Dwa rodzaje ucieczki
"Gdzież się oddalę przed Twoim duchem? Gdzie ucieknę od Twego oblicza?" (Ps 139, 7)
Tak modlił się psalmista. Był on pod mocnym wrażeniem Bożej wszechobecności. Zrozumiał, jak
beznadziejna byłaby próba takiej ucieczki. Są ludzie, którzy usilnie poszukują osobistej
społeczności z Bogiem, wiedząc, jak nieopisane daje to szczęście, ale niestety znacznie więcej jest
takich, którzy na swoją zgubę i udrękę uciekają od Boga. Taka ucieczka przed Bogiem może być
ucieczką w zażywanie przyjemności, w powierzchowną religijność, w pozorowaną obo obojętność,
albo nawet w otwarte zaprzeczanie faktu, że Bóg istnieje.
Dlaczego właściwie uciekamy przed Bogiem?
Dlaczego uchylasz się od wyraźnego zdeklarowania się po stronie Boga? Odpowiedź na to pytanie
jest bardzo prosta: Odczuwasz wyraźnie, że przed żywym Bogiem nie możesz się ostać. Wiesz
dobrze, że musiałyby zmienić się twoje przyzwyczajenia, na to nie jesteś jednak chwilowo
zdecydowany.
To twój grzech zmusza cię do ucieczki przed Bogiem. Wiedz jednak, że choćbyś nawet przemierzył
cały świat, uciekając, dokąd tylko zechcesz, twoja grzeszna przeszłość będzie ci towarzyszyć jak
własny cień. Dlaczego żyjesz często jakby czymś zaszczuwany? To twój grzech jest za tobą w
pogoni. Dlatego nie możesz znieść ciszy ani spokoju. Żyjemy w czasie, w którym godziny ciszy
uważane są za wrogów. Dlatego ubóstwiasz różne zajęcia i rozrywki, by ukryć się w jakimś hałasie
lub wrzawie. W twoim sercu brak wewnętrznego pokoju. Fakty wykazują także niezbicie, iż tych
wyrzutów sumienia i niepokoju wewnętrznego nie zdołają usunąć żadne powierzchowne sposoby i
środki jak częste spowiadanie się, wykonanie zadanej "pokuty", silenie się na dobre myśli lub dobre
uczynki itp. Człowiek, który osobiście nie przyjął od Boga i nie doznał wyraźnie w swoim sercu
przebaczenia swoich win, pozostaje niespokojny na całą wieczność.
Wymowne wydarzenie dla przestrogi
W pewnej miejscowości w czasie powojennym ojciec z synem zajęci byli orką kawałka ugoru.
Znaleźli przy tym granat ręczny. Rolnik, który umiał obchodzić się z tą bronią, chciał pokazać
synowi jej działanie, toteż odbezpieczył granat, rzucił przed siebie, jak mógł najdalej, i krzyknął:
"Padnij!" Teraz jednak stało się coś przerażającego. Ich pies, który cały czas obserwował bacznie
swojego pana, rzucił się za wyrzuconym granatem, złapał go i zaczął biec z nim z powrotem w
stronę ludzi. Kiedy rolnik to zobaczył, zaczął uciekać z całych sił przed tym nieoczekiwanym
następstwem swojej lekkomyślności. Całe szczęście, że granat okazał się niewypałem. Zapalnik
został zniszczony przez wilgoć i do wybuchu nie doszło.
Czy nie usiłujemy często w podobny sposób pozbyć się swojej grzesznej przeszłości? Próbujemy
po prostu odrzucić ją od siebie, oddając się dla zabicia czasu różnym czynnościom, ale Boży głos,
który mocno naciera na nas poprzez nasze sumienie, ciągle na nowo przypomina nam nasze stare
winy. Nie można pozbyć się balastu przeszłości przez żaden wybieg, udawanie skruchy,
dopełnienie jakiejś formalności religijnej, ani przez odrzucanie myśli o niej. Kto ucieka przed
Bogiem, nie zdoła nigdy uratować swego życia i w końcu w dniu sądu stanie twarzą w twarz ze
swoim grzechem.
