Adrienne Basso

Poślubić wicehrabiego

Prolog 

May fair Manor, Hampshire, Anglia 
Wiosna 1784 roku 

Z górnego piętra dobiegł stłumiony kobiecy krzyk. Dwaj dżentelmeni, 
ojciec i syn, czekający niecierpliwie w salonie aż się wzdrygnęli. Na to 
rozpaczliwe wołanie młodszy rzucił się ku schodom, lecz ojciec go 
powstrzymał. 
Syn przez chwilę napierał, chciał biec na ratunek. Wkrótce 
jednak zrezygnował, potarł zaczerwienione oczy, przesunął dłonią po 
twarzy i nie bardzo wiedząc, co czyni, opróżnił jednym haustem 
szklaneczkę whisky. 
Panowie wrócili na swoje miejsca, by znów czekać w milczeniu. 
Ciszę 
mąciło tylko tykanie zegara nad kominkiem. 

- To szaleństwo! Jak mogłem się zdecydować na coś takiego?! - 
mamrotał 
Fletcher Linden, pełen odrazy do samego siebie. - Moja żona nie jest 
już młoda... Nie zniesie tych męczarni. Obawiam się, że jeśli straci 
dziecko, 
pęknie jej serce. A jeżeli Dorothea umrze, umrę i ja. Z całą 
pewnością! 
- Wszystko jest w ręku Boga - odparł Montgomery Linden, baron 
Aston, i niezręcznie poklepał syna po ramieniu. - Pozostaje nam tylko 
modlitwa. 
Nagle drzwi salonu otworzyły się z impetem. Doktor, pamiętając o 
zaniepokojeniu 

lorda Astona i jego syna, nie zwlekał ani chwili z ogłoszeniem dobrej 
nowiny. 
- Z wielką radością i z ogromną ulgą oznajmiam, że pani Linden 
szczęśliwie 
powiła córkę! Gratulacje, panie Linden. Służąca zaraz prześcieli 
łóżko i będzie pan mógł odwiedzić swoje obie damy. Pańska 
córeczka 
jest maleńka, ale zdrowa. Kiedy wychodziłem z pokoju, krzyczała 
wniebogłosy. 
To dobry znak! 
- Bogu niech będą dzięki! - wybełkotał Fletcher. Kolana ugięły się 
pod nim i opadł na krzesło. Emocje były tak silne, że niemal odczuwał 
ból. - Moja mała Faith!... postanowiliśmy z żoną, że jeśli Bóg 
pobłogosławi 
nas córeczką, nazwiemy ją Faith*. 
- Bardzo stosownie! - Lord Aston się rozpromienił. Wezwał całą 
służbę 
i z wielką pompą oznajmił o narodzinach wnuczki. Tak się przy tym 
puszył, 
jakby był pierwszym dziadkiem w dziejach ludzkości. 
Nowinę przyjęto gromkimi wiwatami i okrzykami podziwu. Do 
szczęśliwego 
ojca niewiele w tej chwili docierało. Jak w transie przyjmował 
gratulacje. Ściskano mu dłoń, kilku służących zapomniało się do tego 
stopnia, że poklepało go po ramieniu, a zarządzająca domem pani 
Craig 
objęła go serdecznie jak matka. 

Po dłuższej chwili doktor zezwolił, by Fletcher udał się na górę i po 
raz 
pierwszy ujrzał swoją córeczkę. Nie trzeba mu było tego powtarzać: 
popędził, 
przeskakując po dwa stopnie naraz, i wpadł do sypialni w chwili, 
gdy pokojówka wychodziła z naręczem zakrwawionej pościeli. 
Fletcher zamknął za sobą drzwi. Przez chwilę nie był w stanie zrobić 
kroku ani wymówić słowa. Wpatrywał się tylko w milczącą i 
nieruchomą 
postać na łóżku. Strach ścisnął mu serce. Doktor powiedziałby mu 
chyba, gdyby żonie groziły jakieś komplikacje? 
- Dorotheo... 

Żona otworzyła oczy. Na widok męża uśmiechnęła się radośnie i 
uniosła nieco na poduszkach. 
- Podejdź bliżej, kochany, poznaj swoją córeczkę! - poprosiła, 
wskazując 
na spoczywające u jej boku zawiniątko. 
- Boże święty! - wykrztusił Fletcher przez ściśnięte gardło i powoli, 
z namaszczeniem podszedł bliżej. -Jesteś niezrównana, najdroższa! 
Stworzyć 
takie arcydzieło! Spójrz tylko na nią: jest cudowna. Więcej niż 
cudowna! 
- Moja malutka Faith... - szepnęła Dorothea, tuląc niemowlę do piersi. 
- Mamy wreszcie dziecko, najdroższy. Po piętnastu latach 
oczekiwania. To prawdziwy cud! 
- Nie mogę w to uwierzyć - wymamrotał - choć widzę ją na własne 
oczy! 
Uklęknął obok łóżka. Radość, miłość i podziw przepełniały mu serce. 
Skierował spojrzenie na pełne łez oczy żony. Podzielała jego 
zdumienie 
i ogromną radość. Wyciągnął drżącą rękę i musnął palcem policzek 
maleństwa. 
Potem schylił się i pocałował córkę w czoło. 
Dziecko wiercąc się i popiskując, otworzyło buzię i ziewnęło. Fletcher 
nigdy jeszcze nie widział nic równie pięknego. 
- Tylko na nią spojrzę i już chce mi się płakać ze szczęścia - wyznała 
Dorothea, pociągając nosem. 
Fletcher uśmiechnął się przez łzy do ukochanej żony. Powinien już 
odejść, by odpoczęła. Była wyczerpana fizycznie i psychicznie. 
Nawet 
mówienie ją męczyło. On jednak po prostu nie mógł się oderwać od 
niej 
i od swej cudownej nowo narodzonej córeczki. 
- Ależ będziemy ją rozpieszczać!... Prawda, najdroższa? - szepnął. -
Damy jej tyle miłości, poświęcimy tyle uwagi... Będziemy wyrozumiali 
dla jej słabostek i dumni z jej odwagi i ciekawości świata... 
Dorothea roześmiała się. 
- Wyrośnie na istne półdiablę! 
- Co też ty mówisz?! — Fletcher się obruszył. Spojrzał na dziecko i 
wezbrał 
w nim instynkt opiekuńczy. Nikt nie ośmieli się krytykować jego 
córki! Do końca życia będzie bronił małej Faith. 

Znów powiódł palcem po gładziutkim policzku. Córeczka zamrugała, 
otworzyła szeroko oczy i spojrzała na niego, choć jej wzrok z 
pewnością 
nie nabrał jeszcze ostrości. Potem zakwiliła, niezdarnie wsadziła 
piąstkę 
do buzi i zaczęła ją hałaśliwie ssać. Fletchera znów zalała fala 
tkliwości. 
I nagle ogarnął go paniczny strach. Czy on w ogóle wie, co to znaczy 
być ojcem?! Ta maleńka niewinna istota jest całkowicie od niego 
zależna. 
Czy zdoła zapewnić jej wszystko, co niezbędne do szczęśliwego, 
beztroskiego życia? 
Poczuł nagły zawrót głowy na myśl o odpowiedzialności, która od 
dziś 
na nim spoczywa. Nie był bogaty. Oboje z Dorothea nie mieli 
skłonności 
do zbytku. Mieszkało im się przyjemnie i wygodnie w Mayfair Manor, 
rezydencji jego ojca, barona Aston, gdzie wiedli spokojne, niczym 
niezmącone życie. 
Należeli do ziemiaństwa, zajmującego w hierarchii społecznej drugie 
miejsce po arystokracji. W niewielkiej lokalnej społeczności byli 
szanowani, 
ale nie zajmowali uprzywilejowanej pozycji. Czy takie zwykłe, 
skromne życie wystarczy jego najmilszej córeczce? 
Znów zerknął na maleństwo. Już nie ssała paluszków. Spała. 
Ramionka 
przylegały do ciała, mina była niezwykle poważna. Jaka ona piękna! 
Prawdziwy skarb. Fletcher poczuł się spokojniejszy. 
Nie mógł zapewnić córce wielkich bogactw, najwyższej pozycji 
społecznej, 
imponującego tytułu. Miał jednak coś o wiele cenniejszego. Otoczy 
Faith nieskończoną miłością. Przysiągł sobie, że będzie ją kochał 
i chronił od złego do końca swoich dni. 

1 

Charleston/ Karolina Południowa 
Początek kwietnia 1809 roku 

Kapitan Griffin Sainthill opadł z satysfakcją na miękkie poduszki i 
zamknął 
oczy. Bezwstydne wargi i język kurtyzany mającej w Charlestonie 
największe wzięcie odbywały właśnie odkrywczą podróż, sunąc 
zmysłowo 
w dół po jego nagim ciele. Zuchwałe, wilgotne, namiętne pocałunki 
pieściły kapitańską pierś, przesuwały się po wypukłościach żeber, 
płaskim brzuchu, wędrując ku udom. 
Griffin jęknął głośno, zatracając się w zawierusze niezwykłych 
doznań. 
Przez większość dnia oddawał się wraz z Suzanne wszelkiego 
rodzaju 
igraszkom miłosnym. Teraz zapadał już zmrok, ale apetyt kapitana na 
tę 
bujną i soczystą kobiecość bynajmniej nie zmalał. 
Chcąc wywołać jeszcze większe podniecenie, Suzanne zaczęła 
kąsać 
go namiętnie. Griffin poruszył się niespokojnie, ale pozostawił 
inicjatywę 
w rękach dziewczyny; wykazywała taki entuzjazm i miała tyle 
doświadczenia, 
że z pewnością oboje osiągną bez trudu całkowite spełnienie. 
Suzanne była niezwykłą dziwką... a w dodatku niewątpliwie w jego 
typie. Kapitan lubił kobiety doświadczone i zręczne w łóżku. Była 
też niezaprzeczalnie piękna. Pełna wdzięku, egzotyczna, o gładkiej 
oliwkowej cerze, z czarnymi jak noc, prostymi włosami, sięgającymi 
pasa. 
Spędziwszy na morzu prawie cały miesiąc, kapitan uważał, że 
zasłużył 
na porządną rozrywkę. Morze było spokojne i wiał silny wiatr, więc 
rejs 
powrotny z wysp Bahama trwał krócej niż zwykle. A zyski 
przekraczały najśmielsze marzenia. 
Griffin był bardzo rad z tej wyprawy. Wiele lat upłynęło od czasu, gdy 

zajmował się handlem na południowym szlaku. Najświeższy sukces 
skłonił 
go do rozważań, czy nie warto zorganizować na tej trasie regularnych 
rejsów. Zwłaszcza teraz, gdy towarzystwo przewozowe, w które 
włożył 
tyle trudu przez ostatnie dziesięć lat, zaczęło wreszcie przynosić 
godziwe zyski. 
- Bardzo mi smakujesz! - mruczała Suzanne niczym kotka, opierając 
głowę na jego płaskim brzuchu. Kapitan poczuł między udami ogień, 
rozpalony jej gorącym oddechem. Znowu zbudziło się w nim 
pożądanie. 
Zanurzył ręce w czarnych jedwabistych włosach dziewczyny i skłonił 
ją do pochylenia głowy. Domyśliła się od razu, czego sobie życzy. 
Wystarczyło 
jedno muśnięcie językiem, by zacisnął powieki i szarpnął biodrami. 
Suzanne zaśmiała się wesoło. 

- To coś w twoim guście! Prawda, milordzie? 
Mimo wielkiego podniecenia Griffin odsunął się od niej. 
- Mówiłem ci już, Suzanne, żebyś mnie nie tytułowała! - syknął. 
- Ale dlaczego?! - Uniosła głowę, odgarnęła opadające na twarz 
włosy 
i spojrzała na niego. - List z Anglii dotarł tu, zanim wypłynąłeś do 
Nassau. Wszyscy wiedzą, co było w tym liście. Nie cieszysz się z 
nowego 
zaszczytu? To bardzo smutne, że twój ojciec i brat nie żyją, ale dzięki 
temu odziedziczyłeś piękny tytuł. Jak to ładnie brzmi: wicehrabia 
Dewhurst! 
- Posługiwanie się tu, w koloniach, angielskimi tytułami jest śmieszne 
i pretensjonalne - upierał się Griffin. - Nie zamierzam korzystać z 
mego tytułu. 
Mina Suzanne wyrażała niedowierzanie. Wielokrotnie powtarzał jej, 
że nie życzy sobie, by zwracała się do niego per „wicehrabio" lub 
„milordzie". 
Te angielskie fanaberie były cząstką dawnego życia, z którym 
pożegnał się raz na zawsze. Nie liczyły się dla człowieka, jakim był 
teraz. 
- Uważam, że jesteś wyjątkowo głupi! - stwierdziła, przytuliwszy się 
do niego całym ciałem. Poczuł napór jędrnych piersi. Znów 
zamruczała 

mu do ucha, a potem szepnęła: - . ..ale nie chcę się z tobą kłócić. 
- Ani ja z tobą. - Usłyszała. 
Błysnął zębami w zmysłowym uśmiechu. Położył swe wielkie ręce na 
jej biodrach i podniósł. Zaskoczona Suzanne krzyknęła, ale zaraz 
jęknęła 
rozkosznie, gdy posadził ją sobie na podbrzuszu. 
Ich oczy spotkały się. Griffin bez ostrzeżenia pociągnął ją gwałtownie 
w dół i wszedł w nią jednym szybkim ruchem. Jęknęła, ale nie z bólu: 
jej wilgotne ciało od razu zaakceptowało jego obecność. Natychmiast 
zaczęła to wznosić się, to opadać. Ścisnął mocniej jej biodra 
i wprawił ją w jeszcze szybszy, bardziej gwałtowny rytm. Poddała się 
z ochotą. 
Griffin nie czuł już gniewu. Nie mógł winić Suzanne za to, że 
nieoczekiwany 
dowód jego arystokratycznego pochodzenia zrobił na niej wrażenie. 
Od urodzenia mieszkała w Charlestonie i tu - zręcznością i sprytem 
zdobyła 
rozgłos. Wieść głosiła, że odwiedzało ją kilku dżentelmenów 
posiadających wielkie wpływy w Charlestonie... ale żaden z nich nie 
należał do angielskiej arystokracji! 
Griffin musiał przyznać, że nie tylko Suzanne, ale wszyscy w mieście 
zaczęli się teraz do niego inaczej odnosić. Nawet niektórzy 
członkowie 
jego załogi rzucali mu znaczące spojrzenia. Ale wcale mu to nie 
schlebiało. 
Wręcz odwrotnie: to, co z początku było jedynie niedogodnością, 
stawało 
się coraz bardziej irytujące. Wręcz nie do zniesienia. 

Griffin był młodszym synem i od początku wiedział, że musi sam 
sobie 
radzić w świecie. Jako dzieciak czuł się pokrzywdzony, że jego 
starszy 
brat Neville pewnego dnia odziedziczy wszystkie rodzinne tytuły i 
grunty, 
a jemu nie przypadnie nic. Kiedy jednak dorósł, zaczął doceniać 
wolność, 
która była najcenniejszym przywilejem młodszych synów. 

Ojciec Neville'a i Griffma miał nadzieję, że młodszy z jego synów 

wybierze karierę wojskową, ale Griffin zbył ojcowski pomysł kpinami. 
Gdy zaś wicehrabia wspomniał o karierze duchownego, syn 
roześmiał 
mu się prosto w twarz. Nic dziwnego, że wicehrabia Dewhurst odczuł 
wyraźną ulgę, gdy zbuntowany potomek postanowił sam pokierować 
własnym 
losem. Poprosił tylko o niewielką sumę, bez której nie mógł założyć 
towarzystwa przewozowego. 
Samodzielne, niezależne życie bardzo Griffinowi odpowiadało. Przez 
ostatnie dziesięć lat utrzymywał stałą, choć niezbyt regularną, 
korespondencję 
z dwiema młodszymi siostrami, ale tylko do niej ograniczały się 
jego rodzinne kontakty. Zasmuciła go wieść o śmierci najpierw ojca, 
potem 
zaś brata. "Największym jednak szokiem była świadomość, że ich 
powinności i obowiązki spadły teraz na jego barki i wymagają 
powrotu do Anglii. 
Na samą myśl o pojawieniu się w domu ogarniała go irytacja. Dobrze 
wiedział, że gdy się tam znajdzie, całe jego życie ulegnie zmianie. 
Niekoniecznie na lepsze! 
- Mocniej! -ponagliła go szeptem Suzanne, wpijając się zębami w 
płatek 
ucha. -1 szybciej! - Uniosła biodra i poczuł, jak zaciska się wokół 
niego. 
O Boże!... Ależ z niej smakowity kąsek... - Odchylił się do tyłu i 
przymknął 
oczy. W pokoju panowała miła cisza, jeśli nie liczyć odgłosów ich 
miłosnych igraszek. 
Namiętny nastrój zmąciło nagle donośne dobijanie się do drzwi 
sypialni. 
Przekonany, że grozi im niebezpieczeństwo, Griffin wyzwolił się z 
uścisku 
Suzanne tak nagle, że spadła z łóżka. 
Wrzasnęła z oburzenia, lecz kapitan nie zwrócił na to uwagi. Sięgnął 
po nabity pistolet, który miał zawsze pod ręką, ilekroć szedł do łóżka, 
bez 
względu na to gdzie, kiedy i z kim. 
- Nie trza ruszać gnata, kapitanie - powstrzymał go ochrypły głos. To 
tylko ja! 
Drzwi sypialni były lekko uchylone. Śmiałek, który odważył się je 

otworzyć, 
na wszelki wypadek schował się teraz za nimi. Ale Griffin poznał 
natręta po głosie. Był to Harry Dobbins, członek jego załogi. 
- Co się stało, Dobbins? Jakieś problemy ze statkiem? A może z 
załogą? 
- Nie powiem, że aż problemy, kapitanie - odparł Dobbins. - Po 
mojemu 
to będzie... można by rzec: nieporęczna sytuacja. Ale muszę z 
panem 
zamienić kilka słów, kapitanie. Jak najszybciej. 
- No to właź! -polecił Griffin. Wszystkie sprawy, dotyczące jego 
statku, 
były pierwszej ważności. 
Suzanne ponownie oburzyła się, słysząc te słowa. Zerwała się z 
podłogi 
i dała nurka pod kołdrę. Wynurzyła się stamtąd na chwilę, by cisnąć 
w kapitana poduszką. Griffin schwycił pocisk w locie i uśmiechnął się 
od ucha do ucha. 
Wciąż się uśmiechając, spojrzał na Dobbinsa. Ten nieustraszony wilk 
morski wetknął łysą głowę przez szparę w drzwiach i rozejrzał się po 
pokoju. 
- Mam tu kogoś, kogo powinien pan kapitan zobaczyć - wyjaśnił z 
niepokojem. 
Otworzył drzwi na oścież i ze zdumiewającą delikatnością wprowadził 
do pokoju młodą kobietę i małego chłopczyka. Sądząc z jej stroju, 
Mulatka 
była służącą. Natomiast uczepione kurczowo jej ręki dziecko miało 
na sobie ubranko ze znacznie lepszego materiału, choć 
podniszczone i nieco przymałe. 
Griffin spoglądał przez dłuższąchwilę na przybyłych. Był niemal 
pewny, 
że ani kobiety, ani dziecka nigdy przedtem nie widział na oczy. 
- Co to ma znaczyć, Dobbins? - spytał srogo. 
Majtek przestąpił z nogi na nogę. 
- Nie wiedziałem, co z tym fantem zrobić, kapitanie. Ta dziewuszka 
pcha się na statek i powiada, że musi się natychmiast zobaczyć z 
panem 
kapitanem. Wiedziałem, gdzie pan kapitan się zaszył, więc ją tu 
przyprowadziłem. 
- Nie mogłeś wstrzymać się z tym do rana? 

- Chyba nie. 
- Wobec tego, moja panno... - zaczął Griffin i urwał. Rumieńce i 
spuszczony 
wzrok dziewczyny uświadomiły mu, że leży na łóżku całkiem nagi. 
Od niechcenia podciągnął nieco kołdrę. - Masz do mnie jakąś 
sprawę? 
Dziewczyna zerknęła na dziecko, potem przeniosła błagalny wzrok 
na 
Dobbinsa. Marynarz, o dziwo, zaczerwienił się po czubek łysej głowy. 
- Przyszła, bo szukała pana, kapitanie - wyjaśnił. - Zabrała ze sobą 
tego malca, no i list. - Sięgnął do kieszeni i wyjął złożony arkusz 
pergaminu. 
Griffin zauważył, że list nie był zapieczętowany. Z ponurą miną wziął 
go do ręki. 
- Zakładam, żeś to przeczytał? 
- Tak jakby. - Dobbins przygładził bujne bokobrody. - Nigdy żem nie 
miał głowy do czytania i pisania. Prawie cała załoga zeszła na ląd. 
Używają 
życia. Ci, co zostali, sąjeszcze mniej zdatni do czytania niż ja. No 
to co było robić? - Przysunął się bliżej i dodał burkliwym szeptem: A 
z tego, co żem przeczytał, widzę, że to bardzo osobista sprawa, 
kapitanie. 
No to pomyślałem: „lepiej, żeby tego nikt obcy nie podłapał!" Chodzi 
o chłopca. 
Obaj mężczyźni utkwili wzrok w dziecku, które nie puszczało ręki 
Mulatki. Przestraszony chłopczyk pisnął ze strachu i ukrył się za jej 
spódnicą. 
- Jesteś jego matką? - spytał Griffin. 
- Niańką. Jego matka umarła. 
Griffin zmarszczył brwi. Wydawało mu się, że dostrzegł w dziecku coś 
znajomego. Niepokojąco znajomego! 
Odwróciwszy się tyłem do całej trójki, zwiesił nogi z łóżka i zaczął 
czytać list. Czuł, że Suzanne wierci się niespokojnie obok niego. 
Bezwiednie 
odwrócił się do niej, ona zaś uśmiechnęła się z lubieżną miną 
i przeciągnęła wymownie językiem po przednich zębach. 
Jej beztroska zmysłowość na chwilę poprawiła Griffinowi humor. Nie 
na długo jednak. Gdy skończył czytać krótki list, poczuł, że szczęki 
same 
mu się zaciskają. Pochylił się jeszcze bardziej i z trudem zaczerpnął 

powietrza. 
Potem sięgnął po leżące na podłodze spodnie. Wciągnął je i w tej 
samej chwili uświadomił sobie, że choć czytając 
list miał wrażenie, że nic z niego nie rozumie, każde słowo wypaliło 
się 
na zawsze w jego mózgu. 
Przysyłam Ci naszego syna, drogi Griffinie, w nadziei, że obudzi on 
w Twym sercu dość ciepłych uczuć, byś przyznał się do niego i 
przygarnął. 
W swym krótkim życiu zaznał niewiele szczęścia i bardzo potrzebuje 
ojcowskiej miłości, a przynajmniej opieki. Ponieważ sama już 
nie mogę mu jej zapewnić, błagam Cię: zajmij się nim! 
Ubrany w bryczesy i pośpiesznie wciągniętą koszulę Griffin ponownie 
zwrócił się do Mulatki. Podszedł bliżej i z wymuszonym, niewesołym 
uśmiechem spytał: 
- Znasz treść tego listu, prawda? 
- T.. .tak. - Zacisnęła drżące wargi. - Ona prosi, żeby się pan nim 
zaopiekował, bo to pana syn. 
- Kto cię tu przysłał? - Griffm chwycił służącą za ramię. - Muszę 
porozmawiać z tą osobą. Natychmiast! 
- To... To niemożliwe, proszę pana. - Przestraszona dziewczyna 
chciała 
się cofnąć, ale Griffin schwycił ją jeszcze mocniej. - Ten list napisała 
matka tego chłopca, Rosemary Morton. 
- Mówiłaś, że jego matka nie żyje! 
- Bo nie żyje, proszę pana. Bez mała od sześciu miesięcy. - Usta 
dziewczyny 
zacisnęły się mocno. Zdołała wyrwać rękę z uścisku kapitana. 
Zmogła 
ją choroba. Ostatkiem sił napisała ten list. I kazała mi przysiąc, 
że jeśli „Buntownik" zawinie znów do Charlestonu, zabiorę jej dziecko 
i ten list do kapitana Grifflna Sainthilla. 
Rosemary Morton... Griffm próbował znaleźć w pamięci jakiś obraz 
czy wydarzenie związane z tym nazwiskiem. Wydawało mu się 
znajome. 
W końcu przypomniał sobie drobną kobietkę o rudych włosach, 
niebieskich 
oczach i soczystych wargach, zawsze skorą do śmiechu. 
Poznali się na jakimś przyjęciu, w którym Griffin wziął udział, chcąc 
rozszerzyć swe kontakty handlowe. Ojciec Rosemary, bogaty kupiec, 

był 
chętny do interesów z młodymi, przedsiębiorczymi kapitanami. 
Griffin uznał, że córka kupca to powabna dziewczyna. Oczarował go 
jej delikatny urok, a jeszcze bardziej gorąca zmysłowość, którą 
dostrzegł 
za niewinną fasadą. Rosemaiy tańczyła tego wieczoru z wieloma męż
czyznami, ale wyróżniała Griffina, z którym przekomarzała się i 
flirtowała. 
Z radością przekonał się, że nie była chowanym pod kloszem 
niewiniątkiem, 
jak początkowo sądził. W konsekwencji połączył ich krótki 
romans, który przyniósł obojgu wiele radości. Było to mniej więcej 
cztery 
lata temu, gdy po raz ostatni bawił w Charlestonie. 
- Ile lat ma chłopiec? - spytał Griffin. 
- W sierpniu skończył trzy. 
To by się zgadzało. Griffin nie był jednak aż tak łatwowierny. Odkąd 
dorósł, prowadził swobodne kawalerskie życie. Zmieniał kochanki jak 
rękawiczki i szukał rozkoszy wszędzie, gdzie tylko można ją było 
znaleźć. 
Z rozmysłem wybierał partnerki zręczne i doświadczone. Przez całe 
życie (a miał już trzydzieści trzy lata) żadnej z nich nie wpakował w 
kłopoty. 
- Gdzie mieszkacie? Kto zajmuje się dzieckiem teraz, gdy nie ma już 
matki? - dopytywał się Griffin. 
- Mieszkamy u jego dziadka, pana Joshuy Mortona, za miastem, na 
Plantacji Sommerville'ow. -Mulatka pogłaskała chłopca po rączce, a 
on 
przytulił się do niej jeszcze mocniej. - Opiekuję się nim, odkąd się 
urodził. 
Griffin zmarszczył brwi. Może to jednak pomyłka? 
- Joshua Morton, którego znałem, był kupcem, nie plantatorem czy 
farmerem. 
Służąca skrzywiła się. 
- Pan Morton kupił plantację i wywiózł moją panienkę z miasta, kiedy 
było już po niej widać... A gdy raz zamieszkała na plantacji, to nigdy 
się stamtąd nie ruszyła. Pan ją zakopał żywcem w tej głuszy. Nawet 
po 
śmierci nie pozwolił panienki pochować na miejskim cmentarzu, obok 
matki. 

Griffin podrapał się w głowę. Musi mieć trochę czasu na przemyślenie 
sprawy, na rozeznanie się w tym wszystkim. 
- Jutro rano spotkam się z panem Mortonem. 
- Nie! - odważyła się sprzeciwić służąca. Opiekuńczym ruchem objęła 
dziecko. - Moja panienka nigdy nie zdradziła ojcu, że to pana syn, 
kapitanie. Wiem, że pan Morton czuje straszną nienawiść do 
człowieka, 
który zgubił jego córkę. I tego nieślubnego biedactwa też nienawidzi. 
Udało 
mi się tu przyjechać tylko dlatego, że pana Mortona akurat nie było 
na 
plantacji. Aż strach pomyśleć, co by zrobił i mnie, i dziecku, gdyby się 
dowiedział, że je tu przywiozłam do pana! 
Griffina przeszył nagły ból. Spojrzał na chłopca. Nawet w tej 
dziecinnej, 
niewinnej buzi podobieństwo było uderzające. Ta sama znajoma 
twarz, 
czarne włosy, szare oczy... Griffin zrozumiał, że nie może zaprzeczać 
prawdzie. 
To mój syn -przyznał w duchu. - Moje ciało i krew. „Niewiele zaznał 
szczęścia w swym krótkim życiu..." 
Poczuł wyrzuty sumienia. Może pierwsze lata życia tego chłopca nie 
byłyby takie ciężkie, gdyby on - ojciec - wiedział o jego istnieniu? Nie 
był jednak tego pewny. 
- Jak ci na imię? - spytał łagodnie. 
Dziecko zwiesiło głowę i wpatrywało się w milczeniu w swoje bury. 
- On się boi obcych - usprawiedliwiała go niańka. 
- Ale ja nie jestem obcy, prawda? Jestem jego ojcem. - Griffin 
powściągnął 
zniecierpliwienie i przykucnął obok dziecka. - Jak ci na imię? 
Chłopczyk podniósł głowę i przyjrzał się uważnie Griffinowi. - Neville 
- wyszeptał w końcu. 
Neville? Griffin poczuł napływające do oczu łzy. Tak przecież nazywa 
się jego brat! Niewiele osób wiedziało o tym, ale wyraźnie pamiętał, 
że 
zwierzył się Rosemary Morton. 
- Pod koniec miesiąca odpływam do Anglii - oznajmił szorstko Griffin. 
Teraz, gdy miał syna, powinności związane z tytułem wicehrabiego 
nabrały nagle znaczenia. - Będziecie gotowi do tego czasu? 
- Chce pan zabrać dziecko ze sobą? Na drugi koniec świata?! 

Griffin dostrzegł, że oczy Mulatki zaszkliły się, i zrozumiał, że takiej 
możliwości nie przewidywała. Chłopiec wyczuł smutek niani i 
delikatnie pogłaskał ją po ręku. 
- Chyba lepiej go nie rozłączać z tobą - powiedział z namysłem 
Griffin. 
- Załatwię z Mortonem wszystkie niezbędne formalności, byś mogła 
nam towarzyszyć. Gdy przybędziemy do Anglii, wyzwolę cię - dodał 
impulsywnie. - Jako wolna kobieta będziesz mogła nadal się nim 
opiekować, 
nim pójdzie do szkoły. 
Młoda Mulatka odetchnęła głęboko i dumnie podniosła głowę. 
- Nie jestem niewolnicą, lecz wolną kobietą. Nie mam żadnych 
państwa 
i nie jestem związana z żadnym mężczyzną. Ale nie mogę opuścić 
na zawsze mojej matki i sióstr. Popłynę z panem i będę opiekować 
się 
dzieckiem w tej długiej podróży, ale musi mi pan opłacić powrotną 
podróż, 
żebym mogła wrócić do swoich. 
Griffin skinął głową na znak zgody. 
- Załatwię ci powrót na jednym z moich statków. - Wyciągnął rękę 
i lekko zmierzwił włosy syna. Były zdumiewająco miękkie i delikatne. 
Dziś 
wieczór Dobbins odwiezie was na Plantację Sullivanow. Kiedy wraca 
Morton? 
- Jutro wieczorem. 
- Doskonale! Przyjadę po ciebie i Neville'a jutro po południu. A kiedy 
będziecie już bezpieczni na pokładzie mego statku, pogadam sobie z 
Joshuą Mortonem. 
Oczy służącej rozszerzyły się ze strachu, ale nie sprzeciwiła się 
decyzji kapitana. 
- Jutro po południu - powtórzyła. - Będziemy gotowi. 
Zaległa niezręczna cisza. Siedzący dotąd w kucki Griffin wyprostował 
się powoli. - O, bardzo przepraszam! W tym zamęcie zapomniałem 
zapytać, jak ci na imię. 
Służąca zarumieniła się i z leciutkim uśmiechem szepnęła: 
- Mary. Mary Dawson, panie kapitanie. 
- Bardzo ci jestem wdzięczny, Mary, za to, że tak wspaniale 
opiekujesz 
się Neville'em. I mam nadzieję, że będziesz nadal dbała o niego, póki 

całkiem nie przejdzie pod moją opiekę. 
- Pewnie, że będę o niego dbała! - zapewniła Mary z całą powagą. 
Dygnęła i poleciła chłopcu: - Powiedz panu kapitanowi „do widzenia". 
- Do widzenia! 
Słodki, ufny dziecięcy głosik zabrzmiał bardzo wyraźnie w ciszy. 
Griffin 
dwukrotnie musiał przełknąć ślinę, nim zdobył się na odpowiedź. 
- Do widzenia, Neville! Do jutra. 
Rzucił Dobbinsowi rozkazujące spojrzenie. 
- Tak jest, kapitanie. Będę ich pilnował jak oka w głowie! - zapewnił 
majtek. 
Gdy zamknęły się drzwi, Griffin wrócił do wielkiego łoża z 
baldachimem 
i usiadł na brzegu materaca. Był tak wzruszony, że prawie nie 
zauważył 
Suzanne, gdy przysunęła się bliżej i położyła mu rękę na ramieniu. 
- Śliczny chłopiec! - powiedziała cicho. 
Griffin skinął głową. Był wściekły na siebie za to, że jego dziecko 
musiało znieść tyle złego, tylko dlatego, że się o nic nie zatroszczył. 
Zdrowy 
rozsądek podpowiadał, że nie ponosi za to winy. Jak mógł troszczyć 
się o chłopca, jeśli nie miał pojęcia o jego istnieniu? 
Mimo to coś nadal ściskało go za gardło. Griffin zawsze reagował 
gwałtownie na wszelką niesprawiedliwość, ale okrucieństwo 
względem 
niewinnego dziecka było niewybaczalną zbrodnią. Zwłaszcza że tym 
dzieckiem był jego syn. 
Zamknął na chwilę oczy, starając się uspokoić. Ostatni miesiąc był 
naprawdę piekielny! W ciągu kilku tygodni został hrabią i ojcem - 
wraz 
ze wszelkimi powinnościami, jakie te zaszczyty ze sobą niosą. 

Hawthorne Castle, Hampshire, Anglia 
Koniec maja 1809 roku 

- Jak myślisz, Harriet, czy Griffin dziś przyjedzie? 
Harriet Sainthill podniosła głowę znad robótki - chusteczki z 
cieniutkiego 
lnu, na której starannie wyszywała kwietny ornament - i posłała 

młodszej siostrze przelotny uśmiech. 
- To całkiem możliwe, Elizabeth! List od Griffina dotarł do nas dwa 
dni temu. A często się zdarza, że spodziewany gość zjawia się 
wcześniej 
niż list z zawiadomieniem o jego rychłej wizycie. 
- Ale Griffin nie przyjeżdża z wizytą! - zaoponowała Elizabeth. -
Wraca do domu na stałe. - Uniosła ramiona nad głową i zawirowała 
po 
pokoju w radosnym zapamiętaniu. - Nie mogę się wprost doczekać! 
Kiedy 
Griffin wróci, doprowadzi wszystko do porządku!... -Zatrzymała się 
raptownie. - O Boże! Właśnie sobie uświadomiłam, że nawet nie 
wiem, jak on wygląda! 
Harriet potrząsnęła głową i wyciągnęła z koszyczka 
jaskrawoczerwoną jedwabną nić. 
- Kiedy odjeżdżał, byłaś jeszcze dzieckiem. Miałaś siedem lat. Z 
pewnością 
Griffin bardzo się zmienił. Wszyscy się zmieniająz wiekiem, nawet 
starsi bracia. 
- O, to nie ma znaczenia! - upierała się Elizabeth. Wbiła się zgoła 
nieprzystojnie w podniszczony fotel i odwróciła do okna. - Z 
pewnością 
Griffin okaże się dzielny, przystojny i czarujący! Wzór dżentelmena. 
Pamiętasz 
te śliczne upominki, które przysłał nam w zeszłym roku na Boże 
Narodzenie? Ile razy powtarzałaś, że najpiękniejszy haft, jaki 
widziałaś 
w życiu, to ten z jedwabnego szala od Griffina? Najlepszy dowód, że 
ma doskonały gust! 
- Przysłał ten szal nie na ostatnie Boże Narodzenie, tylko dwa lata 
temu - sprostowała chłodno Harriet, ale widząc strapioną minę 
młodszej 
siostry szybko pożałowała swoich słów. 
Nie ulegało wątpliwości, że siedemnastoletnia Elizabeth była święcie 
przekonana, iż z chwilą powrotu brata skończą się wszelkie kłopoty. 
Harriet, 
starsza od niej o kilka lat i mądrzejsza dzięki gorzkim 
doświadczeniom, 
nie miała podobnych złudzeń. 
Powrót Griffina mógł rzeczywiście wybawić je z trudnego położenia, 

ale równie dobrze pogrążyć je w czarnej rozpaczy. Życie w bolesny 
sposób 
nauczyło Harriet, by nie spieszyła się z wydawaniem sądów o 
mężczyznach, 
nawet gdy byli to członkowie rodziny. 
- Tak czy owak, cudownie, że Griffin znów będzie z nami - stwierdziła 
entuzjastycznie Elizabeth, ale Harriet zauważyła, że siostra nerwowo 
miętosi skrawek spódnicy. 
Nie powinna była dać po sobie poznać, że nie ufa bratu. Elizabeth i 
tak 
dozna rozczarowania... niech się przynajmniej cieszy nadzieją. 
Przedwczesne 
rozwiewanie jej złudzeń było okrucieństwem. 
- Jestem pewna, że gdy Griffin przejmie swe obowiązki związane z 
tytułem, 
wiele się zmieni - przyznała Harriet z nieco wymuszonym 
uśmiechem. 
- Ja również niecierpliwie oczekuję jego przyjazdu. 
Ściśle rzecz biorąc, nie było to kłamstwo. Zwłaszcza uwaga o 
zmianach, 
które nastąpią. Perspektywa przyjazdu Griffina budziła jednak 
w Harriet niepokój. Niewiele wiedziała o bracie, a to, co przez lata 
dotarło 
do niej ze strzępków rozmów, nie napawało nadzieją. 
Wszystko wskazywało na to, że Griffin był hulaką, kobieciarzem i 
ryzykantem 
zarówno w interesach, jak i w życiu prywatnym. Harriet mogła 
się tylko modlić, by brat nie okazał się zwykłym rozpustnikiem i 
utracjuszem. 
Jako niezamężne niewiasty obie z Elizabeth będą całkowicie zależne 
od brata, jego humorów i kaprysów. 
- Mam nadzieję, że Griffin po powrocie do domu okaże się równie 
hojny jak wówczas, gdy przysyłał nam prezenty. - Elizabeth 
rozmarzyła 
się. - Jakby to było cudownie sprawić sobie całą nową garderobę, 
gdy się 
skończy ta okropna żałoba! 
- Miejmy nadzieję, że Griffin ma głowę do interesów i pokaźne 
dochody 
- odparła Harriet. Tym razem nie udało jej się ukryć goryczy. Jaki 

będzie ich los, jeśli brat okaże się równie skąpy jak ojciec? 
Wstrząsnęła 
się na samą myśl o tym. - Spłacenie długów ojca i Neville'a będzie go 
kosztowało fortunę! 
- Naprawdę jest aż tak źle? - spytała szeptem Elizabeth i powiodła 
palcem po starej, mocno już wytartej spódnicy. 
- Nie za dobrze - odparła Harriet, sięgając do koszyka po nożyczki. 
Związała supełek i odcięła koniec nitki. -Ale tym się zajmie Griffin. My 
nie musimy się o nic martwić. No, Elizabeth, dość tych czarnych 
myśli! 
Opowiedz mi, czego się dowiedziałaś podczas rannego spaceru do 
miasta. 
Na ustach Elizabeth, zgodnie z przewidywaniami starszej siostry, 
pojawił 
się uśmiech. Serce Harriet stopniało. Elizabeth to wciąż radosne, 
niewinne, ufne dziecko... Ktoś powinien jej bronić przed światem, 
okrutnym 
zwłaszcza dla tych, którzy kierują się sercem, a nie rozsądkiem! 
Harriet przyrzekła sobie, że jeśli Griffin nie zechce lub nie zdoła 
zapewnić 
Elizabeth opieki, ona sama się tym zajmie. Ostatecznie opiekowała 
się nią od śmierci matki, a Elizabeth miała wtedy zaledwie rok. 

- Do rzeźnika zleciał się dziś cały tłum! - zaczęła swą relację 
Elizabeth. 
- Z gratulacjami z racji narodzin szóstego dziecka. I wyobraź sobie, 
to znowu dziewczynka! Mimo to pan Jenkins z wielką dumą oznajmił 
mi tę nowinę. Pomyśleć tylko: sześć córek! - Elizabeth uśmiechnęła 
się jeszcze szerzej. - A w aptece spotkałam pannę Linden. Jej 
gospodynię 
okropnie rozbolał ząb. Panna Linden przyszła po lekarstwo dla tej 
biedaczki. Spytała, jak się miewasz, i prosiła, bym przekazała ci 
pozdrowienia. 
— Harriet zmrużyła oczy. Stanowczo nie miała ochoty słuchać 
o pannie Faith Linden. - Pytała też, kiedy spodziewamy się powrotu 
Griffina 
- dodała nieco ciszej Elizabeth. 
Harriet usiadła prosto, pośpiesznie odkładając robótkę. 
- Wypytywała cię o Griffina?! 
Na twarzy Elizabeth pojawiło się zdumienie. Harriet zorientowała się, 

że gwałtowność, z jaką zadała to pytanie, zbiła z tropu jej siostrę. 
Sprawa 
jednak była zbyt poważna, by zmienić temat. Wobec tego Harriet 
sformułowała 
swoje pytanie nieco inaczej. 
- O co panna Linden cię wypytywała? 
- Chciała się tylko dowiedzieć, czy znamy już dokładny termin jego 
przyjazdu - odparła z namysłem Elizabeth. - Pomyślałam sobie: jak to 
miło, gdy sąsiedzi współczują nam w żałobie i cieszą się naszym 
szczęściem! 
... Panna Linden wydawała się rozczarowana, że nie znamy jeszcze 
dokładnego terminu. 
- Wyobrażam sobie, jaka była rozczarowana! - rzekła ponuro Harriet. 
-
Nie wątpię, że ta pannica liczy na to, że Griffin wybawi ją z tarapatów, 
w jakie wpadła przez ten idiotyczny testament. Ale będzie musiała 
szukać 
ratunku gdzie indziej! Wraz ze smierciaNeville'a rozwiały się 
wszystkie jej nadzieje na tytuł wicehrabiny. 
- Dlaczego tak bardzo nie znosisz panny Linden? - Elizabeth łagodnie 
upomniała siostrę. - Zawsze była niezwykle uprzejma dla mnie... i dla 
ciebie też. 
- Bo bywa uprzejma tylko dla kaprysu albo z wyrachowania - 
stwierdziła 
stanowczo Harriet. - Faith Linden jest zepsuta, samolubna i głupia. 
Nigdy nie mogłam zrozumieć, czemu ojcu tak zależało, by Neville 
ożenił 
się z nią. Jej rodzinie nic wprawdzie nie można zarzucić... ale daleko 
jej 
do naszej. Ojciec Faith był zaledwie baronem. 
- Nie sądzę, by nasz ojciec przywiązywał wielką wagę do tytułów 
odparła cicho Elizabeth. 
- Jeśli tak, to nie miał racji! - powiedziała spokojnie Harriet z 
cynicznym 
grymasem. - Przyznam, że ogromnie byłam rada z postawy Neville'a, 
zwlekał i zwlekał, a w końcu nie wywiązał się ze swego 
przyrzeczenia. 
No i, Bogu dzięki, panna Linden nie stała się członkiem naszej 
rodziny! 
- Ależ, Harriet! - Przez sekundę na ślicznej twarzy Elizabeth 

malowało 
się przerażenie. - Jak możesz być taka okrutna?! Biedna panna 
Linden 
zmarnowała tyle lat, łudząc się, że Neville w końcu się z nią ożeni! 
Nie rozumiem twojego braku współczucia... zwłaszcza że sama masz 
podobne kłopoty z narzeczonym... 
- Moje „kłopoty z narzeczonym", jak to określasz, w niczym nie 
przypominają 
sytuacji panny Linden! - zaprotestowała gwałtownie Harriet. 
Czuła, jak wzbiera w niej gniew, ten okropny, bezsilny gniew i 
niepokój, 
który ogarniał ją, ilekroć myślała o swej niepewnej przyszłości. - 
Julian 
pełni ważną funkcję w sztabie księcia Wellingtona. Tylko jego 
poczucie 
obowiązku wobec króla i ojczyzny spowodowało naszą rozłąkę. 
Szlachetni 
oficerowie królewskiej armii kierują się zawsze lojalnością i honorem. 
Julianowi serce się rozdzierało, gdy musiał opuścić Anglię, ale uznał, 
że 
lepiej zaczekać ze ślubem do ostatecznego zwycięstwa. Dopiero 
wówczas 
złożymy wspólnie małżeńską przysięgę. Czuję się wyróżniona, że 
taki patriota zaszczycił mnie swym wyborem i darzy mnie 
szacunkiem. 
Czekać na powrót bohatera to prawdziwy przywilej! 
Ostatnie słowa Harriet wymówiła z religijnym niemal zapałem. Miała 
ogromną nadzieję, że powtarzając je bez końca, zarówno w myśli, 
jak i na głos, zdoła wreszcie uwierzyć w te wzniosłe sentymenty. 
Prawdę 
mówiąc, uwaga Elizabeth ugodziła ją w czułe miejsce. Największe 
przerażenie budziła w Harriet myśl, że może skończyć jak Faith 
Linden: 
opuszczona stara panna, zaręczona z kimś, kto ani myślał o 
poślubieniu jej. 
- Przypuszczam, że panna Linden zechce spotkać się z Griffinem 
powiedziała 
Elizabeth nieśmiało i bardzo cicho. 
Harriet gwałtownie wciągnęła powietrze. 
- Gdyby miała czelność zjawić się tu z wizytą, nie zastanie nikogo 

w domu. Już ja się o to postaram. 
Sięgnęła znów do swego koszyczka po nici. Urwała kawałek i 
nawlokła 
igłę. Zaczęła wyszywać niemal z nienawiścią. Zacisnęła zęby, 
walcząc 
z bólem, który przeszywał ją, ilekroć stanęła jej przed oczami Faith 
Linden. 
Stopniowo gwałtowny gniew Harriet wygasał, gdy z jej delikatnych 
ściegów wyłaniał się kwiat. W głowie starszej panny Sainthill tkwiła 
jednak 
nadal niepokojąca myśl o kłopotach, na jakie Faith Linden mogłaby 
narazić jej rodzinę. 
Po śmierci starszego brata Harriet uznała za szczęśliwe zrządzenie 
losu 
fakt, że Neville nie zdążył ożenić się z tą okropną, rozpaskudzoną 
Linden. 
Teraz zaś postanowiła osobiście dopilnować, by Griffin nie popełnił 
podobnego głupstwa. 

Czy nic cię nie odwiedzie od tego zamiaru, Faith? - pytał błagalnie 
łagodny kobiecy głos. 
- Absolutnie nic! 
Panna Faith Linden z determinacją poprawiła czepek i skrzywiła się 
na widok swego, niestety, nieefektownego odbicia w lustrze. Trudno 
byłoby 
stwierdzić, czy czepek bardziej ją postarza, czy szpeci. Zapewne 
i jedno, i drugie. I to dokładnie w tym samym stopniu. 
- Szczerze mówiąc, nie przypuszczałam, że świeżo upieczony 
wicehrabia 
Dewhurst wytrzyma dłużej niż jedną dobę w rodzinnych dobrach. 
Sąw opłakanym stanie! Sądziłam, że wyjedzie natychmiast, a siostry 
sprowadzi 
do Londynu przy pierwszej nadarzającej się okazji. Tymczasem 
minął cały tydzień, a on nadal tu jest! Nie mogę dłużej zwlekać. 
- Ciągle nie pojmuję, czemu chcesz do niego iść - strofowała łagodnie 
przyjaciółkę lady Meredith Barrington, strzepując z ramion Faith 
niewidoczne 
gołym okiem pyłki. - Czy nie lepiej napisać do niego i poprosić, 
by odwiedził cię przy najbliższej sposobności? 
Faith westchnęła. Gdybyż sprawy układały się tak gładko!... 

- Już do niego napisałam. I nie doczekałam się żadnej odpowiedzi. 
Jeśli jakimś sposobem nie wedrę się do jego domu, gotów wyjechać i 
przepadnie 
mi szansa osobistego przedstawienia całej sprawy. 
- Sądzisz, że wicehrabia wie o testamencie? 
- Na pewno! - Faith zacisnęła wargi. - Harrowby to istna wylęgarnia 
plotek! Dałabym głowę, że testament ojca od kilku miesięcy stanowi 
w tej 
dziurze główny temat rozmów przy rodzinnych obiadach... albo przy 
piwku 
w gospodzie Pod Różą i Ostem. Poza tym jestem pewna, że obie 
siostry 
wicehrabiego znają na pamięć ten koszmarny kodycyl. Jak mogłyby 
go nie znać?! Elizabeth być może nie wspomniała o nim bratu, ale 
Harriet 
na pewno nie odmówiła sobie tej przyjemności. Ani chybi, 
powiadomiła 
braciszka, w jakim znalazłam się kłopocie. 
- No, cóż... w takim razie wicehrabia istotnie musi wiedzieć o 
testamencie 
twego ojca - przyznała niechętnie Meredith i uścisnęła mocno 
rękę przyjaciółki na znak swego współczucia i poparcia. - Być może 
czeka 
na stosowny moment, by poruszyć z tobą ten problem. 
Faith wydała jakiś gardłowy pomruk. Kochana Merry, nieuleczalna 
optymistka!... Ilekroć była w kłopotach, Meny zawsze dodawała jej 
otuchy. 
Tym razem jednak Faith nie mogła w żaden sposób uwierzyć w 
pomyślne zakończenie. 

Matki obu kobiet były zaledwie ciotecznymi siostrami, ale Meredith 
stała się dla Faith siostrą, o której jedynaczka marzyła od wczesnego 
dzieciństwa. 
Każda z dziewcząt wychowywała się w innych warunkach, jednak 
coroczne długie letnie wizyty Meredith w Mayfair Manor zrodziły 
między przyjaciółkami więź, której nie mogły zniweczyć ani czas, ani 
odległość. 
Najpierw szkolne kłopoty, potem udręki dojrzewania, wreszcie wielkie 
marzenia i ambicje rozkwitającej kobiecości- wszystko to było 
tematem 

ich dyskusji i zwierzeń w ciągu długich letnich dni i nocy. Potrafiły 
gadać godzinami, omawiając każdy drobiazg, który ich zdaniem miał 
wyjątkowe znaczenie, by przejść płynnie do pięknych marzeń oraz 
konkretnych 
planów związanych z przyszłością. 

Letaie wizyty Meredith ustały, gdy dziewczęta ostatecznie 
przekroczyły 
próg dorosłości. Wciąż jednak ze sobą korespondowały i odwiedzały 
się 
od czasu do czasu -więc serdeczne stosunki trwały. Faith była 
przekonana, 
że nie zniosłaby nieszczęść, które zwaliły się na nią w ciągu ostatnich 
kilku 
miesięcy, gdyby nie Meredith -powiernica i sojuszniczka. Najdroższa 
przyjaciółka 
była jedyną ostoją Faith w tych dniach pełnych lęku i rozpaczy. 
- No, jestem już gotowa! - Faith wzięła do ręki torebkę i odwracając 
się do Meredith spytała: - Jak wyglądam? 
- Czarująco, jak zawsze - odparła nieugięcie lojalna Merry. - Muszę 
jednak przyznać, że bardzo mnie niepokoi ta twoja wyprawa. Damy 
nie 
odwiedzają dżentelmenów... zwłaszcza bez zapowiedzi i bez 
zaproszenia. 
A ty na domiar złego wybierasz się bez przyzwoitki! 
- Moje fatalne położenie jest chyba wystarczającym 
usprawiedliwieniem 
niekonwencjonalnego, a choćby nawet niestosownego, zachowania 
- upierała się Faith, choć była pełna obaw. Szczerze mówiąc, nie 
przejmowała 
się tym, że łamie pewne reguły. Ale sam cel jej wyprawy, 
propozycja, z którą zamierzała wystąpić, była tak szokująca, 
dotyczyła 
spraw tak intymnych, że Faith była wręcz sparaliżowana strachem. 
Meredith zmarszczyła brwi, ale nie zamierzała polemizować z 
przyjaciółką. 
Powiedziała tylko: 
- Choć zastanawiałam się nad tym wiele razy, nadal nie pojmuję, co 
skłoniło twojego ojca do uzupełnienia testamentu tym... tym 
groteskowym kodycylem! 

Faith przygryzła wargę. Ileż to razy sama zadawała sobie to pytanie? 
- Jestem pewna, że ojciec postąpił tak w najlepszej wierze, dla 
mojego 
dobra. Kiedy się rozchorował zeszłej zimy, przeczuwał, że już nie 
wróci do zdrowia. A czyż mógł odejść w pokoju, nie zapewniwszy mi 
bezpiecznej przyszłości? 
Jego stary przyjaciel wicehrabia Dewhurst kilka tygodni wcześniej 
zmarł 
na tę samą chorobę. A jego syn nie wykazywał najmniejszej ochoty 
do 
zawarcia małżeństwa, zaplanowanego przez rodziców przed wielu 
laty. 
Jakże zdołam ja, słaba kobieta, zmusić do ślubu Neville'a Sainthilla, a 
raczej 
nowego wicehrabiego Dewhursta, jeśli nie udało się tego dokonać 
obu ojcom -jego i mojemu? 
Faith przymknęła na chwilę oczy. 
- Uzupełnił więc swój testament kodycylem nakazującym mi 
najpóźniej 
w rok po jego śmierci wyjść za wicehrabiego Dewhursta, gdyż inaczej 
stracę May fair Manor. Ojciec sądził, że daje mi broń do ręki. 
Panaceum 
na opornego narzeczonego. 
Faith dobrze pamiętała, jak ojciec bolał nad obojętnością jej 
przyszłego 
męża. Drogi tata! Tylko on dostrzegał w niej coś więcej ponad 
nieciekawą 
powierzchowność i zadatki na sawantkę!... Dla niego nie była 
niepozorną 
niewiastą o nijakich włosach, pozbawionych blasku oczach 
i spiczastej bródce. Jego zdaniem zasługiwała na księcia z bajki, ale 
cieszył 
się, że zdołał jej zapewnić przynajmniej wicehrabiego. 
Faith otrząsnęła się ze wspomnień i ciągnęła dalej: 
- Posiadłość wicehrabiego Dewhursta była w opłakanym stanie, toteż 
z pewnością nęcił go pokaźny dochód z Mayfair Manor i wszelkie 
inne 
zasoby, jakich mogła dostarczyć ta posiadłość. Tatuś dobrze 
wiedział, że 
Neville nie pozwoli, by taka gratka przeszła mu koło nosa. Neville 

mógł 
lekceważyć mnie, ale nie lekceważył dobrodziejstw mego 
posagowego majątku. 
- Nie rozumiem, czemu twój ojciec tak nalegał, byś wyszła za 
Dewhursta 
- zauważyła Meredith. - Zachowanie Neville'a było najlepszym 
dowodem, 
że niewiele będziesz miała z niego pożytku. 
- Pewnie łudził się, że po ślubie stosunek Neville'a do mnie ulegnie 
zmianie. A poza tym, był tylko baronem... i ogromnie się cieszył, że 
dzięki 
małżeństwu znajdę się nieco wyżej. 
Meredith zmrużyła oczy. 
- No, cóż... nie kwestionuję dobrych intencji twojego ojca, ale jego 
dziwaczny testament nie spełnił jego nadziei. Typowy przykład 
męskiego 
uporu i ograniczenia! Mężczyźnie nawet nie przyjdzie do głowy, że 
skutki jego planu mogą okazać się całkiem inne od tych, które sobie 
wymarzył. 
- Meredith potrząsnęła głową. Na jej ślicznej twarzy odmalowało 
się współczucie. - Po nieoczekiwanej śmierci Neville'a nie tylko 
straciłaś 
przyszłego męża, ale przez ten okropny kodycyl możesz stracić 
ukochany rodzinny dom! 
Faith zaśmiała się z przymusem. 
- Jeśli chodzi o przyszłego męża, to od dawna pogodziłam się z tym, 
że nigdy go nie będę miała. Nasze, pożal się Boże, narzeczeństwo z 
Nevillem 
ciągnęło się aż siedem lat. Nikt nie miał wątpliwości, że nie spieszno 
mu było zaprowadzić mnie do ołtarza. 
Meredith znów potrząsnęła głową. 

- Nadal uważam, że tylko sąd może cię wybawić z tej opresji. 
Słyszałam 
o testamentach, które uzależniały otrzymanie spadku od 
zamążpójścia 
czy ożenku... Nigdy jednak nie wymieniano przy tym osoby, którą 
trzeba poślubić! Słowo daję, Faith, mam poważne wątpliwości, czy 
ten 
kodycyl jest w ogóle zgodny z prawem! 

- Czy nie rozumiesz, Meny, że właśnie wzmianka o przyszłym mężu 
może okazać się zbawienna dla mnie i Mayfair Manor? - Faith 
schwyciła 
przyjaciółkę za rękę. - W testamencie nie ma mowy o Neville'u, 
rozumiesz? 
Mam wyjść za wicehrabiego Dewhursta! W tej sytuacji śmierć 
Neville'a nie unieważnia kodycylu, raczej go wzmacnia! 
Ilekroć wspominam tę farsę z Neville'em, dochodzę do wniosku, że 
mam większe szanse dogadania się z jego bratem. Może Griffin 
zechce 
uszanować wolę rodziców, którym tak zależało na połączeniu 
naszych 
rodzin? Wtedy nie stracę Mayfair Manor. 

- Ale wyjdziesz za kogoś, o kim nic nie wiesz - zauważyła cierpko 
Meredith. 
Faith odkaszlnęła i odwróciła głowę. Nie mogła spojrzeć przyjaciółce 
w oczy. 
- Griffin Sainthill nie jest kimś całkiem obcym. Znaliśmy się od 
dzieciństwa. 
- Ja też go znałam, choć nie tak dobrze jak ty. Najlepiej wbiło mi się 
w pamięć to, że nigdy się nie zniżył do zabawy z „babami". I 
pamiętam, 
że w listach często skarżyłaś się na jego oburzające wybryki! - 
wykrzyknęła 
Meredith. Siedziała na brzegu łóżka z rękoma skromnie splecionymi 
na brzuchu. - Był krnąbrnym, nieobliczalnym i kompletnie 
rozwydrzonym 
chłopakiem! Bez wątpienia wyrósł na łotra spod ciemnej gwiazdy! 
Faith uśmiechnęła się skrycie. Jakże by się ucieszyła, gdyby to była 
prawda! Pojawienie się „łotra spod ciemnej gwiazdy" byłoby 
wymarzonym 
urozmaiceniem jej nudnego, statecznego życia. 
- Jakie to do ciebie niepodobne, Merry: krytykować kogoś, o kim nic 
właściwie nie wiesz - powiedziała z łagodną wymówką. 
- Rzeczywiście... Wybacz mi. - Meredith potarła mocno skronie. -
Tak się o ciebie boję, Faith! Gdybyś zaczekała do powrotu moich 
rodziców 
z Grecji!... Jestem pewna, że prawnicy mojego ojca pomogliby ci. 
Może nawet dowiedliby, że testament nie ma mocy prawnej? 

Faith wyprostowała się i przybrała pewną siebie minę. Ale choć 
bardzo 
ceniła przyjaźń Merry, o czekaniu nie było mowy. Ojciec Meredith, 
hrabia Stafford, bardzo porządny i szlachetny człowiek, kochający 
mąż 
i ojciec, nie należał do spolegliwych. Prawdę mówiąc, bywał niekiedy 
nieobliczalny. 

Komuż innemu, oprócz tego ekscentrycznego wielbiciela antyku, 
przyszłoby 
do głowy włóczyć się z ukochaną żoną po Grecji, gdy ten szaleniec, 
Napoleon Bonaparte podbijał Europę?! Faith wiedziała, że minie 
dobrych parę miesięcy, nim hrabia i hrabina wrócą do Anglii. A 
ustalanie 
prawomocności testamentu mogło trwać całe lata. 
- Naprawdę nie mogę dłużej czekać - zapewniała Faith. - Mój daleki 
kuzyn Cyril był zachwycony, gdy odziedziczył po tacie tytuł barona, 
ale 
rozczarował się, bo z tym tytułem nie wiążą się korzyści materialne. 
Przypadnie mu jednak Mayfair Manor, jeśli mnie stamtąd wyrzucą. 
Do
brze wiem, że Cyrila łapy świerzbią, tak mu pilno zagarnąć mój dom. 
Nie 
mogę tracić ani chwili. Jeszcze dziś muszę się rozmówić z 
wicehrabią. 
- Nadal uważam, że powinnaś zaczekać, aż on się z tobą 
skontaktuje. 
Ale dobrze wiem, uparciuchu, co znaczy ta wysunięta do przodu 
broda! odparła 
Meredith z łagodnym uśmiechem. 
Faith zamrugała oczami, oślepiona nagłym blaskiem jej urody. 
Łagodny 
uśmiech sprawił, że delikatne rysy Meredith stały się uosobieniem 
piękna. Choć Faith kochała Merry jak siostrę, poczuła zazdrość. 
Podziwiając 
przyjaciółkę, uprzytomniła sobie boleśnie własny brak urody. 

Pogodziła się już jednak z faktem, że natura pozbawiła ją kobiecego 
wdzięku. Gdyby była choć trochę podobna do Meredith, jej szanse na 
pomyślny wynik rozmowy z Dewhurstem wzrosłyby niepomiernie. 

No, dość tego! Po co wzdychać do gwiazdki z nieba, gdy i tak nie 
wpadnie 
nam w ręce? - przypomniała sobie frazę ojca. Najdroższy tata! Faith 
odetchnęła głęboko, próbując uspokoić nerwy. Jak bardzo jej go 
brakowało!... 
Strata matki, która zmarła przed pięcioma laty, była dla Faith 
bolesnym ciosem, ale miała wówczas oparcie w tacie. Teraz, gdy 
odszedł, 
nie było już nikogo... oprócz Meredith. 

Ojciec darzył ją taką miłością, jakiej Faith nie zaznała i nie zazna od 
nikogo innego. Pragnął umilić jej każdą chwilkę: rozpieszczał 
smakołykami 
na obiad... pięknym czepkiem, podarowanym tylko z tej racji, że 
akurat był wtorek... prawdziwym, żywym kucykiem, gdy jeszcze była 
zbyt mała, by dosiąść konia... 
Matka Faith często zwracała mężowi uwagę, że rozpieszcza córkę 
ponad 
miarę, ale ojciec kwitował to łobuzerskim uśmiechem i rozpraszał 
niepokój żony czułymi pocałunkami. 

Obserwując życie swoich rodziców, pełne miłości i tkliwości, Faith 
marzyła o tym, że pewnego dnia sama zawrze równie szczęśliwe 
małżeństwo. 
Teraz jednak straciła i oboje rodziców, i swoje złudzenia. Jedynym 
jej celem było zachowanie praw do Mayfair Manor, domu jej 
dzieciństwa, 
w którym otaczała ją miłość. 

- Nie pozwolę sobie odebrać Mayfair Manor! - powiedziała z 
determinacją 
Faith. - Będę walczyć do upadłego! 
- Ani przez chwilę nie sądziłam, że wyrzekniesz się go bez walki. -
Meredith zaśmiała się. - Ale jeśli już musisz narażać się na takie 
ryzyko, 
to pozwól przynajmniej, bym ci towarzyszyła. Co prawda, jestem tylko 
o rok od ciebie starsza, ale lepsza przyzwoitka zbyt młoda i 
niezamężna 
niż żadna! Mogę opóźnić swój wyjazd i wrócić do Londynu dopiero 

jutro. 

- Nie! - wykrzyknęła Faith z przerażeniem. Przy urodziwej Meredith 
wyglądała niczym... szary wróbel. Czego jak czego, ale akurat tego 
upokorzenia 
mogła uniknąć. - Jeśli mój plan zawiedzie, czeka mnie 
kompromitacja. 
.. Nie pozwolę, żebyś i ty ucierpiała. 
- Mój Boże, Faith! Chyba takim starym pannom jak my nie grożą już 
skandale. 
Meredith próbowała robić dobrą minę do złej gry, ale Faith 
spostrzegła, 
że jej słowa wywarły zamierzony efekt. Przyjaciółka nerwowo bawiła 
się złotym łańcuszkiem, który miała na szyi - a była to niewątpliwa 
oznaka zdenerwowania. 
Faith poczuła lekkie wyrzuty sumienia. Nie chciała niepokoić 
Meredith, 
tylko upewnić się, że wyruszy w drogę powrotną do Londynu. A nic 
tak nie przyspieszy jej wyjazdu, jak obawa skandalu. 
Doprawdy, zakrawało na ironię, że właśnie Meredith, której rodzina 
słynęła z nieodpowiedzialnych wybryków, będzie żyć w wiecznym 
strachu 
przed skandalem! Nieustannie starała się zatuszować dziwactwa 
rodziców 
albo spieszyła na ratunek ukochanym braciom, rozbestwionym 
bliźniakom, których wyciągała z różnych opresji. 
- Jeśli jesteś pewna, że nie chcesz mojej pomocy, chyba wrócę do 
Londynu. -Meredith opuściła ręce i przycisnęła je do boków, jakby 
chciała 
pokonać ich nerwowe drżenie. - Wyjechałam tylko na trzy dni, ale 
przez 
ten czas mili braciszkowie zdążyli się już zapewne wpakować w nie 
lada 
tarapaty! Kiedy wyjeżdżałam, Jason zamierzał właśnie kupić gniady 
zaprzęg, 
zupełnie nie wiem za co, do szykownego faetonu, który wygrał 
w karty. A Jasper wciąż wkładał na siebie surdut wywrócony na lewą 
stronę. 
Faith zmarszczyła czoło, usiłując zgłębić sens ostatniej uwagi. 
- Jason nosił surdut podszewką na wierzch?! 
- To stary zabobon hazardzistów. Podobno wywrócenie ubrania na 

drugą stronę powoduje zmianę złej passy na dobrą. - Meredith 
westchnęła 
ze znużeniem. - Kocham moich braci nad życie, ale czasem trudno z 
nimi 
wytrzymać! Coraz częściej tęsknię do dawnych dni, gdy byli małymi 
chłopcami. Oczywiście i wówczas wpadali w tarapaty, ale łatwiej ich 
mogłam upilnować. 
Faith znała swą przyjaciółkę zbyt dobrze, by dziwić się tym 
matczynym 
wyrzekaniom. Meny była bowiem bardziej matką niż siostrą dla 
swych 
młodszych braci. I choć wielu rzeczy Faith mogła swej przyjaciółce 
zazdrościć 
- szlachetnego urodzenia, uroku, piękności czy dobroci serca 
odpowiedzialności 
za dwóch łotrzyków z pewnością nie było na tej liście! 
Zorientowawszy się, że nadszedł właściwy moment, Faith nie traciła 
ani chwili. 
- No to chodźmy! - powiedziała, biorąc Merry energicznie pod ramię. 
- Odprowadzę cię do powozu. 
Ruszyły spacerkiem, to przyjaźnie milcząc, to pogadując o 
błahostkach. 
Kiedy Meredith znalazła się w wygodnym wnętrzu ojcowskiego 
powozu, 
wychyliła się jeszcze z okna i mocno uścisnęła rękę przyjaciółki. 

- Nie pochwalam twego szalonego planu, ale widzę, że nie ustąpisz. 
Życzę ci więc, by wszystko poszło po twojej myśli. -1 nie patrząc 
przyjaciółce 
w oczy, dorzuciła: - Kto wie? Jeśli wyjdziesz za mąż, może nie 
tylko zachowasz Mayfair Manor, ale przełamiesz „klątwę 
staropanieństwa"? 
Widząc rozbawienie na twarzy przyjaciółki, odwzajemniła uśmiech. 
„Klątwa staropanieństwa" od kilku lat stanowiła ich prywatny żarcik. 
Konkretnie od osiemnastych urodzin Faith, która, zaręczywszy się rok 
wcześniej, nadal nie była mężatką. Sytuacja nie uległa zmianie, gdy 
minęło 
kolejnych dziewiętnaście miesięcy... Teraz też, mimo swych 
dwudziestu 
czterech lat, Faith pozostawała w panieńskim stanie. 

Jej stosunki z narzeczonym, acz nie gorące, były przyjazne. Jednak 
lata 
mijały, a Neville nie zdradzał ochoty do małżeństwa. Faith bardzo 
pragnęła 
zostać żoną i matką, ale zaczynała powątpiewać, czy takie szczęście 
będzie kiedyś jej udziałem. 

Kiedy Meredith również nie wychodziła za mąż, obie przyjaciółki 
zaczęły 
używać żartobliwego powiedzonka „klątwa staropanieństwa" na 
określenie swej sytuacji. Własny stan panieński Faith przypisywała 
obojętności 
narzeczonego i specjalnie się mu nie dziwiła. W żaden jednak 
sposób nie mogła pogodzić się z faktem, że podczas debiutu 
towarzyskiego 
Merry, nie wspominając już o jej następnych sezonach, jakiś 
przystojny, 
dziarski arystokrata, nie zawrócił w głowie jej przyjaciółce i 
natychmiast jej nie poślubił. 
Wiedziała jednak, że nawet podczas wielkich łowów sytuacja 
Meredith 
była znacznie trudniejsza niż pozostałych debiutantek. Jej rodzice, 
zgodnie ze swymi niekonwencjonalnymi poglądami, otwarcie 
oznajmili, 
że musi sama zatroszczyć się o męża. Jeśli okaże się bogaty i 
dobrze urodzony, 
tym lepiej, ale nie był to warunek konieczny. 

Meredith nie czuła się zbyt dobrze w wielkim świecie, toteż gdy minął 
początkowy zapał, z jakim ruszyła na poszukiwanie swej drugiej 
połowy, 
przeżyła rozczarowanie ofertą owego wielkiego świata. Ogólnie 
rzecz biorąc, wszyscy panowie do wzięcia okazywali znacznie 
większe 
zainteresowanie jej posagiem niż nią. Albo, co uznała uważała za 
jeszcze 
gorsze, zachwycali się jej śliczną twarzyczką, a nie tym, co mówiła, 
myślała czy czuła. 
Choć określenie „klątwa staropanieństwa" miało charakter żartobliwy, 
nie było się z czego cieszyć. Jeśli obie panny nie pośpieszą się z 

zamążpójściem, 
trafią niebawem jak niechodliwy towar na górną półkę, gdzie 
nikt już nie zagląda. 1 utkną tam na dobre. 

- Napiszę do ciebie zaraz, gdy wrócę do domu - obiecała Faith. 
Chwilę machała z uśmiechem do odjeżdżającej przyjaciółki, a potem 
odwróciła się, wyprostowała i ruszyła w drogę. Obeszła rodzinny 
dwór, 
minęła ogród kwiatowy i skręciła na łąkę wzdłuż wschodniej granicy 
posiadłości. Dzień był prześliczny. Faith, spoglądając do góry, 
musiała 
mrużyć oczy - tak oślepiający był błękit nieba. 

Rankiem padał deszcz i w powietrzu nadal było sporo wilgoci. Nad 
polami i lasami unosiły się ciepłe wiosenne mgły. Mleczne drobinki 
osiadały 
na liściach i skapywały z nich powoli, iskrząc się w promieniach 
złocistego popołudniowego słońca. 

Choć Faith szła żwawym krokiem, i w dodatku najkrótszą drogą, 
minęła 
godzina z okładem, nim dotarła do frontowych drzwi rezydencji 
wicehrabiego. 
Gdy stała pod nimi, wlepiając wzrok w zmatowiałą mosiężną 
kołatkę, ogarnął ją nagły strach. Nie mogła uwierzyć, że przed 
niespełna 
godziną uważała konfrontację z wicehrabią za najprostsze 
rozwiązanie 
nękającego ją problemu! 

Pragnienie ucieczki opanowało ją tak nagle, że omal mu się nie 
poddała. 
Jakimś cudem nogi odmówiły jej posłuszeństwa i pozostała na 
miejscu. 
Gdyby uciekła w tej chwili, być może następna okazja spotkania 
z wicehrabią w ogóle by się nie nadarzyła. Faith była pewna, że obu 
sióstr 
wicehrabiego, Elizabeth i Harriet, nie ma teraz w domu. Jak co 
tydzień 
udały się na plebanię, by wziąć udział w herbatce u pastorostwa. 

Dlatego właśnie Faith postanowiła odwiedzić Hawthorne Castle o tej 
porze. 
Przede wszystkim zależało jej na rozmowie z wicehrabią bez 
świadków. 
Zebrawszy się na odwagę, ujęła kołatkę i energicznie zastukała. 
Drzwi 
otworzyły się i stanął w nich sztywny majordomus, którego nigdy 
dotąd nie widziała. 
- Czym mogę pani służyć? 
- Chcę się zobaczyć z wicehrabią. Proszę mu przekazać, że przyszła 
panna Faith Linden. 
Faith wypowiedziała te słowa z iście wielkopańską arogancją. W jej 
własnych uszach zabrzmiało to nad wyraz pretensjonalnie, ale na 
mąjor
domusa podziałało niczym zaklęcie. Z jego surowej twarzy zniknął 
pogardliwy grymas. 
Zaczekała, aż majordomus opuści frontowy hall, po czym uniosła 
spódnice, 
by nie szeleściły, i ukradkiem ruszyła za nim w bezpiecznej 
odległości. 
Kiedy otworzył jakieś drzwi - chyba do biblioteki - podbiegła 
spiesznie. 

- Nie musisz mnie anonsować - rzuciła słodko, wprawiając służącego 
w osłupienie, i wyminęła go bezczelnie. - Znamy się z wicehrabią od 
niepamiętnych czasów. 
- Ależ... proszę pani... jak można... - bełkotał służący. 
Było już jednak za późno. Faith weszła do pokoju. Majordomus mógł 
ją stamtąd wyciągnąć jedynie siłą. 
- To ty, Gregory? - rozległ się poirytowany męski głos. - O co znów 
chodzi?! 
Oczy Faith obiegły niespokojnie wielki, mroczny pokój, usiłując 
znaleźć 
źródło owego głosu. Bezskutecznie. 
- Przybyła panna Linden i pragnie się z panem zobaczyć, milordzie 
wyjaśnił 
zdławionym głosem majordomus. - W jakiejś sprawie niecierpiącej 
zwłoki, jak mniemam. 
- Powiedz jej, żeby przyszła innym razem. Jestem teraz zajęty. 

Majordomus rzucił Faith pełen litości uśmiech i wyszedł bez słowa. 
Chyba i ja powinnam wyjść? -zastanawiała się Faith. Mogę wszystko 
popsuć, zwracając się do niego w nieodpowiednim momencie... 
Żałosny tchórzu! Dobrze wiesz, że drugiej takiej okazji nie będzie! 
- Milordzie? - Faith zerknęła na ozdobny sufit i od razu zauważyła, 
że piękne malowidło szpecił ogromny, ciemny zaciek. Miała wrażenie, 
że 
głos wicehrabiego dochodził z góry, ale nigdzie nie było go widać. 
Odchrząknęła 
więc i mówiła dalej. - Bardzo przepraszam, że zjawiam się 
w niestosownej chwili, ale muszę porozmawiać w niezwykle pilnej 
sprawie. 
Postaram się zająć panu jak najmniej czasu. 
Nie usłyszała jednak odpowiedzi. A niczym niezmącona cisza 
przyprawiła 
ją o drżenie. Sama już nie wiedziała, czy bardziej się boi, czy 
bardziej pragnie tego spotkania. 

I nagle wicehrabia wyłonił się zza długich do ziemi draperii; stała za 
nimi wysoka drabina, z której zapewne przed chwilą zszedł. Jego 
ciemne 
włosy były zmierzwione, a ubiór - bryczesy, czarne wysokie buty i 
biała 
koszula - kompletnie nie nadawały się do przyjmowania gości. 
Jednak 
nawet w tym niedbałym stroju wyglądał niezwykle męsko. Znakomita 
kondycja fizyczna, szerokie baiy, muskularne ręce i nogi, potężna 
klatka 
piersiowa... 
Niegdyś był uroczym chłopakiem, ale teraz, w dorosłym życiu, 
wyróżniał 
się nie tylko urodą. Przystojna, dojrzała, mocna twarz o wydatnych 
rysach i nienaganna sylwetka przywodziły na myśl urodzonego 
dowódcę, 
jak przystało na kapitana okrętu. 
W szaiych oczach Dewhursta Faith dostrzegła wyraźny błysk 
zniecierpliwienia. 
Najwidoczniej nie poznał jej. Ona jednak, choć nie widzieli 
się jedenaście lat, rozpoznała Griffma Sainthilla od pierwszego 
wejrzenia. 

- Czy my się znamy? - warknął nieprzyjaźnie. 
- O, tak, milordzie! - Faith złożyła wdzięcznie głęboki ukłon. - Ale 
minęło wiele czasu od naszego ostatniego spotkania. 
Może sprawił to jej głos... A może ukłon? A może wicehrabia po 
prostu 
doznał olśnienia... 
- Faith! - Uśmiechnął się lekko. - To naprawdę ty?! 
- Oczywiście. - Poczuła ulgę tak nagłą, że zakręciło się jej w głowie. 
A więc ją pamiętał! - Wybacz, że przeszkadzam, ale musiałam 
zobaczyć się z tobą. 
- W sprawie testamentu? 
Osłupiała, nie mogąc wydobyć z siebie głosu. Od kilku dni ćwiczyła 
w myślach tę scenę, starając się przewidzieć każdą jego reakcję, 
każde 
pytanie, by mieć na wszystko gotową odpowiedź. Nie spodziewała 
się 
jednak takiej brutalnej szczerości! 
- No, taaak... W sprawie... testamentu. 
- Tak też myślałem! Dostałem twój list, ale nie miałem czasu, żeby 
odpisać. - Uniósł lekko brwi. Były wyraziste i piękne jak każdy 
szczegół 
jego przystojnej twarzy. -Nie miałem pojęcia, że to dla ciebie takie 
ważne, 
bo bym się pośpieszył z odpowiedzią. 
Faith poczuła na policzkach gorący rumieniec. Patrzyły na nią 
migoczące 
srebrem oczy, a ona czuła w głowie kompletną pustkę - nie pamiętała 
ani jednego słowa z ćwiczonego całymi dniami monologu. Ale 
musiała 
przecież coś powiedzieć! 

- Chyba zgorszyłam twego majordomusa swoim prostackim 
zachowaniem. 
Sądziłam jednak, że otworzy mi drzwi Chambers. Gdzież się on 
podziewa? 
- Odprawiłem go. Był już za staiy; należał mu się wypoczynek. 
Gregory'ego 
zabrałem z naszej miejskiej rezydencji. Sprzedałem ją przed 
przyjazdem do Hampshire. Przywiozłem tu z Londynu tyle służby, na 
ile 

mogłem sobie pozwolić. Teraz - poniewczasie - ogarnęły mnie wątpii
wości. Po co zabrałem ze sobą tego sztywniaka. O wiele bardziej 
przydałby 
się tu ktoś, kto umie posługiwać się młotkiem. 
- Więc dlatego wszedłeś na drabinę? Chciałeś coś przybić? - spytała 
Faith. Griffin jej zaimponował. Dobrze pamiętała, że jej ojciec 
nadzorował 
pracujących robotników, ale ani razu nie widziała, by posłużył się 
własnymi rękoma. 
Wicehrabia uśmiechnął się lekko. 
- Sprawdzałem, w jakim stanie jest sufit. Drewno i gonty całkowicie 
zbutwiały. Nie wystarczy jednak mój amatorski zapał, by wszystko 
naprawić jak należy. 
- Wobec tego przyślę jutro grupę wykwalifikowanych robotników 
z Mayfair Manor. W mojej posiadłości nie brak fachowców, którzy 
chętnie przyjdą ci z pomocą. 
Faith obawiała się, że Griffin należy do tych ludzi, którzy nawet od 
starych znajomych nie przyjmą żadnej pomocy, uznając ją za rodzaj 
jałmużny. 
Ale ku jej zaskoczeniu wicehrabia zgodził się na propozycję i 
podziękował skinieniem głowy. 
Następnie wskazał dwa fotele wyściełane niebieską tkaniną, które 
stały 
przy wygaszonym kominku. 
- Może usiądziemy? 
Zagłębiła się ostrożnie w fotelu, sprawdzając, czy nie sterczą gdzieś 
sprężyny. Nie był aż tak niewygodny, jak się zdawało na pierwszy 
rzut oka. 
Zmierzyła bacznym wzrokiem wnętrze domu i z wolna zaczęła 
odzyskiwać 
wiarę w siebie. Frontowy holi, co prawda, pysznił się lśniącym 
parkietem, stały w nim piękne wazony pełne świeżych kwiatów i 
starannie 
odkurzone meble - ale tu, na tyłach, widok był zgoła odmienny. 
Spłowiałe dywany, zacieki na suficie i na ścianach, grube warstwy 
kurzu. 
Dom ten przypominał Faith piękny owoc, kształtny i apetyczny, który 
dopiero po rozkrojeniu obnażał swoje zgniłe wnętrze. 
Od wielu lat noga Faith nie postała w Hawthorne Castle. Krążące o 
tym 

zamczysku wieści okazały się prawdziwe. Zaniedbana rezydencja 
wymagała 
gruntownego remontu. Faith uśmiechnęła się. Mogła zapewnić 
wicehrabiemu 
zarówno wykwalifikowanych robotników, jak i fundusze niezbędne 
do odrestaurowania domu. Uczyniłaby to z przyjemnością-jako 
żona właściciela Hawthorne Castle. 
Przełknęła ślinę, próbując sobie wyobrazić dzielenie małżeńskiego 
łoża 
z tak wspaniałym mężczyzną. Na samą myśl o tym poczuła, że drżą 
jej 
kolana. Nie była zamężna, to prawda, ale wiedziała co nieco o 
męsko-
damskich sprawach. 
Neville nigdy nie okazywał jej zainteresowania i zbytnio jej to nie 
martwiło. Jednak teraz kobiecy instynkt podpowiadał, że Griffin był 
znacznie 
bardziej skłonny do naturalnych męskich reakcji i równie naturalnych 
fizycznych uciech. 
Jakby czytając jej w myślach, Griffin odezwał się pewnym głosem. 
- Cóż ze mnie za nieokrzesany gbur! Nawet nie powitałem cię jak 
należy w moim domu! Pozwól, że od razu to naprawię. 
Sięgnął po jej rękę i ucałował ją z elegancją i pewnością siebie 
londyńskiego 
dandysa. Serce Faith zamarło na sekundę, gdy poczuła na 
obnażonej 
dłoni jego ciepły oddech i dotyk warg. 
I nagle ogarnął ją niezrozumiały paniczny strach. Zdołała się jednak 
opanować. Jeśli będzie miała dość odwagi, by zaproponować temu 
mężczyźnie 
małżeństwo, nie może jej zbić z tropu zwykły pocałunek! 

Z trudem zaczerpnęła powietrza, mówiąc sobie w duchu: „przestań 
zachowywać się jak głupia smarkula!" Była inteligentna, temu nie 
można 
zaprzeczyć, ale i niedoświadczona. Wychowała się na wsi, z dala od 
mężczyzn 
pokroju Griffina Sainthilla. Nie znała ich sztuczek, ale to wcale nie 
znaczyło, że w razie potrzeby nie potrafiło stawić im czoła! 

- Powiedz mi, co wiesz o testamencie - powiedziała niemal bez tchu. 
Doszła do wniosku, że należy skierować rozmowę na właściwe tory. 
Przez chwilę wydawał się zbity z tropu, lecz szybko odzyskał 
pewność siebie. 
- O ile mi wiadomo, gdy narzeczony umiera przed ślubem, wybranka 
odsyła pierścionek jego rodzinie, zwłaszcza gdy należał do klejnotów 
rodowych. Jednakże Neville, sporządzając testament, zastrzegł 
specjalnie, 
byś go zachowała. Ze swej strony pragnę cię zapewnić, że nie 
zgłaszam żadnych obiekcji. 
- Neville sporządził testament? - Faith była zaszokowana. Nie miała 
o tym pojęcia. Co się zaś tyczy zaręczynowego pierścionka, od 
zawsze 
spoczywał w kasetce z biżuterią gdyż prawie go nie wkładała. —Źle 
mnie 
zrozumiałeś, milordzie. Mówiąc o testamencie, miałam na myśli 
ostatnią wolę mojego ojca. 
- Testament twojego ojca? Jakiż on może mieć związek z moją 
osobą? 
- Zgodnie z treścią testamentu muszę wyjść za mąż przed końcem 
roku. 
Gdybym tego nie uczyniła, stracę wszelkie prawa do Mayfair Manor. 
Miałam nadzieję, że zechcesz mi pomóc w rozwiązaniu tego 
problemu. 
Wicehrabia wpatrywał się w nią przez dłuższą chwilę, potem 
wybuchnął 
serdecznym śmiechem. 
- Zawsze podziwiałem twoje oryginalne poczucie humoru, nawet 
kiedy 
byliśmy jeszcze dziećmi. Bardzo się cieszę, że nadal je posiadasz... 
i to w nadmiarze, jeśli wolno dodać. 
Faith poruszyła się niespokojnie w fotelu, ale nie rzekła ani słowa. 
Śmiech Griffina stawał się coraz cichszy, a w końcu zamarł. W pokoju 
zaległa osobliwa cisza. 
- To nie był wcale żart, prawda? - Wicehrabia przegarnął ręką ciemne 
włosy. - Naprawdę musisz wyjść za mąż w ciągu roku, żeby nie 
stracić Mayfair Manor? 
- Nie wystarczy samo zamąźpójście, milordzie. Żeby spełnić warunki 
ustalone przez mego ojca, muszę poślubić wicehrabiego Dewhursta. 
Wargi Griffina znów się wykrzywiły. 

- Mnie?! Musisz wyjść za mnie? 
Z najwyższym wysiłkiem Faith zmusiła się do tego, by nadal patrzeć 
mu w oczy. 
- No, cóż... Wicehrabia Dewhurst to właśnie ty. 
-Z pewnością nie o mnie chodziło w testamencie! 
- Oczywiście, że nie o ciebie! - uniosła się Faith. Starała się nie 
zwracać 
uwagi na coraz to frywoJniejszy ton jego głosu i swobodniejsze 
zachowanie. 
Jak on śmie robić sobie kpiny z tak ważnej sprawy?! - Jesteś 
jednak wicehrabią Dewhurst i gdybyśmy się pobrali, Mayfair Manor 
pozostałoby 
moją własnością... a raczej naszą. 
- Mówisz poważnie? 
- Jak najbardziej. 
Jej stanowcza odpowiedź sprawiła, że uśmiech zniknął z twarzy 
Griffina. 
Błyskawicznie i bezpowrotnie. 
- Czy radziłaś się jakiegoś prawnika? Musi być przecież jakieś inne 
wyjście. 
- Nie mogę sobie pozwolić na długą sądową batalię. Jeśli stracę 
Mayfair 
Manor, otrzymam skromny dochód, w zupełności wystarczający na 
moje potrzeby. Nędza mi nie grozi. 
Faith próbowała nie zwracać uwagi na dziwną pustkę w żołądku. 
Starała 
się też zachować kamienną twarz, na której nie malował się choćby 
cień nadziei. 
- Jeśli mam wyznać całąprawdę, boleję nie tylko nad utratą 
rodzinnego 
domu, choć jestem do niego bardzo przywiązana. Drażni mnie 
również 
myśl o żonie mego kuzyna, Amelii. Nigdy jej nie lubiłam. Brak jej 
ogłady, 
rozumu, a nawet zwykłej przyzwoitości. To potwór. A odkąd jej mąż 
został baronem, stała się wręcz nie do wytrzymania. Ostatnim razem 
podczas 
spotkania zażądała, by zwracać się do niej per „lady Aston". Nie 
mam pojęcia, jak mi to przeszło przez gardło! Pewnie wydam ci się 
małostkowa, 

ale zrobiłabym wszystko, by przeszkodzić tej koszmarnej babie 
w wydarciu mi tego, co zgodnie z prawem należy do mnie. 

- Zrobiłabyś wszystko? Włącznie z poślubieniem kogoś całkiem 
obcego? 
- powtórzył Griffin, unosząc brew. - To musi być doprawdy przerażaj 
ąca baba! 
Faith poczerwieniała. Znienawidzona Amelia nie była jedynym 
powodem, 
dla którego zdecydowała się na ten krok. Odezwało się w niej na 
nowo pragnienie posiadania rodziny- męża, dzieci... Straciła 
najpiękniejsze 
lata, czekając na to, że Neville raczy dotrzymać przyrzeczenia... 
A teraz było już za późno. Faith nie była dość bogata, dość ładna ani 
dość 
młoda, by w inny sposób zdobyć męża. 

- W tobie moja ostatnia nadzieja, milordzie. Moja jedyna nadzieja. 
Wypowiedziała te słowa. Wyjawiła swe największe obawy i 
najszczersze 
pragnienia. Okazało się to trudne, ale nie aż tak, jak przypuszczała. 
Poczuła dziwną ulgę, jakby zdjęto z niej ciężkie brzemię. Bez 
względu 
na powstałe okoliczności świadomość tego, że stać ją było na 
odważne 
wyznanie, będzie zawsze wprawiało ją w dumę. 

Oczy Griffma iskrzyły się jak klejnoty ze srebra. Trudno jednak było 
odgadnąć kryjące się w nich myśli. Czy jej wyznanie zaszokowało go 
kompletnie? A może jej propozycja wzbudziła w nim odrazę? Faith 
dzielnie 
powstrzymała się od ucieczki. Zdobyła się na odwagę i spojrzała 
pytająco na Griffma 
- To doprawdy kusząca propozycja... ale, niestety, muszę odmówić. 
- Odmówić? - powtórzyła szeptem, nie mogąc uwierzyć, że jej 
misterny plan spełzł na niczym. 
Szukała właściwych słów, by skłonić go do przemyślenia sprawy, do 
uznania słuszności jej argumentów, do zmiany decyzji... Ale nie 
znajdowała 
żadnych sensownych argumentów. 

Uniosła głowę i wlepiła wzrok w przystojną męską twarz, starając się 
dostrzec na niej choćby cień emocji. Griffin odpowiedział jej 
spojrzeniem 
bez wyrazu. Nawet nie mrugnął. 
I nagle spróbowała ocenić sytuację jego oczyma. To było żałosne, 
wręcz 
nieprzyzwoite - brzydka, pospolita, podstarzała panna błaga 
urodziwego 
arystokratę, by się z nią ożenił! Któż by spełnił taką prośbę, nawet 
przez wzgląd na honor?! 
Nieoczekiwanie podniosła się z fotela. Czuła, jakby serce zamarło jej 
w piersiach, ale zewnętrznie wydawała się opanowana. 
- Bardzo mi przykro, że sprawiam ci zawód - powiedział miękko 
Griffin. 
„Sprawiam ci zawód"?! Zrobiło jej się niedobrze. Te subtelne 
przeprosiny 
były dla niej ostatecznym upokorzeniem. Zrobiła trzy roki do tyłu, 
modląc się, by nogi nie odmówiły jej posłuszeństwa. 
- Cała wina leży po mojej stronie, milordzie - powiedziała, choć drżały 
jej wargi. -Nie powinnam była zakładać nawet w myśli, że zechcesz 
spłacić moralne zobowiązania swego brata. Gdybym okazała więcej 
stanowczości 
i zmusiła Neville'a, by ożenił się ze mną, jak nakazywał 
honor, nie zrujnowałby mi życia i nie pozbawił wszelkich szans na 
przyszłość. 
- Zrujnował? Wszelkich szans? 
Wyraz zdumienia i współczucia na jego twarzy był przysłowiową 
ostatnią 
kroplą. Faith jeszcze nigdy w życiu nie czuła się tak podle. Nie 
zniesie 
widoku tego człowieka ani sekundy dłużej! 
- Sama trafię do wyjścia - wyszeptała. Odwróciła się i podbiegła do 
drzwi. - Jutro przyślę robotników, jak obiecałam! - zdołała jeszcze 
wykrztusić. 
„Jak obiecałam"... Co za koszmarne słowo... Boże, zmiłuj się! 
Choćbym 
miała dożyć stu lat, nigdy już, przenigdy nie dam się nabrać na żadne 
obietnice, nie zaufam niczyim przyrzeczeniom! 
Griffin patrzył za uciekającą Faith i czuł coraz większe wyrzuty 
sumienia. 

Faith była zbyt dumna, zbyt uparta, by całkiem załamać się w jego 
obecności, ale na jej twarzy malowało się gorzkie rozczarowanie i 
bezgraniczna 
rozpacz. I to cierpienie- o dziwo- wzruszyło go do głębi. 
O wiele bardziej, niż mógłby przypuścić. 
Nie zamierzał odmówić jej tak brutalnie ani potraktować w tak 
bezlitosny 
sposób. Ale przyparła go do muru i to w najmniej odpowiedniej chwi
li. Miał zdecydowanie zły dzień! Ostatnio w ogóle miewał złe dni. 
Jeden gorszy od drugiego! 
Westchnął ciężko i postanowił zawrócić Faith. Gdy spiesznie schodził 
po schodach, z frontowego hollu dobiegł szelest lekkich kroków i 
gwar kobiecych głosów. 
Tylko tego brakowało! Jego siostry wróciły z herbatki u proboszcza. 
Griffin do reszty stracił humor. 
Przyspieszył jednak kroku i zdążył jeszcze dostrzec plecy Faith 
wymykającej 
się przez frontowe drzwi. Wyminął bez słowa młodszą siostrę 
i rzucił się w pogoń za odchodzącą. 
- Panno Linden, proszę zaczekać! Panno Linden! Faith! 
Nie zatrzymała się ani nie odwróciła głowy. Wręcz przeciwnie: 
podkasała 
spódnicę i przyspieszyła kroku. Mknęła jak strzała. Nagły poryw 
wiatru przekrzywił jej czepek. Przytrzymała go ręką, nie zwalniając 
kroku. 
Wyglądało na to, że gdyby nawet całkiem sfrunął jej z głowy, nie 
zatrzymałaby się, by go odzyskać. 
Griffin skrzywił usta z niesmakiem. Czuł się zobowiązany do 
załagodzenia 
sprawy, ale nie zamierzał uganiać się za Faith jak oszalały z miłości 
wielbiciel. Trapiące go przed chwilą wyrzuty sumienia zniknęły w 
poczuciu 
całkowitej bezsilności. Wszystko wskazywało na to, że będzie 
musiał złożyć Faith wizytę, by wyjaśnić nieporozumienie. 
Nagle ktoś energicznie chwycił go za ramię. Griffin obejrzał się i ujrzał 
stojącą obok siebie siostrę. 
- Co ją tu przyniosło? - zapytała natarczywie Harriet. Puściła ramię 
Griffma i wzięła się pod boki. - Nie miałam pojęcia, że wybiera się do 
nas z wizytą. Czemu ją przyjąłeś, gdy się zjawiła bez przyzwoitki? 
Griffin odwrócił się do siostry. 

- Przypuszczam, że masz na myśli pannę Linden? - odparł równie 
szorstko, mierząc Harriet przenikliwym wzrokiem. Miał nadzieję, że 
siostra 
speszy się tym i spuści z tonu. 
- Naturalnie, że mówię o pannie Linden - Harriet obruszyła się, 
przestępując 
z nogi na nogę. - Czego ona chciała? 
Griffin odwzajemnił się groźnym spojrzeniem, który zbiłby z tropu 
najzacieklejszego przeciwnika. Ale Harriet nawet okiem nie mrugnęła! 
Wręcz przeciwnie, jeszcze bardziej się napuszyła. 
- Panna Linden chciała ze mną porozmawiać - rzekł. 
- O czym? 
- O pewnej prywatnej sprawie. 
- A konkretnie? 
Griffin omal się nie roześmiał. Wytrwałość, z jaką Hani et drążyła 
sprawę, 
przekraczała najśmielsze oczekiwania! Mimo woli najego policzku 
pojawił się dołek. Siostra zmarszczyła nos i wówczas Griffin ryknął 
śmiechem. 
- To nie twój interes, siostrzyczko. Nie zaprzątaj sobie tym głowy. 
Uznał sprawę za zakończoną, obrócił się na pięcie i przeszedł do 
salonu. 
Ale odgłos lekkich kroków za plecami uświadomił mu, że będzie teraz 
musiał stawić czoło obydwu siostrom. 
Harriet najwyraźniej nie zadowoliła się jego odpowiedzią. Ledwie 
weszli do salonu, znów zaczęła swoje. 
- Chciałabym wiedzieć dokładnie, po co tu przyszła i o czym z tobą 
rozmawiała - oznajmiła dobitnie. 
Przez chwilę Griffin zachowywał się tak, jakby słowa siostry w ogóle 
do niego nie dotarły. Przeszedł na drugi koniec pokoju po spłowiałym 
dywanie i zatrzymał się przy kredensie, z którego wyciągnął dużą 
kryształową 
karafkę z whisky. 
Z otwartych okien wlatywało do salonu czyste i świeże powietrze. Ale 
Griffin zatęsknił nagle za cierpkim zapachem morskiej bryzy i słonej 
wody. 
Ależ mu tego brakowało! 
W tej przeklętej ruderze wszystko lepiło się od brudu, było przeżarte 
pleśnią i pokryte kurzem. 
Nalał sobie pełną szklaneczkę whisky i pociągnął zdrowy łyk, nim 

odwrócił 
się do Harriet. Stała z bojową miną przy kominku, z młodszą siostrą u 
boku. 
Griffin był pełen podziwu. Nigdy dotąd nie zetknął się z kobietą, która 
dorównywałaby brawurą jego siostrze. No... może nie licząc Faith. Jej 
dzisiejsza wizyta i nieopatrzna propozycja wymagały nie lada odwagi! 
Raz jeszcze zawstydził się z powodu swej nieżyczliwej reakcji. 
Całe mnóstwo palących spraw wymagało natychmiastowego 
rozpatrzenia. 
Griffin zwrócił się do sióstr z wyjątkowo czarującym uśmiechem. 
Elizabeth zabłysły oczy, odczuła wyraźną ulgę. I podobnie jak brat 
uśmiechała 
się słodko. Usta Harriet nawet nie drgnęły. Spojrzała na Griffina 
wyczekująco. 
- Panna Linden chciała ze mną porozmawiać o testamencie swojego 
ojca. 
- Wiedziałam! - wykrzyknęła Harriet. - Podła intrygantka! Mam 
nadzieję, 
że uciekła, bo odprawiłeś ją z kwitkiem, Griffmie! Jestem pewna, 
że posunęłaby się do... do wszystkiego, byle postawić na swoim! Była 
rozpaskudzoną smarkulą i wyrosła na kompletną egoistkę. Mądrześ 
zrobił: 
lepiej nie mieć z nią do czynienia. 
Griffin zastanawiał się przez chwilę nad słowami siostry. Jej niechęć 
do Faith Linden była ogólnie znana, Harriet wcale się z nią nie kryła. 
Teraz jednak uczucie to ogromnie się nasiliło, przybierając formę 
wielkiej 
odrazy. Tak silne emocje zaintrygowały Griffina. 
- Czemu aż tak nie znosisz panny Linden? 
Elizabeth zaparło dech. Spojrzała z niepokojem na starszą siostrę. 
- Chyba pomówię z kucharką o dzisiejszej kolacji... Wysuszy pieczeń 
wołową na wiór, jeśli ktoś jej nie zwróci taktownie uwagi. Wybaczcie, 
że was opuszczę... 
I już jej nie było. 
Cała uwaga Griffina skupiła się teraz na Harriet. Dziwna sytuacja z 
minuty 
na minutę coraz bardziej go intrygowała. 
- Jak myślisz, co spłoszyło naszą małą siostrzyczkę? Nie wiesz 
przypadkiem, Harriet? 
~ Ona wszystkiego się boi - rzekła siostra i prychnęła lekceważąco. -

Lepiej, że sobie poszła. Teraz możemy mówić otwarcie. 
- Nigdy nie żywiłem innych zamiarów - odparł gładko Griffin. 
Ale Harriet, unosząc groźnie brew, ani myślała się na to nabrać. 
Trzymała 
jednak język za zębami. Odsunęła się od kominka i usadowiła 
w ogromnym zakurzonym fotelu. 
Griffin zajął miejsce naprzeciwko i pochylił się ku niej, oparłszy łokcie 
na udach. 
- Słucham - oznajmiła zimnym głosem Harriet. 
Griffin mógłby przysiąc, że na jej ustach pojawił się nikły cień 
uśmiechu. 
- A ja nadal oczekuję odpowiedzi na moje pytanie. - Zrewanżował 
się, chcąc odkryć przyczynę gorzkiej nienawiści siostry. - Dlaczego 
tak 
bardzo nie znosisz panny Linden? 
Harriet poprawiła się niespokojnie w fotelu. 
- Ściśle mówiąc, nie chodzi o to, czy „znoszę" pannę Linden. Ja jej 
nie ufam. Ani trochę! Przez wiele lat była zaręczona z naszym 
bratem, 
Neville'em, a jednak nigdy się nie pobrali. Moim zdaniem po śmierci 
Neville'a powinny raz na zawsze ustać wszelkie kontakty tej pannicy 
z naszą rodziną. Obawiam się jednak, że panna Linden będzie się 
nam 
narzucać, wykorzystując dawną znajomość. Jej dzisiejsza wizyta i 
naleganie 
na rozmowę z tobą potwierdzają moje podejrzenia. 
- Czemu Neville i panna Linden nigdy się nie pobrali? 
Harriet westchnęła. 
- Nie wiem. Bóg świadkiem, że lord Aston i nasz ojciec robili 
wszystko, 
co w ich mocy, by do tego doszło. 
- Czy Neville miał jakieś specjalne obiekcje w stosunku do panny 
Linden? 
A może w ogóle chciał się wykręcić od małżeństwa? - spytał Griffin. 
Harriet wzruszyła ramionami. 
- Nie mam pojęcia. Nigdy nie wypowiadał się otwarcie przeciwko niej, 
ale całe jego postępowanie świadczyło dobitnie, co naprawdę myślał 
o małżeństwie. Gdyby istotnie chciał się z nią ożenić, to by się ożenił. 
Ale tego nie zrobił. 
Griffin pocierał w zamyśleniu brodę. 

- Mimo że ojciec nalegał? 
Harriet kiwnęła głową. 
- Nalegał, i to jak! Nieustannie. I otwarcie. To był jedyny temat ich 
rozmów, a raczej ich kłótni, ilekroć Neville pojawiał się w domu. - 
Zrobiła 
kwaśną minę. - Gdyby nasz ojciec poświęcił choć trochę czasu i 
energii 
pozostałym dzieciom, że już nie wspomnę o zajęciu się 
gospodarstwem, 
nie bylibyśmy dziś w tak rozpaczliwej sytuacji. 
- I winą za to obarczasz pannę Linden? 
- Uważam, że miała swój udział w tej przykrej sprawie - stwierdziła 
nieustępliwie Harriet. 
- Rozumiem. 
Griffin odchylił się na oparcie fotela. W pewnym sensie poczuł ulgę, 
gdyż dzięki wyjaśnieniom Harriet dowiedział się więcej o tym, co tu 
się 
działo przez ostatnich kilka lat. Wydarzenia te tłumaczyły po części 
niechęć 
Harriet do niedoszłej bratowej i potwierdzały opinię Griffma o 
charakterze siostry. 
Harriet mogła być uparta, despotyczna i niezależna, ale kopanie pod 
kimś dołków bez powodu nie leżało w jej naturze. Była 
przeświadczona 
o słuszności swej niechęci do panny Linden. Ale Griffin nie podzielał 
jej odczuć. 
Harriet chrząknęła znacząco. 
- Nie wyjaśniłeś mi dokładnie, co panna Linden miała ci do 
powiedzenia dziś po południu. 
- Czy doprawdy muszę ci o tym mówić? 
- Chodziło o ten bzdurny testament? 
- O!... Widzę, że i ty słyszałaś o testamencie jej ojca. 
Harriet wyraźnie się najeżyła. 
- Cóż w tym dziwnego? Połowa miasta wie o tym groteskowym 
kodycylu. 
- Ale mnie na ten temat nic nie wiadomo. - Griffin jeszcze bardziej 
odchylił się do tyłu. - A ponieważ sprawa dotyczy mnie bezpośrednio, 
dziwię się, że moja droga, słodka, kochająca siostrzyczka Elizabeth 
nie 
poinformowała mnie o tym. 

- Ona nigdy by nie poruszyła w rozmowie z tobą równie 
niestosownego 
tematu! - odparowała Harriet, unosząc głowę i spoglądając mu prosto 
w oczy. - Zresztą, cała sprawa dotyczy zmarłego wicehrabiego. 
Panna 
Linden była zaręczona z nim, a nie z tobą. Być może złamał jej życie, 
ale 
odszedł z tego świata i nie można go pociągnąć do 
odpowiedzialności. 
Neville złamał życie Faith?! Przed oczyma Griffma pojawił się bardzo 
wymowny obraz Neville'a i Faith złączonych w namiętnym uścisku. 
Bynajmniej 
niepruderyjny Griffin poczuł się wyraźnie nieswojo. 
- Czemu uważasz, że złamał jej życie? 
Harriet rzuciła mu spojrzenie, które mówiło bez ogródek: „Nie 
przypuszczałam, 
że jesteś taki tępy!" 
- Przecież nikt się z nią teraz nie ożeni. A ten idiotyczny testament 
przypieczętował jeszcze jej los. Jeśli zostanie bez pieniędzy i bez 
posiadłości, 
kto się nią zainteresuje?! Nie jest ani młoda, ani ładna, a na dodatek 
ma trudny charakter. Poza tym raz na zawsze przylgnęła do niej 
etykieta 
„wzgardzona narzeczona". Większość mężczyzn nie połakomi się 
na smutne resztki po innych, nieprawdaż? 
To określenie zaszokowało Griffina. „Smutne resztki po Neville'u"? 
Na jakie poufałości w stosunku do narzeczonej pozwolił sobie 
Neville? 
A może należało raczej zapytać, na co Faith się odważyła, próbując 
umocnić 
swą pozycję przyszłej wicehrabiny? Czyżby nieopatrznie przyznała 
Neville'owi małżeńskie prawa, nim jeszcze stanęli przed ołtarzem? 
Griffin powoli wypuścił powietrze z płuc. Jeśli jego siostra chciała w 
ten 
sposób osłabić jego zainteresowanie panną Linden, to bardzo się 
przeliczyła. 
Słowa Harriet wywarły odwrotny skutek. 
Spojrzała na niego z ukosa. 
- Może istotnie powinnam była powiedzieć ci o tym testamencie. 
Przepraszam 

za to przeoczenie. Podejrzewałam, że panna Linden spróbuje 
skontaktować się z tobą i wzbudzić w tobie współczucie, ale nawet ja 
nie 
spodziewałam się takiej bezczelności! Na szczęście, możemy teraz 
zapomnieć 
o tym niemiłym incydencie. 
Griffin odpowiedział siostrze zdawkowym uśmieszkiem. Rozmowa 
z nią utwierdziła go w przekonaniu, że powinien szczerze 
porozmawiać 
z Faith na temat jej stosunków z Neville'em. Griffin nie był jednak 
naiwny 
i nie zamierzał powiadamiać Harriet o swych zamiarach. 
Od powrotu do Anglii dowiedział się wiele o swoim rodzeństwie, 
zwłaszcza o Harriet. Miała skomplikowany charakter, była posępna, 
gderliwa, 
konwencjonalna. Wszystko, co robiła i mówiła, musiało być 
„właściwe". 
Griffin myślał często całkiem serio, że męczy go sama jej obecność. 

Ale Harriet miała również swoje zalety. Była kompetentna, troskliwa 
i bezgranicznie oddana rodzinie. Powitała gorąco jego synka i 
pokochała 
serdecznie jak własne dziecko. No i powstrzymała się od 
niedyskretnych 
pytań, choć od razu odgadła, że jego syn jest bękartem. Griffin był jej 
wdzięczny za tę powściągliwość i za zrozumienie. Zdawał sobie 
sprawę, 
jak bardzo przyda mu się każdy sojusznik, gdy rozejdzie się wieść o 
nieślubnym 
pochodzeniu jego dziecka. 
- Czy panna Linden wspomniała o małym Neville'u? - spytała 
niespokojnie 
Harriet, jakby wyczuła, że myśli jej brata krążą wokół synka. 
- Nie. - Na samą wzmiankę o malcu i odziedziczonym przez niego 
imieniu Griffin poczuł ciarki na plecach. - To paskudne przeziębienie 
sprawiło, że od przyjazdu nie wytknął nosa z dziecinnego pokoju. 
Przebywał 
wyłącznie w towarzystwie swojej niani oraz ciebie, mnie i Elizabeth. 
A nasza służba widocznie nie miała okazji poplotkować na jego 
temat w miasteczku. 

Harriet żywo skinęła głową. 
- Chyba masz słuszność. Panna Linden o nim nie wspomniała, więc 
pewnie nie wie o jego istnieniu. Wcale bym się nie zdziwiła, gdyby 
spróbowała 
odwołać się do twoich instynktów ojcowskich i zaoferować, że 
zastąpi matkę twemu osieroconemu synkowi. 
- Uważasz, że to jeszcze jedna rola nieodpowiednia dla niej? - rzucił 
żartobliwym tonem Griffin, nie mogąc się powstrzymać od drażnienia 
siostry. Ataki oburzenia i gniewu Harriet bywały bardzo zabawne... o 
ile 
nie zwracały się przeciw niemu. 
- Taka egoistka nie mogłaby okazać uczucia cudzemu dziecku, 
a zwłaszcza pasierbowi! - Harriet wstała i wygładziła fałdzistą 
spódnicę. 
- Możesz mi wierzyć, Griffinie, dobrze się stało, żeśmy się pozbyli 
panny Linden! 
Triumfalny uśmieszek na twarzy Harriet upewnił Griffina, że jego 
siostra 
uważa sprawę za zakończoną. Nie zamierzał wyprowadzać jej z 
błędu. 
W głębi serca wiedział, że musi szczerze rozmówić się z Faith. I to 
jak najszybciej! 

Faith słyszała, że Griffin ją woła. Mimo wiatru i szumu w głowie, niski 
głos Griffma docierał do niej wyraźnie. Na jego dźwięk ogarnęła ją 
panika. Myślała tylko o tym, by uciec. Jak najszybciej i jak najdalej. 
Strach paraliżował jej nogi, ale Faith siłą woli zmusiła się do biegu. 
Pochyliła nisko głowę, opierając się wichurze. Spłoszyła się jeszcze 
bardziej, 
gdy znów usłyszała swoje imię. 
Jeśli to ścigał ją wicehrabia, miała niewielkie szanse ucieczki. 
Musiała 
jednak spróbować. Gdyby znów stanęli twarzą w twarz, zapadłaby się 
pod ziemię. 

Faith pobiegła przez łąkę w stronę gościńca. Przynajmniej raz - 
myślała 
- spotkanie z tą okropną Harriet Sainthill okazało się 
błogosławieństwem! 
Zapewne oczernia go teraz przed bratem i mimo woli przeszkadza 

mu w pościgu. 
Przy odrobinie szczęścia tak się rozgada, że Faith z łatwością 
ucieknie wicehrabiemu! 
Mózg Faith pracował na pełnych obrotach, podobnie jak jej nogi. 
Równocześnie 
zaś - mimo woli - przypominała sobie każdy szczegół spotkania 
z Dewhurstem. Jego piękna, zawzięta twarz, szorstkość, a potem 
coraz 
bardziej przyjazny ton... Przez chwilę miała wTażenie, że on 
naprawdę 
cieszy się z jej wizyty... póki nie dowiedział się o prawdziwej 
przyczynie odwiedzin. 
Faith poczuła, że pieką ją policzki. Spotkanie z wicehrabią rozbudziło 
w niej dawne tęsknoty - o tym, że któregoś dnia wyjdzie za mąż, 
zostanie 
matką, ktoś doceni jej zalety, może nawet pokocha... Cóż za głupie 
marzenia! 
Przybierający na sile, coraz donośniejszy stukot kopyt ostrzegł Faith 
o zbliżaniu się jakiegoś pojazdu. Czyżby to Griffin? Serce w niej na 
chwilę 
zamarło, ale zaraz skarciła się w duchu. Gdyby wicehrabia zamierzał 
ją 
gonić, z pewnością dosiadłby konia! 
A poza tym powóz zbliżał się z przeciwnej strony. Faith zeszła na 
skraj 
drogi. Pojazd był coraz bliżej i bliżej... Krew zaczęła szybciej 
pulsować 
jej w żyłach, gdy rozpoznała srebrno-błękitną liberię stangreta. 
Z okrzykiem ulgi Faith skoczyła w stronę karety. 
- Merry! - szepnęła załamującym się głosem. 
Powóz podjechał i zatrzymał się obok niej. Drzwiczki się otworzyły 
i Meredith omal nie wypadła, tak spieszno jej było objąć zrozpaczoną 
przyjaciółkę. Pomocnik stangreta zeskoczył z tyłu, by pomóc swej 
pani przy wysiadaniu. 

- Najpierw pomóż wysiąść pannie Hobbins - poleciła lady Meredith, 
a gdy życzenie zostało spełnione, dodała: - Dalej pojedzie na koźle 
obok 
stangreta. Śliczny dziś dzień, nie za chłodny. Jestem pewna, że 
świeże powietrze doda jej wigoru. 

Faith zauważyła niechętne spojrzenie i męczeńską minę panny 
Hobbins, 
niezbyt młodej osobistej pokojówki Meny, gdy opuszczała przytulne 
wnętrze karety. Była jednak w tej chwili zbyt nieszczęśliwa, by 
przejmować się cudzymi smutkami. 
Niełatwo jej będzie przyznać się przyjaciółce do poniesionej klęski. 
Dzięki Bogu, że nie musiała relacjonować spotkania z Dewhurstem 
przy świadkach! 
Drzwiczki się zamknęły i Meredith dała znak stangretowi, by ruszał. 
Z westchnieniem ulgi Faith opadła na aksamitne poduszki. Była tu 
bezpieczna. 
Absolutnie, całkowicie bezpieczna! 
Powóz ruszył z turkotem po wiejskiej drodze, a serce Faith nareszcie 
się uspokoiło. Nadal czuła zawroty głowy i była lekko otumaniona, ale 
powoli odzyskiwała równowagę ducha. 
- Takie to było straszne? - spytała łagodnie Meredith. 
- Okropne! - przytaknęła Faith i z trudem zaczerpnęła powietrza. 
Zachowałam 
się jak ostatnia idiotka, zaczęłam paplać o testamencie ojca. 
Wicehrabia nie miał pojęcia, o czym mówię, i przyglądał mi się tak, 
jakby 
miał przed sobą zjawę. Kiedy wreszcie połapał się, o co chodzi i co 
mu proponuję, od razu dał mi kosza. 
- Zdumiewające, że nie wiedział o testamencie twojego ojca! — 
zauważyła Meny. 
- Jeśli ciebie to zdumiewa, to wyobraź sobie, jak ja się czułam! - Faith 
próbowała się roześmiać, ale wydała jedynie głuchy i bolesny dźwięk. 
Zrobiłam 
z siebie pośmiewisko, a w dodatku na nic się to nie zdało! 
- Nie był ani trochę zainteresowany twoją propozycją? - spytała ze 
współczuciem Meredith. 
- Zainteresowany?! Odtrącił mnie z miejsca, bezwarunkowo i 
ostatecznie. 
- Faith odetchnęła głęboko, starając się nie wpaść w rozpacz. Znieść 
odtrącenie nigdy nie jest łatwo, a to było wyjątkowo brutalne. W 
poczuciu 
ostatecznej klęski wpatrywała się tępo w swoje ręce, złożone na 
udach. - To była moja ostatnia nadzieja, Merry. Co się teraz ze rnną 
stanie? 
- Przeżyjesz! - stwierdziła stanowczo Meredith. Schwyciła 

przyjaciółkę 
za ręce i uścisnęła je, pragnąc tym gestem dodać jej odwagi. - Nie 
tylko przeżyjesz, ale podźwigniesz się i rozkwitniesz! 
Jej słowa nie dodały jednak Faith siły. Może nie będzie przymierać 
głodem, ale utraciwszy May fair Manor na rzecz znienawidzonego 
kuzyna 
poniesie niepowetowaną stratę. Wypędzona z rodzinnego domu, 
jedynej 
ostoi, utraci swą tożsamość i sens życia. 
- Opowiedz mi dokładnie, jak to było - nalegała Meredith. 
Faith spełniła prośbę. Nie szło jej to łatwo, ale nie opuściła ani 
jednego 
upokarzającego szczegółu. 
- A gdy pędziłam korytarzem... - relacjonowała - .. .z początku 
myślałam, 
że to tylko złudzenie, ale później usłyszałam za sobą bardzo 
wyraźnie 
czyjeś kroki. Kiedy pojęłam, że to wicehrabia mnie ściga... o mały 
włos nie postradałam zmysłów. Nie mogłam znieść myśli, że znów 
spotkamy się oko w oko... i pognałam jeszcze szybciej. Dotarłam do 
drzwi 
frontowych w chwili, gdy jego siostry, Harriet i Elizabeth, wróciły do 
domu. 
Meredith aż pisnęła z przejęcia. 
- O Boże! I co było potem? 
- Omal ich nie staranowałam, tak mi było spieszno do wyjścia - Faith 
skrzywiła się. -Widziały mnie w chwili ostatecznego poniżenia. Dla 
Harriet 
była to z pewnością wielka frajda. Już w dzieciństwie nie mogła mnie 
znieść! 
Meredith nachmurzyła się. 
- Obawiam się, że do mnie Harriet czuje jeszcze większą odrazę. 
Jesteśmy 
rówieśniczkami i obie zadebiutowałyśmy w tym samym sezonie. 
Bynajmniej nie odniosłam wielkiego sukcesu, ale sądzę, że Harriet 
zrobiła 
jeszcze gorsze wrażenie. Sytuację popsuła do reszty niemiła historia 
z jej narzeczonym Julianem Wingate. Zdecydowanie wolał mnie... i 
nie 
sądzę, by Harriet mi to kiedykolwiek wybaczyła. 

Faith zmarszczyła brwi. 
- Prawie o nim zapomniałam! To on ci się wiele razy oświadczał na 
długo przedtem, nim zaręczył się z Harriet? 
- Tak. — Meredith zaczerpnęła powietrza i głośno westchnęła. - 
Julian 
należał do moich najbardziej upartych adoratorów. Ciągle przysięgał, 
że nie może beze mnie żyć. W tamtym pierwszym sezonie 
oświadczył 
mi się co najmniej tuzin razy! W końcu zabroniłam mu wstępu do 
naszego domu. I wyobraź sobie, że nawet to go nie zniechęciło. 
Byłam 
kompletnie wyczerpana, bo na każdym przyjęciu musiałam chować 
się 
przed nim albo zręcznie wymykać... Pod koniec sezonu miałam już w 
tym sporo wprawy! 
Faith potrząsnęła głową, usiłując sobie wyobrazić opisywaną 
sytuację. 
- Nie wydawało ci się to ogromnie romantyczne, że przystojny 
młodzieniec 
przysięga ci miłość do grobowej deski? 
- Romantyczne?! O Boże, ani trochę! - Merry spojrzała na 
przyjaciółkę 
z lekką irytacją, ale zaraz zaczerwieniła się uroczo. - Ta jego 
nieokiełznana 
namiętność przyprawiała mnie o pokrzywkę! Jak mogłabym wyjść 
za człowieka, na widok którego dostawałam czerwonych placków na 
całym ciele?! 
- Och, biedna Merry! - Faith uśmiechnęła się, próbując przywołać 
w myślach obraz pięknej przyjaciółki w tak smutnym stanie. - Ale 
założę 
się, że nawet w czerwone plamy byłaś urzekająco piękna! 
- Piękna i swędząca! - żaliła się głośno nad sobą Meredith, 
przebierając 
lekko palcami po ramieniu Faith. - Chyba rozumiesz, że największy 
wielbiciel zniechęci się w końcu do kobiety, która w jego obecności 
bez ustanku się drapie. 
- No, no! Cóż to musiał być za widok! 
Tym razem Faith roześmiała się całkiem szczerze. Meredith 
zawtórowała jej. 
- Nareszcie zdołałam cię rozbawić - oznajmiła z triumfem. -Nie mogę 

znieść, gdy jesteś taka nieszczęśliwa, Faith! 
- Serdeczne dzięki! Nie tylko za rozweselanie, ale i za wysłuchiwanie 
moich narzekań. Jestem pewna, że wieczorem znajdę się znów na 
dnie 
rozpaczy, ale liczy się nawet chwilowa ulga. 
- Nie gadaj mi tu o dnie rozpaczy! Jedziesz ze mną do Londynu 
oświadczyła 
pod wpływem nagłego impulsu Meny - Nie powinnaś zostawać 
tu sama i rozpamiętywać porażki. Zmiana klimatu z pewnością 
wyjdzie ci na dobre. 
- Do Londynu? -Faith zaczęła gorączkowo zbierać myśli. 
Rzeczywiście, 
dobrze by było wyjechać stąd na jakiś czas - parę dni albo tydzień. 
Uciec od wszystkiego! Pozostając w Mayfair Manor, i tak nic by nie 
zwojowała. 
Może z dystansu ujrzy wszystko we właściwym świetle? A kłopoty 
nie uciekną. - Ależ ja... nie jestem gotowa do podróży! Nie mam nic 
przy sobie. 
- Możemy wrócić na chwilę do domu - mówiła jak w transie Meny. -
Zabierzesz tylko to, co niezbędne. A po przyjeździe pójdziemy 
oglądać 
cuda Londynu... ze sklepami przy Bond Street włącznie. Ubawimy się 
przy tym znakomicie. No, Faith, zgódź się! Obiecaj, że pojedziesz ze 
mną do miasta! 
- Nie wiem, czy powinnam... - Oczy Faith zapłonęły z podniecenia, 
ale zaraz spochmurniała, spuszczając wzrok. - Sezon już się zaczął. 
Wiem, 
ile masz zobowiązań towarzyskich. Byłabym dla ciebie ciężarem... i 
miałabym 
wyrzuty sumienia, że pozbawiam cię wielkomiejskich rozrywek. 
- Boże święty! Kto jak kto, ale ty, Faith, powinnaś wiedzieć, jak nie 
znoszę obowiązków towarzyskich. Wszystkie te przyjęcia, rauty i bale 
to 
śmiertelne nudy. Wszystkie, bez wyjątku! -Nagle w niebieskich 
oczach 
Meredith zapłonęły szelmowskie błyski. - Wiesz... Niełatwo zdobyć 
dodatkowe zaproszenie, ale jeśli tylko zechcesz, obiecuję jakoś 
przemycić 
cię na jeden czy dwa bale. 
- Co ty mówisz, Meredith?! Jak mogłabym zgodzić się na coś 

podobnego?! 
- Normalnie. Przeważnie bywa taki tłok, że pani domu nie ma 
zielonego 
pojęcia, kto bawi w jej salonach. Pod nieobecność moich rodziców 
zabieram wszędzie ze sobą cioteczną babcię Agathę. Przemiła 
starsza 
pani! Najpierw raczy się smakołykami, potem drzemie w kąciku... 
i budzi się, gdy już pora wracać. Z pewnością ucieszy się, że 
towarzyszyć 
mi będzie ktoś młodszy, kto roztoczy nade mną czujną opiekę na sali 
balowej. 
- No... właściwie, chyba bym mogła wyjechać do miasta- powiedziała 
z ociąganiem Faith - i pójść na jakiś bal czy przyjęcie. -N a widok 
rozpromienionej twarzy Merry dodała pośpiesznie: - Skromniejszy 
bal, 
oczywiście, bez zalewu śmietanki towarzyskiej! Wolę mieć do 
czynienia 
z normalnymi ludźmi. Wchodzi w grę najwyżej jakiś nieszkodliwy 
ekscentryk... 
I to od czasu do czasu. 
Meredith na znak zgody skinęła ochoczo głową. 
- Gdy tylko znajdziemy się w moim domu, przejrzymy wspólnie 
wszystkie zaproszenia! 1 jestem pewna, że uda mi się nakłonić moją 
modystkę, 
by w kilka dni wyczarowała dla ciebie modną kreację. A przez 
ten czas ty i ja ustalimy wspólnie, które imprezy nas interesują i co 
warto zobaczyć. 
Faith odchrząknęła, czując ściskanie w gardle. Znów odezwały się 
nerwy. 
A jeśli podjęła zbyt pochopną, nieprzemyślaną decyzję? Była to dla 
niej jedyna szansa, by przyjrzeć się życiu wytwornego londyńskiego 
towarzystwa. 
Choćby nawet trzymała się skromnie na uboczu, byłby to fascynujący 
spektakl! A biorąc pod uwagę śmiertelny strach Merry przed 
najmniejszym nawet skandalem, nic naprawdę ryzykownego nie 
mogło 
się im przydarzyć. 
- W porządku. Jadę z tobą! 
- Cudownie! - Meredith uśmiechnęła się z aprobatą. - Wobec tego 
zatrzymamy się na krótko w Mayfair Manor, spakujesz manatki i 

powiadomisz 
służbę o swoim wyjeździe. Mój stangret to prawdziwy mistrz! 
Jeśli wyruszymy w drogę w ciągu godziny, zdołamy dotrzeć do 
Londynu przed nocą. 
- Wybornie! - odparła Faith, przyciskając rękę do piersi, by uspokoić 
nieco mocno bijące serce. 
- A podczas twego pobytu w Londynie złożymy wizytę adwokatowi 
mojego ojca - postanowiła Meredith. - Musi znaleźć jakiś sposób, byś 
pozostała właścicielką Mayfair Manor, i to bez łaski tego 
odrażającego Dewhursta! 
Faith skinęła głową w milczeniu. Zgodziła się na wizytę u adwokata 
przede wszystkim dlatego, że Meredith sobie tego życzyła. W głębi 
serca 
nie żywiła już nadziei, że ocali swój rodzinny dom. 
Było jeszcze coś, co sprawiało Faith ból i wielce ją niepokoiło: 
świadomość, 
że mimo niewątpliwej brutalności wicehrabia Dewhurst nie 
wydawał się jej odrażający. Ani trochę! 

Mówi mi pan takie miłe rzeczy, milordzie... - Smukłe, wypielęgnowane 
kobiece paluszki sunęły wymownie po ramieniu Griffina, by 
zatrzymać 
się na jego barku. - Ale niektórzy ostrzegają przed panem. Czy 
doprawdy jest pan taki niegrzeczny, jak powiadają? 
- W pełni zasłużyłem na taką opinię, lady Ashborrow. Nie będę się 
zarzekał. - Po wielekroć powtarzany frazes spłynął automatycznie z 
jego 
warg. Nie towarzyszył mu jednak wyuczony uśmiech. Wicehrabia 
przymrużył nieco oczy i z rozmysłem odsunął się od lgnącej do niego 
kobiety. 
Griffin był w fatalnym nastroju; świadczył o tym dobitnie sposób, w 
jaki 
potraktował tak ponętną kobietę jak lady Ashborrow. Przyczepiła się 
do 
niego niemal w tej samej chwili, gdy wkroczył na salę balową. 
Zręcznie 
skłoniła pewnego dżentelmena, który znał ich oboje w równie 
niewielkim 
stopniu, by oficjalnie przedstawił jej Dewhursta - i nie odstępowała go 
już ponad godzinę. 

Ta urocza brunetka z imponującym biustem była pod każdym 
względem 
w jego typie: dojrzała, zamężna, bezpośrednia, doświadczona i 
wyjątkowo 
nadobna. A jednak nawet jej żywa atencja nie rozproszyła posępnej 
zadumy, która tego wieczoru spowijała Griffma jak wilgotna mgła. 

- Słyszę, że muzycy stroją już instrumenty - powiedziała z wyraźną 
przymówką lady Ashborrow. - Ciekawa jestem, czy zaczną od walca. 
- Sądzę, że tak. To już niemal tradycja. - Kąciki ust Griffma uniosły 
się ku górze i szybko opadły w przystępie wisielczego humoru. - 
Niestety, 
pewne wcześniejsze zobowiązania nie pozwalają mi dzisiejszego 
wieczoru 
spróbować sił na parkiecie. 
- Jeśli wolałby pan wymknąć się z sali balowej, możemy 
pospacerować 
po ogrodzie. Taki piękny wieczór! I księżyc w pełni... - Lady 
Ashborrow 
z rozmysłem pochyliła się ku niemu, szczodrze demonstrując 
powaby swego imponującego biustu. -Nocne kwiaty rozchylająjuż 
płatki... 
Ich woń zawsze mnie odurza. 
Starannie przygotowana kwestia spowodowała jedynie przelotne 
zainteresowanie 
Griffma. Jego spojrzenie poszybowało ponad głową stojącej 
przy nim kobiety na przeciwległy koniec wielkiej sali. Stał bez słowa, 
z roztargnionym wyrazem twarzy, podczas gdy jego bystre oczy 
szukały 
w tłumie gości tej jednej osoby, która -jak się obawiał - wcale się tu 
nie zjawi. 
Niech to wszyscy diabli! Gdzież ona się podziewa, do licha?! 
Przyznając się w duchu do kolejnej porażki, wicehrabia zwrócił się do 
towarzyszącej mu damy. 
- Jestem niepocieszony, lady Ashborrow, że muszę panią pożegnać. 
Obiecałem zjawić się na jeszcze jednym przyjęciu... i już jestem 
spóźniony. 
Zabawiłem tu znacznie dłużej, niż planowałem. 
Piękna brunetka skamieniała, ale jej starannie wypracowany uśmiech 
nie uległ zmianie. 

- Cóż... może powetujemy to sobie innym razem? - oznajmiła z 
pozornym spokojem. 
- Bardzo na to liczę, milady - odparł gładko wicehrabia i pocałował 
ją w rękę. Ten przeciągły pocałunek stanowił dyskretne przeprosiny 
za nierycerskie zachowanie. 
Trzeba przyznać, że lady Ashborrow pokazała klasę. Nie objawiła ani 
gniewu, ani rozczarowania. Rzuciła Dewhurstowi ostatnie zalotne 
spoj
rżenie, rozłożyła wachlarz i odpłynęła z godnością na drugi koniec 
sali balowej. 
Griffin poniewczasie pożałował, że nie poświęcił jej więcej uwagi. Ale 
nie miał teraz czasu na flirty. Robiło się już późno. Najwyższa pora 
ruszać 
w dalszą drogę, by kontynuować poszukiwania! 
Po krótkim pożegnaniu z panem i panią domu wicehrabia zasiadł 
znów 
w swym powozie. Bębniąc palcami po kolanie, czekał niecierpliwie, 
kiedy 
stangret zdoła się przedrzeć przez tłumy zalegające londyńskie ulice. 
Od pięciu dni Griffin przemierzał Londyn wszerz i wzdłuż, szukając 
na próżno Faith. Był zdecydowany jak najprędzej i raz na zawsze 
ustalić 
charakter jej stosunków z Neville'em. 
O wyjeździe Faith do Londynu dowiedział się niemal cudem. Cała 
służba 
z Mayfair Manor nabrała wody w usta, gdy Griffin wypytywał, dokąd 
się udała. Nawet złoty suweren nie rozwiązał nikomu języka. 
Jedynie szczęśliwy traf sprawił, że stajenny wicehrabiego zabiegał 
właśnie o względy mleczarki z Mayfair Manor. Dzięki bujnie 
rozwijającemu 
się uczuciu tej pary Griffin zdołał się dowiedzieć, że Faith wyjechała 
nieoczekiwanie do Londynu ze swą przyjaciółką od serca, lady 
Meredith. 
Niestety, mleczarka nie znała nazwiska owej lady Meredith ani 
żadnych 
innych szczegółów. Griffin jak przez mgłę przypominał sobie 
serdeczną 
przyjaciółkę Faith z okresu dzieciństwa, długonogą blondyneczkę, 
która bardzo lubiła go strofować. Niestety, on również nie pamiętał 
jej nazwiska ani tytułu jej ojca. 

Mimo to wyruszył do Londynu w naiwnym przekonaniu, że odnajdzie 
tam bez większego trudu obie damy. Niestety, mylił się całkowicie. 
Choć 
londyński wielki świat tworzył zwartą społeczność, była ona jednak 
bardzo 
liczna i odszukanie dwóch kobiet, o któiych niewiele wiedział, okazało 
się niełatwym zadaniem. 
Ponieważ Griffin spędził wiele lat z dala od Anglii, nie miał w 
Londynie 
przyjaciół ani bliskich znajomych, którzy mogliby mu pomóc w tych 
poszukiwaniach, bądź co bądź, bardzo delikatnej natury. Z 
konieczności 
działał więc na własną rękę, usiłując wytropić kryjówkę Faith Linden 
i tajemniczej lady Meredith. 
Pozbycie się rodzinnej rezydencji, które parę tygodni temu wydawało 
się Dewhurstowi bardzo rozsądnym i praktycznym posunięciem, teraz 
skomplikowało jeszcze sprawę. Nie posiadając już w Londynie 
własnego 
kąta, musiał wynająć elegancki apartament. Przekonał się, jak 
nieprawdopodobnie drogie są mieszkania - i w ogóle życie - w tym 
wielkim 
mieście. A nieprzewidzianych wydatków Griffin bał się jak ognia. 
Na szczęście, podczas poprzedniego pobytu w Londynie, 
związanego 
ze sprzedażą rezydencji, wicehrabia zamówił sobie wiele ubrań u 
znanego 
krawca. Dzięki temu nie musiał teraz szastać pieniędzmi na nowe 
stroje. 
Kiedy już miał dach nad głową i porządne ubranie, uznał, że 
stosunkowo 
najłatwiej będzie natknąć się na obie panny na gruncie towarzyskim. 
Zasypywano go zaproszeniami od chwili, gdy dyskretnie rozpuścił 
wieści 
o swym przyjeździe do Londynu. 
Wkrótce Griffin przekonał się, że i tym razem zbyt optymistycznie 
ocenił 
sytuację. Była pełnia londyńskiego sezonu i co wieczór odbywało się 
co 
najmniej pół tuzina przyjęć, rautów czy innych zebrań towarzyskich w 
rezydencjach 

wybitnych osobistości z wyższych sfer. Ponieważ wicehrabia 
nie miał zielonego pojęcia, jakiego rodzaju spotkania preferują Faith 
i lady Meredith, musiał szukać po omacku, uczestnicząc niemal w 
każdej z imprez. 
Jako kawaler do wzięcia - w dodatku utytułowany - Griffin został 
przyjęty 
przez wielki świat z otwartymi ramionami, mimo swej nieco 
nadszarpniętej 
reputacji. Szybko jednak odkrył, jaka jest cena tej popularności. 
Taksujące spojrzenia drapieżnych mam i kokieteryjny chichot 
niezamężnych córek prześladowały go na każdym kroku. 
W takiej atmosferze Griffin czuł się wyraźnie nieswojo, tym bardziej 
że nie planował ożenku. Był koneserem i wielkim admiratorem płci 
pięknej, 
ale te małżeńskie łowy wydawały mu się sportem niesmacznym i 
niegodnym 
prawdziwego mężczyzny. 
Niebawem bezskuteczne poszukiwanie Faith zaczęło go nużyć. 
Zniechęcony 
brakiem najdrobniejszego choćby sukcesu, uznał podjęte zadanie 
za niewykonalne. Nie rezygnował jednak, gdyż zmuszał go do tego 
wrodzony upór i niespokojne sumienie. 
Niecierpliwie otworzył okno powozu i zawołał do stangreta: 
- Daleko jeszcze? 
- Blisko! Kilka kroków, milordzie, ale ulica jest zapchana powozami. 
Szpilki by nie wcisnął! Czy jaśnie pan życzy sobie, żebym poszukał 
innej drogi? 
- Dajże spokój! Przejdę ten kawałek na piechotę. 
Z pomrukiem zniecierpliwienia Griffin otworzył drzwi i wyskoczył lekko 
z powozu, zanim zbici z tropu pomocnicy stangreta zdążyli 
zaoferować 
mu swą pomoc. Wicehrabia już sobie wyobrażał zgorszoną minę 
majordomusa na widok gościa przybywającego na piechotę; był 
jednak 
w zbyt podłym nastroju, by przejmować się takimi błahostkami. 
Spędził ten piękny gwiaździsty wieczór, zaliczając pośpiesznie 
imprezę 
po imprezie. Miał już za sobą trzy przyjęcia. Rozpoczął od wyjątkowo 
nudnej kolacji u lorda Andersona, potem przyszła kolej na 
beznadziejny 

raut w rezydencji hrabiego i hrabiny Shrewsbury. Wreszcie przyszła 
kolej 
na bal u księcia Harrowby, na którym goście cisnęli się jak śledzie w 
beczce. 

Ostatnim punktem opracowanego przez GrirYma planu miał być 
wieczór 
muzyczny u lady Dillard. Obiecała na nim wystąpić pewna diwa 
operowa, 
dopiero co przybyła z Italii i spragniona towarzystwa angielskiej 
arystokracji. 
Ze wszystkich atrakcji roztaczających się przed wicehrabią tego 
wieczoru, ta ostatnia budziła w nim największą grozę. Nigdy nie lubił 
operowych 
treli, a popisy śpiewaków kojarzyły mu się z donośnymi odgłosami 
marcowych kocich harców i bijatyk na śmierć i życie. 

Na szczęście, był to ostatni punkt wieczornego programu. Z 
westchnieniem 
rezygnacji Griffin wręczył swą kartę wizytową stojącemu w drzwiach 
mąjordomowi z wyjątkowo kwaśną miną. Podejrzliwe spojrzenie, 
jakim 
został obrzucony, wicehrabia skwitował tak piorunującym wzrokiem, 
że 
skruszony sługa bezzwłocznie zaprowadził gościa z należytą atencją 
do pokoju muzycznego. 
Prowizoryczną scenę wzniesiono na samym końcu pokoju. Stało 
przed 
nią w kilku równych rzędach wiele wyściełanych krzeseł. Przy 
fortepianie 
siedział chudy i blady młodzieniec, a obok instrumentu tkwiła 
biuściasta 
dama w fioletach. Z jej szeroko otwartych ust, tworzących idealną 
literę O, wydobywały się tak wysokie dźwięki, że konkurować mogło 
z nimi tylko wycie psów. 
Baczną uwagę Griffma przyciągnęło mimo woli fioletowe pióro na 
czubku głowy śpiewaczki, które kołysało się jak szalone za każdym 
razem, 
gdy diwa dramatycznym gestem wyciągała to jedno, to drugie ramię. 
Ponieważ czyniła to nader chętnie, wicehrabia zyskał widowisko, 

które skutecznie odwracało jego uwagę od wydawanych przez 
śpiewaczkę dźwięków. 
Griffin nie skorzystał z krzesła. Podpierał ścianę po lewej stronie diwy 
i rozglądał się żywo po całej sali. Niestety, z tego punktu 
obserwacyjnego 
trudno było rozpoznać od tyłu kogokolwiek ze słuchaczy. 
Po finałowym crescendo gwiazda wyrzuciła w górę oba ramiona i 
wreszcie zamknęła usta. Nastąpiła chwila błogiej, niczym 
niezmąconej ciszy. 
Potem uprzejme audytorium zdobyło się na oklaski, które przerodziły 
się w owację na stojąco. Griffin mógłby przysiąc, że nie był to dowód 
uznania dla talentów diwy, lecz wyraz szczerej wdzięczności za to, że 
wreszcie zamilkła. 
Potem przyszła kolej na coś, co raduje serce każdego męczennika 
opery: antrakt. 
Griffin uśmiechnął się. Skoro diwa przestała już śpiewać, może jego 
zła passa też się niebawem skończy? W każdym razie trafił do sali w 
najlepszym 
momencie: niemal na koniec występu. Doskonała wróżba na 
przyszłość! 

- Jakże się cieszę, że zechciał pan przybyć na mój wieczorek, 
wicehrabio 
- odezwał się jakiś kobiecy głos. - Miałam nadzieję, że znajdzie pan 
trochę czasu. 
- Pani zaproszenie było dla mnie ogromnym zaszczytem, lady Dillard 
- odparł Griffin z czarującym uśmiechem. Intensywna, nawet zbyt 
intensywna woń gardenii owionęła go, gdy skłonił się nisko nad ręką 
starszej pani. - Żałuję tylko, że przybyłem zbyt późno, by podziwiać 
cały występ diwy. 
- Nigdy nie należy tracić nadziei, milordzie! Seniora DeStefanis 
uraczy 
nas jeszcze kilkakrotnie swoim śpiewem, nim wieczór muzyczny 
dobiegnie końca. 
- Doprawdy, brak mi słów... 
Lady Dillard zachichotała jak podlotek; zupełnie, jakby czytała w 
myślach 
wicehrabiego. Griffin ochoczo odwzajemnił jej uśmiech. Podczas 
tego dłużącego się tygodnia, pełnego imprez towarzyskich, spotkali 
się 

kilkakrotnie i wicehrabia szczerze polubił starą damę. Wielka szkoda, 
że 
ma taki fatalny gust, jeśli chodzi o muzykę. 
Wymienili kilka żartobliwych uwag i lady Dillard odeszła, by zająć się 
innymi gośćmi. Griffin mierzył niechętnym okiem kłębiący się tłum. 
Nie 
miał większej nadziei, że wypatrzy interesującą go osobę. Był coraz 
bardziej 
przekonany, że powinien wrócić na wieś i czekać cierpliwie na powrót 
Faith do Mayfair Manor. Powoli dochodził do wniosku, że nie ma 
w świecie większej udręki niż życie towarzyskie w wielkim świecie. 
Przyjął podsunięty mu przez lokaja kielich schłodzonego szampana i 
po 
raz ostatni zmierzył wzrokiem modnie ubrane towarzystwo. Podnosił 
właśnie kielich do ust... gdy skamieniał. Zimny trunek spłynął 
bezwiednie do wyschniętego gardła. 
W przeciwległym kącie pokoju objawiła się oczom wicehrabiego 
cudowna 
istota- najpiękniejsza ze wszystkich kobiet, jakie spotkał w życiu. 
Co więcej, obróciła się nieco, jakby kogoś szukała, i spojrzała prosto 
na niego. Zmęczenie i posępna zaduma Griffma znikły w jednej 
chwili. 
Twarz nieznajomej była doskonale piękna. Przywodziła na myśl 
delikatną 
rzeźbę z kararyjskiego marmuru. Każdy, nawet najdrobniejszy lys, 
wydawał się dziełem geniuszu. Jasne, jedwabiste włosy były z 
wytworną 
prostotą uczesane w kok. Zamiast drogich kamieni ozdabiały jej 
głowę 
kwiaty, wpięte malowniczo w złote loki. 
Piękność miała na sobie lazurową suknię, była wysoka i smukła. 
Griffin 
po prostu nie mógł oderwać od niej oczu. Wysokie uczesanie 
podkreślało 
jeszcze subtelny wdzięk całej postaci. Nawet w mdłym blasku świec 
dostrzegł, że jej oczy mają rzadko spotykany odcień ciemnego błękitu 
przypominającego krystalicznie czystą toń Morza Karaibskiego. 
Nieznajoma nie odważyła się posłać mu uśmiechu. Skłoniła jednak 
leciutko 
głowę. Griffin nie zdawał sobie sprawy z tego, co czyni, gdy w 

odpowiedzi 
na to nieme wezwanie pośpieszył w jej kierunku. Oprzytomniał 
w chwili, gdy stanął naprzeciw cudownej istoty. 
- Lord Dewhurst! 
Słów tych nie wypowiedziała jednak urzekająca blondynka. 
Wyszeptała 
je stojąca obok niej drobna kobieta. Z żalem Griffin oderwał wzrok 
od czarodziejki... i ujrzał przed sobą dziewczynę, której poszukiwał 
w Londynie przez pięć długich dni i tyleż niemających końca nocy. 
Faith Linden. 
Zamrugał z niedowierzaniem oczyma, ale zjawa nie znikła. Potem na 
jego twarzy odmalowała się ogromna radość, gdy dostrzegł reakcję 
Faith. 
Na jego widok wydała zdławiony dźwięk i z twarzą pełną trwogi 
zwróciła się do pięknej blondynki. 
W tym właśnie momencie wicehrabia uświadomił sobie, że 
tajemnicza 
piękność to z pewnością lady Meredith. Poczuł nagłe ukłucie żalu. 
Jaka 
szkoda! Od tej chwili będzie dla niego nieosiągalna. 
Urocza lady Meredith wiedziała już, kto przed nią stoi. Była jednak 
bardziej powściągliwa w zachowaniu od przyjaciółki. Zesztywniała, 
wyprostowała 
plecy i spojrzała na wicehrabiego z wielką pogardą. 
Niestety, nie osiągnęła zamierzonego efektu, gdyż niechcący 
upuściła 
wachlarz wprost na bolącą nogę asystującego jej dżentelmena, co 
wywołało małe zamieszanie. 
Wicehrabia rozpoznał poszkodowanego. Był to lord Dunstan, 
pompatyczny 
dandys, który uważał się za znawcę zasad towarzyskiej etykiety. 
Griffin nie darzył Dunstana szacunkiem, ale w tym wypadku mógł 
okazać 
się cennym sojusznikiem i pomóc w ułagodzeniu dam, gdyby obie z 
uporem go ignorowały. 
Sądząc z reakcji Faith, Griffm nie miał wątpliwości, że spłoszone 
kobiety 
będą chciały ratować się ucieczką. 
- Cóż za szczęśliwy traf! Znowu się spotykamy, panno Linden. - 
Starał 

się mówić lekkim, zdawkowym tonem. -Nie miałem pojęcia, że i pani 
wybiera się do Londynu. 
Faith zarumieniła się. Nie był to delikatny, pastelowy rumieniec, ale 
szkarłatne wypieki. - Powiedziałeś „panno Linden", Dewhurst? - Lord 
Dunstan nastroszył 
się. Otrzepał z kurzu wachlarz lady Meredith i oddał właścicielce. 
Potem zwrócił się znów do Griffina. - Obawiam się, że jesteś w 
wielkim 
błędzie, milordzie! To panna Maxwell, daleka krewna lady Meredith. 
Mieszka na prowincji, a teraz przybyła z wizytą do stolicy. 
- Panna... Maxwell? 
- O, t.. .t.. .tak! - Faith dotknęła ręką rozpalonego policzka, potem 
szyi. 
Griffin oblizał zeschnięte wargi. Ładne rzeczy! 
- A można poznać pani imię? 
- Cóż za niestosowna poufałość! Zdumiewasz mnie, Dewhurst. 
Przecież 
dopiero przed chwilą poznałeś tę damę. -Zmarszczył czoło. -Prawdę 
mówiąc, nie zostałeś jej nawet oficjalnie przedstawiony! 
Griffm poczuł, jak prężą się muskuły jego rąk. Dunstan był doprawdy 
irytujący! Czyżby nie słyszał, jak Faith przerażonym szeptem 
wymówiła 
jego nazwisko? Każdy domyśliłby się, że coś tu nie gra. Ale Dunstan 
był 
widać do tego stopnia ograniczony, że nic do niego nie docierało. 
Mimo 
to Griffm doszedł do wniosku, że zadał sobie zbyt wiele trudu i 
znalazł 
się zbyt blisko celu, by nie skorzystać z nadarzającej się okazji. 

- Przepraszam najmocniej! Dunstan, może będziesz tak dobry i 
przedstawisz mnie paniom? 
Lord Dunstan jeszcze bardziej się napuszył, lecz spełnił prośbę. 
- Droga lady Meredith, panno Maxwell, pozwólcie sobie przedstawić 
wicehrabiego Dewhursta. Milordzie, oto córka hrabiego Stafforda, 
lady 
Meredith Barrington i jej urocza kuzynka, panna Maxwell. 
Uprzejme szepty, dyskretne ukłony. Griffina aż ręce swędziały, by 
chwycić 
Faith za rękę i pocałować ją na powitanie. Powstrzymał się jednak, 

nie będąc pewnym jej reakcji. 
Z rozmysłem przysunął się jednak bliżej i uwięził ją w pułapce, 
między 
ścianą a swym atletycznym ciałem. Gdyby Faith odwróciła się, chcąc 
uciec, utknęłaby nosem w śnieżnobiałej chustce, zdobiącąjego szyję. 
Nie 
mogła umknąć... chyba że sam by jej na to pozwolił. 
Milczenie potęgowało jeszcze rosnące między nimi napięcie, ale 
Griffin 
doszedł do wniosku, że najrozsądniej będzie trzymać buzię na kłódkę 
i najpierw ocenić dokładnie sytuację, a dopiero potem zacząć działać. 
Z jakiegoś niezrozumiałego powodu Faith wystąpiła pod przybranym 
nazwiskiem. Póki się nie dowie, czemu tak postąpiła, lepiej 
dostosować się do jej gry. 
Skłonił się z przesadną pewnością siebie. 
- Przepraszam najmocniej za swą poprzednią omyłkę, panno 
Maxwell. 
W pierwszej chwili wydała mi się pani uderzająco podobna do pewnej 
osoby, którą znam od dzieciństwa. Teraz jednak, po głębszym 
zastanowieniu, 
dostrzegam, jak bardzo się myliłem. Dama, o której wspomniałem, 
jest od pani o wiele starsza. 
- Doprawdy? - prychnęła pogardliwie Faith i spojrzała mu prosto w 
oczy. 
- Z całą pewnością! A poza tym jest znacznie niższa. - Griffin 
leniwym, 
afektowanym ruchem zakołysał się na obcasach, ani na chwilę nie 
odrywając oczu od Faith. Rumieńce na jej policzkach pociemniały 
jeszcze 
bardziej. - Większość ludzi uważa ją za brzydulę, ale to nie brak 
urody, tylko paskudny charakter sprawia, że wszyscy członkowie 
naszej 
lokalnej społeczności opowiadają o niej niestworzone historie. 
- Pewnie jest trochę niezrównoważona, co? - spytał lord Dunstan z 
wyraźnym zainteresowaniem. 
- O, nie powiedziałbym, że tylko trochę! 
- Ohyda! To brzmi doprawdy niepokojąco! - Dunstan uśmiechnął się 
z przesadną elegancją. 
Griffinowi podejrzanie zadrżały wargi. 
- No, cóż... Nie należy osądzać bliźnich zbyt surowo... ale to 

doprawdy 
okropna jędza. Większość wiejskich dzieci boi się jej jak ognia. 
Poza tym ubiera się cudacznie i wmawia wszystkim, że jest królową. 
- Królową? - powtórzyła Faith słabym głosem. 
- KrólowąAnglii, oczywiście. - Usta Griffina wykrzywiły się w 
uśmiechu. 
- Gdyby się podawała za królową Francji, z pewnością wylądowałaby 
w domu wariatów. 
- Przecież we Francji nie ma królowej - wymamrotała Faith. 
- No, właśnie! 
Faith rzuciła mu piorunujące spojrzenie i syknęła przez zaciśnięte 
zęby: 
- Czy nie zapomniał pan przypadkiem o kurzajkach, milordzie? Czy 
ta nieszczęsna kreatura nie jest obsypana kurzajkami? 
- Cóż za intuicja!... Teraz, gdy pani o tym wspomniała, przypominam 
sobie... 
- O Boże, ależ mi zaschło w gardle! - przerwała mu lady Meredith. 
Ona również rzuciła Griffmowi mrożące krew w żyłach spojrzenie, a 
potem 
ze znacznie łagodniejszym wyrazem twarzy zwróciła się do stojącego 
wiernie u jej boku dandysa. - Czy byłby pan tak dobry i przyniósł mi 
kieliszek szampana, milordzie? Zauważyłam, że lokaje otwierają 
mnóstwo 
butelek, ale żadna z nich nie zabłądziła do naszego ustronnego 
kącika. 
To byłoby cudowne orzeźwienie... tak tu gorąco! 
- Jestem uszczęśliwiony, że mogę pani usłużyć, lady Meredith. 
Przyniosę 
kieliszek również dla pani, panno Maxwell - Skłonił się nisko damom, 
spojrzał z wyższością na Griffina i oddalił się. 
- Dobra robota, lady Meredith! - pochwalił Griffin spokojnym, 
zrównoważonym 
tonem. - Teraz, gdy nie mamy już audytorium, nie musicie, 
drogie panie, podskakiwać jak oparzone, ilekroć otwieram usta. 
Faith przymrużyła oczy i przeszyła wicehrabiego morderczym 
wzrokiem. 
- Jak śmiesz tak się do nas odzywać?! Mimo tej wyjątkowo 
niesmacznej 
konwersacji mam nadzieję, że zachowałeś choć odrobinę 
przyzwoitości, 

by zostawić nas w spokoju! Żegnam, milordzie! 
- Zechciej wstrzymać się ze swymi oskarżeniami, droga panno 
Maxwell! 
Podejrzewam, że Dunstan zaraz tu wróci z kielichami szampana w 
dłoniach. 
O ile nie zamierzasz przypuścić go do sekretu, radzę szybko wyjaśnić 
całą sprawę. Po co ta idiotyczna zmiana nazwiska? 
- Nie twoja sprawa, milordzie! - Faith spojrzała mu prosto w oczy, 
niemal wyzywająco. - Już powiedziałam, że nie życzymy sobie 
twojego towarzystwa! 
- Muszę się dowiedzieć prawdy. 1 to natychmiast. - Z gardła Griffina 
wydobył się dziwnie drapieżny pomruk. - Cóż to za nowa komedia?! 

Wprost niewiarygodne, jak szybko może prysnąć cudowny wieczorny 
nastrój. Wystarczy, że na przyjęciu pojawi się wicehrabia Dewhurst! 
Zadziwiające, ale propozycja zmiany nazwiska wyszła od Merry. To 
ona 
skłoniła Faith do odgrywania roli jej dalekiej kuzynki, panny Maxwell. 
Ponieważ Meredith była zawsze wzorem cnót i znajdowała się poza 
wszelkimi 
podejrzeniami, Faith doszła do wniosku, że pomysł jest bardzo dobry. 
Występowanie publicznie pod własnym nazwiskiem zdawało się ze 
wszech miar niewygodne - była przecież w żałobie po ojcu i po 
narzeczonym. 
To niewinne kłamstwo umożliwi jej wzięcie udziału w spotkaniu 
towarzyskim, o czym zawsze marzyła. Jeden krótki wieczór spędzony 
w wielkim świecie. Czy to takie wielkie przestępstwo? 
Po namyśle postanowiły, że udadzą się na wieczór muzyczny do lady 
Dillard. Doszły do wniosku, że tam będzie najmniej tłoczno. 
Kiedy Merry po raz pierwszy wspomniała o swoim pomyśle, Faith 
potraktowała to jako dobry żart. Ot, taka sobie komedia, której nigdy 
nie 
odegrają. Nie chciała nawet myśleć o urzeczywistnieniu tego 
zamiaru. 
Ale Meredith nalegała. Zaciągnęła Faith do krawcowej i pomogła 
wybrać 
odpowiednią suknię, racząc przyjaciółkę anegdotkami o ludziach, 
których mogła spotkać. 
I tak oto Faith zapaliła się do pomysłu Merry. Jakże upajające będzie 
poczucie wolności, pozbycie się - choćby tylko na jeden wieczór- 

ciężaru 
swej tożsamości! Czyż może komuś zaszkodzić taka niewinna 
zachcianka? 

Była mała szansa, że spotka kogoś znajomego. Nikt z okolicznego 
ziemiaństwa 
nie wybierał się w tym sezonie do Londynu. Faith czuła się 
więc całkiem bezpiecznie - aż do chwili, gdy na przyjęciu pojawił się 
wicehrabia. 
- Czekam na wyjaśnienia, panno Maxwell. 
- Przestań, u licha, tak się do mnie zwracać! - syknęła Faith. Miała 
wrażenie, jakby zapadała się w otchłań. - A w ogóle, co ty tu robisz? 
Myślałam, że masz w domu mnóstwo pracy! 
Griffin zacisnął zęby, a jego oczy zwęziły się w wąską szparę. 
- Przyjechałem do Londynu, żeby cię odnaleźć. 
- I kto tu odgrywa głupie komedie?! - Faith zirytowała się, miętosząc 
jedwabny woreczek, który miała w ręku. 
W stalowoszarych oczach Griffina błysnął płomień gniewu. Atmosfera 
stała się tak napięta, że wprost trudno było ją znieść. Faith podniosła 
nerwowo głowę, wypatrując lorda Dunstana. Gdzie on się podziewa, 
do 
licha? Miał tylko przynieść dwa kieliszki szampana! 
Merry rozkasłała się za wachlarzem, ale nie odstępowała przyjaciółki 
na krok. Przez chwilę Faith niemal zapragnęła, by Griffin oderwał 
wzrok 
od niej i znów się zapatrzył na piękną Meredith. 
W pewnym sensie to właśnie niezwykła uroda Merry przyczyniła się 
do tej niezręcznej sytuacji. O, Faith dobrze widziała, jakim 
roziskrzonym 
wzrokiem wicehrabia spoglądał na Meny z drugiego końca pokoju! A 
potem 
mszył w jej kierunku, jak zahipnotyzowany. 
Faith poczuła ostry ból w piersi. Meredith i Griffin stanowili wyjątkowo 
urodziwą parę!... Ale na myśl o tym, że mogliby się ze sobą związać. 
Faith zrobiło się niedobrze. 
Ta nagła rozpacz skłoniła ją do przybrania lodowatej, pogardliwej 
miny, 
którą wyćwiczyła do doskonałości. 
W pierwszej chwili lord Dewhurst stracił trochę animuszu, co Faith 
dodało jeszcze więcej odwagi. Była już pewna, że wicehrabia się 

podda. 
Jednak Griffin nie zszedł z pola. Wręcz przeciwnie: jego wargi wygię
ły się w szyderczym uśmiechu, a w oczach pojawiły się kpiące błyski. 
- Jeśli nie doczekam się żadnych wyjaśnień, będę musiał wyciągnąć 
własne wnioski. - Utkwił w Faith tak ostre spojrzenie, że omal się nie 
wzdrygnęła. - Czy ściga cię policja? 
- Co takiego?! - Faith odwróciła głowę tak raptownie, że pasmo 
włosów 
wysunęło się z upięcia i opadło na jej nagie ramię. - To już szczyt 
bezczelności! Co śmiesz sugerować, mój panie?! 
Griffin obdarzył ją zapierającym dech uśmiechem. 
- Wiem z doświadczenia, panno Maxwell, że fałszywych nazwisk 
używająosoby, 
pragnące ukryć swą tożsamość. Zazwyczaj z powodu jakichś 
niezgodnych z prawem czynów. 
- Wcale mnie nie dziwi, że znasz osobiście osoby, które są na bakier 
z prawem, milordzie! - zauważyła cierpko Faith. Nie miała 
najmniejszej 
ochoty spowiadać się przed nim ani tłumaczyć ze swych postępków. 
Był 
dla niej zupełnie obcym człowiekiem. Z jakiej racji miałaby mu się 
opowiadać? 
Należało jednak zachować ostrożność. Dewhurst mógł w każdej 
chwili 
urządzić scenę i publicznie zakwestionować jej tożsamość. Faith 
uniosła 
dumnie głowę, chcąc okazać, że wcale się go nie boi. 
Gdy napotkała jego wzrok, początkowo nie odwróciła oczu. Ale 
wpatrywał 
się w niąw milczeniu tak długo, że zaczęły ją zawodzić nerwy. Ta 
jego obojętna mina, te jego bystre i czujne oczy... Mógłby ją 
zdemaskować, 
gdyby chciał. Ale czy naprawdę tego chciał? 
Odetchnęła ciężko. Serce jej się tłukło w piersi jak szalone. Czuła, że 
się czerwieni pod uporczywym wzrokiem Griffina. Niepewnym 
ruchem 
odgarnęła fry wolny kosmyk. 
- Możemy przejść się po ogrodzie - zaproponował Dewhurst. - To 
nam zapewni odrobinę prywatności. 
- Nie mam najmniejszego zamiaru opuszczać tej sali w pańskim 

towarzystwie, 
wicehrabio - odparła stanowczo Faith. 
Z trudem opanowała drżenie rąk. Jednak na samą myśl o 
romantycznej 
przechadzce przy księżycu w towarzystwie Griffina znów przeraziła 
się nie na żarty. 
- Muszę dowiedzieć się prawdy - oświadczył spokojnie. - Jeśli nie 
dziś, to... powiedzmy, jutro po południu. Złożę paniom wizytę o 
trzeciej. 
I mam nadzieję, że zostanę przyjęty. 
W jego słowach słychać było wyraźnie groźbę. Zimny dreszcz 
przebiegł 
Faith po plecach. Nie wątpiła w jak najgorsze intencje wicehrabiego. 
Mimo elegancji i arystokratycznych manier Dewhurst był w gruncie 
rzeczy twardy i szorstki. Do jakiego stopnia? Tego jeszcze nie 
wiedziała. 
- Nie zamkniemy panu drzwi przed nosem, milordzie - odparła ponuro 
Meredith. - Rezydencja mojego ojca mieści się przy Grosvenor 
Square. 
Może pan już tam bywał? 
- Jeszcze nie, ale bez trudu znajdę drogę. A zatem do jutra, łaskawe 
panie. 
- Dobrej nocy, wicehrabio - odpowiedziała po chwili wahania Faith. 
Umyślnie ani drgnęła, gdy Griffin jej się skłonił, a następnie odwrócił 
się i odszedł. 
- Tak mi przykro, Faith! -rzekła Meredith, gdy tylko zostały same. -
To wszystko moja wina! Gdybym cię nie namówiła na ten muzyczny 
wieczór, 
lord Dewhurst nigdy by cię nie odnalazł. Nie wiem, jak mam cię 
przepraszać! 
- To niczyja wina. Po prostu prześladuje nas niesamowity pech. - 
Faith 
wzruszyła ramionami. - Griffin twierdzi, że przyjechał do Londynu, 
żeby 
mnie odnaleźć. Jak myślisz, czy to prawda? 
Meredith zrobiła niewyraźną minę. 
- Cóż innego mogło go tu ściągnąć? 
- Nie mam pojęcia. Pewnie dowiemy się jutro po południu - odparła 
Faith, siląc się na lekki, niedbały ton. 
Niegdyś sama myśl o odwiedzinach Griffina wprawiłaby ją w radosne 

podniecenie. Teraz jednak - niestety - na wieść o jego rychłej wizycie 
dostawała gęsiej skórki. 

Faith uniosła ciężką, złotą draperię i wyjrzała na ulicę. Przejeżdżały 
tędy wolno powozy, kłusowali bystroocy jeźdźcy na lśniących 
wierzchowcach, 
uchylając kapelusza na powitanie modnie odzianych znajomków, 
którzy spacerowali po zalanych słońcem trotuarach. Od czasu do 
c^asu 
przebiegła guwernantka w pogoni za krnąbrnymi pupilami. Nigdzie 
jednak 
ani śladu lorda Dewhursta! 

Faith uniosła draperię jeszcze wyżej i przytknęła nos do szyby. To 
ona 
nalegała, by spotkanie z wicehrabią odbyło się małym saloniku na 
piętrze. 
Meredith łaskawie wyraziła zgodę. Było to pomieszczenie mniejsze 
od głównego salonu, bardziej intymne i przytulne. Stały tu lekkie 
złocone 
meble i kilka bezcennych antyków. Najważniejsze było jednak to, że 
salonik miał okna od frontu. 
- Przypomina mi się powiedzenie, które często powtarzała moja 
droga 
niania - zauważyła Meredith. - „Podglądany imbryk nigdy nie zakipi". 
Obawiam się, że oczekiwany gość nigdy się nie zjawi, jeśli będziesz 
go wypatrywać z takim napięciem. 
Faith pośpiesznie odsunęła się od zasłony, odwróciła i spojrzała 
przyjaciółce 
w twarz. Meredith siedziała spokojnie na kozetce, zasłonięta gazetą, 
którą właśnie czytała. 
Dama czytająca gazetę! To niemal skandal. Większość pań siedząc 
w salonie haftowała lub dziergała koroneczki, ale Meredith nie 
poddawała 
się konwenansom. Odwaga przyjaciółki równocześnie zdumiewała i 
fascynowała Faith. 
Meredith co prawda nie zarządzała osobiście swoim majątkiem, ale 
miała baczne oko na inwestycje, w których lokowano jej pieniądze, i 
wyrażała 
swą opinię na temat tego, w co chciałaby je zainwestować. Faith 

niejednokrotnie zastanawiała się nad tą sprawą i zawsze dochodziła 
do 
wniosku, że gdyby młodsi bracia Merry brali przykład z siostry i 
poświęcali 
swoim sprawom majątkowym tyle czasu i uwagi co ona, a choćby 
nawet o połowę mniej, to nie popadaliby nieustannie w tarapaty, a 
teraz 
nie znaleźliby się w tak rozpaczliwym położeniu. 
„Kocioł garnkowi przygania, a sam smoli!" - pomyślała z goryczą 
Faith. Ona też znalazła się w rozpaczliwym położeniu. Z tą różnicą, 
że 
w jej przypadku nie chodziło o roztrwonione pieniądze, tylko o 
zmarnowane życie. 
Przez chwilę Faith pozwoliła sobie na gniew i użalanie się nad sobą. 
Czuła, że spotkała jąniesprawiedliwość! Gdyby nie była kobietą, nie 
spotkałaby 
jej taka krzywda! Odziedziczyłaby po ojcu tytuł i posiadłość, nikt 
by nie pytał o jej stan cywilny. Poddała się gwałtownej fali bezsilnego 
gniewu, przeświadczona o nieuchronności losu. 
Była jednak kobietą, a testament ojca, który chciał jej pomóc, okazał 
się dodatkową karą. Nieszczęście spotkało ją z powodu 
krótkowzroczności 
kochającego ojca, a nie klątwy, ciążącej na kobietach. 
Ponieważ Meredith bardzo nalegała, Faith już następnego dnia po 
przyjeździe 
do Londynu udała się po poradę do adwokata, ale jego opinia nie 
napawała 
nadzieją. Być może kiedyś i za duże pieniądze ktoś podjąłby się 
zakwestionowania 
ostatniej woli jej ojca i nawet doprowadził do jej unieważnienia. 
Ale, rzecz jasna, nikt nie mógł z góiy zagwarantować jej sukcesu. 

Na razie jednak Faith nie miała ani czasu, ani funduszy na zajęcie się 
tą 
sprawą. Podziękowała adwokatowi za radę i wyszła, czując się 
jeszcze bardziej bezradna. 
Faith zerknęła niepewnie na Meredith. Przyjaciółka nadal była 
pogrążona 
w lekturze. To, że nie musiały silić się na rozmowę, stanowiło 
ogromną 

ulgę... choć konwersacja na byle jaki temat mogłaby odsunąć na 
chwilę 
dręczące Faith myśli. 
Ogarnięta na nowo niepokojem zaczęła krążyć po saloniku. W jej 
głowie 
kłębiło się tysiące myśli, których nie mogła się pozbyć. Nagle 
zatrzymała 
się i spojrzała na swoje ręce. Najpierw zauważyła, że obie lekko 
drżą, potem dostrzegła złamany paznokieć. Bezmyślnie podniosła 
rękę 
do ust i zaczęła go obgryzać. 
- Widzę, że zaczynasz podwieczorek od smacznej przekąski - rzekła 
cierpko Meredith. - A co będzie na deser? Koniuszki warkoczy? 
Zawstydzona Faith oblała się rumieńcem na wspomnienie 
dzieciństwa, 
gdy ssała końce warkoczyków, ilekroć coś ją zaniepokoiło. 
- Skąd wiesz, że obgryzam paznokcie? Czyżbyś obserwowała mnie 
przez dziurę w gazecie, którą niby tak zapamiętale czytasz? - rzuciła 
kpiącym 
tonem Faith i w sposób nieprzystający damie klapnęła na fotel. 
- Nie potrzebuję dziury. Papier jest bardzo cienki, niemal 
przezroczysty. 
- Meredith złożyła z szelestem gazetę. - A twoje zniecierpliwienie 
dosłownie iskrzy się w powietrzu! 
- Racz mi wybaczyć, łaskawa damo! - odcięła się Faith, zmieniając 
pozycję w fotelu. - Od wczorajszego koszmarnego spotkania prawie 
nie 
zmrużyłam oka. Że też ze wszystkich ludzi, których mogłyśmy tu 
spotkać, 
natknęłyśmy się akurat na Dewhursta! 
- Powiedziałaś wczoraj wieczorem, że to zwykły pech - odparła 
całkiem 
logicznie Meredith. - Jestem pewna, że nie ma powodu do niepokoju. 
Usta Faith zacisnęły się w posępnym grymasie. 
- No, cóż... dzisiaj nie wierzę ani w szczęśliwy traf, ani w pecha. 
Zresztą 
wicehrabia sam przyznał, że przybył do Londynu, by mnie odszukać. 
- Mogę się założyć, że zmyślił na poczekaniu. Mężczyźni często 
zmyślają, jeśli coś ich zaskoczy. 
- Doprawdy? 

- Jak najbardziej! - zapewniła ją Meredith. 
Faith odetchnęła głęboko i znów opadła na fotel. Nieugięta 
determinacja 
w głosie Meredith także i jej dodała sił. Meny miała rację! Cóż złego 
mógł jej uczynić Dewhurst, choćby nawet chciał? 1 co go obchodzi, 
że 
podawała się za pannę Maxwell?! To nie jego sprawa! 
Mimo to serce podskoczyło jej do gardła, gdy rozległo się stukanie do 
drzwi salonu. Żywiąc złudną nadzieję, że nikt nie pozna po jej twarzy, 
co 
akurat przeżywa, Faith podniosła głowę i wyprostowała plecy. 
Wicehrabia wkroczył do pokoju z wielkim bukietem róż. Na widok tych 
cudownych kwiatów, świeżych, pachnących i różowych - czyli w jej 
ulubionym 
kolorze! - Faith tak się zdumiała, że bezwiednie zerwała się na równe 
nogi. 
- Dzień dobry, łaskawe panie. 
Griffin skłonił się grzecznie i uśmiechnął z całą swobodą. 
- Dzień dobry, milordzie - usłyszał. 
Głos Meredith nie był życzliwy, ale przynajmniej odwzajemniła 
powitanie. 
Natomiast Faith - ku swej konsternacji - odkryła, że nie jest w stanie 
wykrztusić z siebie nawet słowa. 
Griffin uniósł jedną brew, ale na szczęście nie skomentował jej 
milczenia. 
Co więcej, podszedł do Faith i wręczył jej kwiaty. Już gdy się zbliżał, 
Faith dostrzegła, że przyniósł niejeden, lecz trzy bukiety. Wszystkie 
równie piękne. 
Gdy wręczał jej kwiaty, ich palce zetknęły się, ognisty dreszcz 
przebiegł 
przez rękę Faith. Dotyk palców Griffina był ciepły i podniecający. 
Musiała zebrać wszystkie siły, by nie okazać radości, która uderzyła 
jej do głowy. 
Na Griffmie to przypadkowe zetknięcie rąk nie zrobiło żadnego 
wrażenia. 
Skłonił się lekko Faith i podszedł do Meredith. Przyjęła bukiet w 
milczeniu. 
- A gdzie wasza przyzwoitka, drogie panie? - spytał, unosząc nieco 
wyżej ostatni bukiet 
- Ciocia Agatha odbywa swą popołudniową drzemkę - odparła 

Meredith. 
- Nie miała pojęcia, że oczekujemy dziś gości. 
Wicehrabia przechylił głowę. Spojrzał na trzymane w ręku kwiaty, 
potem 
na Meredith i Faith. Widać było z jego przystojnej twarzy, że stanął 
w obliczu nie lada problemu. Kogo obdarować dodatkową wiązanką? 
Kiedy wyciągnął rękę z bukietem do Meredith, oddech Faith uwiązł 
w gardle. Z całej siły ścisnęła w ręku łodyżki róż, które przed chwilą 
sprawiły 
jej taką radość. Prawie nie poczuła ukłucia, gdy kolec wbił się jej 
w rękę. Zresztą, najważniejsze było to, żeby Griffin nie dostrzegł 
drżenia 
jej rąk, kiedy znów na nią spojrzy. 
Jeśli znów na nią spojrzy. 
- Sądzę, lady Meredith, że gdyby pani ciocia otrzymała ten bukiet, 
musiałaby dowiedzieć się o mojej wizycie, prawda? - spytał lord 
Dewhurst. 
- Oczywiście, ale nie zamierzałyśmy robić z niej przed ciocią 
tajemnicy 
- odparła zgodnie z prawdą Merry. 
- Znakomicie! A zatem, czy mogę prosić, by pani łaskawie przekazała 
swej cioci, gdy się obudzi, tych kilka kwiatków ode mnie, wraz z 
wyrazami szacunku? 
- Bardzo dziękuję, milordzie. To niezwykle miły gest. - Wyraźnie 
zaskoczona 
Meredith wzięła bukiet. - Ciocia Agatha będzie z pewnością 
zachwycona. Od dawna nie otrzymała od nikogo kwiatów, a za 
różami przepada. 
Griffin w odpowiedzi znów się uśmiechnął, a potem odwrócił się do 
Faith i mrugnął do niej szelmowsko. Omal nie upuściła swego 
bukietu. 
Meredith, która właśnie zadzwoniła na lokaja, by podał herbatę, nie 
zauważyła 
tej wymiany spojrzeń - co dodało całej sytuacji jeszcze więcej uroku. 

Nie zważając na gwałtowne bicie serca, Faith zajęła miejsce obok 
wicehrabiego 
i zaczęła układać fałdy spódnicy. Kiedy uspokoiła się na tyle, 
by podnieść głowę i popatrzyć Griffina i Meredith, stwierdziła, że 
rozmawiają 

z ożywieniem. Żadne z nich najwyraźniej nie pragnęło ani nie 
oczekiwało, by Faith włączyła się do konwersacji. Wobec tego przez 
chwilę 
w spokoju przyglądała się uważnie wicehrabiemu. 

Jego ciemnoniebieski, idealnie dopasowany surdut z pewnością był 
dziełem Westona. Tylko tam można było zamówić strój równie 
wytworny 
i podkreślający wszystkie zalety klienta - na przykład imponujące 
ramiona, 
jakie miał Griffin. Biała chustka na szyję była związana z prostotą, 
ale sama jej biel przyciągała uwagę, kontrastując z jego opaloną 
i tryskającą zdrowiem twarzą. Wysokie czarne buty lśniły jak lustra, a 
obcisłe 
beżowe bryczesy uwydatniały muskularne uda. 
Mimo wszelkich zalet tego eleganckiego stroju Faith zachwycała 
przede 
wszystkim dumna postawa i pewność siebie lorda. Widać było od 
razu, 
że to urodzony dowódca; ktoś, kto potrafi rządzić innymi i panować 
nad sobą. 
Obrócił nieco głowę, odpowiadając na jakieś pytanie Meredith, i Faith 
miała teraz przed oczyma jego profil - mocno zarysowany i doskonale 
kształtny. 
- Panna Linden z pewnością zgodzi się ze mną, nieprawdaż? - spytał 
głęboki męski głos. 
Wyrwana nagle z krainy marzeń Faith podniosła dumnie głowę. Ich 
spojrzenia skrzyżowały się i dostrzegła rozbawienie w szarych, 
nieprzeniknionych 
oczach Griffina; dobrze wiedział - lecz skąd, do licha?! - że 
Faith nie ma pojęcia, o co chodzi. 
- Nie, milordzie, wcale się nie zgadzam - odparła bezczelnie. 
Nie da mu satysfakcji, na którą on wyraźnie czeka. Nie poprosi o 
powtórzenie 
pytania! Dobrze, że mu nie przytaknęła. To było logiczne posunięcie. 
Ostatnio nie zgadzała się z Griffinem absolutnie w żadnej sprawie! 
Brwi wicehrabiego uniosły się ze zdumieniem. 
- Jakie to dziwne! Myślałem, że zdecydowana większość pan jest 
zdania, 
iż nasz Prinny, Jerzy IV, zachował się bardzo niegrzecznie w 

stosunku 
do swej żony księżnej Karoliny*. 
- Nie wszystkie kobiety myślą tak samo! - odparła wyniośle Faith, 
aczkolwiek szczerze uważała, że zachowanie księcia w stosunku do 
nieszczęsnej 
żony jest skandaliczne i niegodne potomka szlachetnego rodu. 
Jednak prędzej połknęłaby swój piękny bukiet, niż przyznała się 
przed 
wicehrabią, że nie miała pojęcia, o czym przy niej rozmawiano. 
Wpatrywał się w nią przez chwilę, ale zaniechał dalszego drążenia 
sprawy. 
- Jeśli pani wyrazi zgodę, lady Meredith, chciałbym pomówić z panną 
Linden w cztery oczy. 
Faith omal nie krzyknęła ze zdumienia, ale na szczęście ugryzła się 
w język. 
- O tym powinna zadecydować moja przyjaciółka - odpowiedziała 
Merry. - Zgadzasz się, kochanie? 
Spojrzała nieufnie na wicehrabiego. 
- Nie mam przed Meredith żadnych tajemnic. 
- A ja nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Mimo to wolałbym 
porozmawiać bez świadków. 
Dodał do swej prośby uśmiech, dzięki któremu jego przystojna twarz 
stała się porywająco piękna. I Faith nie miała już siły się opierać. 
- Może tak będzie lepiej - odpowiedziała. 
Licho wie, o czym on zechce rozmawiać. Faith miała szczery zamiar 
powtórzyć każde słowo swej najdroższej przyjaciółce, ale może 
rozmowa 
bez świadków okaże się mniej krępująca. 
Poza tym Faith nie zapomniała, jakim pożerającym wzrokiem Griffin 
spoglądał wczoraj na Meredith. To wspomnienie, nie wiedzieć czemu, 
budziło w niej niepokój. Jeśli będą sami, cała uwaga Griffina skupi się 
tylko na niej! 
- Doskonale. Jeśli Faith sobie tego życzy, zostawię was samych. Na 
pewien czas. - Meredith podeszła do drzwi, zatrzymała się i 
uśmiechnęła 
chłodno do wicehrabiego. - Będę jednak na tyle blisko, by usłyszeć 
podniesione głosy. 
- Jest bardzo opiekuńcza w stosunku do ciebie - zauważył Griffin, gdy 
drzwi się zamknęły. -A może nie ma do mnie nawet odrobiny 
zaufania? 

- Lady Meredith wyrobiła sobie opinię na temat mężczyzn i doskonale 
orientuje się w ich słabostkach - odparła Faith pewnym głosem. 
- Jeśli trafi na odpowiedniego mężczyznę, zacznie mówić zupełnie co 
innego. 
- Czyżbyś myślał o sobie, milordzie? 
Przyglądał się jej przez chwilę bardzo uważnie. Faith dygotała w 
środku. 
Już miał coś powiedzieć, ale w ostatniej chwili rozmyślił się i 
uśmiechnął 
od ucha do ucha.
 -Nie, absolutnie się nie nadaję na refomiatora lady Meredith. 
Uczucie ogromnej ulgi ogarnęło Faith. Czuła instynktownie, że nie 
byłaby w stanie znieść zalotów Griffina do Meredith. Ze swym 
urokiem 
i wdziękiem mógłby naprawdę podbić jej serce! 
Zrobiła zadumaną minę. 
- Pewnie chcesz się dowiedzieć, jak znalazłyśmy się na wczorajszym 
wieczorze muzycznym... - zaczęła, ale nie było jej dane skończyć. 
Do salonu weszło dwoje służących z zastawą do herbaty. Przez 
następnych 
kilka minut było mnóstwo krzątaniny, gdy lokaj i pokojówka nabywali 
stół. Faith nie mogła się doczekać, kiedy wreszcie wyjdą. Chciała 
czym prędzej rozpocząć... i zakończyć dyskusję z Griffinem. Boże 
święty! 
Czy ta służba nigdy się nie wyniesie? 
- Herbaty? - zaproponowała gościowi od niechcenia, gdy w końcu 
zostali sami. 
- Dziękuję, nie w tej chwili - odparł. - Może później. 
Faith, zbyt spięta, by nalać herbaty sobie, odetchnęła głęboko. 
- Jak już mówiłam... 
Energiczne stukanie do drzwi rozbrzmiało gromkim echem. 
- Cóż tam znowu?! - wykrzyknęła zirytowana Faith, zrywając się 
z krzesła. W kilku susach znalazła się przy drzwiach i otworzyła je 
raptownie. 
- O co chodzi?! - warknęła wściekle. 
Całkiem zbita z tropu młoda pokojówka omal nie upuściła dzbanka. 
- Ja z...zapomniałam o ś...śmietance - wyjąkała. - S...strasznie 
panienkę przepraszam... 
Faith wzięła dzbanek z drżących rąk służącej. 
- Nie, to ja przepraszam. Nie zrobiłaś nic złego. Dziękuję za 

śmietankę. Na pewno się przyda. 
Dziewczyna uśmiechnęła się z wdzięcznością, dygnęła i znikła. 
Faith postawiła dzbanek obok srebrnego imbryka i spojrzała 
bezradnie 
na Griffma. Bała się otworzyć usta, by znów jej ktoś nie przerwał. 
- Mówiłaś o wczorajszym wieczorze - podsunął Griffin. - Przyznam 
jednak, że gdy minął pierwszy szok, nie zastanawiałem się dłużej nad 
tą 
sprawą. Ale chętnie się dowiem, co cię skłoniło do wystąpienia pod 
cudzym nazwiskiem. 
Faith w zamyśleniu potarła brodę. Takie podejście do sprawy było 
diametralnie 
różne od wczorajszego, gdy wicehrabia usiłował je zastraszyć, 
domagając się wyjaśnień. 

- Z powodu różnych przykrości związanych z testamentem ojca 
uznałam 
za stosowne opuścić na jakiś czas Mayfair Manor. Wybrałam się 
więc do Londynu z Meredith - relacjonowała obojętnym tonem Faith. -
Merry uznała, że wieczór muzyczny u lady Dillard byłby dla mnie 
odpowiednią 
rozrywką. Jestem jednak w żałobie, więc nie wypada mi uczestniczyć 
w żadnych spotkaniach towarzyskich. 
Obie z Meredith doszłyśmy do wniosku, że nie wyrządzimy nikomu 
krzywdy, jeśli wystąpię jako jej daleka krewna, panna Maxwell. Nawet 
ciocia Agatha bez skrupułów zaaprobowała to niewinne kłamstwo. 
Były
śmy pewne, że nie natknę się na nikogo, kto zna moje prawdziwe 
nazwisko. 
- To brzmi całkiem logicznie - stwierdził Griffin ze szczerym 
podziwem 
i rozbawieniem jednocześnie. - Zasady obowiązujące w wielkim 
świecie niekiedy są zbyt sztywne, a czasem wręcz groteskowe. 
- No właśnie! - przytaknęła żywo Faith. 
- ... A ja nie należę do tych, którzy święcie tych zasad przestrzegają. 
Faith pochyliła głowę, by ukryć uśmiech. 
- Tak też myślałam. 
- Jednakowoż istniejąreguły, których złamanie może mieć bardzo 
przykre 
konsekwencje... zwłaszcza dla damy. 

Griffin wypowiedział te słowa bardzo poważnym, niemal ponurym 
tonem. 
Faith raptownie podniosła głowę. 
- Co masz na myśli? 
- Pewne... nierozważne postępki, które można skwitować słowami 
„zbyt się zagalopowała". - Griffin mówiąc to przyglądał się własnym 
butom. - Mam nadzieję, że będziesz ze mną szczera, choćby się to 
okazało bolesne. 
Faith zmarszczyła brwi. O czym on mówi, do licha?! Spojrzała na 
niego, 
łudząc się, że wyczyta coś z jego miny. Ale nieprzenikniona twarz 
wicehrabiego niewiele jej powiedziała. On jednak wyraźnie wyczuł jej 
zmieszanie, gdyż dodał cicho: 
- Mam na myśli, rzecz jasna, wasze stosunki z Neville'em. 
- Ach, tak? - Policzki Faith poczerwieniały. Na wspomnienie zmarłego 
narzeczonego i prawie nieistniejących więzi pomiędzy nimi obudził 
się w niej zadawniony żal. Okazała się nie dość ładna, nie dość 
ponętna, 
nie dość kobieca, by Neville raczył pojąć ją za żonę. Wyraźne 
odtrącenie, 
jakie spotkało ją na oczach przedstawicieli jej małego świata - 
niewielkiej 
lokalnej społeczności - załamało Faith, odarło z godności i z wiary w 
siebie. 
- Nie określiłabym w ten sposób stosunków łączących mnie z twoim 
bratem. Był to raczej przypadek zdumiewającej naiwności i głupoty. 
Głos 
Faith ścichł do szeptu. -1 choć to prawda, że Neville zrujnował mi 
życie, wiem, że powinnam pogodzić się z nieuniknionym 
staropanieństwem 
i urządzić jak najlepiej w tych wąskich, ciasnych ramach. 
Nie zamierzała robić z siebie męczennicy, ale czasem trudno było 
tego 
uniknąć. Ilekroć ktoś wspomniał o Neville'u, ożywało w niej bolesne 
poczucie własnej niedoskonałości. 
Dostrzegła cień uśmiechu na przystojnej twarzy Griffina. Trochę jato 
zdziwiło - rozmawiali przecież na poważne tematy. Może to nie był 
praw
dziwy uśmiech, tylko grymas warg? 
Griffin odetchnął głęboko. Nadeszła chwila ostatecznego 

rozrachunku. 
Miał nadzieję, że Faith obali jego podejrzenia, zaprzeczy, że istniał 
choćby cień skandalu. A jednak w głębi serca nie był zaskoczony. 
Narastało 
w nim podejrzenie, że Neville mógł nadużyć przywilejów przyszłego 
męża. Jego brat nie był wzorem moralności ani wielkoduszności. 
A więc to już wyjaśnione - myślał z posępną determinacją. Problem 
rozwiązany, wszystko jasne. Neville unieszczęśliwił swą narzeczoną i 
złamał 
jej życie, a teraz na jego, Griffina, barkach spoczywa obowiązek 
naprawienia 
krzywdy. To zupełnie jak z tym cholernym tytułem! Ani go nie 
pragnął, ani się nim nie ucieszył... Przyjął go, bo nie było innego 
wyjścia. 
Griffin przyglądał się Faith i taksował ją wzrokiem. Nie wyglądała na 
kobietę, która budzi nieposkromione żądze... ale dawno temu życie 
nauczyło 
go - bardzo boleśnie - że nie należy osądzać pochopnie żadnej 
kobiety. 
Zacisnął usta. Jeśli ma zamiar przez resztę życia zasypiać i budzić 
się 
przy jej boku, nie zaszkodzi upewnić się co do jeszcze jednej rzeczy. 
Podniósł się z ogromnego fotela i usiadł na kozetce obok Faith. 
Wyglądała 
na zdziwioną, ale wyraz jej twarzy zmienił się dopiero wówczas, 
gdy Griffin objął ją w pasie i przyciągnął do siebie. 
Zrobiła wielkie oczy ze zdumienia, a wargi jej rozchyliły się, gdy 
skłonił 
głowę i pocałował ją w usta. Był to wspaniały pocałunek, namiętny 
i żarliwy. Wyczuł wahanie Faith. W pierwszej chwili zesztywniała, ale 
nie wyrwała mu się ani nie uciekła. 
Cofnął się nieco, dając jej możliwość odwrotu. Czuł ciepło ich 
zmieszanych 
oddechów, kiedy Faith podejmowała decyzję. Potem zaś uśmiechnął 
się z satysfakcją, gdy namiętnie poddała się pieszczocie. 
Pocałował japo raz drugi. Zuchwale pieścił jej wargi, sunąc po nich 
językiem. Otworzyła usta, gdy naparł na nie mocniej. Poznawał jej 
smak, 
kiedy ich języki splotły się ze sobą. 
Od dawna nie całował już tak zachłannie żadnej kobiety. Odezwał się 

w nim nagi instynkt i Griffin puścił wodze namiętności, całując Faith 
aż do utraty tchu. 
Tuliła się do niego coraz mocniej, ich pocałunki stawały się coraz 
gorętsze, 
coraz bardziej naglące. Czuł, jak jego ciało pręży się z rozkoszy. 
Bezwstydne podniecenie Faith budziło w nim zapomniane pragnienia. 
Zdumiewało go to i w najwyższym stopniu radowało. 
W pocałunkach Faith nie było wahania, nieśmiałości czy ignorancji, 
których można by się spodziewać po niewinnej dziewczynie. Nie 
wydawała 
się również wyrachowana w grze miłosnej, toteż Griffin przypisał 
łatwość, z jaką go rozpaliła, nie tyle jej doświadczeniu, co wrodzonej 
kobiecej zmysłowości. 
W gardle Griffina wezbrał cichy pomruk. Faith wyciągnęła rękę i 
dotknęła 
jego twarzy, jakby obawiała się, że zaraz zniknie. Ten gest rozpalił go 
jeszcze bardziej. 
Zanurzył palce w jej jedwabistych włosach, burząc starannie upięty 
kok. Gęste loki spływały mu po rękach i opadały na plecy Faith -jakże 
ciepłe i miękkie! 
Ręka Griffina powędrowała niżej, zaciskając się na jej piersiach. Miał 
wrażenie, że dotknął ognistej lawy, gdy jego palce natrafiły na jędrną 
znacznie 
bujniejszą niż przypuszczał, wypukłość. Faith jęknęła cicho, 
gardłowo, 
i przywarła do niego jeszcze mocniej. Jej ręce uniosły się ku górze, 
przemknęły 
po wyłogach jego surduta i wplątały się we wspaniałe męskie włosy. 
Marzył o tym, by zsunąć stanik jej sukni, obiema rękami nakryć 
cudowne 
piersi i drażnić sutki, aż stwardnieją. Marzył o tym, by unieść jej 
spódnicę i halki, dotrzeć do najtajniejszych sekretów jej ciała, pieścić 
delikatnie i powoli, aż do końca, aż do spełnienia. 
Nie przypuszczał, by Faith mu się opierała. Nie wydawała się 
przestraszona 
jego wybuchem namiętności. Zdawało się nawet, że jego miłosne 
ataki wzmagają jej pożądanie. Cóż za upajające perspektywy!... 
Z ogromnym żalem Griffin oderwał się od Faith. Odetchnął głęboko 
raz i drugi, by oprzytomnieć. Ciężar, który czuł w sercu od chwili, gdy 
postanowił, że się z nią ożeni, wyraźnie zelżał. 

Mogło się to wydawać zdumiewającym brakiem logiki, ale Griffin 
rasowy 
kobieciarz - naprawdę wierzył w instytucję małżeństwa. Zawsze 
powtarzał sobie, że nie poślubi kobiety, która budziłaby w nim 
wyraźną 
niechęć lub wstręt. Wybierze sobie żonę, którą z czasem mógłby 
pokochać 
i która odwzajemniłaby jego miłość. 
Pozbawione czułości małżeństwa, tak modne w eleganckim świecie, 
nie budziły w nim żadnego zainteresowania. Chciał znaleźć w żonie 
towarzyszkę 
życia, kogoś, kto zwiąże się z nim na dobre i na złe. Pragnął 
swą żonę szanować, podziwiać, a przede wszystkim darzyć 
zaufaniem. 
Faith Linden w niczym nie przypominała żony, jaką sam by sobie 
wybrał. 
Nie była wyrafinowana, nie budziła zachwytu. Okazywała natomiast 
niekiedy zbytnią pewność siebie i zbytnią niezależność. Obie te 
cechy wymagały 
ścisłej kontroli. Mimo to Griffin w głębi serca szczerze przyznawał, 
że mógł trafić znacznie gorzej. A teraz ku swej radości odkrył, że 
poślubienie 
kobiety, która tak umie całować, nie będzie żadnym poświęceniem! 
- Coś mi się zdaje, moja panno, że wziąwszy pod uwagę wszelkie 
okoliczności, najrozsądniej będzie, jeśli się pobierzemy. - Przejechał 
ręką 
po czuprynie, przygładzając włosy, które mu Faith rozwichrzyła. - 
Prawdę 
mówiąc, powinniśmy wziąć ślub przed powrotem do Hampshire. 
Jeszcze 
dziś zajmę się niezbędnymi przygotowaniami. 
Usłyszał stłumiony okrzyk Faith. Odwrócił się do niej i ujrzał na jej 
twarzy osłupienie. A także wyraźny błysk nadziei w brązowych 
oczach, 
które wpatrywały się w niego uporczywie. 
- Chyba źle usłyszałam... Czy mógłbyś to powtórzyć, milordzie? 
spytała szeptem. 
- Pragnę, byś została moją żoną. Wyjdź za mnie, Faith. 
- Mówisz poważnie? - Spoglądała na niego z dziwnym wyrazem 
twarzy, 

jak zahipnotyzowana. - Nic nie rozumiem! Wyraziłeś całkiem jasno, 
co myślisz o małżeństwie ze mną, gdy wspomniałam o tym podczas 
wizyty 
w twoim domu. Skąd ta nagła zmiana? 
Delikatnie ujął ją pod brodę i przybliżył jej twarz do swojej. 
- Powinniśmy tak postąpić, Faith. I twój, i mój ojciec bardzo pragnęli 
związać w ten sposób nasze rodziny. Czemu nie uszanować ich 
życzeń? 
Nastąpiła chwila ciszy. Griffin czuł na twarzy gorący rumieniec; miał 
wrażenie, że Faith zaraz mu odmówi. Po tylu latach, po całych 
hordach 
kobiet, z których żadnej nie szepnął nawet „kocham cię", zdobył się 
ostatecznie 
na oświadczyny. I wszystko wskazywało na to, że zaraz dostanie 
kosza. Cóż za upokorzenie!... 
- Tak - odparła wreszcie stanowczym tonem Faith. - Wyjdę za ciebie, 
Griffinie. To dla mnie zaszczyt. 
Już dawno Faith nie śmiała się tak serdecznie, ale jak tu się nie 
cieszyć? 
Zaręczyła się! Niebawem wyjdzie za mąż. 1 to za kogo? Za Griffina 
Sainthilla, wicehrabiego Dewhurst. Za obiekt swych dziewczęcych 
westchnień! 

Zbliżająca się ceremonia ślubna nie tylko zwiąże ją na zawsze z 
mężczyzną, 
którego od dawna skrycie kochała, ale pozwoli jej zachować 
Mayfair Manor, rodzinny dom. W podnieceniu Faith chwyciła lok, 
który 
opadł jej na niesforne ramię, i zaczęła się nim bawić, owijając to 
wokół 
jednego, to znów drugiego palca. Kiedy przypomniała sobie, kto 
zburzył 
jej starannie upiętą fryzurę, uśmiech znowu wypełzł na jej obrzmiałe 
wargi, 
a policzki lekko się zaróżowiły. 

Pocałunki narzeczonego rozpaliły jej krew i wtargnęły do jej duszy. 
Griffin odkrył drzemiące w niej tęsknoty, o których istnieniu nie miała 
pojęcia. Rozbudził jej kobiece, zmysłowe , ja", które pragnęła jak 
najszybciej okiełznać i zgłębić. 

Będzie miała po temu mnóstwo okazji, ponieważ wychodzi za mąż. 
Dobry Boże!... wychodzi za mąż! 
Faith zmusiła się do kilku głębokich wdechów i wydechów. 
Spróbowała 
stłumić swe burzliwe emocje. Było to jednak prawie niemożliwe, 
bo jej krew kipiała wprost z podniecenia. Pomyśleć tylko: ten wysoki, 
przystojny, imponujący mężczyzna będzie należał do niej! Na samą 
myśl 
o takim szczęściu dostawała zawrotu głowy. To był po prostu cud! 
Miała wrażenie, że unosi się w powietrzu, oderwana od realnego 
świata. 
Słyszała bicie własnego serca - donośne, dudniące w uszach. 
Szczęścia 
było po prostu za wiele. Uginała się pod jego ciężarem. 
Nieśmiało spojrzała na wicehrabiego. Opierał się plecami o poduszki, 
których nie brakowało na kozetce. Był całkowicie swobodny, 
zachowywał 
się naturalnie, prawie niedbale. Jakby zaręczyny były czymś 
zwykłym, 
codziennym. Przez chwilę pozazdrościła mu tej nonszalancji. 
A może zaręczyny nie były dla niego tak ważnym wydarzeniem jak 
dla niej? 
- Jest jeszcze coś, o czym muszę ci powiedzieć. 
Powaga, z jaką Griffin wymówił te słowa, rozproszyła na chwilę błogie 
szczęście Faith. 
Gardło się jej ścisnęło. Przełknęła ślinę i wykrztusiła: 
- Tak? 
- Mam synka. - Griffin spojrzał na nią, jakby chciał przenikliwym 
wzrokiem zbadać jej reakcję. - Przywiozłem go ze sobą do Anglii z 
kolonii 
na drugim końcu świata. 
Faith poczuła dziwną słabość w kolanach. Synek!... Dobry Boże, jak 
znieść tyle szczęścia? Za jednym zamachem jej dwa najgorętsze 
pragnienia 
urzeczywistniły się. Niebawem zostanie nie tylko żoną, ale i matką! 
Poczuła nagły ból w gardle. Ciężko było go przemóc i mówić 
spokojnie. 
- Nie wiedziałam, że byłeś już żonaty. 
W oczach Griffina pojawił się dziwny błysk. 
- Moje kontakty handlowe wymagały częstych podróży do odległych 

portów. Czasem cały rok spędzałem na morzu. Nie mieszkałem stale 
z... moją żoną. 
- Ale wystarczająco długo, by postarać się o dziecko? - zażartowała. 
Gdy po tych słowach Griffin raptownie uniósł głowę, uśmiechnęła się 
jeszcze szerzej. Synek!... Będzie jego matką. Nic nie zdoła przyćmić 
tej radości! 
- Nie myślałam, że jesteś taki skryty, mój panie! Nie doszły do mnie 
żadne słuchy o twoim synie. Czy oddałeś go do jakiejś szkoły? 
- Jest na to za mały. Ma niecałe cztery latka. - Griffin zamyślił się. 
Zmarszczka pomiędzy brwiami prawie znikła. - Wolałabyś, żebym go 
odesłał z domu? 
- Na miłość boską, nie! - krzyknęła z przestrachem Faith. - 
Podziwiałam 
tylko twą umiejętność utrzymywania sekretów. Harrowby to mała 
mieścina. Nigdy nie umiałam ustrzec się plotek, a ty zdołałeś 
utrzymać 
w tajemnicy zarówno swoje pierwsze małżeństwo, jak syna i 
spadkobiercę! 
- Pochyliła się ku niemu i poprosiła skwapliwie: - Opowiedz mi więcej 
o twoim synku! 
Griffin uśmiechnął się z wyraźną ulgą. 
- Krzepki z niego chłopak i bystry, wszystko go ciekawi. Tylko jak na 
swój wiek zbyt zamknięty w sobie. Podróż morską zniósł bardzo 
dobrze, prawie nie chorował. 
- O, urodzony marynarz! Jak jego ojciec. 
Ojcowska duma brzmiąca w głosie Griffina ogromnie wzruszyła Faith. 
Było jasne, że wicehrabia ubóstwia to dziecko. Uznała to za dobry 
znak 
dla siebie i własnych dzieci, o ile opatrzność ją nimi obdarzy. 
- Przyjazd do Anglii i konieczność dostosowania się do całkiem 
innego 
życia nie były dla niego łatwe. - Griffin westchnął. - W dodatku jego 
niania wróciła do kolonii wkrótce po naszym przyjeździe do Anglii. 
Była 
dla niego kimś więcej niż nianią, prawie matką, bo jego prawdziwa 
matka 
zmarła przed rokiem. A ja, niestety, jestem dla niego prawie obcy. 
- Biedny chłopczyk! Pewno jest przestraszony i nic z tego nie 
rozumie. 
.. Czy znalazłeś mu nową nianię? 

- Znalazłem, ale okazała się nieodpowiednia. Od tej pory moja siostra 
Harriet przeprowadza nieustanne rozmowy z wieloma kandydatkami, 
ale 
nie wybrała jeszcze żadnej... W każdym razie przed moim wyjazdem 
do 
Londynu nie podjęła takiej decyzji. 
Faith energicznie pokiwała głową. 
- To będzie moim pierwszym obowiązkiem, kiedy tylko wrócimy do 
domu. W końcu to matka, a nie ciotka, powinna troszczyć się o dobro 
dziecka i podejmować związane z nim decyzje! - Nieśmiało spuściła 
głowę. 
- Myślisz, że spodoba mu się nowa mama? 
- Mam przeczucie, że mały Neville będzie tobą zachwycony! 
- Neville? - powtórzyła Faith słabym głosem. - On ma na imię Neville? 
Z przystojnej twarzy Griffma zniknęło rozbawienie. 
- Byłem na morzu, kiedy się nasz syn urodził. Jego matka nadała mu 
imię mego starszego brata, w dowód szacunku dla mojej rodziny. 
- O Boże!... - Faith mocno poczerwieniała i odwróciła oczy. Co za 
pech! Że też ze wszystkich możliwych imion matka musiała wybrać 
akurat 
to!... Nie mogła dać synowi imienia po ojcu? Albo po dziadku?! 
Wszystko wskazywało na to, że Faith do końca życia będzie 
przypominać 
sobie o kimś, kogo chciała jak najszybciej zapomnieć. 
- Faith... 
Odruchowo podniosła głowę. Spoglądali na siebie przez długą, pełną 
napięcia chwilę. 
- To naprawdę okropne imię... - ośmieliła się szepnąć Faith. 
Kąciki ust Griffina zaczęły drgać coraz mocniej, aż wreszcie 
wybuchnął śmiechem. 
- Koszmarne! I zupełnie nieodpowiednie dla małego chłopca. 
Pamiętam, 
że mój brat też go nie znosił. Może wymyślimy jakieś nowe imię dla 
naszego małego Neville'a? 
- Wspaniały pomysł! Jestem pewna, że razem wymyślimy coś, co 
wszystkim przypadnie do gustu. 
- To będzie pierwsze wspólne zadanie po powrocie do domu: znaleźć 
nowe imię dla naszego syna. - Griffin ucieszył się. 
- O, tak, tak! - przytaknęła miękko Faith. Ogromnieją ujęło, że Griffin 
wyraził się o dziecku „nasz syn". A jeszcze bardziej spodobał jej się 

pomysł, że mają wspólnie wybrać dla niego imię. Poczuła się tak, 
jakby już należała do rodziny. 
- Ponieważ jesteś pełnoletnia, nie muszę chyba nikogo prosić o 
pozwolenie 
na nasz ślub? - spytał Griffin. 
- Nie musisz - zapewniła go nieśmiało Faith. Pomyślała o ojcu. Jakże 
by się cieszył tym nieoczekiwanym obrotem sprawy! Poczuła ból w 
sercu. Chciałabym 
się jeszcze raz spotkać z adwokatem Meredith i upewnić, czy 
po naszym ślubie Mayfair Manor stanie się ostatecznie i 
nieodwołalnie 
moją... to znaczy naszą własnością. 
- Znakomity pomysł - podchwycił Griffin i wstał. - Będę ci towarzyszył. 
Było to stwierdzenie, a nie pytanie. Faith jednak zauważyła, że 
zaległa 
po nim króciutka cisza, jakby Griffin obawiał się odmowy. Ale 
przecież 
Faith nie miała nic przeciwko wspólnej wizycie u prawnika - dlatego 
się nie odezwała. 

- Wolałbym nie zwlekać ze ślubem - kontynuował Griffin. - Czy byłoby 
ci bardzo przykro, gdybyśmy wzięli cichy ślub? Specjalną licencję 
mogę zdobyć bez trudu i prawie od ręki. 
Wrócić do Harrowby jako mężatka?! Nic nie sprawiłoby Faith 
większej przyjemności. 
- Bardzo mi odpowiada cichy ślub! Chciałabym tylko, żeby byli na 
nim obecni Meredith, jej dwaj bracia i ciocia Agatha. 
- To da się załatwić. - Griffin wydobył złoty zegarek z kieszeni 
kamizelki 
i sprawdził, która godzina. - Mam jeszcze dziś mnóstwo czasu, a więc 
od razu zacznę przygotowania. Czy odpowiada ci ślub w czwartek 
rano? 
- Tak. - Faith przymknęła na chwilkę oczy, uświadamiając sobie, że 
od czwartku dzielą ją zaledwie trzy dni. - Mam wrażenie, że to sen... 
Powinnam chyba mocno się uszczypnąć. - Uśmiechnęła się 
łobuzersko. -
A może powinnam raczej uszczypnąć ciebie? 
- Tylko spróbuj, a zobaczysz, co cię czeka! - odparował Griffin, 
posyłając 
jej znajomy szelmowski uśmiech. 

Faith zadrżała. Ten uśmiech przypomniał jej, jak wiele bezcennych 
zalet 
posiada jej przyszły mąż: wdzięk, witalność, zmysłowość... Ich 
spojrzenia 
złączyła na chwilę jakaś tajemna siła, jednocząca dusze. 

Griffin podniósł do ust rękę narzeczonej i złożył czuły, delikatny 
pocałunek 
na jej nadgarstku. Dotyk jego gorących ust sprawił, że znów obudziły 
się w Faith skrywane tęsknoty. 
Mimo woli znowu zadrżała. Jak też, na litość boską, uda jej się 
wytrzymać do czwartku? 

— Nadal nie rozumiem, czemu musimy wziąć udział w balu u lady 
Dillard! 
- oświadczyła gniewnym tonem Faith, sadowiąc się w powozie, tuż 
obok Meredith. 
Powóz turkotał po kocich łbach, kolebiąc się na boki, a zgromadzeni 
w jego wnętrzu ludzie wpadali na siebie. Faith próbowała piorunować 
wzrokiem siedzącego naprzeciw niej Griffma, ale gęstniejący za 
oknem 
mrok niweczył jej starania. 
- Czy nie wystarczy napisać do lady Dillard i wyjaśnić listownie całą 
sprawę? Albo złożyć jej prywatną wizytę? 
- Nie - odparł kategorycznym tonem Griffin. - Ponieważ po raz 
pierwszy 
zjawiłaś się w jej domu jako panna Maxwell, należy wyjaśnić całą 
sprawę również podczas przyjęcia w jej domu. Poza tym można 
założyć 
z dużą dozą prawdopodobieństwa, że większość gości, którzy wzięli 
udział 
w tamtym wieczorze muzycznym, zjawi się na dzisiejszym balu. 
Będzie 
znacznie prościej i o wiele łatwiej powiadomić ich, a za ich 
pośrednictwem całą resztę. 
Faith skrzyżowała ramiona pod biustem i zawołała głośno: 
- W chwili ślubu i tak zmienię nazwisko. Kto będzie pamiętał, że przez 
krótką chwilę byłam „panną Maxwell"? 
- Całkiem możliwe, że ktoś, kogo najmniej byś sobie życzyła - 
odpowiedział 

filozoficznie Griffin. - Musisz mi zaufać, Faith. Będzie znacznie lepiej, 
jeśli od razu wszystko wyjaśnimy. 
- Wicehrabia Dewhurst ma całkowitą rację - przytaknęła ciocia 
Agatha, 
energicznie kiwając głową. - Najlepiej od razu wyjaśnić całe to 
zamieszanie. 
Faith wypuściła znów powietrze z płuc, usiłując tym razem porazić 
wzrokiem ciotkę swej przyjaciółki. 

Od chwili gdy przyjęła jego oświadczyny, czyli od dwóch dni, Griffin 
stał się zwykłym mieszkańcem rezydencji hrabiego Stafforda. 
Spożywał 
posiłki przy stole lady Meredith, wynajął elegancki powóz, by wozić 
panie 
do parku o właściwej porze; towarzyszył nawet wszystkim trzem 
damom, 
gdy wybrały się po sprawunki na Bond Street. I w tak krótkim czasie 
udało mu się całkowicie oczarować najstarszą z nich. 

Faith zdążyła już zauważyć tę prawidłowość, że każda istota płci 
żeńskiej, 
z którą Griffin nawiąże kontakt, bez względu na swe pochodzenie 
-z arystokracji, ziemiaństwa czy gminu - ulega bezzwłocznie urokowi 
wicehrabiego. 
Nawet wrogość Merry zaczęła wyraźnie topnieć. 
- A ja nadal uważam, że liścik do lady Dillard załatwiłby sprawę 
upierała 
się Faith tonem rozkapryszonej dziewczynki. 
Wykrzywiła się do Griffina w słabo oświetlonym wnętrzu powozu, a 
potem 
ostentacyjnie zacisnęła szczęki. Dobrze wiedziała, że bitwa jest już 
przegrana, ale za nic nie chciała ustąpić. Po pierwsze, dlatego że po 
prostu 
drżała na myśl o chwili, gdy trzeba będzie stawić czoło tej 
arystokratycznej 
zgrai i przyznać się do popełnionego oszustwa. A po drugie, dlatego, 
że nie mogła pogodzić się z myśla^ iż spełnia rozkazy Griffina. Tego 
aspektu ich narzeczeństwa jakoś nie przewidziała. 
Jeśli nawet jej narzeczonego zaniepokoił upór i wrogość oblubienicy, 
nie dał tego po sobie poznać. Odpowiedział jej z całym spokojem: 

- Kiedy się pobierzemy, nie zamierzam spędzać zbyt wiele czasu 
w Londynie; ale okazałbym się bardzo złym mężem, gdybym nie 
wyjaśnił 
tej sprawy od ręki, zapobiegając dalszym nieporozumieniom. 
Rozumiem, 
Faith, że nie masz ochoty wracać do tego, ale czy naprawdę 
wolałabyś, 
żebym zarzucał ci na głowę pelerynę i zapędzał cię do kąta, ilekroć 
zjawi się ktoś, kto znał cię jako „pannę Maxwell"? 
- Może sama zabawię się w chowanego między kolumnami i 
krzakami? 
- podsunęła Faith z wymuszonym promiennym uśmiechem. - Wtedy 
nie będziesz musiał się fatygować i zarzucać mnie swą garderobą! 
Bystiy wzrok Griffina przedarł się przez mrok panujący we wnętrzu 
powozu i ogarnął Faith. 
- Chciałbym chwalić się przed całym światem swoją żoną, a nie 
chować ją pod korcem. 
Była to rycerska, bardzo pochlebna uwaga, ale wściekłość nie 
pozwoliła Faith należycie jej docenić. 
- Nie rozumiem, czemu przywiązujesz takie znaczenie do głupstw! 
burknęła. 
- Wielki świat potrafi być bezlitosny - odezwała się Meredith. - Skory 
do krytyki, a jeszcze bardziej do ferowania wyroków. Jeśli teraz 
wyjawimy 
prawdę, skończy się na niewielkim skandaliku. Gdybyśmy jednak 
próbowali zatuszować sprawę, a mimo to wyszłaby na jaw, 
rozpętałoby 
się piekło i ucierpiałaby cała rodzina. A w dodatku katastrofa mogłaby 
nastąpić w najmniej spodziewanym momencie. 
- Cóż za ponure wizje! - mruknęła pod nosem Faith, którą zabolało, 
że Meny sprzymierzyła się z Griffmem przeciwko niej. Czy nikt, po 
prostu 
nikt nie opowie się po jej stronie?! 
Griffin wyciągnął rękę i ujął dłoń narzeczonej. Był bez rękawiczek, bo 
uznał, że nie warto ich wkładać na krótką przejażdżkę do rezydencji 
lady 
Dillard. Faith znów sobie uświadomiła, jak silne są jego ręce; 
wyczuwała 
w nich moc - nie tylko fizyczną. Wnętrze dłoni było gdzieniegdzie 
szorstkie, 

ale palce miał długie, a kształt ręki wytworny. 

- Boję się! - wypaliła wreszcie Faith bez ogródek. 
- Wiem - odparł Griffin, przechylając głowę na bok. - I obiecuję, że 
będę tkwił przy twoim boku przez cały wieczór, choć takie objawy 
przywiązania 
nie są modne. Możesz też liczyć na wsparcie lady Meredith 
i cioci Agathy. Nie jesteś sama, Faith. 
Poczuła gorący rumieniec na policzkach. Wszyscy starali się jej 
pomóc, 
a ona zachowywała się jak rozpuszczony bachor! Decyzja zapadła, 
musiała się dostosować. Należało znieść tę ciężką próbę z 
determinacją i z godnością. 
Faith postanowiła dać za wygraną i rozpoczęła błahą rozmowę o 
pogodzie. 
Ta lekka konwersacja trwała przez resztę drogi; pozornie uspokajając 
wszystkich. 
Nerwy Faith dały znów o sobie znać, gdy dziewczyna wstąpiła na 
wielkie 
schody, wiodące do sali balowej w rezydencji lady Dillard. Faith 
uniosła 
dumnie głowę, może trochę za wysoko, składając w duchu obietnice, 
że nie okaże strachu. 
Okazała go jednak, gdy tylko lokaj zaanonsował monotonnym, 
znudzonym głosem: 

- Wicehrabia Dewhurst, lady Agatha Hastings, lady Meredith 
Barrington, 
panna Faith Linden. 
Oddychając ciężko, Faith oczekiwała, że rozlegną się stłumione 
szepty 
i zwrócą się na nią ciekawskie spojrzenia. Może nawet ktoś wskaże 
ją 
oskarżycielskim palcem? Tymczasem wydawało się, że nikt z 
tłoczących 
się gości nie zwrócił uwagi na pojawienie się ich niewielkiej grupy. 
No, może z wyjątkiem kilku piękności. Ale ich spojrzenia kierowały 
się bezczelnie w stronę wicehrabiego Dewhursta. 

Kiedy ich czwórka zbliżyła się do „komitetu powitalnego", Faith z ulgą 

stwierdziła, że w pobliżu nie ma innych gości; czeka ich rozmowa 
sam na 
sam z parą gospodarzy. Niezbyt pewnie trzymając się na nogach, 
wykonała 
ceremonialny dyg przed lordem i lady Dillard i przygotowała się na 
ciężkie chwile. A może jakiś cud, o który modliła się żarliwie przez 
całą 
drogę, wybawi ją od kompromitujących wyjaśnień? 
Nagle lady Dillard rzuciła jej zdumione spojrzenie i wszystkie nadzieje 
Faith spełzły na niczym. 
- Co takiego?! Kogo ten osioł zaanonsował? Stokrotnie przepraszam 
za tępotę mego lokaja, panno Maxwell! Nazwiska mu się pomyliły. - 
Lady 
Dillard odwróciła się do towarzyszącego jej dżentelmena i 
niecierpliwie 
postukała złożonym wachlarzem po jego rękawie. - Coś mi się zdaje, 
milordzie, 
że nasza służba znów się dobrała do piwniczki! Plączą im się na
zwiska gości. Przywołaj niezwłocznie majordoma, niech temu 
lokajowi 
zmyje głowę jak należy! 
- Czy nie można wstrzymać się z tym do końca balu? - spytał z 
wyraźnym 
znużeniem lord Dillard. 
- Nie ma mowy! - Lady Dillard tupnęła nogą. - Nie pozwolę, by służba 
obrażała moich gości! 
Griffin uniósł rękę w geście sprzeciwu. 
- Proszę się uspokoić, lady Dillard. Nie ma potrzeby wzywać lokaja. 
Nie popełnił żadnej pomyłki. Ta urocza młoda dama to naprawdę 
panna 
Faith Linden, choć w najbliższej przyszłości zostanie wicehrabiną 
Dewhurst. 
Oczy lady Dillard zwęziły się. 
- Byłam pewna, że nazywa się panna Maxwell. 
- Obawiam się, że to ja ponoszę winę za całe zamieszanie - odparł 
Griffin. Nachylił się do ucha starszej damy i szepnął: - 
Posprzeczaliśmy 
się o jakieś głupstwo, jak to zakochani, i Faith uciekła do Londynu, by 
ukryć się przede mną. Na szczęście, udało mi się ją wytropić i 
przygładzić 

nastroszone piórka. Mam nadzieję, że zechce nam pani przebaczyć 
i pogratulować. Jutro bierzemy ślub. 
Lady Dillard znowu spojrzała na Faith, tym razem z nieukrywaną 
ciekawością. 
- No, cóż... jeśli pan ją wybrał, wicehrabio, niewątpliwie musi mieć 
mnóstwo zalet, które w pierwszej chwili nie rzucają się w oczy. 
- Nawet sobie pani nie wyobraża, jak wiele, lady Dillard - odparł 
Griffin. 
- Dzięki Faith przekonałem się, jak ważnym organem jest serce. Gdy 
ono się odezwie, zwykły śmiertelnik nie ma wyboru: musi pójść za 
jego głosem. 
Wybrał bezbłędnie najtrafniejszą odpowiedź. Sprytnie zaapelował do 
uczuć lady Dillard, która miała słabość do romantycznych opowieści. 
Uśmiechnęła się z aprobatą do zaręczonej pary. 
- Bardzo się cieszę, widząc na moim balu taką parę gołąbków - 
stwierdziła. 
- Mam nadzieję, że będziecie się dobrze bawić. 
Faith zorientowała się ze zdumieniem, że już po wszystkim. 
Pospiesznie 
dygnęła znów przed lordem i lady Dillard i oddaliła się od gospodarzy 
uwieszona na ramieniu narzeczonego. Dopiero w zatłoczonej sali 
balowej uświadomiła sobie, że nie wypowiedziała ani słowa do pani 
domu. 
Griffin zastąpił ją znakomicie, zagadał i oczarował lady Dillard. Może 
to 
i lepiej, że dała mu wolną rękę w tej okropnej sprawie? Tak zręcznie 
wszystkim pokierował. 
- Zatańczymy? - zaproponował Griffin, podając jej ramię. 
- Nie wiem, czy mi wypada tańczyć... zwłaszcza że to walc - 
protestowała 
Faith, gdy mocną ręką prowadził ją na parkiet. -Tylko tego brakuje, 
żebyśmy znów wywołali skandal! Myślałam, że zjawiliśmy się tu, 
by zapobiec jednemu, a nie spowodować drugi!* 
- O, ale tym razem byłby to nasz wspólny skandal! — Griffin obdarzył 
ją tak cudownym uśmiechem, że serce zaczęło jej mocniej bić. - A to 
dodaje całej sprawie pikanterii. 
Faith wywróciła oczami. Ot, męska logika! Nie opierała się jednak, 
gdy objął ją i zawirowali na parkiecie. 
Choć Faith bardzo lubiła tańczyć, rzadko oddawała się tej rozrywce 
publicznie. A już o walcu nie mogło być mowy! Jej ojciec 

zaangażował 
jednak nauczyciela, by wtajemniczył córkę w arkana grzesznego 
tańca. 
Ów ekspert znakomicie wywiązał się z zadania i Faith pozwoliła się 
prowadzić 
Griffinowi, nie depcząc mu po palcach. 
Okrążyli dwukrotnie parkiet, zanim Faith oprzytomniała na tyle, by 
rozejrzeć się dokoła. Od razu zauważyła, że partnerzy innych dam 
nie 
obejmują ich tak mocno i zachowują większy dystans. Griffin ściskał 
ją 
w pasie silną ręką, a odległość między nimi wynosiła zaledwie parę 
centymetrów. 
- Mam wrażenie, że tańczymy zbyt blisko siebie, milordzie! - szepnęła 
do narzeczonego. 
- Masz coś przeciwko temu? 
Zadarła głowę do góry i patrząc mu prosto w oczy odpowiedziała: 
- Wręcz odwrotnie. Bardzo mi to odpowiada. 
Słysząc to, przyciągnął jąjeszcze bardziej. Faith odprężyła się i 
uśmiechnęła 
radośnie, czując siłę obejmujących ją muskularnych ramion, 
podziwiając 
potężnąpierś, tuż przed swoim nosem, i wdychając cudowną woń 
śnieżnobiałego fularu. 
- Jak tam twoje nerwy? - spytał Griffin. 
- Mniej się dają we znaki, ale jeszcze nie uspokoiłam się całkowicie. 
Mam nadzieję, że nie zabawimy tu zbyt długo. 
- Jeśli się nie pomyliłem w ocenie charakteru lady Dillard, wieść o 
naszym 
zbliżającym się małżeństwie oraz o naszej kłótni, twojej ucieczce 
i posłużeniu się obcym nazwiskiem, by mnie zmylić, szerzy się już 
wśród 
zebranych gości niczym pożar lasu! To nam ogromnie uprości 
sprawę. 
- Doskonale. 
- A otóż i lord Dunstan! - komentował dalej Griffin. -Nieznośny 
nudziarz, 
ale chyba lepiej pogadać z nim, jak tylko walc się skończy. 
Faith potknęła się, Griffm ją podtrzymał i zręcznie odwrócił tak, że 
wspomniany dżentelmen mógł podziwiać teraz jej plecy. Faith 

odetchnęła 
z ulgą. Lady Dillard dała się tak łatwo udobruchać tylko dzięki 
niezwykłemu 
urokowi wicehrabiego. Bardzo jednak wątpliwe, by jego czar 
podziałał równie skutecznie na lorda Dunstana. 
Taniec skończył się zbyt wcześnie. Faith spojrzała tęsknym okiem na 
oddzielone od nich całą długością sali balowej drzwi, przez które 
można 
było wyjść na taras. Nie zrobiła jednak ani kroku w tamtą stronę. 
Jakby 
wyczuwając wahanie narzeczonej, Griffm pochylił się i szepnął jej do 
ucha: 
- Kiedy rozmówimy się z Dunstanem, zatańczysz ze mną jeszcze raz. 
Poczuła, jak ogarnia ją fala gorąca. Już miała na języku uwagę, że 
dwa 
wspólne tańce, jeden po drugim, zostaną uznane za całkowity brak 
taktu, 
gdy w ostatniej chwili powstrzymał ją uśmieszek na twarzy Grifflna. 
Miała 
wrażenie, że rzucił jej wyzwanie i oczekiwał protestu. 
- Już się nie mogę tego doczekać, milordzie - odparła i nagle 
zapragnęła, 
by ją pocałował. Czy zrobi to dziś wieczorem? A może później, gdy 
będą mówili sobie dobranoc? 
Od tamtego popołudnia, gdy się jej oświadczył, Griffin ograniczył się 
do przelotnych cmoknięć w rękę. Faith przyznawała w duchu, że 
marzy 
o czymś więcej. Marzy o pocałunkach, pod któiymi topniała, które 
rozpalały każdy nerw w jej ciele. 
Zatonęła we wspomnieniach do tego stopnia, że nie dostrzegła 
stojącego 
przed nią lorda Dunstana, dopóki jego natrętny głos nie wyrwał jej z 
marzeń. 
- O, panna Linden! Dobry wieczór. Nie pomyliłem nazwiska? A może 
postanowiła pani znów je zmienić? 
- Czyżby wieść o naszym szczęściu dotarła już do ciebie, Dunstan? 
wtrącił 
od niechcenia Griffin. - Od jutra będziesz musiał ją tytułować „lady 
Dewhurst". 
Dunstan uniósł brew, spoglądając na Faith, wycedził: 

- Doprawdy? 
Zdobyła się na lekki uśmiech. 
- O, tak! Co prawda, posprzeczaliśmy się, ale Griffin pognał za inną 
do Londynu i szybko odnalazł, choć próbowałam się ukryć. 
- Z powodu jakiejś tam sprzeczki uciekać od narzeczonego? 
Zdumiewające! 
Lord Dunstan prychnął pogardliwie, a Faith zgrzytnęła zębami. 
- Byłem pewien, że ktoś z takim poczuciem humoru jak ty, Dunstan, 
uzna psotę panny Linden za bardzo zabawną- wtrącił Griffin. - Tylko 
wybrańcy obdarzeni błękitną krwią oraz wrodzoną inteligencją, 
potrafią 
docenić niezrównany smak ironii. - Mierzył przy tym lorda Dunstana 
spojrzeniem tak groźnym, że biedak musiał przytaknąć. Nie miał 
innego wyboru. 
Kiwnął więc głową niezbyt uprzejmie i odparł sucho: 
- No cóż! Życzę szczęścia. Dobraliście się jak w korcu maku! 
Z ust Faith wyrwało się głębokie westchnienie ulgi, gdy lord Dunstan 
odwrócił się i odszedł. Od razu poczuła się lepiej. O wiele 
spokojniejsza 
wsparła się na ramieniu Griffina i ruszyła z nim na spotkanie 
pozostałych gości. 
Po odniesieniu zwycięstwa nad lady Dillard i lordem Dunstanem 
uporanie 
się z resztą zebranych było dziecinnie proste. Faith kroczyła po 
prostu 
śladami Griifina, uśmiechała się w odpowiednich momentach i starała 
się taktownie milczeć. Bez wątpienia wszyscy uznali ją za straszną 
nudziarę, ale tym razem Faith miała to w nosie. 
Dla niej był to świat całkowicie obcy, w którym Griffin - mimo 
długoletniej 
nieobecności - czuł się jak ryba w wodzie. Nic dziwnego - tutaj 
się przecież wychowywał, a poza tym, jak lubił mawiać ojciec Faith, 
miał 
„błękitną krew, która zawsze da o sobie znać'1. 
Wierny swemu przyrzeczeniu Griffin tkwił przy jej boku przez cały 
niemal wieczór. Gawędził z każdą osobą, która poznała Faith jako 
„pannę 
Maxwell". I robił to z taką zniewalającą szczerością, opowiadając 
o wzlotach i upadkach ich burzliwego narzeczeństwa, że niebawem 
sama 

Faith gotowa była uwierzyć w emocjonalną huśtawkę ich rzekomego 
związku, w śmieszne nieporozumienie, które doprowadziło do 
chwilowego 
rozstania, i ostateczny triumf miłości. 
Faith bawiła się tego wieczoru doskonale. Ponieważ jednak w sali 
balowej 
panował nieprawdopodobny ścisk - z prawdziwym entuzjazmem 
przyjęła propozycję Griffina, by przejść się po ogrodzie. 
Rozmawiając po cichu o jakichś błahostkach, zapuszczali się coraz 
bardziej w głąb pełnego słodkich woni ogrodu, pomiędzy modnie 
strzyżone 
krzewy i kwitnące zarośla. Ciepłe wieczorne powietrze tchnęło nie 
tylko zapachem kwiatów, ale i odurzającym aromatem zakazanych 
rozkoszy. 
Zatrzymali się wreszcie w ustronnym zakątku, spokojnym i ciemnym. 
Łagodną 
ciszę nocy mącił tylko szmer wody tryskającej z ozdobnej fontanny 
za ich plecami, melodyjny świergot nocnych ptaków i gwałtowne bicie 
serca Faith. 
Griffin odwrócił się i stanęli twarzą w twarz. W blasku księżyca 
widziała 
przede wszystkim jego oczy o barwie stali. Z nieukrywanym żarem 
błądziły po całej jej postaci, sprawiały, że czuła się kobietą. Jakąś 
potężną, silną istotą. 
Słabe echo czyjegoś śmiechu dotarło do nich i Faith uświadomiła 
sobie, 
na jakie ryzyko się narażają. Mimo że od ślubu dzielił ich zaledwie 
jeden dzień, źle by się to dla nich skończyło, gdyby zostali tu 
przyłapani. 
Sam na sam. O dziwo, myśl o niebezpieczeństwie jeszcze bardziej 
podnieciła Faith. 
Wkrótce jednak znów odezwały się nerwy, zaczęła mówić coś bez 
ładu, 
jak zawsze, gdy ogarniał ją niepokój. 
- Zauważyłeś dziś lorda Martina z małżonką? To przeurocza para. On 
jest członkiem Izby Lordów i bardzo aktywnie... 
Griffin przerwał jej w pół zdania ognistym, władczym pocałunkiem. 
W pierwszej chwili Faith skamieniała, ale wkrótce zaczęła rozpływać 
się 
w rozkoszy, kiedy jego wargi stopiły się z jej ustami, a gorące 

muśnięcia 
języka roznieciły w jej wnętrzu ogień. 
- Przez cały wieczór czekałem na tę chwilę - szepnął Griffin. 
- Naprawdę? - spytała bez tchu, nie mogąc uwierzyć, że budzi takie 
pożądanie. 
- Przez cały wieczór - powtórzył. 
Objął delikatnie jej głowę, drażniąc kark koniuszkami ciepłych palców. 
Gdy poczuła rozkoszne dreszcze na plecach, stanowczym gestem 
przyciągnął ją do siebie i znów zaczął całować. Jeszcze namiętniej. 
Topniała w jego objęciach, upajając zmysły ciepłym, coraz bardziej 
znajomym, wnętrzem jego ust. Nogi miała jak z waty. Nie dochodziły 
już 
do niej żadne odgłosy nocy. Słyszała tylko stukot własnego serca, 
wypełniona 
po brzegi radosnym oczekiwaniem. Czuła nabrzmiewające coraz 
bardziej piersi i twardniejące sutki, próbujące przebić się przez cienki 
jedwab sukni. 
Jakby wyczuwając każdą jej zachciankę, ręce Griffina skierowały się 
ku piersiom, zanurzyły w obszernym dekolcie i objęły cudowne 
krągłości. 
Palce delikatnie, lecz uparcie drażniły sprężyste sutki, 
roznamiętniając 
jeszcze bardziej i tak już rozbudzone zmysły Faith. 
Jej ręce błądziły równie wytrwale po twardej muskularnej piersi, 
ześlizgiwały 
się w dół po kształtnych męskich ramionach. Griffin przylgnął twarzą 
do jej karku. 
Czuła na skórze jego gorący, przyspieszony oddech. 
Wciągnęła głęboko w płuca piżmowy zapach męskiego ciała. 
- Chyba powinniśmy wrócić do sali - powiedziała bez większego 
przekonania. 
- Merry i ciocia Agatha na pewno się już o nas niepokoją... 
- Za chwilę - szepnął, ocierając się czołem o jej skroń. 
Faith uniosła głowę, by dodać coś jeszcze, ale uciszył ją kolejnym 
czułym 
pocałunkiem. Nie miała już ochoty protestować. Pozwoliła, by do 
reszty zawładnęła nią namiętność. 
Zęby Griffina podszczypywały płatek jej ucha. Jego wilgotne usta 
błądziły 
leniwie po jej szyi. Z obrzmiałych warg Faith wyrwał się cichy jęk, 

gdy przez jej ciało przetoczyła się fala gorącej rozkoszy. 
Dotarłszy do piersi, wargi Griffina zatrzymały się, a potem powoli i 
delikatnie 
zaczęły ssać sutek. Faith aż krzyknęła, przejęta nagłym dreszczem. 
Poczuła, że wilgotnieje. 
Czy wszystko z nią w porządku? Czy to normalna reakcja? Przez 
chwilę 
czuła wstyd, który minął, gdy tylko namiętne usta Griffina dosięgnęły 
drugiej piersi. Zwilżył sutek językiem, potem wziął do ust i ssał tak 
długo, aż stwardniał. 

- O Boże... - szepnęła Faith niemal bez tchu. - Nie mogę utrzymać 
się na nogach... Zaraz się przewrócę... Boję się Griffinie!... 
- Nie bój się, moja słodka. Nie upadniesz, trzymam cię mocno. 
Uścisk muskularnych ramion upewnił ją, że Griffin mówił prawdę. 
Faith 
uśmiechnęła się. On nie pozwoli jej upaść. Nie miało znaczenia, że to 
przez niego tak osłabła, że to jego pocałunki i pieszczoty 
doprowadzały ją do utraty zmysłów. 
Niech jej myśli i ciało czynią, co chcą... Wyczuwała szczerość w 
głosie 
Griffina. Wiedziała, że może mu ufać. Serce jej wypełniał dziwny, 
nieznany dotąd spokój.
A jednak omal nie upadła, gdy ręce Griffina dotknęły jej bioder. 
Zaczęła 
drżeć, czując jego palce pod spódnicą. Z jakąż wprawą odgarnął 
bieliznę 
- aż Faith zaparło dech. Spoglądała w niebo, jakby chciała wzywać 
stamtąd pomocy, by wyrwać się z matni namiętnych, zachłannych 
uczuć. 
Wiedziała, że Griffin zaprzestałby pieszczot, gdyby go o to poprosiła. 
Ale słowa zamarły jej na ustach. Te doznania były zbyt cudowne, zbyt 
podniecające, by je przeiywać. Zresztą jutro będą już mężem i żoną. 
Jakie 
to ma znaczenie, że ich współżycie małżeńskie rozpocznie się o 
jedną dobę wcześniej? 
Ręce Griffina stawały się coraz zuchwalsze. Jego smukłe, przekorne 
palce pieściły wewnętrzną stronę jej uda, poczuła, że znowu 
wilgotnieje. 
Rozkosz była tak wielka, że omal nie do wytrzymania. 

- Griffin? - W jej głosie brzmiała cicha prośba. 
Nieświadomie lgnęła do niego, szukając ulgi, pragnąc uwolnić się od 
wewnętrznego napięcia, wywołanego pieszczotami. Poczuła, że 
Griffin 
pręży się; usłyszała, że coś do siebie mówi. 
- Mój Boże!... Przy tobie o wszystkim zapominam! - burknął szorstko 
do ucha Faith i cofnął nagle ręce. 
- Nie... Proszę... Griffin!... Nie przerywaj!... 
Niemal wpadła w rozpacz, szukając na oślep jego rąk. 
- Dżentelmen nigdy nie opuszcza damy w potrzebie - szepnął. 
Musnął 
wargami wrażliwą skórę pod jej uchem. - Ale to bardzo delikatny 
problem. Jak ugasić kobiecy żar? 
Kobiecy żar? Te wypowiedziane ochrypłym szeptem słowa sprawiły, 
że krew się w niej rozszalała, a serce wzbiło aż pod niebo. Nareszcie, 
po 
tylu latach niezaspokojonej ciekawości i skrywanych pragnień 
przekonała 
się, czego doświadcza roznamiętniona kobieta. 
Ujął jąpod kolana i bez uprzedzenia chwycił na ręce. Faith 
przymknęła 
oczy i oparła się o jego potężną pierś, wzdychając cichutko, gdy 
sadowił 
się z nią w objęciach na ławce pod wysokim drzewem. 
Posadził ją sobie na kolanach, jakoś dziwnie, w poprzek. Ledwie to 
spostrzegła, z trudem łapiąc oddech, gdy jego ręka zaczęła sunąć w 
dół, 
dokładnie tam, gdzie czuła największą rozkosz. Jego palce, dotykając 
delikatnie rozpalonego ciała, bez trudu odnalazły najczulsze miejsce. 
Po 
skórze Faith przebiegały ogniste deszcze... 
Uniosła ku niemu twarz. Odpowiedział na tę milczącą prośbę 
szorstkim 
pocałunkiem. Ich wargi stopiły się ze sobą. Rytm jego pieszczotliwych 
dotknięć ciągle się wzmagał. Niecierpliwie sięgnęła jego rąk, 
chwytając 
za mocne nadgarstki i sunąc w górę, ku ramieniu, pokrytego krótkimi, 
sprężystymi włoskami. 
Nigdy jeszcze nie zetknęła się z równie intymną pieszczotą, ale nie 
czuła skrępowania ani przerażenia. 

- Rozluźnij się - szepnął, zbliżając twarz do jej twarzy, zanim 
pochwycił 
w zęby płatek jej ucha. - Zaufaj mi! 
Jak mogła mu nie zaufać? Siedziała półnaga na jego kolanach w 
zalanym 
księżycową poświatą ogrodzie, podczas gdy nieopodal grała 
orkiestra, 
a londyńska śmietanka towarzyska tłoczyła się w sali balowej lady 
Dillard, tańczyła i flirtowała. Faith uświadomiła sobie, jak dalece 
zaufała 
Griffinowi. I jak ważne miejsce zajął w jej sercu. 
Rytmiczne ruchy ręki przybrały na sile. Faith zaczęła pojękiwać. 
Uniosła 
się, bezwstydnie dopraszając dalszych pieszczot. 
Nagle schwyciły ją skurcze. Nie była zdolna do myślenia. Mogła tylko 
uczepić się Griffina, gdy przetaczały się przez nią fale rozkoszy. 
Krzyknęła 
ze zdumienia i z zachwytu, a wtedy Griffin zamknął jej usta 
pocałunkiem, 
pragnąc towarzyszyć jej w chwili ekstazy. 
Wstrząsały nią konwulsje, w uszach tętniła rozszalała krew. A 
równocześnie 
czuła się cudownie - jakby wskrzeszona na nowo - w idealnej 
zgodzie ze swym ciałem i ze swymi uczuciami. 
Potem powoli powróciła do realnego świata - świadoma miejsca, 
czasu 
i okoliczności, w jakich się znajduje. Czuła na swoim rozpalonym 
ciele 
łagodne podmuchy wietrzyka. Woń ogrodowych kwiatów mieszała się 
z ostrym zapachem zaspokojonej namiętności. 
A jednak, mimo dojmującej rozkoszy, której właśnie zaznała, 
pragnienie 
spełnienia wciąż jej nie opuszczało. Tęskniła za czymś pełniejszym, 
doskonałym. Za czymś, co mógł jej dać tylko Griffin. 
- Jeszcze, jeszcze... Chcę więcej! - Wierciła się na jego udach, czując 
wyraźnie pod sobą naprężony obiekt swoich pragnień. - Nie 
czekajmy! 
... Zróbmy to. Jutro nasz ślub!... Dziś, jutro... co za różnica? 
- Dobry Boże!... Jesteś niesamowita. Nie odmówiłby ci nawet anioł... 
Ależ miałby z tobą przeprawę!... - Griffin nerwowo zaciskał, to znów 

rozwierał palce. Potem otarł czoło spocone jak w gorączce albo ataku 
bólu. - Zaczekamy do jutra, rozumiesz? Tak się po prostu godzi, 
Faith! 
Przysiągłem sobie, że okażę ci więcej szacunku niż mój starszy brat. 
Żebyś 
mnie nie wiem jak kusiła, nie wezmę cię, póki nie będziesz moją 
prawowitą żoną. 
Z pomrukiem niezadowolenia Griffin przeniósł swą słodką Faith na 
kolana. Zaczęła protestować, uczepiwszy się jego szyi. Przeklinając 
w duchu, 
wicehrabia delikatnie uwolnił się od uścisku i próbował nakłonić 
dziewczynę, by stanęła na własnych nogach. 
Był pobudzony aż do bólu, a wiercenie się Faith zadawało mu 
okrutne męki. 
- No chodź, trzeba doprowadzić do porządku suknię - burknął. - 
Rozpiąłem ci kilka guzików. 
Jego słowa wywarły pożądany efekt: Faith zesztywniała, a Griffin 
pośpiesznie 
wykorzystał sytuację. Zsadził dziewczynę ze swych kolan, postawił 
na nogi i stanął za jej plecami. Kiedy zapiął wszystkie guziki z tyłu 
sukni, odwrócił Faith twarzą ku sobie. 
- Ciągle mnie czymś zaskakujesz, milordzie! - powiedziała cicho. 
Jesteś 
niezwykle wprawny nie tylko w rozbieraniu dam, ale i w ich ubieraniu. 
- Uznałem za roztropne wyćwiczyć się i w jednym, i w drugim - 
zażartował, 
ale jego uroczy uśmiech zgasł na widok ponurej miny Faith. 
Ależ palnął głupstwo! Puszyć się przed przyszłą żoną z powodu 
przedmałżeńskich 
sukcesów?! Też coś! Był teraz pewien, że Faith zastanawia 
się, ilu to kobietom świadczył równie intymne usługi. A choć ich liczba 
była istotnie całkiem pokaźna, zmarszczka na czole Faith świadczyła 
o tym, że w jej wyobraźni przez jego łóżko przewalały się całe hordy 
amazonek! 
- Od jutra tylko tobie będę służył za pokojówkę - zapewnił z całą 
szczerością. 
- Doceniam ten zaszczyt, wicehrabio. - Faith zerwała listek z 
pobliskiego 
krzewu i zgniotła go w palcach. - Mam nadzieję, że taka 
powściągliwość 

nie będzie dla ciebie zbyt wielkim ciężarem. 
Wziął ją za rękę. 
- Nie zamierzam łamać małżeńskiej przysięgi, Faith. I tego samego 
oczekuję od ciebie. 
Rozpogodziła się od razu na tę obietnicę wierności, a serce Griffina 
wezbrało czułością. Zdumiewające! W każdej sprawie mimo woli 
szukał jej aprobaty. 
Był całkowicie pewny, że jeśli spróbuje ją oczarować, dopnie swego. 
Faith różniła się od większości znanych mu kobiet. Na pierwszy rzut 
oka 
wydawała się bardziej prostolinijna, mniej skomplikowana. Griffin nie 
był jednak na tyle nierozsądny, by lekceważyć jej inteligencję. Nie, 
nie! 
Główna różnica między Faith a kobietami z jego przeszłości polegała 
na 
tym, że Faith pragnęła go naprawdę. 
Nagle zdjęła go ciekawość, jak to będzie - leżeć obok śpiącej żony 
i przyglądać się jej? Zerknął na Faith badawczo, ona zaś odpłaciła 
mu 
równie czujnym, nieulękłym spojrzeniem. Dotychczas uważał wpatry
wanie się bez słowa w kobietę za żenujące zachowanie; a jednak 
przy 
Faith wydawało mu się to naturalne, nie krępowało go. 
- Jestem rada, że wybraliśmy się na ten spacer przy księżycu - 
szepnęła 
miękko Faith. Jej ręka zabłądziła na pierś wicehrabiego, gdzie oddała 
się zabawie srebrnymi guzikami od kamizelki. - Bal u lady Dillard jest 
uroczy, ale tutaj, w bujnej zieleni ogrodu, kryją się prawdziwe czary! 
- To ty je tu przywołałaś, Faith! 
Gdy usłyszała ten komplement, oczy jej rozbłysły szczerą radością. 
Griffin poczuł miłe ukłucie w sercu. Przestąpił z nogi na nogę, 
zaniepokojony 
nagłym odkryciem: jego pragnienia nie ograniczały się do potrzeb 
fizycznych. 
Faith wkrótce miała zostać jego żoną, jego podopieczną i 
towarzyszką 
do końca życia. Nagle uświadomił sobie, że oczekuje od niej 
spełnienia 
także potrzeb emocjonalnych. Nigdy dotąd nic odczuwał podobnych 
tęsknot. 

Miał w życiu wiele kobiet. Nigdy jednak ani w jego sercu, ani w 
umyśle 
nie było miejsca na miłosne sentymenty. Czyżby miłość była 
uczuciem 
realnym, mogącym przetrwać do końca życia? 
Nie potrafił odpowiedzieć na to pytanie. Mógł tylko przyznać, że jego 
serce zaczyna szybciej bić i że ogarniają go tkliwe uczucia do tej 
jednej 
jedynej kobiety, stojącej teraz obok niego. 
Czuł na sobie spojrzenie jej świetlistych brązowych oczu. Były 
utkwione 
w niego, podobnie jak jej słuch wychwytywał jego każde słowo, jakby 
było najważniejsze na świecie. Jakaż to ogromna, przejmująca rola - 
stanowić 
centrum czyjegoś życia!... Poczuł dla Faith niezwykłą tkliwość 
i zapragnął, by wszystkie jego słowa pozostawiły niezatarty ślad w jej 
pamięci. 
- Obawiam się, że nasze czarodziejskie chwile skończyły się... na 
razie. 
Musimy wrócić do sali balowej, zanim ktoś zauważy naszą zbyt długą 
nieobecność - powiedział. - Od razu wzięliby nas na języki! 
Faith skinęła głową potakująco, ale Griffin dostrzegł, że minę miała 
poważną, niemal smutną. Dotknął jej włosów; podniosła głowę i 
spojrzała na niego. 
- A więc tym razem boimy się plotkarzy, milordzie? - spytała, 
zacierając 
żywo ręce. - Dawniej nic nas to nie obchodziło! Tak przynajmniej 
zapewniałeś, zapraszając mnie do walca. Chociaż, o ile dobrze 
pamiętam, 
jeszcze wcześniej chciałeś uniknąć plotek i skandalu za wszelką 
cenę. 
Przecież z tego właśnie powodu znaleźliśmy się na tym balu. - Oczy 
się 
jej zwęziły. -Dobry Boże! Chyba muszę spisać to wszystko po kolei w 
moim 
karneciku... Inaczej nie nadążę za nieustannymi zmianami twoich 
poglądów w tej materii. 
- Obiecuję, że w przyszłości moje poglądy będą niezłomne jak stal. 
- Nie spiesz się tak ze składaniem obietnic - ostrzegła go Faith. - 
Mam 

dobrą pamięć i wszystko ci wypomnę! 
- Ani przez chwilę nie wątpiłem, że tak właśnie postąpisz. 
Pochylił się i pocałował ją - pośpiesznie, lecz bardzo czule. 
Na jej twarzy pojawił się smętny uśmiech. 
- Widzę, że chcesz odwrócić moją uwagę. 
- Odwrócić twoją uwagę? Więc według ciebie moje pocałunki to fortel 
wojenny? -Na ustach GrifTina pojawił się znowu łobuzerski uśmiech. 
Najwyraźniej tracę formę! 
Roześmiała się. 
- Nigdy w to nie uwierzę! 
Uśmiechnął się zuchwale i wziął ją za rękę. Przyciągnął do ust i 
musnął 
gorącymi wargami nagie palce. Zaparło jej dech. Poczuli narastające 
między nimi napięcie. Oboje byli aż boleśnie świadomi wzajemnej 
bliskości, 
wiedzieli, że coś się między nimi zmieniło. Griffin nie umiał tego 
nazwać. Westchnął lekko. Jakież dziwne, odurzające czary spętały 
jego ciało i duszę! 
Skupił wzrok na twarzy Faith i wpatrywał się w nią przy blasku 
księżyca. 
Teraz, gdy nieco się zaróżowiła, była zupełnie ładna. Miała na sobie 
suknię z okrągłym, dość ryzykownym dekoltem i odsłoniętymi 
ramionami, 
idealnie skrojoną i dopasowaną do jej niezbyt doskonałej figury. 

Wydawała się teraz wyższa, bardziej hoża i kobieca. Prosty krój, 
pozbawiony 
koronek, kokard i wszelkich innych ozdób sprawiał, że soczysta 
zieleń sukni podkreślała to, co było największym urokiem Faith: jej 
prześliczną, delikatną, kremową karnację. 
Spojrzenie miała szczere i śmiałe. Nie znała się ani trochę na 
kobiecych 
sztuczkach, a jej skłonność do flirtu wydawała się naturalna. Griffin 
cenił sobie, że mógł jej bezwarunkowo ufać i że w jej towarzystwie 
wypoczywał. 
Jakaż męcząca i nie do zniesienia byłaby sytuacja, gdyby 
ustawicznie 
musiał mieć się na baczności u boku swej małżonki! 
Ustąpiła jego naleganiom i przybyła na dzisiejszy bal, choć nie 
widziała 

takiej potrzeby. Griffin był uszczęśliwiony, że dostosowała się do jego 
życzeń. 
Ugięła się pod jego wolą, ale nie załamała, co go również ucieszyło. 
Jej twarz kryła się w cieniu, ale Griffin miał wrażenie, że widzi przed 
sobą wysuniętą zuchwale bródkę. Faith była pełna werwy i uporu, i 
nie 
wstydziła się demonstrować tych cech charakteru. Z pewnym 
rozbawieniem 
obserwował jej początkowy niepokój i podziwiał, jak szybko sobie z 
nim poradziła. 
Griffin musiał przyznać, że myśli o spełnieniu małżeńskiego 
obowiązku 
ze znacznie większym entuzjazmem, niż kiedykolwiek przypuszczał. 
Mała scenka ogrodowa dała mu przedsmak temperamentu i 
zmysłowości 
przyszłej żony. Padła w jego ramiona z żywiołową radością, jakiej 
większość 
kobiet nie chciałaby i nie umiała objawić. 
Nie będzie nieestetycznych problemów z błoną dziewiczą, które 
odarłyby 
z uroku ich noc poślubną, ani oporów wynikających z nieświadomości 
i niewinności. To również mu odpowiadało. 
Ten okropny lord Dunstan utrafił przypadkiem w sedno. Naprawdę 
dobrali się z Faith jak w korcu maku! 
Griffin zawsze uważał się za człowieka praktycznego. Jako młodszy 
syn wiedział doskonale, że musi sam zatroszczyć się o swój los, i 
zabrał 
się do tego konsekwentnie i z determinacją. Teraz, gdy odziedziczył 
tytuł, 
przyrzekł sobie, że równie mocno przyłoży się do związanych z tym 
zaszczytem powinności - między innymi obowiązków małżeńskich. 
Może nie znał swej przyszłej żony tak dobrze, jakby należało, ale 
wszystko, 
co wiedział o Faith, podobało mu się. Uzasadniona nadzieja na trwały 
związek i szczęśliwą przyszłość przyświecała mu jak światło latarni 
morskiej rozświetla żeglarzom mrok nocy. 
Wracali spiesznie po ogrodowej ścieżce, skąpanej w księżycowym 
blasku. 
Ciszy nie mąciło nic prócz odgłosu ich własnych kroków oraz 
przyciszonych 

dźwięków muzyki i gwaru rozmów dobiegających z sali balowej. 
Niedawne napięcie i poczucie wzajemnej bliskości wzmagały jeszcze 
ich podniecenie. 
- Jak wrócimy na salę balową, by nikt nas nie zauważył? - szepnęła 
Faith, gdy dotarli już do tarasu. 
- Na paluszkach - odparł Griffin z uśmiechem, który zawsze miał na 
zawołanie. 
Faith zachichotała i ścisnęła go za ramię. Trzymała się go nadal, 
kiedy 
powolutku otwierał wychodzące na taras okno. Jednym zręcznym 
ruchem 
Griffin wślizgnął się do salonu, pociągając za sobą Faith. 

Znalazłszy się szczęśliwie wewnątrz, wicehrabia zamknął szczelnie 
drzwi i przybrał obojętny, niemal znudzony wyraz twarzy. Jego oczy 
przesunęły 
się leniwie po tłumie gości. Nikt nie zwrócił na nich uwagi. 
Obejrzał się na Faith; wymienili konspiracyjny uśmiech. Uniosła palec 
do ust, jakby chciała zapobiec jego ewentualnym przechwałkom. Gdy 
tylko rozległy się dźwięki następnego tańca, Griffin pochwycił ją w 
ramiona 
i znów zawirował z nią po parkiecie, ogromnie zadowolony z siebie. 

Nazajutrz świt wstał szary i dżdżysty, ale tuż przed południem 
wyjrzało 
zza chmur słońce. Faith denerwowała się i kaprysiła przez cafy 
ranek, 
usiłując rozpaczliwie zapanować nad emocjami. Kiedy przekonała 
się, 
że jest to niewykonalne, zabrała się do drobnych i niewiele 
znaczących 
prac; jednak i na nich nie mogła się skupić. 
Jej ślub miał się odbyć o trzeciej po południu, teraz zaś ledwie minęło 
południe. Faith biła się właśnie z myślami, jak zdoła przeżyć 
następne 
trzy godziny i nie zwariować, gdy nagle ktoś energicznie zastukał do 
drzwi jej sypialni. 
- Proszę wejść! - zawołała takim tonem, jakby wzywała ratunku. 
Drzwi powoli otworzyły się i na progu stanęła Meredith. 
- Może przyszłam nie w porę? 

- Skądże znowu! - Faith niemal siłą wciągnęła przyjaciółkę do pokoju. 
- Siedzę tu sama i dostaję bzika! Dopilnowałam pakowania, wzięłam 
kąpiel, trzy razy zmieniałam fryzurę... Jest jeszcze za wcześnie, by 
przebrać 
się w ślubną suknię... a na lekturze czy robótce ani rusz nie mogę się 
skupić! 
- Wszystkie panniy młode okropnie się denerwują w dniu ślubu 
stwierdziła 
Meredith. - Przypuszczam, że z ich oblubieńcami jest tak samo. 
Faith roześmiała się. W żaden sposób nie mogła sobie wyobrazić 
Griffina 
złapanego w pułapkę własnych nerwów. 
- Może z niektórymi. Mój oblubieniec jest raczej nieustraszony. 
Meredith uśmiechnęła się leciutko. 
- Prawdę mówiąc, odwiedziłam cię w konkretnym celu. Przyszło mi 
do głowy, że chciałabyś może z kimś... podyskutować. Może trapią 
cię jakieś wątpliwości? 
- Wątpliwości? Na temat ceremonii ślubnej? 
- Nie. Nocy poślubnej. 
Faith spojrzała na przyjaciółkę ze zdumieniem. Potem spiesznie 
wskazała jej fotel. 
- Siadaj! - zakomenderowała. 
Meredith usiadła, a Faith zajęła miejsce naprzeciw niej. Nie 
powiedziała 
już ani słowa, tylko spoglądała na Meny z nieukrywaną ciekawością. 
Meredith wzięła głęboki wdech. 
- Ponieważ nie masz matki, która mogłaby wprowadzić cię w te 
sprawy, 
uznałam, że powinnam ci pomóc. Ciocia Agatha wyraziła gotowość 
odbycia z tobą tej rozmowy, ale wyglądała na strasznie 
zdenerwowaną. 
Wątpię, czy zdołałaby sklecić choćby dwa sensowne zdania. 
Faith zrobiła wielkie oczy. 
- Chcesz powiedzieć, że masz doświadczenie w tych sprawach i 
zamierzasz 
się nim podzielić? Kiedy to się stało? Z kim? I dlaczego nie 
pisnęłaś mi o tym ani słówka, Merry? 
Przyjaciółka uniosła delikatnie zarysowaną brew. 
- Nie bądź gąską, Faith! Nie mam żadnego osobistego 
doświadczenia 

w tych sprawach. Posiadam jednak... pewną wiedzę. - Meredith 
wzięła 
do ręki srebrną szczotkę do włosów Faith i obracała ją nerwowo w 
palcach. 
- Wiesz, że moja matka jest bardzo postępowa i nie przepuści żadnej 
okazji, by tego dowieść. 
Faith kiwnęła głową z ożywieniem. 
- No więc... W dniu moich osiemnastych urodzin mama przyszła 
wieczorem 
do mojej sypialni, tak samo jak ja dziś do twojej, i zaczęła bardzo 
szczerą rozmowę na temat stosunków małżeńskich. Zwierzyła mi się, 
że 
w dziewiczy wieczór panieński jej matka uraczyła ją kilkoma 
półprawdami, 
podanymi w tak wyszukanym sosie, że nie wiedziała już, co o tym 
wszystkim myśleć. Była śmiertelnie przerażona, choć zakochana po 
uszy 
w moim ojcu. Chcąc mnie uchronić od podobnych lęków, moja mama 
wyjaśniła mi, bardzo obrazowo i ze wszystkimi szczegółami, na czym 
polegają sekrety małżeńskiego łoża. 
- Ależ ty się czerwienisz, Meredith! - stwierdziła ze zdumieniem Faith. 
- Istotnie, jestem zażenowana - przyznała Meredith. Jeszcze przez 
chwilę obracała szczotkę w palcach, potem upuściła ją na ziemię. 
- Zawsze byłyśmy przyjaciółkami - nalegała Faith, schylając się po 
szczotkę i odkładając ją na swoje miejsce w toaletce.
 - Dyskutowałyśmy dotąd o wszystkich sprawach pod słońcem! 
- To nie przypomina żadnej z naszych poprzednich konwersacji. 
- Czy to znaczy, że nareszcie jesteśmy dorosłe? 
- To znaczy, że się starzejemy. - Meny roześmiała się cichutko. - 
Mam 
wrażenie, że podczas tej rozmowy z każdą minutą starzeję się o rok! 
Faith uśmiechnęła się. 
- Twoja matka miała jak najlepsze intencje. Powinnaś być jej 
wdzięczna za taką szczerość. 
- Za co? Bardzo wątpię, czy kiedykolwiek wyjdę za mąż. W moim 
przypadku te informacje są zupełnie zbędne. 
- Trochę wiedzy nikomu jeszcze nie zaszkodziło - obstawała przy 
swoim Faith. 
Meredith mruknęła coś wymijająco. 
- Chętnie podzielę się tą wiedzą z tobą; przynajmniej będziesz mogła 

ją wypróbować w praktyce. 
Faith spojrzała na podłogę i potarła noskiem pantofla o dywan. 
Pragnęła 
okazać w tej dyskusji swą dojrzałość i elokwencję, ale ni stąd, ni 
zowąd dostała nerwowych chichotek i nie mogła ich powstrzymać. 
Zmarnowanie 
takiej okazji byłoby jednak wprost grzechem. Należało zadać jakieś 
pytanie, i to niejedno! 
- Wychowałam się na wsi i przez całe życie miałam do czynienia ze 
zwierzętami -powiedziała. -Więc zdaję sobie oczywiście sprawę z 
pewnych. 
.. podstawowych mechanizmów. Ale wiele szczegółów bardzo bym 
chciała wyjaśnić... Na przykład, czy to się robi po ciemku? I co wtedy 
z koszulą? Zdejmuje sie ją, czy nie? 
- Nie ma żadnych obowiązujących reguł co do ubioru - odparła 
Meredith 
po kilku dłużących się w nieskończoność sekundach. - Mama 
wspomniała 
jednak, że choćby nawet mąż podziwiał cię w nocnej koszuli, każdy 
woli, by żona ją zdjęła. To podobno wzmaga przyjemność. Tak samo 
jak 
odpowiednie oświetlenie. I zmienna lokalizacja. No i... różne pozycje. 
- Pozycje?! Boże święty! 
Meny zaczęła powoli tracić stoicki spokój. 
- No, dobrze... Przyznam, że sama nie bardzo wiem, co matka 
chciała 
przez to powiedzieć. Byłam tak zaszokowana na myśl o znalezieniu 
się 
nago w jasno oświetlonym pokoju, że nie spytałam jej o to. - 
Zamyśliła 
się głęboko. - A ta lokalizacja, jeśli właściwie zrozumiałam, oznacza, 
że 
mąż i żona nie muszą się kochać wyłącznie w pokoju sypialnym... ani 
w łóżku. 
- Tylko na przykład w ogrodzie przy blasku księżyca? 
Meredith troszkę się zdziwiła. 
- No, tak... Chyba to całkiem możliwe. 
- Jestem tego absolutnie pewna! - odparła Faith ze znaczącym 
uśmieszkiem, 
przypominając sobie poprzedni wieczór. 

Niegdyś obawiała się, że Griffin uzna jąza pozbawioną wdzięku, mało 
atrakcyjną. Ale zeszłej nocy w ogrodzie lady Dillard udowodnił, że jej 
pragnie. 
Wspominała z radością nasilający się żar, który ogarnął całe jej ciało, 
gdy ich wargi się zetknęły. Przypomniała sobie dreszcze, które 
wstrząsały 
nią pod czułym dotknięciem Oriffina. I swoje zuchwałe pragnienie, by 
przeć naprzód, by zakosztować wszelkich nowych, cudownych 
doznań. 
Było jak w raju! 
Nagle przypomniała sobie brzmienie niskiego, jedwabistego głosu, 
który 
zapowiadał, że wstrzyma się aż do ślubu, nim weźmie ją jak swoją. 
Okaże 
jej więcej szacunku niż jego starszy brat: poczeka aż zostaną 
oficjalnie 
zaślubieni.... Więcej szacunku niż brat... wstrzyma się do ślubu?! 
- O Boże miłosierny! - szepnęła Faith z przerażeniem, gdy zrozumiała 
właściwy sens tych słów. Griffin zaczeka... bo jego brat nie czekał. 
Jego brat doprowadził ją do upadku. Złamał jej życie. 
To nie może być prawda!... A jednak, gdy przypominała sobie słowa 
wypowiedziane przez Griffina wczoraj wieczorem, wiedziała, że tym 
razem 
nie tłumaczy ich sobie na opak. Ogarnięta namiętnością, podniecona 
jego pocałunkami i zmysłowymi pieszczotami, ubiegłej nocy nie 
pojmowała 
treści jego słów. Teraz, na trzeźwo, znaczenie tych słów nabierało 
zatrważającej jasności. 
Wicehrabia Dewhurst postanowił ją poślubić z jednego tylko powodu: 
był przekonany, że jego brat skompromitował ją i złamał jej życie. 
Czuł 
się w obowiązku naprawić wyrządzonąjej krzywdę. 
- O Boże!... Drogi Boże! - powtarzała Faith. - Jakie to straszne!... 
Meredith niezręcznie poklepała Faith po ręce. 
- Nie sądzę, byś musiała się niepokoić tymi aspektami małżeństwa. 
Mama zapewniła mnie, że fizyczne kontakty między mężczyzną i 
kobietą 
sprawiają bardzo wiele przyjemności i z czasem ta przyjemność się 
pogłębia. 
- Pogłębia? - zapiszczała nie swoim głosem Faith. 

- O, tak! - Meredith zaczerwieniła się. - Lord Dewhurst niekiedy 
spogląda 
na ciebie takim... płomiennym wzrokiem. Od razu widać, że jest 
tobą zainteresowany. I... wybacz, że ci to mówię, ale... wydaje mi się, 
że 
ma w tych sprawach duże doświadczenie. Na pewno z przyjemnością 
nauczy cię tego, o czym jeszcze nie wiesz. 
On myśli, że jestem upadłą kobietą. 
Faith omal nie wykrzyknęła tych słów na cały głos... ale były zbyt 
krępujące, by mogła się na to zdobyć. Pomyśleć tylko: Neville, który 
prawie nie zwracał na nią uwagi, a o jego uczuciach nawet nie warto 
wspominać, miałby ją uwieść?! Śmiechu warte! Że też Griffin 
ubzdurał sobie coś takiego! 
- Masz jeszcze jakieś pytania? 
- Co takiego? - Faith otarła oczy wierzchem ręki. Pytania?
 - Nie, Merry. Nie mam więcej pytań. Bardzo ci jestem wdzięczna. 
Wiem, że to nie było dla ciebie łatwe. 
Meredith wstała. Na jej twarzy widać było ogromną ulgę. 
- Dopilnuję, żeby kucharka przygotowała dla ciebie lekką przegryzkę. 
Podobno nic dziś nie zjadłaś na śniadanie. Zapomnij o swoich 
nerwach 
i zjedz coś pożywnego. Nie możesz opaść z sił! Jakby to wyglądało, 
gdyby panna młoda zemdlała przed ołtarzem? 
Faith zdobyła się na drżący uśmiech. 
- Zemdlona narzeczona... To byłby bardzo niepomyślny omen, 
nieprawdaż? 

Elegancka kareta dowiozła pannę młodą, Meredith i ciocię Agathę 
kilka 
minut za wcześnie przed główne wejście do starego kościoła. 
- Bardzo się cieszę, że jeszcze nie pada - zauważyła Meredith. 
- To doprawdy szczęśliwy omen! -przytaknęła ciocia Agatha. 
Faith nawet nie próbowała przyłączyć się do konwersacji. Przez całą 
drogę do kościoła starała się okiełznać zbuntowane nerwy. W głowie 
miała 
kompletny chaos. Ostatnią godzinę przed wyjazdem do kościoła 
spędziła, 
krążąc po swoim pokoju. Tren ślubnej sukni zmiatał kurz z dywanu, 
a panna młoda usiłowała przekonać samą siebie, że istnieje prosty i 

łatwy 
sposób rozwiązania dręczącego ją problemu. 
Gdyby tylko mogła znaleźć właściwe słowa i stosowne zwroty, za 
pomocą 
których wyjawiłaby prawdę Griffinowi w taki sposób, by nie zniechęcić 
go do małżeństwa z nią...! 
Bała się jednak ogromnie, że kiedy Griffin usłyszy, iż nie musi żenić 
się z nią dla ratowania honoru rodziny, powie jej: „Bywaj, dziewczę!" i 
wyjdzie z kościoła. 
Na samą myśl o tym ogarnął ją histeryczny strach. Była już tak bliska 
zrealizowania swych marzeń o małżeństwie i macierzyństwie! To zbyt 
okrutne szyderstwo losu: dać komuś przedsmak raju, a zaraz potem 
pozbawić go najdroższych złudzeń! 
Nie musisz tak się spieszyć z wyjaśnieniami - kusił ją natarczywie 
wewnętrzny głos. - Wstrzymaj się z tym do chwili, gdy będziecie już 
po ślubie. 
- Zamknij się wreszcie! -warknęła pod nosem Faith, upokorzona tym, 
że najgorsze cechy charakteru tak wyraźnie z niej teraz wychodzą. 
- Czy coś się stało. Faith? - dopytywała się Meredith. 
- Jestem po prostu trochę zdenerwowana - odpowiedziała. 
- Należało się tego spodziewać - wtrąciła się ciocia Agatha. - 
Większość 
panien młodych... O Boże miłosierny!... 
Wyraźnie od niechcenia Faith odwróciła się, by zobaczyć, co 
przeraziło 
ciocię Agathę i to do tego stopnia, że urwała w pół zdania. Zobaczyła 
przez okno powozu kilku krzepkich żałobników, którzy zstępowali po 
kościelnych schodach, niosąc na ramionach potężną trumnę. 
Jak w półśnie Faith spostrzegła również oczekujący na smutny 
ładunek 
karawan. Zaprzężone do niego konie, z wielkimi czarnymi 
pióropuszami 
na głowach, wyraźnie się niecierpliwiły. Widać było, że te 
temperamentne 
zwierzęta nie bardzo nadawały się do narzuconych im obowiązków. 
Gdy dzwony kościelne zaczęły wybijać podzwonne -jedno uderzenie 
ku czci jednego roku życia zmarłego - Meredith niecierpliwie 
zastukała 
w dach karety. Stangret natychmiast zrozumiał niemy rozkaz i powóz 
ruszył. 

Faith dostrzegła jedynie w przelocie grupę odzianych w czerń osób; 
część z nich stanowili zapewne wynajęci żałobnicy, których obecność 
dodawała uroczystości splendoru. 

- Jakiż to straszliwy omen! - Ciocia Agatha aż sapała z wrażenia. 
Sięgnęła 
po swój woreczek, zapewne w poszukiwaniu soli trzeźwiących. 
- Z tego widoku można wyciągnąć tylko jeden wniosek: 
przyjechałyśmy 
zbyt wcześnie do kościoła - rzuciła niecierpliwie Meredith. - Zrobimy 
małe kółko. Jestem pewna, że gdy zjawimy się tu po raz drugi nie 
będzie już ani śladu innych powozów. 
Było tak, jak powiedziała Meredith. Kiedy wrócili pod kościół, 
karawana 
zniknęła. Nie ujrzeli też niczego innego, co mogło się kojarzyć z 
pogrzebem. 
Tyle że zaczęło mżyć. 
- Deszcz! —wykrzyknęła ciocia Agatha. -Trudno doprawdy o gorszy... 
- Co za bzdury! — Meredith rzuciła ciotce lodowate spojrzenie. - To 
dla nas radosny dzień i nic tego nie zmieni! Pospiesz się, ciociu. 
Wejdź 
do środka, bo zmokniesz! Ja będę towarzyszyć pannie młodej. 
Faith ze sztucznym uśmiechem wysiadła z karety. Kilka kropel 
deszczu 
spadło jej na twarz, ale prawie tego nie zauważyła. Czuła w sercu 
przytłaczający ciężar, który zaprzątał całą jej uwagę. Przytłaczający 
ją 
ciężar był tak wielki, że blokował wszelkie inne uczucia. 
W chwili gdy weszła do kościoła, wiedziała, że musi natychmiast 
przywołać 
Griffina i powiadomić go, że wie o powodach jego decyzji o ożenku. 
A potem wyjaśnić mu, jak bardzo się mylił w swych 
przypuszczeniach. 
Nie została uwiedziona ani przez jego brata, ani przez nikogo innego. 
To, co zamierzała uczynić, napełniało ją tak głęboką rozpaczą, że nie 
potrafiła zdobyć się nawet na święte oburzenie z tej racji, że Griffin 
tak 
nisko ocenił jej cnoty i charakter. 
Próbowała ułożyć w myśli, co mu powie, a równocześnie obawiała 
się, 

że zabraknie jej odwagi, by się z nim rozmówić. Jak przez sen 
uświadamiała 
sobie obecność Meredith, poprawiającej fałdy jej spódnicy, 
wkładającej 
w jej drżące ręce odziedziczony po matce modlitewnik, obejmującej 
ją z siostrzaną miłością. 
- Merry, musisz przywołać wicehrabiego Dewhursta tu, do kruchty. 
Mam do niego sprawę - bardzo ważną i naglącą. 
Odpowiedziała jej cisza. Zaskoczona Faith uświadomiła sobie, że jest 
sama. Obawa, że utraci Griffina, sprawiła, że zwlekała z 
przywołaniem 
go, to zaś uniemożliwiło rozmowę w cztery oczy bez wywoływania 
niepotrzebnej sensacji. 
Ostrożnie Faith zerknęła do nawy głównej. Zobaczyła, że Meredith 
i ciocia Agatha zajęły już miejsca w pierwszych rzędach przed 
ołtarzem. 
Faith dostrzegła również trzy męskie postacie. Bez trudu odróżniła 
Griffina 
od dwóch braci Meredith, choć cała trójka stała obok siebie. 
Z twarzą oblaną gorącym rumieńcem Faith wyszła z kruchty. Pokusa, 
by odwrócić się i uciec, była niezwykle silna, ale zdołała ją pokonać. 
Po 
ślicznym witrażowym oknie spływały krople deszczu - znak, że na 
dworze 
rozpadało się na dobre. Na ołtarzu płonęły świece; ich migotliwy 
blask 
stwarzał intymny nastrój, przywołując do wnętrza. 
Oczy zgromadzonych zwróciły się w stronę Faith. Wszyscy na nią 
czekali. 
Zacisnęła ręce na modlitewniku i z bijącym na alarm sercem, pełnym 
wątpliwości i obaw, rozpoczęła niekończącą się wędrówkę wzdłuż 
głównej nawy. Zanim dotarła ćo ołtarza, serce jej łomotało tak mocno, 
że 
wszyscy, włącznie z sympatycznym proboszczem, zapewne je 
słyszeli. 
...Szepnę Griffinowi do ucha, gdy tylko znajdę się blisko niego, że 
muszę z nim niezwłocznie pomówić!... 
A jednak, gdy znalazła się u jego boku, serce jej podskoczyło z 
zachwytu 
na jego widok. Zapomniała, jaki był piękny - nie atrakcyjny, nie 

przystojny, tylko właśnie piękny! 1 niepokojąco męski. Odziany w 
uroczysty 
ślubny strój - doskonale skrojony niebieski surdut i beżowe spodnie 
tuż za kolana - prezentował się bardzo wytwornie. Biała chusta pod 
szyją 
była związana o wiele wymyślniej niż zazwyczaj, a piękną haftowaną 
kamizelkę zdobiły złote guziki. 
Podziwiała go z profilu, napawając się widokiem szlachetnie 
zarysowanego 
czoła, prostego nosa, mocnej szczęki. Nogi o mało się pod nią 
nie ugięły, gdy dotarła do niej woń, która kojarzyła się jej z 
ukochanym: 
kompozycja zapachów dobrego mydła, krochmalu, garbowanej skóry 
i czystego męskiego ciała. 
Jak mogła wyrzec się Griffina bez walki? 
Za kilka minut zostanie jego żoną, towarzyszką życia. Ale jeśli 
zacznie 
teraz coś wyjaśniać, sytuacja może w jednej chwili ulec zmianie. 
Griffin 
będzie miał prawo wycofać się... i wszystko będzie stracone. Nie 
spełnią 
się jej marzenia o małżeństwie z Griffinem, o matkowaniu jego 
małemu 
synkowi, o własnych dzieciach, które mogły się pojawić pewnego 
dnia... 
Przepadnie jej także May fair Manor, przejdzie w ręce gogusiowatego 
kuzynka i jego wstrętnej żony. 
- Zimno ci? - spytał szeptem Griffin. 
- Co? 
- Cała drżysz. Czy ci zimno? 
- Nie, wcale mi nie jest zimno. 
Wpatrywała się bezwiednie w przestrzeń. Usiłowała znaleźć słowa, 
które skończą ten koszmarny sen. Starała się zebrać siły, by 
przerwać 
obrzęd i wyjaśnić sprawę Griffinowi. 
- Faith... 
- Tak? - Zaskoczona zwróciła się znów do Griffina. 
- Teraz twoja kolej. Musisz odpowiedzieć. Chcesz zostać moją żoną? 
Przez króciutką chwilę wydał jej się dziwnie bezradny, jakby nie był 
pewien jej odpowiedzi. Potem wyraz jego twarzy uległ zmianie. 

Pojawił 
się na niej ciepły, łobuzerski uśmiech - i to zgubiło Faith. 
Stopniała pod wejrzeniem tych cudownych srebrzystych oczu, 
wpatrzonych 
w nią. Jakaż była głupia! Nie wzięła pod uwagę własnych uczuć. 
Ze wszystkich ludzi, jakich znała, on był zdecydowanie najbardziej 
pociągający, sympatyczny, uroczy. Kochała go. Nade wszystko w 
świecie 
pragnęła, by został jej mężem, towarzyszem jej życia, jej jedynym 
kochankiem. 
Ku swemu zdumieniu Faith uświadomiła sobie, że gotowa jest na 
wszystko, byle to się ziściło. 
Sumienie głośno ją ostrzegało, że popełnia straszny błąd, ale jej 
zbłąkane 
serce nie mogło pozwolić, by taka szansa wymknęła się jej z rąk. 
Wciągnęła powietrze w płuca i szepnęła: 
- Tak. 
Od razu jednak poczuła się, jakby popełniła straszliwy grzech. 
Chciała 
odwołać przysięgę, przerwać obrzęd, wyjaśnić, co się stało... Ale było 
już za późno. 
W ciągu kilku minut ceremonia ślubna dobiegła końca. Jak odurzona, 
Faith uniosła głowę i spojrzała na swego męża. Griffin obdarzył ją 
ciepłym 
uśmiechem, skutkiem czego poczuła się najpodlejszym stworem na 
świecie. 
A potem ich usta złączyły się w skromnym, niewinnym pocałunku. 
Meredith podbiegła do nich ze łzami w oczach. Zaraz potem reszta 
rodziny 
otoczyła nowożeńców, zasypując ich gratulacjami. 
Z sercem bijącym gwałtownie ze strachu i zmieszania, Faith 
przyjmowała 
najlepsze życzenia od trzymającej ją w objęciach cioci Agathy. 
...Chciała zawołać do Griffina: Stój! Zaczekaj! Muszę ci coś 
wyjaśnić!... 
Spoglądając ponad ramieniem starej damy pochwyciła spojrzenie 
męża. 
Jego szelmowski uśmiech zachwycił ją, ale równocześnie przeszyło 
ją dreszczem poczucie winy. 
Przymknęła oczy w nagłym przerażeniu. 

.. .Boże miłosierny!... Co ja zrobiłam?!... 
Zanim goście weselni zasiedli do stołu, deszcz ustał. Gritfin zmierzył 
wzrokiem niezliczone dania, stojące przed nimi w całej okazałości; 
mimo 
woli pomyślał, jak niewiele zdołają uszczknąć z tego bogactwa 
smakołyków 
- mimo najszczerszych chęci. Wyglądało na to, że lady Meredith 
poleciła służbie przygotować bankiet na sześćdziesiąt osób zamiast 
spodziewanych sześciu. 
Nie ulegało wątpliwości, że nie szczędzono kosztów przy urządzaniu 
tego przyjęcia - najlepszy dowód głębokiej przyjaźni lady Meredith dla 
panny młodej. Na stole znalazły się najcenniejsze srebra, kryształy i 
porcelana 
oraz cieniutkie jak pajęczyna obrusy i serwetki, obrzeżone koronką. I 
woskowe świece. 
Lokaje w pełnej gali, w pudrowanych perukach i ciemnoniebieskiej 
liberii, 
szamerowanej złotem, krążyli bezszelestnie po pokoju, uprzedzając 
życzenia biesiadników. Woń świeżych kwiatów mieszała się ze 
smakowitymi 
zapachami wyszukanych potraw, a migotliwe płomyczki świec 
wzmagały baśniową atmosferę tej uczty. 

Choć przyjęcie weselne zgotowano na miarę księcia regenta, 
łakomczucha 
i smakosza, Griffin zauważył, że jego oblubienica prawie nic nie 
je. Na jej talerzu znalazł się tylko cieniutki plaster cielęciny w 
śmietanowym 
sosie i garstka szparagów. Faith grzebała tylko widelcem, udając, 
że je, gdy ktoś akurat spojrzał w jej kierunku. 
- Nie jesteś głodna? - spytał Griffin. 
- Nie bardzo. - Faith zacisnęła usta i odstawiła na stół kielich wina. -
Znajdziesz minutkę czasu dla swojej żony, milordzie? Muszę o czymś 
z tobą porozmawiać. 
Griffin spojrzał na nią znad brzegu swego kieliszka. 
- Tylko minutkę? Nie minęły jeszcze trzy godziny od chwili, gdy 
związałem 
się z tobą na całe życie, najdroższa. 
Na twarzy Faith odbiło się powątpiewanie. 
- Naprawdę, zajmę ci tylko chwilę - zapewniła go. 

Griffin przyjrzał się uważnie swojej świeżo upieczonej żonie. 
Siedziała 
obok niego, wiercąc się ustawicznie na krześle, choć nie miała 
takiego 
zwyczaju. Widocznie nerwy nie pozwalały jej zachować spokoju. Aż 
dziw, 
że jedwab jej bladoniebieskiej sukni nie zmiął się jak bibuła - tak 
zapamiętale poprawiała coś przy spódnicy. 
Choć do stołu zasiadło niewiele osób, konwersacja była ożywiona 
śmiano 
się i opowiadano anegdotki z dzieciństwa. Faith prawie nie brała 
udziału w rozmowie; odzywała się tylko wówczas, gdy ktoś zwrócił się 
bezpośrednio do niej z pytaniem. Chwilami jej wesołość wydawała się 
Griffinowi wymuszona, a śmiech przesadny. 
Wyobrażał sobie, że w dniu ślubu Faith będzie szczęśliwa... ale od 
rana uśmiechnęła się zaledwie kilka razy. I nawet wówczas, gdy jej 
usta 
się uśmiechały, oczy pozostawały smutne. 
Griffin przypisywał te objawy zbyt wielkiemu podnieceniu i 
rozhuśtanym 
nerwom Faith. Spoglądał na żonę z ogromną dumą. Nigdy jeszcze 
nie wydawała mu się taka śliczna. Niebieska suknia podkreślała 
piękno 
jej nieskazitelnej mlecznej karnacji, a girlanda kwiatów na 
ciemnobrązowych 
lokach sprawiała, że Faith wyglądała niewinnie i świeżo, budząc 
w nim zarówno pożądanie, jak i instynkt opiekuńczy. 
Nerwowe postukiwanie paznokciem w nóżkę kryształowego kielicha 
sprawiło, że przyjrzał się uważnie ręce Faith i złotej obrączce 
wysadzanej 
rubinami, którą miała na palcu. To była jego żona. Niewiarygodne! 
- Czy nie moglibyśmy wstrzymać się z tą rozmową do końca 
bankietu? 
- spytał, pochylając się ku niej tak, by nikt więcej go nie słyszał. 
Służba 
lady Meredith zadała sobie bardzo wiele trudu, by przygotować 
dla nas taką ucztę. Zrywając się od stołu przed końcem kolacji, 
sprawilibyśmy im przykrość. 
- Nie byłoby nas tylko przez kilka minut - odparła Faith. - Obawiam 
się, że i tak zwlekałam zbyt długo. 

Ostatnie słowa wymamrotała ledwie słyszalnym szeptem. Griffin 
poczuł 
nagłe ściśnięcie w żołądku. Co ona miała na myśli, u diabła?! Taka 
tajemniczość nie leży przecież w jej naturze!... A może jednak? Cóż 
on 
właściwie wiedział o swej dopiero co poślubionej żonie? Prawda, że 
znali 
się w dzieciństwie, ale to, co pamiętał z tamtych zamierzchłych 
czasów, 
może mieć niewiele wspólnego z rzeczywistością. 
Starając się nadać rozmowie lekki ton, zażartował: 
- Ależ, moja pani żono! Nie może to być sprawa tak wielkiej wagi, 
byśmy musieli rezygnować z naszej uczty weselnej! Za godzinę stąd 
wyjeżdżamy. Czy twój sekret nie mógłby poczekać do tego czasu? 
- Zbyt długie zwlekanie z wyjawieniem tajemnicy zazwyczaj źle się 
kończy - szepnęła. 
Wesołość znikła z twarzy Griffina. 
- Mówiłem żartem - wyjaśnił. -Ale ty, jak wnoszę z tonu i z nastroju, 
wcale nie żartujesz. 
- Nie chciałam cię niepokoić! - zapewniła go pośpiesznie Faith. 
Podniosła 
kielich do ust i wypiła spory łyk wina. - Odłóżmy tę rozmowę na 
potem! 
- Naprawdę tego chcesz? 
- Tak. - Policzki Faith lekko się zaczerwieniły. - Niemądrze się 
zachowałam. Wybacz mi! 
Poczuł ogromną ulgę i wzięła go nagle ochota, by podroczyć się z 
Faith, 
- No, no! Aleś mnie zaintrygowała. Spróbuję odgadnąć twoje czarne 
tajemnice. Pewnie mi wyznasz, że masz nieprzezwyciężony pociąg 
do 
madery i raczysz się nią codziennie, wraz z wybiciem południa? 
Przyznam, 
że to paskudny nawyk... ale może jakoś zdołasz się od niego uwolnić. 
- Przestań! - zaprotestowała, w jej głosie brzmiała nutka ostrzeżenia. 
Pogładził się w zamyśleniu po brodzie. 
- Wobec tego... pogrzebałaś już czterech mężów... I to w bardzo 
podejrzanych 
okolicznościach! Zgadłem? 
- Wielkie nieba! - Faith wywróciła oczyma, ale cień uśmiechu na jej 

ustach zachęcił Griffina do dalszych zaczepek. 
- Już wiem: chrapiesz! Obrzydliwie głośno. 
- Griffin, uspokój się! 
Meredith podniosła głowę znad talerza i spojrzała w ich kierunku. 
Griffin 
obdarzył ją niezwykle czarownym uśmiechem i zwrócił się znów do 
żony. 
- Odkąd spadł na mnie ten cholerny tytuł, całe moje życie składa się 
ze śmiertelnie poważnych dyskusji. Myślałem, że przynajmniej w 
weselnym dniu trochę się rozerwę. 
W brązowych wyrazistych oczach Faith błysnęło współczucie. 
- Nasza rozmowa może poczekać. 
- Jestem szczerze rad, że nie należysz do kobiet, które muszą mieć 
ostatnie słowo - podsumował Griffin z pogodnym uśmiechem. 
-Dobrze nam to wróży na przyszłość. 
- Naprawdę? 
Faith zabrakło znów powietrza. 
- Jak najbardziej! - odparł. Nachylił się i pocałował ją w skroń z 
braterską 
czułością. - Bo ja należę do tych, którzy zawsze, ale to zawsze, mają 
rację! 
Faith uśmiechnęła się, zgodnie z jego przewidywaniami. Tym razem 
jej oczy były równie pogodne jak usta. 
Niebawem kolacja dobiegła końca, a nowożeńcy odjechali, raz 
jeszcze 
wyściskani i zasypani życzeniami wszelkiej pomyślności. Ponieważ 
Griffin 
nie miał już własnej rezydencji w Londynie, postanowił od razu udać 
się w drogę powrotną do FTawthorne Castle. Na noc mieli zatrzymać 
się 
w modnym, eleganckim zajeździe Pod Gołąbkiem, który słynął z 
komfortowych apartamentów. 
Upewniwszy się o zaletach oberży, wicehrabia doszedł do wniosku, 
że 
to urocze miejsce. Miał nadzieję, że jego oblubienica będzie nim 
zachwycona. 
W takich warunkach ich noc poślubna stanie się jeszcze bardziej 
rozkoszna. Pilna sprawa, którą Faith tak spieszno było omówić z nim 
podczas weselnej uczty, jakoś nie wypłynęła znów w trakcie jazdy 
powozem. 

Griffin uznał, że jego domysły były słuszne. Napięcie nerwowe i 
podniecenie 
związane ze ślubem sprawiły, że w głowie Faith przybrała 
gigantyczne rozmiary jakaś drobnostka. 
W zajeździe wicehrabia i jego młoda żona zostali uroczyście powitani 
przez właściciela, który złożył im serdeczne gratulacje i osobiście 
odprowadził 
do zarezerwowanych dla nich pokoi. 
— Sypialnia jest tylko jedna, jak sobie wasza lordowska mość życzył 
wyjaśnił 
oberżysta. - Ale prócz niej jest jeszcze spory salon i gotowalnie. 
Otworzył wewnętrzne drzwi, a nowożeńcy posłusznie zajrzeli do 
środka. 
Griffin bacznie obserwował Faith. Był ciekaw jej reakcji na wieść 
o wspólnej sypialni. Jej twarz, i tak już blada, pobladła jeszcze 
bardziej, 
ale panna młoda zdobyła się na uprzejmą uwagę: 
- To śliczny pokój. Jestem pewna, że w zupełności nam wystarczy. 
Oberżysta rozpromienił się, choć pochwała była raczej skromna. 
Upewniwszy 
się, że gościom niczego już nie brakuje, w końcu oddalił się. 
Nareszcie zostali sami. 
Faith kręciła się po pokoju, udając całkowicie zaprzątniętą 
zdejmowaniem 
czepka i ściąganiem rękawiczek. Griffin zbliżył się do żony, a gdy 
był już dostatecznie blisko, objął ją ramieniem w talii i przyciągnął do 
swego boku. Zrobił to dokładnie tak, jak zaplanował - niby 
przypadkiem ale 
z samej postawy Faith, która dumnie zadarła główkę, zorientował się, 
że nie dała się oszukać. 
To słodkie, wszechwiedzące spojrzenie jej oczu sprawiło, że jeszcze 
bardziej zapragnął ją pocałować. Prawdę mówiąc, aż dziw bierze, 
lecz od 
sześciu godzin, jakie minęły od ich ślubu, niemal każdy nich czy gest 
żony sprawiał, że miał coraz większą ochotę na całowanie. 
I wreszcie ją pocałował. Spiesznie pochylił głowę i przycisnął usta do 
jej ust. Wargi Faith rozchyliły się, a on czym prędzej skorzystał z 
kuszącego 
zaproszenia. Poczuł na jej języku smak wypitego podczas weselnej 
uczty szampana, a także rozkoszne ciepło. 

W podnieceniu Faith schwyciła za wyłogi jego surduta i przylgnęła do 
męża z cichutkim westchnieniem. Jej gotowość sprawiła, że w 
Griffinie 
zaczęło gwałtownie narastać pożądanie. Faith obsypywała twarz 
męża 
leciutkimi pocałunkami, pomrukując jak kotka. Poczuł nagły przypływ 
namiętności, połączonej z ogromną tkliwością. 
Ujął ją pod brodę i pocałował uniesioną ku niemu twarzyczkę, 
delikatnie 
i czule. Wiedział, że pot wystąpił mu na czoło i że jeśli nie zwolni 
tempa, za minutę czy dwie brutalnie zaciągnie Faith do łóżka i rzuci ją 
na 
wznak z odchyloną spódnicą. 
Nie przypominał sobie, by kiedykolwiek przedtem tak pożądał jakiejś 
kobiety. A tymczasem niepozorna, zbyt mała i za szczupła Faith bez 
tru
du wzniecała w nim takie ognie, że krew - gęsta i rozpalona jak 
płonąca 
smoła - pulsowała w całym jego ciele. 

- Twoja pokojówka czeka na korytarzu, by pomóc ci przy wieczornej 
toalecie - szepnął z ustami tuż przy jej ustach. - Jeśli natychmiast nie 
przerwiemy tych pocałunków, biedactwo zaśnie na stojąco, nie 
doczekawszy się wezwania od ciebie. 
Faith odsunęła się od niego i spojrzała mu prosto w oczy. Przesunęła 
palcami po jego tworzy, jakby chciała utrwalić w pamięci 
najdrobniejszy 
szczegół. Biła jej z oczu taka tkliwość, że Griffin poczuł gwałtowną, 
potrzebę 
zawładnięcia nią natychmiast, naznaczenia jak swojej własności! 
Ona jednak wymknęła mu się z ramion. 
Otrząsnął się z tych osobliwych zachcianek i odwrócił od niej. Nagle 
jego ramiona wydały mu się dziwnie puste. By pozbyć się tego 
niemiłego 
wrażenia, wziął do ręki kieliszek i nalał sobie porto, choć wcale nie 
miał na nie ochoty. 
Zachowanie Griffina sprawiło, że Faith znów ogarnął niepokój. Kiedy 
wicehrabia ponownie spojrzał na żonę, zauważył, że splata i rozplata 
palce, 
i to tak gwałtownie, że aż strzelają stawy. 

- Nie jesteś głodny? - spytała Faith. - Chcesz, żebym zadzwoniła na 
służbę, by przynieśli tacę zjedzeniem? 
Krążyła po pokoju i gdy tylko podeszła bliżej. Griffin schwycił ją za 
ramiona. Zamknął na chwilę oczy, by pokonać nieprzeparte 
pragnienie. 
To była ich noc poślubna. Pierwsza noc, którą mieli spędzić we 
dwoje. 
Griffin pragnął, by wszystko, co się teraz zdarzy, było dla Faith 
cudownym 
przeżyciem. Bez pośpiechu zapozna się z jej ciałem. Dowie się, co 
ją podnieca, co roznamiętnia, by ostateczne spełnienie było dla nich 
obojga równie rozkoszne. 
- Przejdę teraz do salonu. Niech pokojówka pomoże ci rozebrać się 
i położyć do łóżka, - Przesunął spojrzeniem po całej postaci żony. - 
Nie 
każ mi czekać zbyt długo, najdroższa, bo lada chwila eksploduję. 
Cofnął się do drzwi, ani na chwilę nie odrywając od niej oczu. Raz 
jeszcze dodał jej odwagi uśmiechem - i zniknął. 

Usłyszawszy trzask zamykanych drzwi, Faith zadrżała i skrzyżowała 
ręce na piersi. Choć próbowała zwrócić oczy w innym kierunku, jej 
spojrzenie 
biegło uparcie w stronę wielkiego łóżka, stojącego pośrodku pokoju. 
Jego staroświeckie zasłony pokryte były skomplikowanym haftem. 
Ten masywny mebel z rzeźbionego mahoniu był tak wysoki, że do 
łoża 
trzeba było wspiąć się po wyściełanym podnóżku. 
Narzuta z intensywnie niebieskiego jedwabiu została częściowo 
odgarnięta, 
toteż Faith ujrzała świeżo powleczoną pościel z mnóstwem 
poduszek. 
Był to bardzo zachęcający widok, ale nie odważyła się nawet 
przysiąść na skraju łoża. 
Panująca w sypialni cisza wzmagała jeszcze niepokój Faith. W 
bezsilnej 
rozpaczy przejechała obiema rękami po włosach, nie zwracając 
uwagi 
na szpilki, które posypały się na podłogę. 

Zbliżała się dla niej chwila ostatecznego rozrachunku. Próbowała 

wyjawić 
Griffinowi prawdę podczas weselnego przyjęcia, zanim opuścili 
dom Merry. Jednak Griffin nie był w nastroju do poważnej rozmowy, 
ona 
zaś pozwoliła odwieść się od zamiaru i niczego mu w końcu nie 
wyznała. 

Jazda powozem trwała zdumiewająco krótko. Faith z początku łudziła 
się, że intymna atmosfera zamkniętej karety będzie sprzyjała 
poważnej 
dyskusji, ale od pierwszej chwili, gdy pojazd potoczył się z turkotem 
po 
ulicy, wyczuła, że Griffin pragnie podróżować w milczeniu. 

Chcąc spełnić jego niewypowiedziane życzenie, Faith przez 
większość 
drogi wpatrywała się w profil męża, podziwiając lekko falujące ciemne 
włosy i szlachetną twarz, której widok tak często przyprawiał ją o 
gwałtowne 
bicie serca. A kiedy wreszcie doszła do wniosku, że nie może już 
dłużej milczeć i że przyszła wreszcie pora na wyznanie, stanęli na 
dziedzińcu 
zajazdu. 

Podjęta przez Griffina decyzja o wspólnej sypialni całkiem zaskoczyła 
Faith; miała jednak wrażenie, że udało jej się ukryć szok. Sądziła, że 
wszystkie małżeństwa mająoddzielne sypialnie. Nawet jej rodzice - 
bardzo 
kochająca się para - sypiali w osobnych pokojach. 

Najwidoczniej jej małżonek miał na ten temat odmienne zdanie. Faith 
znowu zerknęła na łóżko, wzdrygnęła się i odwróciła oczy. Dyskretne 
stukanie do drzwi oznajmiło o przybyciu pokojówki. Faith ucieszyła 
się, 
że będzie mogła na chwilę oderwać się od swych myśli. 

Dziewczyna należała do służby Merry i została wypożyczona świeżo 
upieczonej wicehrabinie, by dbać o nią podczas podróży do jej 
nowego 
domu, Hawthorne Castle. Po tygodniu pokojówka miała wrócić do 

Londynu, 
przyuczywszy jakąś miejscową szczęściarę, której przypadnie 
zaszczytna 
rola osobistej pokojowej pani wicehrabiny. 
O ile, rzecz jasna, Faith pod koniec tygodnia nadal będzie 
wicehrabiną Dewhurst. 
Faith z całej siły próbowała odsunąć od siebie przerażające myśli. 
Bądź 
co bądź, było to najrozsądniejsze wyjście. Nie warto tracić czasu na 
przypuszczenia, 
jak zachowa się Griffin, gdy odkryje prawdę. 
Faith znów zadrżała i podeszła bliżej do ognia. Pokojówka ruszyła za 
nią i wprawnie rozpięła maleńkie perłowe guziczki z tyłu sukni. Faith 
była wdzięczna losowi, że nie musi udzielać służącej żadnych 
instrukcji. 
Zdała sobie wyraźnie sprawę, że nie jest w stanie skupić się na 
czymkolwiek 
prócz czekającej ją wielkiej próby: nocy poślubnej. 
Posłusznie uniosła ręce i cienka, mięci utka, biała koszulka nocna z 
przejrzystego 
muślinu okryła ją aż do stóp. Potem pokojówka wyjęła Faith 
z włosów resztę szpilek i zaczęła szczotkować gęste brązowe pukle 
starannie 
i rytmicznie, aż opadły na plecy burzą loków. 
- Ma pani prześliczne włosy, milady - powiedziała. - Czy spleść je 
w warkocz, czy zostawić rozpuszczone? 
- Zostaw rozpuszczone - odezwał się cicho, ale stanowczo męski 
głos. - Chcę je ujrzeć rozsypane na poduszce. 
Faith obróciła się błyskawicznie i napotkała parę szarych oczu, 
obserwujących 
bacznie spod ciężkich powiek każdy jej ruch. 
- Jak sobie wasza lordowska mość życzy - odparła pokojówka i po 
raz ostatni przeciągnęła szczotką po włosach Faith. Potem dygnęła i 
z nieśmiałym 
uśmiechem opuściła spiesznie pokój. 
Faith mocowała się przez chwilę z peniuarem, nie mogąc go na 
siebie 
włożyć. Griffin pośpieszył żonie z pomocą, choć na jego ustach 
pojawił się cień uśmiechu. 
Natychmiast zrobiło się jej gorąco. Uniosła drżącą rękę do gardła. 

Miała 
nadzieję, że w słabym blasku świec Griffin nie dostrzeże jej nagłego 
rumieńca. 
Zręcznym ruchem włożył jedwabny szafirowy szlafrok. W tym lekkim 
stroju wydawał się jeszcze bardziej barczysty niż zwykle. Okrycie 
było 
luźno związane w pasie, a rękawy podwinięte do łokci, toteż wyraźnie 
było widać silne przedramiona pokryte ciemnymi jedwabistymi 
włoskami. 
Stali tak blisko siebie, że Faith była pewna, iż narzucił szlafrok na 
gołe 
ciało. Świadomość tego rozpłomieniła jej krew i wyobraźnię. 
Pospiesznie, 
ale bardzo starannie związała pasek swego szlafroczka. 
Griffin ujął ją delikatnie pod brodę, skłaniając do podniesienia głowy. 
Faith stała bez ruchu. 
- Zdenerwowana? - spytał. 
- Przerażona - wyznała szeptem. 
- To tak jak ja. 
Jeden kącik jego ust uniósł się w lekkim uśmiechu. 
Faith odwróciła wzrok. Nigdy dotąd nie uświadamiała sobie tak 
wyraźnie, 
że brak jej kobiecych powabów. Była zbyt niska. Nie miała okazałego 
biustu. Jej twarz też pozostawiała wiele do życzenia. 
No i była dziewicą. 
- Nie kpij ze mnie, Griffinie - poprosiła. 
- Gdzież bym śmiał, najdroższa. - Delikatnie odgarnął jej z czoła 
nieposłuszne 
loczki, które wymknęły się z bujnej kędzierzawej grzywy, otaczającej 
twarz i opadającej na ramiona i plecy Faith. - Może się czasem 
z tobą przekomarzam, ale o kpinach nie ma mowy. 
Faith przestępowała niespokojnie z nogi na nogę. Jego łagodna 
wyrozumiałość rozczuliła ją prawie do łez! 
I wówczas popełniła niewybaczalny błąd: dotknęła męża. Leciutko, 
niby 
to niechcący, musnęła jego pierś. Przez jedwab szlafroka czuła żar 
męskiego ciała i siłę jego mięśni. 
- Chodź! -powiedział, wyciągając do niej rękę. -Najwyższy czas do 
łóżka, moja miła. 
Faith wpatrywała się w silne, męskie palce; fala niepewności zalała 

jej 
serce. Jeśli ma powiedzieć mu prawdę, musi to zrobić teraz. 
Niezwłocznie. 
Dobrze wiedziała, że gdy znajdzie się w miękkiej pościeli, a Griffin 
pochyli się nad nią, nie będzie już mowy, by cokolwiek wyjaśniać. 
Ale jeśli wyzna mu prawdę, być może Griffin po prostu odtrąci ją i 
opuści. 
Bez trudu uzyska anulowanie małżeństwa, które nie zostało 
dopełnione. 
A ona... czy zdoła to znieść? 
- Faith? 
Wyrwana z zadumy spojrzała na niego. Serce waliło jej jak młotem. 
W blasku świec włosy Griffina były prawie czarne, a oczy połyskiwały 
srebrem. Poczuła, że w nich tonie. Wyczuwała bliskość męża i jego 
nagość 
każdą cząsteczką swego ciała. 
Powiedz mu! - ostrzegał jakiś głos. Ale słowa więzły Faith w gardle 
i niczym niezakłócone milczenie ciągnęło się w nieskończoność. 
Faith 
uniosła rękę i drżącymi palcami powiodła po brodzie męża; wyczuła 
szorstki, świeży zarostu. 
- Masz rację, milordzie. Już późno. Słyszałam, jak zegar bije 
dziesiątą, 
i zaraz potem stanąłeś w drzwiach. - Z najwyższym trudem skłoniła 
wargi do uśmiechu. - Chyba naprawdę pora do łóżka. 
- Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem, moja pani żono - odparł 
gardłowym głosem i podał jej ramię. 
W tym momencie Faith nie była pewna, które z uczuć, wyraźnie 
sprzecznych, 
bierze w niej górę: strach czy radosne oczekiwanie. Jej oddech rwał 
się, uśmiech drżał na ustach, ale oparła rękę na ramieniu Griffina i 
skierowała 
się wraz z nim do ogromnego łoża. 

Griffin uśmiechnął się z zadowoleniem, gdy żona nie próbowała 
nawet 
gasić świec. Cóż za ulga, że nie ożenił się z nieśmiałą, 
niedoświadczoną 
dziewicą, którą musiałby przez długie godziny i z anielską 
cierpliwością 

wprowadzać w tajemnice miłości fizycznej. Taka oblubienica 
zdobyłaby 
się najwyżej na milczące przyzwolenie i usztywniałaby się po każdej 
pieszczocie. 
A gdyby postanowił skonsumować ich związek, czułby pod sobą 
sprężone, przestraszone ciało. Taka żona czułaby się w obowiązku 
ukrywać 
wstręt do małżeńskich powinności. Zaciskałaby zęby, pozwalając 
mu robić, co chce. Byłaby przez cały czas spięta, bojąc się bólu - i 
skutkiem 
tego oczekiwania cierpiałaby podwójnie. A już z pewnością nie 
odkryłaby w ich kochaniu się żadnych rozkoszy. 
Tak, szczęście mu doprawdy dopisało przy wyborze żony! 
Griffin chwycił Faith w pasie i uniósłszy do góry złożył na wysokim 
łóżku. Zaparło jej dech. Uchwyciła się kurczowo jego ramion, by 
odzyskać równowagę. 
Spoglądała na męża szeroko otwartymi oczyma. Pochylił się nad nią 
i ucałował delikatnie kąciki jej ust. Jego palce zakradły się na tył 
głowy 
Faith i dotknęły wrażliwego na pieszczoty miejsca. Potem musnęły 
przypominające 
muszelkę ucho i przesunęły się leniwie po delikatnie zarysowanej linii 
szczęki. 
Leciutko gładził delikatny policzek, potem smukłą szyję, a wreszcie 
objął zaborczo krągłą pierś. Subtelnie drażnił sutek, aż wyprężył się 
i stwardniał pod dotknięciem jego kciuka. 
Faith zaparło dech. Próbowała wyślizgnąć się z jego ramion, ale 
trzymały 
ją mocno. Griffin obwiódł językiem kontur jej ust, by zaraz potem 
ucałować je namiętnie. Jego ręce błądziły po całym ciele Faith. Była 
taka 
ciepła, miękka i ponętna. Podniecenie rosło w nim aż do bólu; w 
napięciu 
oczekiwał chwili, gdy będzie mógł zanurzyć się w ciepłym wnętrzu jej 
smukłego ciała. 
Faith nie protestowała, nie wymówiła ani słowa, gdy łagodnie, lecz 
stanowczo popchnął ją na poduszki. Leżała na wznak. Nawzajem nie 
odrywali od siebie oczu. Ich milczenie było wprost gęste od 
rosnącego 
pożądania, pełne nadziei na rychłe i całkowite zaspokojenie. 

Griffin znów zawładnął milczącymi ustami żony. Całował je namiętnie 
i żarliwie ssał język, który wysunęła ku niemu. Tempo ich pieszczot 
rosło, 
stawało się coraz bardziej naglące. Griffin był pobudzony do tego 
stopnia, że obawiał się, iż długo nie wytrzyma tego napięcia. Jedyna 
nadzieja 
w tym, że zdoła błyskawicznie roznamiętnić Faith!... 
- Ten nocny strój jest naprawdę bardzo twarzowy, ale w tej chwili 
całkiem zbędny, nieprawdaż? - powiedział gładko, ściągając z żony 
peniuar, 
a następnie zdejmując jej przez głowę nocną koszulę. 
Pospiesznie pozbył się szlafroka i ochoczo wskoczył do łóżka. 
Rozciągnął 
się wygodnie koło Faith i przygarnął żonę do siebie, rozkoszując się 
bliskością jej rozgrzanego ciała. 
- Strasznie tu gorąco - poskarżyła się. 
- Zaraz zrobi się jeszcze goręcej, najmilsza - odparł, drażniąc leciutko 
wargami jej szyję. Ujął jedną z jej piersi i wziął sutek do ust. 
Faith zamknęła oczy i pojękiwała cichutko, gdy ssał go zapamiętale. 
Czuł jej palce, w nerwowym podnieceniu przebiegające w górę i w dół 
po jego plecach. Nogi Faith, przytłoczone jego ciężarem, poruszały 
się równie niespokojnie. 
Raz i drugi zdał sobie sprawę z rosnącego w niej napięcia. Wydawało 
się, że jest pobudzona równie silnie jak on. Gdy pieścił jej delikatne 
ciało, 
kłębiły się w nim różne silne doznania. Faith była taka miękka, taka 
uległa w jego ramionach - i taka roznamiętniona. 
Zuchwale przesunął ręką po jej brzuchu, głaszcząc delikatne ciało. 
Jego 
druga ręka znów podkradła się do piersi i podrażniła nadal twardy 
sutek, 
jeszcze wilgotny od poprzednich pieszczot. 
Bez pośpiechu rozsunął uda Faith. Wpatrywała się w niego oczyma 
wielkimi 
i okrągłymi ze zdumienia i z podniecenia. Aż się zachłysnęła pod 
intymnąpieszczotą, 
drżąc w jego ramionach. Oddech jej stał się szybki i przyspieszony. 
Griffin wiedział, że jest już gotowa, ale ciągle jeszcze zwlekał, 
starając się wziąć w karby własną nieustannie rosnącą namiętność. 
- Griffin... proszę... 

Jej natarczywe pojękiwania zniweczyły resztę jego oporów. 
- Starałem się nie spieszyć, żebyśmy mogli rozkoszować się każdą 
chwilą... ale pokonałaś mnie sromotnie, najdroższa. Chyba lepiej 
zaspokoić 
pierwszy głód, a potem bez pośpiechu, rozkosznie się leniuchować. 
Uniósł nieco jej nogi i rozsunął je szerzej. Pochylił się i dotknął 
językiem 
kępki ciemnych włosów. Odnalazł najwrażliwszą cząstkę jej ciała. 
Faith przywarła do niego, obejmując go za szyję, popłakując, ciężko 
dysząc i drżąc na całym ciele. 
- Spokojnie, najmilsza. Odpręż się... i nie przeszkadzaj w twórczej 
pracy! - szepnął kpiąco. Głaskał rozpalone ciało Faith, by ją uspokoić. 
Potem ponowił intymną pieszczotę. 
Faith sprężyła się w łuk i krzyknęła, unosząc się ku niemu. Chwyciły 
ją skurcze. Griffin tulił ją mocno do siebie, gdy dygotała w ekstazie. 
- Nie wiedziałam... - szeptała rwącym się głosem. - że jest... coś 
takiego... 
- Czeka cię wiele niespodzianek, kochaniutka. Bardzo wiele - odparł 
zdławionym głosem Griffin. 
Wsparł się wysoko na łokciach. Widział zaróżowioną, 
rozgorączkowaną 
szyję i piersi oraz ciemnoczerwone, nabrzmiałe sutki. Miała jakby 
senną, 
pogodną twarz zaspokojonej kobiety. 1 właśnie to ustokrotniło w nim 
żądzę zawładnięcia nią bez reszty, zanurzenia się w niej głęboko i na 
długo. 
Zjednoczenia się z nią. 
Objął mocno biodra Faith i zmagał się z gwałtowną pokusą 
brutalnego 
wdarcia w jej ciało. Nigdy przedtem nie doświadczał z żadną kobietą 
podobnego uczucia. Namiętność zatriumfowała wreszcie nad 
rozsądkiem. 
Sprężony jak cięciwa łuku wtargnął do jedwabistej ciasnej pochwy. 
Faith jęknęła i zacisnęła się jeszcze bardziej. Poczucie zespolenia z 
nią 
było czymś niewiarygodnie cudownym. Zapragnął znów tego 
doświadczyć. 
Wysunął się lekko i zagłębił ponownie, docierając jeszcze dalej. 
- O Boże!... 
Cichutki okrzyk bólu natychmiast przerwał jego błogostan. Zebrał 

wszystkie siły i nakazał sobie bezruch. 
- Jesteś strasznie zaciśnięta. Sprawiłem ci ból? 
- Nie, nie!... Ani trochę! 
Uśmiechnęła się słodko. 
Pochylił znów głowę i zaczął lizać ja po szyi. Obsypywał ją 
drobniutkimi 
pocałunkami, starając się równocześnie odzyskać kontrolę nad 
własnym 
ciałem. Ale okazało się to ponad jego siły. Faith była taka wilgotna, 
taka rozpalona, taka rozkoszna... Jak nie zatracić się w tych 
czarodziejskich powabach? 
Jęknął, cofnął biodra i ponowił atak. Wdzierał się coraz mocniej i 
głębiej 
i nagle poczuł, że jakaś wewnętrzna bariera pęka. Błona dziewicza?! 
Całkowicie zbity z tropu próbował się wycofać. Ale mięśnie Faith 
zwarły 
się wokół niego i zamiast wyśliznąć się z wnętrza jej ciała, znów je 
zaatakował, znacznie gwałtowniej niż poprzednio. 
Był już tak roznamiętniony, że wystarczyło kilka głębokich pchnięć. 
Przetoczyły się przez niego fale niepowtarzalnych doznań. Drżąc na 
całym 
ciele wydał ochrypły krzyk - i odpłynął. 
Stopniowo powracał do rzeczywistości. Nie mógł się poruszyć. 
Słyszał 
łomotanie własnego serca. Przypomniał sobie coś niewiarygodnego. 
Niemożliwe... a jednak niezaprzeczalne. Faith była dziewicą. Do 
jasnej cholery, była dziewicą! 
- Griffin? 
Niespokojny kobiecy szept przedarł się przez mrok zalegający jego 
serce. 
Ich oczy spotkały się. Faith pośpiesznie odwróciła wzrok. Boi się! 
Poczuł 
skurcz w żołądku. Nigdy dotąd nie zdarzyło mu się, by kobieta, z 
którą 
się przed chwilą kochał, miała równie nieszczęśliwą minę. 
- Należy mi się wyjaśnienie, moja panno! - rzucił groźnym szeptem. 
Dyszał ciężko. Zdołał uwolnić się z jej objęć i przykucnął na piętach. -
Co to wszystko ma znaczyć?! 
Na szczęście nie starała się niczemu zaprzeczyć. 
- Próbowałam ci powiedzieć... W kościele. Przed rozpoczęciem 

ceremonii. 
A potem podczas uczty weselnej. Nie chciałeś słuchać. 
- Twierdzisz, że to moja wina?! 
- Nie, nie! Skądże znowu! 
Z trudem przełknęła ślinę. 
- Wobec tego, co dokładnie masz mi do powiedzenia? 
- Chciałam ci wszystko wyjaśnić, gdy zrozumiałam, jak się mylisz. 
Sądziłeś, że Neville mnie uwiódł i że już nie jestem dziewicą... - 
Urwała, 
była blada i miała rozszerzone źrenice. Ale już nie odwracała oczu. 
-Tylko... zabrakło mi sił. 
- Cóż za wygodna wymówka! 
Spoglądał na nią przenikliwym, taksującym wzrokiem. 
Faith wyzywająco zadarła głowę. 
- Chyba większość nowożeńców ucieszyłaby się na wieść, że ich 
wybranka 
jest... nietknięta? Myślałam, że co jak co, ale moje dziewictwo nie 
będzie w twoich oczach taką wadą! 
Przyglądał się jej bacznie spod ciężkich powiek. 
- Dobrze wiesz, że skłoniło mnie do tego małżeństwa 
przeświadczenie, 
że mój brat wyrządził ci krzywdę nie do naprawienia. Gdybym 
wiedział, 
że twoje dziewictwo jest nienaruszone, a uczciwość bardzo 
podejrzana, 
nigdy bym ci się nie oświadczył... albo czym prędzej wycofał. 
Faith wzdrygnęła się, czując na policzkach piekący rumieniec. Nie 
wzruszyło to Griffma ani trochę. Przez głowę przemknęła mu myśl: 
„ciekawe, 
czego jeszcze się dowiem?" 
Czuł się zdradzony, był wściekły i wstrząśnięty. Został oszukany tak 
podle, tak ostatecznie... i to przez kogo?! Pomyśleć tylko, ile nadziei 
wiązał z tym małżeństwem! Wręcz gratulował sobie wyjątkowo 
udanego 
wyboru!... A teraz czuł się jak ostatni głupiec. Zalała go fala goryczy. 
Podszedł do drzwi oddzielających pokoje i otworzył je jednym 
szarpnięciem. 
Ujrzał różne części swej garderoby, porzucone w saloniku, gdy 
przebierał się w szlafrok przed wejściem do sypialni. Ależ był 
szczęśliwy... 

Biedny, zaślepiony dureń!... Wsunął na siebie spodnie, podniósł 
koszulę i buty. 
- Dokąd idziesz? Co chcesz zrobić? 
Odwrócił się raptownie na dźwięk głosu Faith. Stała na progu, drżąc 
w narzuconym naprędce peniuarze. Wyglądała rozkosznie - 
roznamiętniona, 
z obrzmiałymi od pocałunków wargami i włosami w nieładzie. Co 
prawda, jej oczy były pełne łez, ale tym razem wcale go to nie 
wzruszyło. 
- Dokąd idziesz? - powtórzyła. 
- Jak najdalej stąd! - burknął z irytacją. 
- Jak najdalej? W środku nocy?! 
- Wszystko jedno. Muszę mieć trochę czasu i spokoju. Zastanowić się 
i podjąć decyzję. - Spojrzał na nią z wyraźnym obrzydzeniem. - Chcę 
być sam. Nie widzieć cię. Rozumiesz? 
Rzuciwszy tę zjadliwą uwagę, podszedł do drzwi, otworzył je i zniknął 
w mrokach nocy. 
Faith spędziła resztę nocy targana rozpaczą. Łzy niewiele pomagały, 
choć wylewała je bez opamiętania, póki ich nie zabrakło. Świt nie 
przyniósł 
jej wiele pociechy. Leżała w szarości poranka, sama, w ogromnym 
łożu, zziębnięta i zbolała. 
Choć wytężała słuch, z sąsiedniego pokoju nie dolatywały żadne 
odgłosy. 
Jej serce wzbierało nieskończonym smutkiem, kiedy usiłowała 
odgadnąć, gdzie Griffin spędził resztę nocy. 
Gdy poranne słońce zalało już cały pokój, zjawiła się wreszcie 
pokojówka. 
- Dzień dobry, milady! - Służąca podeszła do łóżka i dygnęła. 
-Przyniosłam 
gorącą wodę, pachnące mydło i świeże ręczniki. Czy możemy zabrać 
się do porannej toalety? 
Pogodny ton głosu pokojówki zdawał się świadczyć o tym, że nie 
dostrzega 
nic szczególnego w zastanej sytuacji. Faith wiedziała jednak, że 
to inteligentna dziewczyna. Z pewnością zastanawia się, gdzie 
podział 
się pan młody i z jakiego powodu zniknął. A może widziała go już w 
piwiarni na dole? 
Na samą myśl o tym Faith przebiegł zimny dreszcz. Nie byłoby to 

zresztą 
najgorsze rozwiązanie. Griffin równie dobrze mógł opuścić zajazd i 
wrócić 
do Londynu albo do Hawthorne Castle. Bez niej. 
Faith ostrożnie siadła na łóżku. Pokonując fałszywy wstyd, spytała 
otwarcie: 
- Czy widziałaś dziś rano lorda Dewhursta? 
Pokojówka była bardzo zakłopotana. 
- Nie, milady. Nie widziałam go ani ja, ani jego lokaj. Czy jaśnie pani 
chce coś przekazać jego lordowskiej mości? 
- Nie, nie! Dziękuję. 
Czując się jeszcze bardziej głupio, Faith opadła znów na poduszki. 
Pragnęła 
zwinąć się w kłębek, zaszyć pod kołdrą, zniknąć na zawsze... 
- Nie mają tu odpowiedniej wanny, bo przygotowałabym jaśnie pani 
gorącąkąpiel - poinformowała ją pokojówka. - Mam nadzieję, że 
obmycie całego ciała ciepłą wodą wystarczy. 
- W zupełności - odparła Faith, trochę się krzywiąc. Nie bez trudu 
wstała się z łóżka. Chyba to lepiej, że nie musi wchodzić do wanny 
pełnej 
gorącej wody. Mogłoby jej strzelić do głowy, że najprościej będzie się 
utopić. 
Pozwoliła pokojówce, by wyszorowała ją od stóp do głów i 
energicznie 
osuszyła ręcznikiem. W zwykłych warunkach byłaby skrępowana 
równie 
intymną usługą, ale teraz, gdy całe jej życie tak się zagmatwało, tego 
rodzaju drobne upokorzenie nie miało większego znaczenia. 
- Czy jaśnie pani włoży znowu strój podróżny, czy mam wyjąć z kufra 
inną suknię i ją odprasować? 
- Wszystko mi jedno - odparła Faith apatycznie. - Zdecyduj sama. 
Pokojówka skinęła głową. Oczyściła szczotką ubranie, które Faith 
miała 
na sobie poprzedniego dnia, wydobyła z kufra czystą bieliznę i 
pomogła wicehrabinie ubrać się. 
- Może nakryć do śniadania w saloniku? - spytała, upiąwszy gęste 
włosy swej pani w kok. 
Na samą myśl o jedzeniu Faith zbierało się na mdłości. Któż w takiej 
sytuacji miałby ochotę jeść?! Zerknęła do lustra, przyglądając się, jak 
pokojówka umacniała jej kok dodatkowymi szpilkami. 

Faith znowu westchnęła. Przypomniało się jej, jak ubiegłej nocy 
Griffin 
nalegał, by miała rozpuszczone włosy. Chyba mu się podobały, bo 
gładził z upodobaniem jedwabiste loki, albo brał garść włosów i 
przyglądał 
się, jak wymykają mu się z palców niczym przesypywany piasek. 
- Gdzie podać śniadanie, milady? — spytała ponownie pokojówka. 
- Niech będzie w saloniku - odparła Faith. 
Bardzo wątpliwe, by mogła przełknąć choć jeden kęs, ale wyrwie się 
przynajmniej 
z tej sypialni. Wiązało się z nią tyle wspomnień... Chwile złudnej 
radości i ekstazy. A potem strachu i spóźnionych wyrzutów sumienia. 
Zanim się obejrzała, siedziała już przy stole w przytulnym saloniku. 
Przygotowano dla niej prawdziwą ucztę. Uparła się, że poradzi sobie 
sama, 
i pozbyła się służby. Tylko po to, by zająć czymś ręce, nalała sobie 
gorącej 
czekolady i pozostawiła na stole nietkniętą filiżankę tak długo, że 
czekolada całkiem wystygła. 
Gdzież on może być?! - Faith bezmyślnie obracała na palcu złotą, 
wysadzaną rubinami obrączkę. Czy w ogóle wróci? A może zostawił 
ją tu na pastwę losu? 
Zaczęła się zastanawiać, ile ma przy sobie pieniędzy. Nie orientowała 
się, ile kosztuje wynajęcie luksusowego apartamentu, obawiała się 
jednak, 
że niewielka sumka, którą ma przy sobie, nie wystarczy. Oczywiście 
całkiem możliwe, że Griffin uregulował już rachunek. Ale i tak nie 
miała 
dość gotówki na wynajęcie powozu, by wrócić do Mayfair Manor. 
Być może starczyłoby jej na przejazd dyliżansem, ale na samą myśl 
o tłoczeniu się przez wiele godzin w dusznym wnętrzu z grupą 
zupełnie 
obcych osób zrobiło się jej niedobrze. W ostateczności mogła się 
zwrócić 
o pomoc do Merry. Było stąd niezbyt daleko do Londynu. 
Faith wzdrygnęła się na myśl o takim upokorzeniu, o przyznaniu się 
do 
całkowitej klęski. Nie ma mowy!... Przynajmniej na razie. 
Skrzypienie otwieranych drzwi przerwało jej posępne rozmyślania. 
Gdy 

otworzyły się, Faith, która nie odważyła się podnieść głowy, 
skamieniała 
ujrzawszy na progu elegancki, wypucowany do połysku but. 
Griffin Sainthill, wicehrabia Dewhurst zamaszystym krokiern wszedł 
do saloniku, z miną pana i władcy. Był świeżo ogolony i ubrany 
niezwykle 
wytwornie. Tego ciemnoniebieskiego surduta, który z pewnością 
kosztował 
mnóstwo pieniędzy, Faith nigdy dotąd nie widziała. 
Od starannie związanego białego krawata do lśniących jak lustra 
wysokich 
butów Griffin wyglądał jak model z eleganckiego żurnala. Ale ten 
strój dandysa pozostawał w wyraźnej sprzeczności z męską siłą i 
energią, 
widoczną w postawie i w każdym mchu Dewhursta. 
Faith zaparło dech. Wrócił! Może na krótko, może tylko po to, by 
oświadczyć, że opuszcza ją na zawsze... Mimo to na widok męża 
Faith 
poczuła ulgę. Przynajmniej nie pozostawił jej całkiem na łasce losu! A 
poza 
tym dowie się wreszcie, co ją czeka. 
Odetchnęła głęboko. Tyle było do powiedzenia, do wyjaśnienia... Od 
czego tu zacząć? Zwilżyła językiem wargi i zebrała się na odwagę. 
Ale 
wystarczyło jej jedno spojrzenie na zaciętą, obojętną twarz męża, by 
poczuć dławiący strach. 
Milczenie przedłużało się, przytłaczało, budziło przerażenie. Griffin 
przeszedł przez pokój i stanął obok stołu. Faith podniosła głowę, 
spojrzała 
na męża i bohatersko próbowała przezwyciężyć ściskanie w gardle. 
- Widzę, że podali już śniadanie - zauważył z szerokim uśmiechem. 
Z półmiska stojącego pośrodku stołu zwędził kawałek chrupiącego 
bekonu 
i wetknął do ust. - Mam nadzieję, że zostawiłaś dla mnie trochę 
przysmaków. 
A może spałaszowałaś wszystkie, łakomczuchu? 
Faith uśmiechnęła się blado. Nie wiedziała, co sądzić o jego dziwnym 
zachowaniu. Przekomarzał się z niązuchwale i po łobuzersku, niemal 
flirtował. 
Ale nie dostrzegła szczerej wesołości w jego oczach ani rozbawienia 

na jego pięknej twarzy. 
Uporawszy się z bekonem Griffin usiadł naprzeciw żony. Nałożył 
sobie 
na talerz całą górę frykasów i raczył się teraz obfitym śniadaniem. Po 
raz pierwszy w życiu Faith nie mogła wydobyć z siebie nawet słowa. 
Zaległa przytłaczająca cisza, która Griffmowi jakoś nie 
przeszkadzała. 

Faith spostrzegła z pewną zazdrością, że sięgał do kilku półmisków 
po 
dokładkę. Kiedy się w końcu nasycił, westchnął z nieukrywaną 
satysfakcją 
i opadł na tylne oparcie fotela. 
- Czy mam zadzwonić, by podali więcej? - spytała Faith. - Bez 
wątpienia 
właściciel zajazdu bardzo się ucieszy, że oddałeś w pełni 
sprawiedliwość talentom kucharza. 
- Sprawiedliwość? - Griffin uniósł brew. -1 któż to mówi o 
sprawiedliwości?! No, no!... 
Faith natychmiast zrozumiała swój błąd. Jej niepewny uśmiech 
zniknął 
bez śladu. Okłamywała samą siebie, łudząc się, że apetyt Griffina to 
sprawa jego dobrego humoru. W swym zdenerwowaniu nie 
uświadamiała 
sobie, do jakiego stopnia był rozwścieczony jej mąż. 
Dopiero teraz, choć rozdzielał ich potężny stół, czuła jak w Griffinie 
wzbiera gniew. Nerwowym ruchem podniosła do ust filiżankę 
czekolady, 
ale mocny zapach przyprawił ją o mdłości. Czym prędzej odstawiła 
naczynie na stół. 
- Czy masz mi coś do powiedzenia, Griffinie? - spytała w końcu, nie 
mogąc już znieść wzmagającego się napięcia. 
- O tak, i to wiele! - Jego szare jak dym oczy nagle zapłonęły.
 -Ale przedtem należy mi się wyjaśnienie od ciebie. 
Faith przejął nagły dreszcz. Nawet ciepłe olśniewające światło 
słoneczne, 
w którym tonął cały pokój, nie sprawiło jej ulgi. Czuła straszliwe 
zimno, przenikające do szpiku kości. Nie pochodziło jednak z 
zewnątrz. 
Zrodziło się w niej. 

Wpatrywała się w męża bez słowa. Początkowo była tak przerażona, 
że nie mogła nawet myśleć, a co dopiero mówić! Po raz pierwszy 
dostrzegła, 
jak zimne są jego srebrne oczy, jak zawzięte usta, jak nieubłagany 
ton głosu. 
Zacisnęła powieki na króciutką chwilę, a następnie spojrzała mu 
prosto w twarz. 
- Naprawdę chciałam wyznać ci prawdę, odkąd uświadomiłam sobie, 
że wierzysz, iż Neville mnie uwiódł. 
- Doprawdy? 
W jego głosie było tyle pogardy, że Faith wzdrygnęła się. Piękna, 
surowa 
twarz Griffina zamazała się jej przed oczami. Poczuła, że napływają 
do nich piekące łzy. Musi je powstrzymać! Wiedziała, że Griffin nie 
znosił 
kobiecych łez. Za wszelką cenę musi mu oszczędzić tego widoku! 
- Tak, próbowałam ci to powiedzieć - wypaliła bez ogródek. Griffin 
zareagował na ten wybuch uniesieniem brwi. Faith raz jeszcze 
odetchnęła 
głęboko. - Dopiero na kilka godzin przed ślubem - kontynuowała - 
zorientowałam 
się, dlaczego postanowiłeś się ze mną ożenić. Byłam zszokowana, 
zdezorientowana, nie miałam pojęcia, co robić. W końcu 
postanowiłam 
rozmówić się z tobą na osobności zaraz po przyjściu do kościoła. 
- Ale się rozmyśliłaś - zauważył sucho. - Można wiedzieć, czemu? 
Faith zwiesiła głowę. 
- W ostatniej chwili zabrakło mi odwagi, a kiedy znów się 
pozbierałam, 
ceremonia była już w toku. Czułam się kompletnie zagubiona, jak 
w koszmarnym śnie. Nim uświadomiłam sobie w pełni, co się dzieje, 
było 
już po przysiędze ślubnej. Związałam się z tobą. Stało się. A tyś 
uśmiechał 
się do mnie, wydawałeś się taki zadowolony... Wszyscy ściskali nas 
i gratulowali... Potem było przyjęcie weselne. Tyle śmiechu i 
wesołości!... 
Nie mogłam znieść myśli, że wszystko to nagle zniknie... 
- Rzeczywiście, mówiłaś podczas kolacji, że musisz ze mną o czymś 
pomówić -przyznał niechętnie Griffin. W zamyśleniu gładził się po 

brodzie. 
- Właśnie o tym? 
- Tak. -Faith wiedziała, jakim szaleństwem było wstrzymanie się z 
wyjaśnieniami. 
Ale tak marzyła o tym małżeństwie!... - Chciałam porozmawiać 
z tobą w powozie, kiedy zeszłej nocy jechaliśmy tutaj. Tylko że znowu 
nie byłam w stanie wymówić słowa... 
Oczy Griffina zwęziły się. 
- Chcesz powiedzieć, że nie ukartowałaś tego z góry? Że nie 
oszukałaś 
mnie z rozmysłem, gdy przybyłem za tobą do Londynu? 
- Więc aż tak źle o mnie myślisz? 
- A jak mam myśleć?! - Wzruszył ramionami. - Byłaś w wielkim 
kłopocie. 
Gdyby ci się nie udało wyjść za mnie, straciłabyś Mayfair Manor. 
Nie dziwię ci się, że uległaś pokusie i wystrychnęłaś mnie na dudka, 
kiedy 
się nadarzyła okazja. Ale twoje zdradzieckie metody budzą we mnie 
wstręt. 
Faith obronnym ruchem skrzyżowała ramiona na piersi. To prawda, 
popełniła błąd. Gotowa była wziąć na siebie odpowiedzialność i 
ponieść 
wszelkie konsekwencje. Ale Griffin uważał ją za istotę zepsutą do 
cna, 
kompletnie zdemoralizowaną. To był twardy wyrok. I niesprawiedliwy! 
- Nie zastawiłam na ciebie pułapki ani nie okłamałam cię z 
rozmysłem. 
- Przykro mi, ale jestem innego zdania. 
- Krzywdzisz mnie takim posądzeniem. 
- Dobre sobie! To ja zostałem skrzywdzony - syknął przez zaciśnięte 
zęby. 
Serce w niej zamarło. Sytuacja przedstawiała się znacznie gorzej, niż 
sądziła. Spojrzenie męża było mroczne i bezlitosne. Faith podniosła 
filiżankę 
do ust i wypiła łyk wystygłej czekolady. Poczuła w ustach gorzki 
posmak. 
- Co chcesz zrobić? - ośmieliła się w końcu spytać. 
Spoglądał w przestrzeń ponad jej głową, jakby wypatrywał czegoś w 
dali 
za oknem. Po dłużącej się w nieskończoność chwili powiedział: 

- Nie mam wielkiego wyboru. O unieważnieniu małżeństwa nie może 
być mowy po tym, jak sobie pobrykaliśmy ostatniej nocy. 
Faith zaparło dech. Dopiero po chwili odzyskała głos, 
- Wobec tego... rozwód- powiedziała z namysłem. - Ty wniesiesz 
petycję, czyja? 
- Rozwód?! - odwrócił się raptownie do niej. 
- Nie widzę innego wyjścia. Nie chcę żyć pod jednym dachem z 
człowiekiem, który aż tak mną gardzi! 
- To bolesna rana i jeszcze świeża. Jestem nadal na ciebie wściekły, 
Faith! - Griffin przesunął ręką po ustach. - Z czasem może zdołam ci 
wybaczyć. 
- A jeśli nie zdołasz, to co? Pozbędziesz się mnie czym prędzej i raz 
na zawsze? 
Zaczął niecierpliwie bębnić palcami po stole. 
- Nie mogę nic obiecywać ani przyrzekać, jeśli chodzi o naszą 
wspólną przyszłość. 
- Nie takiego małżeństwa pragnęłam. 
- No, cóż... Szkoda, że nie pomyślałaś o tym, zanim mnie cynicznie 
oszukałaś! - odparował Griffin, a w jego szarych oczach błysnął 
gniew. 
- Przyznaję, że jestem najbardziej winna- powiedziała Faith. - Ale 
nie tylko ja popełniłam błąd. Jeśli miałeś tak niskie mniemanie o 
moim 
charakterze, nie powinieneś oświadczać się komuś takiemu! 
Griffin wyprostował się w krześle, a potem pochylił do niej przez stół. 
- Spytałem cię bez ogródek, czy mój brat zrujnował ci życie. A ty to 
potwierdziłaś, moja panno! 
- I powiedziałam prawdę! Zniszczył moje szanse na zawarcie 
małżeństwa 
i uczynił mnie pośmiewiskiem! - Na jej twarzy pojawił się gorzki, 
krzywy uśmiech. - Po tylu latach groteskowego narzeczeństwa z 
kimś, 
kto najwyraźniej nie miał zamiaru mnie poślubić, stałam się 
przedmiotem 
drwin i dziwacznych domysłów. Każdy był ciekaw, co jest we mnie 
tak odrażającego, że Neville'a nie można zaciągnąć do ołtarza?! A 
kiedy 
umarł, wiedziałam, że nikt inny nie poprosi mnie o rękę. Nie mam 
złudzeń 
co do moich kobiecych uroków, Griffmie. Z pewnością nie zwróciłby 

na mnie uwagi żaden kawaler do wzięcia. 
Spoglądali sobie prosto w twarz. Widziała wyraźnie zarys jego 
wysuniętej 
szczęki, świadczącej o uporze. 
- Co za bzdury! Mogłem'ci się oświadczyć z poczucia obowiązku, ale 
to wcale nie znaczy, że nie jesteś ponętna. Jeszcze jak! Z pewnością 
inni mężczyźni też są tego zdania. 
- Uważasz, że jestem ponętna? - W oczach Faith błysnęło 
podniecenie. 
To nieoczekiwane wyznanie Griffina przesłoniło wszystkie inne 
poruszone 
w dyskusji tematy. - Naprawdę? 
- To doprawdy nieistotne. - Griffin spojrzał na nią z typowo męską 
wyższością. -1 nie ma nic wspólnego z tematem naszej dyskusji. 
Faith nerwowo kruszyła w palcach kawałek grzanki. Dokonawszy 
dzieła 
zniszczenia, strzepnęła okruchy. Griffin znów coś mówi, ałe jego 
słowa 
już nie sprawiały Faith bólu. Jego zdaniem była ponętna! Przez całe 
życie 
pragnęła usłyszeć coś podobnego z męskich ust. I pomyśleć tylko, że 
powiedział 
to mężczyzna, w którym tak bardzo była zakochana, który był 
jej mężem... Jeszcze był. 
To proste wyznanie sprawiło, że Faith spojrzała teraz na wszystko 
innymi 
oczyma. Ocknęła się w niej nadzieja. Zarysowała się realna szansa 
utrzymania tego małżeństwa. Griffin powiedział, że prawdopodobnie 
z czasem zdoła jej wybaczyć. Jeszcze jeden powód do optymizmu! 
W głowie 
Faith kłębiły się wspomnienia z ich nocy poślubnej. Zapierały jej 
dech, rozpłomieniały ją. Pamiętała wyraźnie wzajemne pieszczoty, 
swą 
gwałtowną reakcję na jego dotyk, chwilę, gdy zatraciła się kompletnie 
w jego objęciach. 
Żaden mężczyzna nie mógł być taki łagodny, taki czuły, gdyby nie 
kochał 
choć troszkę kobiety, którą tulił w ramionach. Jeszcze jeden powód 
do nadziei! 
- Faith? Faith! Ty mnie w ogóle nie słuchasz! 

Poczuła na ramieniu ręce męża. W nowym przypływie determinacji 
uniosła dumnie głowę i spojrzała mu w oczy. 
- Próbowałam wyjaśnić ci moje postępowanie, Griffinie. Przeprosiłam, 
i to nie raz, za swoje winy. Nie wiem, co mogłabym zrobić więcej. 
Wspomniałeś, że być może kiedyś mi wybaczysz. To bardzo 
wspaniałomyślnie 
z twojej strony, ale ja nie mam dość hartu, by odprawiać do końca 
życia pokutę za popełniony błąd. - Trzymając się krawędzi stołu 
wstała, 
choć czuła się niepewnie na nogach i była w strachu, że załamią się 
pod jej ciężarem. 
Uświadamiała sobie w pełni, jakie podejmuje ryzyko, ale postanowiła 
bezczelnie obstawać przy swoim. Jeśli w ogóle istniała jakaś szansa 
wspólnego 
życia, musi odzyskać swą godność osobistą i szacunek dla samej 
siebie. W przeciwnym wypadku Griffin zawsze będzie w niej widział 
oszustkę. 
- Jak tylko uda mi się wynająć powóz, wracam do Mayfair Manor. 
Jeśli dojdziesz do wniosku, że zależy ci na naszym małżeństwie, 
odnajdziesz mnie bez trudu. 
Spojrzał na nią z niedowierzaniem. 
- Wymagasz ode mnie, bym uznał sprawę za zamkniętą i nigdy do 
niej nie wracał?! 
- Właśnie! - Odwróciła się od niego i podeszła do drzwi. - Nie 
pozostanę 
tam, gdzie mnie nie chcą. Nie zamierzam nieustannie żebrać o twoje 
przebaczenie. Pragnę być twoją żoną, Griffinie, ale nie chcę być 
twoim chłopcem do bicia! 
Zrobiła pięć kroków najdłuższych w całym jej życiu i jakoś zdołała 
otworzyć drzwi do sypialni. Żadne z nich nie odezwało się ani 
słowem. 
W kompletnej ciszy Griffin gapił się ze zdumieniem na zamknięte 
drzwi. 
Nadal nie mógł uwierzyć, że Faith z całym spokojem postawiła swe 
ultimatum 
i po prostu odeszła. Był pewien, że zaraz zakipi w nim gniew, ogarnie 
go wściekłość... ale nic takiego się nie wydarzyło. Być może cały jego 
gniew wypalił się ubiegłej nocy, gdy opuścił sypialnię i nowo 
poślubioną 
żonę. Wtedy to przez kilka godzin krążył bez celu wokół stodoły i 

stajni. 
Skoro świt wezwał właściciela zajazdu i opowiedział mu jakąś 
niedorzeczną 
bajeczkę o lokaju, którego musi koniecznie ulokować w większym 
pomieszczeniu. Na szczęście był akurat wolny pokój, ale zamiast 
lokaja spędził tam resztę nocy sam Griffin, rzucając się niespokojnie 
na 
łóżku i bijąc z myślami. Usiłował zgłębić własne uczucia i znaleźć 
jakieś 
rozwiązanie swych małżeńskich problemów. 
Czy ta kobieta nigdy nie przestanie go zaskakiwać? Jego, który od lat 
uchodził za wytrawnego znawcę kobiecej psychiki? Który przez te 
wszystkie 
lata cieszył się względami kobiet najróżniejszego typu? 
Był zawsze dumny z tego, jak łatwo nawiązuje i zrywa niezliczone 
znajomości. Obywało się bez awantur, zbędnych wybuchów emocji 
czy 
prób zemsty, na które uskarżali się inni mężczyźni, opowiadając o 
swoich 
żonach, utrzymankach, a nawet przygodnych kochankach. Griffin 
nigdy nie miewał podobnych kłopotów. 
Teraz jednak wziął sobie na kark żonę, która wciąż zaskakiwała go 
swym postępowaniem, a na dodatek miała upodobanie do 
dramatycznych 
scen. Skutkiem tego życie Griffina w krótkim czasie stało się 
niewiarygodnie wprost skomplikowane. 
Prawdę mówiąc, problem nie ograniczał się do kłopotów z 
nieprzewidywalnymi 
reakcjami żony. Griffinowi niełatwo było wyznać, że czuł się 
dotknięty dwulicowością żony i zraniony jej oszustwem. Przyznałby 
się 
tym samym, że naprawdę zależy mu na tej tryskającej życiem 
kobiecie 
i że w kontaktach z nią kieruje się sercem, a nie rozumem. 
Griffin uważał się zawsze za odpornego na wszelkie rany, jakie 
potrafi 
zadać kobieta. Był więc niemile zaskoczony, gdy uświadomił sobie, 
że 
wcale nie jest taki odporny. I miał żal do Faith, gdyż z jej powodu 
dokonał tego niepokojącego odkrycia. 

Griffin odetchnął głęboko i pomasował się po brzuchu. Obfite 
śniadanie, 
którym się uraczył, by pokazać Faith, jaki jest spokojny i jak panuje 
nad sytuacją, ciążyło mu w żołądku. Pożałował nagle, że jego 
zraniona 
duma wymagała takich poświęceń. 
Ale co teraz począć? Trwać ze stoickim spokojem w tym 
niedobranym 
małżeństwie czy w jakiś godny sposób uwolnić się od złożonej tak 
niedawno przysięgi? 
Może naprawdę wina leżała nie tylko po stronie Faith? Może zawarł 
to 
małżeństwo, nie mając pojęcia, w co się pakuje? Łudził się, że będzie 
to 
dyskretny, beznamiętny, szacowny związek. Coś na kształt 
małżeństwa jego rodziców. 
W swej naiwności Griffin założył, że oboje - on i Faith - wdrożą się 
z czasem do wspólnego życia, opierającego się na wzajemnym 
szacunku, 
wspólnych poglądach i ciepłej - broń Boże za gorącej! - przyjaźni. 
Teraz wiedział już, że była to utopia. Uświadomił to sobie ubiegłej 
nocy, gdy uczynił Faith swoją żoną w pełnym znaczeniu tego słowa. 
Zrozumiał, 
że jego małżeńskie plany są absolutnie nierealne. I nie dlatego, 
że Faith okazała się dziewicą, ale dlatego, że jej namiętna, żarliwa 
reakcja 
tak go rozpłomieniła, iż nie był już zdolny do racjonalnego myślenia. 
Z tego właśnie powodu, że oboje tak emocjonalnie reagowali na 
wzajemną 
bliskość, Griffin ubiegłej nocy po prostu uciekł od żony. Nigdy 
w życiu nie skrzywdził kobiety z rozmysłem. Okrucieństwo wobec 
istot 
słabszych i bezbronnych było sprzeczne z jego naturą. 
Zeszłej nocy widział wyraźnie ból na twarzy Faith i łzy w jej oczach. 
Słyszał w jej głosie szczery żal. A mimo to wypadł z sypialni, nie 
mogąc 
ani zapomnieć, ani wybaczyć jej, że złapała go w pułapkę, 
kłamstwem zmusiła do małżeństwa. 
Czy wymaganie od żony zwykłej uczciwości jest zbyt wygórowanym 
żądaniem?! 

Bębniąc palcami po stole, Griffin rozważał te kwestie i musiał 
przyznać, 
że i on nie był całkiem uczciwy wobec Faith; nie wyjawił jej prawdy 
o swoim synku. Wierzyła, że malec jest owocem poprzedniego 
małżeństwa, 
on zaś nie sprostował jej omyłki, gdyż wyjawienie prawdy przyszłoby 
mu z trudem. 
Czyjego przemilczenie było równie karygodne jak błąd żony? Griffin 
niecierpliwie walnął rękaw blat stołu i błyskawicznie odpędził od 
siebie 
tę myśl. W tej chwili nie chodzi o jego uczynki, tylko o postępowanie 
Faith! 
Może z czasem jakoś się ułoży między nimi. Griffin nie był tego 
pewny, 
ale już się zorientował, że separacja nie jest odpowiednim 
lekarstwem na takie kłopoty. 
Podjąwszy decyzję podkradł się po cichu do drzwi sypialni i otworzył 
je mocnym szarpnięciem. Faith, która akurat wkładała płaszcz 
podróżny, 
odwróciła się i wydała okrzyk zdumienia. Nerwowym gestem 
odprawiła 
służącą i stawiła czoła mężowi. 
- Nie wypada, by wicehrabina Dewhurst podróżowała wynajętym 
powozem 
- oświadczył Griffin wyniosłym tonem. - Mój powóz i stangret są do 
twojej dyspozycji. 
- A ty jak wrócisz do domu? - Spytała zatroskanym głosem. - Czyżbyś 
chciał zostać w Londynie? 
- Ja też jadę na wieś. A dzień mamy piękny. W sam raz na długą 
konną 
wyprawę. - Mimo woli na jego twarzy pojawił się grymas. - Mój 
żołądek 
nie znosi wielogodzinnych podróży w zamkniętym powozie. 
Na twarzy Faith po raz pierwszy tego ranka pojawił się szczery 
uśmiech. 
Griffin zdumiał się, że ten widok aż tak go uradował. 
- Przez tyle lat byłeś kapitanem okrętu - dziwiła się Faith - a 
chybotanie 
powozu przyprawia cię o mdłości?! 
- Potężny statek to całkiem innego niż powozik na kiepskich 

resorach! 
-burknął. 
- Bez wątpienia! - Dostrzegł szeroki uśmiech, choć starała się go 
ukryć 
za rozpostartą dłonią. - Doceniam twą wielkoduszność, milordzie! 
- Nie jestem wcale wielkoduszny. Tylko praktyczny. 
- Masz słuszność, milordzie. - Uśmiech znikł błyskawicznie. Faith 
zmarszczyła brwi, zaczerwieniła się i spuściła oczy. 
- Chciałbym cię o coś prosić. 
- Naprawdę? 
Znów podniosła na niego oczy. Zauważył, że jest całkiem zbita z 
tropu. 
- Nie mogę znieść tego milordowania. 
- Ach, tak? Bardzo mi przykro. 
Była niemal potulna. Wcale niepodobna do kobiety, przez którą czuł 
niedawno taki gniew. 
- Na przyszłość bądź tak dobra i zwracaj się do mnie po imieniu. 
- Jak sobie życzysz... - Zawahała się i dodała z lekkim 
uśmiechem ...Griffinie. 
Skinął głową na znak aprobaty. 
- W myśl przysięgi zapewniam ci ochronę mego nazwiska, godność 
mego tytułu i zabezpieczenie mego majątku. 
Ostatni frazes wymówił z ironicznym uśmieszkiem. Nie zapomniał, że 
to dzięki fortunie Faith można będzie przeprowadzić generalny 
remont ich rodowej siedziby. 
- Jestem w pełni świadoma przywilejów, jakich dostąpiłam w wyniku 
naszego małżeństwa. I wdzięczna za nie. - Energicznie pociągnęła 
za sznurki 
peleryny i związałaje pod szyją na wielką kokardę. Wzięła rękawiczki 
i torebkę. 
- Dziękuję również za pożyczenie powozu. Zadbam o to, by zaraz 
po moim przyjeździe do Mayfair Manor został zwrócony komu trzeba. 
- Nie musisz się tym zajmować. 
Jego surowy głos sprawił, że zatrzymała się w drodze do drzwi. 
- Chcesz, żebym zatrzymała twój powóz w Mayfair Manor? 
- Nie. 
Przez chwilę spoglądała na niego zdezorientowana. 
- Wobec tego co mam polecić mojej służbie? 
- Nic. Mój powóz zawiezie cię do Hawthorne Castle, gdzie bez twoich 
poleceń odstawią go do wozowni. - Na twarzy Griffina pojawił się 

wyraz stanowczości, prawie uporu. - Bez względu na dzielące nas 
nieporozumienia, 
nie zamierzam wyrzekać się żony. Jej miejsce jest pod moim 
dachem. 
Wygłosiwszy to oświadczenie, tym razem on wykręcił się na pięcie 
i z całym spokojem ruszył ku drzwiom, pozostawiając za sobą 
oszołomioną Faith. 

To nie był triumfalny wjazd, o jakim Faith zawsze marzyła. Nie witali 
jej wierni słudzy zgromadzeni po obu stronach podjazdu, nie życzyli 
szczęścia 
z rozradowanymi twarzami i z uśmiechami - witała ją pustka i 
kompletna 
cisza. Nie było też przy niej czułego męża, dodającego odwagi 
uściskiem ręki. Towarzyszyły Faith wyłącznie jej własne nerwy. 
Griffin całą drogę spędził na końskim grzbiecie. Nie rozstał się z 
wierzchowcem 
nawet wtedy, gdy zaczęło mżyć. Z początku Faith była rada, że 
nie musi znosić jego uporczywego gapienia się ani oskarżycielskich 
spojrzeń, 
ale potem z każdym przebytym kilometrem czuła się coraz bardziej 
smutna i samotna. 
Wspominała tęsknie dni przed ślubem, kiedy Griffin przychodził do 
domu Meny i starał się rozweselić i rozerwać obie damy. Jego 
chłopięcy 
urok i złośliwy niekiedy dowcip rozjaśniał im każde popołudnie. Czy 
jeszcze 
kiedyś zobaczy go w równie beztroskim nastroju? 
Powóz zatrzymał się. Przez sekundę Faith żywiła nadzieję, że Griffin 
pomoże jej wysiąść, ale wyciągnęła się do niej jedynie odziana w 
białą 
rękawiczkę ręka lokaja. Udzieliwszy sobie w duchu ostrej 
reprymendy, 
że oczekuje zbyt wiele i za szybko od nowo poślubionego męża, 
wicehrabina 
Dewhurst wyłoniła się z wnętrza powozu jak motyl z kokonu. 
Stwierdziła z ulgą, że Griffin nie zapomniał jednak o dobrych 
manierach. 
Z nieodgadnionym wyrazem twarzy czekał na nią przed zamkniętymi 
frontowymi drzwiami. Kosztowało jato więcej odwagi, niż 

przypuszczała, 
ale uniosła wysoko głowę i podeszła do niego, zachowując pozory 
godności. 
- Spodziewam się, że miałaś przyjemną podróż - odezwał się 
sztywno, gdy stanęła u jego boku. 
- O dziwo, podróż wcale mnie nie zmęczyła - odparła Faith, marząc 
o tym, by wesprzeć się na jego ramieniu. Nogi jej zesztywniały, 
kolana 
były jak z waty. - Oznajmiam z dumą, że nie rozstałam się ze 
śniadaniem nawet na najgorszych wybojach. 
- Zazdroszczę ci wytrzymałego żołądka - zauważył z lekkim 
uśmiechem. 
- Powinnaś być wdzięczna losowi, że obdarzył cię taką żelazną 
konstrukcją. 
- Masz na myśli moje organy trawienne czy zakutą głowę? - 
zażartowała. 
Twarz Griffina znów zajaśniała uśmiechem, a Faith zrobiło się ciepło 
na sercu. Osłabły jej wątpliwości, zmniejszył się niepokój. Póki 
starcza 
jej odwagi, by się z nim przekomarzać, a on na to reaguje, to jest 
jeszcze dla nich nadzieja! 
Mimo to Faith z trudem powstrzymała jęk rozpaczy, gdy drzwi 
frontowe 
otworzyły się i ujrzała tego samego majordomusa, którego nie tak 
dawno oszukała, by wtargnąć do wnętrza domu. Był to wysoki, 
kościsty 
mężczyzna z jedynym siwym pasmem włosów na ciemnej czuprynie. 
Gdy 
tylko Faith weszła do domu, dostrzegła w jego oku błysk rozbawienia. 
Szybko jednak zniknął, gdy majordomus zorientował się, jaką pozycję 
zajmuje obecnie przybyły gość. 
- W imieniu własnym i całej służby pragnę złożyć najszczersze 
gratulacje - zdołał wykrztusić. 
- Dziękuję - odparła łaskawym tonem Faith. - Chciałabym jak 
najszybciej 
spotkać się z całym personelem i poznać wszystkich razem i każdego 
z osobna. 
Najwyraźniej ta uwaga wywarła złe wrażenie. Majordomus wydawał 
się zgorszony jej słowami. Ale trwało to tylko ułamek sekundy i zaraz 
jego twarz stała się znów beznamiętną maską. 

- Jak sobie jej lordowska mość życzy. 
- Czy moje siostry są w domu? - spytał Griffin, wręczając swój 
kapelusz 
i rękawiczki czekającemu na nie lokajowi. 
- Tak jest, milordzie - odparł majordomus, któremu wyraźnie ulżyło, 
gdy usłyszał właściwą kwestię, na którą miał gotową odpowiedź. - 
Obie 
są w pokoju muzycznym; uczą panicza Neville'a grać na fortepianie. 
- Zechciej je powiadomić, że wróciłem z Londynu. I poproś, by zeszły 
do salonu. Mam ważne nowiny, które chcę im przekazać osobiście. 
- Rozumiem, milordzie. - Majordomus ukłonił się. - Czy mam podać 
jakieś trunki? 
- Wystarczy nam herbata. 
Słysząc odpowiedź Griffina, Faith zmarszczyła brwi. A więc ich ślub 
nie był wystarczającą okazją do toastów? Ani kropli szampana, by 
wypić 
zdrowie nowożeńców i życzyć im wszelkiej pomyślności! W zasadzie 
pochwalała prostolinijność Griffina i jego niechęć do udawania... ale 
w głębi duszy czuła się zawiedziona. 
Idąc obok siebie do salonu, ani razu nawet nie musnęli się 
ramionami; 
korytarz był wystarczająco szeroki, by zachować dystans. Faith 
zatrzymała 
się w progu. Serce jej biło jak szalone, nad ustami ukazały się 
kropelki potu. 
Nie liczyła na serdeczne powitanie ze strony sióstr Griffina. Harriet 
nigdy jej nie lubiła, a Elizabeth zwykle szła za przykładem 
despotycznej 
starszej siostry. Faith mówiła sobie w duchu, że opinia szwagierek 
ma 
dla niej niewielkie znaczenie. Zależało jej za to ogromnie na 
pozyskaniu sympatii małego pasierba. 
Trudno jednak zaprzeczyć, że jej nowe życie układałoby się znacznie 
łatwiej, gdyby szwagierki przyjęły ją życzliwie. Ze zmarszczką 
niepokoju 
na czole Faith usadowiła się w stojącym w rogu pokoju fotelu, 
podczas 
gdy Griffin krążył w tę i z powrotem po dywanie rozłożonym na 
wprost kominka. Nie zamienili ze sobą ani słowa. 
Kiedy znów otworzyły się drzwi salonu, stały w nich tylko dwie 

kobiety. 
Widocznie chłopca odesłano z powrotem do pokoju dziecinnego. 
- Griffin! Wróciłeś nareszcie! 
Elizabeth podbiegła do starszego brata, on zaś objął ją serdecznie. 
Ucałował 
w czoło najpierw ją, a potem Harriet. Faith zauważyła, że ten dowód 
braterskiego przywiązania sprawił, iż niewzruszona panna Sainthill 
nieco 
odtajała. Żadna z sióstr nie spostrzegła milczącej, ukrytej w cieniu 
Faith. 
- Spójrzcie, kogo przywiozłem ze sobą. 
Słowom Griffina towarzyszył gest ręki - i trzy pary oczu zwróciły się 
w stronę Faith. Ze ściśniętym sercem obdarzyła swą nową rodzinę 
bla
dym uśmiechem. Cała trójka stała razem w przeciwległym końcu 
pokoju. 
Nie ulegało wątpliwości, że stanowią zwarty front. 
- Jak to miło, że przywiozłeś nam gościa! - odezwała się pogodnym 
tonem Elizabeth. - Ogromnie się cieszę, że znów panią widzę, panno 
Linden. 
- To już nie jest panna Linden - oznajmił beznamiętnym tonem Griffin 
- tylko nowa wicehrabina Dewhurst. Pobraliśmy się z Faith wczoraj. 
Harriet raptownie odsunęła się od brata i wyraźnie zbladła. 
- Czyś ty zwariował? - syknęła. - Ożeniłeś się z nią?! Jeśli to ma być 
żart, to doprawdy w najgorszym guście! 
- Widzę, że siostry dobrze znają twoje przewrotne poczucie humoru 
odezwała 
się Faith. Splotła mocno ręce, próbując nie okazać lęku ani słabości 
i dodała: - Ale tym razem to nie żart, Harriet. Wczoraj po południu 
wzięliśmy z Griffinem ślub w jednym z londyńskich kościołów. 
Jesteśmy 
mężem i żoną w całym tego słowa znaczeniu. 
Harriet zaparło dech, gdy usłyszała tę niestosowną uwagę. Elizabeth 
zrobiła tylko zdziwioną minę. Faith poczuła na twarzy gorący 
rumieniec. 
Zawstydziła się z powodu swej gafy. 
- Czy muszę przypominać, że jest z nami panienka? - prychnęła 
pogardliwie 
Harriet. Wyjęła z kieszeni sukni pięknie haftowaną chusteczkę 
i przytknęła ją do nosa. - Nie wiem, jakie zasady dobrego 

wychowania 
obowiązują w Mayfair Manor, ale w tym domu nie jesteśmy 
przyzwyczajeni 
do poruszania takich... osobistych tematów. 
Faith ogarnął nagły gniew. Jej niestosowna uwaga nie była 
prowokacją, 
wynikała raczej z nerwowego napięcia. Komentarz Harriet zaś był 
zwyczajnie okrutny. Faith zbierała myśli, by odpowiedzieć na złośliwą 
zaczepkę, ale nie przychodziło jej do głowy nic równie zjadliwego. 
- Dość tego, Harriet! - W głosie Griffina brzmiało wyraźne 
ostrzeżenie, 
ale jego siostra była zbyt podminowana, by na to zważać. 
- Cóż cię opętało, że ożeniłeś się z kimś takim?! - wybuchnęła 
Harriet, 
zwracając się znów do brata. - I skąd ten pośpiech? Wyjechałeś do 
Londynu zaledwie dwa tygodnie temu! Nie mogłeś wstrzymać się z 
tym 
ślubem i wziąć go w stosownym terminie?! 
- Rozumiem, że ta nagła wieść zdumiała cię i zaszokowała, Harriet, 
ale licz się ze słowami! Faith jest teraz moją żoną i twoją siostrą. 
Griffin mówił z pozornym spokojem, ale Faith zauważyła, że mąż 
zaciska szczęki. 
Harriet z rozmysłem obrzuciła bratową pogardliwym spojrzeniem. 
- To nie szok, tylko koszmar senny! - burknęła. 
- Dość tego, powiedziałem! Przekroczyłaś wszelkie granice, siostro. 
Przeproś natychmiast moją żonę! 
Twarz Griffina była spięta i surowa. Jedno spojrzenie wystarczyło, by 
ukrócić wszelkie protesty Harriet. 
- To niepotrzebne... - odezwała się Faith. 
- Proszę, zamilcz! - ofuknął ją Griffin i przeszył ostrym wzrokiem. 
Przez chwilę Harriet stała w milczeniu, z zaciśniętymi zębami. 
Elizabeth 
przysunęła się do niej i schwyciła siostrę za rękę, chcąc ją w ten 
sposób wesprzeć w trudnej chwili. Z ust Harriet wydobyło się 
stłumione 
westchnienie. Skinęła głową Faith i powiedziała „przepraszam". Nie 
dodała 
ani słowa więcej, ale pałające wściekłym gniewem oczy zdradzały jej 
prawdziwe uczucia. 
Podano herbatę. Harriet zrobiła taki ruch, jakby chciała wyjść z 

pokoju, 
ale wystarczyło jedno groźne spojrzenie brata, by pozostała w 
salonie. 
Z widoczną niechęcią usiadła na samym brzeżku wyściełanego 
krzesła, dokładnie na wprost Faith. 
Gdy służba nakrywała do herbaty, w salonie panowało kompletne 
milczenie. 
- Kucharka kazała przeprosić jej lordowską mość za taki skromny 
podwieczorek- odezwał się nieśmiało młody lokaj. - Ma nadzieję, że 
obiad okaże się godny jaśnie pani i wyrazi naszą radość, że możemy 
znów 
powitać wicehrabinę Dewhurst w Hawthorne Castle. 
- Wszystko wygląda bardzo apetycznie - zapewniła go Faith. - Jestem 
pełna podziwu dla kucharki. W tak krótkim czasie zdołała to wszystko 
wyczarować! Proszę jej powtórzyć, że bardzo dziękuję, iż zadała 
sobie dla mnie tyle trudu. 
Lokaj uśmiechnął się, skłonił i wyszedł. Faith i Harriet równocześnie 
sięgnęły po srebrny imbryk. Ich ręce zderzyły się, imbryk zakołysał 
się 
niebezpiecznie, ale się nie przewrócił. 
- Przepraszam! -wymamrotała Faith, cofając gwałtownie rękę. 
Harriet zmierzyła ją przeciągłym, badawczym spojrzeniem. 
- To ja przepraszam. Znowu się zapomniałam. Nalewanie herbaty 
jest oczywiście przywilejem pani domu. 
- Ale to przecież zwykły rodzinny podwieczorek! - odpowiedziała 
Faith.
 - Zupełnie naturalne, że to ty czynisz honory domu. 
- Nie ma mowy. Nigdy już nie zapomnę, kto jest panią tego domu 
odparła 
sztywno Harriet i wymownym gestem splotła ręce na podbrzuszu. 
- Ależ bardzo proszę! 
- Za nic tego nie zrobię. 
- Griffinie! - Faith zwróciła się do męża błagalnym tonem. 
- Nalej nam wreszcie herbaty i niech się skończy to idiotyczne 
zamieszanie! 
Wicehrabia zmierzył gniewnym wzrokiem obie damy i opadł na fotel. 
Faith walczyła z dławiącymi ją łzami. Przed chwilą Griffin ujął się za 
nią, ale teraz opowiedział się po stronie siostry. Odczuła to boleśnie. 
Zdała 
sobie jednak sprawę z tego, że pozyskanie życzliwości Harriet będzie 

wyjątkowo trudne, prawie niemożliwe, jeśli na każdy pojednawczy 
gest 
szwagierka będzie odpowiadać jawną wrogością. 
Faith z wielkim trudem zaczerpnęła raz i drugi powietrza, by się 
uspokoić. 
Powtarzała sobie w duchu, że nie warto się denerwować z byle 
powodu. 
Wyraźna nieżyczliwość, jaką okazywała jej Harriet, była w tej 
chwili najmniej ważnym z problemów, którym musiała stawić czoło. 
Uparte łzy nadal napływały jej do oczu, choć robiła, co mogła, by je 
powstrzymać. Pochyliła więc głowę w ten sposób, by nikt nie widział 
wyraźnie jej twarzy, i zabrała się do nalewania herbaty. 
- Dla mnie z cukrem -podpowiedziała jej życzliwie Elizabeth. Kiedy 
spojrzała na starszą siostrę, w oczach jej błysnął niepokój. - Dla 
Harriet tak samo. 
Harriet skwitowała uwagę siostry pogardliwym prychnięciem. Faith 
w milczeniu włożyła do filiżanki dużą kostkę cukru i podała herbatę 
naburmuszonej 
szwagierce. Ta podziękowała ledwie dostrzegalnym skinieniem 
głowy i odstawiła filiżankę na stół, nawet nie spróbowawszy. 
- Chyba się napiję whisky - powiedział Griffin, gdy żona podała mu 
herbatę. 
Faith żałowała, że nie starczy jej odwagi poprosić go, by jej również 
nalał whisky. Co prawda, nigdy nie piła żadnych mocniejszych 
trunków, 
ale w tej chwili myśl o beztroskiej wesołości, jaką wywołuje podobno 
ten napitek, wydawała się jej niezwykle kusząca. 
Wypiła jednak łyk herbaty, na którą wcale nie miała ochoty, czekała, 
jak potoczy się rozmowa w rodzinnym gronie. Ale jakoś nikt się nie 
odzywał. 
- Czy podróż z Londynu była przyjemna? - rzuciła wreszcie Elizabeth. 
- Niezła - odparł Griffin. 
- Nie padało? 
- Trochę. 
- O!... - Elizabeth wypiła łyk herbaty. Spojrzała na brata niepewnym 
wzrokiem. -1 co? Rozmyło drogi? 
- Naturalnie. 
- Okropność! 
Faith westchnęła. Choć w pełni doceniała wysiłki Elizabeth, by 
podtrzymać 

konwersację, czuła się fatalnie pod względem fizycznym i duchowym 
i nie stać jej było na włączenie się do dialogu. W dodatku ta 
pasjonująca dyskusja działała na nią tak kojąco, że omal nie usnęła. 
Harriet, zdaje się, miała podobne kłopoty. W słabym blasku świec 
oczy 
szwagierki były dziwnie szkliste. Harriet nigdy nie uchodziła za 
piękność, 
toteż Faith ze zdumieniem uświadomiła sobie, jak atrakcyjna jest 
jej szwagierka, gdy żaden brzydki grymas nie zniekształca jej rysów. 
- Nawet nie zapytałeś o swego syna - odezwała się nagle Harriet, 
przerywając 
konwersację o pogodzie. - Mam nadzieję, że ten żałosny ożenek 
nie osłabi twego przywiązania do małego Neville'a. 
Uwaga ta zaskoczyła Griffina, który właśnie dolewał sobie whisky. 
Zmierzył siostrę wściekłym spojrzeniem. 
- Radzę ci, nie wystawiaj dłużej na próbę mej cierpliwości, bo już jest 
na ukończeniu! 
Harriet zrobiła wojowniczą minę. 
- Dziecko stęskniło się za tobą. Codziennie się dopytywało, kiedy 
tatuś wróci! 
Twarz Griffina złagodniała. 
- Słyszałem, że obie z Elizabeth uczycie go gry na fortepianie. Jest 
choć trochę muzykalny? 
- To jeszcze nic pewnego - odparła Harriet. - Za wcześnie na 
wydawanie 
wyroku. To była dopiero druga lekcja. 
Elizabeth zachichotała. 
- Jedno jest pewne: bardzo lubi walić z całej siły w klawisze! 
Harriet również uśmiechnęła się pobłażliwie. 
- To bardzo żywy chłopczyk, a teraz ze względu na pogodę musi 
siedzieć 
w domu, więc energia go rozpiera. 
- Chciałabym jak najszybciej go poznać! - wtrąciła żywo Faith. Nie 
mogła się doczekać chwili, gdy zacznie matkować temu urwisowi. 
Może 
dzięki niemu osiągnie wreszcie upragniony cel: stanie się cząstką 
rodziny? 
- Je teraz kolację w dziecinnym pokoju. Nie trzeba mu przeszkadzać 
oświadczyła 
kategorycznie Harriet. -A poza tym boi się obcych. Wstrzymajmy 

się z zawieraniem nowych znajomości do jutra. 
- Miałam nadzieję, że zobaczę go jeszcze dziś... 
- Jutro - orzekła stanowczo Harriet i wstała. - A teraz wybaczcie, mam 
jeszcze mnóstwo obowiązków. Spotkamy się przy obiedzie. 
Punktualnie 
o siódmej. Na wsi trzymamy się twardo ustalonych godzin. Idziemy, 
Elizabeth! 
Elizabeth na sekundę zamarła. Potem odłożyła niedojedzone ciastko 
na talerzyk. Wzruszyła ramionami, chcąc zapewne okazać Faith, że 
wolałaby 
zostać. Strzepnęła jednak z palców okruszki i wyszła z pokoju w ślad 
za siostrą. 
W głowie Faith panował straszny zamęt. Miała ochotę wrzeszczeć z 
bezsilnego 
gniewu, ale zamiast tego zwróciła się do męża, licząc, że jakoś ją 
wesprze. Griffin odgarnął do tyłu swe ciemne włosy i łyknął spory 
haust 
whisky. Miał wypisane na twarzy, że nie zamierza ingerować w 
kolejną 
sprzeczkę pomiędzy żoną a siostrą. 
Faith odetchnęła ciężko. Gardziła sobą, że czuje się rozczarowana, 
słaba, bezsilna i bezradna. 
Nie oczekiwała entuzjastycznego powitania ze strony rodziny 
GrifFina. 
Dobrze wiedziała, że Harriet jej nie znosi. Ale ta jawna wrogość była 
dla niej zbyt silnym ciosem. Dostrzegła w oczach Harriet błysk 
oburzenia 
i domyśliła się bez trudu, że szwagierka uważa jej małżeństwo z 
Griffinem za osobistą zniewagę. 
1 nagle Faith zapragnęła znaleźć się znowu w pustym wnętrzu 
powozu 
i wyruszyć samotnie w podróż... ale już nie w poszukiwaniu nowego 
domu. Chciała się po prostu wyrwać z tego miejsca pełnego napięcia 
i nieustannych waśni. 
- Dziś wieczorem włożę tę zieloną, jedwabną - oznajmiła Faith 
służącej, 
która awansowała na jej osobistą pokojówkę. - Postaraj się, żeby 
była odprasowana i gotowa, gdy przyjdzie pora przebrać się do 
obiadu. 
- Tak jest, milady. - Służąca ostrożnie wyjęła suknię z ciężkiego 

podróżnego 
kufra. -To piękna toaleta. Jakie klejnoty jaśnie pani do niej włoży? 
- Obejdzie się bez klejnotów. To przecież zwykły obiad w rodzinnym 
gronie. Po co miałabym się tak stroić? To byłoby wulgarne. 
Faith czuła na policzkach piekący rumieniec. Wstydziła się swego 
kłamstwa. Po prostu nie miała klejnotów godnych tej wspaniałej 
sukni. 
Posiadała zaledwie kilka sztuk biżuterii po matce. Żadna z tych 
błyskotek 
nie pasowała do stroju, w którym mogłaby wystąpić nawet na 
królewskim dworze. 
Służąca spoglądała na nią chytrze. Nie była młoda, służyła w 
Hawthorne Castle od wielu lat. 
- Wiem, gdzie są schowane rodzinne klejnoty. Mogę poprosić lokaja 
jego lordowskiej mości, to mi da klucz od schowka. Jest tam 
brylantowy 
naszyjnik, który należał do matki naszego jaśnie pana. Pasowałby w 
sam raz do tej sukni. 
Faith poczuła nagłą pokusę, by pójść za radą pokojówki, ale trwało to 
tylko chwilę. Może warto byłoby narazić się na gniew męża, byle 
zobaczyć 
minę Harriet na widok brylantowego naszyjnika? To subtelne 
przypomnienie, 
kto jest obecnie panią domu, z pewnością rozwścieczyłoby złośliwą 
szwagierkę! 
- Wystarczy sama suknia - oświadczyła jednak Faith, z pewnym 
żalem 
rezygnując z niezwykłej okazji. Utarcie nosa szwagierce nie było 
najlepszym sposobem umocnienia swej pozycji w nowym domu. Nie 
miała 
jeszcze pojęcia, jak tego dokonać, ale postanowiła dążyć uparcie do 
nawiązania 
przynajmniej poprawnych stosunków z Harriet. Na skutek wiecznej 
wojny ucierpieliby wszyscy mieszkańcy Hawthorne Castle. 
Prawdę mówiąc, nawet włożenie przez Faith nowej, kosztownej i 
modnej 
sukni mogło zostać uznane za swoistą demonstrację wyższości. 
Nietrudno 
było zauważyć, że stroje obu szwagierek były podniszczone i 
niemodne. 

Jednak Faith zdecydowała się na tę właśnie suknię nie po to, by 
dokuczyć 
Harriet. Postanowiła ją włożyć, by dodać sobie odwagi. Ostatnim 
razem miała ją na sobie podczas balu u lady Dillard, tej nocy, gdy 
pozwolili 
sobie z Griffinem na skandaliczne zachowanie w ogrodzie. Może 
zielona 
suknia przypomni jej mężowi tamte miłe chwile? 
Pokojówka dygnęła i z bardzo rozczarowaną miną wyszła z sypialni. 
Gdy 
tylko Faith została sama, podbiegła do otwartego kufra. Uklękła przy 
nim 
i spod całych pokładów halek i innej równie ozdobnej bielizny 
wydobyła 
ostrożnie dużą, niekształtną paczkę owiniętą w gruby szary papier. 
Podniosła skarb do oczu i obejrzała ze wszystkich stron, by 
sprawdzić, 
czy nie został uszkodzony podczas transportu. Upewniwszy się, że 
wszystko 
jest w porządku, wetknęła paczkę pod pachę, podniosła się z klęczek 
i skierowała ku drzwiom. 
Wyjrzała tylko na korytarz. Był pusty. Z tajemniczą paczką w ręku 
wymknęła się więc po cichutku ze swej sypialni. 
Skamieniała usłyszawszy czyjeś zbliżające się kroki, ale na szczęście 
ten ktoś skręcił w inną stronę. Wydychając uwięzione w płucach 
powietrze, 
spojrzała na tarczę stojącego na korytarzu szafkowego zegara i 
upewniła 
się, że ma jeszcze prawie godzinę do chwili, gdy pokojówka wróci do 
jej sypialni z odprasowaną suknią. 
Kierując się wspomnieniami z dzieciństwa, Faith wspięła się na 
trzecie 
piętro. Kiedy była mała, nieraz odwiedzała tutejszy pokój dziecinny. 
Zdrowy rozsądek podpowiadał jej teraz, że właśnie tam znajdzie 
synka Griffma. 
Gdy weszła do obszernego, słonecznego pokoju, na jej widok 
podniosła 
się młoda służąca w luźnej sukni i czystym fartuchu. 
- Jestem lady Dewhurst - oznajmiła wyniośle Faith. - Przyszłam z 
wizytą do mego pasierba. 

Młoda kobieta zawahała się. Faith była pewna, że wieść o 
nieoczekiwanym 
małżeństwie wicehrabiego i o przyjeździe młodej paiy do Hawthorne 
Castle dotarła już do wszystkich domowników. Prawdopodobnie 
służba dowiedziała się również o niechętnym nastawieniu Harriet do 
bratowej. 
Nie po to jednak Faith wdrapała się tak wysoko, by odejść z kwitkiem! 
Zebrała wszystkie siły, wyprostowała się i spojrzała na służącąz taką 
wyższością i pewnością siebie, że od razu było widać, kto tu wydaje 
rozkazy. 
- Panicz właśnie zjadł kolację - oświadczyła oficjalnym tonem niańka 
i odsunęła się na bok, by przepuścić dostojnego gościa. 
Faith spojrzała w głąb pokoju i zobaczyła chłopczyka, który spokojnie 
bawił się klockami w pobliżu zamkniętego okna. Służąca już miała go 
przywołać, ale Faith gestem nakazała jej milczenie. 
Podchodziła do chłopca powoli i ostrożnie, jak do płochliwej 
zwierzyny. 
Widocznie usłyszał jednak, że ktoś się zbliża, gdyż nagle odwrócił się 
i spojrzał Faith prosto w twarz. 
Serce jej podskoczyło i omal nie upuściła cennej paczki. Jaki 
podobny 
do Griffina!... Zdumiało jato, bo zupełnie bez sensu imię skojarzyło 
się 
jej z wyglądem i spodziewała się, że chłopczyk będzie podobny do 
dawnego 
narzeczonego. Nie ulegało wątpliwości, że to syn Griffina. 
Nieodrodny syn! 
- Dobry wieczór, Neville - powiedziała miękko Faith. 
Wyraz jego twarzy zmienił się. Nie był przestraszony, ale miał się na 
baczności. 
Faith wyciągnęła do niego rękę z pakunkiem. 
- To dla ciebie. Mam nadzieję, że ci się spodoba. 
- A co to jest? - spytało dziecko, biorąc prezent w obie rączki. Faith 
uśmiechnęła się. 
- Otwórz, to sam zobaczysz! 
Ale chłopczyk zawahał się. Spojrzał na paczkę, potem znów na Faith. 
Kiwnęła głową potakująco i dopiero wtedy zaczął odwijać papier. 
Faith była zdumiona jego powściągliwością. Większość dzieci, a 
nawet 
dorosłych, rzuciłaby się na prezent i w mgnieniu oka go rozpakowała. 

A tymczasem syn Griffina skrupulatnie odwijal warstwę po warstwie, 
aż wreszcie jego oczom ukazał się podarek. 
- To statek! -zawołał zachwycony chłopiec. Podniósł zabawkę 
wysoko, 
by i niania mogła podziwiać prezent. - Taki sam jak tatusia! 
- Naprawdę podobny do statku tatusia? - spytała Faith z ożywieniem, 
podchodząc bliżej do dziecka. - Nigdy nie widziałam jego okrętu, aie 
bardzo uprzejmy pan, od którego kupiłam ten statek, zapewnił mnie, 
że to piękny model szkunera. 
- Czy on pływa? - spytał chłopiec, wodząc koniuszkiem palca po 
grotżaglu. 
- Nie jestem pewna... - Faith przygryzła dolną wargę. Była wściekła 
na własną głupotę. Jak mogła kupując tę zabawkę, nie upewnić się, 
że 
będzie pływała?! - Wiesz co? Jutro to sprawdzimy! Niedaleko, na 
skraju 
lasu jest staw, który się w sam raz nadaje do puszczania statków na 
wodę. 
Chcesz, żebyśmy tam poszli jutro rano, Neville? 
Dziecko skrzywiło się. 
- Nie lubię, jak na mnie mówią Neville. 
- Naprawdę? Nie wiedziałam o tym. A jak mam cię nazywać? 
- Georgie. 
Służąca pośpiesznie wyjaśniła. 
- Panicz ma na drugie imię George. Jakoś tydzień temu zaczął się 
napraszać, 
żeby go wołać Georgie. Panna Harriet i panna Elizabeth ustąpiły, 
bo one całkowicie panicza rozpuszczają. Ale jak jaśnie pani sobie 
życzy, to będziemy go wołali Neville. 
- Wcale sobie tego nie życzę! - Faith uśmiechnęła się od ucha do 
ucha. - Georgie to śliczne imię. Sama bym lepszego nie wymyśliła! 
Przyklękła na podłodze obok chłopca. Miała ogromną ochotę 
uściskać 
go z całej siły, ale się powstrzymała. Nie wyglądał na dziecko, które 
chętnie 
pozwala, by wszyscy, nawet obcy, czulili się do niego. Zdobycie 
zaufania 
tego dziecka było sprawą zbyt ważną, by niewczesnym pośpiechem 
zepsuć sprawę. 
- No to jak, Georgie? Sprawdzimy jutro rano, czy twój statek pływa? - 

spytała Faith. 
Dziecko położyło statek na kolanach i z całą powagą rozważyło 
kwestię. 
Podjąwszy decyzję uśmiechnęło się promiennie i odpowiedziało: 
- Tak, bardzo dziękuję! 
Faith odwzajemniła uśmiech. 
- Znakomicie! Wobec tego spotkamy się jutro rano, panie Georgie! 
Wstała z podłogi. Żal jej było rozstawać się z nowym synkiem, ale nie 
chciała go zamęczyć ani zanudzić. 
Chłopczyk przyglądał się jej uważnie. Potem zmarszczył czoło, jakby 
nad czymś dumał. 
- Kto ty jesteś? - spytał z właściwą dzieciom bezpośredniością. 
- Mam na imię Faith - powiedziała miękko. - Jestem twoją nową 
mamą. 
- A tatuś o tym wie? 
- Tak. 
Chłopiec znów się zastanowił. W zadumie zaczął obgryzać 
paznokieć. 
Po chwili oświadczył z zadowoleniem. 
- Jak tatuś wie, to wszystko w porządku. 
Tym razem nie mogła się oprzeć. Pochyliła się i pocałowała go w 
policzek. 
Mężnie zniósł tę napaść i przyjaźnie pomachał do Faith, kiedy 
wychodziła. 
Była taka szczęśliwa, że niemal unosiła się w powietrzu. Sprawy 
układały się lepiej, niż przypuszczała! 
Udane spotkanie z małym Georgiem dodało Faith pewności siebie. 
Wpłynęła do jadalni w swojej ślicznej zielonej sukni niczym szkuner 
pod pełnymi żaglami. Czuła się jak nowo narodzona. Ani milczenie 
Griffina, ani z lekka zawoalowane przycinki Harriet nie zepsuły jej 
dobrego humoru. 
Młodsza szwagierka, Elizabeth, starała się okazać bratowej 
życzliwość. 
To szlachetne postępowanie naraziło ją na groźne miny i wyraźną 
dezaprobatę 
ze strony starszej siostry. Ale Faith nie przejmowała się wrogą 
postawą Harriet. Wciągnęła Elizabeth do ogólnej rozmowy. Nawet 
Griffin 
od czasu do czasu dorzucał słówko, ku jej wielkiej radości. 
Kiedy jednak przenieśli się z jadalni do salonu, zaczęło znów 

wzrastać 
napięcie. Faith była coraz bardziej roztargniona. Głowiła się nad 
problemem: gdzie Griffin spędzi tę noc - w swoim pokoju, czy w jej 
sypialni? 
- Robi się późno - stwierdził nagle wicehrabia i przeszedłszy na drugą 
stronę pokoju, stanął obok żony. - Pora spać. 
Podał ramię Faith. Podniosła się lekko i wdzięcznie. Na myśl o sam 
na 
sam z Griffmem przebiegł ją nerwowy dreszcz. Ale zdecydowanie 
wolała 
odejść w jego towarzystwie, niż zostać na dole, by Harriet mogła się 
nad nią pastwić. 
Pożegnała się więc ze szwagierkami, życząc im dobrej nocy, i 
wsparta 
na ramieniu męża opuściła salon. 
Weszli po schodach na najwyższe piętro i skręcili w biegnący przez 
całą długość domu korytarz. Oświetlony był świecami w zmatowiałych 
mosiężnych kinkietach, które dopraszały się solidnego oczyszczenia i 
wypolerowania. 
Faith zauważyła w przelocie, że gruby chodnik pod ich nogami 
również należałoby solidnie wytrzepać. 
Dotarli wreszcie do drzwi jej sypialni. Faith spojrzała na Griffina i 
kolana 
zaczęły się jej trząść. Czy wejdzie razem z nią? Czy ona sobie życzy, 
żeby wszedł? 
Griffin ziewnął i potarł twarz rękami. 
- To był długi, wyczerpujący dzień. Myślę, że nam obojgu dobrze 
zrobi niczym niezakłócony sen. 
- Oczywiście -potaknęła automatycznie. Szczerze mówiąc, wcale nie 
pragnęła znaleźć się sama w tym wielkim łożu i bezskutecznie 
przywoływać 
ów sen. Żałowała, że nie ma dość odwagi, by wyciągnąć ręce do 
Griffina, objąć go i wyznać prawdę: pragnie zasnąć, ale w jego 
ramionach, 
zaspokojona i rozkosznie znużona po miłosnych igraszkach. 
Zamiast tego wbiła wzrok w chodnik i oboje stali tak przez chwilę w 
pełnej napięcia ciszy. 
- Dobranoc. 
Faith podniosła głowę i zobaczyła, że Griffin stoi przy drzwiach swego 
pokoju z ręką na klamce. Nie chcąc zostać sama na korytarzu, 

sięgnęła 
również do klamki i zacisnęła na niej dłoń, żeby nie upaść. 
- Dobranoc, milordzie - szepnęła z lekką goryczą w głosie. - Miłych 
snów! 
Odpowiedział jej trzask zamykanych drzwi. 
T o było pożądanie. Nie ulega wątpliwości! Widział je wyraźnie 
w oczach Faith. A jednak odwrócił się od niej. Sam prawie nie mógł w 
to 
uwierzyć. On, Griffin Sainthill, odrzucił takie urzekająco bezwstydne 
zaproszenie?! I to ze strony jedynej w świecie kobiety, z którą mógł 
zażywać 
tych rozkoszy, nie łamiąc żadnego z praw boskich i ludzkich własnej 
żony! 
Świat najwidoczniej zwariował! Nic, ale to dosłownie nic, nie szło tak, 
jak sobie zaplanował. Przez cały wieczór, a właściwie przez cały 
dzień. 
Domyślał się, że jego małżeństwo nie przypadnie do gustu Harriet: 
dobrze wiedział, że nie przepada za Faith. Ale nie zdawał sobie 
sprawy 
z ogromu wrogich uczuć swej siostry. 
Atak Harriet zaskoczył także Faith, ona jednak błyskawicznie się 
ocknęła, 
odwzajemniając cios. Po raz drugi pomylił się w ocenie charakteru 
swojej żony. W pierwszej chwili zwróciła się do niego z prośbą o 
pomoc. 
Udzielił jej, ale tylko raz. A potem Faith - zdana tylko na własne siły 
sama rozprawiła się z przeciwnikiem. 
Owa ukryta siła Faith napełniła Griffma podziwem i ciekawością, ale 
zarazem sprawiła, że miał się odtąd na baczności. Przekonał się na 
własnej 
skórze, iż nie wszystkie niespodzianki, któiych żona mu nie skąpiła, 
bywają przyjemne. 
- Czy coś jest nie w porządku, milordzie? 
Wyrwany nagle z zamyślenia Griffin podniósł wzrok i ujrzał stojącego 
przy drzwiach lokaja. Widocznie tak był pochłonięty myślami, że nie 
zauważył jego wejścia. 
- Nie w porządku? Skądże znowu! Czemu o to pytasz? 
- Błagam o wybaczenie... ale jaśnie pan ma taką gniewną minę, jakby 
się stało coś strasznego. 
Griffinowi zrobiło się trochę głupio. Przez chwilę wpatrywał się w 

służącego 
bez słowa. Widać nie ukrywał tak dobrze, jak mu się zdawało, 
swych burzliwych emocji związanych z Faith. Nawet jeśli żony nie 
było 
w pobliżu, nie przestawał o niej myśleć. 
W pierwszym odruchu Griffin usiłował przybrać obojętną minę, ale 
zaraz potem pomyślał sobie, że nie będzie się kryć przed służbą. I 
tak 
stanie się tematem ich rozmów. 
Lokaj zmarszczył czoło, zbierając myśli. 
- Czy mam pomóc jaśnie panu przy rozbieraniu się? 
- Nie. 
Służący skinął głową i podszedł do wielkiego łóżka. Zdjął narzutę i 
odwinął róg kołdry. 
- Może przynieść szkandelę? Dzień był co prawda ciepły, ale pod 
wieczór 
ochłodziło się, więc samotnemu mężowi przyda się zapewne 
mosiężna ogrzewaczka do pościeli. 
Griffin skrzywił się. Jego lokaj pozwolił sobie na subtelną aluzję. Nic 
dziwnego. Służba z pewnością obserwowała bacznie parę 
nowożeńców, 
a zwłaszcza scenę przed sypialnią. 
- Obejdzie się bez szkandeli - stwierdził stanowczym tonem. 
Lokaj znów skinął głową i zaczął czyścić szczotką podróżny strój 
swego 
pana. Griffin wbił wzrok w służącego, a gdy ten podniósł głowę, 
odprawił 
go nieznacznym gestem. 
Lokaj zawahał się, ale zaraz skłonił i opuścił pokój. 
Wicehrabia podszedł do okna. Wybrał to, które było najbardziej 
oddalone 
od wewnętrznych drzwi, wiodących do sypialni żony. Z 
westchnieniem 
rozsunął ciężkie kotary i zapatrzył się w mrok za oknem. Noc była 
pogodna, ale srebrzysta księżycowa poświata nie podniosła 
Dewhursta 
na duchu. W ten osobliwy, niepokojący wieczór nawet gwiazdy 
wydawały się zimne, odległe i nieprzyjazne. 
Griffin potrząsnął głową. Skąd mu się wzięły takie dziwaczne myśli?! 
Pospiesznie zasłonił okno i bez większego entuzjazmu zaczął się 

rozbierać. 
Zdjął żakiet, rozluźnił węzeł krawatki, pozbył się kamizelki i koszuli. 
Zamiast schować wszystko do ozdobnej szafy, rzucił niedbale całe 
ubranie na oparcie fotela. Lokaj będzie miał przynajmniej coś do 
roboty, 
gdy zjawi się tu następnego dnia rankiem. 
Griffin wyprostował się i odetchnął głęboko raz i drugi. Nic nie 
pomogło. 
Nadal był niespokojny i rozdrażniony. O krok od wybuchu. Zerknął 
na wewnętrzne drzwi i z rozmysłem odwrócił wzrok. 
Po drugiej stronie tych drzwi czekały nań tylko kłopoty. 
Choć wicehrabia sporo wypił podczas obiadu, doszedł do wniosku, że 
w tej chwili dobrze by mu zrobiło coś mocniejszego. Na szczęście w 
sypialni 
znajdowała się karafka koniaku. Gdyby nie to, musiałby wzywać 
znów lokaja, co mu się wcale nie uśmiechało. Podobnie jak 
poszukiwanie 
trunków na własną rękę po całym domu o tak późnej porze. 
Griffin zacisnął wargi, nalał sobie szczodrze koniaku i zaczął obracać 
kieliszek w palcach, aż znajdujący się w nim złoty płyn zawirował. 
Myśli 
Dewhursta, choć starał się temu zapobiec, pobiegły znów do żony. 
Ciekawe, czy szykuje się dopiero do łóżka, czy spoczywa już w 
świeżo 
wypranej i wyprasowanej pościeli? Może ma na sobie tę 
przezroczystą 
koszulkę? Albo jeszcze lepiej: leży kusząco naga? Wyobraźnia i 
pamięć 
podsuwały mu podniecające obrazy. Wystarczyło kilka kroków, by 
znaleźć 
się obok niej. Oczy Faith i całe jej zachowanie mówiły wyraźnie, że 
nie 
wyrzuci męża ze swej sypialni. Nie odmówi mu miejsca w swoim 
łóżku. 
Gdyby się na to zdecydował, być może zelżałby uporczywy ból w 
pachwinie. 
Ale czy pozbyłby się w ten sposób wątpliwości ze swego umysłu? 
Po raz pierwszy w życiu Griffin poprzysiągł sobie, że będzie myślał 
głową, a nie inną częścią ciała. 
Noc spędzona z Faith niczego by nie rozwiązała; wręcz przeciwnie, 

wszystko by się jeszcze bardziej zagmatwało. Powinni częściej się 
widywać, 
ale w dzień. Jeśli oboje nie poznają się lepiej, ustawicznie będzie 
między nimi dochodziło do nieporozumień. 
Musiał jednak szczerze przyznać w duchu, że nie pozbył się dotąd 
gniewnej urazy do Faith. Nawet się o to specjalnie nie starał. I w 
dalszym 
ciągu nie miał do niej zaufania. Ani trochę! 
Dlatego właśnie siedział tu sam jak palec. Cóż za żałosna sytuacja! 
Małżeństwo - filozofował Griffin, popijając koniak - to wyjątkowo 
irytujący wynalazek! 

- Widzisz, jak szybko płynie? - zawołała podniecona Faith. Podkasała 
spódnicę i biegła po nierównym gruncie nad stawem. - Chyba 
wreszcie 
ustawiliśmy te nieznośne żagle jak trzeba, Georgie! Statek już się nie 
przechyla na bok. I płynie tak szybko, że ani się obejrzymy, a dobije 
do przeciwnego brzegu! 
- Szybciej, szybciej! -poganiał ją zachwycony Georgie. Złapał Faith 
za rękę i ciągnął z całej siły. - Musimy go złapać, bo się rozbije o 
brzeg! 
Zasapana i roześmiana od ucha do ucha Faith pędziła z malcem 
przez 
wysoką trawę, plątała się w jakimś zielsku, brnęła po błocie. Musieli 
koniecznie 
prześcignąć płynący po stawie okręcik. Udzieliła się jej dziecięca 
radość Georgiego i ten zapał okazał się najlepszym lekarstwem na jej 
zbolałe serce. Faith zapomniała o troskach, odprężyła się... Nawet 
jeśli 
to tylko chwilowa ulga, dzięki Bogu i za nią! 
Przychodzili tu codziennie z Georgiem od tygodnia. Było to jedyne 
światełko w szarym tunelu monotonnych dni. 
Był to również codzienny rytuał... w dodatku okryty tajemnicą. O ich 
porannych wyprawach wiedziała tylko służąca, która opiekowała się 
chłopczykiem. 
Faith zazdrośnie ukrywała przed resztą rodziny krótkie chwile, 
spędzone wyłącznie z dzieckiem. 
- Widzisz? Pływa! - zapiszczał z radości Georgie. Przykucnął na 
samym 
brzegu i wyciągnął okręt z wody. Było tu bardzo płytko. 

Chłopiec tulił zabawkę do piersi, a strużki brudnej wody spływały na 
czyściutką przed chwilą koszulę i krótkie spodenki. 
- Spuścimy twój okręt jeszcze raz na wodę? - spytała Faith, ostrożnie 
wyjmując zabawkę z rąk dziecka. 
Wyciągnęła z kieszeni koronkową chusteczkę i próbowała nią 
wytrzeć 
pobrudzone ubranko Georgiego. Bez powodzenia. Chłopczyk 
poddawał 
się cierpliwie jej zabiegom, ale błotniste plamy coraz bardziej się 
rozmazywały. 
Wreszcie Faith westchnęła z rezygnacją i schowała chusteczkę. 
Georgie ukląkł na błotnistym brzegu i próbował spuścić statek na 
wodę. 
Zabawka oddaliła się nieco od brzegu, ale zaraz cofnęła na 
poprzednie miejsce. 
- Dlaczego nie chce pływać? Zepsuł się? 
Faith odgarnęła włosy z czoła i zmierzyła wzrokiem niewielki staw. 
- Nie może płynąć pod wiatr, dlatego się cofa. Musimy wrócić tam, 
skąd twój statek wyruszył w rejs i jeszcze raz spuścimy go na wodę! 
- Tak chodzić i chodzić? O, tu jest duża łódka! Popłyniemy łódką, 
dobrze? 
Faith odwróciła się w kierunku wskazanym przez chłopca i ujrzała 
starą 
łódź wiosłową, wyciągniętą na brzeg i ukrytą w krzakach. 
- Ojej! - Faith pojęła od razu, jaką pokusę stanowiła dla Georgiego 
rozklekotana łódź. Dla małego dziecka była uosobieniem 
podniecającej 
przygody. Faith, niestety, na widok tego wraka pomyślała przede 
wszystkim 
o niebezpieczeństwach takiej eskapady. - Chyba nie powinniśmy 
korzystać z tej łodzi, Georgie. Ona nie jest nasza, rozumiesz? 
Dziecko nie zważało jednak na jej słabe protesty. Podbiegło do łódki 
z entuzjazmem psiaka, który wyrwał się z budy na swobodę. Nim 
Faith 
go dogoniła, Georgie siedział już w łodzi i usiłował podnieść jedno z 
dość ciężkich wioseł. 
- Tu są ławeczki! Jedna dla ciebie, jedna dla mnie - obwieścił z 
entuzjazmem. 
— Widzisz? Umiem wiosłować! - Uporał się z nieporęcznym 
wiosłem i z triumfem uniósł je do góry, o mały włos nie uderzając 

Faith 
w głowę. Georgie był tak podniecony, że w ogóle tego nie zauważył. 
Popłyniemy? 
Ja bardzo proszę! 
- Ale to nie nasza łódź - powtórzyła bez większego przekonania Faith. 
-Nie wolno ruszać cudzych rzeczy! 
- Ciocia Harriet mówiła, że tu są... dobra rodowe mego tatusia. To 
chyba i łódka jest tatusia. 
Faith bardzo kusiło, żeby skłamać. To było najprostsze rozwiązanie. 
Obeszłoby się bez długiego tłumaczenia. 
- To rzeczywiście jest część rodowych dóbr twego taty. Wobec tego 
i łódka chyba do niego należy. Ale tylko do taty! Nie do ciebie i nie do 
mnie. 
- Ale mój tatuś bardzo mnie kocha! Ciągle mi to mówi. Na pewno się 
nie pogniewa, jak popływam w jego łódce! - Zmarszczył czoło i oparł 
bródkę na splecionych rączkach. - A ciebie tatuś nie kocha? 
Faith na chwilę zaniemówiła. Tylko dziecko mogło tak być tak 
prostolinijne i tak konkretne. 
- Nie chodzi o to, kogo tata kocha- powiedziała. - Nie wystarczy 
powiedzieć sobie: „na pewno się nie pogniewa". Musimy poprosić o 
pozwolenie, 
jeśli chcemy coś od taty wypożyczyć. 
Faith widziała, że chłopiec usiłuje zrozumieć wszystkie te zawiłości. 
- Ja wiem, że tatuś by nam pozwolił - powiedział cichutko. Na jego 
buzi odmalowało się takie rozczarowanie, że Faith nie mogła się 
dłużej opierać. 
Przygryzając dolną wargę, zaczęła analizować dokładnie sytuację. 
Ani 
śladu wiatru; powierzchnia stawu jest zupełnie gładka. Przepłynięcie 
na 
przeciwległy brzeg nie powinno być trudne, nawet jeśli Georgie 
będzie 
jej nieustannie „pomagał". Problem polegał na tym, że Faith nie 
umiała 
pływać. W ogóle nie przepadała za wodą, może z wyjątkiem tej w 
kąpieli. 
Może lepiej namówić go do pływania „na niby"? Ostrożnie wsiadła do 
łódki. Georgie uśmiechnął się od ucha do ucha i od razu zabrał do 
pomagania. 
Chcąc zapewnicjej więcej miejsca, machnął wiosłem w bok i omal 

nie skosił niewielkiego drzewka. Faith roześmiała się i ustawiła wiosło 
we właściwej pozycji. 
- Jeśli chcesz popłynąć na drugą stronę stawu, musisz najpierw 
poćwiczyć! -oświadczyła. 
Z początku Georgie uznał taką zaprawę na sucho za doskonały 
pomysł. 
Jednak poruszanie ciężkimi wiosłami sprawiało mu wiele trudu, tym 
bardziej 
że co chwila grzęzły w wysokiej trawie. Po upływie kilku minut 
nawet Faith doszła do wniosku, że nie jest to zbyt zabawne. 
- Już sobie poćwiczyłem - stwierdził chłopiec, wygramolił się z łodzi 
i chwycił za koniec linki przywiązanej na dziobie. - Teraz możemy 
spuścić łódkę na wodę! 
Faith zmierzyła linkę bystrym wzrokiem. Nie zamierzała oczywiście 
pozwolić dziecku na wiosłowanie po stawie. To byłoby zbyt 
ryzykowne! 
Znajdowali się w najbardziej odludnej części majątku; bardzo rzadko 
ktoś 
tędy przechodził. Gdyby więc wpadli w jakieś tarapaty, nie byłoby 
nikogo, kto usłyszałby ich wołanie. 
Wymyśliła jednak sposób, dzięki któremu Georgie mógł zakosztować 
wielkiej morskiej przygody. Jeśli ona sama zostanie na brzegu, a 
koniec 
linki omota sobie mocno wokół ręki, łódka będzie unosić się na 
płytkiej 
wodzie w niewielkiej odległości od brzegu. Faith wiedziała, że dziecko 
wykona najwyżej jeden czy dwa ruchy ciężkimi wiosłami. Kiedy się 
zmęczy albo zgubi wiosło, ona ostrożnie zacznie ciągnąć za linkę i w 
krótkim 
czasie łódka znów przybije do brzegu. 
Może nie będzie to wielka przygoda, której Georgie tak łaknął, ale z 
pewnością 
lepsza zabawa niż wiosłowanie na sucho w gęstej trawie. 
Bardzo zadowolona ze swego planu Faith wysiadła bez pośpiechu z 
łódki 
i zeszła na ląd. Omal się przy tym nie przewróciła. 
- Wszystko gotowe, kapitanie! - Zasalutowała zamaszyście, a 
Georgie 
całkiem zręcznie odwzajemnił powitanie. - A teraz wodujemy statek! 
Dziecko posłusznie stanęło obok niej. Faith zatarła ręce i 

uśmiechnęła 
się, gdy Georgie powtórzył jej ruch. Pochyliła się nisko i popchnęła 
łódź. 
Nogi jej się poślizgnęły na błocie i znów o mały włos nie upadła. 
Georgie zachichotał. Faith uśmiechnęła się i spróbowała jeszcze raz. 
Tym razem udało się jej popchnąć nieco łódź. Każdy mięsień w jej 
plecach 
gwałtownie protestował przeciwko niezwykłym akrobacjom, ale 
Faith przyrzekła przecież dziecku, że spuszczą łódź na wodę. 
Choćby to 
miało trwać nie wiadomo jak długo, na co się zresztą zanosiło, 
zepchnie 
tę przeklętą łódkę na wodę, i już! 
Za czwartym podejściem zdołała wydobyć łódkę z piaszczystego 
dołka, 
w którym się wyraźnie zaklinowała. Dalej po łagodnej pochyłości 
pchało się łódź znacznie łatwiej. Po błocie i mokrej trawie dno ślizgało 
się jak po smarze. 
Wreszcie Faith, zdyszana i spocona, popchnęła po raz ostatni - i łódź 
znalazła się na wodzie. 
Georgie podskakiwał z zachwytu, gdy łódka kołysała się z boku na 
bok. 
- Ostrożnie! - upominała go zaniepokojona Faith, gdy dziecko zaczęło 
gramolić się do środka. - I nie przemocz sobie bucików! 
- Ty usiądź tutaj. -Zdecydował Georgie, poklepując miejsce obok 
siebie. - Ale ja będę wiosłował! 
Faith pochwyciła koniec linki i starannie owinęła ją wokół ramienia, 
szarpnąwszy kilkakrotnie, by sprawdzić jej wytrzymałość. 
Kiedy podniosła głowę, Georgie uśmiechnął się do niej i znów 
poklepał 
ławkę, na której miała usiąść. Rozczuliło ją ogromnie, że wyznaczył 
jej tak honorowe miejsce: obok kapitana! Przynajmniej jeden męski 
przedstawiciel 
tej rodziny pragnie mieć ją koło siebie. 
Potrząsnęła jednak głową. 
- Zostanę tu, na brzegu, kiedy będziesz wiosłował. A potem 
przyciągnę cię do siebie, raz-dwa! 
Żeby to udowodnić, pociągnęła mocno za linkę. Łódź posłusznie 
ruszyła we właściwym kierunku. 
Georgie zapiszczał z radości i zacisnął ręce na burcie. Kiedy łódka 

uspokoiła 
się, zabrał się z zapałem do wiosłowania. W najwyższym skupieniu, 
ze zmarszczonym czołem, zanurzył oba wiosła w płytkiej wodzie i 
próbował nadać im właściwy ruch. 
Faith nie spuszczała dziecka z oczu, póki odległy jeszcze, ale 
doskonale 
słyszalny tętent końskich kopyt nie przyciągnął jej uwagi. Podniosła 
rękę i osłoniwszy oczy od słońca zmierzyła horyzont niespokojnym 
wzrokiem. 
Ujrzała w dali dwóch jeźdźców, którzy właśnie dotarli na szczyt 
wzgórza 
i nieoczekiwanie skręcili w kierunku stawu. Zaskoczona Faith 
zorientowała 
się, że musieli zobaczyć ją i Georgiego, gdyż zmierzali prosto ku nim. 
Gdy podjechali bliżej, zorientowała się, że jednym z jeźdźców jest jej 
mąż. Wydał się jej niezwykle wysoki i władczy, gdy na pięknej karej 
klaczy 
wysforował się do przodu. Drugi jeździec, dosiadający siwego 
wałacha, 
był sztywno wyprostowany, ale mimo to zdecydowanie niższy od 
Griffma. 
Gdy zjeżdżali ze wzgórza, Faith dostrzegła coś jeszcze: drugi 
jeździec 
siedział w damskim siodle. Harriet! Serce Faith zaczęło walić jak 
młotem. 
Błyskawicznie pociągnęła za linkę i łódź wraz z Georgiem podpłynęła 
znów do brzegu. Ale chłopiec oswoił się już z wiosłami i nadal nimi 
wymachiwał; 
jego niezręczne ruchy utrudniały Faith zadanie. Woda chlapała 
obficie i przód sukni Faith oraz czupryna chłopca były już całkiem 
mokre. 
- Co wy tam wyrabiacie, do diabła?! - huknął Griffin, podjeżdżając 
bliżej. 
- Rozkoszujemy się porannym słońcem - odparła z wymuszonym 
uśmiechem Faith. - Zapowiada się piękny dzień. 
- Czemu dziecko siedzi w tej rozklekotanej starej łodzi? - spytała 
Harriet, zrównawszy się z bratem. Nagle oczy jej rozszerzyły się z 
przerażenia. 
- Chyba nie pływało samodzielnie po stawie?! 
- Oczywiście, że nie! - odrzekła wojowniczym tonem Faith. Uniosła 

dumnie głowę i przybrała minę osoby całkowicie panującej nad 
sytuacją. -
Georgie chciał po prostu posiedzieć w łodzi. Nie widziałam w tym nic 
złego, bo łódź przecież stoi bezpiecznie na brzegu, a ja w dodatku 
trzymam mocno za linkę. 
Uniosła ramię z linką na potwierdzenie swoich słów. Z wyrazu twarzy 
szwagierki i z jej spojrzenia domyśliła się jednak bez trudu, co Harriet 
myśli o zorganizowanej przez nią zabawie. 
- Wszyscy popłyniemy! - wykrzyknął z entuzjazmem Georgie. - To 
duża łódka. I ty wejdziesz, tatusiu, i ciocia Harriet też! 
- Innym razem, synku. Wyłaź z łódki, raz-dwa! 
Na widok strapionej minki chłopca Faith ścisnęło się serce. Podeszła 
do malca i pomagając mu wysiąść, szepnęła: 
- Głowa do góry, Georgie! Jutro urządzimy sobie jeszcze lepszą 
zabawę. Zobaczysz! 
Odpowiedział dzielnym, choć nieco łzawym uśmiechem. 
- Mój Boże! Co się stało z jego ubrankiem?! - spytała ze zgrozą 
Harriet. 
- Całe mokre i brudne. Wygląda jak łobuziak z rynsztoka! 
Faith poczuła się dotknięta słowami szwagierki i jej tonem. 
- Wygląda jak każde szczęśliwe i zdrowe dziecko po dobrej zabawie. 
Ale odnoszę wrażenie, droga siostro, że nie masz pojęcia, co to 
znaczy „dobra zabawa". 
Harriet wyprostowała się w siodle i z tych wyżyn rzuciła bratowej 
mordercze spojrzenie. 
- Nie dziwię się, że ktoś od dzieciństwa psuty i rozpieszczany nie ma 
pojęcia, co znaczy słowo „odpowiedzialność". Życie to nie tylko dobra 
zabawa, droga siostro! 
Ponieważ Faith nie raczyła odpowiedzieć, Harriet mówiła dalej tym 
samym karcącym tonem. 
- Chłopcu należy wpoić jak najwcześniej zasady dobrego 
wychowania. 
Z krnąbrnych małych postrzeleńców wyrastają nieodpowiedzialni, 
niepoprawni ludzie. Byłabym niepocieszona, gdyby podobny los 
spotkał to dziecko! 
- Georgie nie jest ani krnąbrny, ani postrzelony! - Faith obronnym 
ruchem objęła ramionka pasierba. - Wygaduj na mnie co chcesz, 
Harriet, 
ale nie pozwolę krytykować tego kochanego dziecka! - powiedziała 
cicho, ale stanowczo. Przypominała lwicę broniącą zagrożonego 

lwiątka. 
- Nie doszukuję się żadnych wad w moim bratanku. Dziecko nie 
ponosi 
winy za ten wybryk. Odpowiedzialna za to, a raczej z gruntu 
nieodpowiedzialna, jest pewna osoba dorosła! 
Faith sprężyła się jak do skoku. Otwierała już usta, by rzucić jakąś 
miażdżącą uwagę... i nagle zobaczyła wyraz twarzy Georgiego. 
Chłopiec 
nie rozumiał niuansów tego dialogu, ale z całą pewnością 
uświadamiał 
sobie, że obie damy się kłócą. I był tym bardzo zaniepokojony. 
Faith dotknęła ręką skroni, w głowie jej huczało. 
- Tatuś ma rację: dość przygód na jeden dzień! Pora wracać do 
domu, Georgie. Idziemy! 
- Dziecko miałoby wracać spacerkiem w mokrym ubraniu?! - Harriet 
najeżyła się. - Przeziębi się z całą pewnością! 
- Dzień jest ciepły. Na słońcu ubranie Georgiego zaraz wyschnie. 
Obstawała 
przy swoim Faith. Nie było sensu zwracać uwagi na to, że 
sama jest równie mokra jak chłopiec, może nawet bardziej. - Spacer 
dobrze mu zrobi. 
- Wykluczone! 
Faith podniosła wzrok na męża i zauważyła, że Harriet również 
spogląda 
na niego, oczekując wsparcia. Ale wicehrabia zainteresował się 
uprzężą- najwyraźniej nic go nie obchodziło poza utrzymaniem w 
posłuchu 
klaczy. Faith skrzywiła się ironicznie. Zauważyła od razu, że Griffin 
zajmuje się głupstwami, by wymigać się od roli arbitra w ich sporze. 
- Doskonale! W takim razie Georgie pojedzie do domu konno! 
Wzięła chłopca za rękę i stanęła z nim przy koniu Griffina. 
- Pojedzie, ale ze mną! - Harriet pokierowała swym wałachem tak, że 
zagrodził drogę karej wierzchowce. - Griffin wybrał się na objazd 
całego 
gospodarstwa, a ja zabiorę Georgiego jak najprędzej do domu. 
Trzeba 
natychmiast ściągnąć z niego to mokre ubranie! Potem gorąca kąpiel 
i łóżko. 
Ale obawiam się, że i tak pod wieczór dopadnie go przeziębienie. 
Skórzane siodło zaskrzypiało, gdy się na nim poprawiała. 

- Bądź tak dobry, Griffinie, podsadź go tutaj! 
Z nieco sceptycznym wyrazem twarzy wicehrabia zsiadł z konia i 
wziął 
dziecko na ręce. Faith pochyliła głowę, by ukryć gniewne błyski w 
oczach. 
Nie sprawi Harriet tej przyjemności, nie da po sobie poznać, jak złości 
ją wygrana szwagierki! 
- Ja chcę jechać z tatusiem! - oświadczył z całą powagą Georgie. 
- Tatuś musi odwiedzić swoich dzierżawców - odparła Harriet. -Nie 
wraca od razu do domu tak jak ja. 
- O... - Zasmucone dziecko zwiesiło główkę. 
- Jak nasz panicz Georgie wspaniale wygląda na koniu! - wtrąciła 
Faith. - Coś mi się zdaje, że niebawem dostanie własnego kucyka! 
Chłopiec apatycznie skinął głową. Nie okazał entuzjazmu, jak się 
tego spodziewała Faith. 
- Musi mi ktoś pomóc w odprowadzeniu konia do stajni - odezwała 
się chytrze Harriet. - Co ty na to, Georgie? Chcesz potrzymać cugle? 
Georgie natychmiast się ożywił. 
- Tak!!! 
- Tylko „tak"? - upomniały go zgodnym chórem Harriet i Faith. 
Georgie zrobił wielkie oczy. Spojrzał na Faith, potem na Harriet. I 
zachichotał. 
- Tak, bardzo proszę! 
- No to w drogę! - Harriet końcem szpicruty dotknęła swego cylindra. 
- Do zobaczenia przy obiedzie! 
- Pa, pa! - pomachał im ręką całkiem rozpogodzony Georgie. 
Faith odwzajemniła pożegnalny gest. 
- Nierozumna, uparta kobieta! -mruknął pod nosem Griffin, gdy siwy 
wałach oddalił się galopem. 
Faith spojrzała na męża. 
- Może z czasem Harriet nauczy się panować nad swymi słabościami 
- powiedziała ze sztuczną słodyczą. - Nie należy tracić nadziei. 
- Miałem na myśli ciebie! 
- Ach, tak? 
Faith trąciła noskiem buta niewielki kamyk, który jej się zaplątał pod 
nogi, i podeszła na sam brzeg stawu. Schyliła się i podniosła 
porzuconą 
przez Georgiego zabawkę. Wygładziła miniaturowe żagle. 
- Miałaś zamiar puścić go na wodę w tej łodzi, prawda? 
Faith westchnęła. 

- Chciałam mu pozwolić, by posiedział w łodzi na płyciźnie, tuż przy 
brzegu. Uparł się, że sam będzie wiosłował. Wiedziałam, że oddali 
się 
najwyżej o pół metra. Linka przy łodzi była nowa i mocna. Okręciłam 
ją 
sobie kilka razy wokół ręki. Nigdy bym nie naraziła Georgiego na 
niebezpieczeństwo! 
- Harriet miała na ten temat odmienne zdanie. 
Faith wywróciła oczami bardzo wymownie. 
- Harriet byłaby odmiennego zdania nawet wtedy, gdybym 
powiedziała, 
że niebo jest niebieskie, a trawa zielona! 
Ku jej zdumieniu Griffin się roześmiał. 
- I mnie się tak wydaje! - Przyjrzał się uważnie Faith. - Wiem, że bywa 
nieznośna, ale musisz się z niąjakoś dogadać. 
Faith znów uniosła dumnie głowę. 
- Co ty powiesz? Chyba raczej Harriet przydałaby się taka rada! 
Ostatecznie 
jestem twoją żoną. Panią tego domu. 
- A Harriet jest moją siostrą - odparł Griffin, odwracając od niej wzrok. 
- O tym wiem, aż za dobrze! - mruknęła pod nosem Faith. 
Nie miała już wątpliwości, po czyjej stronie leżą sympatie Griffma. Z 
pewnością nie po stronie żony! 
Zapadła przytłaczająca cisza, która ciążyła im coraz bardziej. Kara 
wierzchówka szła prawie luzem. Zbliżyła się do stawu i napiła wody. 
Wicehrabia czekał cierpliwie. Faith przez chwilę słuchała końskiego 
chłeptania, 
potem odwróciła się do męża. 
Popołudniowe słońce oświetlało go z lewej strony, podkreślając 
mocno 
i pięknie zarysowany profil. Jak zawsze uroda męża zaparła Faith 
dech. 
W głębi duszy marzyła o tym, by wyciągnąć rękę, dotknąć jego 
policzka, 
przesunąć palcami po wydatnej szczęce... Ale nie odważyła się na to. 
Wszelki fizyczny kontakt był wyraźnie niepożądany. 
- Byłoby znacznie łatwiej wszystkim domownikom, z wami włącznie, 
gdybyście się pogodziły. - Stwierdził stanowczym tonem Griffin. -
Obawiam się, że utarczki słowne zmienią się niebawem w rękoczyny, 
a mnie przypadnie rola nie do pozazdroszczenia: rozdzielanie dwóch 

rozwścieczonych kocic! 
- Cóż za czarujące wizje roztaczasz, milordzie! 
- Nie wiem, czy czarujące, ale obawiam się, że bliskie prawdy. - 
Odwrócił 
się tak, że widziała teraz całą twarz, pełną napięcia, i ściągnięte 
mięśnie wokół ust. - Mówię poważnie, Faith. Bez przerwy sprzeczacie 
się o chłopca. Przecież go nie rozetnę na połówki! 
- I bez tego wiem, która połówka mnie by przypadła. - Faith rzuciła 
mu nienawistne spojrzenie. - Z pewnością nie ta, którą co wieczór 
całuję na dobranoc. 
- Czyżbym był aż tak niesprawiedliwy? 
- Jesteś! - odpowiedziała Faith. Rzucając to oskarżenie, zdawała 
sobie 
sprawę, że nie jest całkiem prawdziwe. Griffin czasami stawał po jej 
stronie. Uściśliła więc. - Harriet zdobyła u ciebie znacznie więcej 
punktów niż ja! 
Griffin odetchnął ciężko. 
- Może gdybyście mniej myślały o współzawodnictwie, a więcej o 
dobru 
dziecka, nie byłoby takie ważne, ile która ma punktów! 
- Harriet i ja nie kłócimy się o drobiazgi, jeśli chodzi o Georgiego! 
odcięła 
się Faith. -Mamy całkowicie odmienne zdanie co do samej istoty 
wychowania. Harriet ma mi za złe, że jestem zbyt spontaniczna. A ja 
nie mogę znieść niezłomnego rygoru, który ona wprowadza. Georgie 
to 
mały chłopiec, a nie żołnierz z armii Wellingtona. Harriet chce, żeby 
chodził 
jak w zegarku do tego stopnia, że nawet siusiu ma robić o 
wyznaczonej godzinie! 
Griffin roześmiał się i potrząsnął głową. Zachęcona tym Faith mówiła 
dalej. 
- Georgie nie może mieć dwóch opiekunek, z których każda inaczej 
kieruje jego życiem. I choć doceniam pozycję Harriet w twoim domu, 
jest dla Georgiego tylko ciotką. Matką jestem ja! 
- Jesteś jego macochą- poprawił ją Griffin. - Pomyśl, co stanie się 
z chłopcem, jeśli nasze małżeństwo ostatecznie się rozpadnie? Ty 
wrócisz 
do Mayfair Manor, a kto weźmie na siebie odpowiedzialność za 
Georgiego? 

Był to całkiem rozsądny argument. Ich małżeństwo trwało zaledwie 
tydzień, a już chwiało się w posadach z powodu wzajemnych 
pretensji i braku zaufania. 
Ale Faith ani myślała się poddać. Jak mogła wytłumaczyć Griffinowi, 
ile znaczy dla niej ten malec? Tylko dzięki Georgiemu jej życie w tym 
zrujnowanym zamczysku, tak niechętnie witającym swą nową panią, 
miało jakiś sens. 
Dzięki Georgiemu Faith nie czuła się już opuszczona, jej dni nie były 
puste, wróciła jej ochota do życia, do zmagania się z losem. Nie 
pozwoli 
zerwać więzi, która łączyła ją z chłopcem! 
Faith usiłowała zapomnieć o bólu, jaki zadał jej Griffin, wyrażając swe 
wątpliwości co do ich związku. 
- Nie zamierzam tak łatwo jak ty przekreślić naszego małżeństwa, 
Griffinie! Może przetrwa ono właśnie dzięki Georgiemu? 
Wicehrabia uniósł sceptycznie brew. 
- Czy to nie za ciężkie brzemię na barki małego dziecka? 
Faith uśmiechnęła się, udając, że nie dostrzega zniechęcenia w 
głosie męża. 
- Zapominasz o bardzo ważnej rzeczy, milordzie. Georgie to nie 
pierwsze 
lepsze dziecko. To nieodrodny syn swego ojca! 
Griffin wstawał wcześnie i zazwyczaj jadał śniadanie sam. Na jego 
wyraźne życzenie podawano ten posiłek nie w ponurej jadalni, lecz w 
przytulnym 
pokoju śniadaniowym. Było to jedno z nielicznych pomieszczeń 
we dworze, które nie wymagały generalnego remontu. Stojące w nim 
meble z wiśniowego drewna lśniły jak lustra. Tapeta w kwiaty i owoce 
nie wyblakła, czyniąc w sali pogodną atmosferę. 
Na suficie nie było zacieków, a białe koronkowe firanki jakimś cudem 
nie podarły się i nie cuchnęły stęchlizną. I choć Griffin nie zachował 
wielu 
wspomnień o matce, pamiętał wyraźnie, że właśnie w tym pokoju 
najchętniej przesiadywała. 
Mijały lata, a pokój śniadaniowy zachował się w dawnej postaci, co 
bardzo cieszyło Griffina. Siedząc tu, wyraźnie odczuwał więzi łączące 
go z przeszłością. 
Tym razem jednak wicehrabia wszedłszy ze zwykłym pośpiechem do 
wspomnianego wyżej pokoju stanął jak wryty. Przy stole siedziały 
jego 

żona i starsza siostra. Obie miały wbity wzrok w stojące przed nimi 
talerze. 

- Dzień dobry, Faith! Dzień dobry, Harriet! 
- Dzień dobry, GrifFinie! -odpowiedziały zgodnym chórem jak 
grzeczne pensjonarki. 
Wicehrabia uniósł brew, uśmiechnął się cynicznie i zajął miejsce przy 
stole, starając się nie zwracać uwagi na swe towarzyszki. Był 
przygotowany 
na wymianę zjadliwych spojrzeń, oskarżeń i docinków. 
Przysiągł sobie, że zniesie to wszystko ze spokojem. Zaczął się 
zastanawiać 
nad jakimś nieszkodliwym tematem do ogólnej rozmowy. 1 nagle 
stwierdził ze zdumieniem, że w pokoju panuje błoga cisza, 
przerywana 
tylko brzękiem sztućców i szelestem mocno wykrochmalonych 
serwetek. 
Po raz pierwszy od czterech tygodni, czyli od dnia ślubu, siedział w 
jednym 
pokoju z żoną i siostrą, które się nie kłóciły! Nie dogiyzały sobie 
nawzajem. Nie skarżyły się jedna na drugą. 
Przez chwilę myślał, że zwariował. Już miał otworzyć usta i 
skomentować 
tę nieoczekiwaną zmianę na lepsze, ale rozmyślił się w ostatniej 
chwili. Lepiej nie kusić losu. 
Chciał zadzwonić na służbę, ale lokaj zjawił się sam. 
- Czy podać na śniadanie to samo co zwykle, milordzie? 
- Tak. I przynieś mi kawę. 
- Mam jej aż za dużo. Chętnie się z tobą podzielę - oznajmiła Faith, 
podnosząc srebrny imbryk stojący obok niej. Nalała ciemnobrązowej 
cieczy do czystej filiżanki. 
- Ja dziś piję czekoladę - wyjaśniła Harriet, gdy Faith wstała, by 
podać 
mężowi parujący napój. - Może i ty jej skosztujesz? Po kawie, 
oczywiście. 
Wicehrabia gapił się na siostrę w najwyższym zdumieniu. Na 
szczęście 
powtórne wejście lokaja wybawiło go od odpowiedzi. Kiedy służący 
zdejmował srebrne pokiywy z półmisków, Griffin kiwał głową na znak 
aprobaty, zlustrowawszy ich zawartość. Minę miał taką, jakby nigdy w 

życiu 
nie widział podobnych frykasów. 
Napełnił swój talerz różnymi smakołykami i zabrał się do jedzenia. Od 
czasu do czasu spoglądał dyskretnie na współbiesiadniczki. To na 
żonę, 
która pochyliła się ku niemu przez stół, wyraźnie chętna do 
konwersacji, 
to na zamknięta w sobie siostrę, siedzącą sztywno jak na koncercie. 
Obie kobiety przestały udawać, że jedzą, i bacznie obserwowały 
Griffma. 
Z determinacją skruszył zębami grzankę i omal się nie udławił jednym 
z okruchów. 
- Nic ci się nie stało? - zaniepokoiła się Faith. 
- Może ci podać wody? - zawtórowała jej Harriet. - Albo piwa? 
Załzawionymi po ataku kaszlu oczyma Griffin dostrzegł, że obie damy 
suną ku niemu. 
- Dajcie spokój! - wysapał, pokasłując i z trudem chwytając powietrze. 
Odpędził je niecierpliwym gestem. - Nie trzeba mi pomocy! 
Z wyraźnym żalem wróciły na dawne miejsca. Griffin poczuł się nieco 
lepiej i zmierzył podejrzliwym okiem nienagannie zachowującą się 
parę 
gołąbeczek. Dziwnie mu przypominały sępy, niecierpliwie 
oczekujące, 
kiedy upatrzona zdobycz wyda ostatnie tchnienie i rozpocznie się 
decydująca bitwa nad ścierwem. 
Co też wymyśliły tym razem?! Ta podejrzana troskliwość o niego była 
najlepszym dowodem, że każda z nich chce usposobić go życzliwie 
do 
siebie i wykorzystać zdobytą przewagę. Griffin zaczął się naprawdę 
obawiać 
nadciągającej konfrontacji. 
Musiał przyznać, że ostatnimi czasy nastąpiła nieznaczna poprawa 
we 
wzajemnych stosunkach obu pań. Wyglądało na to, że starają się 
dogadać, 
nie okazując już sobie jawnej wrogości przy świadkach. Co się działo 
poza jego oczami, tego Griffin nie wiedział. 
Przypominało to trochę ciszę przed burzą. A z jakiego powodu burza 
mogła najprędzej wybuchnąć? Oczywiście z powodu Georgiego! 
Każda 

z kobiet była święcie przekonana, że ona i tylko ona ma na sercu 
dobro dziecka! 
W ciągu czterech tygodni małżeństwa Griffin zdążył nieźle poznać 
charakter swej żony i przekonał się, że Faith ma jedną cechę 
wspólną 
z jego siostrą: też nie lubi przegrywać. 
- No, mówcie już, o co chodzi! - Griffin odsunął się z krzesłem od 
stołu i zmierzył posępnym wzrokiem nadskakujące mu kobiety. - Jaki 
macie znów problem? Całkiem zepsułyście mi apetyt tym podejrzanie 
grzecznym zachowaniem i troskliwością o moje zdrowie! 
- Bo Harriet upiera się, że Georgie powinien mieć guwernera! - 
odparła 
pośpiesznie Faith. - Według mnie to po prostu śmieszne: guwerner 
dla takiego małego dziecka?! Może za kilka tygodni zacznę się 
rozglądać 
za odpowiednią guwernantką, która nauczy go literek i cyfr. 
- Georgie zna je od dawna! - Harriet z impetem cisnęła serwetkę na 
stół. - Nie jest tuzinkowym dzieckiem. Ma bystry i dociekliwy umysł. 
Powinien zająć się nim doświadczony nauczyciel, a nie byle 
guwernantka, 
która zaprzepaści wrodzone talenty naszego chłopca! 
- On jest za mały na guwernera - upierała się Faith. - Potrzebuje 
silnej, ale łagodnej, kobiecej ręki. 
- Strata czasu! Cennego czasu! - odparowała Harriet. - Należy 
wykorzystać każdą minutę! 
- Georgie jest za mały na takie rygory! - powtórzyła Faith. - Dopiero 
co skończył cztery latka. 
Obie kobiety zwróciły się do Griffina. Żadna nie zażądała otwarcie, 
żeby ją poparł. Odpowiedział na ich rozgorączkowane spojrzenia 
obojętnym wzrokiem. 
- Przyznaję, że dotąd nie zastanawiałem się poważnie nad edukacją 
mojego syna. Przemyślę tę sprawę bez pośpiechu i dokładnie. Kiedy 
podejmę 
decyzję, niezwłocznie was o niej powiadomię - oświadczył Griffin 
i gestem dał im wyraźnie do zrozumienia, że dyskusja dobiegła 
końca. 
O dziwo, żadna z kobiet nie sprzeciwiła się jego decyzji. Harriet 
wypiła 
łyk czekolady, Faith wgryzła się w grzankę. Czyżby uznały wreszcie, 
że on i tylko on tu rządzi? 

Ta myśl wydała się wicehrabiemu tak nieprawdopodobna, że aż się 
uśmiechnął. Obie panie były zbyt uparte, by poddać się tak łatwo 
czyjejś 
woli. Pewnie każda z nich mówi sobie w duchu, że jej pozycja jest 
znacznie 
silniejsza i że bez trudu zdoła przeciągnąć Griffina na swojąstronę. W 
takiej 
sytuacji wszelkie dalsze spory nie miałyby istotnie sensu. 
Griffin zabrał się właśnie do jajecznicy, gdy odezwało się w nim 
sumienie. 
W tym wypadku różnica poglądów między obiema paniami była 
logicznie usprawiedliwiona. Jego siostra wiedziała, że Georgie jest 
nieślubnym 
dzieckiem, któremu należało zapewnić wszelkie dodatkowe atuty, 
z jak najlepszym wykształceniem włącznie- bo tylko to da mu szansę 
odnaleźć się w okrutnym, pełnym uprzedzeń świecie. 
Jego żona była przekonana, że dziecko jest legalnym synem, który 
odziedziczy 
po nim tytuł i majątek. Nie widziała więc potrzeby męczenia chłopca 
zbyt wczesną i zbyt intensywną nauką. 
- Poranna poczta, milady. 
Do pokoju wszedł majordomus, skłonił się z szacunkiem i postawił 
przed Faith srebrną tackę. 
Wicehrabina uśmiechnęła się z zadowoleniem i zaczęła przeglądać 
stosik 
korespondencji. Griffin wyczuł, że atmosfera nagle się zagęściła. 
- Czy jest coś dla mnie? - spytała Harriet z napięciem w głosie. 
- Dzisiaj nie - odparła lekkim tonem Faith. - Wszystkie trzy listy są do 
mnie. 
Harriet odetchnęła głęboko, niemal z wysiłkiem. Griffina zdziwiła 
reakcja 
siostry. Od jego powrotu do domu ani razu nie zauważył, by Harriet 
dostała jakiś list. Dlaczego akurat dziś brak korespondencji tak ją 
zabolał? 
- Od kogo dostałaś listy, Faith? - spytał Griffin. Powstrzymał się od 
wyciągnięcia po nie ręki, choć jako mąż miał pełne prawo do czytania 
jej korespondencji. 
- Dwa od Merry i krótki liścik od lady Granville. 
Zauważył, że Harriet spogląda na Faith ze złością. Ponieważ siostra 
nigdy nie wyrzekła złego słowa o lady Granville, założył, że to 

wzmianka 
o lady Meredith zepsuła jej humor. 
- Lady Granville pisze o najbliższych wydarzeniach towarzyskich 
„w naszym czarującym małym światku", jak to określa. Daje wyraźnie 
do zrozumienia, że właśnie mnie, świeżo upieczonej wicehrabinie, 
powinien 
przypaść honor urządzenia tradycyjnego balu dożynkowego w 
Hawthorne 
Castle - relacjonowała dalej Faith. 
Griffin spodziewał się ostrego sprzeciwu ze strony Harriet. 
Przewidywał, 
że siostra zaprotestuje ze względu na związane z balem koszty. Ona 
jednak milczała. 
Wszedł lokaj, niosąc kolejne danie na półmisku z pokrywą. Griffin 
szybko 
zapomniał o mięsie na zimno, mając przed sobą coś bardziej smako
witego, i to na gorąco. Ponieważ Faith była nadal zajęta 
korespondencją, 
lokaj obsłużywszy wicehrabiego zwrócił się do Harriet. 
- Czy mogę podać rybę w cieście? - spytał raz, potem drugi i trzeci. 
Griffin podniósł oczy znad talerza. Harriet siedziała ze wzrokiem 
utkwionym w przestrzeń, z wyrazem niezwykłego skupienia na 
twarzy. 
Lokaj skamieniał obok jej krzesła z półmiskiem w wyciągniętej ręce. 
Raz jeszcze powtórzył pytanie i nie doczekał się odpowiedzi. 
- Harriet! - huknął Griffin. 
- Słucham? - Odwróciła raptownie głowę. 
- Rogers pyta cię od kwadransa, czy chcesz rybę w cieście. 
Zdawało się, że nadal błądzi gdzieś w myślach. Lecz nagle ocknęła 
się. 
- Przepraszam - powiedziała, czerwieniąc się po uszy i wzięła z 
półmiska niewielką porcję ryby. 
Griffin głaszcząc brodę, mierzył siostrę bacznym spojrzeniem. 
- Czy dobrze spałaś tej nocy, Harriet? 
- Doskonale - odparła z nutą zniecierpliwienia. - Ale apetyt jakoś mi 
nie 
dopisuje. Wybaczcie, że was opuszczę. Ponieważ nie dostałam 
żadnych listów, 
które wymagałyby odpowiedzi, wybiorę się na konną przejażdżkę. 
Odsunęła krzesło od stołu i energicznym krokiem wymaszerowała z 

pokoju. 
- Harriet jest czymś wyraźnie zmartwiona - zauważył głośno Griffin. 
Faith podniosła wzrok znad listu, który uważnie czytała, i wzruszyła 
ramionami. 
- Nie dostrzegłam żadnej różnicy w jej zachowaniu. I wróciła do swej 
korespondencji. 
Griffin potrząsnął głową. 
- Widocznie oczekiwała jakiegoś listu. Ciekawe, od kogo? 
- Pewnie od narzeczonego - odpowiedziała z roztargnieniem Faith. -
O ile wiem, nie ma przyjaciół ani znajomych, z którymi utrzymywałaby 
stałą korespondencję. 
- Nie wiedziałem, że otrzymuje listy od narzeczonego. Bardzo rzadko 
o nim wspomina. 
- Pewnie dlatego, że nie ma wiele do powiedzenia. - Faith 
zmarszczyła 
nosek. - Podobno przez ostatni miesiąc nie dostała ani jednego listu, 
choć sama pisuje do niego codziennie. 
Griffin zajmował miejsce u szczytu stołu, tuż obok okna. Wyjrzał 
przez 
nie i zobaczył Harriet. Wlokła się po ogrodowej ścieżce przygarbiona, 
ze 
zwieszoną głową, powłócząc nogami. Gdyby Griffin nie znał tak 
dobrze siostry, przysiągłby, że płakała. 
Dostrzegł, że Harriet chwyta wiszący na szyi złoty medalion i zaciska 
go w ręku. Podarek od opieszałego narzeczonego? Nigdy jej o to nie 
spytał. 
- Powiedz mi coś więcej o tym mężczyźnie, za którego Harriet ma 
wyjść. Jak się nazywa... Jonathan Winthrope? 
Faith bez pośpiechu odłożyła list. 

- Harriet jest zaręczona z Julianem Wingate'em. Nie ma żadnego 
tytułu, 
ale jest blisko spokrewniony z księciem Shrewsbury i rodziną 
Dorringtonów. 
Cieszą się oni, jak wiesz, niezwykłym szacunkiem i podziwem 
londyńskiej elity. 
- Nie obchodzą mnie jego krewni - odparł ze zniecierpliwieniem. 
-Opowiedz o nim samym! 
- Osobiście nigdy go nie spotkałam - odpowiedziała z wahaniem 
Faith. 

Strzepnęła jakieś okruszki z koperty. - Krążyły rozmaite plotki na jego 
temat, ale chyba nie warto powtarzać takich bzdur. 
Griffin zacisnął wargi. Faith lojalna... ba, nawet opiekuńcza w 
stosunku 
do Harriet? Świat się kończy! 
- Czy z tego Wingate'a naprawdę taki gagatek? 
Faith spojrzała na męża, ale zaraz odwróciła wzrok. Odchrząknęła, 
zanim zaczęła mówić. 
- Słyszałam na własne uszy, jak o nim plotkowano. Nieraz 
przedstawiano 
go w bardzo niepochlebnym świetle jako hulakę i egoistę myślącego 
wyłącznie o własnych uciechach. - Faith urwała i po chwili dodała 
ze spuszczoną głową. - Prawdę mówiąc, opinia o nim bardzo 
przypomina 
opinię o tobie... oczywiście z czasów kawalerskich, zanim zmieniłeś 
obyczaje i wstąpiłeś w święty związek małżeński. 
- I zostałem wicehrabią - uzupełnił Griffin z szyderczym uśmiechem. -
Nie zapominaj o moim tytule! Wingate może i pochodzi ze 
znamienitego 
rodu, ale na odziedziczenie tytułu nie ma żadnych szans. 1 na tym 
polega 
cały jego problem. Ładny tytulik, na przykład wicehrabii, od razu 
zapewnia 
poważanie i sympatię eleganckiego świata, czy to w Londynie, czy w 
Hampshire. 
- Masz całkowitą słuszność, milordzie. To był zresztą jedyny powód, 
dla którego wyszłam za ciebie - odparowała bez namysłu Faith. 
Zmarszczyła 
brwi, złożyła buzię w ciup i wypiła odrobinę gorącej kawy z 
porcelanowej 
filiżanki. - Zawsze chciałam być wicehrabiną. 
Choć na twarzy Faith malowało się wyraźnie znużenie, mówiła lekkim 
tonem, żartobliwie. Griffin omal nie ryknął śmiechem, ale jakoś 
powstrzymał się od tego. 
- Nisko się cenisz, moja droga - odpowiedział, uśmiechając się od 
ucha do ucha. - Gdybyś miała więcej cierpliwości, złowiłabyś 
hrabiego. Może nawet księcia! 
Faith wybuchnęła śmiechem. 
- Księcia?! Musiałby mieć bardzo krótkie nóżki i ani śladu skrzydełek, 
żeby wpaść do mojej siatki na motyle! 

Mimo woli Griffin zawtórował jej śmiechem. Po raz nie wiedzieć który 
zdumiał się, że jego duże doświadczenie w stosunkach z kobietami 
nie 
przydaje mu się wcale w kontaktach z żoną. Zaskakiwała go na 
każdym 
kroku. Stacją było na autoironię, na jawne kpiny na temat łapania 
męża i 
to w rozmowie z własnym mężem, który oskarżał ją o dwulicowość 
i zmuszenie go podstępem do małżeństwa. 
Dotychczas Griffin zawsze wpadał w gniew, ilekroć wspomniał o 
kłamstwach 
Faith. Teraz jednak atak wściekłości nie nastąpił, a jego oburzenie 
znacznie osłabło. Czyżby w głębi serca przebaczył już Faith? 
Zerknął na żonę. Nic dziwnego, że kilka tygodni małżeńskiego życia... 
w celibacie nie zmniejszyło powabów Faith w jego oczach! Coraz 
trudniej 
było mu wyrzucić ją z myśli - i we śnie, i na jawie. 
Faith fascynowała go, ale z uporem trzymał się na dystans. 
Dlaczego? 
Bo gdyby choć raz uległ, pociągnęłoby to za sobą mnóstwo 
konsekwencji. 
A przysiągł sobie, że - bez względu na wszystko, co by między nimi 
zaszło - nie stanie się niewolnikiem własnych zmysłów. 
- Opowiedz mi dokładnie, co słyszałaś na temat tego Wingate'a! 
nalegał 
Griffin, wiedząc doskonale, że powinien raczej zatroszczyć się 
o przyszłość własnego małżeństwa niż martwić nieodpowiednimi 
znajomościami 
siostry. Ale rozważanie cudzych problemów było znacznie łatwiejsze 
i przyjemniejsze. - Jeśli ożeni się z Harriet, wejdzie do naszej rodziny. 
Faith natychmiast spoważniała. 
- Jeśli? Wątpisz w szczerość jego intencji? 
- Wątpię. 
Oczy Faith zachmurzyły się. 
- Większość tego, co o nim wiem, pochodzi od Merry. Pan Wingate 
oświadczył się jej podczas pierwszego sezonu, ale dostał kosza. 
Meredith 
opowiadała mi, że miał zwyczaj wpatrywać się w nią takim wzrokiem, 
że była okropnie zażenowana. 
- Trudno się dziwić mężczyźnie, który gapi się na lady Meredith. Jest 

oszołamiająco piękna. 
Faith spuściła oczy, ale Griffin zdążył dostrzec w nich ból i gniew. 
Odstawiła filiżankę na spodek z takim impetem, że porcelana 
zagrzechotała. 
- Tak, Meredith to wcielenie kobiecej doskonałości. Jest piękna, 
mądra 
i godna najwyższego uwielbienia ze strony wszystkich mężczyzn. Z 
tobą włącznie. 
- Czyżbyś była zazdrosna? 
Otworzyła usta ze zdumienia i natychmiast je zamknęła. Griffin 
jednym 
haustem opróżnił filiżankę kawy. Faith coś tam mamrotała pod nosem 
- być może powstrzymywała cisnącą się jej na usta ripostę. 
Skorzystał 
z chwili, gdy żona nie zwracała na niego uwagi, i przyjrzał się jej 
dokładnie. 
Miała na sobie skromnąjasnożółtą suknię z obcisłym stanikiem. 
Włosy 
upięte w wysoki kok, na policzkach śliczne rumieńce. Może poeci nie 
opiewali jej piękności w swoich sonetach, a malarze nie błagali o 
zaszczyt 
uwiecznienia jej na płótnie. Ale Griffin reagował na bliskość tej 
kobiety 
- swojej żony - każdą cząsteczką ciała, choć dzieliła ich cała długość 
stołu. 
- Cóżeś tak zaniemówiła, Faith? - Wicehrabia przekomarzał się, ale 
nie doczekał odpowiedzi. 
- Nie zamierzam wbijać cię w jeszcze większą pychę, odpowiadając 
na twe idiotyczne pytanie na temat zazdrości - odparła wyniośle 
Faith. 
Jej nos powędrował w górę, broda wysunęła się do przodu. 
- Tchórz! 
- Samochwał! 
Rozmowa wyraźnie się ożywiła, a Griffin poczuł, jak rośnie w nim 
pożądanie. Żartując z żoną, nie tylko jej słuchał, ale i przyglądał się 
jej 
bacznie. Podobały mu się gesty jej rąk, kreślących w powietrzu 
wdzięczne 
esy-floresy dla podkreślenia jakiegoś zwrotu czy zdania. Gdy 
pochylała 

się ku niemu, Griffin czuł świeży zapach jej włosów. Lawenda. 
Mięśnie 
jego brzucha sprężyły się gwałtownie, kiedy wyobraził sobie, że 
wyjmuje szpilki i zanurza palce w jej gęstych jedwabistych splotach. 
Przymknął na chwilkę oczy, przypominając sobie miękkość jej 
nagiego 
ciała, krągłość piersi, które pieścił i tulił w dłoniach, sprężystość 
ciemnych 
sutków, sterczących lubieżnie... 
Tak się pogrążył w myślach, że konwersacja nagle się urwała. Faith 
spojrzała na niego z wyrozumiałym, niemal czułym uśmiechem. 
Wicehrabia pośpiesznie wstał od stołu. 
Śniadanie było skończone. W gabinecie czekało na Griffina mnóstwo 
papierów. A jednak nie mógł się zdobyć na wyjście z pokoju. Nie miał 
tu nic do roboty - oprócz patrzenia na Faith i radowania się jej 
bliskością. 
- Obowiązki mnie wzywają- stwierdził wreszcie i odszedł od stołu. 
Życzę 
ci miłego dnia. Do zobaczenia wieczorem, przy obiedzie. Po południu 
muszę wyjechać w interesach. Postaraj się nie kłócić z Harriet! 
Skłonił się sztywno i choć miał ochotę czmychnąć jak zając, opuścił 
pokój dostojnym krokiem. Zmusił się do tego, by udowodnić sobie 
samemu, 
że stać go na taką powściągliwość. 
Faith wymknęła się z domu tylnym wyjściem. Z premedytacją udała 
się w przeciwnym kierunku niż Harriet. Słońce stało już wysoko na 
horyzoncie, 
ale w powietrzu unosiła się jeszcze poranna mgła. Faith zerknęła 
na niebo i ujrzała, że po błękicie sunie nisko karawana chmur. Po 
południu 
pewnie się znów rozpada. Zmartwiła się, że Griffin zmoknie; dobrze 
wiedziała, że pojedzie konno, a nie w powozie. 
Dotarłszy do ogrodu kwiatowego, Faith siadła na kamiennej ławce, 
wpatrując się w ostatnie barwne kwiaty. Zrobiło się już chłodniej. Lato 
nieuchronnie zbliżało się do końca. Wkrótce zawita jesień. A z nią 
dożynki. 
Ogarnął ją nagły smutek, gdy spojrzała na więdnące kwiaty. Ich 
piękno 
zanikało, barwne płatki brązowiały i kruszyły się w palcach. Wkrótce 
pozostanie już tylko kompost użyźniający ziemię dla