Microsoft Word - Delilah - Narodziny Rudzielca.docx

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Prolog

Jeśli myślisz, że to jakaś historia miłosna, mylisz się. To zupełnie nią nie jest. Czy

zawiera serduszka, całusy i namiętne chwile pomiędzy chłopakiem i dziewczyną? Taa, może
tak, a może nie. To zależy jak zinterpretujecie tę całą kochliwość. Gdybyście zapytali mnie
pięć  lat  temu,  kiedy  byłam  naiwną  szesnastolatką,  powiedziałabym  wam,  że  ta  historia
właśnie  do  tego  prowadziła.  Że  pod  koniec  mojej  podróży  byłabym  szczęśliwa  i
odjeżdżałabym  w  stronę  zachodzącego  słońca  z  Czarującym  Księciem  u  mego  boku,
miłością mojego życia, który zawsze szeptał mi do ucha czułe słówka i mówił, jaka jestem
wspaniała.

Bo właśnie tak to powinno wyglądać, gdy spotykasz tego jedynego, który patrzy na

ciebie, jakbyś była dla niego wszystkim. Który sprawia, że czujesz się, jakbyś była dla niego
światełkiem w ciemności. Który cię zauważa i sprawia, że czujesz się centrum świata.

Pięć lat temu szczerze wierzyłam, że właśnie w tę stronę zmierza moje życie. Było tak

wiele możliwości kwitnących w początkowych etapach stawania się kobietą. Ale nie miałam
pojęcia o miłości, szczęściu, życiu. Nie miałam pojęcia o tym, kim byłam.

A teraz leżę na wpół martwa na brzegu rzeki, z ledwością mogąc oddychać, niezdolna

poruszyć  się,  wiedząc,  że  jeśli ktoś  mnie  szybko nie  znajdzie,  umrę  tutaj  z  wyssaną  duszą,
jako  szkielet  samej  siebie.  Pozostawiona  śmierci  w  wieku  dwudziestu  jeden  lat,  skorupa
osoby, którą byłam pięć lat temu, kiedy byłam szesnastolatką, kiedy to wszystko się zaczęło.

Patrząc wstecz, dokładnie widzę moment, w którym moje życie zaczęło zmierzać w

tym kierunku. Ten, w którym nie byłam już dłużej Delilą, ale Rudzielcem.

Było rekordowo gorące lato, pełne możliwości – pełne obietnic. W chwili, w której

założyłam czerwoną sukienkę, czułam, że coś ma się wydarzyć, czułam jak przeistaczam się
w  kogoś  innego.  Sukienka  pasowała  do  moich  płomienno-czerwonych  włosów,  wysokich
obcasów  i  sznura  pereł.  Miałam  cudowną  opaleniznę,  a  piersi  urosły  mi  w  końcu
wystarczająco,  że  miałam  rowek  na  dekolcie.  Poczułam  ogień,  gdy  spojrzałam  na  swoje
odbicie.  Piękna.  Inna.  Było  tyle  nadziei.  Możliwości.  W  rzeczywistości  mogłam  rozwinąć
skrzydła i polecieć.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Rozdział 1

Trujący Bluszcz

Delilah, w wieku szesnastu lat…

Delilah. Uwodzicielka. Kusicielka. Zdradliwa kobieta. To tylko niektóre ze znaczeń,

przywiązanych do mojego imienia. Ale czy jestem którąkolwiek z nich? Nie, nawet w
przybliżeniu. W rzeczywistości, mogę być zupełnym przeciwieństwem.

Moja matka, z drugiej strony, jest doskonałym przykładem tych znaczeń.

Jest skomplikowaną kobietą, mającą wiele wzlotów i upadków. Lubi wyglądać

seksownie  i  młodo,  tak  samo  jak  lubi  krzyczeć,  kiedy  jest  zestresowana.  Obojętnie,  czy
chodzi o rachunki, pracę, czy prosty fakt, że nie może znaleźć skarpetek do pary, wydaje się,
jakby wrzask był jej sposobem na wyrzucenie z siebie całego gniewu. Ale jedyną rzeczą, na
którą  odmawia  krzyku,  są  mężczyźni.  To  jej  kardynalna  zasada:  Nigdy  nie  pozwól,  by
mężczyzna cię posiadał – to ty go posiądź.

To nie tak, że jest tragiczną matką. Zapewnia mi dach nad głową. Karmi mnie. Daje mi

ubrania  i  drobne  pieniądze,  jeśli  je  ma.  Płaci  za  moje  lekcje  baletu,  chociaż  wiem,  że  nie
może  sobie  na  to  pozwolić.  Kiedyś  też  robiłyśmy  wszystko  razem,  ale  potem  mój  ojciec
rozwiódł się z nią po dwudziestu jeden latach małżeństwa, bo już jej nie kochał. To były jego
dokładne słowa.

Miała czterdzieści jeden lat. Po trzech miesiącach bycia rozwiedzionym, mój ojciec

poślubił dwudziestosześciolatkę. Wtedy rozpoczęły się rozpaczliwe poszukiwania fontanny
młodości przez moją matkę. Mówiąc metaforycznie.

Odkrywała ją w barach, tanich randkach i schadzkach z mężczyznami o połowę

młodszymi  od  niej.  Szczerze,  nie  mam  pojęcia,  jak  to  robi  —  jak  udaje  jej  się  użerać  z
niektórymi facetami w domu — poza tym, że wiedzie podwójne życie Trującego Bluszczu,
uwodzicielki  z  potężnym  pocałunkiem,  który  ogłusza  mężczyzn  w  stan  urojenia  tak,  żeby
mogła zwabić ich do swojego łóżka.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Moja matka ani trochę nie wygląda źle. W rzeczywistości ma hipnotyczny wygląd,

choć nigdy nie byłam w stanie dokładnie wskazać, co jest w niej takiego uderzającego. Jej
włosy  nadal  mają  swój  oryginalny  kolor  miodowego  blondu,  skóra  ma  minimalne
zmarszczki,  a  cycki  jej  nie  zwisają.  Ale  też  nie  wygląda  na  dwudziestopięciolatkę,  a
większość facetów, których przyprowadza do domu jest właśnie mniej więcej w tym wieku.
Jak ten, którego przyprowadziła wczoraj. Jest młody, może nawet nie ma dwudziestu pięciu
lat, z kudłatymi brązowymi włosami, błękitnymi oczyma i przyzwoitą twarzą. Jest ubrany w
zapinaną na guziki koszulę, luźne spodnie i czerwony krawat, ale materiał jest pognieciony,
a ubrania zbyt duże, jakby bawił się w przebieranie w rzeczy swojego taty.

Studiuję go, kiedy je śniadanie przy naszym kuchennym stole — moja mama zawsze

robi  im  śniadanie  na  następny  dzień  —  próbując  odczytać  jego  myśli,  gdy  wcina  bekon  z
jajkami,  próbując  dowiedzieć  się,  jak  tutaj  skończył.  Próbując  dowiedzieć  się,  jak  ona  to
robi: sprawia, że faceci patrzą na nią tymi głupimi oczyma łani, bo jedyne spojrzenie, jakim
kiedykolwiek  obdarzali  mnie  chłopcy,  to  niewidzialne  spojrzenie,  niezainteresowane
spojrzenie  i  jesteś-taką-dobrą-przyjaciółką  spojrzenie.  Prawie  dla  wszystkich  jestem
Niewidzialną Kobietą.

− Delilah, weź sobie coś do jedzenia – mówi moja matka, czyszcząc patelnię w

zlewie.  Ma  na  sobie  jedwabny  szlafrok,  który  ledwie  sięga  jej  ud  i  jest
rozwiązany, ujawniając, że ma pod spodem koronkową koszulkę, z której prawie
wyskakują  jej  cycki.  Jednak  dla  mnie  to  nie  jest  wielka  sprawa.  W
rzeczywistości,  zazwyczaj  ma  na  sobie  tylko  stanik  i  majtki,  więc  jestem
wdzięczna  za  ten  szlafrok.  Na  dodatek  wygląda  w  tym  dobrze.  Gdybym  ja  tak
wyglądała, prawdopodobnie chodziłabym w szlafroku przez cały czas.

− A tak, dobrze – mówię, odrywając myśli od jej ubioru i sięgając po bekon na

stole.

Unosi brwi, rzucając mi podejrzliwe spojrzenie, jakby myślała, że zamierzam uwieść

kolesia, z którym spędziła ostatnią noc, wywiązać się ze swojego imienia. Ale nawet nie
wiedziałabym jak to zrobić, gdybym chciała.

− Co? – pytam niewinnie, napychając usta bekonem.

Przewraca na mnie oczami i wraca do skrobania patelni, podczas gdy facet naprzeciw

mnie pożera swój bekon. – Nic – mama odpowiada, zakręcając kran. Następnie się odwraca i
spogląda na zegar na ścianie. – Nie powinnaś zbierać się do szkoły?

Patrzę na godzinę na mikrofalówce. – Mam jeszcze piętnaście minut.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

− Taa, ale mam coś do zrobienia – mówi mi, wpatrując się w swój najnowszy

podbój, jakby był bekonem, a ona chciała go zjeść.

Koleś spogląda na nią, mierzwiąc włosy dłonią i zerka w moją stronę, ale jednocześnie

nie patrzy na mnie tak naprawdę, bardziej jak przeze mnie. Odchylam się na bok tylko po to,
żeby zobaczyć, czy uda mi się złapać jego wzrok i uwagę. Nawalam epicko i ostatecznie
kończy się na tym, że gościu patrzy na moją matkę. I po raz kolejny czuję się nieistotna.

To jak oglądanie sztuki, a moja mama jest na środku sceny, wszystkie reflektory na

niej. Jej oczy napotykają faceta z drugiego końca pomieszczenia. Pożądanie wypełnia ich
twarze. Niemal mogę sobie zwizualizować winorośle trującego bluszczu wyrastające z mojej
mamy, ześlizgujące się na podłogę i oplatające się wokół jego nóg i rąk, przywiązując go do
niej.

Wpatruje się w nią, jakby była najbardziej niesamowitą i najpiękniejszą kobietą na

świecie, w sposób w jaki chciałabym, że patrzyli na mnie faceci, choć raz. – Jesteś gotowa
dać mi rundę drugą, kochanie? – pyta, zmuszając się do przełknięcia wielkiego kęsa bekonu.

Marszczę nos. To nie pójdzie zbyt dobrze. Moja matka nie lubi tracić kontroli. Nie lubi

dawać facetom czegokolwiek, tylko brać.

Mama zawiązuje pasek wokół szlafroka, zamykając go. – W zasadzie to myślałam,

żeby odwieźć cię do domu. Muszę wcześniej wyjść do pracy i o ile nie chcesz jechać do baru
autobusem, żeby odebrać swój samochód, będziesz musiał wyjść ze mną.

Po tym, co powiedziała można by pomyśleć, że z nim skończyła, ale nie. To dla niej

rutyna.  Rutyna  uwodzicielki,  pełna  toksycznych  pocałunków  i  manipulacji  umysłu.  Staje
wyprostowana,  a  ma  na  sobie  szpilki,  więc  jej  nogi  wyglądają  na  bardzo  długie,  kiedy
powoli podchodzi do stołu i śledzi palcem kark faceta. Zauważam, że drży. Mama pochyla
się i szepcze mu coś do ucha, a następnie odsuwa się, ale nie zanim nie łapie go za krawat.
Jego oczy rozszerzają się, kiedy go podnosi i facet jak pies pozwala jej zaprowadzić się do
sypialni.

Chwilę później słyszę, jak drzwi się zatrzaskują i włącza muzyka. Mama zawsze włącza

muzykę,  albo  dlatego,  że  lubi  jej  słuchać  podczas  uprawiania  seksu,  albo  nie  chce,  żebym
słyszała  co  się  dzieje.  Korytarzem  płyną  rytmy  „Leather  and  Lace”  Stevie  Nicks  i  Dona
Henleya.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Piosenka nadal gra, gdy kończę śniadanie, a potem odkładam naczynia do zlewu i

odtańcuję sobie drogę do pokoju, nucąc słowa pod nosem, udając przez chwilę, że to ja
jestem w centrum sceny.

Przebieram się z piżamy i przygotowuję się do szkoły. Dżinsy i koszulka są moim

normalnym strojem. Kucyk jest moją wyjściową fryzurą. Dodaj do tego trochę błyszczyka i
eyelinera  i  jestem  gotowa  do  wyjścia.  To  nie  tak,  że  nie  próbowałam  postarać  się  nieco
bardziej.  Faceci  nie  zauważają  mnie  nawet  wtedy,  kiedy  się  staram.  Jak  wówczas,  kiedy
jeden jedyny raz założyłam bikini na basen miejski. Miałam trzynaście lat i nadal trochę się
zaokrąglałam,  ale  i  tak  myślałam,  że  byłoby  miło,  gdyby  paru  kolesi  popatrzyło  w  moją
stronę. Ale Sandy Manderlin, ratowniczka, tego dnia ubrana była w swoje bikini i po prostu
powiedzmy, że mogła pobiegać jak Pamela Anderson za jej pieniądze.

Poczułam się głupio za samo próbowanie i bardzo przeciętnie, zwłaszcza kiedy Tommy

Linford powiedział mi, że w ogóle nie musiałam zakładać bikini — plastry by wystarczyły.
Odparłam prostą uwagą o konieczności wypychania sobie przez niego kąpielówek
skarpetami tylko po to, żeby wyglądało, jakby coś tam miał.

Popchnął mnie i przewrócił, a ja wróciłam do domu z płaczem. I spaliłam bikini.

Po ubraniu się wsuwam na stopy Conversy, a potem wrzucam do plecaka puenty

trykot,  bo  po  szkole  ma  zajęcia  taneczne.  Instruktorka  nie  jest  najlepsza,  nie  tak  jak  ta  w
Fairview, która była częścią zespołu i tańczyła w Nowym Jorku. Ale jest tania i tylko na tyle
moja  mama  może  sobie  pozwolić.  A  ubłaganie  jej,  żeby  w  ogóle  za  nie  płaciła  wymagało
wielu perswazji i obietnic sprzątania domu.

Po spakowaniu rzeczy do szkoły i na taniec, wychodzę na zewnątrz. To jasny dzień,

słońce promienieje z nieba, ptaszki ćwierkają. To scena wprost jak ze Śpiącej Królewny, za
wyjątkiem tego, że lasem jest grupa domów dla biedoty, a zwierzątkami są narkomani,
prostytutki i nieszczęsne ubogie dusze, które miały albo gówniane szczęście przez całe życie,
dokonane z wyborów, albo, jak ja i moja mama, rozwiodły się i straciły połowę domowych
dochodów, bo jakiś leniwy ojciec nie chce płacić alimentów.

Mimo wszystko udaję, że jestem Śpiącą Królewną, bo dzięki temu droga do szkoły jest

łatwiejsza, a do czasu, gdy dochodzę do końca podjazdu, kręcę się z wyciągniętymi do
przodu rękami w mojej pierwszej pozycji śpiewając piosenkę „Beautiful Day” U2.

Puenty – buty do baletu.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

W połowie drogi do ulicy przysięgam, że ktoś mnie obserwuje, ale zbywam to

wzruszeniem ramion, bo nikt nigdy mnie nie zauważa.

Jestem w połowie obrotu, gdy kogoś słyszę: - No, czyż nie jesteś po prostu garścią tęcz

i  słoneczek.  –  Dźwięk  męskiego  głosu  sprawia,  że  potykam  się  przy  kolejnym  obrocie.
Chwieję  się  i  lecę  do  przodu,  uderzając  łokciem  o  łańcuchowe  ogrodzenie  ciągnące  się
wzdłuż podjazdu.

− Kurwa mać – klnę w bardzo niekobiecy sposób, gdy pocieram zdarty łokieć.

− Przepraszam – mówi męski głos. – Nie chciałem cię przestraszyć.

Moje oczy unoszą się do sąsiedniego domu i odnajduję najbardziej cudownego faceta,

jakiego kiedykolwiek widziałam stojącego w pobliżu ogrodzenia ze smarem na rękach i
czole, patrzącego na mnie. Ma ciemne brązowe włosy, które są ogolone na bardzo krótko, a
ubrany jest w luźne dżinsy wiszące na jego biodrach oraz brązowe obuwie robocze. Nie ma
koszulki, a jego klata wycięta jest ze szczupłych mięśni, na boku ma tatuaże wyglądające na
plemienną sztukę.

Tatuaże, na które się gapię.

I on zauważa, że się gapię.

Czerwienię się spoglądając w dół na chodnik, gdy robię kilka korków w tył, wiercąc się

pod jego penetrującym spojrzeniem. – Nie przestraszyłeś mnie – kłamię. – Po prostu jestem
niezdarą.

− Nie jesteś ani trochę niezdarna – mówi, a brzmienie jego głębokiego głosu

wysyła wibracje przez moje ciało. – W rzeczywistości to cieszyło mnie patrzenie,
jak tańczysz.

Spoglądam na niego, zszokowana, że on wciąż na mnie patrzy z taką intensywnością,

że trudno mi oddychać. Przeszukuję umysł, żeby coś powiedzieć, ale czuję, że w gardle mi
zaschło.

− W rzeczywistości, prawdopodobnie jesteś całkowitym przeciwieństwem

niezdarności  –  kontynuuje,  patrząc  na  mnie  w  taki  sposób,  o  jakim  zawsze
marzyłam,  żeby  patrzył  na  mnie  chłopak—jakbym  nie  była  niewidzialna  albo
nieistotna. Jakbym istniała.

− Jak masz na imię? – pyta, pochylając się w stronę ogrodzenia i opierając na nim

łokcie.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

− Delilah Peirce – mówię mu, przesuwając plecak wyżej na ramię. – A ty?

− Dylan Sanderson. – Kiwa głową na mój jednopiętrowy dom ze sztukateriami,

obwieszony lampkami choinkowymi, mimo iż jest maj. – Mieszkasz tutaj?

Potakuję. – Tak, z mamą.

− Och. – Wygina brwi. – Więc ta blondynka, którą widziałem wcześniej jak

wychodzi zabrać gazetę ze schodów to… twoja siostra.

Marszczę brwi, czując jak znów wyłania się moja niewidzialność, światła wokół mnie

ciemnieją, już nie jestem w centrum sceny. – Nie, to moja mama.

Jego brwi wystrzeliwują jeszcze wyżej. – Łał, tego się nie spodziewałem… ile ma lat?

Walczę, żeby nie okazać swojego rozczarowania. – Czterdzieści jeden.

Robi pauzę, studiując mnie intensywnie i to sprawia, że moja skóra robi się gorąca, ale

nie od rumieńca. To gorąco z chęci, ponieważ chcę, żeby tak na mnie patrzył. – Ile masz lat?

− Siedemnaście. – Nie jestem pewna, dlaczego kłamię, poza tym, że bycie

siedemnastolatką wydaje się być w cholerę lepsze od bycia szesnastolatką, a poza
tym, wydaje mi się, że on jest trochę starszy. – A ty?

− Prawie osiemnaście – mówi, z oczyma wciąż na mnie.

− Właśnie się wprowadziłeś? – pytam. – Czy zatrzymałeś się u pary, która tutaj

mieszka? Nie przypominam sobie, żeby się wyprowadzali.

− Nie wyprowadzili się. – Wskazuje palcem na dom. – Po prostu przeniosłem się z

powrotem na trochę do rodziców, dopóki nie ogarnę paru rzeczy.

Ośmielam się zrobić krok bliżej ogrodzenia i spostrzegam, jak piękne są jego oczy. I

jak wiele emocji w sobie noszą. Jakby odczuwał zbyt wiele, ale starał się trzymać to w
ukryciu przed światem. – Cóż, gdzie wcześniej mieszkałeś?

Wydaje się być trochę spięty przez to pytanie, jego ramiona tężeją. – Tu i tam.

Myślę o zapytaniu go, jaka jest jego historia, albo jeszcze lepiej, olśnić go moimi

umiejętnościami flirciarskimi. Ale jeszcze ich nie odkryłam, więc zamiast tego kończę
mówiąc: - Brzmi fajnie.

Posyła mi spojrzenie jakby myślał, że jestem urocza. – Dokąd idziesz tak wcześnie

rano?

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

− Do szkoły – mówię mu.

− Jest lato. Szkoła się jeszcze nie skończyła?

Kręcę głową. – Dzisiaj jest ostatni dzień.

− I idziesz? – pyta, wycierając smar z rąk o spodnie, wydając się tracić mną

zainteresowanie, gdy spogląda ponad moim ramieniem. – Kurczę, ja zawsze
olewałem ostatni dzień.

Nagle czuję się jak dziesięciolatka z pieczątką FRAJER na czole. – Cóż, zaraz potem

mam lekcje tańca, a jadę autobusem ze szkoły, więc tak jakby muszę iść. – Robię słabą
wymówkę.

− Jesteś tancerką? – pyta i rozjaśnia mi się trochę, że ponownie zwraca na mnie

uwagę.

Kiwam głową. – Taa, w większości tańczę balet i czasami hip-hop.

Jego wzrok przesuwa się powoli po moich szczupłych nogach i płaskim brzuchu, a ja

staczam walkę, by nie odwrócić wzroku od gorąca w jego oczach i ciepła wyłaniającego się
w moim ciele. Ciepło tylko się wzmaga, gdy jego spojrzenie napotyka moje i przez chwilę
czuję to dziwne migotanie pewności siebie wewnątrz i staję trochę bardziej wyprostowana.

− Chciałbym kiedyś zobaczyć, jak tańczysz – mówi z uśmiechem. Nie jestem

pewna,  jak  odpowiedzieć,  podenerwowana  tym  pomysłem.  Uśmiech  zaczyna
opuszczać  jego  twarz,  im  dłużej  pozostaję  milcząca.  –  No  chyba,  że  ty  nie
chcesz.

− Nie, chcę – mówię pospiesznie. – Za-zatańczę.

Jego uśmiech powraca, większy, odważniejszy, bardziej pewny siebie. – Mam zamiar

trzymać  cię  za  słowo,  Delilah –  mówi.  –  W  rzeczywistości,  nie  mogę  się  tego  doczekać. –
Robi  pauzę,  jego  oczy  znów  przesuwają  się  po  moim  ciele  i  otwiera  usta,  żeby  coś
powiedzieć. Spojrzenie w jego oczach sprawia, że zastanawiam się, czy to coś ważnego, ale
zamyka nagle szczękę, kiedy przez drzwi wychodzi kobieta.

Ma na sobie szlafrok, ale nie jest taki, jak mojej mamy; szlafrok tej kobiety zrobiony

jest z różowego futerkowego materiału i spływa w dół aż do kostek. Włosy ma nawinięte na
wałki, a na stopach kapcie. – Dylan, przywlecz tu swój tyłek i posprzątaj ten cholerny syf,
który zostawiłeś w kuchni! – krzyczy, wystarczająco głośno, żeby usłyszeli ją sąsiedzi z
naprzeciwka.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Szczęka Dylana zaciska się, skrywane emocje w jego oczach są na skraju

wybuchnięcia.  –  Będę  tam  za  chwilę  –  odpowiada  zaskakująco  opanowanym  tonem.  Nie
patrzy  na  nią,  kiedy  mówi;  jego  wzrok  wciąż  jest  przytwierdzony  do  mnie  i  wszystkie
emocje w jego wnętrzu skierowane są w moim kierunku.

To przytłaczające i oddech więźnie mi w gardle.

− Nie karm mnie tym gównem „będę tu za chwilę” – odkrzykuje, zgarniając gazetę

z  ganku.  –U  ciebie  oznacza  to,  że  twoje  tępe  dupsko  będzie  tu  siedzieć  i
naprawiać samochód, dopóki nie zachce ci się przyjść. – Cofa się do drzwi. – Nie
przyjmuję  do  wiadomości  tego  pieprzenia.  Rusz  tu  dupę  i  przestań  zaczepiać
cholernych  sąsiadów.  –  Odwraca  się  i  wchodzi  z  powrotem  do  domu,  siatkowe
drzwi zatrzaskują się za nią.

Następuje długa pauza, podczas której wszystko, co mogę usłyszeć, to oddech Dylana.

Chcę go zapytać, czy z nim wszystko w porządku, bo jego mama wydaje się prawdziwą
suką.

W końcu udaje mi się wystarczająco zebrać na odwagę. – Wszystko okej?

Mruga, jakby był ogłuszony, ale dotknięty wyraz jego twarzy szybko znika i nagle

wygląda na spokojnego. – W najlepszym porządku. To nic, czego bym już wcześniej nie
słyszał.

− Jesteś pewien? – Sprawdzam jeszcze raz. – Wiem, jak uciążliwi potrafią być

rodzice.

Kiwa głową, patrząc na mnie, jakby próbował coś wymyślić. – Nic mi nie będzie, o ile

możesz zrobić dla mnie jedną rzecz.

− Okej – mówię, lekko zdezorientowana.

− Kiedy wrócisz do domu upewnij się, żeby się ze mną przywitać.

− A co, jeśli nie będzie cię na zewnątrz?

− Będę – obiecuje z uśmiechem i ta ciemna chmura, która nad nim rosła, ulatuje.

− Dobrze – mówię mu powstrzymując uśmiech, pomimo tego jak wielkie szczęście

we mnie bulgocze. – Upewnię się co do tego.

− Dobrze. – Jego uśmiech poszerza się. – Pozwolę ci pójść do szkoły. Nie

chciałabyś się spóźnić w ostatni dzień. – Puszcza mi oczko, gdy wycofuje się w
kierunku starego samochodu z podniesioną maską zaparkowanego na podjeździe.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Macham mu, a potem ruszam do szkoły robiąc równe kroki, pomimo tego jak bardzo

chcę tańczyć po chodniku. Czuję jak obserwuje mnie przez całą drogę aż do końca
podwórza, gdzie nie może mnie już zobaczyć, kiedy znikam za rogiem.

Pozwalam przebić się mojemu uśmiechowi. Choć raz ktoś na mnie patrzył. Choć raz

czuję się jak Trujący Bluszcz, a nie jak Niewidzialna Kobieta.

Patrząc na to wstecz, kiedy leżę tu teraz na brzegu, woda podnosi się z prądem i

wdziera  na  moje  ciało,  zdaję  sobie  sprawę,  że  byłam  naiwna.  Że  wcale  nie  byłam  bliska
trującego  bluszczu.  Że  nigdy  nawet  bym  się  nie  zbliżyła.  Jeśli  już,  to  Dylan  był  Trującym
Bluszczem w przebraniu, a ja byłam jego kolejną ofiarą.

Ale to nie była tylko jego wina. Wszakże to ja jestem tą, która zdecydowała się do

niego wrócić, nawet po tym jak odkryłam jego toksyczny pocałunek.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Rozdział 2

Plastikowe lalki

Upewniam się, żeby powiedzieć cześć Dylanowi po drodze do domu. Rozmawiamy

przez  jakieś  dziesięć  minut,  a  potem  on  musi  wracać  do  domu,  żeby  pomóc  przy  czymś
matce. Przez następne kilka dni nie wpadam na Dylana i jestem zaskoczona, jak bardzo mnie
to smuci. Nigdy nie byłam dziewczyną uganiającą się za chłopakami, a  jednak łapię się na
ciągłym sprawdzaniu, czy przypadkiem nie błąka się znowu po podjeździe.

Ale po trzech dniach od naszego spotkania nadal go nie widziałam, i zapowiada się

początek długich, nudnych wakacji. Bryant, mój jedyny bliski przyjaciel, wyjechał na drugi
koniec kraju parę dni przed końcem szkoły. Pozostaje mi spędzenie całych wakacji z Marthą,
która jest bardziej przyjaciółką Bryanta, niż moją, i jestem całkiem pewna, że myśli, iż moja
matka jest prostytutką.

− Nie mogę uwierzyć, że ona chodzi wszędzie tak ubrana – mówi Martha,

kartkując  strony  czasopisma,  podczas  gdy  leży  na  brzuchu  na  moim  łóżku.
Brązowe włosy ma upięte w niechlujny koczek, a ubrana jest w szorty i za duży
T-shirt  oraz  okulary  przeciwsłoneczne  na  głowie.  Pewnie  mogłaby  być  ładna,
gdyby  się  postarała,  ale  nie  jest.  Dodatkowo  myślę,  że  jest  ekstremalną
feministką  i  nie  cierpi  sukienek  oraz  kusych  ubrań.  Może  to  dlatego  tak  ją  razi
garderoba mojej mamy.

− Taa, ale można do tego przywyknąć – mówię jej pochylając się do przodu na

krześle  w  swojej  próżności,  żeby  znowu  wyjrzeć  zza  zasłony.  Mam  doskonały
widok na podjazd Dylana, ale tak jak dziesięć poprzednich razy, gdy zaglądałam,
jest  pusty.  Wzdycham,  siadając  z  powrotem,  wiedząc,  że  prawdopodobnie
powinnam przestać, bo skręcam w kierunku zachowań prześladowczych.

− Nie sądzę, że powinno się do tego przyzwyczajać – mówi. – Ona jest mamą i

powinna się tak zachowywać.

Robię się trochę defensywna. – Tylko dlatego, że ubiera się skąpo nie oznacza, że jest

złą matką.

Spogląda na mnie z powątpiewaniem. – Daje ci zły przykład i uczy wszystkiego, czym

nie powinna być kobieta.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

− A skąd ty wiesz, jaka powinna być kobieta? – pytam, wiedząc, że jestem

nietaktowna, ale obraża moją matkę, a ona nie porzuciła mnie tak jak mój ojciec.
– Kompletnie nie masz pojęcia, czego pragną faceci, co jest powodem, dla
którego nigdy nie byłaś na randce.

Piorunuje mnie wzrokiem, gdy zamyka czasopismo. – Wiesz co? Nie muszę tego znosić

– mówi, schodząc z łóżka i wsuwając japonki. – Powiedziałam Bryantowi, że spróbuję być
dla ciebie miła pomimo wątpliwości, że się zrewanżujesz, ale jak zwykle, jesteś suką.

− Ja jestem suką? – mówię wkurzona. – To ty obrażałaś moją mamę.

Porywa torebkę z łóżka i posyła mi ostre spojrzenie, gdy przewiesza ją sobie przez

ramię. – Nie obrażałam jej. Powiedziałam tylko to, co mówią o niej wszyscy w mieście — że
jest dziwką. – Patrzy na mnie z wyższością. – Tylko że ja starałam się użyć milszych słów. –
Idzie w kierunku drzwi, a ja pozwalam jej wyjść, mimo iż wiem, że istnieje dobra szansa na
to, że teraz całe wakacje spędzę samotnie.

− Suka – mamroczę pod nosem, gdy wstaję i przechodzę przez pokój do telefonu

na  szafce  nocnej.  Mama  dała  mi  telefon,  gdy  miałam  osiem  lat,  kiedy  jeszcze
bawiłam  się  lalkami,  tak  więc  aparat  jest  różowy  z  brokatem  i  wygląda,  jakby
wziął  się  z  domu  lalki  Barbie.  Próbowałam  namówić  ją,  żeby  kupiła  mi  telefon
komórkowy, ale ona twierdzi, że nie możemy sobie na to pozwolić.

Wybieram numer Bryanta i czekam, aż odbierze.

− Hej, co słychać u najseksowniejszego rudzielca na świecie? – pyta, tak jak

zawsze,  gdy  odbiera.  Nadal  jesteśmy  dość  blisko,  ale  w  rzeczywistości  byliśmy
bliżej, dopóki nie zaczął umawiać się z kimś innym parę  miesięcy temu i tamta
dziewczyna  uważała,  że  jestem  pewnego  rodzaju  zagrożeniem,  zwłaszcza  kiedy
zapytała  Bryanta,  czy  kiedykolwiek  się  spiknęliśmy,  a  on  głupio  powiedział  jej
prawdę:  że  tak,  raz,  kiedy  mieliśmy  po  piętnaście  lat  i  po  raz  pierwszy
próbowaliśmy się upić, obmacywaliśmy się i dotykaliśmy niestosownie. Po tym
nie chciała, żeby się ze mną spotykał. Wciąż widywaliśmy się raz na jakiś czas,
ale nawet w przybliżeniu nie tak często, jak dawniej.

− Powiedziałeś Marcie, żeby dała mi szansę pomimo wątpliwości? – pytam,

opadając na łóżko i wpatrując się w sufit na plakat Flashdance, który jest totalnie
z lat osiemdziesiątych, ale jako tancerka szanuję ten film.

− Cholera, powiedziała ci tak? – Klnie pod nosem, a ja uśmiecham się do siebie

wiedząc, że jeśli nic innego, to Bryant zżyma ją, że to zrobiła.

− Taa, po tym jak mi powiedziała, że już nie ma zamiaru tego robić – mówię mu,

owijając kabel od telefonu wokół palca. – I że jestem suką.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

− A byłaś suką? – pyta.

− Może – przyznaję. – Ale ona nazwała moją matkę dziwką.

Robi pauzę. – Ale ona tak jakby nią jest.

− Tak, wiem, ale to nie daje jej prawa, żeby tak mówić.

Wzdycha. – Wiem. Pogadam z nią.

− Nie rób sobie kłopotu. – Przetaczam się na bok i wspieram łokciem o materac

tak, żebym mogła oprzeć głowę o rękę. – Wiem, że chcesz, żebyśmy się
dogadywały, ale bez ciebie to jest po prostu niezręczne.

− Ale ja się o ciebie martwię – mówi mi. – Nie masz wielu przyjaciół i obawiam

się, że po prostu się załamiesz.

− Sprawiasz, że wyglądam na samobójczynię – odpowiadam. – A nią nie jestem.

− Wiem, że nie jesteś – odpowiada. – Ale możesz być samo destrukcyjna, gdy

jesteś pozostawiona sama sobie.

− Jak na to wpadłeś? – pytam, niepewna, czy jestem ciekawa, czy urażona.

− Pamiętasz, jak pojechałem na te wakacje rodzinne zeszłego lata – mówi. – Kiedy

mieliśmy po trzynaście lat.

Marszczę brwi na to wspomnienie. – Przechodziłam przez pewną fazę.

− Delilah, niemal zostałaś aresztowana.

− Nudziłam się – argumentuję. – A Milly Amerson była jedyną osobą, która chciała

spędzać ze mną czas. To nie moja wina, że była kleptomanką.

− Ale twoja wina, że i ty próbowałaś nią być. I to bardzo kiepską – mówi. –

Zdecydowałaś się to zrobić, bo się nudziłaś i miałaś trudności ze zdobyciem
przyjaciół. W rzeczywistości, jesteś lepsza w robieniu sobie wrogów, jeśli już.

Wzdycham z ciężkim sercem. – Dobra, rozumiem twój punkt widzenia – mówię. –

Kurczę, ale z ciebie mamuśka.

− Cóż, ktoś musi nią być - mówi. Z każdym innym poczułabym się obrażona, ale

Bryantowi  zawsze  odpuszczam,  bo  to  na  niego  mogłam  liczyć  zaraz  po
rozwodzie,  gdy  mama  sięgnęła  dna,  chlała  w  depresji  i  prawie  wcale  nie
wychodziła  z łóżka  przez  trzy  miesiące. Wreszcie  jednak  wstała i  znów  zaczęła
się mną zajmować, a ludzie mają prawo załamać się raz na jakiś czas.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

− Dzięki za troskę o mnie – mówię. – Ale przyrzekam, nawet jeśli nie będziemy

spotykać się z Marthą, nie zamierzam wracać do kleptomanii z Milly.

− Po prostu bądź ostrożna – mówi. – Martwię się o ciebie.

− Wiem o tym – mówię mu. – Ale obiecuję, jeśli zrobi się naprawdę źle, dam ci

znać.

− Dobrze – mówi. – A teraz muszę lecieć. Mama dręczy mnie, żebym pomógł jej

dokończyć rozpakowywanie.

− Dobra, zadzwoń, jak będziesz miał okazję – mówię. – To opowiem ci o moim

gorącym sąsiedzie.

Śmieje się. – Okej, to zdecydowanie brzmi tak, że warto oddzwonić.

Żegnamy się, rozłączamy, a potem kładę się na łóżku, wpatrując w sufit. Jest cicho i

domyślam się, że mama wyszła już do pracy, co oznacza, że mam dom dla siebie aż do
trzeciej, godzinę po zamknięciu baru, bo zawsze spędza godzinę w barze z facetem, którego
kusi, by poszedł z nią do domu.

Zaczyna wkradać się nuda. Nienawidzę być sama. Przez to czuję się jeszcze bardziej

niewidzialna. Gdybym miała swój sposób, miałabym kogoś przy sobie przez cały czas.

W końcu już nie mogę znieść ciszy. Schodzę z łóżka, ubieram spodnie dresowe i

bezrękawnik, spinam włosy i zgarniam nagranie muzyki klasycznej ze stosika na podłodze.
Podchodzę do gramofonu na biurku, umieszczam igłę na płycie i rozbrzmiewa Sonata
Księżycowa Beethovena.

Zaczynam tańczyć, pozwalając muzyce posiąść mnie, gdy wyobrażam sobie siebie na

scenie, a każdy patrzy. Fouetté en tournant. Grand jeté. Pirouette. Moje ruchy są wolne, ale
pełne wdzięku i mocne. Każde muśnięcie palców stóp, każdy obrót, każde podniesienie nogi
doskonale płynie z muzyką. Tworzę historię używając wyłącznie mojego ciała, o
dziewczynie, która niekonieczne jest smutna, ale czegoś szuka – po prostu jeszcze nie wie,
co to jest.

Im dłużej trwa piosenka, tym bardziej się w niej zatracam. Opowieść staje się bardziej

obezwładniająca.  Przemieniam  się  w  kogoś  innego.  Kogoś  żywego.  Kogoś  zauważanego.
Kogoś  nieprzeoczanego.  Mogę  wyobrazić  sobie  siebie  na  scenie,  ubraną  w  tiule  i  pióra,
wcielającą  się  w  postać  Odetty  w  Jeziorze  Łabędzim,  i  każdy  mnie  widzi.  Zauważa.
Podziwia.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Do czasu, gdy kończę, jestem niemal we łzach i nie wiem dlaczego. Nie czuję się

smutna. W rzeczywistości, czuję się zadowolona.

Chciałabym powrócić i rozkoszować się tą chwilą, zdać sobie sprawę, jak wspaniale

było  odczuwać  taką  radość.  To  było  ostatnie  lato,  kiedy  tak  się  czułam.  Tak  tańczyłam.
Czułam  się  zadowolona.  W  końcu  straciłam  chęć  do  robienia  tego  dłużej,  a  moje  buty  do
baletu wylądowały w pudle razem z różowym telefonem i plakatem Flashdance, wszystkim,
co składało się na to kim byłam na początku wakacji.

Kiedy zatańczyłam ponownie, to nie było to samo – ja nie byłam taka sama. Tak,

płakałam,  ale  nie  dlatego,  że  się  poruszałam.  Płakałam  dlatego,  że  tańczyłam  topless  na
scenie  przed  bandą  drących  się  nieznajomych,  którzy  nie  dostrzegali  mnie  tak  naprawdę,
przynajmniej  nie  prawdziwej  mnie,  tej,  która  marzyła  o  byciu  Odettą.  Dla  nich  byłam  po
prostu plastikową lalką.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Rozdział 3

Diablica

Później tej nocy, kiedy siedzę przed telewizorem i zastanawiam się, czy chcę oglądać

nocne powtórki i składać pranie, czy iść do łóżka, słyszę dźwięk muzyki z sąsiedztwa. To nic
niezwykłego. Co najmniej jeden dom w sąsiedztwie zwykle robi imprezę w weekend.

Ale to brzmi, jakby dochodziło z domu obok, co tak naprawdę się nie zdarza. Zanim

wprowadzili  się  rodzice  Dylana,  mieszkała  tam  starsza  parka,  która  w  końcu  miała  dość
hałasu i  wyprowadziła  się na  Florydę.  A  rzadko  słychać  coś  od  rodziców  Dylana,  może  za
wyjątkiem krzyków.

Nie chcąc znów być podglądaczem, próbuję oprzeć się pokusie wyglądnięcia na

zewnątrz. Ale w końcu to dla mnie zbyt wiele, wstaję z kanapy i na palcach podchodzę do
okna.  Podjazd  jest  zatłoczony  przez  samochody,  tak  samo  jak  podwórze  przed  domem,  na
zewnątrz stoją ludzie, śmiejąc się, paląc i pijąc z plastikowych kubków. To pełnowymiarowa
impreza,  zwieńczona  facetem  tańczącym  na  przedzie  podwórza,  z  którego  się  nabijają,  i
blondynką ubraną w skórzaną sukienkę, kręcącą biodrami do muzyki na dachu samochodu.

Już mam odwrócić wzrok, stwierdzając, że skorzystam z rady Bryanta i wycofam się z

jakiegokolwiek samo destrukcyjnego zachowania, kiedy przy kolesiu palącym jointa pojawia
się Dylan. Mówi coś, co rozśmiesza chłopaka, a następnie oferuje mu jointa. Bierze go i
przykłada sobie do ust, zaciągając się wolno i głęboko. Jestem kompletnie zahipnotyzowana
patrząc na jego usta, sposób, w jaki zaciska wargi, gdy wyjmuje z ust skręta. Gdy wypuszcza
dym z płuc, wysuwa język i zwilża wargi.

Żałuję, że to nie ja mogę je lizać. Gdybym była moją matką, wyszłabym ze swoich

dresów i poszła tam. Założyła skórzaną sukienkę jak tamta dziewczyna na samochodzie i
śmiała się oraz łapała go za rękę, dopóki nie poszedłby ze mną do domu.

Ale ja nie jestem moją matką.

Jestem tylko Delilą.

Więc zamiast tego po prostu patrzę przez okno, odrobinę dłużej, niż powinnam, i

kończy się na tym, że Dylan na mnie spogląda. Ponieważ zostawiłam w kuchni włączone
światło, oświetla dom wystarczająco, że może mnie zobaczyć.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Zastanawiam się, czy zanurkować i się schować, udowadniając, że jestem

podglądaczem, czy po prostu pomachać i zbyć to wzruszeniem ramion. Co zrobiłby Trujący
Bluszcz?  Unoszę  rękę  i  macham  mu,  przywołując  najlepszy  półuśmiech  jaki  potrafię  i
zaczynam się odwracać, ale on podnosi palec jakby chciał, żebym zaczekała. Zatrzymuję się,
gdy  wręcza  jointa  chudemu  kolesiowi,  a  potem  przeskakuje  przez  płot  na  moje  podwórko.
Utrzymuje spojrzenie na mnie, gdy idzie dróżką do frontowych schodów, odwracając wzrok
dopiero wtedy, gdy jest wystarczająco blisko drzwi, że już nie może mnie widzieć.

Wracam do kanapy, gdy puka i szybko podbiegam do kosza na pranie na kanapie,

przeszukując go, dopóki nie znajduję pary szortów i zakładam je. Następnie ściągam gumkę
z włosów, potrząsając nimi trochę, nim przeciągam przez nie palcami.

Poruszam się tak szybko, że brak mi tchu, gdy dobiegam do drzwi i zapominam

przygotować się psychicznie. Gdy go widzę, serce w piersi wali mi tak mocno, że aż boli i
prawie upadam na podłogę, kolana mi się trzęsą. Jestem całkiem pewna, że zauważa moją
reakcję, ale nawet jeśli tak jest, nie komentuje tego.

− Cześć – mówi, krzyżując ramiona i opierając się o balustradę, wyglądając na

całkowicie  zrelaksowanego  i  seksownego  w  tych  dżinsach  i  koszuli  w  prążki  z
podwiniętymi  rękawami,  więc  mogę  ujrzeć  jego  tatuaże  i  szczupłe  ręce.  –  Co
robisz?

− Oglądam telewizję i składam pranie – mówię, nie zdając sobie sprawy, jak

frajersko to brzmi, dopóki nie opuszcza moich ust.

Jego usta drgają. – Brzmi jak noc pełna możliwości.

Próbuję zażartować i ocalić początek rozmowy. – Jeśli poprzez możliwości masz na

myśli  oglądanie  Jaya  Leno  palącego  żarty,  podczas  gdy  objadam  się  popcornem,  to  tak,
możliwości  są  nieskończone.  –  Próbuję  odwzorować  uśmiech,  który  mama  nakłada  za
każdym  razem,  gdy  stara  się  być  urocza.  –  W  rzeczywistości,  może  nawet  się  odważę  i
posiedzę po północy.

− Łał, siedzenie po północy – mówi, przyciskając dłoń do piersi. – Ależ jesteś

żądna przygód.

− Cóż mam rzec. Lubię dzikie życie.

− Założę się. – Jego wzrok prześlizguje się po moim ciele i czuję, jak coś wewnątrz

mnie się podnosi. Następnie zagląda ponad moim ramieniem i pyta: - Twoja
mama jest w domu?

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Moja ekspresja słabnie, i cokolwiek się we mnie podnosiło, rozbija się. Lecz kiedy

Dylan wyczuwa moje rozczarowanie, dodaje: - Po prostu zastanawiałem się, czy mogłabyś
przyjść na imprezę, czy twoja rodzicielka wejdzie ci w drogę.

Uwielbiam, że nazwał ją „rodzicielką”, a nie „moją gorącą seksowną siostrą”, albo

wieloma innymi określeniami, którymi była nazywana, a które w żaden sposób nie
oznaczały, że była matką.

− W zasadzie to jest w pracy do trzeciej – mówię mu, uczucie podnoszenia znów

się pojawia i czuję się, jakbym miała odpłynąć w stronę zachodu słońca.

Zerka na zegarek. – Więc możesz wyjść przynamniej na parę godzin, prawda?

Potakuję, nakazując sobie spokój, żeby nie wyjść na idiotkę przez zbytnie ekscytowanie

się. – Tak, jestem spoko. – Nie jest spoko mówić komuś, że jest się spoko, ale na szczęście
Dylan wydaje się uważać moje zidiocenie za w miarę urocze.

Uśmiecha się do mnie, a potem pokazuje gestem, bym poszła za nim, gdy schodzi po

schodach.  Zatrzaskuję  za  sobą  drzwi  i  idę  za  nim  przez  dróżkę  trzymając  się  tuż  za  nim,
dopóki  nie  docieramy  do  ogrodzenia.  On  je  przeskakuje,  a  potem  podaje  mi  rękę,  żeby  mi
pomóc. Waham się, patrząc na jego dłoń, którą mi oferuje. Mi.

W końcu biorę go za rękę, wsuwając swoje palce w jego. Kontakt z jego skórą jest

niesamowity, wytwarza gorąco, które jest bardziej obezwładniające, niż opływające nas
ciepłe letnie powietrze. Jego dotyk jest tym, o czym piszą autorzy. O czym marzą kobiety. O
czym śpiewają piosenkarze.

I chociaż wtedy o tym nie wiedziałam, w chwili, w której wziął mnie za rękę, posiadł

mnie, co mogłoby się wydawać niesamowite, z tym wyjątkiem, że posiadanie, a kochanie
kogoś, to nie to samo.

Nie wypuszcza mojej dłoni po tym, jak pomaga mi przejść przez płot. Myślę, że musi

mu się podobać trzymanie jej. Albo to, albo zapomniał, że ją trzyma. Nie odzywam się, gdy
przechodzimy  przez  wąski  pas  trawnika  po  drugiej  stronie  ogrodzenia,  aż  dochodzimy  do
boku  auta,  na  którym  tańczy  dziewczyna.  Zdaję  sobie  sprawę,  że  ją  znam.  Nikki,
dziewczyna, z którą chodzę do szkoły. Sposób, w jaki się porusza jest czarujący i wszyscy ją
obserwują. Nie to, żeby była najlepszą tancerką. W rzeczywistości mam pewność, że jestem
lepsza.  Ale  ona  jest  jak  moja  matka,  przyciąga  uwagę  jakby  rzucała  na  każdego  magiczne
zaklęcie.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Odrywam od niej wzrok tylko wtedy, gdy Dylan bierze jointa z ręki chudego gościa i

wciąga macha, przedstawiając mnie. – Landon, to Delilah.

Z tak bliska i w świetle płynącym z ganku mogę zobaczyć jego twarz i uświadamiam

sobie, że go znam.

Mówię: - Tak, wiem. Chodzimy razem do szkoły.

Jest naćpany, ma przekrwione oczy otoczone czerwonymi obwódkami, więc zajmuje

mu chwilę, nim mnie umiejscawia. Ale w końcu klika w nim rozpoznanie. – A tak, miałaś
pana Malsona na czwartej, prawda?

− A ty zawsze siadałeś z tyłu i dostawałeś wykłady za rysowanie i nie robienie

notatek – mówię, czując jak puls mi wali, gdy Dylan głaszcze palcem wnętrze
mojego nadgarstka.

− A ty zawsze wpadałaś w tarapaty za spóźnianie się – Landon mówi z małym

uśmiechem.

Staram się nie drżeć, gdy palec Dylana toruje sobie drogę przez moje przedramię. Chcę

na niego spojrzeć, zobaczyć co jest w jego oczach, ale niemal boję się zerknąć. – Co mam
powiedzieć – mówię do Landona, sztywniejąc, gdy Dylan podaje mi skręta. – Lubię mieć
dobre wejście. – Patrzę w dół na jointa w mojej dłoni. Co ja mam z tym do diabła zrobić?

Nigdy wcześniej nie paliłam zioła i myślę nad tym, żeby oddać go z powrotem, ale

wszyscy na mnie patrzą, czekając aż się zaciągnę – Dylan czeka, aż się zaciągnę. Nie chcę
go zawieść, więc przykładam go do ust i zaciągam się tak samo jak on robił to wcześniej.

Ale dym żądli i nie mogąc utrzymać go w płucach, wydaję ostry dławiący kaszel, który

sprawia,  że  czuję  się  śmiesznie,  zwłaszcza,  kiedy  kilka  osób  zaczyna  się  ze  mnie  śmiać.
Jednak Dylan się nie śmieje. Kiedy wypluwam sobie płuca, Dylan zabiera mi skręta z ręki i
oddaje go  Landonowi.  Następnie  zarzuca rękę  na  moje  ramiona  i przyciąga  mnie do siebie
bliżej, całując w bok głowy.

Już nie czuję się śmieszna.

W rzeczywistości, czuję się dokładnie odwrotnie.

Czuję się jak Odetta.

A on jest Księciem Zygfrydem.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Spoglądam na niego, a on uśmiecha się do mnie, ciągnąć ze sobą, gdy rusza naprzód. –

Chodź ślicznotko, załatwimy ci coś do picia.

Uśmiech rozprzestrzenia się na mojej twarzy, gdy z nim idę, przeciskając się pomiędzy

dwoma samochodami na podjeździe i wchodząc na frontowe podwórze. Zabiera mnie do
swojego domu, który jest pełen tańczących i pijących ludzi.

− To moje urodziny – przekrzykuje muzykę.

− Cóż, w takim razie wszystkiego najlepszego – odkrzykuję, a on uśmiecha się do

mnie.

Kiedy torujemy sobie drogę przez jego dom zdaję sobie sprawę, że zauważam, jak jego

oczy jaśnieją, kiedy mówi, i jak bardzo ciemnieją, kiedy na mnie patrzy, nie w zły sposób,
ale w sposób zauważam-cię. Jestem przez to uszczęśliwiona i podenerwowana jednocześnie,
bo nigdy wcześniej nikt tak na mnie nie patrzył. Do czasu, gdy docieramy do kuchni, jestem
spocona i roztrzęsiona w środku, więc kiedy podaje mi picie pochłaniam je w nadziei, że
uspokoi moje nerwy. Ale to wódka i kaszlę od jej ognistego palenia.

− Szlag. – Krztuszę się, rzucając plastikowym kubkiem, jakby był trucizną.

Skopuje kubek z drogi i podchodzi do mnie bliżej, powstrzymując uśmiech, gdy klepie

mnie po plecach. – Wszystko w porządku?

Kiwam głową, powstrzymując dławienie. – Superaśnie. – Kaszlę, przyciskając dłoń do

piersi i prostując się. – Przepraszam. Myślałam, że to woda.

− Chcesz, żebym przyniósł ci wodę, żebyś mogła przepłukać gardło? – pyta,

patrząc na mnie, jego oczy zawsze są utkwione we mnie, w przeciwieństwie do
wielu ludzi, którzy patrzą przeze mnie, gdy do mnie mówią, jakbym ledwie
istniała. Przynamniej tak to odczuwam.

Potrząsam głową. – Nie, już ze mną dobrze. Przysięgam.

Kiwa głową, a potem odsuwa na bok kilka butelek z alkoholem, żeby mógł wskoczyć

na  blat,  gdzie  siada  i  pozwalam  nogom  zwisać  z  krawędzi.  –  No  to,  poza  tańczeniem  na
podjeździe,  siedzeniem  do  późna  w  nocy  i  szaleniem  z  praniem,  co  innego  lubisz  robić?  –
Błyska  do  mnie  uśmiechem,  i  niemal  roztapiam  się  w  kałużę  tu  na  kuchennej  podłodze,
przez którą mógłby przeskakiwać tłum.

− To już wszystko, naprawdę – przyznaję, przysuwając się do niego bliżej, kiedy

ludzie wpychają się do już zatłoczonej kuchni. – W sumie jestem dość nudna.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

− Wątpię. – Oczy ma przepełnione pragnieniem. – W rzeczywistości, czy rudzielce

nie powinny być dzikie i zabawne?

Z zażenowaniem dotykam swoich włosów, chcąc, żeby była to prawda, chcąc móc

powiedzieć tak, chcąc tym dla niego być. – Myślę, że to chyba blondynki.

Kręci głową, pożerając mnie wzrokiem. – Nie ma mowy. To zdecydowanie rudzielce. –

Namyśla się nad czymś. – Blondynki są znane z bycia bezmózgami.

Parskam śmiechem. – Cóż, moja mama jest blondynką i nie jest bardziej pusta ode

mnie.

Rozważa coś przez chwilę. – Twoja mama jest piękną kobietą – mówi i czuję się, jakby

wbito mi nóż w klatkę piersiową. Pochyla się do przodu i dotyka palcami boku mojej głowy.
– Wyglądasz jak ona, za wyjątkiem włosów.

− Dzięki – mówię, trochę zdezorientowana. – Czekaj, to był komplement, co nie?

Śmieje się, zeskakując z blatu. – Tak, ale ponieważ nie był do końca jasny, mam dla

ciebie kolejny. – Zbliża się do mnie powoli i muszę odchylić głowę, by spojrzeć mu w oczy.
Mimo że wokół nas są ludzie, mam wrażenie, jakbyśmy byli sami w pomieszczeniu.

Stoimy tam przez wieczność. Spogląda na moje usta, a ja walczę o oddech. A potem

całkiem przestaję oddychać, gdy wyciąga dłoń i muska kciukiem moją dolną wargę. – Masz
najpiękniejsze usta, jakie w życiu widziałem.

Chcę mu podziękować, ale brak mi słów, a uczucie to tylko się wzmaga, gdy nachyla

się, jakby zamierzał mnie pocałować. Ale to nie może być prawda, bo cudowni faceci nigdy
nie chcą mnie całować.

Ale on tak. To tylko lekkie muśnięcie naszych warg, ale wystarcza do odpalenia

fajerwerków w moim ciele. Wystarcza dla mnie, by wpaść w jego ramiona. Zatracam się w
tym pocałunku, a kiedy on się odsuwa, zabiera ze sobą cząstkę mnie, tą, której już nigdy nie
odzyskam.

Z uwagą skupioną wyłącznie na mnie oblizuje wargi, jakby rozkoszował się moim

posmakiem, a potem bierze mnie za rękę.

− Obiecałaś, że dla mnie zatańczysz. – Następnie zaprowadza mnie do salonu,

gdzie piosenka zmienia się na wolniejszą, ale z ogłuszającym basem, od którego
drżą szyby w oknach. Wszyscy zaczynają tańczyć i jest mu ciężko doprowadzić
nas na środek pokoju, ale w końcu nam się udaje.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Potem patrzy na mnie oczekując, że zatańczę tylko dla niego. I chcę mu to dać, być

łabędziem i zahipnotyzować go, zwłaszcza z tym, jak na mnie patrzy. Ale wokół jest zbyt
dużo ludzi i zbyt mało miejsca, i nadal trochę się denerwuję.

− Chcesz, żebym zatańczyła dla ciebie tutaj? – pytam, zakładając ramiona na piersi.

Potakuje. – Tak.

Rozglądam się wokół po tłumie. – Nie jestem pewna, czy mogę to zrobić tutaj.

Coś miga w jego oczach, coś, czego nigdy wcześniej nie widziałam i sprawia, że

obejmuję się ciaśniej. – Nie chcesz dla mnie zatańczyć? – pyta.

− Chcę – mówię pośpiesznie. – Ale tutaj nie ma wystarczająco miejsca. –

Przybliżam się do niego. – Chyba jednak będzie musiało to poczekać.

Przez krótką chwilę myślę, że mnie odrzuci, ale wtem znowu się uśmiecha. – Nadal

wisisz mi taniec. – Następnie łapie mnie w talii i przyciąga do siebie. Zahaczam ręce za jego
szyją  czując,  jak  się  uśmiecham.  Poruszamy  się  do  rytmu,  z  oczami  utkwionymi  w  sobie
nawzajem, ciałami dopasowanymi idealnie. Mimo że jest tu mnóstwo ludzi ścierających się
w  muzyce  i  poruszających  wokół  nas,  nikt  nie  wydaje  się  nas  dotykać.  Tak  jakbyśmy  byli
chronieni przez bańkę i czuję się wszechmocna, już dłużej nie jestem niewidzialna, lecz stoję
w świetle reflektorów. To on sprawia, że tak się czuję, samym patrzeniem na mnie, jakbym
nie była tylko Delilą, ale kimś innym. Kimś, kto zasługuje na stanie w centrum sceny.

Pozostajemy w ten sposób do kolejnej piosenki, poruszając się do rytmu z naszą bańką

wokół nas, oczyma przyklejonymi do siebie, tłum znika im bliżej siebie jesteśmy.

Dylan pochyla się, a jego oddech muska mój policzek, kiedy pyta: - W skali od jeden

do dziesięciu, jak kiepska jest ta impreza?

Odchylam się do tyłu, by spojrzeć mu w oczy, ale dalej trzymam dłonie na jego

ramionach, upewniając się, że nie umieszczam zbyt dużo przestrzeni pomiędzy nami. –
Wcale nie jest kiepska. W sumie jest całkiem fajna.

Waha się, jakby się nie zgadzał. – Nie jest najlepszą, jaką zrobiłem. W rzeczywistości,

w Alpine, byłem znany ze swoich imprez.

− Wcześniej mieszkałeś w Alpine? – pytam, a on potakuje. – Co tam robiłeś,

oprócz urządzania imprez?

Studiuje mnie uważnie. – Nie jestem pewien, czy mogę ci już ufać z odpowiedzią.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

− Dlaczego? To jakaś tajemnica czy coś? – pytam.

Znów się waha. – Czy coś.

Nie jestem pewna, jak odpowiedzieć. – Cóż, to, co robisz teraz też jest tajemnicą?

Wydaje się rozdrażniony moim uporczywym przesłuchaniem, ale to szybko znika,

kiedy mówi: - Powiem ci coś. Następnym razem, kiedy się spotkamy, na prawdziwej randce,
zdradzę ci niektóre z moich sekretów, Delilo Peirce.

W tamtej chwili czułam się taka szczęśliwa przez to, co powiedział, jakby zależało mu

na mnie wystarczająco, aby opowiedzieć mi o swoich sekretach, jakbym miała nad nim jakąś
władzę. Ale gdybym przyjrzała się temu bliżej, nie była tak zaślepiona potrzebą bycia
zauważoną, dostrzegłabym, że to on miał kontrolę.

Ale nie widziałam tego w ten sposób, tylko tańczyłam z nim jak w transie, pochłonięta

wszystkim co zrobił czy powiedział, jakby jego spojrzenia i słowa były zrobione ze złota –
może nawet warte więcej, bo sprawiały, że czułam się, jakbym ja dzięki nim była warta
więcej.

Potem zjawiła się Nikki ubrana w swoją czarną skórzaną sukienkę, która bardzo

przypominała mi czarny pierzasty kostium Odylii noszony w Jeziorze Łabędzim.

− Pozwolisz, że się wetnę? – pyta, ściskając bardziej ręce przy bokach, żeby

stworzyć większy rowek między cyckami.

Dylan lekceważy ją. – Nie, dzięki, Nikki. Tańczę już z Delilą.

Uśmiecham się do niej słodko i niemal czuję palenie jej śmiercionośnego spojrzenia,

kiedy  się  wycofuje.  –  Cóż,  w  takim  razie  może  później.  Po  tym  jak  Panna  Słodkie
Niewiniątko  pójdzie  do  łóżka  –  mówi  nie  patrząc  na  mnie,  ustawiając  mnie  na  swoje
miejsce, jak prawdziwa diablica.

On nadal ją ignoruje i trzyma ręce na moich biodrach, kołysząc nami do muzyki, i w

końcu  ona  odchodzi.  Dalej  tańczymy  i  rozmawiamy  na  lżejsze  tematy,  jak  nasze  ulubione
jedzenie,  kolor,  zespół,  samochód.  Robimy  to  godzinami  i  za  każdym  razem,  kiedy  on
uśmiecha się albo śmieje z czegoś, co powiem, czuję jak mój żołądek robi salto i nie chcę, by
ta noc kiedykolwiek się skończyła.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Ale się kończy, i do czasu, gdy muszę iść do domu czuję się, jakbym latała. Dylan

odprowadza mnie do drzwi. Muska ustami moje wargi. A potem zostaje tam, dopóki nie
jestem bezpieczna w środku i zamykam drzwi.

To idealna noc. Wszystko jest idealne i odtańcowuję sobie drogę do pokoju czując się

tak, jakbym właśnie dostała główną rolę. Ale tuż przed wejściem do łóżka spoglądam przez
okno  i  widzę  Dylana  stojącego  na podjeździe  rozmawiającego  z  samą  diablicą,  śmiejącego
się, gdy dotyka jego ramienia i nachyla się, by wyszeptać mu coś do ucha. Wmawiam sobie,
że to nic nie znaczy, że to tylko rozmowa i przyjacielskie dotykanie, ale kiedy kładę się do
łóżka,  zraniona  i  na  granicy  płaczu  zdaję  sobie  sprawę,  że  ta  noc  znaczyła  dla  mnie
wszystko.

I był to niebezpieczny sposób myślenia, bo już pozwalałam sobie zatonąć w Dylanie, a

miałam zatonąć jeszcze bardziej. Tak wiele łez. Złamanego serca. Rozczarowań.

Bólu.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Rozdział 4

Pożeraczka Męskich Serc

Zajmuje mi jakiś czas odpuszczenie tej całej sprawy z Nikki. To nie tak, że

powiedziałam  coś  Dylanowi  na  ten  temat,  ale  za  każdym  razem,  kiedy  rozmawiamy,  nie
potrafię powstrzymać się od myślenia czy przespał się z nią tamtej nocy, czy patrzył na nią
tak  jak  na  mnie.  Sprawił,  że  poczuła  się  wyjątkowo,  tak  jak  ja  się  czuję  dzięki  niemu
każdego dnia.

Jeszcze nie poszliśmy na oficjalną randkę, więc nadal nie znam jego sekretów. Jednak

zaczynam  spędzać  coraz  więcej  czasu  na  podwórzu  przed  domem.  Lekcje  tańca  nie
odbywają się podczas wakacji, więc nie mam zbyt wiele do roboty. Ale stale jestem zajęta,
czytając  na  podwórku,  opalając  się  na  podwórku,  posuwając  się  nawet  aż  do  koszenia
trawnika, tylko po to, bym mogła patrzeć na Dylana jak pracuje przy samochodzie, od czasu
do czasu obczajając jego tyłek i wszystko inne, co mogę pochwycić wzrokiem.

Niesamowite jest to, że on zawsze podchodzi i rozmawia ze mną. Każdego dnia od

dwóch tygodni. Wiele naszych rozmów skupia się na aucie, nad którym pracuje. Mimo iż nie
interesuję  się  samochodami,  przytakuję  i  udaję,  że  jestem  superzainteresowana  wszystkim,
co  mówi,  żeby  dalej  ze  mną  rozmawiał  i  mam  nadzieję  polubił.  Zadaje  mi  również  dużo
pytań,  jak  na  przykład  o  to  co  lubię  a  czego  nie  lubię,  skąd  jestem,  co  robię  dla  zabawy.
Jednak  nie  próbuje  znowu  mnie  pocałować  i  łapię  się  na  tym,  że  tęsknię  za  dotykiem  jego
warg i uczuciem poruszenia, jakie we mnie wywołał jego pocałunek.

− Nie ma mowy, żeby to była prawda – mówię po dość długiej rozmowie o muzyce

i koncertach, gdy stoimy przy ogrodzeniu. – Naprawdę widziałeś jak grają
Unwritten Law?

Kiwa głową, gdy wyciera ręce ze smaru o szmatkę. – Taa, trzy lata temu. – Rzuca

ścierkę na ziemię. – Na żywo są jeszcze lepsi.

Wycieram pot z czoła. Kosiłam trawnik, aż w końcu wyszedł z domu, i jestem taka

spocona i brudna, ale  nie chciałam  odejść w  obawie,  że ominie  mnie  rozmowa  z  nim,  jeśli
bym  to  zrobiła.  –  Chyba  z  większością  zespołów  tak  jest  –  mówię.  –  Przynajmniej  są
mocniejsi.  Cóż,  za  wyjątkiem  zespołów  heavy  metalowych,  ale  i  tak  nie  mogę  znieść  tej
muzyki.

Potakuje, zgadzając się. – Ta, prawdopodobnie to też moja najmniej ulubiona muzyka.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

− Szkoda, że nie można pooglądać starych zespołów grających jak Lynyrd Skynyrd

– mówię. – Teraz to byłoby coś.

− Poważnie słuchasz Lynyrd Skynyrd? – pyta, z powrotem podchodząc do

ogrodzenia, po wyciągnięciu butelki wody z minilodówki obok samochodu.

Kiwam głową, zakładając kosmyk włosów za ucho. – Tak, w zasadzie to dużo słucham

klasycznego rocka, ale to może dlatego, że mama zakorzeniła mi go w głowie, odkąd miałam
pięć lat.

Przekrzywia głowę na bok, gdy jego wzrok przesuwa się szybko do drzwi mojego

domu, tuż za mną. – Twoja mama wydaje się być interesującą kobietą – mówi.

Staram się nie reagować, chociaż chcę na niego krzyczeć, że jest prawdziwą pożeraczką

męskich serc. – Taa, chyba tak.

Opiera się o płot, mięśnie jego szczupłych ramion napinają się, gdy krzyżuje je na

górnej części metalowego słupka. – Jak zarabia na życie? – pyta.

− Pracuje w barze – odpowiadam wzburzona. – A co?

Wzrusza ramionami. – Nie wiem… Po prostu widzę jak przychodzi i wychodzi z

wieloma facetami.

− To dlatego, że codziennie sypia z nowym. – Wymyka mi się to trochę, ale nie

chcę tego cofnąć. W rzeczywistości mam nadzieję, że go to odrzuci.

Wygina na mnie brwi, wyglądając na jeszcze bardziej zainteresowanego niż wcześniej,

co oznacza, że epicko zawaliłam. – Poważnie? – Rozważa coś przez chwilę i ciągle zerka na
mój dom, jakby miała z niego wyjść moja mama odziana w bieliznę, co zapewne nie byłoby
pierwszym razem.

Zaciskam wargi, nie cierpiąc tego, jak jest nią zainteresowany. – Cóż, jestem pewna, że

gdybyś do niej podbił, pewnie i z tobą by się przespała – mówię złośliwie.

Spogląda na mnie z pytającym wyrazem twarzy. – Myślisz?

Gniew gotuje się pod moją skórą. – Może. Lubi młodszych facetów.

Jego wzrok wwierca się we mnie. – I nie miałabyś nic przeciwko temu?

− Gdybyś się przespał z moją matką? – pytam. – Możesz robić, co tylko chcesz. –

W tej chwili nienawidzę mojej matki. Nienawidzę, że jest taka ładna.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Nienawidzę, że o wiele bardziej lubi sypiać z facetami, niż lubi własną córkę, bo
w tym momencie wiem, że gdyby Dylan do niej podbił, wyrwałaby go,
wykorzystała, a następnie porzuciła.

Co jest dokładnie tym, czego ja chcę, za wyjątkiem części z porzucaniem. Chciałabym

go zatrzymać.

Wpatruje się we mnie parę chwil dłużej, a następnie jego intensywne spojrzenie

łagodnieje, gdy wygląda niemal na zadowolonego. – Chciałabyś gdzieś ze mną pójść?

Prawie opada mi szczęka. Co do diabła? Jak przeszliśmy od zadawania pytań o moją

matkę do zaproszenia mnie w końcu na randkę? Mimo to, mówię: - Gdzie?

Staje prosto, ocierając pot z czoła wierzchem dłoni. – Razem z paroma znajomymi

chcemy pojechać na festyn do Jackson, pojeździć na karuzelach i spędzić wspólnie czas. Na
pewno będzie trochę nudno, ale możemy sprawić, żeby było zabawnie. – Puszcza mi oczko i
uśmiecha się, pojawiają się dołeczki, a moje serce pomija uderzenie.

− Jasne, brzmi nieźle – mówię spokojnym głosem, pomimo zawrotów głowy.

− Naprawdę? – Powstrzymuje rozbawienie, gdy zaczyna odchodzić do swojego

domu. – No dobrze, Rudzielcu, będę po ciebie o ósmej.

Ściągam brwi. – Rudzielcu?

Tłumi śmiech, gdy z powrotem podchodzi do mnie i wyciąga rękę. Przestaję oddychać,

przerażona  i  podekscytowana,  gdy  owija  wokół  palca  pasmo  moich  włosów.  –  Tak,  twoje
włosy.  –  Oplata  je  wokół  palca,  ciasno,  pociągając  je  wystarczająco  mocno,  bym  poczuła
ukłucie na skórze głowy. – Czerwony to w sumie mój ulubiony kolor… Planuję pomalować
mój samochód na czerwono i w ogóle. – Ciągnie za moje włosy trochę mocniej, obserwując
moją reakcję z fascynacją. – W rzeczywistości, to od dzisiaj mam zamiar cię tak nazywać.

Nie jestem pewna, czy zgadzam się z jego przezwiskiem dla mnie, bo nie potrafię

powstrzymać  się  od  wyobrażania  sobie  postaci  z  komiksu  Marvel,  Rudej  Sonji,  która  była
czerwonowłosą i  niesamowicie piękną  kusicielką  kołyszącą  się  w  bikini,  a nic  z  tego  mnie
nie opisywało – no dobra, może z wyjątkiem moich rudych włosów.

Wypuszcza moje włosy i chowa dłonie do kieszeni luźnych dżinsów. – Odbiorę cię o

ósmej – mówi, a potem odwraca się i wraca do swoich narzędzi rozrzuconych na podjeździe
obok samochodu.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Patrzę jak się pochyla, pocieram głowę w miejscu, w którym pociągnął mnie za włosy,

motylki trzepoczą mi w brzuchu. To musi być randka.

Idę na swoją pierwszą randkę.

Praktycznie podskakuję, gdy wchodzę do salonu. Mama też musi zauważać moje

nazbyt szczęśliwe nastawienie, bo natychmiast przybiera ten dziwaczny wyraz twarzy, gdy
podnosi wzrok znad malowania paznokci u stóp. Z wieży leci „Maneater” Hall & Oates, a w
telewizji puszczają jakąś telenowelę, ale dźwięk jest wyciszony.

− Z czego się tak cieszysz? – pyta, pociągając lakierem po paznokciu.

Wskakuję na kanapę stojącą naprzeciw tej, na której siedzi, chwytam poduszkę i kładę

ją sobie na kolanach. – Chłopak zaprosił mnie na randkę.

Spogląda na mnie. – Masz na myśli tego, który był powodem twoje ciągłego koszenia

mojego trawnika.

− Nie mam pojęcia o czym mówisz. – Udaję głupią, nie dlatego, że się boję, że

będzie mi dokuczać albo powie, że jest dla mnie za stary. Ale dlatego, że
obawiam się, iż mi go ukradnie.

− Z pewnością. – Kręci głową, uśmiechając się, gdy zakręca lakier. – Więc w

końcu cię zaprosił?

− Tak – mówię, przytulając poduszkę do klatki piersiowej.

Rozmyśla nad tym. – Niezła z niego sztuka. Jestem z ciebie dumna, Delilo. – Czuję to

uderzenie  dumy,  gdy  to  mówi  i  słońce  wydaje  się  trochę  jaśniejsze,  jakbym  nie  stała  w  jej
cieniu.  Potem  obraca  się  na  kanapie,  opiera  stopy  o  stolik  kawowy  przed  sobą  i  poklepuje
miejsce obok siebie. – Siądź przy mnie, żebyśmy mogły porozmawiać.

Wzdycham, wstaję i przechodzę przez pokój, siadając obok niej. – Proszę, powiedz, że

nie masz zamiaru dawać mi wykładu o seksie, bo ja już wiem jak to działa.

Unosi na mnie brwi z zaciekawieniem. – Jak dobrze wiesz?

Z jakiegoś powodu czuję się zawstydzona, gdy przyznaję prawdę. – Nie za dobrze. –

Policzki mi płoną. – To znaczy, nadal jestem dziewicą.

Przygląda mi się, jakby chciała określić, czy ten fakt ma coś wspólnego z moim

wyglądem czy nie. Nie jestem pewna, co stwierdza, ale kiedy odwraca wzrok, wyciąga rękę

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

po torebkę na stole. Rozpina ją, sięga do środka i coś z niej wyjmuje. – Weź to ze sobą. –
Podaje mi to, co ma w dłoni.

Patrzę w dół na prezerwatywę. – Mamo, nie sądzę—

− Możesz nie myśleć, że cokolwiek się wydarzy – przerywa mi. – Ale jesteś piękną

dziewczyną, Delilo, i jeśli zdecydujesz się wykorzystać to piękno, chcę, żebyś się
upewniła,  że  masz  kontrolę  nad  sytuacją.  –  Wstaje  i  idzie  pokracznie  w  stronę
korytarza,  bo  jej  paznokcie  wciąż  schną.  –  Nigdy  nie  pozostawiaj  decyzji
facetowi – woła przez ramię, wychodząc z pokoju.

Tak bardzo jak byłam zazdrosna o moją matkę, doskonale trafiła w puentę. Taką, której

żałuję nie posłuchania na głębszym poziomie, nie wzięcia jej jako subtelnego ostrzeżenia nie
tylko po to, by uchronić mnie przed uprawianiem seksu, ale żeby uchronić mnie od
skrzywdzenia, zagubienia, zatracenia siebie.

Zabawne, ale to była jedna z naszych ostatnich prawdziwych rozmów, która miała

jakiekolwiek  znaczenie.  Kiedy  lata  mijały,  a  my  się  oddalałyśmy,  i  kiedy  odeszłam,  ona
nigdy nie przyszła mnie szukać. Zastanawiam się, czy kiedykolwiek się dowie, że umarłam.
Albo  czy  kiedy  lub  jeśli  moje  ciało  zostanie  odnalezione,  skończę  jako  kolejna  nieistotna,
niezidentyfikowana Jane Doe.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Rozdział 5

Czerwona sukienka

Dylan nie kłamał, kiedy mówił, że po mnie przyjdzie. W zasadzie to przyszedł do

mojego domu, mimo iż planowałam wyjście na podwórze, żebyśmy się mogli spotkać.

To moja mama była tą, która otworzyła drzwi i słyszę, jak rozmawia z nim w salonie,

śmiejąc się. Dźwięk ten jest heavy metalem dla mych uszu i mam nadzieję, że ona ma na
sobie ubrania, ale wątpię.

Staram się pospieszyć i być gotową. Byłam taka podenerwowana, że nie potrafiłam

zdecydować, co założyć. Na początku miałam zamiar iść w czymś, co podążało za wzorem
mojej  normalnej  garderoby,  jak  na  przykład  obcisłe  dżinsy,  sandały  i  może  fantazyjną
bluzkę.  Ale  wtedy  nie  potrafiłam  powstrzymać  się  od  myślenia  o  tej  biuściastej  blondynce
imieniem Nikki i zdzirowatej skórzanej sukience, jaką miała na sobie i jak zdobywała uwagę
wszystkich,  kiedy  tańczyła  na  samochodzie.  Więc  zdecydowałam  się  na  coś  mniej
podobnego do Delili, a bardziej seksownego i pasującego do pseudonimu „Rudzielec”.

Z mojego odtwarzacza leci piosenka „Heart of Glass” Blondie, gdy pracuję nad

upięciem  włosów  w  jakąś  fajną  fryzurę.  Ale  jest  gorąco,  a  duszne  powietrze  sprawia,  że
moje  włosy  zwisają  bezwładnie.  Chcę,  żeby  wyglądały  naprawdę  seksownie,  ponieważ
Dylan  się  nimi  bawił,  ale  porzucam  nadzieję,  gdy  coraz  więcej  kosmyków  wypada  ze
wsuwek.  W  końcu  wyciągam  wszystkie  kosmyki  i  przeczesuję  je  palcami,  więc  są  trochę
faliste.  Następnie  maluję  usta  jakąś  czerwoną  szminką,  którą  podkradłam  matce  z
kosmetyczki. Po dodaniu sznura pereł, by wyglądać doroślej, podchodzę do dużego lustra i
badam swoje odbicie.

Mam na sobie czerwoną sukienkę, która otula moje ciało i koronkowy stanik push-up,

który  leżał  w  komodzie,  odkąd  mama  dała  mi  go,  gdy  miałam  czternaście  lat  –  musiałam
nawet  oderwać  metki.  Ale  on  jest  usztywniony  i  ma  fiszbiny  i  sprawia,  że  moje  piersi
wypychają się z górnej części dekoltu.

− Mam rowek między piersiami – mówię, obracając się bokiem i wypinając

dumnie  piersi,  gdy  przebiegam  dłońmi  po  wszystkich  swoich  krągłościach.
Włosy  opadają  mi  na  ramiona,  a  białe  perły  trochę  kolidują  z  czarnymi
seksownymi szpilkami, ale tylko trochę, i po raz pierwszy podoba mi się to, jak
wyglądam.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Bo nie jestem nijaka.

Niewidzialna.

Promieniuję jak ogień.

Po raz pierwszy w historii czuję się pewnie.

Czuję się jak Rudzielec.

Ale wtedy moja mama wchodzi do pokoju, nie mając na sobie nic poza jedwabnymi

szortami i pasującą bluzeczką bez stanika i nagle iluzja bogini w lustrze pęka.

− Ładnie wyglądasz – mówi po otwarciu drzwi.

− Dzięki – mówię, sięgając po perfumę z komody. – Czy Dylan tam czeka?

Potakuje, a następnie zostawia drzwi otwarte, gdy wychodzi. Biorę głęboki wdech

czując, jak nerwy drżą we mnie, ale unoszę brodę do góry, gdy biorę torebkę i ruszam do
salonu.

Kiedy tam wchodzę, Dylan stoi do mnie tyłem oglądając jakieś zdjęcia na ścianach

przedstawiające to, czym kiedyś była moja rodzina. Nie jestem pewna, jak przykuć jego
uwagę, więc odchrząkuję.

Odwraca się, a ja zaciskam dłoń na torebce, gdy skanuje mój strój, moje ciało, włosy. –

Wyglądasz niesamowicie – mówi z pożądaniem w oczach, które sprawia, że cieszę się, iż
wybrałam tę czerwoną sukienkę.

Powolny, niepewny oddech ulatuje z moich ust. – Dziękuję.

Znów obejmuje mnie wzrokiem i promieniuje od niego jeszcze więcej pożądania. – Nie

ma za co – mówi, a następnie oferuje mi dłoń.

Przyjmuje ją i ponownie czuję magię w jego dotyku, gdy prowadzi mnie do drzwi.

Myślałam, że ta noc była pełna magii i możliwości i miałam zamiar zmienić się z tego
powodu.

I zmieniłam.

Ale nie na lepsze.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Rozdział 6

Rudzielec i Wielki Zły Wilk

Lata w Maple Grove są zaskakująco gorące, zważając na fakt, jak intensywne są tu

zimy.  Jest  ósma  trzydzieści  wieczorem,  a  nadal  jest  tak  samo  gorąco  jak  w  południe.  Ale
cieszę  się  ciepłem,  gdy  spaceruję  na  festynie  z  Dylanem  u  swego  boku,  w  powietrzu  czuć
zapach waty cukrowej i jabłek w karmelu, słychać dźwięk kolejek górskich i innych karuzel
w  tle.  Wszędzie  błyskają  światła.  To  magiczna  noc  i  czuję  się  jak  Kopciuszek  na  balu,
zwłaszcza  ze  sposobem,  w  jaki  Dylan  ciągle  na  mnie  spogląda  i  jak  trzyma  mnie  za  rękę
przed całym światem i nie puszcza jej, nawet kiedy dołącza do nas kilkoro jego przyjaciół.

Mnóstwo czasu spędzamy jeżdżąc na karuzelach, tych, które pozwala mi wybrać, w

ogóle nie narzekając, nawet jeśli mówię, że chcę się przejechać na diabelskim młynie, który
jest znany jako „karuzela dla par”. Mówi mi, że ładnie wyglądam, że lubi mój śmiech. Dużo
się uśmiecha. Ma naprawdę ładny uśmiech, taki, za którym oglądają się ludzie i który
sprawia, że tracę oddech.

Do czasu, gdy schodzimy z jednej z karuzel, jestem naćpana tą nocą, podniecona nią, że

robię kilka piruetów z rękami wyciągniętymi przed siebie, gdy schodzę po rampie, aż do
samego dołu.

Dylan śmieje się, gdy docieram na dół. – To było imponujące.

− To było nic – mówię dumnie, a potem robię kilka obrotów fouetté, kołysząc

lekko  nogą,  gdy  obracam  się  w  miejscu  na  jednym  palcu.  Uśmiecham  się,  gdy
kończę,  Dylan  odwzajemnia  uśmiech,  całkowicie  zadowolony,  a  to  sprawia,  że
czuję się w środku ciepła i pozbawiona tchu.

Potem Dylan schodzi z rampy i muska dłonią dół moich pleców, nim ruszamy dalej. –

Więc, Rudzielcu. – Ma na sobie parę ciemnych dżinsów z odrobiną wystrzępień. Jego czarna
koszulka  jest  wystarczająco  obcisła,  że  mogę  dostrzec  jak  solidna  jest  jego  klata.  Ma  też
czarną  bejsbolówkę  założoną  tył  na  przód,  ukrywającą  jego  włosy,  ale  wciąż  wygląda  tak
seksownie jak wtedy, gdy stał bez koszulki pracując przy samochodzie. – Opowiedz mi coś o
sobie.

− Co na przykład? – pytam, bawiąc się paskiem przy sukience, skórę mam wilgotną

od gorąca i tanecznych ruchów.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Wzrusza ramionami. – Cokolwiek – mówi. – Kim jesteś? Skąd jesteś? Chcę się

dowiedzieć o tobie więcej.

Wachluję sobie dłonią przed twarzą. – Więc, tak naprawdę to kiedyś mieszkałam w

Fairmount, ale mama i tata rozwiedli się kilka lat temu i przeprowadziłyśmy się tutaj, bo
mama musiała zacząć od początku.

− Odwiedzasz czasem tatę? – pyta, patrząc na mnie, gdy idziemy, światła wokół

nas odbijają się w jego oczach.

Kręcę głową. – Nie widziałam się z nim od rozwodu.

Posyła mi współczujące spojrzenie. – To do bani.

Potakuję w zgodzie, patrząc na budkę z kandyzowanymi jabłkami obok mnie. – Tak,

ale prawdopodobnie tak jest najlepiej.

Następuje krótkotrwała pauza, a kiedy na niego spoglądam, posyła mi pytające

spojrzenie. – Skąd to wiesz? – pyta.

Wzruszam ramionami, zatrzymując się i szurając obcasami po ziemi. – Cóż, on też

chciał zacząć od nowa, tak jak mama, tylko że on zamiast przeprowadzki znalazł sobie nową
idealną rodzinkę, a ja nie bardzo pasuję do tego obrazka.

Jego oczy spokojnie skanują moje nogi, dekolt, szyję, lądując w końcu na moich

oczach. Jego oczy są przymknięte i cudowne, a jego uwaga sprawia, że czuję się wyjątkowa.
– Jak dla mnie wyglądasz całkiem idealnie.

Policzki mi płoną od jego komplementu. Żaden chłopak nigdy tak do mnie nie mówił i

czuję  się,  jakbym  się  miała  rozpuścić.  –  Dzięki,  ale  nie  sądzę,  by  on  się  z  tym  zgadzał  –
mówię i znów zaczynamy iść. – W rzeczywistości dość jasno dał to do zrozumienia, kiedy
całkowicie zrzekł się praw rodzicielskich na rzecz mamy, bo – robię w powietrzu cudzysłów
–  nie  miał  czasu,  by  w  odpowiedni  sposób  wychować  nastolatkę.  –  Opuszczam  ręce  do
boków. – Cokolwiek to do cholery oznacza.

− Myślę, że twój tata jest dupkiem – mówi z taką złością w głosie, że odrobinę

mnie to straszy. A powinno przestraszyć bardziej. Żałuję, że nie mogę cofnąć
czasu i potrząsnąć tą dziewczyną, powiedzieć jej, żeby się obudziła i dostrzegła
znaki, ale nie mogę. Wszystko, co mogę zrobić, to pamiętać.

Wyciąga rękę i ujmuje mój policzek. Gniew nadal tam jest i mogę wyczuć, jak jego

dłoń się trzęsie. – Jak mógł cię nie chcieć?

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Jego słowa są tak obezwładniające, że zaczynam drżeć, walcząc o utrzymanie nóg pod

sobą. On też to czuje i unosi drugą rękę, ujmując moją twarz w swoje dłonie.

− Hej, chcesz iść gdzieś, gdzie jest bardziej prywatnie? – pyta, na jego twarzy

powoli rozprzestrzenia się uśmiech. – Gdzieś, gdzie moglibyśmy porozmawiać
bez całego tego zgiełku i chaosu.

Przytakuję chętnie. – Tak, byłoby świetnie.

* * *

Zabiera mnie do punktu obserwacyjnego, który jest znany z tego, że chodzą tam

nastolatki  i  się  obmacują.  Nigdy  tam  nie  byłam,  ale  jak  już  tam  docieramy,  zdaję  sobie
sprawę  z  uroku  tego  miejsca.  Ma  cudowny  widok  na  miasto,  światła  skrzące  się  w  dole  i
gwizdy migoczące powyżej. Na dodatek jest cicho i nikogo nie ma wokół, więc mamy sporo
prywatności.

− Wiesz, często tu przychodziłem w czasach liceum – przyznaje, gdy parkujemy, a

on zaciąga hamulec ręczny, zostawiając włączoną klimatyzację i radio, a także
światła.

Chcę go zapytać, czy zabierał tu inne dziewczyny, ale nie chcąc wyjść na absurdalnie

zazdrosną, pytam: - Czy to nie było jakoś w tym roku?

Kręci głową. – Nie chodzę do szkoły od dwóch lat. – Robi pauzę, spoglądając na mnie.

– Rzuciłem naukę na początku pierwszego roku.

− Och. – Nie jestem pewna, jak odpowiedzieć.

− Czy teraz myślisz o mnie gorzej? – pyta, bardziej rozbawiony przez moją

dyskomfortową reakcję, niż cokolwiek. – Że jesteś na randce z kolesiem, który
nie ukończył szkoły?

− Nie bardzo. – Obracam się w miejscu twarzą do niego, chowając sukienkę pod

nogami. – Sama nie jestem taka świetna w szkole.

− Tak, ale nadal do niej chodzisz – mówi, obracając się w fotelu i opierając się o

drzwi, uwagę wciąż skupia na mnie. – Ja postanowiłem zrezygnować i się lenić.

− Nie jesteś leniem – mówię mu. – Pracujesz.

− Taa, ale nie mam stałej pracy – mówi, na chwilę do jego głosu wkrada się gorycz.

– Jestem tylko spłukanym frajerem w wieku osiemnastu lat.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Serce mi się kraje. – Nie wierzę, że to prawda.

− Tak, ale prawie w ogóle mnie nie znasz. A gdybyś zapytała o to mojego ojca,

powiedziałby ci, jak bardzo się mylisz.

− Cóż, myślę, że twój ojciec to idiota. W rzeczywistości, większość ojców nimi

jest.

Przez chwilę siedzi w ciemnościach milcząc, a kiedy znów się odzywa, jest spokojny i

zadowolony. – Tak myślisz?

Kiwam głową, uwielbiając fakt, że sprawiłam, iż poczuł się lepiej. – Ja to wiem.

Przysuwa się do mnie bliżej i pochyla nad konsolą. – Wiesz co, Rudzielcu, jesteś

bardzo mądra jak na szesnastolatkę.

Moja ekspresja natychmiast opada. – Mam siedemnaście lat.

Wyciąga do mnie rękę i chwyta pasemko moich włosów. – Uważam to za urocze, że

próbujesz  udawać  starszą  –  mówi.  –  Ale  przysięgam,  że  to  nie  ma  znaczenia.  –  Bawi  się
kosmykiem  moich włosów, pociągając za niego. – I taka mała rada. Następnym razem, jak
skłamiesz na temat swojego wieku, powinnaś wtajemniczyć w to swoją mamę.

− Powiedziała ci. – Marszczę brwi, czując się śmieszna.

Chichocze nisko. – W rzeczywistości to wiele mi powiedziała.

− Na przykład?

Zaczyna owijać sobie moje włosy wokół palca, zmuszając mnie, bym przesunęła głowę

bliżej niego, niemal jakby mnie nawijał do siebie. – Bardzo dużo rzeczy, jak na przykład to,
że nigdy nie miałaś chłopaka – mówi, jakby zadowolony. – Ale nie mówmy o tym.

Następnie, nie dając mi czasu na zawstydzenie się, pociąga za moje włosy tylko trochę i

moje  usta  zderzają  się  z  jego  wargami.  Jego  smak  szybuje  przeze  mnie.  Czuję  się,  jakbym
była  na  haju.  Potężna.  Nietrzeźwa.  A  to  uczucie  tylko  się  wzmaga,  gdy  wyciąga  mnie  z
fotela  na  swoje  kolana  tak,  że  siedzę  na  nim  okrakiem  i  w  jakiś  sposób  robi  to  nie
przerywając pocałunku.

Na początku wszystko zaczyna się niewinnie. Nasze języki delikatnie odkrywają

nawzajem nasze usta, a on bawi się moimi włosami, przebiegając palcami po ramionach. Raz
nawet drży, gdy przygryzam lekko jego dolną wargę, coś, co raz widziałam w telewizji.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Następnie jego ręka zaczyna wędrować pod moją sukienkę, wsuwając się pod materiał.

A im gorętszy staje się nasz pocałunek, tym wyżej sunie jego ręka, aż w końcu łapie mnie za
tyłek.

Nigdy wcześniej nie robiłam tego z chłopakiem i czuję się pozbawiona tchu,

podekscytowana  i przerażona  w tym  samym  czasie,  bo to dla mnie  nowość i nie  jestem  na
sto  procent  pewna,  czy  powinnam  chcieć,  żeby  dotykał  mnie  w  ten  sposób  tak  bardzo,  jak
tego pragnę.

Jestem taka zdezorientowana, a moje zagubienie tylko się wzmaga, gdy Dylan odchyla

się do tyłu, chwyta rąbek mojej sukienki i ściąga mi ją przez głowę, nie dając mi nawet czasu
na reakcję. Ale teraz wygląda na naprawdę rozproszonego, gdy odrzuca sukienkę na bok,
jego oczy spijają moje ciało.

Nadal się boję, jednak im dłużej patrzy na mnie z pożądaniem płonącym w oczach, tym

bardziej się rozluźniam. Ale kiedy sięga do zapięcia mojego stanika, panikuję.

− Nigdy wcześniej tego nie robiłam – wypalam, krzyżując ramiona na piersiach.

Jego oczy powoli prześlizgują się z mojego dekoltu do twarzy. – Tak jakby się tego

domyśliłem – mówi kładąc dłoń na moim policzku i zwilżając wargi językiem.

Czuję się obnażona, już nie wyjątkowa, tak jak na festynie. – Przepraszam.

− Wszystko w porządku – mówi, pokrótce przeszukując moje oczy. – Pierwszy raz

może być przerażający, ale obiecuję, że będzie warto.

Przełykam z trudem, bo nie jestem pewna czy chcę, aby mój pierwszy raz odbył się

właśnie teraz. Próbuję wymyślić najlepszy sposób, żeby mu to powiedzieć, kiedy sięga za
mnie i rozpina mi stanik, ale jestem rozdarta pomiędzy pragnieniem, aby dalej mnie dotykał i
patrzył na mnie w ten sposób, a tym, żeby przestał.

− Boże, jesteś taka piękna – mówi, kiedy stanik opada z mojego ciała, a piersi są

wyeksponowane. Wyciąga rękę i pociera palcem sutek z głodem w oczach, a ja
dyszę.  Dźwięk  ten  wydaje  się  podkręcać  go  jeszcze  bardziej,  głód  ciemnieje  i
przejmuje  w  nim  wszystko,  od  sposobu  w  jaki  się  porusza,  do  urywanych
oddechów,  a  to  sprawia,  że  przez  chwilę  czuję  się  potężna.  –  Po  prostu  chcę
całować cię całą. – Wciąż dotyka moją pierś, gdy nachyla się do przodu, by mnie
pocałować,  a  mój  żołądek  wywraca  się  od  emocji.  –  Obiecuję  ci,  że  to  będzie
przyjemne – mówi z ustami wiszącymi nad moimi.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

− Ale co, jeśli nie mogę – szepczę, nienawidząc się w tej chwili za nie bycie

bardziej pewną siebie, za to, że nie jestem w stanie być bardziej jak moja matka i
posiąść ten moment.

− Możesz – mówi. – Zatroszczę się o siebie.

Nie chcę go zezłościć, ale jednocześnie jestem cholernie przerażona. – Ale ja nie mam

pewności, czy jestem gotowa – mówię, czując jak odrobinę tego ciężaru unosi się z moich
ramion, dopóki on nie odchyla się do tyłu i patrzy na mnie, a to intensywne uczucie w jego
oczach sprawia wrażenie, jakby miał wybuchnąć.

Jest na mnie zły i już dłużej nie patrzy na mnie tak, jakby mnie pragnął. Czuję, jak

znikam, zamieniam się z powrotem w dawną Delilę. Znów staję się Niewidzialną Kobietą.

− Może po prostu powinienem zabrać cię do domu – mówi, odchylając się i

spoglądając przez okno, nie na mnie.

Mój umysł pędzi i czuję jak blaknę, im dłużej on na mnie nie patrzy. A potem zaczyna

mnie odsuwać, a ja otwieram usta w proteście, ale wszystko, co z nich wychodzi to: -
Czekaj, chcę to zrobić.

Nie jestem pewna, czy to właściwa rzecz do powiedzenia, ale on spogląda na mnie i

czuję się odrobinę lepiej. Jednak z jakiegoś powodu moje ramiona wydają się cięższe, gdy
ciśnienie buduje się we mnie.

− Jesteś pewna? – pyta, przybliżając się, oczy ma skupione na mojej klatce

piersiowej.

Daję mu chwiejne kiwnięcie głową, całe moje ciało drży. Wtedy spogląda na mnie, a

pożądanie  w  jego  oczach  jest  tak  przytłaczające,  że  muszę  zamknąć  swoje  własne.  Chwilę
później całuje mnie, a ja odwzajemniam  pocałunki, pozwalając jego dłoniom wędrować po
całym moim ciele, czując moją skórę, dotykając mnie. Im dłużej mnie dotyka, tym bardziej
stabilna się robię. Już nie czuję się tak podenerwowana. Taka wystraszona. A kiedy kładzie
mnie na tylnych siedzeniach w aucie i patrzy w dół na mnie, dosłownie się w nim zatracam.

Oszczędzę wam szczegółów całej reszty, poza tym, że uprawialiśmy seks, co bolało, a

po  wszystkim  on  mnie  tulił.  Prawdopodobnie  była  to  jedyna  część  tej  nocy,  która  mi  się
podobała;  leżenie  na  tylnych  siedzeniach  jego  auta  z  głową  opartą  o  jego  tors,  z  myślami
pędzącymi milion mil na minutę.

Nawet patrząc na to teraz, nadal gubię się w tym, co się wtedy działo w mojej głowie.

Dlaczego nie potrafiłam dostrzec, czym to było. Dlaczego nie potrafiłam być silniejsza i nie

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Rozdział 7

Grzmot przed deszczem

To zabawne, że kiedy patrzę wstecz na moje życie, widzę wszystkie błędy, jakie

popełniłam i jak zaślepiona byłam przez pragnienie bycia zauważoną. Tak wiele lat
spędziłam w cieniu matki, że kiedy w końcu zauważył mnie chłopak, pomyślałam, że dzięki
temu będę silniejsza. Ale tak naprawdę, jedynie uczyniło mnie to słabszą.

Może gdybym wiedziała, co mnie czeka, wolałabym pozostać w cieniu i być

niezauważoną. Ale szczerze, wątpię w to. Myślę, iż byłam zbyt próżna, by w tamtej chwili
uwierzyć, że coś złego może mi się przytrafić, zwłaszcza śmierć.

A teraz wszystko, co mogę zrobić, to leżeć w tej zimnej wodzie, wpatrywać się w

burzowe chmury, słuchać jak bicie mego serca zanika i zastanawiać się, jak przeżyłam swoje
życie… pozwolić wspomnieniom przejąć mnie i prześladować…

Pomimo mojego niezręcznego i niekomfortowego pierwszego razu, skończyłam na

częstym uprawianiu seksu z Dylanem. W połowie lipca jesteśmy stuprocentowo pochłonięci
sobą nawzajem, spędzając ze sobą każdą godzinę. Chodzimy na imprezy i zamiast siedzieć
na swoim podwórku i obserwować jak pracuje przy aucie, siedzę na składanym krzesełku
przy jego samochodzie i rozmawiamy.

To nie znaczy, że wszystko jest idealne. Czasami kłócimy się o różne rzeczy, jak na

przykład  co  będziemy  robić  w  nocy.  To  nic  wielkiego  i  udaje  nam  się  sprawiać,  że  to
wszystko  działa.  Dodatkowo  on  zawsze  sprawia,  że  czuję  się  wyjątkowo.  Zawsze  trzyma
mnie za rękę. Zawsze całuje. Dotyka. Zawsze daje wszystkim znać, że jestem jego.

Od ostatnich kilku tygodni chodziłam z wielkim uśmiechem na twarzy, co zauważyła

moja mama.

− Boże, już zapomniałam jakie to wszystko jest ekscytujące, kiedy jest się młodym

– komentuje, kiedy wchodzę do kuchni ubrana w czerwoną sukienkę, bo
uwielbiam jak Dylan na mnie patrzy za każdym razem, kiedy mam ją na sobie.

Wyciągam z lodówki butelkę wody i przechodzę w stronę drzwi, robiąc mały piruet. –

Ach, znów być młodą – żartuję i część mnie uwielbia fakt, że to ona patrzy na mnie z nutką

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

zazdrości, zamiast na odwrót. Że nie czuję się taka nieznaczna stojąc z nią w jednym
pomieszczeniu, kiedy nie ma na sobie nic prócz koszulki nocnej.

− To gdzie idziecie dzisiaj wieczorem? – pyta, gdy wyjmuje patelnię, by

przygotować kolację.

Sprawdzam swoje odbicie w małym lustrze na ścianie. – Na imprezę.

Stawia patelnię na kuchence. – Jesteście ostrożni, prawda?

Potakuję. – Zawsze.

Zapala ogień w palniku. – To dobrze.

Wychodzę z kuchni i idę po torebkę, zanim pójdę spotkać się z Dylanem. Już prawie

zmierzcha i nadchodzą burzowe chmury. Słyszę dudnienie z oddali, grzmot przed deszczem,
więc wracam do środka i zabieram kurtkę z wieszaka. Zakładam ją, gdy przecinam trawnik i
okrążam  ogrodzenie  na  podjazd  Dylana.  Wówczas  siadam  na  masce  jego  samochodu  i
czekam  na  niego  aż  wyjdzie,  bo  zabronił  mi  kiedykolwiek  pukać  do  drzwi,  bo  jego  matka
nienawidzi, kiedy ktoś przychodzi.

Ale mija dwadzieścia minut, a jego nadal nie ma. Zerkam na drzwi chcąc, by wyszedł,

ale one pozostają zamknięte. Niebo znów zaczyna dudnić. Uderzają pioruny, oświetlając
ziemię. A potem zaczyna lać deszcz.

Zeskakuję z auta i biegnę do jego frontowych drzwi, jestem przemoczona do czasu, gdy

do nich docieram. Waham się, nim pukam cicho. Nikt nie otwiera, więc pukam trochę
mocniej, a następnie odskakuję do tyłu, gdy drzwi się otwierają. Dylan stoi tam ze złością w
oczach większą, niż widziałam kiedykolwiek i w całości skierowaną we mnie.

− Chyba ci powiedziałem, żebyś nigdy nie pukała do tych cholernych drzwi –

warczy, pierś faluje mu od oddechów.

Potykam się do tyłu prosto w deszcz. – Przepraszam.

Jego mama zaczyna krzyczeć w tle, każąc mu zamknąć te cholerne drzwi, że jest w

głębokim  gównie  za  robienie  hałasu  i  obudzenie  ojca.  Że  jest  taką  pierdołą.  Z  jej  każdym
kolejnym  słowem,  Dylan  robi  się  coraz  bardziej  spięty.  Rozgniewany.  Ale  nic  nie
odpowiada.  Po  prostu  gromadzi  to  w  sobie  i  wychodzi  na  zewnątrz,  zatrzaskując  za  sobą
drzwi.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Nie mówi ani słowa, gdy przepycha się obok mnie, stąpając po kałużach do samochodu,

i  wsiada  do  środka.  Stoję  na  ganku  w  deszczu,  w  przemoczonej  kurtce,  zastanawiając  się,
czy  powinnam  za  nim  pójść.  Wydaje  się  tak  rozgniewany,  że  nie  wiem,  co  robić.  Ale  on
siedzi w aucie z uruchomionym silnikiem, jakby na mnie czekał, więc w końcu podbiegam
do auta i wskakuję na miejsce pasażera.

Kostki ma pobielałe, gdy ściska kierownicę, robiąc wdechy i wydechy. Nie ma na sobie

kurtki, jego koszulka jest mokra, a krople deszczu staczają się po jego skórze.

− Wszystko w porządku? – pytam, wycierając deszcz z czoła.

Nie patrzy na mnie. – Nic mi nie jest – mówi chłodno, a następnie wbija wsteczny i

wycofuje auto na drogę.

Nie odzywa się, gdy jedzie ulicą na obrzeża miasta. Im dłużej trwa cisza, tym mniejsza

się czuję. Patrzę, jak budynki i domy rozmywają się, deszcz roztrzaskuje się o ziemię i
zmywa wszystko ze swojej drogi.

− Przykro mi, że zapukałam do drzwi – mówię w końcu, gdy skręca z głównej

ulicy i zjeżdża na polną drogę, którą z jednej strony okalają drzewa, a w oddali
majaczą góry.

− Nie ma znaczenia, czy ci przykro – mówi, jego uwaga skierowana jest wprost na

drogę. Widzę błyskawice odbijające się w jego oczach za każdym razem, gdy
strzelają i podpalają jego gniew.

Zaczynam się denerwować. – Dokąd jedziemy? Tu jest impreza czy co?

Nie odpowiada mi, a kilka minut później zatrzymuje auto przy zatoczce pod

baldachimem z trzech gałęzi. Rozglądam się zastanawiając, dlaczego tu jesteśmy,
zastanawiając się, dlaczego na mnie nie patrzy. Zastanawiając się, czy jeszcze kiedykolwiek
na mnie spojrzy.

Bez słowa gasi silnik, wysiada z auta i staje w deszczu przed wozem. Obserwuję, jak

opuszcza głowę, deszcz wali o niego sprawiając, że jest coraz bardziej mokry, jakby tonął.

W końcu wysiadam z auta i stawiam ku niemu niepewne kroki, ziemia pode mną jest

miękka  i  moje  sandały  grzęzną  w  niej.  Kiedy  do  niego  docieram,  nie  od  razu  podnosi  na
mnie  wzrok.  Wpatruje  się  w  ziemię,  cienka  strużka  wody  spływa  po  jego  czole.  Im  dłużej
trwa  cisza,  tym  bardziej  chcę,  żeby  na  mnie  spojrzał.  Proszę.  Już  nie  mogę  znieść  tego
milczenia. Niewidzialności.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Ostatecznie daje mi to, czego chcę bez proszenia, unosząc podbródek, i jego oczy

ścierają się z moimi. Część mnie żałuje, że nie mogę cofnąć tego wewnętrznego życzenia, że
nie mogę mu powiedzieć, żeby patrzył na ziemię, bo patrzy na mnie tak, jakby mnie
nienawidził.

− Czy wiesz, co narobiłaś? – pyta, robiąc krok naprzód. – Jak bardzo mam zamiar

policzyć się z tobą za zapukanie do tych cholernych drzwi?

− Powiedziałam, że mi przykro – mówię drżącym głosem. – Ale ty nie

wychodziłeś, a ja nie znam innego sposobu na skontaktowanie się z tobą.

Moja wymówka złości go jeszcze bardziej, twarz mu czerwienieje. – To powinnaś

zaczekać przy samochodzie, tak jak ci kazałem.

− Ale padało – mówię, owijając ramiona wokół siebie, gdy ziąb przenika do moich

kości. – I zmarzłam.

− Zmarzłaś. – Wpatruje się we mnie, furia płonie w jego oczach, gdy nad nami

rozbrzmiewa grzmot i rozbłyska piorun. – Uczyniłaś piekło z kolejnego tygodnia
mojego życia, bo zmarzłaś. – Wybucha tym ostrym śmiechem, ale nie dlatego, że
uważa,  iż  jest  to  zabawne.  Zaczyna  chodzić  przed  samochodem,  przebiega
palcami przez mokre włosy, zaciska dłonie w pięści. – Wiesz jak to jest? Kiedy
przez  cały  czas  na  ciebie  wrzeszczą?  –  Robi  pauzę,  jakby  czekał  na  moją
odpowiedź i potrząsam głową. – Oczywiście, że nie wiesz. – Znów się śmieje, a
śmiech ten przepełniony jest tak wielką ilością bólu i złości, że aż włosy stają mi
dęba.  –  Nigdy  nie  powinienem  się  z  tobą  angażować  –  mówi.  –  Byłaś  zbyt
niedojrzała. Wiedziałem o tym, ale przeszedłem obok tego, bo cię pragnąłem. –
Odwraca się ode mnie i zaczyna iść w stronę drzew, jakby miał zamiar zniknąć w
lesie  i  zostawić  mnie  samą.  –  Boże,  nawet  nie  potrafisz  posłuchać  prostego
polecenia.

Panikuję, im bardziej się ode mnie oddala, nie chcę zostać sama i ostatecznie pędzę za

nim. – Dylan, przepraszam – mówię. – Obiecuję, poprawię się. Powiedz, co mam zrobić,
żeby to naprawić. – Doganiam go i owijam palce wokół jego ręki, próbując przyciągnąć go
do siebie.

Jak tylko go dotykam, czuję jak fala przetacza się przez jego ciało. Nawet nie zdaję

sobie  sprawy  z  tego,  co  się  dzieje,  aż  jest  po  wszystkim.  Aż  jego  pięść  zderza  się  z  moim
policzkiem.  Aż  w  uszach  zaczyna  mi  dzwonić.  Aż  świat  zaczyna  wirować.  Aż  pojawia  się
ból.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Łapię się za bolący policzek, gdy on stoi przede mną, wyglądając na o wiele

spokojniejszego, podczas gdy po moich policzkach spływają gorące łzy, a deszcz od razu je
zmywa.

Kiedy odtwarzam sobie tę chwilę w pamięci dostrzegam, jak mój ból przyniósł mu

odrobinę  spokoju  od  jego  własnego  wewnętrznego  bólu,  bólu,  którego  nigdy  w  pełni  nie
zaczęłam  rozumieć.  Ale  wtedy  tego  nie  dostrzegałam.  Wtedy  czułam  swój  własny  ból  i
wstyd. Moje własne zmartwienie, że to oznaczało koniec wszystkiego.

Że już dłużej nie byłam Odettą.

Łabędziem.

Że znów mogłam stać się Delilą.

To wydawało się takie odpychające. Takie przerażające. Znów stać się tą dziewczyną.

Tą, której nikt nie dostrzegał. Tą, która żyła w cieniu.

Boże, czego ja bym nie oddała, żeby znów być tą dziewczyną.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Rozdział 8

Śmierć Delili i Narodziny Rudzielca

W ciągu kilku kolejnych dni trzymam się na dystans od Dylana, a on wydaje się

trzymać z dala ode mnie. Czasami widuję go, jak pracuje przy samochodzie, ale nie śmiem
wyjść na zewnątrz w obawie o to, co mi powie, w obawie o to, że znów mnie uderzy, w
obawie, iż powie, że to naprawdę jest koniec, że już nigdy więcej nie chce mnie widzieć.

Chciałabym móc wam powiedzieć, że częściowym powodem, dla którego trzymałam

się z dala od Dylana było to, iż byłam na niego zła za uderzenie mnie, ale niestety nie o to
chodziło. Rozgniewanie się o to nigdy nie przyszło mi do głowy. Tylko strach. Tak bardzo
bałam się znów zostać sama, że to pożerało moje myśli.

Strach jedynie rósł za każdym razem, gdy spędzałam czas w kuchni jedząc śniadanie z

mamą i jej ostatnią nocną przygodą.

− Twój policzek wygląda, jakby się goił – mama zauważa, gdy polewa syropem

stosik naleśników. To piąty ranek z rzędu, kiedy jem śniadanie z nią i innym
facetem.

Dotykam policzka, przypominając sobie trzask błyskawicy przed ciosem,

przypominając sobie jak Dylan odwiózł mnie do domu bez słowa i jak, kiedy mama zapytała
mnie, co się stało, powiedziałam, że wdałam się w bójkę z jakąś dziewczyną na imprezie. –
Nadal boli – mówię.

− Cóż, może następnym razem powinnaś powstrzymać się od bicia – mówi,

przecinając naleśnika widelcem.

Jej dwudziestoparoletni chłopak z kozią bródką spogląda znad naleśników. – Czemu?

Walki dziewczyn są gorące.

Mama uśmiecha się do niego tym natrętnym uśmiechem i jestem całkiem pewna, że

koleś wstrzymuje oddech. Denerwuje mnie sposób, w jaki na nią patrzy i chcę, żeby przestał.
Chcę, żeby patrzył na mnie.

− Ciągle się w nie wdaję – mówię, próbując nakłonić go do odwrócenia wzroku od

mojej matki.

Delilah: Narodziny Rudzielca tłum: ewela-ewela

Nie robi tego jednak. W rzeczywistości to nachyla się i ją całuje. Parę dotknięć i jęków

później znajdują się w pokoju mojej matki i gra muzyka. I ponownie stałam się Niewidzialną
Dziewczyną, siedzącą w cieniu kuchni, z ciszą owinięta wokół mnie.

Jem swoje naleśniki, nie spieszę się wiedząc, że kiedy skończę, nie będę miała nic

innego do roboty. Przełykam ostatni kęs, gdy słyszę pukanie do drzwi. Wstaję i podchodzę
do drzwi, smutek mnie przytłacza. Już dłużej nie czuję się jak Odetta. Ani nawet jak łabędź.
Moich skrzydeł nie ma, a cała magia, którą stworzył Dylan jest martwa i czuję się, jakbym
umarła razem z nią.

Wtedy otwieram drzwi, a on stoi tam z pojedynczą różą w dłoni. Jego oczy są na mnie,

wyrzuty sumienia ma wypisane na twarzy, ból i smutek cieniują jego oczy.

− Przepraszam – mówi z męką w głosie. Jego wzrok pada na mój policzek, gdzie

wciąż  pozostaje  drobne  zaczerwienienie.  –  Po  prostu  byłem  strasznie  zły  i…
Boże, jestem takim dupkiem, że cię tak uderzyłem. – Robi pauzę, jakby czekał,
aż coś powiem, ale nie mogę odnaleźć głosu. Więc podchodzi bliżej drzwi, a ja
się nie odsuwam. – Po prostu byłem zły… mama wrzeszczała na mnie przez całe
rano  i  byłem  przez  to  taki  wściekły…  zawsze  jestem.  –  Przełyka  z  trudem.  –
Przysięgam,  że  już  nigdy  więcej  cię  nie  skrzywdzę.  Przysięgam  na  Boga,  jeśli
dasz mi kolejną szansę… - Śmie dotknąć mojej twarzy i trzyma mój policzek w
dłoni. – Proszę, powiedz, że dasz mi jeszcze jedną szansę.

Gdy jego słowa uderzają we mnie, to samo robi muzyka z pokoju mojej mamy. Obie te

rzeczy mnie przytłaczają, jedna podmywa mi grunt pod nogami, a druga daje światło,
którego tak desperacko pragnę. Nawet nie jestem pewna, czy do końca mu wierzę, a jednak
wmawiam sobie, że tak, kiedy kiwam głową.

− Wybaczam ci – mówię.

Uśmiecha się i pochyla, żeby mnie pocałować, a ja oddaję pocałunek, pozwalam mu

skonsumować mnie i sprawić, żebym poczuła się lepiej.

Ktoś mógłby spojrzeć na to, jak na punkt, w którym zaczął się mój upadek, gdzie

dokonałam  złego  wyboru,  który  doprowadził  do  pięciu  lat  złych  decyzji,  które  ostatecznie
doprowadziły  do  mojego  pobitego  ciała  pozostawionego  na  pewną  śmierć  na  brzegu  rzeki,
rozmyślającego nad moim życiem, zamiast nim żyć.

Ale ja w to nie wierzę.