plik

Miłości  I  Miłosierdzia),  towarzystwo  poświęcone  rozpowszechnianiu  książek
Cataliny  (Katji)  Rivas  w  wielu  językach,  we  współpracy  z  międzynarodowym
Apostolatem  Nowej  Ewangelizacji.  Wszystkie  Prawa  Zastrzeżone.  Towarzystwo
jest  wspierane  przez  inne  organizacje  oraz  osoby,  które  drukują/kopiują  oraz
rozprowadzają  kopie  książek  Cataliny.  Jeżeli  Paostwo  i/lub  Paostwa  organizacja
jesteście tym zainteresowani, proszę napisad na adres:

w języku angielskim:

ane-usa@mindspring.com

w języku hiszpańskim:

ane@a-n-e.net

Zezwala się na powielanie tej broszury, przy zachowaniu integralności

tekstu, bez jakichkolwiek zmian i dodatków oraz pod warunkiem, że powielanie i
dystrybucja odbywa się wyłącznie dla celów niekomercyjnych.

Broszura ta dostępna jest bezpłatnie na poniższych stronach Wielkiej

Krucjaty Miłości i Miłosierdzia, może byd z nich ściągnięta i wydrukowana :

w języku angielskim:

www.greatcrusade.org

w języku hiszpaoskim:

www.grancruzada.org

Wraz z pojawianiem się tłumaczeo książek i broszur Cataliny na inne języki,

będą one udostępniane bezpłatnie na powyższych stronach internetowych. Będą
tam umieszczane informacje na temat adresów niezależnych, niekomercyjnych
organizacji, gdzie dostępne będą wydane drukiem kopie tej broszury, jak również
innych broszur i książek Cataliny.

W Stanach Zjednoczonych książki i broszury nabyć można, pisząc do

poniższego niezależnego, niekomercyjnego, religijnego towarzystwa
wydawniczego lub odwiedzając jego stronę internetową:

Love and Mercy Publications

P.O.Box 857, Lithonia, Georgia 30058 USA

www.loveandmercy.org

Podzielcie się tym darem z innymi!

Jeżeli Jezus przemawia do Waszych serc podczas czytania tej broszury,

podzielcie się tym słowem z innymi poprzez kopiowanie i rozpowszechnianie jej
między ludźmi, którzy chcą otworzyd swoje serca na Nowa Ewangelizację.
Przywołajcie Ducha Świętego, aby Was prowadził i obdarzył Was darami
potrzebnymi do całkowitego nawrócenia.

Poniższy tekst jest polskim tłumaczeniem rekomendacji tej broszury przez
arcybiskupa seniora Cochabamby:
Mons. René Fernández
C. P. 129 Avenida Ballivián 737
Cochabamba, Bolivia

Tel: 4-4533926
Fax: 4-523928
E-mail: Monrefe@hotmail.com

Rekomendacji arcybiskupa seniora Cochabamby

Zapoznałem się z treścią tej broszury, w której Catalina opisuje swoje

duchowe  doświadczenia  w  obliczu  smutku  wywołanego  przez  śmierd  jej  brata
i matki.  Znalazłem  w  nich  szereg  pożytecznych  nauk  o  Nieskooczonym
Miłosierdziu  Boga  w  tej  niezwykłej  chwili  życia.  Broszura  ta  prowadzi  nas  po
części  ku  medytacji  nad  znaczeniem  śmierci,  według  boskiego  Objawienia
będącej  w  ludzkim  życiu  ostatecznym  przejściem  do innego,  nadprzyrodzonego
życia, ustanowionego przez samego Boga. Śmierd jest koocem i przeznaczeniem
każdego  z  nas,  ponieważ  wszyscy  bez  wyjątku  umieramy  i  otrzymujemy  nowe
życie. W książeczce tej podkreślone jest przede wszystkim przebaczenie, którego
Bóg udziela każdemu człowiekowi o skruszonym sercu, nawet jeśli zwróci się on
do Boga dopiero w chwili swego ostatniego tchnienia. Dzieje się to tak samo, jak
wtedy,  kiedy  łotr  wiszący  obok  Krzyża  konającego  Chrystusa,  otrzymuje  życie
wieczne w raju, jedynie w nagrodę za uznanie swoich grzechów i błaganie o Boże
Miłosierdzie.

Śmierd naszych najbliższych napełnia nas ogromnym cierpieniem, jednak

nasza  wiara  i  pewnośd  zmartwychwstania  pomagają  nam  pokonad  smutek,
zamieniając  go  w  duchową  radośd  i  głęboki  spokój  ducha.  Niniejsza  relacja
Cataliny  prowokuje  nas  do  rozważania  tych  kwestii,  co  bez  wątpienia  będzie
miało  znaczny  wpływ  na  naszą  drogę  ku  ostatecznemu  momentowi  naszego
życia.  Bóg  oczekuje  nas  wszystkich,  jednak  nie  wszyscy  będą  godni  Bożych
dobrodziejstw.  Agonia  matki  Cataliny,  chod  wzbudza  smutek,  jest  cudownym
momentem,  uświęconym  przez  obecnośd  Pana,  który  jest  gotowy  powitad  ją
w Królestwie Niebieskim wraz z chórem aniołów otaczających ją w tej niezwykłej
chwili.  Jeśli  przemijające,  ludzkie  zwycięstwo  napełnia  tych,  którzy  je  osiągnęli,
ogromnym  zadowoleniem  i  wielką  radością,  o  ile  bardziej  nasza  dusza  byłaby
napełniona  nieskooczoną  radością,  jeśli  byśmy  wiedzieli,  że  właśnie  w  śmierci
znajdziemy zwycięstwo nad nią samą. To jest scena, którą przeżywamy w relacji
Cataliny.  W  obliczu  smutku  i  cierpienia  wywołanych  przez  śmierd  ukochanej
matki, odczuwa ona głęboką przyjemnośd na myśl, że kobieta, która wydała ją na

świat, przechodzi z tego świata do wieczności w towarzystwie Chrystusa, Maryi
Dziewicy – naszej Matki oraz aniołów Bożych, aby odebrad koronę zwycięstwa.

Niech Bóg w Jego Nieskooczonym Miłosierdziu da nam łaskę żalu za grzechy

i udzieli nam swego przebaczenia, aby nasza śmierd była święta. Treści wyrażone
przez Catalinę dodadzą otuchy osobom, które je czytają z uwagą i bez uprzedzeo
oraz napełnią je całkowitą ufnością w Miłosierdzie Boże. Jednocześnie pokazują
one, że sprawą najwyższej wagi jest potrzeba pojednania się z Bogiem przez
sakrament odpuszczenia grzechów.

Powyższe względy skłaniają mnie do rekomendacji tej małej książeczki,

której lektura przyniesie cenne owoce duchowe.

– Podpisano –

+ René Fernández A.

arcybiskup senior Cochabamby

Umacniajcie się modlitwą, ponieważ

w czasie zdania sprawy przede Mną

będziecie sami i nadzy…

z waszymi rękami pełnymi lub pustymi

[słowa Jezusa do Cataliny – czerwiec 2003]

Pamięci mojej mamy…

+ 27 czerwca 2003

(Uroczystośd Najświętszego Serca Pana Jezusa

oraz

Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy)

Pamięci mojego brata Carlosa…

+ 7 czerwca 2003

(wigilia Zesłania Ducha Świętego i

Pierwsza Sobota miesiąca…)

…Zostawili nam przykład miłości i pokoju,

ofiarując swoje bóle i cierpienia

za zbawienie dusz

Poniższe książki, podyktowane przez Jezusa i Maryję Dziewicę Catalinie

(Katji) Rivas po hiszpaosku, zostały przetłumaczone na angielski i wydane w tym
języku do maja 2004 r.:

„The Passion” („Pasja”)

„Words of Jesus and Mary” („Słowa Jezusa i Maryi”) zawierająca:
„The  Holy  Mass”  („Msza  Święta”),  „The  Holy  Hour”  („Świętą
Godzinę”) – modlitwę przed Najświętszym Sakramentem, „Divine
Providence”  („Opatrzność  Bożą”)  dotyczącą  śmierci  oraz
sakramentu  łaski  i  pojednania  (niniejszy  tekst),  jak  również  „The
Stations  of  the  Cross”  („Droga  Krzyżowa”)  –  rozważania  stacji
drogi krzyżowej

„The Great Crusade of Love” („Wielka krucjata miłości”)

„The Door to Heaven” („Drzwi do nieba”)

Ponadto we wrześniu 2004 r. Dostępna będzie poniższa książka:

„From Sinai to Cavalry” („Z Synaju na Kalwarię”), gdzie Jezus
wyjaśnia głębokie znaczenie swoich siedmiu ostatnich słów
wypowiedzianych na krzyżu

Wszystkie wydane książki dostępne są na stronie

www.greatcrusade.org

gdzie można je bezpłatnie przeczytad i wydrukowad. Aby zamówid wydane
drukiem wersje książek, proszę odwiedzid tę stronę lub napisad na adres:

Love and Mercy Publications

P.O.Box 857

Lithonia, Georgia 30058

WSTĘP

Drodzy Bracia i Siostry – Czytelnicy!

Macie w swoich rękach zapis doświadczenia tej, która jest Waszą siostrą,

która z polecenia Boga dzieli się z Wami głębokimi życiowymi doświadczeniami,
ważnymi dla duszy każdego człowieka.

My, którzy śledziliśmy jej doświadczenia przez lata, składamy wam szczere

świadectwo o autentyczności i wiarygodności tych słów. Wierzymy, że ten Boski
podarunek jest odpowiedzią na potrzebę informowania kobiet i mężczyzn
o sprawach, które myśl współczesna traktuje zbyt powierzchownie.

Śmierd nie oznacza aktu zniszczenia życia. Jest ona raczej „narodzinami do

życia wiecznego”, jednak człowiek buntuje się przeciwko niej, przeciwstawia się
jej i , w wielu wypadkach, ją odrzuca. Demonstruje w ten sposób
niewystarczające przygotowanie do stawienia czoła jej następstwom, które
kierują los jego duszy do wieczności z Bogiem lub z dala od Niego.

Rozliczenie to wpisane jest w egzystencję każdego człowieka od poczęcia,

niezależnie od tego, czy jest on wierzący, czy nie. Wszyscy będziemy musieli
stawid czoła śmierci i proces kształtowania naszego losu dobiegnie wtedy kooca.

Niniejsza relacja uczula nas na wagę życia w łasce Boga, oddania się bez lęku

w kochające objęcia Jezusa Chrystusa poprzez środki ustanowione przez Niego
samego: spowiedź, Eucharystię, namaszczenie chorych – sakramenty, które nas
uzdrawiają, uświęcają i przywracają do stanu łaski.

Podsumowując, wzywamy wszystkich braci i siostry, którzy chcą słuchad, aby

nie czekali zbyt długo z powrotem do Pana… Kto może Wam zagwarantowad, że
jutro będziecie mieli na to czas? Biegnijcie do źródeł łaski! Znowu zacznijcie
kontemplowad krzyż i oddajcie pokłon Jezusowi, Bogu Miłości, który trwa
w oczekiwaniu na szczęśliwy powrót swoich dzieci.

Wydawcy

A to powiedziawszy,

pokazał im ręce i bok.

Uradowali się zatem uczniowie

ujrzawszy Pana. A Jezus

znowu rzekł do nich:

«Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał,

tak i Ja was posyłam».

Po tych słowach tchnął na nich

i powiedział im:

«Weźmijcie Ducha Świętego!

Którym odpuścicie grzechy,

są im odpuszczone,

a którym zatrzymacie,

są im zatrzymane».

(J 20,20-23)

CZĘŚĆ PIERWSZA:

ŚMIERĆ, SMUTEK I NADZIEJA

Lecz Bóg rzekł do niego: "Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od

ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował?" Tak dzieje się z każdym, kto
skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty przed Bogiem».

(Łk 12,20-21)

OZDZIAŁ

IŁOŚĆ PUKA DO MOICH DRZWI

koocu  maja  pojechałam  w  towarzystwie  mojego  kierownika
duchowego  i  pary  naszych  drogich  przyjaciół  do  Orange  County
(Kalifornia)  w  Stanach  Zjednoczonych,  aby  wypełnid  pewne

zobowiązanie. W tym czasie moja matka była bardzo chora i Pan poprosił, abym
zajęła się zakupem czarnych ubrao na czas żałoby w mojej rodzinie.

Zadzwoniłam do domu, żeby zapytad o stan zdrowia mojej matki

i dowiedziałam się, że jest stabilny. Poinformowano mnie również, że mój brat
Carlos przyjedzie, aby towarzyszyd nam w tych trudnych chwilach.

Chod wiedziałam, że szukanie czarnych ubrao żałobnych dla mojej rodziny

nie jest najważniejsze, było to dla mnie wyjątkowym doświadczeniem, ponieważ
miało  związek  ze  śmiercią  kogoś,  kogo  kochałam,  w  tym  wypadku  myślałam
o swojej  matce.  Przez  sposób,  w  jaki  Pan  mnie  prowadził,  zrozumiałam,  że
powinnam  przygotowad  swoją  duszę,  swoje  nastawienie  oraz  nastawienie całej
mojej rodziny.

Kilka dni wcześniej Pan poprosił mojego kierownika duchowego i mnie,

abyśmy przez okres jednego miesiąca odprawiali godzinę nocnej adoracji jako
wynagrodzenie za grzechy nasze, naszych rodzin oraz całego świata.

6 czerwca, dwa dni przed Zesłaniem Ducha Świętego, Pan tak jak zazwyczaj

podyktował mi parę cytatów z Biblii do medytacji. Później dodał:

„Poproś o dodatkową pomoc w pracach domowych na sobotę; chcę, abyś

była w komunii ze Mną prawie w odosobnieniu.”

Zrozumiałam, że Pan nie chciał, aby rozpraszały mnie inne sprawy, ponieważ

musiałam poświęcid Mu swój czas, modląc się i czekając na Jego słowa.

Powiedziano mi, że mój brat Carlos może jeszcze nie przyjechad z powodu
problemów z nerką.

W sobotę rano, 7 czerwca, w wigilię Zesłania Ducha Świętego, po tym jak

odśpiewałam godzinki, Pan powiedział do mnie:

„Chcę, żebyś poświęciła Mi swój czas; nie myśl o innych sprawach. Liczę na

was oboje. Niech inni robią, cokolwiek zaplanowali. Wy musicie wiedzied, jak
zachowad się w sposób pewny i opanowany. Ważne jest, aby we wszystkim, co
robicie, była miłośd.”

Podczas naszych porannych modlitw pewna osoba odwiedziła mojego

kierownika duchowego i mnie, aby dołączyd do nas w modlitwie. Później
przyszedł mój syn, który przyniósł straszną i niespodziewaną wiadomośd, że
w Boliwii – mojej ojczyźnie – zmarł mój brat Carlos.

Pobiegłam przed Najświętszy Sakrament i rozpłakałam się, pytając Pana,

dlaczego  zabrał  mojego  brata  w  czasie,  kiedy  ten  nie  był  na  to  przygotowany,
ponieważ  tak  właśnie  myślałam.  Martwiłam  się  z  powodu  mojego  brata,  który
był  rozwiedziony,  a  teraz  ożenił  się  ponownie  i  nie  mógł  przyjmowad  Komunii
świętej.  Bardzo  przez  to  cierpiał,  tym  bardziej  że  przystąpił  do  naszego
Apostolatu i zaczął się intensywnie modlid.

Nie mogliśmy podzielid się tą wiadomością z moją matką, jako że była ona

już w koocowym stadium choroby. Postanowiliśmy, że następnego dnia odjadę
do Boliwii razem z moim synem. Wróciłam do swojego pokoju, aby modlid się za
duszę mojego brata. Prosiłam o łaskę zbawienia dla niego i o to, aby moje
modlitwy zdążyły uratowad go od zatracenia.

AN MNIE POCIESZA

niewytłumaczalny sposób, odczułam głęboki spokój i tak ogromną
radośd wewnętrzną, że zachciało mi się śmiad i śpiewad. Wystraszyłam
się swoją reakcją i poprosiłam Pana, aby pokierował mną w tym, co

się ze mną działo.

Wtedy Bóg powiedział: „Spójrz na Mnie!”

Utkwiłam wzrok w krucyfiksie przy moim łóżku, który zaczął się wtedy

świecid, a Pan mówił dalej:

„Powtarzam Ci znowu: czy nie widzisz jak stoję przed tobą z otwartymi

ramionami?… Twój ojciec i brat już są przy Mnie. … ze Mną, ponieważ otoczyło
ich Moje Miłosierdzie. Oto twoja radośd; on już jest zbawiony.”

[Uwaga: Catalina używa w tej książce znaku „…”, żeby zaznaczyd przerwę w dyktowaniu lub potrzebę
zatrzymania się w refleksji nad słowami Boga.+

Później, podczas wieczornego posiłku, rozmawialiśmy o śmierci mojego

brata, a Pan podyktował nam fragment z Pisma Świętego – Dz 7,55-56, gdzie jest
napisane: „A on pełen Ducha Świętego patrzył w niebo i ujrzał chwałę Bożą
i Jezusa, stojącego po prawicy Boga. I rzekł: «Widzę niebo otwarte i Syna
Człowieczego, stojącego po prawicy Boga».”

Po przeczytaniu tych wersetów poczułam, jak ogarnia mnie jeszcze większa

otucha.  Mój  kierownik  duchowy  sprawował  tej  nocy  mszę  świętą  w  intencji
mego brata.  Wcześniej  poprosiłam Pana, aby dał mi poznad stan duszy mojego
brata, abym coś poczuła. Bóg, w swym Nieskooczonym Miłosierdziu, pozwolił mi
usłyszed  wewnętrznie  głos  mojego  brata mówiącego,  że  jest  bardzo  szczęśliwy,
a brzmiał on przy tym niezwykle radośnie i entuzjastycznie.

Następnego dnia, w niedzielę 8 czerwca, kiedy przygotowywałam się do

wyjazdu na pogrzeb i szykowałam swój bagaż, zaczęły mnie boled lewa ręka
i klatka piersiowa. Rozmawiałam ze swoja rodziną w Boliwii, a oni doradzili mi,
żebym nie jechała, ponieważ w tych okolicznościach bali się, że moje zdrowie się
pogorszy. Ja jednak wciąż głęboko pragnęłam byd przy moim bracie. On był dla
mnie jak syn – był sześd lat młodszy i mówił do mnie „mamusiu”.

Jak zawsze, postanowiłam złożyd wszystko w rękach Pana, prosząc o Jego

przewodnictwo. Weszłam do pokoju mojej matki, ponieważ chciałam, żeby mnie
pobłogosławiła przed podróżą. Powiedziałam jej, że muszę wyjechad za granicę.
Jednak  moja  matka  rozpłakała  się  tak  mocno,  jak  nigdy  wcześniej  i  poprosiła
mnie,  żebym  została,  mówiąc,  że  mnie  bardzo  kocha  i  potrzebuje.  Wtedy
zrozumiałam, że taka jest wola Boża. Zamiast mnie pojechał mój syn. Moja córka
już  załatwiała  wszystkie  sprawy,  a  mąż  przygotowywał  miejsce  na  stypę.  Ta
decyzja  była  dla  mnie  bardzo  bolesna,  ale  musiałam  dokonad  tego  wyboru
i zostad z moją matką, żeby spędzid z nią dni, które miały okazad się jej ostatnimi.

OZDZIAŁ

NAWRÓCENIE

–

SŁODKI PODARUNEK OD

OGA

óźniej dowiedzieliśmy się, że po swojej styczniowej wizycie u nas, podczas
podróży powrotnej do kraju, Carlos poprosił księdza o spowiedź. Sam mu
powiedział, że rozumie, że nie może na razie uzyskad rozgrzeszenia, jednak

już odpokutowuje za swoje grzechy, których bardzo żałuje. Powiedział też, że
wie, że poprzez księdza wyznaje swoje grzechy Bogu oraz że odwołuje się do
Jego nieskooczonego Miłosierdzia.

Poprosił księdza o modlitwę w intencji szybkiego rozpatrzenia jego wniosku

o stwierdzenie nieważności małżeostwa. Z niecierpliwością czekał na czas, kiedy
będzie  mógł  w  pełni  skorzystad  ze  spowiedzi  i  otrzymad  upragnione
rozgrzeszenie.  Chciał  przyjąd  Komunie  świętą,  żeby  zjednoczyd  się  z  nami
w duchowym  doświadczeniu,  którym  wszyscy  żyliśmy.  Poprzez  swoje  czyny
i nawrócenie rozpoczął już zadośduczynienie za błędy swojej przeszłości.

Następnie dowiedziałam się, że Carlos codziennie wraz z rodziną modlił się

na różaocu. Dwiczył fizycznie z powodu swoich problemów z sercem i podczas
spacerów często zmawiał wszystkie piętnaście tajemnic różaoca świętego. Co
niedziela razem z całą rodziną odwiedzali kaplicę maryjną, gdzie uczestniczyli we
mszy świętej, a po jej zakooczeniu zostawali jeszcze pół godziny, aby adorowad
Najświętszy Sakrament.

Niestety, jego śmierd przyszła nagle, po krótkiej, ale bardzo niespodziewanej

i wyniszczającej chorobie – jego życie zakooczył atak serca. Nikt nie podejrzewał,
że stan mojego brata jest aż tak poważny. W rezultacie, większą uwagę skupiono
na jego medycznych potrzebach. Nie wystarczyło czasu na szukanie pomocy
duchowej. W ich ostatnich wspólnych chwilach żona poprosiła go, aby się modlił
i wtedy mój brat, uroniwszy łzę, umarł.

IGDY NIE JESTEŚ SAMA

czerwca był bardzo smutnym dniem, przede wszystkim dlatego, że
musiałam tłumid swoje łzy, musiałam powstrzymywad się od płaczu,
żeby niczego nie zauważyła moja matka. Bardzo trudno było mi

zaakceptowad śmierd mojego brata i czułam się opuszczona. Widziałam, jak
bardzo cierpi mój drugi brat, musiałam byd silna.

Coś się wydarzyło, musiałam ukryd swój ból, jak gdybym odsuwała to na

bok, żeby móc zaakceptowad nieuchronną śmierd mojej matki, ponieważ

wiedziałam, że są to ostatnie dni jej życia. Dwa miesiące wcześniej, podczas innej
podróży,  sama  siebie  zaskoczyłam,  zapewniając  swoich  bliskich  znajomych,  że
Pan  zabierze  moja  matkę  w  uroczystośd  Najświętszego  Serca  Pana  Jezusa.
Miałam  to  przekonanie,  przeczucie  tak  silne,  jak  gdyby  było  to  zapisane  gdzieś
wewnątrz mnie.

Tamtej nocy, 11 czerwca, po tym, jak skooczyłam się modlid, Pan

podyktował mi słowa:

„Córko moja, nigdy cię nie opuściłem. Chcę, abyś poświęciła wiele swych

rozważao tym nocom, podczas których pozwoliłem Ci doświadczyd cząstki
niebiaoskiego raju.

Myśl o obcowaniu świętych, a w ten sposób odkryjesz, że pozorne

pożegnanie z drogim bratem musi się w twojej rodzinie przemienid w radośd,
radośd, która ich pocieszy.

Pamiętaj, że święci zsyłają na was wszystkich swoje światło i bądź pewna,

że z powodu komunii istniejącej w Kościele, ci, którzy byli przed wami i odeszli
napełnieni  miłością,  wspierają  was  swoimi  modlitwami.  Są  blisko  Was
wszystkich,  aby  Was  pocieszad  w  smutkach,  umacniad  w  chwilach  próby,
niszczyd  przeszkody,  które  napotykacie  na  swojej  drodze  i  pomagad  Wam
ominąd  pułapki  sprytnie  zastawione  na  Was  przez  naszego  stałego
nieprzyjaciela.

Przygotowałem cię i pokierowałem tobą, abyś poprowadziła swoją rodzinę

w żałobie. Czy zaakceptowałabyś to z taką samą uległością, jeśli
powiedziałbym ci, że będzie to żałoba po twoim młodszym bracie?
I postawiona wobec Bożej woli, co byś wtedy zrobiła, biedne stworzenie?”

OMOC

ARYI

NASZEJ

ATKI

ezus mówił dalej:

„To Moja Matka przygotowała tę duszę, aby była gotowa przyjąd Moje
Miłosierdzie. Niech to odejście, przedwczesne według ludzkich kryteriów,

nauczy was wszystkich żyd z zapalonymi lampami, dążąc do świętości w życiu
codziennym, a nie do takiej, która byłaby na pokaz, ponieważ nie ma ona
wartości w moich oczach, a raczej tylko mnie zasmuca.

Zasmuca mnie, kiedy widzę, jak wiele moich dzieci dalekich od życia wiarą,

okazuje na zewnątrz swoją religijnośd, co ma służyd jedynie osiągnięciu ich
własnych celów. Oszukują oni ludzi po to, żeby zdobyd władzę i, poprzez

manipulację prowadzoną według ich zachcianek, wykorzystad ją do wybicia się
ponad innych.

A co myśli Jezus? Takie pytanie powinni sobie zadawad, kiedy ich duszę

ogarnia pycha i duch obłudnego krytycyzmu.

Moja mała nic, ofiaruj mi całe to brzemię, które wydaje się, że może

złamad twoje siły. Jest tyle dusz do ocalenia! Przez ten cały tydzieo, ty i ksiądz
będziecie  sprawowali  Godzinę  nocnej  adoracji,  zaczynając  od  czwartku,  kiedy
uczczone będzie Moje odwieczne Kapłaostwo, a koocząc w następny czwartek.
W  tym  czasie  będziecie  się  modlid  na  różaocu,  a  swoją  modlitwą
wynagradzającą  pocieszycie  mnie  za  wszystkich,  którzy  odrzucają  Moje
Eucharystyczne Serce.

(…) Umacniajcie się modlitwą, ponieważ w godzinie zdania sprawy przede

Mną będziecie sami i nadzy… ze swoimi rękami pełnymi lub pustymi, (…)
Bądźcie hojni w waszym osobistym poddaostwie, bądźcie poza samolubstwem,
chęcią zemsty, nieczystością i niewdzięcznością. Decyzją każdego z was jest, czy
będzie on należał do grupy, która się na to zgadza, czy też będzie rozmyślał nad
zawodem, jaki Mi sprawił w sprawach dla Mnie bardzo ważnych.

To bardzo smutne, kiedy w każdym momencie widzę, jak przykazanie

miłości  bliźniego  jest  na  ziemi  niszczone  przez  egoizm,  zazdrośd,  nienawiśd
i podziały oraz  jak w ten sposób  kowadło wewnętrznego zniewolenia czyni ze
stworzeo  Bożych  ofiary  nieuporządkowanych  pragnieo  i  miażdży  przez  to  ich
godnośd  (…)  Uchwyd  mocno  rękę  Mojej  Matki  i  przyjmuj  trudy  każdego  dnia,
będąc pewną, że Mój Duch umacnia, zachęca i prowadzi twego ducha.

Czy nie wierzysz, że Moja Miłośd jest nieskooczona i że może wypełnid

wszystko? Uśmiechnij się i odpocznij w Moim Sercu.”

OZDZIAŁ

III

HOROBA

CIERPIENIE I ULGA

nocy z 21 na 22 czerwca moją mamę zaczęły męczyd bardzo silne
bóle. Noc spędziłyśmy, czuwając z pielęgniarką, bez żadnego
odpoczynku. Patrzenie na cierpienie mojej matki sprawiało, że byłam

niezwykle  zmartwiona.  Ciągle  prosiłam  Pana,  żeby  pozwolił  mi  przeżywad  jej
bóle,  aby  mogła  zaznad  chod  trochę  ulgi.  Rozumiałam  jednak,  że  dla  swojego
oczyszczenia  musiała  przejśd  przez  to  sama.  Jedynym,  co,  jęcząc  z  bólu,  ciągle
powtarzała, było: „Matko moja, Matko moja!”

W niedzielę 22 czerwca moja matka bardzo cierpiała i nieustannie jęczała.

Kiedy byłam w kościele, modliłam się przed krucyfiksem do Pana i mówiłam do
Niego mniej więcej te słowa: „Panie, Ty, wisząc na krzyżu, ulitowałeś się nad
męką swojej Matki. Jednak myślę, że nie widziałeś jej w takim stanie, w jakim ja
cały czas widzę swoją matkę – cierpiącą i nieustannie jęczącą. Błagam Cię, Jezu,…
niech ona żyje tyle czasu, ile chcesz, według Twojej woli, ale nie pozwól jej tak
cierpied. Ulituj się nad jej bólem, bo każde cierpienie, które ją dotyka, przeszywa
moje serce jak miecz.” (Prosiłam Go o to, płacząc).

Lekarz przepisał jej środek przeciwbólowy w kroplach. Kiedy przyjechałam

do domu, podałam go jej, jednak wiem, że to nie ten środek, ale Pan odebrał jej
cierpienie. Dał mi to, o co Go prosiłam w mojej modlitwie. Bóle ustały niemal
natychmiastowo i całkowicie. Aż do swojej śmierci mama już więcej na nie nie
narzekała.

Sam lekarz był zaskoczony tym, co się stało, ponieważ wiedział, że lekarstwo

nie przyniosłoby tak natychmiastowego, silnego i trwałego efektu.

RZYGOTOWANIE DUSZY

koło dziesięciu dni przed śmiercią mojej matki zaproponowałam podczas
naszej rozmowy, abyśmy, dla jej odpoczynku, pojechały na parę dni nad
wodę. Wtedy jednak ona zaczęła mi mówid, że może „zobaczyd” różne

osoby (z których wiele już umarło). Jako że bywały chwile, kiedy z powodu złego
stanu wątroby traciła przytomnośd umysłu, nie przykładaliśmy wagi do tych
zwierzeo, aż do momentu, kiedy powiedziała, że widziała mojego brata Carlosa,
który jej wyjawił, że w niebie ocean jest dużo większy i piękniejszy niż na ziemi.

Właśnie wtedy zrozumiałam, że moja mama widzi ludzi, których już nie ma

na tym świecie (ponieważ nikt jej nie powiedział, że mój brat umarł)
i pomyślałam, że to dobrze, że te dusze przychodziły, aby ją przygotowad.

Jednak, w ciągu swoich ostatnich dni mówiła też, że widzi ludzi, którzy

przychodzą, aby ją dręczyd, ubliżad jej i się nad nią znęcad.

Mój brat, Eduardo, powiedział jej, że te osoby nie chcą, aby dobrze przyjęła

Komunię świętą i poradził jej, żeby ich przepędziła, mówiąc, że należy do Jezusa.
Zauważyliśmy, że mama bardzo mało spała, tak jakby z kimś walczyła. Budziła się
przez dręczące ją koszmary i mówiła nam, żebyśmy odegnali męczących ją ludzi.

Ze względu na tę sytuację postanowiliśmy, że w ciągu dnia cały czas

włączona będzie Matka Angelica *katolicka stacja telewizyjna EWTN+, aby pomóc
mojej matce w skupieniu się na Bogu oraz w trwaniu na modlitwie. W nocy
zmienialiśmy się z bratem i bratową, aby modlid się przy mamie na różaocu.

Kiedy próbowałam zrozumied, dlaczego mama jest „atakowana”,

przypomniałam  sobie,  jak  mi  kiedyś  opowiadała,  że znajoma  zabrała  ją  ze  sobą
do  wróżki…  Podejrzewałam,  że  mogła  nie  wyznad  tego  podczas  spowiedzi,
dlatego poprosiłam swojego kierownika duchowego, aby jako kapłan udzielił jej
pomocy. Przypuszczam, że musiała się wyspowiadad z tego wydarzenia, gdyż od
tamtej  pory  wszelkie  ataki  ustały.  Nawet  jej  twarz  się  zmieniła,  przyjmując
zauważalny wyraz łagodności i słodyczy. Znajomi, którzy ją odwiedzali, mówili, że
wydawała się inną osobą.

Muszę w tym miejscu uczynid dygresję. Ludzi, którzy to czytają i którzy

kiedykolwiek  byli  zaangażowani  w  sprawy  związane  z  wróżbiarstwem,
przepowiadaniem  przyszłości,  magią,  czarami  czy  kartami  tarota,  zachęcam  do
odbycia  dobrej  spowiedzi,  ponieważ  nigdy  nie  jesteśmy  świadomi  tego,  z  czym
igraliśmy ani możliwych konsekwencji tych działao w naszym życiu.

EZUS I

EGO ZAWSZE ŻYWA OBECNOŚĆ

czerwca, podczas modlitwy, Pan, wiedząc, że czuję się bardzo
samotna, przemówił do mnie tymi słowami:

„Moja ukochana, jestem tutaj w odpowiedzi na twoje wezwanie.

Ani na chwilę cię jednak nie opuściłem… Pozornie jesteś sama, ale Ja jestem
z tobą.

Pomyśl o Mojej męce w Ogrodzie Oliwnym; czułem się samotny.

Czy się boisz? Ja też się bałem.

Potrzebujesz rozmowy? Porozmawiaj ze Mną.

Potrzebujesz czyjejś czułej dłoni? Oto Moje dłonie.

Potrzebujesz ramienia, na którym mogłabyś się wypłakad? Wypłacz się na

Moim, a Ja osuszę twoje łzy swoimi pocałunkami… Twoje łzy zmieszają się
z Moimi. Nie jestem obojętny na Twoje cierpienia.

Potrzebujesz towarzystwa w modlitwie? Oto są Moi święci i aniołowie…

Ofiaruj Mi swoją cierpliwośd w tym życiu na wygnaniu, a dzięki temu, za
każdym razem kiedy przyjdę szukając ciebie, nie będziesz miała w sobie żalu,
a będziesz mogła się cieszyd wielkim wewnętrznym pokojem.

Powierzaj wszystko, co Twoje, wyłącznie Mojej Boskiej woli. Pozwól, aby

Mój Święty Duch cię uniósł i bądź wdzięczna za Jego hojne dary…”

Później zapytałam Pana, jak to często czynię, czy On jest we mnie, a ja

w Nim. Odpowiedział mi:

„Tak, ty we Mnie, a Ja w tobie, i zawsze, w każdej chwili, o tym pamiętaj.

Teraz módl się Psalmem 121…”

RZEDE WSZYSTKIM WOLA

OŻA

czerwca, z powodu cierpienia wewnętrznego, czułam się bardzo
zmęczona. Obawiałam się też dalszych cierpieo. Usłyszałam wtedy
głos Najświętszej Dziewicy:

„Dzieci, nie powinnyście bad się cierpienia, bo strach uniemożliwia wam

pełnienie woli Bożej.”

Czy stajecie naprzeciw szczęśliwych czy też niechcianych i nieprzyjemnych

wydarzeo, musicie przyjąd wolę Boga ponad wszystko.

Wszyscy musicie prosid o ducha nieustannej modlitwy, abyście byli zdolni

do istnienia i kierowania swoim życiem z odwagą, z miłości do Pana, nawet
wtedy, gdy życie wydaje się gorzkie i pełne cierpienia.

Niestety, wiele moich dzieci szuka tego czy tamtego, a kiedy to zdobywają,

uświadamiają sobie, że nie przyniosło im to szczęścia, na które mieli nadzieję…

Jakże smutne jest moje matczyne serce, kiedy narzekają na ludzi wokół

nich i miejsce, w którym w tym czasie żyją. Dzieci te, niezależnie od okoliczności
i osób, z którymi przebywają, zawsze będą się czuły tak samo, ponieważ
zmiana musi przyjśd z wnętrza ich samych.

*Moje dzieci,+ pomyślcie, że tylko pokonując swoje słabości i odwracając

się  od  własnego  „ja”,  dosięgniecie  ścieżki  świętości.  Nie  zawierajcie  paktów
z waszymi  słabościami;  zamiast  tego  atakujcie  je,  całym  sercem  kierując  się
cnotami  do  nich  przeciwnymi.  Okazujcie  więcej  troski  o  innych  i  zapomnijcie
trochę  o  sobie.  Pogardzajcie  grzechem  za  to,  czym  jest  naprawdę:  zniewagą
Boga oraz waszą własną porażką.

Ukochana moja, schronienia przed cierpieniami szukaj na kolanach swojej

Niebieskiej Matki. Ja cię nigdy nie opuszczam i modlę się o twoją siłę. Pomyśl
o św. Janie Chrzcicielu i, tak jak on, błogosław matczyne łono, na które spłynęło
pełne miłości spojrzenie Najwyższego.

Pokój, pokój, pokój… Proś Pana, aby obdarzył cię łaską pokoju w każdym

momencie.”

I stało się tak, że z ogromną miłością podeszłam do mojej ukochanej mamusi

i, kładąc rękę na jej łonie, powiedziałam: „Mamusiu, niech błogosławione będzie
twoje łono, ponieważ spłynęło na nie pełne miłości spojrzenie Pana, abyś
obdarzyła nas życiem.”

Całując mnie, mama odpowiedziała: „Bądź błogosławiona, moja miłości nad

miłościami, ponieważ byłaś matką dla swego ojca, a teraz jesteś matką dla swojej
matki…” Myślę, że najpiękniejszą spuścizną, jaką otrzymałam od obojga moich
rodziców były te słowa, wypowiedziane przez nich przed śmiercią.

Tej nocy po modlitwie, kiedy żegnałam się z Jezusem, powiedziałam do

Niego: „Panie, zawrę z Tobą umowę: na trochę zamienię swoje serce na Twoje…
Bez wątpienia stracisz, ale czy wiesz, dlaczego Cię o to proszę? Ponieważ, jeżeli
dasz mi swoje Serce, Ono mnie uświęci, tak jak Ty uświęcisz moje ohydne, małe
i niegodne serce, kiedy je otrzymasz i ono stanie się częścią Ciebie…”

OZDZIAŁ

ROCZYSTOŚĆ

AJŚWIĘTSZEGO

ERCA

ANA

EZUSA

CZAS POŻEGNANIA

pierwszych  minutach  Uroczystości  Najświętszego  Serca  Pana  Jezusa,
czerwca,  około  10  minut  po  północy,  przystąpiłam  do  modlitwy,
w czasie  której  wywiązał  się  następujący  dialog.  Jezus  powiedział  do

mnie:

„Kochaj Mnie!”

„W kim mam Cię dziś kochad, Panie?”

„W tych, którzy cię ranią.”

„W takim razie będę musiała kochad wielu.”

„Nie tak wielu, jak wielu jest tych, którzy Mnie ranią, a Ja ich kocham.”

Poczułam ogromną słodycz. Myślałam o wszystkich ludziach, którzy mnie

zranili lub skrzywdzili. Czułam jedynie miłośd. Miałam ogromne pragnienie, aby ją
wyrazid i powiedzied to im wszystkim. Bez wątpienia ta wielka miłośd, to miłośd,
którą czuje do nas Jezus. Powiedziałam do Pana:

„Chciałam pierwsza ucałowad dziś Twoje Najświętsze Serce.”

Jezus odpowiedział: „Kiedy zegar wybijał północ, Moje Serce całowało

Twoje.

Przez cały dzisiejszy dzieo pamiętaj, że cię wspieram.”

Rano, podczas modlitwy, powiedziałam Panu, że jeśli miałabym wybrad

dzieo,  w  którym  chciałabym,  aby  zabrał  do  siebie  moją  matkę,  byłaby  to
Uroczystośd  Najświętszego  Serca  Pana  Jezusa,  czyli  ten  dzieo.  Powiedziałam
wtedy  Panu  słowa  podobne  do  tych:  „Jeżeli  Ty  byłbyś  na  moim  miejscu,  na
pewno  również  wybrałbyś  ten  dzieo  na  odejście  Twojej  Matki  do  nieba.  Dziś,
z całą swoją miłością, przekazuję ją Tobie.”

Mniej więcej o 14:45 stan mojej matki uległ pogorszeniu. W jej przełyku

pękła  żyła,  agonia  się  rozpoczęła.  Inaczej  niż  w  dniach  poprzednich,  tego  dnia
mama obudziła się z jasnością umysłu, jak gdyby po to, aby powiedzied wszystko,
co  miała  do  powiedzenia.  Podbiegliśmy,  żeby  jej  pomóc,  a  ona  nas  uspokoiła.
Poprosiła, abyśmy się pomodlili koronką do Miłosierdzia Bożego. Słowa modlitwy
powtarzała  między  atakami  silnych  skurczów,  w  których  traciła  mnóstwo  krwi,
była  jednak  całkowicie  przytomna…  W  ten  sposób  ból  zaczął  się  mieszad

z radością, strach z zaufaniem, bezsilnośd z nadzieją i miłością… w atmosferze
nabożnych modlitw i pieśni.

Mój kierownik duchowy musiał odprawid mszę świętą w parafii, więc, zanim

wyszedł,  poprosiłam  go,  aby  jeszcze  raz  udzielił  mamie  *sakramentu+
namaszczenia  chorych.  Codziennie  przyjmowała  ona  Komunię  świętą,
przygotowując  się  na  tę  ważną  chwilę.  Mama  poprosiła  księdza
o błogosławieostwo i powiedziała do niego: „Niech ksiądz mnie zawsze pamięta
i nie zapomina o mnie w swoich modlitwach.”

To, co wydarzyło się w domu, będzie niezapomnianym przeżyciem dla

wszystkich, którzy byli przy mojej matce. Mogliśmy doświadczyd miłości Boga
żywego i obecnego w tak słabej i kruchej kobiecie.

Dla lekarza, który opiekował się moją matką podczas jej choroby, ofiarowad

mogę  jedynie  słowa  wdzięczności.  Nie  tylko  dlatego,  że  jest  on  jednym
z najlepszych  specjalistów,  jakich  spotkaliśmy,  ale  również  dlatego,  że  żyje  on
wiarą  katolicką  i  wykonując  swój  zawód,  daje  cenne  świadectwo.  Lekarz  ten
musiał jechad na konferencję, skutkiem czego byliśmy zmuszeni wezwad innego
lekarza,  aby  go  zastąpił,  niestety,  nie  miał  on  już  takiej  samej  postawy.  Z  tego
powodu cały czas musiałam zwracad się do Pana z prośbą o Jego kierownictwo.

Czuję, że w tym momencie bardzo ważna jest sugestia, aby w trudnych

chwilach znaleźd lekarza, który jest praktykującym katolikiem, lekarza wrażliwego
na  cierpienie  rodziny  zebranej  wokół  śmiertelnie  chorej  osoby.  Lekarze  muszą
zrozumied,  że  pacjenci  to  istoty  ludzkie  i  potrzebują  one  nie  tylko  recepty,  ale
również  bliskości,  poczucia  bezpieczeostwa,  szacunku  i  zaufania  oraz  miłości,
jakiej wymaga zawód tego typu.

Kiedy zrozumiałam, że nadszedł koniec, pomyślałam, że powinniśmy się

pożegnad z mamą w sposób godny tych, którzy żyją i umierają w łasce Bożej.
Zaczęliśmy się znowu modlid, a w tle grała muzyka uwielbieniowa. Mama mogła
słuchad psalmów, pieśni religijnych i *odmawianego przez nas+ różaoca. Pośród
swoich cierpieo, wydawała się zachwycona tym, co słyszała.

Widziałam ból mojego brata Eduarda, a jego cierpienie raniło mnie jeszcze

bardziej, ponieważ jest on bardzo wrażliwą osobą. W pewnym momencie
poprosiłam moją matkę o błogosławieostwo, a ona dała je każdemu z nas.

W pewnej chwili, około 18:30, powiedziała, że musi z „nimi” iśd i zrobiła

gest, jakby chciała wstad. Powiedziałam jej, żeby trochę poczekała i uspokoiła się.
Ona popatrzyła na mnie rozszerzonymi źrenicami i powiedziała „Teraz, teraz!…”
Na początku nie wiedziałam, o co jej chodzi, ale kiedy zobaczyłam, jak wykonuje

tę  samą  czynnośd  dwa  albo  trzy  razy,  zrozumiałam,  że  chce,  abyśmy  zmówili
modlitwę  kooczącą koronkę  do Miłosierdzia Bożego, ponieważ mówiła: „Święty
Boże, Matko moja, Matko moja.” Wtedy poprosiliśmy, aby powtarzała za nami:
„Święty Boże, Święty Mocny, Święty Nieśmiertelny… zmiłuj się nad nami”, „Jezu,
Maryjo,  Józefie,  ratujcie  dusze  i  uratujcie  moją  duszę”,  „Panie,  w  Twoje  ręce
powierzam ducha mojego”, a mama powtórzyła modlitwy parę razy.

Sprawiała wrażenie, jakby jej dusza chciała opuścid ciało, mama chciała

jednak iśd równocześnie ciałem i duszą, z takim entuzjazmem, że naprawdę nas
to zdziwiło.

Znowu zaczęła krwawid z nosa i ust. Położyliśmy ją.

W pewnym momencie mama zawołała młodą kobietę, która pomagała

w domu  i  opiekowała  się  mamą  przez  blisko  cztery  lata,  i  powiedziała  do  niej:
„Doris,  dbaj  o  moją  córkę  i  moich  synów.”  Następnie  powiedziała  do  mnie:
„Teraz  będziesz  matką  swoich  braci,  tak  jak  byłaś  moją  matką”…  Na  koniec,
skierowała parę słów pożegnania do każdego z nas.

USZĘ IŚĆ

;

POZWÓLCIE MI ODEJŚĆ

ama  dosyd  szeroko  otworzyła  oczy,  jak  gdyby  szukając  czegoś,
i powtarzała:  „Ojcze,  ducha  mojego…”  i  znowu:  „teraz,  teraz!…”
Zrozumieliśmy,  że  chciała  powiedzied:  „Ojcze,  w  Twoje  ręce

powierzam ducha mojego.” Pomogliśmy jej i powtórzyła modlitwę cztery razy…
Potem powiedziała: „Nie zatrzymujcie mnie, muszę iśd, pozwólcie mi odejśd.”

Jej dłonie, włożone w moje, były bardzo zimne. Powiedziałam jej, aby bez

strachu  poszła  w  ramiona  Jezusa,  że  jest  wspaniały  dzieo,  Uroczystośd
Najświętszego  Serca  Pana  Jezusa,  że  wszyscy  odprowadzamy  ją  z  radością…
Zaczęłam śpiewad: ”Po drugiej stronie słooca, mam swój dom…”, a ona dołączyła
do  mnie.  Potem  zaśpiewałam  jej  kołysankę,  a  mama  również  mi  towarzyszyła.
Inni tymczasem pozostawali wokół niej i czuwali, modląc się na różaocu świętym.

Po chwili mama powiedziała: „Nie mogę odejśd! Muszę najpierw zobaczyd

Pannę Maryję…” Podaliśmy jej obrazek Najświętszej Maryi Panny,
Wspomożycielki Wiernych i powiedzieliśmy: „Już tu jest”.

Ale mama spojrzała w innym kierunku i odpowiedziała: „Tak, Ona już tu jest;

jak  ją  nazywamy?”  Moja  bratowa,  Anita,  zapytała:  „Czy  to  Maryja,
Wspomożycielka Wiernych?” Mama odpowiedziała: „Nie”. Wtedy Anita zapytała,
czy  to  Matka  Boża  z  Guadalupe.  Mama  odpowiedziała:  „Tak,  to  Ona,  to  tak  Ją
nazywamy…  Zróbcie  miejsce  Mateoce,  rozsuocie  się…  Święty  Boże…!  Matko
moja…! Ojcze, w Twoje ręce…!” I, podniósłszy rękę, jak gdyby chciała złapad dłoo

kogoś, kogo nie widzieliśmy, straciła przytomnośd. W tym stanie trwała jeszcze
mniej niż minutę, a potem odeszła…

Tak wiele cierpieo, szczególnie tych doświadczonych w ostatnich

miesiącach, wyczerpało jej siły. Myślę, że nie mogliśmy jej życzyd świętszej
i łagodniejszej śmierci.

Stypa po niej była tak samo skromna jak ona. Nie chcieliśmy umieszczad jej

w  trumnie. Położyliśmy ją na łóżku wypożyczonym ze  szpitala. Skłoniło mnie  to
do  ponownej  refleksji  nad  tym,  jak  próżne  jest  przywiązanie  do  rzeczy
materialnych,  ponieważ  do  czasu,  kiedy  opuszczamy  *ten  świat+,  nie  mamy  tak
naprawdę nic.

Ubraliśmy ją w białą sukienkę. Parę dni wcześniej nalegała, abyśmy ją dla

niej  przyszykowali.  Przyjechali  ludzie  z  domu  pogrzebowego,  aby  przygotowad
ciało  mamy. Poprosiłam  jedynie o  krucyfiks  z  dwoma  światełkami,  bez  żadnych
sznurków  ani  ozdób,  gdyż  ich  krzykliwośd  nie  pasowałaby  do  uczud  i  żałoby
rodziny.

W stypie *w jej domu+ uczestniczyli jedynie członkowie mojej rodziny

mieszkający w tym mieście, główna grupa z naszego Apostolatu, nasz drogi
przyjaciel – Analupe, który przyjechał do mojego brata ze stolicy Meksyku, aby
towarzyszyd nam w drodze do krematorium, jak również ja sama.

Pośród bólu dziękowaliśmy Panu za wszystkich ludzi, których moja matka

bardzo kochała, m.in. za Davida Lagę, który zajął się wszystkim jak rodzony syn,
doktora Williama Rosadę, który odłożył na bok obowiązki rodzinne i pomógł nam
przejśd przez wszystkie konieczne dokumenty medyczne, za Miguela, Cecilię,
Pepego… i resztę tych ludzi, z których każdy solidaryzował się z nami i okazywał
nam swoją życzliwośd.

Ksiądz, który przewodniczy naszej grupie, odprawił mszę świętą za zmarłą

w jej sypialni, przy łóżku, na którym leżała, jak gdyby tylko pogrążona we śnie.

Nasz wspaniały Pan chciał jednak ofiarowad nam coś więcej dla niej, jak

przesłaną  z  nieba  kartkę  z  kondolencjami.  Siostry  dominikanki,  nasze  kochane,
bardzo  nam  drogie  przyjaciółki,  przyszły  do  naszego  domu,  aby  zaśpiewad  na
mszy  świętej.  Naprawdę,  można  było  odnieśd  wrażenie,  jak  gdybyśmy  byli
w jakimś  odległym  miejscu,  daleko  od  bólu  i  świata.  W  pewnym  momencie
wydawało się nam, że słyszeliśmy chór samych aniołów.

Czuwaliśmy przy niej całą noc, jej twarz nie była osłonięta. Na parę godzin

przyszedł do nas ksiądz – przyjaciel, którego darzę wyjątkowym szacunkiem

i który, w bardzo hojnym geście, zaofiarował swój kościół na miejsce
odprawienia mszy świętej oraz złożenia prochów mojej matki.

Ileż miłości od bliskich nam ludzi! Szczególnie od młodej kobiety, którą

kocham jak własną córkę i która trwała przy moim boku przez kolejne
24 godziny: Martho, niech Bóg Ci odpłaci za Twoją życzliwośd i dotrzymywanie mi
towarzystwa.

Tak, były łzy, ale nie rozpaczliwy płacz. Całą noc pozostawaliśmy na

modlitwie. Następnego dnia o 13 mamę zabrano do krematorium. Zadzwoniłam
wcześniej do arcybiskupa z prośbą, aby mnie w tym względzie pouczył, ponieważ
w moim kraju *ojczystym+ nie mamy takiego zwyczaju, ale jego odpowiedź mnie
uspokoiła.

Kiedy mama opuszczała dom, ja poszłam do kaplicy, aby pomodlid się na

różaocu  razem z moim kierownikiem duchowym (błogosławionym człowiekiem,
który  został  zesłany  przez  Pana,  aby  umocnid  i  ocalid  moją  ukochaną  mamę).
Wiedziałam,  że  tylko  dzięki  modlitwie  zaznam  pokoju,  jakiego  z  nadzieją
oczekiwałam.  Członkowie  naszego  Apostolatu  odprowadzali  ciało  mamy,
śpiewając do Najświętszej Dziewicy: „Idź z nami, Święta Maryjo, idź…”

Później, w Kaplicy Bożego Miłosierdzia, w atmosferze głębokiej duchowej

radości oraz wewnętrznego pokoju, odprawiona została msza święta. Tam,
w krypcie spoczywały teraz prochy kobiety, która tak bardzo ufała Miłosierdziu
Boga.

OZDZIAŁ

EJ SPUŚCIZNA

MIŁOSIERDZIE

POKORA

ODWAGA

dziedziczyliśmy po mamie tylko miłośd, jaką nam zostawiła, jej ogromne
miłosierdzie względem innych, godną podziwu pokorę, którą widzieli
w mamie ci, którzy ją znali, wyjątkową odwagę i pragnienie

odpokutowania za swoje winy, aby byd bardziej oczyszczoną, kiedy trafi
w ramiona naszego Pana…

Z uśmiechem myślę, jak musiała byd zdumiona, widząc dwoje swoich dzieci

żegnających ją tutaj i spotykając tam czekające na nią swoje najmłodsze dziecko!
Nie przestaję dziękowad Panu za Jego kontrolę nad każdym szczegółem oraz
cudownemu sercu naszej Mamy w niebie, która od momentu rozpoczęcia agonii
mojej matki napełniała cały dom intensywną kwiatową wonią.

UCH ULATUJE KU

OGU

koło 21 modliłam się przed wizerunkiem Najświętszego Serca Pana
Jezusa. Nagle obraz zaczął wypełniad się światłem. Serce zaczęło rosnąd
do takiego rozmiaru, że przede mną było już tylko złote światło i nic

więcej; wszystko inne zniknęło.

Pośród tego światła zobaczyłam kobietę. Była do mnie odwrócona plecami,

ubrana w długą białą suknię, wykonaną jak gdyby z gazy. Odniosłam wrażenie, że
kobieta leci, ale pionowo, jakby biegła, nie ruszając stopami. Długie włosy sięgały
jej do połowy pleców, były koloru kasztanowego, trochę faliste, upstrzone
pięknymi, naturalnymi, białymi kwiatkami podobnymi do bratków.

Razem z nią do przodu posuwały się dwa rzędy ludzi znajdujących się po jej

obu stronach. Byli oni ubrani w tuniki o pastelowych kolorach – jasnoniebieskie,
różowe, zielone… Ledwo je dostrzegałam.

Nagle pomyślałam, że to może byd moja mama, jednak kobieta była młoda,

a ja pamiętałam, że nigdy nie widziałam swojej matki z tak długimi włosami… Na
ułamek sekundy kobieta obróciła się i spojrzała na mnie, a ja rozpoznałam moją
mamę! Niezwykle pięknie się uśmiechała, ale młodzieoczo, bardzo młodzieoczo.
Przez cały czas leciała ku potężnemu światłu, które prawie na pewno płynęło
z miejsca, gdzie znajduje się tron Boży.

Wizja złagodziła mój ból i poczułam głęboki pokój. Otaczała mnie taka cisza,

jak ta, którą czasami odczuwam, kiedy ksiądz, kładąc na mnie swoje dłonie,

pomaga mi doświadczyd tego wyjątkowego stanu nazywanego „odpoczywaniem
w Duchu”.

Muszę wyznad, że podczas mszy świętej za zmarłą, odprawianej przy ciele

mojej mamy *w jej sypialni+, kiedy ksiądz wypowiadał słowa: „Niech aniołowie
zawiodą cię do raju, a gdy tam przybędziesz, niech przyjmą cię męczennicy
i wprowadzą cię do krainy życia wiecznego…”, Jezus przemówił do mnie:

„To jest to, co widziałaś…”

– powiedział.

Krzyknęłam ze szczęścia, będąc wdzięczną Panu za każde z Jego delikatnych

dotknięd w tych chwilach jakże wielkiego bólu. Dziękuję Ci, Panie, ponieważ
zadbałeś o każdy szczegół, aby okazad Twoją nieskooczoną miłośd do mnie!

ÓL I MIŁOSIERDZIE

czerwca Pan powiedział do mnie:

„Złoto próbuje się w rozpalonym tyglu. Wszystko, co teraz
przeżywacie, potrzebne jest do wzrostu… Bardzo cię kocham.

Uwierz mi i mocniej Mnie kochaj. Nawet jeśli myślisz, że niezdolna jesteś
kochad jeszcze bardziej, nie przestawaj wytężad swoich sił w tym celu,
ponieważ miłośd jest jak gumowy pojemnik, który zwiększa swoją objętośd, z tą
jedynie różnicą, że ten pojemnik nigdy nie pęka, a jest udoskonalany, aż stanie
się materiałem szlachetnym.”

Później Pan mówił dalej:

„Moim pragnieniem jest, aby każda dusza była święta, aby mogła przyjśd

do  Mnie  w  chwili  swojej  śmierci  i  pozostad  w  Królestwie,  które  przed
wiecznością  przygotował  na  to  Ojciec.  Pragnę,  jednak,  oczyszczad  tę  duszę
jeszcze na ziemi tak, aby, w stopniu w jakim jest to możliwe, dusza nie musiała
byd  obmywana  z  czegoś,  z  czego  miała  byd  oczyszczona  za  życia.  To  dlatego,
kiedy  osoba  jest  nastawiona  przyjaźnie,  pragnie  Mnie  znad,  kochad  i  głosid
innym oraz kiedy pragnie byd oczyszczona na ziemi, Ja wykonuję wtedy pracę
garncarza  i  kształtuję  tę  glinę,  czasem  dodając  trochę  więcej  wody,  aby
udoskonalid masę, czasem ściskając i uderzając w nią, aby ją wygładzid, a kiedy
jest  gotowa,  piekę  ją  w  rozżarzonym  piecu  cnót,  aby  była  gładka  w  dotyku,
lśniąca oraz godna przedstawienia i ofiarowania Królowi.”

Chociaż byłam pewna, że widziałam podróż mojej matki do tronu Pana,

zastanawiałam się, czy jej dusza nie musiała przez jakiś czas odbyd pokuty
w czyśdcu… Wtedy Pan mi powiedział:

„Dlaczego pozwalasz diabłu zasiewad w twoim umyśle zwątpienie? Ufaj

i módl się… Nikt z was nie zrozumie, dopóki nie znajdzie się po tej stronie, ale
nawet jeżeli jesteście prawie pewni (gdyż wyjawiłem to niektórym duszom), że
wasi zmarli już cieszą się rajem, nie ustawajcie w modlitwie za nich, gdyż w ten
sposób uzupełnicie to, czego im brakowało lub powiększycie to, co miały
w swoich dłoniach dusze innych bliskich wam osób, kiedy stanęły przede Mną.

Kiedy mówiłem <<Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni

jesteście…>>,  mówiłem  to  również  do  ciebie.  Wiele  rzeczy,  które  dopuszczam
lub  zsyłam,  uznajecie  często  za  niemądre  lub  niesprawiedliwe.  Wiara  musi
nauczyd wszystkich was,  że Ja zawsze planuję tak, aby było dobrze. Pamiętaj,
że dusza, która w obliczu przeciwności zachowuje swój pokój i wiarę, ma prawo
oczekiwad Mojej miłości i korzyści z niej płynących.”

Szczególnym darem od Pana było dla nas to, że odwiedził nas nasz

duszpasterz na świat – wspaniały przyjaciel i niezwykle namaszczony przez Pana
ksiądz, który wraz z moim kierownikiem duchowym odprawił mszę
o uzdrowienie i łaskę przebaczenia. Podczas mszy świętej poczuliśmy żywą
obecnośd Jezusa w miłości i miłosierdziu dla tej części Jego cierpiącego ludu.

Moja rodzina wraz z parą małżeoską, którą bardzo kochamy i której zawsze

pozostaniemy wdzięczni, uczestniczyła w tej Eucharystii. Jak wiele musi byd
uzdrowione w duszy każdego człowieka! Z wdzięcznością mogliśmy doświadczyd
tego sami.

OZDZIAŁ

POWIEDŹ

ŚMIERĆ I PRZEMIANA

ewnego poranka, w dziesięd dni od śmierci mojej ukochanej mamy, kiedy
w swoim pokoju właśnie kooczyłam moje pierwsze modlitwy na ten dzieo,
Pan poprosił, abym pozostała tam jeszcze przez parę chwil. Nagle, tak jak

w filmie, przed moimi oczami ukazała się scena śmierci mojej mamy.

Dlatego też muszę powrócid do swojej relacji i powtórzyd niektóre rzeczy,

o których już opowiadałam. Umożliwi to wam lepsze zrozumienie wszystkiego, co
wydarzyło się tego dnia, a co Pan pozwolił mi w pełni zobaczyd, jednak już po
śmierci mamy, w wizji, którą wam właśnie przekażę.

Wracam więc do dnia, w którym umierała moja mama; dokładnie tak, jak

widziałam to w swojej wizji.

Była w swoim łóżku. Właśnie położyliśmy ją na prawym boku, a ja

wycierałam krew, która leciała z jej nosa. Mama patrzyła gdzieś ponad mną,
w kierunku okna. Ścisnęła moją dłoo i powiedziała: „Chcę byd z tobą.”

„Mamusiu kochana, boisz się?” – zapytałam trochę zmartwiona.

„Nie, nie boje się, ale chcę byd z tobą”.

Wtedy zobaczyłam ludzi, którzy podeszli tuż za mnie i za mamę, z jej prawej

strony. Rozpoznałam w nich św. Józefa, św. Antoniego z Padwy, św. Różę z Limy,
św. Dominika Guzmana i św. Sylwestra. Stali za głową mamy, obok „Leopolda” –
tak się nazywał jej Anioł Stróż, bardzo przystojny młodzieniec. Wyglądał, jakby
się modlił na kolanach, swymi dłoomi głaszcząc jednocześnie głowę mamy.

Byli tam również inni mężczyźni i kobiety, młodzi i starzy, około czterdziestu

ludzi, wszyscy pogrążeni w modlitwie. Ubrany w białą albę młody mężczyzna
niósł w swoich dłoniach złotą misę. Czasem wkładał do niej rękę i wydobywał
dym, który unosił się jak z kadzidła.

Wydawało się, jakby w ten sposób zabraniał zbliżyd się ciemnym cieniom,

które widad było w pewnym oddaleniu od sypialni. Bały się podejśd bliżej.

Młody mężczyzna ruszał ustami, jakby się modlił. Przełożył małą misę do

drugiej ręki i powtórzył nią tę samą czynnośd, wyrzucając w powietrze z misy
dym. Chodził wokół ludzi, którzy stojąc za nami, otaczali łóżko mamy. Byłam
zadziwiona widokiem tylu osób. Wtedy Jezus przemówił do mnie tymi słowami:

„To są jej święci patronowie i dusze, którym swymi modlitwami

i cierpieniami pomogła osiągnąd zbawienie. Chod ich nie znała, one przybyły,
aby towarzyszyd jej w tej podróży.”

Kiedy położyliśmy mamę na drugi bok, żeby ją przebrad w inne ubrania, ona,

patrząc w przestrzeo nad moim ramieniem, powiedziała: „Już czas, żebym z nimi
poszła”.

Powiedzieliśmy jej, żeby się uspokoiła. Zaśpiewaliśmy jej psalm, a ona

powtarzała  za  nami. Otworzyła oczy prawie w  zdumieniu, jakby rozmyślała  nad
czymś, czego nie mogła wyrazid i powiedziała: „Zapalcie światło!” Zrobiliśmy to,
rozumiejąc jednak, że nie widziała już tego, co działo się na ziemi, lecz to, co było
poza tym światem. Mama ścisnęła wtedy moją rękę i powiedziała: „Święty Boże,
teraz!…  Święty  Boże…  teraz!”  Wydawało  się,  jakby  chciała  mnie  skłonid  do
modlitwy,  do  powtarzania  słów  krótkiej  modlitwy:  Święty  Boże,  Święty  Mocny,
Święty Nieśmiertelny, zmiłuj się nad nami i nad całym światem.”

Mama powtarzała wielokrotnie tekst modlitwy, nalegając jednocześnie:

„Muszę iśd.” Poruszyła stopami, jakby chciała na nich odejśd i wykrzyknęła:

„Nie zatrzymujcie mnie”… I jeszcze raz powtórzyła: „Święty Boże, Święty Mocny,
Święty Nieśmiertelny, zmiłuj się nad nami i nad całym światem!”

Ci z nas, którzy zgromadzili się wokół niej, zaczęli odmawiad koronkę do

Miłosierdzia Bożego. W tym samym czasie mama powtarzała jednak własne
modlitwy, nieustanne wykrzykując: „Ojcze, ducha mojego! Teraz!… Teraz!….” Nie
pamiętała całej modlitwy. Zaczęliśmy mówid: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam
ducha mojego…”, rozumiejąc, że to właśnie chciała powiedzied… Mama zgodnie
powtarzała nasze słowa.

W wizji, którą otrzymałam, zauważyłam, że po lewej stronie mamy, za

miejscem gdzie byliśmy my, zaczęła pojawiad się następna grupa ludzi, a między
nimi rozpoznałam sylwetkę swego ojca, moją babcię, ciotkę, która za życia
mieszkała z nami i innych ludzi, których twarzy nie widziałam dokładnie. Byłam
oczarowana tym widokiem, jednocześnie starałam się jednak skupid swą uwagę
na mamie.

Przed nią znajdowało się światło, a ja zobaczyłam, jak gdyby schodzący

z wysokości  sufitu,  zbliżający  się  chór  śpiewających  aniołów.  Tworzyli  oni  dwa
rzędy  niebiaoskich  postaci,  które,  kiedy  do  nas  dotarły,  rozdzieliły  się,  aby
otoczyd  pokój.  Wszystko  to  było  bardzo  uroczyste.  Wtedy  mama,  jak  gdyby
zwracając  się  do  osób,  które,  jestem  pewna,  przyszły,  aby  towarzyszyd  jej
w podróży, powiedziała:

„Poczekajcie, muszę najpierw zobaczyd Najświętszą Dziewicę!”

Mój brat powiedział : „Mamusiu, Pan jest tu. Czeka na ciebie…” Powiedział

to, ponieważ wcześniej moja matka wspominała, że widziała Pana. Teraz
odpowiedziała: „Muszę jeszcze zobaczyd Najświętsza Dziewicę…”

Mama wcześniej wiele razy słyszała, że Najświętsza Panna przychodziła po

dusze, które oczekiwały śmierci, modląc się na różaocu.

Daliśmy mojej matce obraz Maryi Wspomożycielki Wiernych, żeby mogła

spojrzed na Najświętszą Dziewicę, ponieważ myśleliśmy, że to właśnie chciała
zobaczyd. Ona jednak patrzyła ponad obrazem. Wydawało się nam, że widzi już
tylko to, co dzieje się na tamtym, a nie na tym świecie…. Nagle mama
powiedziała: „Widzę ją tam; tam jest… Zróbcie miejsce Mateoce! Musimy prosid
Najświętszą Dziewicę o przebaczenie…”

ZUŁE OBJĘCIA

ATKI

obaczyłam wtedy schodzącą z nieba Najświętszą Dziewicę. Pozostając
zawieszoną w powietrzu, zatrzymała się przy stopach mojej matki.

Widziałam, jak wyciągnęła do niej swoje dłonie. W swej jednej ręce

trzymała białą suknię. Moja matka wyciągnęła dłoo, jak gdyby chciała coś
otrzymad lub czegoś dotknąd. Zauważyłam, że Najświętsza Dziewica ujęła jej
dłoo. Mama na mniej niż minutę straciła wtedy przytomnośd, a potem odeszła.

Kiedy poczułam, że jej głowa, którą trzymałam w swoich dłoniach, stała się

nieruchoma, pomyślałam, że wizja się skooczy, w tym momencie zobaczyłam
jednak, jak dusza mojej matki, oddzielając się od ciała, uniosła się.

Zbliżyła się do Najświętszej Dziewicy, która obiema dłoomi podarowała jej

wtedy  białą  suknię,  przykładając  ją  do  koszuli  nocnej  mamy,  jak  gdyby  chciała
sprawdzid  rozmiar.  Mama  natychmiast  miała  suknię  na  sobie.  Sposób
zachowania  Najświętszej  Dziewicy  był  pełen  delikatności.  Z  uśmiechem  objęła
Ona  mamę,  kładąc  dłoo  na  jej  plecach.  Moja  matka  zrobiła  to  samo,  opierając
głowę  o  ramię  Najświętszej  Dziewicy  i  obie  wzniosły  się  razem,  wraz  ze  świtą
osób, które były obecne przy tej scenie.

Sypialnia stała się prawie pusta. Św. Józef spojrzał na nas, dotknął dłoni

św. Sylwestra, a ten udzielił nam wszystkim błogosławieostwa. Następnie
odwrócił się i odszedł, a za nim również św. Józef.

Bardzo uroczyście Jezus powiedział do mnie:

„Opowiedz to światu, żeby wszyscy ludzie cenili łaskę wypływającą

z towarzyszenia zmarłym, którzy odchodzą z pomocą nieba. Jego częśd jest
wtedy obecna w tym pokoju, dlatego na chwili tej należy skupid całą swoją
uwagę. Jest to chwila, kiedy miejsce to odwiedza Pan.”

Po zakooczeniu wizji, uklękłam i płacząc, dziękowałam Panu za to, że

obdarował nas tyloma łaskami i pozwolił mi zobaczyd ten cud. Cud, o którym
mogę dziś opowiedzied światu, aby ludzie rozumieli znaczenie *tych spraw+ oraz
obowiązek, jakim jest pomoc naszym najbliższym umierającym, jak również
wszystkim innym umierającym, aby mogli oni szczęśliwie rozpocząd swoją podróż
do wieczności wypełnionej miłością Boga.

OZDZIAŁ

VII

ILNA ZADANIE

OMOC UMIERAJĄCYM

iedy parę dni później odmawiałam koronkę do Miłosierdzia Bożego,
usłyszałam głos Pana, który mówił:

„Przyjrzyj się temu, co zaraz zobaczysz. Nie bój się; trzeba, abyś to

zobaczyła.”

W tym momencie otrzymałam wizję sali szpitalnej. Był w niej mężczyzna

w wieku około 50–65 lat. (Nie mogę lepiej określid jego wieku, ponieważ
wyglądał na bardzo chorego i był zmizerniały).

Blisko niego znajdowało się kilku ludzi, niektórzy płakali, wszyscy oczekiwali

jego śmierci… Słychad było rozpaczliwy płacz; ciało mężczyzny wyginało się
z bólu. Wiedział, że umiera. Widad było, że jest zdenerwowany, bo gwałtownie
trzęsąc ciałem, mówił gniewnie:

„Dlaczego mam umrzed…! Jak Bóg może pozwolid mi umrzed…! Zróbcie

coś… Nie chcę umierad!”

Buntował się przeciw nieuchronności śmierci. Jego walka, udręka i brak

pokoju wewnętrznego były widoczne. I patrząc na ludzi, którzy byli przy nim,
odnosiłam wrażenie, że nie robili niczego, aby przywrócid tej duszy pokój. Nikt się
nie modlił.

W korytarzu na zewnątrz sali zobaczyłam niewielki dziedziniec, gdzie jacyś

ludzie rozmawiali i śmiali się, niektórzy coś pili i palili. Byli kompletnie
nieświadomi wzniosłego momentu, który przeżywał buntujący się chory człowiek
w ich pobliżu. Cała ta scena mogła mied miejsce podczas jakiegokolwiek
codziennego spotkania towarzyskiego.

Wtedy zobaczyłam zbliżającą się zakonnicę i Pan powiedział do mnie:

„Przysłała ją Moja Matka.”

Dostrzegłam wtedy Najświętszą Dziewicę, która, zamyślona, obserwowała

scenę  z oddali. Jej  ręce  były złożone do modlitwy, po twarzy ciekły Jej łzy. Przy
chorym człowieku był anioł o bardzo smutnym spojrzeniu. Jedną ręką przykrywał
swoją twarz, drugą dotykał chorego mężczyzny. Anioł wstał i próbował odpędzid
dłoomi  wiele  cieni,  które  zbliżały  się  do  mężczyzny.  Ich  kształty  były
zdeformowane,  jakby  miały  głowy  jeleni,  niedźwiedzi  i  koni.  Nie  widziałam  ich
wyraźniej, ponieważ były cieniami.

Kiedy zakonnica weszła do pokoju, zbliżyła się do łóżka i wzięła

umierającego  mężczyznę  za  rękę.  Mówiąc  coś  do  niego,  próbowała  dad  mu
święty  obrazek.  Mężczyzna  podniósł  swoją  dłoo  na  znak  odmowy.  Zakonnica
nalegała, ponownie ofiarując mu święty obrazek, jednak umierający mężczyzna,
z resztką  sił,  które  w  nim  zostały,  oburzony,  zatrząsł  w  jej  kierunku  dłoomi  na
znak  sprzeciwu. Wykrzyknął  ze  zdenerwowania.  Zakonnica opuściła  salę  bardzo
smutna.

Na korytarzu wyjęła swój różaniec i zaczęła się modlid. Ludzie, którzy na nią

patrzyli, uśmiechali się drwiąco. W najmniejszym stopniu nie rozumieli znaczenia,
jakie w tej niezwykle delikatnej chwili miały jej modlitwy. Zakonnica zaprosiła ich
do modlitwy, jednak w ich oczach i wykrzywionych twarzach wyraźnie widad było
odmowę.

Parę minut później mężczyzna umarł. Widziałam, że kiedy jego dusza unosiła

się, wszystkie te cienie skoczyły na niego, każde z nich ciągnęło go i szarpało, jak
dzikie zwierzęta, wilki, psy, które rozrywały swoja zdobycz. Nagle anioł stanął
przed nimi i, podnosząc dłoo, rozkazał:

„Koniec! Puśdcie go. Najpierw musi stanąd przed tronem Boga i zostad

osądzony!”

Niektórzy ludzie zaczęli płakad nad zmarłym w bardzo rozpaczliwy, wręcz

histeryczny, sposób.

Zrozumiałam wtedy różnicę, jaka jest, kiedy żegnamy się z duszą pełną

pokoju, która odchodzi, pokładając nadzieję w Miłosierdziu Boga.

CZĘŚĆ DRUGA:

SAKRAMENT POJEDNANIA

„Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia

dziewięddziesięciu  dziewięciu  na  pustyni  i  nie  idzie  za  zgubioną,  aż  ją  znajdzie?
A gdy  ją  znajdzie,  bierze  z  radością  na  ramiona  i  wraca  do  domu;  sprasza
przyjaciół i sąsiadów i mówi im: Cieszcie się ze mną, bo znalazłem owcę, która mi
zginęła.  Powiadam  wam:  Tak  samo  w  niebie  większa  będzie  radośd  z  jednego
grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięddziesięciu dziewięciu sprawiedliwych,
którzy nie potrzebują nawrócenia.”

(Łk 15,4-7)

OZDZIAŁ

VIII

TÓRY GŁADZISZ GRZECHY ŚWIATA

…

e wtorek 8 lipca pojechaliśmy na wyspę Cozumel, ponieważ
zostaliśmy zaproszeni, aby przemawiad na tamtejszej konferencji. Pan
podyktował mi wiadomośd dla młodej kobiety. Wiadomośd brzmiała:

„Powiedz jej, że długo czekałem na ten moment i oczekuję jej oddania.”

Była to młoda kobieta, która szukała naszego kierownika duchowego, aby

odbyd spowiedź z całego życia. Kiedy przekazałam jej wiadomośd, rozpłakała się.
Pan poprosił, żebym jej pomogła.

Rozmawiałyśmy do przyjścia księdza. Kiedy opuścili razem pokój i zmierzali

w  stronę  innego  pomieszczenia  na  spowiedź,  niespodziewanie  zobaczyłam,  że
wokół  niej było bardzo dużo ludzi, może  nawet  dziesięciu lub dwunastu, którzy
próbowali  wejśd  razem  z  nią  do  pokoju  spowiedzi.  Byłam  zaskoczona  tym
widokiem,  jednak  wkrótce  zrozumiałam,  że  było  to  doświadczenie  mistyczne
i zaczęłam się modlid.

Z jednej strony słychad było jakieś hałaśliwe głosy i muzykę z szokującym

rytmem bębnów. Jednocześnie słychad było też chór ludzi śpiewających pieśo
fatimską oraz inny chór, który śpiewał z daleka „Cześd i chwała Bogu Stwórcy,
Synowi Odkupicielowi i Duchowi Świętemu…!”

Uklękłam i poprosiłam Pana, aby oświecił tę spowiedź. Nagle usłyszałam

krzyki wielu ludzi. Natychmiast spojrzałam w kierunku miejsca, skąd wydobywał
się hałas, a był to balkon pokoju, w którym spowiadała się młoda kobieta.

To, co zobaczyłam, było przerażające: wyjątkowo nieprzyjemne postacie,

zdeformowane istoty, które wybiegały z krzykiem i rzucały się z balkonu w pustą
przestrzeo pod nimi. Kiedy w pierwszym impulsie dotarłam do okna, aby
zobaczyd ich upadek, nikogo już nie dostrzegłam.

Wtedy przyszedł znajomy, który poprosił księdza o wyspowiadanie jej

*młodej  kobiety+.  Obydwoje  wyraźnie  słyszeliśmy  hałas  łaocuchów  i  trącego
metalu.  Wydawało  się,  że  przez  te  dźwięki  zawalą  się  ściany  z  dachem.
Zaczęliśmy  się  modlid,  a ja  powiedziałam mu,  żeby  się  nie  bał,  że  są  to typowe
hałasy  i  ataki  diabła,  ponieważ  odebrano  mu  duszę  *którą  uważał  za  swoją+.
Znajomy jeszcze przez parę minut towarzyszył mi w modlitwie, a później musiał
już odejśd.

Kilka minut modliłam się sama, nie wiem ile. Nagle jakieś światło zmusiło

mnie do otwarcia oczu. Uświadomiłam sobie, że ściana, która znajdowała się
przede mną i oddzielała moje pomieszczenie od pomieszczenia, gdzie odbywała
się spowiedź, zniknęła.

Widziałam, jak młoda kobieta siedziała podczas spowiedzi, jednak nie przed

księdzem, a przed samym Jezusem. Nie widziałam księdza; to Jezus zajął Jego
miejsce. Nasz Pan siedział bokiem do mnie, opierając brodę na dłoniach
splecionych jak do modlitwy, i słuchał uważnie.

Za młodą kobietą, blisko drzwi do pokoju, stała grupa ludzi. Między nimi

dostrzegłam  ubraną  na  niebiesko  zakonnicę  z  czarnym  welonem.  Obok  stał
wyróżniający  się  z  grupy  anioł  z  bardzo  dużymi  skrzydłami  –  bardzo
majestatyczna postad z bardzo dużą włócznią w prawej dłoni, i czujnie rozglądał
się  na  lewo  i  na  prawo.  Pomyślałam,  że  to  może  byd  św.  Michał  Archanioł  lub
jeden z dowódców zastępów niebieskich.

Z tyłu, po prawej stronie Jezusa i spowiadającej się kobiety, dostrzegłam

Dziewicę Maryję. Stała Ona ubrana jak Najświętsza Maryja Panna Nieustającej
Pomocy, w sukni jakby z jedwabiu, koloru perłowego oraz w ciemnożółtym albo
karmelowym płaszczu z symbolami zazwyczaj kojarzonymi z tym wizerunkiem.

Dwa bardzo wysokie anioły stały i każdy trzymając w dłoni włócznię,

badawczo obserwowały otoczenie, dokładnie tak jak anioł przy drzwiach. Były
czujne i uważne, jakby strzegły Najświętszej Panny, która trwała stojąc z dłoomi
złożonymi do modlitwy i patrzyła ku niebu, a anioły tymczasem wydawały się
strzec całego miejsca.

Było tam też wiele małych aniołów, które przychodziły i odchodziły, jakby

były przezroczyste. W pewnym momencie Jezus podniósł rękę, zatrzymując dłoo

w pewnej odległości od głowy młodej kobiety. Jego cała ręka była pełna światła,
od  którego  odchodziły  złote  promienie,  okrywając  kobietę  największą
wspaniałością  i  przemieniając  ją.  Zobaczyłam,  jak  stopniowo  zmieniała  się  jej
twarz,  jak  gdyby  ktoś  zdejmował  z  niej  maskę…  Widziałam,  jak  wcześniejsza
harda twarz zmienia się w twarz inną, szlachetniejszą, słodszą i spokojniejszą.

W chwili, kiedy Jezus udzielał rozgrzeszenia, Najświętsza Dziewica uklękła

i pochyliła głowę, a wszystkie istoty, które były wokół niej, zrobiły tak samo.
Jezus wstał, zbliżył się do kobiety i dopiero wtedy zobaczyłam księdza siedzącego
tam, gdzie wcześniej był Jezus.

Pan objął młodą kobietę i pocałował ją w policzek. Następnie obrócił się,

objął księdza i jego również pocałował w policzek. W tej chwili wszystko
wypełniło się intensywnym światłem, które, jak gdyby wznosząc się do sufitu,
zniknęło w tym samym czasie, co moja wizja i znowu patrzyłam na znajdującą się
przede mną ścianę.

Po zesłaniu na mnie tak wyjątkowego doświadczenia mistycznego, Pan

przemówił do mnie tymi słowami:

„Gdybyście tylko wiedzieli, jak przemienia się dusza po dobrej spowiedzi,

wszyscy będący w pobliżu witaliby te duszę na kolanach, ponieważ dzięki mocy
łaski uświęcającej dusza ta wypełniona jest Duchem Świętym.”

Kiedy młoda kobieta wyszła ze spowiedzi, poczułam prawdziwie pragnienie,

aby  przed  nią  uklęknąd,  jednak  zamiast  tego  objęłam  ją  z  całą  swoją  miłością,
ponieważ  wiedziałam,  że  wcześniej  osobę  te  obejmował  Pan.  Wyglądała  ona
inaczej,  dużo  młodziej  i  bardzo  radośnie.  Opowiedziałam  wszystko  mojemu
kierownikowi duchowemu i oboje modliliśmy się, składając Panu dzięki.

Tej nocy Pan poprosił, abym przygotowała się do zapisania wszystkiego, co

wtedy widziałam, w publikacji poświęconej sakramentowi miłosierdzia,
pojednania. Tą publikacją jest niniejszy tekst.

OZDZIAŁ

ELIKATNA CHWILA POJEDNANIA

wa dni później Pan powiedział, że będziemy kontynuowad nasza pracę
i nagle znalazłam się w kościele, przed grupą ludzi czekających w kolejce
do spowiedzi.

Moim oczom ukazało się wiele cieni, postaci o ludzkich ciałach i zwierzęcych

głowach. Były one w trakcie łapania na lasso pewnego człowieka idącego do
spowiedzi. Istoty zarzucały i okręcały sznury wokół jego szyi i czoła, jednocześnie
szepcząc mu coś do ucha.

Nagle jeden z cieni dyskretnie oddzielił się od reszty i przyjął postad kobiety,

ubranej i umalowanej w bardzo prowokujący sposób. Przechodziła ona przed
idącym do konfesjonału mężczyzną, który wtedy rozproszył się i zaczął
obserwowad kobietę. Potworne stworzenia były zadowolone i głośno się śmiały.
Anioł, walcząc rękoma, próbował odepchnąd te dzikie bestie.

Inna osoba oczekująca spowiedzi, bardzo cicha i skromna młoda kobieta

z małym modlitewnikiem w dłoniach, czytała, a następnie oddawała się
medytacji. Cienie zbliżały się do niej tylko na pewną odległośd, jednak nie mogły
schwytad jej na lasso. Wydawało się, jak pomyślałam, jak gdyby anioł będący przy
niej był silniejszy od cieni.

Nadal obserwowałam sytuację, a kiedy młoda kobieta skooczyła swoją

spowiedź, nie była już ubrana tak samo jak poprzednio. Miała na sobie długą
suknię koloru perłowego, prawie białą, oraz diadem z kwiatów na głowie.
Otoczyły ją cztery anioły, który szły za nią do ołtarza. Jej twarz była pełna pokoju.
Kobieta uklękła, aby się pomodlid, zapewne odmówid pokutę, a anioły trwały na
modlitwie ze złożonymi dłoomi. Wtedy wizja się zakooczyła i znowu zobaczyłam
meble w swoim domu.

Pan powiedział do mnie:

„Widziałaś właśnie dwie osoby przystępujące do sakramentu pojednania.

Jedna z nich podeszła do konfesjonału rozproszona i bez wcześniejszego
przygotowania. W takich okolicznościach wszystko, co robią złe duchy,
przybiera na sile.

Z drugiej strony widziałaś młodą kobietę, która się modliła,

przygotowywała do spowiedzi i prosiła niebo o pomoc. To dlatego diabeł nie

mógł podejśd blisko niej, a jej anioł stróż mógł jej lepiej bronid, jako że go
przywoływała.”

Następnie Pan dodał:

„Każdy powinien modlid się za tych, którzy idą do spowiedzi, aby mogli oni

odbyd dobrą spowiedź, ponieważ może ona byd ostatnią w ich życiu”.

Pan dał mi zrozumied, że wszyscy obecni w kościele ludzie również mogą

pomóc swoimi modlitwami, wstawiając się za spowiednika i tych, którzy idą do
spowiedzi. Byłam zaskoczona, że Pan poprosił o modlitwy za księży, ponieważ
kilka dni wcześniej osobiście widziałam, jak to Jezus przebaczał, a nie ksiądz.

Wtedy Jezus powiedział:

„Oczywiście, że oni również potrzebują modlitwy. Oni także narażeni są na

pokusy, rozproszenia, zmęczenie. Pamiętaj, że są ludźmi.”

AR OFIAROWANY KSIĘŻOM

nocy Pan pouczył mnie o tym, co się dzieje, kiedy ktoś prosi
o spowiedź, a ksiądz z powodu niedbalstwa lub zlekceważenia, nie
udziela jej. Jezus powiedział:

„Jeżeli dusza pragnąca się wyspowiadad szuka księdza, za wyjątkiem

sytuacji, gdzie występuje wielka przeszkoda, ma on obowiązek wysłuchad
spowiedzi wiernego. Jest tak dlatego, że jeżeli grzesznik umrze, zostanie
natychmiast wzięty do nieba na mocy skruchy i pragnienia, aby się oczyścid. Ja
sam go rozgrzeszę.

Jednak ksiądz, który dla wygody lub z niedbalstwa odmówił spowiedzi

grzesznikowi,  bez  uzasadnionego  powodu  przed  Panem,  będzie  musiał
odpowiadad  przed  Bożą  sprawiedliwością.  Będzie  musiał  wyznad  bardzo
poważne  winy,  tak  jakby  to  on  był  odpowiedzialny  za  grzechy,  których
wysłuchania  i  przebaczenia  odmówił,  chyba  że  wcześniej  wyznał  i  naprawił
swoją winę.

Ksiądz otrzymał dar, który nie został nadany nawet Mojej Matce. Kapłan

jest ze Mną zjednoczony i pracuje we Mnie. Dlatego też zasługuje na szacunek
osoby pragnącej przystąpid do sakramentu pojednania, szacunek wyrażający
się w traktowaniu księdza, w ubiorze oraz w sposobie, w jaki się przyjmuje jego
rady oraz zadaną pokutę.

To dlatego proszę o modlitwę za księży, aby wierni swemu powołaniu oraz

łasce, która została na nich nałożona przeze Mnie samego (in persona Christi),
udzielali duszom przebaczenia i miłosierdzia.

Pamiętaj, Moja córko, że na ziemi wszystko ma wartośd względną.

Niektóre  rzeczy  mogą  mied  dużą  wartośd  materialną,  a  jeśli  jakaś  osoba  je
straci,  popada  w  finansową  ruinę…  ale  to  jest  wszystko.  Można  próbowad
odzyskad całą lub częśd  straty.  Jednak, jeśli straci się duszę,  nic  już nie będzie
w stanie uratowad jej od ognia wiecznego”.

KRÓTKA REFLEKSJA NA ZAKOŃCZENIE

Bracia i Siostry, którzy dotarliście do tego miejsca mojego świadectwa, czy

zapytaliście siebie: jak dawno temu odbyłem dobrą i sumienną spowiedź?

Gdyby Pan powołał was do siebie w tej chwili, czy myślicie, że zostalibyście

zbawieni?  Czy  poświęcaliście  się  sprawom  Bożym  z  zaangażowaniem?  Czy  też
byliście  tylko  wygodnymi,  okresowymi  Chrześcijanami,  uczęszczającym  na
niedzielną mszę świętą bardziej z przyzwyczajenia i dla zachowania pozorów niż
z autentycznego  zapału?  Czy  kiedyś  zapytaliście  siebie,  ile  dusz  pomogłem
zbawid?  Czy  zawsze  uważaliście,  aby  przyjąd  Eucharystię  świętą  będąc  w  łasce
Boga,  czy  też  może  jesteście  jednymi  z  tych,  którzy  sądzą,  że  powinno  się
spowiadad jedynie przed Bogiem, a nie przed księdzem?

W czasie, kiedy będziecie czytali te słowa, będzie ktoś, kto ofiaruje za was

modlitwę po to, abyście w momencie swej śmierci, która jest nieunikniona, nie
byli pozbawieni pomocy płynącej z sakramentów. Dzięki temu, wasze odejście
z tego świata zostanie uczczone w niebie i na ziemi, a wy sami nie doświadczycie
strachu, tylko miłośd i radośd!

Otwórzcie drzwi swego serca na łaskę i przebaczenie, których wszyscy

potrzebujemy! Proście Najświętszą Maryję Pannę o pomoc, abyście od dziś już
zawsze żyli podporządkowani woli Ojca!

W miłosiernej miłości Jezusa, pragnę tego dla Was,

Catalina

Świecka Misjonarka Eucharystycznego Serca Jezusa

18 lipiec 2003

Święto Najdroższej Krwi Chrystusa

OD WYDAWCÓW

Książka niniejsza jest własnością prywatną, jednakże zezwala się na jej

kopiowanie, pod warunkiem zachowania formy graficznej, okładki oraz całości
niezmienionego tekstu wraz z zawartymi treściami.

mierd  nie  stanowi  kresu  życia.  Jest  ona  raczej  „narodzinami  do  życia
wiecznego”. Człowiek jednak  przeciwstawia się jej,  buntuje, a w niektórych
wypadkach  nawet  ją  odrzuca,  ukazując  w  ten  sposób  niewystarczające

przygotowanie na to, aby sprostad jej następstwom kierującymi los jego duszy do
życia wiecznego blisko Boga lub też do ostatecznego oddzielenia od Niego.

Perspektywa ta wpisana jest w egzystencję każdego człowieka od jego

poczęcia, niezależnie od tego, czy jest on wierzący, czy też nie… Wszyscy musimy
stawid czoła śmierci, po której naszemu losowi nie będzie już kooca.

Poczynając od historii pewnych wydarzeo z życia autorki, książka ta próbuje

przekazad całej ludzkości nową perspektywę postrzegania tej „nieuchronnej
podróży”. Z punktu widzenia wiary, jest to prawdziwa pomoc w odnalezieniu
w Bogu pokoju, który ma moc przywracania nadziei.

Na koocu drogi, nasza bliskośd do Boga, lub też oddalenie od Niego,

zaznaczy prawdziwy sukces lub porażkę, nieodwołalnośd oraz istotne znaczenie
naszego życia.

Apostolat Nowej Ewangelizacji

w języku hiszpańskim:

www.a-n-e.net

www.jesucristovlvo.org

ane@a-n-e.net

w języku angielskim:

www.apostolate.org

Calle 1H No.104 esquina 20

Col. México Norte, C.P. 97128

Tel: (52) (999) 944-05-40 Fax: (52) (999) 948-17-77

Mérida, Yucatán, México