesz,  e oboje mo emy si  myli ? Po prostu strzelamy w ciemno. 

      - Ja te  si  czuj , jakby kto  strzelał do mnie w ciemno. Dlatego odmawiam 

gry według cudzych reguł. 

 

61 

      Masz jaki  plan? 

      - Zwisaj lu no. Kiedy powiem „zabij", zrób to. A teraz chod my tam, gdzie 

idziemy. 

      Znowu ruszyłem biegiem, pozostawiaj c upiory ich upiornym zabawom w 

upiornym mie cie. Jasny szlak przez mrok, ja biegn cy i jakby odwrotna 

przemiana cieni, gdy  to kraina mnie próbowała zmieni . Daleko z przodu błysk i 

kolejny grzmot, pojawiaj ce si  i znikaj ce po bokach wirtualne sceny uliczne. 

      I nagle jakbym  cigał si  z samym sob , ciemn  figur  p dz c  po jasnej 

drodze... póki si  nie zorientowałem,  e to istotnie rodzaj efektu lustrzanego. 

Ruchy postaci po prawej stronie, na równoległej drodze, na ladowały moje. 

Ulotne sceny po lewej były odwzorowane po prawej stronie tamtego. 

      Co si  dzieje, Merle? 

      - Nie wiem. Ale nie mam nastroju do symbolizmu, alegorii i całych tych 

metaforycznych bzdur. Je li ma to oznacza ,  e  ycie jest wy cigiem z samym 

sob , to mog  si  wypcha ... Chyba  e Moce, kieruj ce tym przedstawieniem, 

maj  skłonno  do takich banałów. To w ich stylu. Nie s dzisz? 

      S dz ,  e grozi ci trafienie piorunem. 

      Grom nie nadszedł, ale moje odbicie te  nie znikn ło. Towarzyszyło mi o wiele 

dłu ej ni  wszystkie poprzednie przydro ne scenki. Chciałem przesta  o nim 

my le , zignorowa  je, gdy nagle przyspieszyło gwałtownie i znikn ło. 

      No, no. 

      - Owszem - zgodziłem si . Te  przyspieszyłem, by zmniejszy  dystans i 

dotrzyma  kroku temu mrocznemu ja. 

      Najwy ej kilka metrów utrzymywał przewag . Potem go doszedłem. On znów 

zacz ł wyprzedza . Znów przyspieszyłem i znów si  z nim zrównałem. Potem, 

instynktownie, nabrałem tchu, rzuciłem si  naprzód i wyszedłem na czoło. 

      Mój bli niak zauwa ył to, przyspieszył, zacz ł dochodzi . Przycisn łem 

mocniej, utrzymuj c prowadzenie. O co w ogóle si   cigamy? 

      Spojrzałem przed siebie. Daleko w przedzie szlak si  rozszerzał, a w poprzek 

drogi rozci gni to jakby ta m . W porz dku. Nie wiem, jakie to ma znaczenie, ale 

spróbuj . 

      Utrzymywałem prowadzenie przez jakie  sto metrów, nim mój sobowtór 

zacz ł mnie dogania . Zwi kszyłem wysiłek i przez chwil  utrzymywałem 

zmniejszon  przewag . Potem on znowu przyspieszył i ruszył w tempie, którego 

pewnie nie wytrzymałby do samej ta my. Chocia  nie zamierzałem spokojnie 

czeka  na potwierdzenie tej teorii. Si gn łem do ostatnich rezerw. P dziłem jak 

najszybciej. 

      Ten sukinsyn doganiał mnie, był coraz bli ej, doszedł, wyprzedził, zwolnił na 

ułamek sekundy. W ci gu tego ułamka znowu znalazłem si  obok. Ale on nie 

popełnił tego samego bł du. Utrzymywał to potworne tempo, a ja nie chciałem 

ust pi , póki serce nie p knie mi na kawałki. 

      Biegli my rami  w rami . Nie wiedziałem, czy mam jeszcze siły na finisz. Nie 

umiałem oceni , czy on wyprzedza mnie troch , mo e o pier , czy został troch  w 

tyle. P dzili my po równoległych, l ni cych torach, a  nagle znikn ło wra enie 

szklanej bariery. Dwie w skie  cie ki stały si  jedn  szerok , ramiona i nogi 

tamtego poruszały si  w innym rytmie ni  moje. 

 

62 

      Na ostatniej prostej zbli ali my si  do siebie coraz bardziej - w ko cu do  

blisko,  eby dostrzec szczegóły. To nie z własnym odbiciem si   cigałem: p d 

powietrza zdmuchn ł mu włosy do tyłu i zobaczyłem,  e nie ma lewego ucha. 

      Znalazłem siły na ko cowe przyspieszenie. On równie . Razem wpadli my na 

ta m . S dz ,  e ja dotkn łem jej pierwszy... ale nie jestem pewien. 

      Min li my met  i dysz c padli my na ziemi . Przetoczyłem si  natychmiast, 

eby mie  go na oku, ale on le ał nieruchomo i sapał. Oparłem dło  na r koje ci 

miecza i słuchałem szumu krwi w uszach. 

      - Nie wiedziałem, Jurt,  e jeste  taki szybki - rzuciłem, kiedy ju  mogłem 

swobodniej oddycha . Za miał si  krótko. 

      - Wielu rzeczy o mnie nie wiesz, bracie. 

      - Jestem tego pewien. 

      Grzbietem dłoni otarł czoło i zauwa yłem,  e znów jest na miejscu palec, 

który stracił w grotach Kolviru. Albo wi c był to Jurt z innego okresu, albo... 

      - Jak si  czuje Julia? - zapytałem. - Wyleczy t  ran ? 

      - Julia? - zdziwił si . - Kto to jest? 

      - Przepraszam. Nie jeste  tym Jurtem. 

      - A to co ma znaczy ? - zapytał. Oparł si  na łokciu i spojrzał gniewnie 

zdrowym okiem. 

      - Prawdziwy Jurt nigdy nie znalazł si  w pobli u Wzorca Amberu... 

      - Ja jestem prawdziwym Jurtem! 

      - Masz wszystkie palce. On niedawno jeden stracił. Byłem przy tym. Odwrócił 

wzrok. 

      - Musisz by  upiorem Logrusu - mówiłem dalej. - Na pewno robi te same 

sztuczki co Wzorzec... rejestruje tych, którzy go przechodz . 

      - Czy to... czy tak wła nie było? - spytał niepewnie. - Nie bardzo pami tam, 

sk d si  tu wzi łem. Tylko tyle,  e mam si  z tob   ciga . 

      - Zało  si ,  e ostatnie, co zapami tałe  sprzed wy cigu, to przej cie Logrusu. 

Przyjrzał mi si  uwa nie. Kiwn ł głow . 

      - Masz racj . I co z tego wynika? 

      - Nie jestem pewien. Ale mam pewn  teori . To miejsce jest rodzajem 

wiecznej odwrotnej strony Cienia. Praktycznie poza zasi giem Wzorca i Logrusu. 

Ale potrafi  tu przenikn  ich upiory, sztuczne twory skonstruowane na 

podstawie zapisu, dokonanego w chwili przej cia... 

      - Chcesz powiedzie ,  e jestem tylko jakim  zapisem? - Wygl dał, jakby miał 

ochot  si  rozpłaka . - Jeszcze przed chwil  wszystko było takie wpaniałe. 

Przeszedłem Logrus. Cały Cie  le ał u moich stóp. - Potarł skronie. - Ty! - 

warkn ł. - Przeniosło mnie tutaj z twojego powodu.  ebym si  z tob   cigał, 

ebym ci  pokonał w tym biegu. 

      - Prawie ci si  udało. Nie wiedziałem,  e taki z ciebie sprinter. 

      - Zacz łem  wiczy , kiedy si  dowiedziałem,  e trenujesz w college'u. 

Chciałem by  dobry,  eby ci doło y . 

      - Jeste  dobry - przyznałem. 

      - Ale nie znalazłbym si  tutaj, gdyby nie ty. Albo... - Przygryzł warg . - To nie 

całkiem prawda. Nigdzie by mnie nie było. Jestem tylko zapisem... - Spojrzał mi 

w oczy. - Jak długo mo emy prze y ? - zapytał. - Ile mo e przetrwa  upiór 

 

63 

Logrusu? 

      - Nie mam poj cia, jak si  stwarza takiego upiora ani jak si  podtrzymuje jego 

istnienie. Ale spotkałem kilka tworów Wzorca. Odniosłem wra enie,  e moja 

krew daje im sił , rodzaj autonomii, niezale no ci. Tylko jeden z nich, Brand, 

dostał ogie  zamiast krwi i si  rozpadł. Deirdre dostała krew, ale potem znikn ła. 

Nie wiem, czy wzi ła wystarczaj c  ilo . 

      Pokr cił głow . 

      - Mam uczucie... nie wiem, sk d si  wzi ło...  e co  takiego działa równie  na 

mnie. I  e krew jest dla Wzorca, ogie  dla Logrusu. 

      - Nie wiem, w jakich regionach moja krew jest palna - stwierdziłem. 

      - Tu by płon ła - odparł. - Zale y, kto sprawuje kontrol . Sk d  o tym wiem. 

Nie mam poj cia sk d. 

      - Ale sk d wzi ł si  Brand na terytorium Logrusu? U miechn ł si . 

      - Mo e Wzorzec chciał jako  wykorzysta  zdrajc . A mo e Brand próbował 

działa  na własn  r k  jako podwójny agent. 

      - To by do niego pasowało - przyznałem. Mój oddech nareszcie zwolnił. 

      Wyrwałem z buta sztylet Chaosu i naci łem lewe przedrami . Trysn ł 

płomie . Wyci gn łem r k . 

      - Szybciej! Bierz, je li potrafisz! - zawołałem. - Zanim Logrus ci  odwoła. 

      Pochwycił moje rami  i zdawało si ,  e niemal wdycha płomienie. Spojrzałem 

w dół: stopy miał ju  przezroczyste... potem golenie. Logrus wyra nie chciał go 

wezwa  z powrotem, tak jak Wzorzec odwołał Deirdre. Dostrzegłem ogniste kł by 

wiruj ce we mgle, która przed chwil  była nogami Jurta. Potem nagle ogie  

zamigotał i znowu pojawiły si  zarysy nóg. Jurt nadal ssał moj  płon c  krew, 

chocia  nie widziałem ju  ognia, gdy  pił jak przedtem Deirdre - wprost z rany. 

Kontury nóg zacz ły si  wypełnia . 

      - Chyba si  stabilizujesz - zauwa yłem. - Pij jeszcze. 

      Co  trafiło mnie w praw  nerk . Szarpn łem si  w bok, i odwróciłem padaj c. 

Wysoki, smagły m czyzna cofał wła nie nog  po kopni ciu. Miał zielone spodnie, 

czarn  koszul  i zielon  bandan  na głowie. 

      - Có  to za perwersyjne zachowanie? - spytał. - I to w  wi tym miejscu? 

      Przetoczyłem si , kl kn łem i wstałem, zginaj c rami , skr caj c przegub, 

si gaj c do sztyletu u pasa. Uniosłem lew  r k . Z naj wie szej rany spływała 

teraz krew, nie ogie . 

      - Nie twój interes - odparłem. I dodałem jego imi , poniewa  zyskałem ju  

pewno . - Caine... 

      Skłonił si  z u miechem. Skrzy ował, potem rozło ył r ce. Składaj c, miał je 

puste, ale teraz w prawej trzymał sztylet. Musiał go wyrwa  z pochwy na lewym 

przedramieniu, pod lu nym r kawem. Musiał te  cz sto  wiczy  ten manewr, 

skoro wykonał go tak szybko. Próbowałem sobie przypomnie , co słyszałem o 

Cainie i no ach... a kiedy mi si  udało, natychmiast tego po ałowałem. Podobno 

był mistrzem walki na no e. Cholera. 

      - Masz nade mn  przewag  - oznajmił. - Wydajesz mi si  znajomy, ale nie 

znam ci . 

      - Merlin - przedstawiłem si . - Syn Corwina. Zacz ł mnie z wolna okr a , ale 

zatrzymał si . 

 

64 

      - Wybacz, ale trudno mi w to uwierzy . 

      - Nie wierz, je li nie chcesz. Ale to prawda. 

      - A ten drugi... ma na imi  Jurt, zgadza si ? Skin ł na mojego brata, który 

wła nie si  podnosił. 

      - Sk d o tym wiesz? - spytałem. Znieruchomiał. Zmarszczył czoło, zmru ył 

oczy. 

      - Nie... Nie jestem pewien - mrukn ł. 

      - A ja tak - odparłem. - Przypomnij sobie, kim jeste  i sk d si  tu wzi łe . 

      Cofn ł si  o dwa kroki. I nagle krzykn ł: 

      - To on! 

      Zrozumiałem, co si   wi ci. 

      - Jurt! - wrzasn łem. - Uwa aj! 

      Jurt obejrzał si  i odskoczył. Rzuciłem sztyletem... To zawsze jest bł dem, tyle 

e miałem jeszcze miecz i mogłem nim dosi gn  Caine'a, zanim on dotrze do 

mnie z no em. 

      Jurt wci  był szybki i w jednej chwili znalazł si  poza zasi giem. Sztylet, co 

mnie zdumiało, trafił Caine'a w prawe rami , ostrzem do przodu. Przebił mi nie 

na gł boko  mo e trzech centymetrów. A potem, zanim Caine zd ył si  do mnie 

odwróci , jego ciało eksplodowało we wszystkich kierunkach, wyemitowało ci g 

wiruj cych lejów, które w mgnieniu oka wyssały wszelkie podobie stwo do 

człowieka. Orbitowały wokół siebie, wydaj c piskliwe d wi ki; dwa z nich 

poł czyły si  w wi ksz  cało , która szybko wchłon ła pozostałe, a brz czenie 

cichło po ka dej nowej zdobyczy. Wreszcie pozostał tylko jeden wir. Pochylił si  

w moj  stron , po czym wystrzelił w niebo i rozpadł si . Sztylet wyleciał na 

zewn trz i wyl dował o krok ode mnie, po prawej stronie. Podniosłem go; był 

ciepły i d wi czał cicho przez kilka sekund, nim schowałem go do buta. 

      - Co si  stało? - zapytał Jurt, wracaj c. 

      - Najwyra niej upiory Wzorca gwałtownie reaguj  na bro  z Dworców - 

odparłem. 

      - Dobrze,  e miałe  j  pod r k . Ale dlaczego on nagle mnie zaatakował? 

      - S dz ,  e Wzorzec nakazał mu przeszkodzi  ci w uzyskaniu autonomii... albo 

zniszczy  ci , gdyby  ju  j  uzyskał. Chyba nie  yczy sobie, aby agenci drugiej 

strony zdobywali tutaj sił  i stabilno . 

      - Przecie  nikomu nie zagra am. Nie stoj  po niczyjej stronie, jedynie po 

własnej. Chc  tylko wydosta  si  st d i zaj  swoimi sprawami. 

      - Mo e wła nie dlatego stanowisz zagro enie. 

      - Jak to? - zdziwił si . 

      - Kto wie, do czego si  nadasz jako niezale ny agent, wobec swego 

niezwykłego pochodzenia... wobec tej gry, jaka si  toczy. Mo esz zakłóci  

równowag  sił. Mo e posiadasz albo masz dost p do pewnych informacji, a 

główne pot gi wol ,  eby nie powtarzano ich na ulicach. Jeste  jak te  arłoczne 

my: nikt nie wie, jaki wpływ b dziesz miał na  rodowisko, je li uciekniesz z 

laboratorium. Mo e... 

      - Do ! - Uniósł dło , by mnie uciszy . - Nic mnie to wszystko nie obchodzi. 

Je li pozwol  mi si  st d wyrwa  i potem zostawi  w spokoju, nie b d  im 

wchodził w drog . 

 

65 

      - To nie mnie masz przekona  - przypomniałem. 

      Przygl dał mi si  przez chwil , po czym odwrócił si . Poza zasi giem  wiatła 

drogi widziałem tylko ciemno , ale on krzykn ł gło no - chyba do ka dego, kto 

chciałby słucha . 

      - Słyszycie mnie? Nie chc  si  w to miesza ! Chc  tylko si  wydosta .  y  i da  

y  innym. Czy to wam przeszkadza? 

      Wyci gn łem r k , chwyciłem go za rami  i szarpn łem do siebie. To dlatego, 

e nad jego głow  zauwa yłem niewielk , widmow  replik  Znaku Logrusu. 

Zaraz potem opadła, z błyskiem pioruna, z d wi kiem jak trzask bata. 

Przeleciała przez miejsce, gdzie stał jeszcze przed chwil , wyrwała dziur  w 

drodze i znikn ła. 

      - Chyba nie tak łatwo si  wycofa  - uznał. Zerkn ł w gór . - Mo e teraz 

szykuj  nast pny atak. Mog  uderzy  w ka dej chwili, kiedy najmniej b d  si  

spodziewał. 

      - Jak w  yciu - pocieszyłem go. - Uznaj to za strzał ostrzegawczy i przesta  si  

przejmowa . Nie tak łatwo im tutaj si gn . S  wa niejsze problemy. Dano mi do 

zrozumienia,  e jest to moja wyprawa. Dlatego chciałbym wiedzie , czy masz mi 

pomaga  czy raczej przeszkadza ? 

      - Skoro ju  o tym mówisz... Przypominam sobie,  e nagle znalazłem si  tutaj i 

mogłem si  z tob   ciga . Miałem uczucie,  e potem b dziemy walczy  albo co  w 

tym rodzaju. 

      - A co teraz my lisz o takiej mo liwo ci? 

      - Szczerze mówi c, nasze stosunki nigdy nie były najlepsze. Ale te  nie podoba 

mi si ,  e kto  mnie w ten sposób wykorzystuje. 

      - Mo e przyjmiemy zawieszenie broni do chwili, kiedy zrozumiem, o co chodzi 

w tej grze i jak mam si  st d wydosta ? 

      - A co ja z tego b d  miał? - zainteresował si . 

      - Znajd  wyj cie z tego piekielnego  wiata, Jurt. Chod  ze mn  i pomó ... albo 

przynajmniej nie stawaj na drodze... a odchodz c zabior  ci  ze sob . 

      Roze miał si . 

      - Nie jestem pewien, czy jest jakie  wyj cie - mrukn ł. - Chyba  e Moce nas 

uwolni . 

      - W takim razie nie masz nic do stracenia - odparłem. - A mo e nawet 

zobaczysz, jak gin  próbuj c. 

      - Czy naprawd  znasz oba typy magii, Wzorca i Logrusu? - zapytał. 

      - Tak. Ale z Logrusem jestem lepszy. 

      - Czy mógłby  wykorzysta  je przeciwko ich  ródłom? 

      - To interesuj cy problem metafizyczny. Nie znam jego rozwi zania i nie 

jestem pewien, czy kiedykolwiek je poznam. Niebezpiecznie jest wzywa  tu Moce. 

Dlatego mam do dyspozycji tylko par  zawieszonych wcze niej zakl . Nie s dz , 

eby zdołały nas st d wyprowadzi . 

      - W takim razie co? 

      - Nie jestem pewien. Wiem tylko,  e pełny obraz uka e mi si  dopiero wtedy, 

kiedy dotr  na koniec tej drogi. 

      - Do licha... Sam nie wiem. To nie jest zdrowa okolica. A z drugiej strony, co 

b dzie, je li tylko tutaj mo e istnie  co  takiego jak ja? Je li znajdziesz bram , 

 

66 

przest pi  przez ni  i rozpłyn  si ? 

      - Skoro upiory Wzorca mog  manifestowa  si  w Cieniu, to i ty chyba mo esz. 

Zjawy Dworkina i Oberona przybyły do mnie, zanim jeszcze si  tutaj znalazłem. 

      - To pocieszaj ce. Spróbowałby  na moim miejscu? 

      - Tu chodzi o twoje  ycie - przypomniałem. 

      Parskn ł. 

      - Zrozumiałem. Pójd  z tob  kawałek i zobacz , co z tego wyniknie. Nie 

obiecuj  pomocy, ale nie b d  ci bru dził. 

      Wyci gn łem r k , ale on pokr cił głow . 

      - Nie przesadzajmy - powiedział. - Je li moje słowo bez u cisku ci nie 

wystarczy, to nie wystarczy te  z u ciskiem. Prawda? 

      - Chyba tak. 

      - A nigdy nie czułem specjalnej ch ci,  eby podawa  ci r k . 

      - Przepraszam,  e ci proponowałem. A mógłby  mi wytłumaczy , dlaczego? 

Od dawna mnie to zastanawia. Wzruszył ramionami. 

      - Czy zawsze musi by  jaki  powód? 

      - Alternatyw  jest nieracjonalno  - odparłem. 

      - Albo skryto  - dodał odwracaj c si . 

      Odszedłem szlakiem. Po chwili Jurt ruszył za mn . Przez długi czas 

maszerowali my w milczeniu. Pewnego dnia naucz  si  mo e trzyma  j zyk za 

z bami albo wstawa  od stołu, kiedy jeszcze wygrywam. Na jedno wychodzi. 

      Droga przez jaki  czas biegła prosto, chocia  zdawała si  znika  niezbyt 

daleko w przedzie. Zrozumiałem dlaczego, kiedy zbli yli my si  do tego 

ko cowego punktu: skr cała za niewysokim wzniesieniem. Min li my zakr t i 

wkrótce spotkali my nast pny. Po chwili weszli my w seri  regularnych zwrotów, 

szybko pojmuj c,  e schodzimy stromym zboczem. Posuwali my si  w dół, a  

nagle spostrzegłem zawieszony przed nami jaskrawy zygzak. Jurt wyci gn ł r k . 

      - Co to...? - zacz ł dokładnie w chwili, kiedy stało si  jasne,  e to prowadz cy 

w gór  dalszy ci g naszego szlaku. 

      Nast piła momentalna zmiana orientacji i zrozumiałem,  e schodzimy do 

czego  w rodzaju wielkiej niecki. Powietrze stało si  wyra nie chłodniejsze. 

      Szli my dalej. Po pewnym czasie co  zimnego i mokrego dotkn ło grzbietu 

mojej prawej dłoni. Spojrzałem w dół i zd yłem jeszcze dostrzec topniej cy w 

szarym mroku płatek  niegu. W chwil  pó niej opadły nast pne. A jeszcze 

pó niej zobaczyli my w dole co  rozległego i jasnego. 

      Ja te  nie wiem, co to jest, nadała Frakir do mojego umysłu. 

      Dzi ki, pomy lałem w odpowiedzi. Uznałem,  e lepiej nie zdradza  Jurtowi jej 

obecno ci. 

      W dół. W dół i zakr t. Tam i z powrotem. Z powrotem i tam. Temperatura 

ci gle spadała. Migotały płatki  niegu. Nagie skały na stoku zacz ły błyszcze . 

      To dziwne, ale nie u wiadamiałem sobie, co to jest, dopóki po raz pierwszy si  

nie po lizn łem. 

      - Lód! - oznajmił gło no Jurt. 

      Przerwóciłby si , gdyby nie złapał jakiego  głazu. 

      Nadbiegło jakby odległe westchnienie, narastało, nabierało mocy, zbli ało si . 

Kiedy dotarło z pot nym uderzeniem wichury, poznali my,  e to wiatr. W 

 

67 

dodatku zimny jak tchnienie epoki lodowcowej. Otuliłem si  płaszczem. Wiatr 

pod ał za nami, łagodniejszy, ale nieust pliwy, a my schodzili my coraz ni ej. 

      Było potwornie zimno, zanim dotarli my do dna, a  cie k  albo pokrywał 

szron, albo była wykuta w lodzie. Wiatr zawodził monotonn ,  ałosn  nut , 

nios c obłoki  niegu i lodowych odprysków. 

      - Fatalny klimat - burkn ł Jurt, szcz kaj c z bami. 

      - Nie przypuszczałem,  e upiory reaguj  na tak zwyczajne zjawiska. 

      - Upiory... akurat. Czuj  si  tak samo jak zawsze. Moim zdaniem to, co 

posłało mnie ubranego,  ebym stan ł przeciwko tobie, mogło przewidzie  tak  

mo liwo . 

      Zreszt ... - dodał - to miejsce nie jest takie zwyczajne. Chc  nas gdzie  

doprowadzi  i wła ciwie mogliby wskaza  jaki  skrót. W tej sytuacji, dotrzemy 

na miejsce jako przesyłka uszkodzona. 

      - Szczerze mówi c, nie wierz ,  eby Wzorzec albo Logrus dysponował tutaj 

tak  władz  - stwierdziłem. - Wolałbym raczej,  eby wcale nie wchodzili nam w 

drog . 

      Nasz szlak prowadził przez l ni c  płaszczyzn  - tak płask  i tak l ni c , a  

poczułem obaw ,  e to wył cznie lód. I nie pomyliłem si . 

      - B dzie  lisko - ocenił Jurt. - Zmieni  kształt stóp. Zrobi  sobie szersze. 

      - Zniszczysz buty i nogi ci zmarzn  - odparłem. - Lepiej przenie  troch  masy 

ciała w dół,  eby obni y   rodek ci ko ci. 

      - Na wszystko masz odpowied ... - zacz ł niech tnie. - Ale tym razem słuszn  - 

doko czył. 

      Zatrzymali my si  na kilka minut. Jurt stał si  ni szy, bardziej kr py. 

      - Sam nie b dziesz si  przekształcał? - zapytał. 

      - Zaryzykuj  z obecnym  rodkiem ci ko ci. W ten sposób mog  si  szybciej 

porusza  - wyja niłem. 

      - W ten sposób mo esz rozbi  sobie tyłek. 

      - Zobaczymy. 

      Ruszyli my przez lód. Utrzymywali my równowag . Wiatry były silniejsze 

tutaj, dalej od zbocza, które zostawili my za sob . Jednak powierzchnia lodowego 

szlaku nie była tak  liska, jak wydawało si  z daleka. Były na niej niewielkie 

zmarszczki i nierówno ci wystarczaj ce, by zapewni  przyczepno . Powietrze 

paliło mnie w płucach; płatki  niegu kr ciły si  w wirach płyn cych w poprzek 

cie ki niby ekscentryczne dzieci ce b ki. Ze szlaku emanowała bł kitna 

po wiata, zabarwiaj c  nieg, je li znalazł si  w jej zasi gu. Pokonali my mo e z 

pół kilometra, nim pojawiły si  nowe widmowe obrazy. Pierwszy przedstawiał 

mnie, rozci gni tego na stosie zbroi w kaplicy; nast pny to Deirdre pod latarni , 

patrz ca na zegarek. 

      - Co? - zapytał Jurt, kiedy pojawiły si  i znikn ły w mgnieniu oka. 

      - Nie wiedziałem, kiedy zobaczyłem je po raz pierwszy. I nadal nie wiem - 

odpowiedziałem. - Chocia , kiedy zaczynali my nasz wy cig, my lałem,  e jeste  

jednym z nich. Pojawiaj  si  i znikaj ... losowo, jak si  wydaje... bez  adnego 

mo liwego do odgadni cia powodu. 

      Jako nast pny pojawił si  obraz jadalni, z wazonem kwiatów na stole. Nie 

zauwa yłem ludzi. Była i znikn ła... 

 

68 

      Nie. Nie całkiem. Pokój znikn ł, ale kwiaty zostały na gładkiej płaszczy nie 

lodu. Zatrzymałem si , po czym skr ciłem w ich stron . 

      Nie wiem, Merlinie, czy mo esz schodzi  ze  cie ki... 

      Do diabła z tym, odpowiedziałem. Szedłem do bloku lodu; przypominał mi 

podobny do Stonehenge kr g menhirów z miejsca, gdzie wkroczyłem do tej 

krainy. U podstawy widziałem jakie  przypadkowe błyski  wiatła. 

      Le ało ich kilka - ró e w wielu odmianach. Pochyliłem si  i wybrałem jedn  z 

nich. Była niemal srebrna... 

      - A ty co tutaj robisz, drogi chłopcze? - usłyszałem znajomy głos. 

      Wyprostowałem si  natychmiast. Zza lodowego bloku wynurzył si  wysoki, 

smagły m czyzna. Nie do mnie si  zwracał. Z u miechem kiwał głow  Jurtowi. 

      - Uczestnicz  w jakiej  głupiej wyprawie - wyja nił Jurt. 

      - A to pewnie jest sam głupiec - zauwa ył przybysz. - Podnosi ten przekl ty 

kwiat. Srebrna ró a Amberu... lorda Corwina, jak s dz . Witaj, Merlinie. 

Szukasz ojca? 

      Wyj łem jedn  z agrafek, jakie nosiłem wpi te pod płaszczem. Z jej pomoc  

umocowałem ró  na lewej piersi. Mówc  był Borel, diuk z królewskiego rodu 

Swayvill i dawno temu podobno jeden z kochanków matki. Uwa ano go równie  

za jednego z najgro niejszych szermierzy w Dworcach. Przez całe lata dr czyła 

go obsesja, by zabi  w walce mojego ojca, Benedykta albo Eryka. Na nieszcz cie, 

spotkał wła nie Corwina, a w owej chwili tacie si  spieszyło. W efekcie nie 

skrzy owali mieczy. Tato oszukał go i zabił po - formalnie rzecz bior c - nie 

całkiem uczciwej walce. I bardzo dobrze. Nigdy specjalnie Borela nie lubiłem. 

      - Ty nie  yjesz, Borelu. Wiesz o tym? - zapytałem. - Jeste  tylko duchem 

człowieka, jakim byłe  w chwili przej cia Logrusu. Nie ma ju  lorda Borela w 

rzeczywistym  wiecie. Chcesz wiedzie  dlaczego? Bo Corwin zabił ci  w dniu 

Wojny Skazy Wzorca. 

      - Kłamiesz, gówniarzu! - zawołał. 

      - Ehem... nie - wtr cił Jurt. - Naprawd  jeste  martwy. Przebity mieczem, jak 

słyszałem. Nie wiedziałem tylko,  e Corwin tego dokonał. 

      - On - potwierdziłem. 

      Borel odwrócił si . Widziałem tylko, jak mi nie szcz k napinaj  si  i 

rozlu niaj , napinaj  i rozlu niaj . 

      - A to miejsce to co  w rodzaju  wiata zmarłych? - zapytał po chwili, wci  

stoj c do nas plecami. 

      - Mo na chyba tak je okre li  - przyznałem. 

      - Czy mo emy zgin  tu jeszcze raz? 

      - Chyba tak. 

      - Co to jest? 

      Nagle spojrzał na lód. Pod yłem za jego wzrokiem. Co  le ało na lodzie, 

całkiem blisko. Podszedłem o krok. 

      - R ka - oznajmiłem. - Wygl da jak ludzka r ka. 

      - Co tu robi? - Jurt kopn ł znalezisko. 

      R ka poruszyła si  w sposób wskazuj cy,  e nie le y tu zwyczajnie, ale 

wystaje z lodu. Wi cej nawet: jeszcze przez kilka sekund po kopni ciu zginała si  

i zaciskała spazmatycznie. Zauwa yłem drug , kawałek dalej, a obok co , co 

 

69 

wygl dało jak noga. Jeszcze dalej rami  z r k , dło ... 

      - Zamra arka jakiego  kanibala - próbowałem zgadywa . 

      Jurt zachichotał. 

      - Wi c i ty jeste  martwy - stwierdził Borel. 

      - Nie - wyja niłem. - Ja jestem prawdziwy. Przechodziłem tylko w drodze do 

miejsca o wiele, wiele przyjemniejszego. 

      - A Jurt? 

      - Jurt to ciekawy problem, zarówno fizyczny, jak i teologiczny. Doznaje 

niezwykłego typu bilokacji. 

      - Nie powiem,  eby mnie to bawiło - wtr cił Jurt. - Ale bior c pod uwag  

mo liwe alternatywy, ciesz  si ,  e trafiłem tutaj. 

      - To rodzaj optymizmu, jaki przez długie lata zdziałał w Dworcach wiele 

cudów - dodałem. 

      Jurt znowu parskn ł  miechem. 

      Usłyszałem metaliczny  wist, jaki trudno człowiekowi zapomnie . Wiedziałem, 

e je li Borel postanowił wbi  mi kling  w plecy, nie zd

 doby  miecza, 

odwróci  si  i odparowa . Z drugiej strony, zawsze był dumny z przestrzegania 

wszelkich zasad dotycz cych zabijania ludzi. Grał uczciwie, poniewa  był tak 

piekielnie sprawny,  e nigdy nie przegrywał. Mog  spokojnie stawia  na t  jego 

reputacj . Natychmiast podniosłem r ce. Chciałem go zirytowa , zachowuj c si  

tak, jakby zamierzał zaatakowa  od tyłu. 

      Zosta  niewidzialna, Frakir. Kiedy si  odwróc  i machn  r k , le . Trzymaj si  

go, kiedy trafisz. Poszukaj drogi do gardła. Wiesz, co robi , kiedy tam dotrzesz. 

      W porz dku, szefie, odpowiedziała. 

      - Dob d  miecza, Merle, i odwró  si . 

      - Nie wygl da mi to na sportowe zachowanie, Borelu - rzekłem. 

      -  miesz mnie oskar a  o nieprzestrzeganie reguł? 

      - Trudno powiedzie , skoro nie wiem, co planujesz. 

      - W takim razie dob d  miecza i odwró  si  do mnie. 

      - Odwracam si  - zawołałem. - Ale nie dotykam broni. 

      Obróciłem si  szybko i machn łem r k . Poczułem,  e Frakir odlatuje... a 

równocze nie wyjechały spode mnie nogi. Za szybko si  poruszyłem na bardzo 

gładkim skrawku lodu. Podniosłem si  na łokciach i zauwa yłem,  e pole 

widzenia przesłania cie . Spojrzałem w gór ; ostrze miecza Borela zawisło jakie  

pi tna cie centymetrów od mojego prawego oka. 

      - Wsta  powoli - nakazał. Posłuchałem. 

      - A teraz si gnij po bro . 

      - A gdybym odmówił? - spytałem, próbuj c zyska  na czasie. 

      - Udowodnisz,  e niegodny jeste , by uwa a  ci  za d entelmena. Wtedy 

podejm  wła ciwe działania. 

      - Atakuj c mnie mimo wszystko? - upewniłem si . 

      - Zasady na to pozwalaj . 

      - Wypchaj si  swoimi zasadami - odparłem. Cofn łem praw  stop  za lew  i 

odskoczyłem w tył, równocze nie wyci gaj c miecz i wysuwaj c go do pozycji 

obronnej. 

      W mgnieniu oka był przy mnie. Cofałem si  dalej, mijaj c wielki blok lodu, 

 

70 

zza którego si  wynurzył. Nie miałem ochoty stan  i prowadzi  dyskusji na 

techniki szermiercze, zwłaszcza teraz, kiedy widziałem szybko  jego ataków. 

Parowanie ich wymagało mniejszego wysiłku, kiedy ust powałem pola. Miecz 

sprawiał wra enie troch  obcego. A kiedy zerkn łem na niego pospiesznie, 

zrozumiałem, dlaczego. To nie była moja bro . 

      W odbijanym przez lód migotliwym blasku szlaku dostrzegłem pulsuj cy na 

ostrzu wzór. Wiedziałem o istnieniu tylko jednej takiej klingi; w dodatku 

widziałem j  całkiem niedawno w r ku kogo , kto mógł by  moim ojcem. To 

Grayswandir błyszczał przede mn . U miechn łem si  ironicznie. Wła nie ta 

bro  zabiła prawdziwego lorda Borela. 

      - U miechasz si  do własnego tchórzostwa? - zapytał. - Sta  w miejscu i walcz, 

ty b karcie. 

      Jakby w odpowiedzi na t  sugesti , nagle co  mnie unieruchomiło. Borel nie 

przebił mnie jednak, kiedy zaryzykowałem szybkie spojrzenie w dół - po minie 

poznałem,  e i jemu zdarzyło si  co  podobnego. 

      Kilka r k si gaj cych spod lodu chwyciło nas za kostki i trzymało mocno. 

Teraz z kolei Borel si  u miechn ł... wprawdzie nie mógł atakowa  z wypadu, za 

to ja nie mogłem si  dalej cofa . Co oznaczało... 

      Jego klinga błysn ła, sparowałem kwart , zaatakowałem sekst . Odbił i 

wykonał zwód. Znowu kwarta i nast pny atak. Riposta. Zasłona sekst ... nie, to 

finta. Chwyci  na kwart ... Zwód. Zwód. Trafienie... 

      Co  białego i twardego przemkn ło nad jego ramieniem i uderzyło mnie w 

czoło. Odchyliłem si  w tył, cho  trzymaj ce r ce uchroniły mnie przed 

upadkiem. I dobrze,  e tak si  stało, gdy  w przeciwnym razie pchni cie 

przebiłoby mi w trob . Odruchowo, a mo e dzi ki tkwi cej podobno w 

Grayswandirze odrobinie magii, wyprostowałem rami , gdy ugi ły si  pode mn  

kolana. Czułem,  e ostrze w co  trafia, cho  nawet nie patrzyłem w tamt  stron . 

Usłyszałem zaskoczone westchnienie Borela i ciche przekle stwo. Prawie 

równocze nie zakl ł Jurt. Znalazł si  poza moim polem widzenia. 

      Nast pił jaskrawy błysk. Napi łem mi nie nóg, powstrzymałem upadek, 

odbiłem ciecie w głow  i zacz łem wstawa . Wtedy zobaczyłem,  e trafiłem 

Borela w przedrami  i  e z rany jak fontanna tryska ogie . Ciało rozjarzyło si , w 

dolnej cz ci kontury zaczynały si  rozmywa . 

      - Nie dzi ki sztuce mnie pokonałe ! - zakrzykn ł. Wzruszyłem ramionami. 

      - Ale nie jeste my na Zimowych Igrzyskach - odparłem. 

      Zmienił uchwyt, zamachn ł si  i rzucił we mnie mieczem - o sekund  przed 

tym, jak rozpadł si  w snop iskier, wzleciał i znikn ł gdzie  wysoko. 

      Odbiłem miecz. Przeleciał po lewej stronie, wbił si  w lód i stał tam wibruj c, 

jak element skandynawskiej wersji legendy arturia skiej. Jurt podbiegł, 

kopniakami odp dził r ce i spojrzał na moje czoło. 

      Poczułem,  e co  na mnie spada. 

      Przykro mi, szefie. Trafiłam koło kolana. Płon ł ju , zanim dotarłam do szyi, 

wyja niła Frakir. 

      Wszystko dobre, co si  dobrze ko czy, uspokoiłem j . Nie przypaliło ci ? 

      Nawet nie poczułam ciepła. 

      - Przepraszam,  e trafiłem ci  tym lodem - powiedział Jurt. - Celowałem w 

 

71 

Borela. Opu ciłem równin  r k i wróciłem na szlak. 

      - W rezultacie pomogło - mrukn łem. 

      Nie miałem ochoty mu dzi kowa . Sk d mogłem wiedzie , do kogo naprawd  

mierzył? Obejrzałem si  jeszcze; kilka skopanych przez Jurta dłoni wystawiało 

ku nam palce. 

      Dlaczego nosiłem Grayswandira? Czy inna bro  potrafiłaby tak skutecznie 

zrani  upiora Logrusu? Czy by wi c to naprawd  ojciec mnie tu przeniósł? I czy 

uznał,  e przyda mi si  dodatkowy atut, jakim był jego miecz? Chciałbym w to 

wierzy , chciałbym,  eby był kim  wi cej ni  tylko upiorem Wzorca. A je li 

rzeczywi cie, to jak  rol  odgrywa w tej całej sprawie? Co mo e o tym wszystkim 

wiedzie ? Po czyjej stoi stronie? 

      Wiatr ucichł, kiedy szli my wzdłu  szlaku. Jedyne r ce, jakie sterczały nad 

lodem, trzymały pochodnie, rozja niaj ce drog  na długim odcinku - wła ciwie a  

do stóp urwiska. Nie zdarzyło si  nic niezwykłego, gdy przekraczali my t  

zamarzni t  równin . 

      - Z tego, co mówiłe  i co sam zaobserwowałem - zacz ł Jurt - Wzorzec funduje 

ci t  podró , a Logrus usiłuje skasowa  bilet. 

      W tej wła nie chwili lód p kł w kilku miejscach. Z obu stron  cie ki pomkn ły 

ku nam szczeliny. Zwolniły jednak, zbli aj c si ; po raz pierwszy zauwa yłem,  e 

szlak biegnie powy ej poziomu równiny. Szli my teraz po czym  w rodzaju 

grobli, a lód p kał niegro nie na obu jej brzegach. 

      - Na przykład teraz. - Jurt skin ł r k . - Jak w ogóle wpl tałe  si  w t  

histori ? 

      - Wszystko zacz ło si  trzydziestego kwietnia... - zacz łem.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

72 

Rozdział 7

 

 

Niektóre z r k machały nam jak na po egnanie, kiedy zacz li my wspina  si  

pod gór . Jurt zagrał im na nosie. 

      - Czy mo na si  dziwi ,  e próbuj  st d uciec? - zapytał. 

      - W najmniejszym stopniu - przyznałem. 

      - Je li transfuzja, jakiej mi udzieliłe , rzeczywi cie uwalnia spod władzy 

Logrusu, to mógłbym tu  y  przez bardzo długi czas. 

      - Mo liwe. 

      - Dlatego musisz zrozumie ,  e rzuciłem lodem w Borela, nie w ciebie. Przede 

wszystkim jeste  od niego sprytniejszy i potrafisz mo e znale  wyj cie. Po 

drugie, on był tworem Logrusu i w razie potrzeby nie miałby w sobie do  ognia. 

      - To te  przyszło mi do głowy - odparłem, zatrzymuj c dla siebie mo liwe 

rozwi zanie tej kwestii. Wolałem pozosta  niezast piony. - Ale do czego 

zmierzasz? 

      - Próbuj  wytłumaczy ,  e udziel  ci wszelkiej pomocy,  eby  tylko mnie tutaj 

nie zostawił. Wiem,  e nie układało si  mi dzy nami najlepiej. Je li ty o tym 

zapomnisz, ja tak e skłonny jestem nie pami ta . 

      - Zawsze tego chciałem. To ty zaczynałe  wszystkie kłótnie i pakowałe  mnie w 

kłopoty. U miechn ł si . 

      - Wcale nie i wi cej nie b d  - odparł. - Tak, zgadza si , masz racj . Nie 

lubiłem ci  i mo e wci  ci  nie lubi . Ale nie b d  przeszkadzał, kiedy 

potrzebujemy siebie nawzajem. 

      - Moim zdaniem, ty potrzebujesz mnie o wiele bardziej ni  ja ciebie. 

      - Trudno zaprzeczy . Nie mog  ci  zmusi ,  eby  mi zaufał. - Westchn ł. - 

Szkoda. 

      Wspi li my si  wy ej, nim zacz ł mówi  dalej. Zdawało mi si ,  e powietrze 

jest tu odrobin  cieplejsze. 

      - Ale spójrz na to z innej strony - podj ł wreszcie. - Przypominam twojego 

brata Jurta i w pewnym zakresie reprezentuj  to, czym był kiedy . W pewnym 

zakresie, ale nie do ko ca. Zacz łem ró ni  si  od modelu, który si  z tob   cigał. 

Tutejsze do wiadczenia s  tylko moje. Powa nie si  nad tym zastanawiałem od 

chwili, gdy uzyskałem autonomi . Prawdziwy Jurt wie o sprawach, o jakich nie 

mam poj cia; dysponuje moc , której nie posiadam. Ale ja mam jego pami  do 

czasu przej cia Logrusu i jestem drugim na  wiecie autorytetem w kwestii jego 

sposobu my lenia. A skoro, jak sugerowałe , jest dla ciebie a  takim zagro eniem, 

mog  ci by  u yteczny, je li spróbujesz go przechytrzy . 

      - Co  w tym jest - przyznałem. - Chyba  e, naturalnie, wy dwaj spróbujecie 

działa  razem. Pokr cił głow . 

      - Nie ufałby mi - stwierdził. - I ja bym mu nie ufał. Obaj za dobrze si  znamy. 

To kwestia introspekcji. Rozumiesz, o czym mówi ? 

      -  e  aden z was nie jest godzien zaufania. Zmarszczył brwi; potem skin ł 

głow . 

      - Tak, chyba tak - zgodził si . 

      - W takim razie czemu ja mam ci ufa ? 

      - W tej chwili dlatego,  e trzymasz mnie za gardło. A pó niej, bo b d  taki 

 

73 

diabelnie u yteczny. 

      Odpowiedziałem po kilku minutach wspinaczki. 

      - Najbardziej martwi mnie fakt,  e Jurt całkiem niedawno pokonał Logrus. 

Nie jeste  starsz , łagodniejsz  wersj  najmniej kochanego z moich krewnych. 

Jeste  całkiem aktualnym modelem. A co do ró nic mi dzy tob  a oryginałem, nie 

rozumiem, jak mógł na nie wpłyn  tak krótki okres. 

      Wzruszył ramionami. 

      - Co mog  doda , czego jeszcze nie powiedziałem? - zapytał. - Zawrzyjmy 

układ z pozycji siły i ochrony własnych interesów. 

      U miechn łem si . Obaj wiedzieli my,  e i tak post pimy w ten sposób. Ale 

rozmowa pomagała zabi  czas. 

      Przyszła mi do głowy pewna my l. 

      - Jak my lisz, potrafisz chodzi  przez Cie ? - zapytałem. 

      - Nie wiem - odpowiedział po chwili. - Przej cie Logrusu to ostatnie zdarzenie, 

jakie zapami tałem, zanim zjawiłem si  tutaj. Przypuszczam,  e wtedy dokonał 

mojego zapisu. Dlatego nie pami tam, jak Suhuy uczył mnie podró y w cieniach 

ani jak tego próbowałem. Chyba jednak bym potrafił. Jak my lisz? 

      Przystan łem,  eby złapa  oddech. 

      - Sprawa jest tak zło ona,  e nie  miałbym wysuwa  jakich  teorii. Liczyłem, 

e na takie pytania masz ju  gotowe odpowiedzi... rodzaj nadprzyrodzonej 

wiadomo ci własnych ogranicze  i umiej tno ci. 

      - Obawiam si ,  e nie. Chyba  e przeczucie nazwiesz nadprzyrodzonym. 

      - Nazwałbym, je li do tej pory dostatecznie cz sto ci  nie myliło. 

      - Cholera. Za mało czasu,  eby to stwierdzi . 

      - Cholera. Masz racj . 

      W krótkim czasie wyszli my ponad lini  mgły, z której zdawały si  opada  

płatki  niegu. Troch  dalej, i wiatr zel ał do lekkiej bryzy. Jeszcze dalej, a i ona 

całkiem ucichła. Wtedy widzieli my ju  kraw d , a wkrótce potem do niej 

dotarli my. 

      Odwróciłem si  i spojrzałem w dół. Widziałem tylko słabe błyski w ród mgły. 

W przeciwnym kierunku nasza  cie ka biegła zygzakami, czasem przypominaj c 

ci gi znaków Morse'a - z regularnymi przerwami, by  mo e formacjami skał. 

Pod yli my za ni  w prawo a  do zakr tu, potem w lewo. 

      Zwracałem uwag  na Jurta, czekaj c, czy nie da znaku,  e rozpoznaje okolic . 

Rozmowa to tylko słowa, a on był jednak pewn  wersj  tego Jurta, z którym si  

wychowałem. I gdybym z jego powodu wpadł w jak  zasadzk , zamierzałem 

wsun  Grayswandira w jego osobist  przestrze , gdy tylko zauwa  co  

podejrzanego. 

      Błysk... 

      Formacja skalna na prawo, rodzaj groty, jakby dziura w skale była oknem do 

innej rzeczywisto ci. Dziwaczny kształtem samochód jad cy w gór  strom  

ulic ... 

      - Co...? - zacz ł Jurt. 

      - Nadal nie wiem, jakie maj  znaczenie. Ale wcze niej napotkałem cał  mas  

takich widoków. Na pocz tku my lałem nawet,  e jeste  elementem jednego z 

nich. 

 

74 

      - Wygl da tak realnie,  e mo na by tam wej . 

      - Mo liwe. 

      - A mo e to droga do wyj cia? 

      - Mam wra enie,  e to byłoby zbyt proste. 

      - Co nam szkodzi spróbowa ? 

      - Ty pierwszy - rzuciłem. 

      Opu cił szlak, zbli ył si  do okna rzeczywisto ci i szedł dalej. Po chwili stan ł 

na chodniku ulicy, któr  przeje d ał samochód. Obejrzał si  i pomachał mi r k . 

      Zobaczyłem,  e porusza ustami, ale nie dotarł do mnie  aden d wi k. 

      Je li mogłem zgarn   nieg z czerwonego chevroleta, dlaczego nie mog  w 

pełni wkroczy  do takiej sekwencji? A skoro tak, mo e stamt d potrafiłbym pój  

przez cienie, znale  drog  do jakiego  przyjemniejszego miejsca i zostawi  za 

sob  ten mroczny  wiat? 

      Ruszyłem. 

      I nagle znalazłem si  tam, a kto  wł czył dla mnie d wi k. Spojrzałem na 

budynki, na ostro pochylon  ulic . Słuchałem szumu silników, wdychałem 

powietrze. To miejsce mogłoby by  niemal jednym z cieni San Francisco. Szybko 

poszedłem za Jurtem, który zbli ał si  do rogu ulicy. 

      Dogoniłem go po chwili. Razem dotarli my do rogu. Skr cili my. 

Znieruchomieli my. 

      Nic tam nie było. Stali my przed  cian  czerni. Nie, nie zwykłej ciemno ci, ale 

absolutnej nico ci, przed któr  cofn li my si  natychmiast. 

      Powoli wysun łem r k . Poczułem mrowienie, gdy zbli ała si  do czerni, 

potem chłód, a po nim strach. Cofn łem j . Jurt spróbował, z podobnym 

rezultatem. Nagle pochylił si , podniósł z rynsztoka dno rozbitej butelki i cisn ł w 

pobliskie okno. I natychmiast pobiegł w tamt  stron . 

      Ja równie . Dogoniłem go przed wybit  szyb  i zajrzałem do wn trza. 

      Znowu czer . Po drugiej stronie okna nie było zupełnie nic. 

      - Troch  niesamowite - zauwa yłem. 

      - Uhm - potwierdził Jurt. - To tak, jakby my uzyskali maksymalnie 

ograniczony dost p do innego cienia. Co o tym my lisz? 

      - Zastanawiam si , czy nie powinni my w takich miejscach czego  szuka  - 

mrukn łem. 

      Nagle ciemno  rozwiała si , a za oknem na małym stoliku zapłon ła  wieca. 

Si gn łem ku niej przez p kni te szkło, ale znikn ła natychmiast. Znowu 

widziałem tylko czer . 

      - Uznaj  to za twierdz c  odpowied  na twoje pytanie - stwierdził Jurt. 

      - Chyba masz słuszno . Ale nie mo emy przecie  szuka  w ka dej z mijanych 

scenek. 

      - S dz ,  e co  próbuje zwróci  twoj  uwag .  eby  zrozumiał,  e powiniene  

obserwowa , co si  pojawia. A kiedy zaczniesz to dostrzega , co  zostanie ci 

pokazane. 

      Jasno . Teraz za oknem  wiece zastawiały cały blat stołu. 

      - Dobra! - wrzasn łem. - Zrobi  to, je li tak ci zale y. Czy jeszcze czego  

powinienem tutaj poszuka ? 

      Wróciła ciemno . Wysun ła si  zza rogu i popłyn ła w nasz  stron .  wiece