Jessica Steele - Nasza broñ kobieca

Droga Czytelniczko!

W sierpniu jeszcze cieszymy się wakacjami, lecz juŜ

uświadamiamy sobie bliskie nadejście jesieni. Taka juŜ jest kolej
rzeczy, Ŝe większość z nas, zamiast Ŝyć chwilą teraźniejszą, wybiega
myślą w przyszłość.

Nie warto martwić się na zapas, lepiej nauczyć się przeciwdziałać

napadom smutku. Wierzę, Ŝe sięgasz po nasze ksiąŜki, zwłaszcza te I
serii ROMANS, poniewaŜ są skutecznym lekarstwem na zły humor

Oto moje propozycje na ten miesiąc:

Dziedzictwo - opowieść o trojaczkach, które odziedziczyły duŜy

majątek, lecz by go otrzymać, musiały spełnić pewne warunki. W
sierpniu poznasz Abby, o pozostałych siostrach przeczytasz w
październiku i grudniu.

Krew nie woda - chociaŜ wszyscy zgadzamy się z tym

twierdzeniem, czasami o nim zapominamy. RównieŜ Sophie
popełniła ten błąd.

Pan biznesmen szuka Ŝony - historia, jakich mało. Nie co dzień

bowiem obcy męŜczyzna proponuje nam małŜeństwo, a to właśnie
przydarzyło się Lindsay.

Nasza broń kobieca - romans niani z pracodawcą. Banalne? Nic

podobnego, bo Fennia jest nadzwyczaj oryginalną dziewczyną.
KsiąŜka o miłosnych perypetiach jej kuzynki. Astry, ukaŜe się w
listopadzie.

Widzę tylko ciebie, Tajemnicza milionerka (Duo) - poznasz

Sophie i Melody, którym Ŝycie nie poskąpiło trosk. Pierwsza z nich
marzy o wybrnięciu z kłopotów finansowych, druga zaś... chciałaby
być choć trochę biedniejsza.

yczę miłej lektury!

GraŜyna Ordęga

Harleąuin. KaŜda chwila moŜe być niezwykła.

Czekamy na listy!

Nasz adres:

Arlekin - Wydawnictwo Harleąuin Enterprises Sp. z o.o.

00-975 Warszawa 12, skrytka pocztowa 21

Jessica Steele

Nasza bro

kobieca

HARLEOJJIN

Toronto

■

Nowy Jork • Londyn

Amsterdam • Ateny • Budapeszt

■

Hamburg

Madryt • Mediolan • Pary

Sydney • Sztokholm • Tokio • Warszawa

Tytuł oryginału:
Bachelor in Need

Pierwsze wydanie: Hariequin
Romanc*. 2000

Redaktor serii:
Gra

yna Ord

Korekta: Janina
Szrajer Gra

yna

Ord

Enterprises sp. z o.o„ Warszawa 2002

Wszystkie prawa zastrze

one, ł

cznie z prawem reprodukcji

ęś

ci lub cało

ci dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z
Hartequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej ksi

ąŜ

ce s

fikcyjne. Jakiekolwiek

podobie

stwo do osób rzeczywistych -

ywych czy umarłych

- jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Hariequin

i znak serii Harlequin Romans s

zastrze

one.

Skład i łamanie: Studio Q

Printed in Spain by Litografia Roses, Barcelona

ISBN 83-238-0253-X

Indeks 360325

ROMANS - 628

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Fennia kolejny raz spojrzała na zegarek. JuŜ siódma!

Gdzie oni się podziewali? Czasami  spóźniali  się, ale  nigdy
aŜ  tyle.  Lucie,  dwuipółletnia  córeczka  państwa  Todd,  była
oczkiem w głowie swoich rodziców. Mariannę i Harvey pra-
cowali  wprawdzie  do  późna,  zawsze  jednak  któreś  z  nich
wyskakiwało na chwilę, by odebrać córkę.

Kate Young, szefowa Ŝłobka, która dobro swoich pod-

opiecznych przedkładała nad wszystko, umówiła się z rodzi-
cami, Ŝe dzieci będą odbierane najpóźniej o pół do siódmej.
UwaŜała, Ŝe jeśli ktoś nie jest w stanie odebrać dziecka do
tej godziny, to powinien poszukać innego miejsca dla swej

pociechy.

Fennia! - zawołała z kuchni Kate.

Co się stało? - Wzięła dziewczynkę na ręce i wbiegła

do kuchni.

Zadzwonili ze szkoły Jonathana, miał jakiś wypadek

w czasie meczu rugby. Muszę lecieć, poradzisz sobie sama?

Oczywiście - odparła Fennia pewnym głosem, choć

czuła narastający niepokój.

Spojrzała na Lucie. Dziecko zaczynało się mazać. Wzięła

je na ręce, podała ulubionego misia i utuliła. Gdyby odebrano

je tak jak zwykle, zapewne byłoby teraz kąpane i szykowane

do snu.

JESSICA STEELE

Faktycznie, gdy tylko Fennia połoŜyła Lucie do

łóŜeczka, dziewczynka natychmiast zasnęła.

Podeszła do okna i zaczęła nerwowo wyglądać. Nie wie-

działa, czy Kate, wychodząc w pośpiechu, zostawiła klucze
do gabinetu, gdzie przechowywana była dokumentacja Ŝłob-
ka. Gdyby udało jej się tam dostać, mogłaby sprawdzić, gdzie
pracują Toddowie i zadzwonić tam.

Wróciła do pokoju i spojrzała na śpiącą Lucie. Mała wy-

glądała teraz jak aniołek i w niczym nie przypominała diab-
lątka, którym w istocie była.

- Tak, juŜ wiem! - Fennia przypomniała sobie, gdzie kie

dyś spotkała rodziców małej. Państwo Todd byli dynamicz
nymi, młodymi ludźmi, pracującymi w jednej z międzynaro
dowych agencji reklamowych. Tylko jak się ona nazywała?

W tym momencie na podjazd wjechał duŜy, elegancki,

czarny samochód. Ucieszona, podeszła do okna, lecz mina
natychmiast jej zrzedła. Wysoki, dobrze zbudowany, trzy-
dziestoparoletni męŜczyzna, który właśnie wysiadł z auta, z
całą pewnością nie był Harveyem Toddem.

Słucham - zapytała chłodno Fennia, otwierając drzwi i

wzrokiem natykając się na dwoje pięknych, niebieskosza-
rych oczu.

Pani tu pracuje? - zapytał nieznajomy, ze zdziwieniem

patrząc na bardzo wysoką, brązowooką dziewczynę o kru-
czoczarnych włosach.

Nie wiedziała, kim jest ten męŜczyzna ani czego chce, a

jego ogłada i atrakcyjny wygląd nie robiły na niej wraŜenia.
ZdąŜyła się juŜ przyzwyczaić do tego, Ŝe niektórzy tatusiowie
uwaŜali się za bóstwa, zawsze i wszędzie szukali swojej szan-
sy, a ich sposób bycia był więcej niŜ przyjacielski.

NASZA BROŃ KOBIECA

Nie jest pan ojcem Ŝadnego z naszych podopiecznych,

prawda? - Fennia postanowiła nie odpowiadać na jego py-

tanie.

Nic mi na ten temat nie wiadomo - odparł z szerokim

uśmiechem.

Gdy posłała mu surowe spojrzenie, spowaŜniał, lecz

w oczach nadal błyskały diabelskie ogniki.

Jestem stryjem Lucie Todd. Czy dzwoniono do pani,

eby powiedzieć, Ŝe po nią przyjadę?

Stryjem Lucie? - powtórzyła Fennia i uchyliła szerzej

drzwi.

Jej tata jest moim bratem.

Proszę, niech pan wejdzie - zaprosiła go do środka. Coś

ją jednak zaniepokoiło.

- A więc przyjechał pan po Lucie... - zagaiła w nadziei,

e zdoła się czegoś więcej dowiedzieć.

Zdaje się, Ŝe jest ostatnim dzieckiem w Ŝłobku.

A jej rodzice? Dlaczego oni się nie zjawili?

Mieli wypadek. PowaŜny wypadek...

Serce Fennii zamarło. Przypomniała sobie, jak zareago-

wały z kuzynką Astrą, gdy ich krewna Yancie padła ofiarą
samochodowej katastrofy. Na szczęście Yancie szybko doszła
do siebie, ale pierwsze godziny po odebraniu wiadomości

były straszne.

Tak mi przykro - powiedziała Fennia, a jej wcześniej-

szy chłód i dystans gdzieś się ulotniły. - Czy odnieśli powaŜ-

ne obraŜenia?

Jeszcze dokładnie nie wiadomo, ale nie wygląda to

dobrze. - Powaga w jego głosie na tle wcześniejszej lekkości
sprawiła, Ŝe Fennia pomyślała, iŜ ma przed sobą człowieka

JESSICA STEELE

ukrywającego swoje prawdziwe uczucia. MęŜczyznę, który
swoje cierpienia, bo chyba musiał teraz cierpieć, ukrywał
przed całym światem.

Jak rozumiem, oboje odnieśli obraŜenia? - spytała Fen-

nia miękko. Czy Mariannę teŜ...?

Jechali razem na spotkanie z klientem - wyjaśnił. -

Zderzyli się z cięŜarówką.

Kto pana zawiadomił? Policja? - Fennia nie bardzo

wiedziała, co powiedzieć.

Tak. Wprawdzie nie było mnie w biurze, ale mój asy-

stent zadzwonił do mnie na telefon komórkowy. Natychmiast
pojechałem do szpitala, ale oboje byli nieprzytomni. Potem
zadzwoniłem do biura i okazało się, Ŝe ktoś z agencji rekla-
mowej Frost and Fletcher chciał się ze mną skontaktować,

eby mi przypomnieć o małej.

A pan o niej zapomniał? - zapytała Fennia, na co męŜ-

czyzna zareagował ostrym spojrzeniem. - Przepraszam, miał
pan co innego na głowie.

Byłem pewien, Ŝe opiekuje się nią niania, a gdy oka-

zało się, Ŝe jest inaczej, musiałem ustalić, o jaki Ŝłobek
chodzi, co zajęło mi sporo czasu. A właśnie, gdzie jest
mała? - zapytał tonem sugerującym, Ŝe ma ochotę skończyć
tę rozmowę.

Fennia zaprowadziła męŜczyznę do pokoiku, w którym

spała Lucie. Pochyliła się nad małą, a dziecko otworzyło
oczka.

- Tatuś? - spytała dziewczynka nieprzytomnie.
Fennia natychmiast się zorientowała, Ŝe Lucie równieŜ nie

zna tego człowieka.

- Śpij, kochanie - uspokoiła ją, i gdy tylko mała zamknę-

NASZA BROŃ KOBIECA

ła oczka, chwyciła nieznajomego za łokieć i
wyprowadziła

z pokoju.

Kim pan jest? - spytała stanowczym głosem.

JuŜ pani mówiłem! - wypalił w taki sposób, by nie miała

wątpliwości, Ŝe nie podoba mu się jej ton.

Oczekuję wyjaśnień - odparła stanowczo. - Widzę

przecieŜ, Ŝe Lucie nie rozpoznaje pana!

- Nie dziwi mnie to. Widziałem ją moŜe cztery... góra

pięć razy.

- A zatem nie jest pan zbyt blisko ze swoim bratem?

- dociekała Fennia.

- Owszem, jesteśmy blisko, tylko cięŜko pracujemy, więc

rzadko mamy okazję się widzieć. Często jednak do siebie

d/.wonimy.

- Taka rodzinna miłość na odległość?

- Proszę sobie darować len sarkazm - powiedział oschle

i podał Fennii wizytówkę.

Bez cienia zainteresowania przeczytała jej treść. Jegar

Urquart, prezes tej słynnej, wielkiej korporacji Global Com-
munications? CóŜ, nierzadko spotyka się tak waŜne osobisto-

ci, pomyślała Fennia i juŜ miała oddać wizytówkę właści-

cielowi, ale coś ją tknęło.

Nazywa się pan Jegar Urquart?

- Tak.

A pana brat nazywa się Todd?

Jesteśmy przyrodnim rodzeństwem. Co za pech, Ŝe

akurat dziś Kate nie mogła zostać dłuŜej.

Co robić? Co robić? - myślała gorączkowo. Mówi, Ŝe są
przyrodnimi braćmi i przedstawia się jako stryj Lucie Todd...

- Jest pan starszy od Harveya - powiedziała dla zyskania

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

na czasie. - Harvey Todd ma najwyŜej dwadzieścia sześć
lat...

Między nami jest dziesięć lat róŜnicy. Mama roz-

wiodła  się  z  moim  ojcem,  po  czym  ponownie  wyszła  za
mąŜ  i  urodziła  Harveya.  Proszę  mnie  posłuchać,  miałem
dziś  cięŜki  dzień,  który  wcale  jeszcze  się  nie  skończył.
Wezmę Lucie i...

Nie!

- Nie? - Jegar Urquart zaczynał wpadać w gniew.
Fennia nic nie mogła na to poradzić. Faktycznie, jeśli ten

męŜczyzna mówił prawdę, to bez wątpienia miał dzisiaj bar-
dzo cięŜki dzień, dopóki jednak nie zdoła potwierdzić jego
słów, pod Ŝadnym pozorem nie odda mu dziecka. Tylko czy
on o tej porze zdoła udowodnić swoją toŜsamość?

Nie czekając na jej zgodę, nieznajomy zrobił krok w stro-

nę pokoju, w którym spała Lucie.

Czy zastanę w domu pańską Ŝonę? - rzuciła w pośpie-

chu. Zdawała sobie sprawę, Ŝe jeśli ten człowiek zdecyduje
się uŜyć siły fizycznej, będzie bezradna.

Nie mam Ŝony!

A partnerkę?

Nie jestem w Ŝadnym trwałym związku - odparł ziry-

towany, po czym zrobił kolejny krok w stronę pokoju do
leŜakowania.

Nie! - zaprotestowała. - Nie mogę oddać panu Lucie.

Nie wolno mi jej spuścić z oka. Odpowiadam za...

Fennia przerwała, jako Ŝe nieznajomy zatrzymał się, spoj-

rzał na nią uwaŜnie, a na jego twarzy znów pojawił się ów
tajemniczy uśmiech, któremu tak bardzo nie ufała.

- Proszę zatem pojechać z nami - zaproponował Jegar

Urquart i z rozbawieniem zaczął się przyglądać, jak Fennia

ze zdziwienia otwiera buzię.

Nie mogę się na to zgodzić! - zaprotestowała. Zauwa-

yła, Ŝe jego wzrok na chwilę spoczął na jej dłoniach, na

których nie było obrączki.

Czeka na panią partner?

Nie, ale...

Nie ma Ŝadnego „ale". Niech pani zadzwoni do mamy

i powie...

- Nie mieszkam z matką! - wypaliła, czując jednak, Ŝe

jej opór słabnie. Nie miała Ŝadnego rozsądnego pomysłu,
jak
inaczej rozwiązać tę sytuację. Dodała więc tylko: - Ale
Lucie
jedzie w moim samochodzie.

Uśmiechnął się tryumfująco, a Fennia spakowała wszyst-

ko co, mogło się przydać Lucie w ciągu najbliŜszej doby.

Następnie wręczyła mu torbę i wzięła przenośny fotelik ze

piącą dziewczynką, nie pozwalając się w tym wyręczyć Ur-

quartowi.

Bardzo eleganckie miejsce, pomyślała, gdy zajechali

pod jego dom. Tym razem pozwoliła mu nieść śpiącą małą,
jako Ŝe od garaŜu do wejścia było kilkanaście metrów.
Wreszcie weszli do luksusowego apartamentu na ostatnim

piętrze.

Czy ma pan stałą pomoc domową? - spytała Fennia.

gdyŜ wszędzie panował nieskazitelny porządek.

Panią Swann, od poniedziałku do piątku. Zostaje pani

na noc, rzecz jasna?

Fennia nie miała tego w planie, lecz poniewaŜ i tak juŜ

przegrała bitwę, przewoŜąc tu małą, więc dalszy opór nic
miał sensu. Jedyne, co jej pozostało, to nie spuszczać Lucie

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

z oka. Mogła wprawdzie zabrać ją do cioci Delii, przyrodniej
siostry mamy, ale nie wydawało jej się to dobrym pomysłem.
Ciocia miała juŜ swoje lata, a ten mały diabełek, Lucie, po-
trafił niejednemu zajść za skórę... Astra? TeŜ nie, bo potrze-
bowała spokoju, by pracować. MoŜe więc mama? Tę moŜli-
wość wykluczyła najszybciej. Po pierwsze nie znosiła dzieci
i zaszła w ciąŜę tylko dlatego, by nie być gorszą od swoich
sióstr, a po drugie Fennia i jej matka od dawna przestały
nawet ze sobą rozmawiać.

ZauwaŜyła, Ŝe Jegar Urquart uwaŜnie się jej przygląda.

Zaproponował, by została na noc, bo oczywiście nie miał
zielonego pojęcia, jak naleŜy opiekować się dziećmi. W
gruncie rzeczy Fennia po prostu spadła mu z nieba.

PokaŜę pani sypialnie - zarządził Jegar. - A swoją dro-

gą, ma pani jakieś imię?

Fennia Massey - odparła i pomaszerowała za nim.

Pierwsza z sypialni miała dwa łóŜka. - Ta będzie w sam raz
- zadecydowała, spoglądając na niego spod oka.

Nadal mi pani nie ufa, prawda? - zapytał.

Ku swemu zdumieniu uświadomiła sobie jednak, Ŝe jest

akurat odwrotnie.

Nie, skądŜe - odparła szczerze. - Chodzi o to, Ŝe gdy-

by Lucie w nocy się obudziła, bardzo by się przestraszyła,
nie widząc przy sobie znajomej twarzy.

Jest pani bystra - skomentował z uśmiechem.

Nie Ŝyczę sobie osobistych uwag, panie Urąuart - od-

paliła z miejsca

Nastroszyła się pani jak kotka, lecz zapewniam panią,

e nic jej nie grozi. MoŜe pani schować pazurki.

Nie uwaŜa pan, Ŝe jest w tej chwili parę waŜniejszych

spraw do zrobienia? Proszę sobie darować te puste poga-

wędki.

Wracam do szpitala - odparł powaŜnie, a po uśmiechu

nie zostało nawet śladu. - Potrzebne pani jedzenie dla dziec-
ka? Czy mam coś kupić?

Mała zjadła kolację w Ŝłobku.

Pokazał jej, gdzie jest czysta pościel, i wyszedł. Fennia

odetchnęła z ulgą.

Dochodziła dziewiąta. Lucie spała smacznie w łóŜku

przytulona do swego ukochanego misia. Fennia zrobiła sobie
herbatę t postanowiła zadzwonić do Kate.

- Mogło być gorzej - wyjaśniła Kate. - Jonathan złamał

wprawdzie obojczyk, ale to wszystko. Miał duŜo szczęścia,
Ie nie stracił zębów - dodała z ulgą. - A co u ciebie? Miałaś
jakieś problemy po moim wyjściu?

Rodzice Lucie Todd mieli wypadek. Przyjechał po nią

jej stryj czy wuj...

Jegar Urąuart? - W głosie Kate słychać było podekscy-

towanie.

Tak, właśnie u niego jestem. Pojechał z powrotem do

szpitala, więc...

...zostałaś w roli opiekunki do dziecka. To bardzo

uprzejme z twojej strony. - Kate była pełna uznania, dlatego
teŜ Fennia nie przyznała się, Ŝe zachowała się wobec Jegara
Urquarta cokolwiek obcesowo. - A co z Mariannę i Harle-
yem? Wszystko w porządku?

Fennia przekazała jej wszystkie informacje, choć nie było

tego wiele, a następnie zadzwoniła do kuzynki, Ŝeby powie-
dzieć, co się stało i Ŝe nie wróci na noc.

- Przyjadę i przywiozę ci coś do spania - zaproponowała

JESSICA STEELE

natychmiast Astra, ale Fennia, wiedząc, jak bardzo jest

zajęta, nie chciała jej fatygować.

Jegar Urquart ma szafę pełną koszul, więc w jednej się

prześpię, a drugą włoŜę do pracy. Wepchnę ją w spodnie i
będzie dobrze.

Skoro jesteś pewna, Ŝe dasz sobie radę...

A dlaczego miałabym sobie nie dać?

Po tej rozmowie Fennia spenetrowała lodówkę i przygo-

towała sobie kanapki. Po namyśle zrobiła ich trochę więcej,
przewidując, Ŝe Jegar Urquart pewnie teŜ nie jadł tego dnia
obiadu.

Po kolacji sprawdziła, czy Lucie dobrze śpi, po czym

weszła do sąsiadującej z sypialnią łazienki, gdzie znalazła
ręcznik, szczoteczkę do zębów i pastę. By jednak nie budzić
dziecka odgłosami kąpieli, postanowiła skorzystać z drugiej
łazienki, przylegającej do innej sypialni. Przeprała bieliznę
i wskoczyła pod prysznic.

W głowie kłębiły jej się róŜne myśli. Wychodząc dziś rano

z mieszkania Astry, postanowiła, Ŝe jeszcze raz wybierze się
do matki i spróbuje naprawić zepsute stosunki. A niech tam,
do trzech razy sztuka! - pomyślała. Czwartej próby nie bę-
dzie, przynajmniej na razie... Jednak wydarzenia związane
z małą Lucie pokrzyŜowały te plany.

AŜ do BoŜego Narodzenia Fennia mieszkała z matką, jed-

nak wszystko runęło w gruzach, gdy pojawił się Bruce Per-
cival, wdowiec po jednej Ŝonie, a rozwodnik po drugiej,
obecnie przyjaciel mamy. Wzdrygnęła się z obrzydzenia na
wspomnienie, jak ten odraŜający typ obłapił ją spoconymi
rękoma i na siłę próbował pocałować, a gdy nagle wkroczyła
matka, natychmiast ochłonął i całą winę zrzucił na Fennię,

NASZA BROŃ KOBIECA

która jakoby miała się na niego rzucić w wiadomych zamia-

rach! Wstrętny typ!

- Portio, czy naprawdę muszę być na to naraŜony? Twoja
córka ma cokolwiek dziwne obyczaje. Nagle zebrało jej się
na amory z narzeczonym własnej matki!

Fennia  była  przekonana,  Ŝe  jej  matka  nie  da  wiary  pomó-
wieniom przyjaciela, i nawet nie zamierzała się bronić, tylko
z niesmakiem patrzyła na miotającego się facecika. Niestety,
ku jej przeraŜeniu, Portia Cavendish potraktowała ją jak wy-
ną  ladacznicę,  dybiącą  na  wspaniałego  Bruce'a,  i  kazała  jej
natychmiast  wynosić  się  z  domu.  Duma  nie  pozwoliła
Fennii  podjąć  dyskusji  na  ten  temat,  i  to  w  obecności  tego
odraŜającego typka, wiec zabrała najpotrzebniejsze rzeczy i
pojechała  na  noc  do  cioci  Delii,  a  następnego  dnia  wprowa-
dziła się do Astry.

Nie mając ochoty juŜ dłuŜej roztrząsać tej okropnej histo-

rii. Fennia skupiła się na dzisiejszych wydarzeniach... i nagle
uświadomiła sobie, Ŝe myśli o Jegarze Urquarcie. Musiał się
bardzo przejąć bratem i bratową, pomyślała, i zrobiło się jej
go szkoda. śeby tylko wieści ze szpitala były pomyślne...

Był bardzo przystojny i... O czym ja myślę?! - skarciła

się i uciekła w bezpieczniejsze, czyli rodzinne rejony. Wró-
ciła myślami do Astry i Yancie.

Yancie, Astra i Fennia. Trzy kuzynki i równolatki zara-

zem. Urodziły się nawet w tym samym miesiącu! Córki
trzech sióstr, poczęte i urodzone chyba dla kobiecej próŜno-

ci, bo dla miłości z całą pewnością nie.

Gdy tylko nieco podrosły, natychmiast zostały wysłane do

szkoły z internatem. Dorastały razem i kochały się jak sio-
stry. Gdy jedna z nich doznała krzywdy, cierpiały wszystkie.

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

Wzajemnie  wynagradzały  sobie  brak  rodzicielskich  uczuć,
bo  ich  matki...  no  cóŜ...  miały  kompletnego  bzika  na  pun-
kcie  pieniędzy  i  męŜczyzn.  Wprawdzie  szanowne  matrony
zwały  to  szlachetną  zapobiegliwością  i  nowoczesną  bez-
pruderyjnością,  lecz  ich  córki  szybko  zdefiniowały  to  jako
chciwość i rozwiązłość.

Dziewczęta, przeraŜone tymi wzorcami, gdy skończyły

czternaście lat, złoŜyły uroczyste śluby czystości. Nigdy,
przenigdy tkwiąca w ich genach trucizna lubieŜności nie
obudzi się, a swoje dziewictwo kaŜda z nich złoŜy w darze
tylko temu jedynemu, właściwemu męŜczyźnie.

Fennia, co warto podkreślić, z dochowaniem tych ślubów

nigdy nie miała problemów i w jakiś szczególny sposób swe-
go  wianka  strzec  nie  musiała.  Wprawdzie  była  na  kilku,
nazwijmy to, eksperymentalnych randkach, a takŜe parę razy
zdarzało się jej przyjąć zaproszenie na bardzo śmiałe imprezy
towarzyskie, to nigdy nie poczuła najmniejszej potrzeby, by
przekroczyć  pewne  granice.  Całym  swym  jestestwem  prze-
czyła  wszelkiemu  promiskuityzmowi*.  Była  beznadziejnie
wstrzemięźliwa i śmiesznie wybredna w wyborze partnerów,
co czyniło wielce prawdopodobnym, iŜ na zawsze pozostanie
samotna. I. o dziwo, wcale nie cierpiała z tego powodu. Me-
sko-damskie wyczyny jej matki oraz ciotek Ursuli i Imogen
sprawiły,  Ŝe  zupełnie  nie  interesowały  ją  związki  z  męŜczy-
znami.

Inna sprawa, Ŝe Yancie powiedziała niedawno, iŜ w ogóle

nie warto zastanawiać się nad takimi sprawami.

- Bo gdy się zakochacie - mówiła - ale tak naprawdę

* Promiskuityzm - bezładne, przypadkowe stosunki płciowe (przyp. red).

akochacie, to nawet do głowy wam nie przyjdzie, Ŝeby
zachowywać się jak nasze matki. Odkryjecie nagle -
przekonywała - Ŝe chcecie, by trzymał was w
ramionach ten jeden, jedyny i nikt inny.

Znów przypomniał jej się Jegar Urquart. Jednak nie zdziwi to
jej  to,  Ŝe  o  nim  pomyślała.  Wypadek  rodziców  Lucie,
poznanie  Jegara  Urquarta,  wraŜenie,  jakie  na  niej  wywarł,
robiąc tak wiele dla zapewnienia bezpieczeństwa swojej bra-
tanicy,  wreszcie  sam  pobyt  w  jego  domu,  wszystko  to  wy-
kraczało  poza  rutynowy  bieg  zwyczajnych  wydarzeń.
Wyszła  spod  prysznica  i  wytarła  się.  Jej  myśli  znów  po-
wędrowały w stronę matki. Wydawało jej się, Ŝe w zeszłym
tygodniu, na weselu Yancie, coś się zmieniło w jej stosunku
do  niej.  Wszystko  wskazywało  na  to,  Ŝe  związek  z  tym  dra-
niem Bruce'em Percivalem naleŜał juŜ do przeszłości, a jego
miejsce zajął niejaki Joseph Price.

Bardzo jej zaleŜało, Ŝeby Yancie mogła w pełni cieszyć

się  tym  szczególnym  dniem,  by  najmniejszy  szczegół  nie
zakłócił podniosłej, zarazem radosnej atmosfery. W związku z
tym  Fennia  postanowiła,  Ŝe  odpowie  na  kaŜdy,  choćby
najmniejszy  uśmiech  matki,  skierowany  w  jej  .stronę.  Ku  jej
radości  Portia  Cavendish  sama  pozdrowiła  córkę,  a  nawet
wyraziła  podziw  dla  klasycznego  piękna  jej  szkarłatnej  su-
kienki  druhny.  Fennia  odnotowała  ten  fakt  w  pamięci,
później  jednak,  podobnie  zresztą  jak  druga  z  druhen,  Astra,
zbyt była zaaferowana całym wydarzeniem, by zwracać uwagę
na kogokolwiek prócz Yancie i jej ukochanego, Thomsona.

Rozmarzona westchnęła na wspomnienie tego szczegól-

nego spojrzenia, jakim Thomson omiatał swoją Yancie. Fen-

JESSICA STEELE

nia była pewna, Ŝe jej kuzynka będzie szczęśliwa z tym

męŜczyzną. Bez wątpienia Thomson kochał Yancie równie
mocno, jak Yancie kochała jego.

Zdała sobie sprawę, Ŝe jest bardzo zmęczona. Powinna

jak najprędzej się połoŜyć, by następnego dnia być w pełni
sił. Coś jej bowiem mówiło, Ŝe Lucie zbudzi się bardzo
wcześnie.

PoniewaŜ nadal nie miała w czym spać, więc owinęła się

ręcznikiem i wyszła z łazienki. Przechodząc obok sypialni,
wsunęła głowę do środka. Mała spała spokojnie, toteŜ bez-
szelestnie poszła w stronę garderoby. ZauwaŜyła, Ŝe w kuch-
ni pali się światło, choć była pewna, Ŝe je zgasiła. No cóŜ,
jak widać, jednak nie zrobiła tego.

Przechyliła się przez próg kuchni i wyciągnęła rękę, by

wymacać kontakt, poniewaŜ jednak nie mogła go znaleźć,
weszła do środka. Jej nagiemu ramieniu, a polem wyłaniają-
cej się zza drzwi reszcie, przyglądała się para niebieskosza-
rych oczu.

- O! - krzyknęła piskliwie, po czym spurpurowiała.
Jegar Urquart przyglądał jej się ze szczerym zaciekawie-

niem, i tylko on sam mógłby powiedzieć, co było bardziej
interesujące: jej rumieniec, szczupłe ramiona, czy moŜe dłu-
gie, zgrabne nogi, dotąd starannie przykryte spodniami.

Nie... nie słyszałam, jak pan wchodził - wyjąkała

zmieszana Fennia.

Słysząc, Ŝe mała śpi, starałem się zachowywać jak naj-

ciszej - odparł.

To bardzo miło z pana strony. - Fennia próbowała wy-

paść moŜliwie najbardziej oficjalnie, marząc tylko o tym, by
czmychnąć stąd jak najprędzej.

NASZA BROŃ KOBIECA

- A mnie było bardzo miło, gdy znalazłem zrobione przez

pumą kanapki. - Jego oczy się śmiały.

Wzruszyła ramionami. Ręcznik był na swoim miejscu,
mimo to na wszelki wypadek przycisnęła go mocniej nagim
ramieniem. - A co z państwem Todd? - Nim stąd wyjdzie,
powinna

zadać to pytanie. - Gdy zjawiłem się w szpitalu, Harveya
właśnie wieziono na operację. Odzyskał przytomność i od
razu pytał o Ŝonę. - Widział pan ją?

-  Tak. Nic jeszcze nie wiadomo na pewno, ale lekarze
podejrzewają powaŜny uraz kręgosłupa. -  Biedna Mariannę
- szepnęła Fennia. -  A tu wszystko w porządku? - zapytał
Jegar.

- Wszystko gra - zapewniła.

Wobec tragedii, jaka spotkała rodziców Lucie, fakt, Ŝe

stała półnaga przed obcym męŜczyzną, nagle stracił za
znaczeniu.

Sprawdzała mnie pani?

PrzecieŜ zaufałam panu! - zaprotestowała, cała w pur-

purze.

- To do kogo pani dzwoniła? - drąŜył, najwyraźniej

przekonany, Ŝe gdy w grę wchodziło dobro dziecka, Fennia
za-chowa wszystkie środki ostroŜności.

- Proszę pana, wcześniej nie mogłam sprawdzić, czy fa

ktycznie jest pan tym, za kogo się podaje, dlatego Ŝe Kate,

szefowa Ŝłobka, musiała wcześniej wyjść. Zadzwonili ze

szkoły, Ŝe Jonathan, jej syn, miał wypadek w czasie meczu.
A ja nie mogłam dostać się do gabinetu... - Wiedziała, Ŝe
plecie głupoty, znów jednak dotarło do niej, jak skąpo jest

JESSICA STEELE

odziana. - Więc zadzwoniłam do niej, to znaczy... jak pan
wyszedł, to zadzwoniłam, Ŝeby zapytać, czy z Jo... Jonatha-
nem...

I co z nim? - zapytał łagodnie.

Ma złamany obojczyk, poza tym wszystko w porządku.

W kaŜdym razie kiedy powiedziałam Kate, Ŝe państwo Todd
mieli wypadek i Ŝe przyjechał po nią wujek, a raczej stry-
jek... to Kate sama wymieniła pańskie nazwisko. Więc cho-
ciaŜ rzeczywiście nie ma pana na liście osób uprawnionych
do odbierania Lucie, to Mariannę albo Harvey musieli kiedyś
o panu wspomnieć.

Fennio, nie musi się pani tak strasznie przy mnie dener-

wować - oświadczył, gdy wreszcie skończyła tę swoją papla-
ninę.

Jestem panu wdzięczna za wyrozumiałość. Idę spać.

Dobranoc - powiedziała i wyszła z kuchni.

Była wściekła. Dobre sobie! ,3idulko, nie musisz się tak

strasznie denerwować" - przedrzeźniała go w myślach.
Szkoda, Ŝe nie dodał: „Maleńka, moŜesz sobie paradować
nawet nago, i tak nie zwróciłbym na to najmniejszej uwagi".

Fennia weszła do garderoby i zdjęła z wieszaka najlepszą,

jak jej się wydawało, z koszul. Była juŜ w łóŜku, wciąŜ po-
irytowana i zła, gdy nagle przyszło otrzeźwienie. O czym, na
miłość boską, ona myśli?! PrzecieŜ gdyby się komuś z tego
zwierzyła, kaŜdy, dosłownie kaŜdy, powiedziałby, Ŝe zaleŜy
jej na tym, by się podobać Jegarowi. CzyŜ to nie jest po prostu

mieszne?

ROZDZIAŁ DRUGI

Tak jak przypuszczała, Lucie obudziła się, gdy tylko zro-się
jasno. Był piękny, majowy dzień, lecz dla Fennii zaczął się
zbyt wcześnie, by mogła docenić jego urodę.

- Mamo! - krzyknęło niezadowolone dziecko i Fennia

juŜ była w pełni obudzona. Jednak Lucie nie było ani w łóŜ
ku, ani w pokoju.

Znalazła ją w salonie i od razu wzięła na ręce.

- Dzień dobry, jak się masz kochanie? - Ucałowała

dziewczynkę w główkę.

Hałas w sąsiednim pokoju sprawił, Ŝe obie postanowiły

do niego zajrzeć. Na jego środku stał pan domu, w koszuli i
skarpetkach,  za  to  bez  spodni.  Widok  jego  silnych  nóg
przypomniał Fennii, Ŝe koszula, którą ma na sobie, zakrywa
niewiele  więcej  i  poczuła  się  bardzo  nieswojo.  W  dodatku
w  pewnym  momencie,  gdy  musiała  się  schylić  do  Lucie,
koszula  powędrowała  do  góry,  co  nie  uszło  czujnej  uwagi
Jegara.  Natychmiast  jednak  z  lekka  dziki,  pierwotny  błysk
oka  przesłonił  spokojnym,  nobliwym  spojrzeniem,  dając
Fennii do zrozumienia, Ŝe nie musi wpadać w panikę.

Jest... - rozpoczął, ale Lucie w tej samej chwili wrzas-

nęła:

Socek!

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

Proszę! - Fennia bez dodatkowych wyjaśnień podała

zdumionemu Jegarowi bratanicę.

Ale... ale - zaczął się bezradnie jąkać. Wyglądał teraz

tak komicznie, Ŝe Fennia od razu poczuta się lepiej.

Pańska bratanica domaga się soku.

Nie wiem, czy jest w lodówce. A nie moŜe być mleko?

Socek! - Lucie stanowczo ponowiła Ŝądanie.

Jegar, całkiem zbity z pantałyku, podjął jednak błyska-

wiczne działanie. Oddał dziecko piastunce, po czym pobiegł
do kuchni. Fennia poszła za nim. Ku ich wielkiemu zadowo-
leniu, w lodówce był jeszcze kartonik soku.

Lucie odzyskała dobry humor, gdy tylko zobaczyła, Ŝe do

kubka nalewają jej „socku". Fennia posadziła ją na kuchen-
nym stole, co małej bardzo przypadło do gustu. Jegar miał
mniej zadowoloną minę, być moŜe dlatego, Ŝe Fennia popro-
siła go o zostanie z małą, jako Ŝe sama postanowiła wziąć
prysznic.

- Fennia! - zawołał za nią, ale zignorowała jego pełen

rozpaczy krzyk.

Wzięła jednak najszybszy prysznic w Ŝyciu. Prócz szmin-

ki i pudru nie miała ze sobą Ŝadnych kosmetyków, ale nawet
i tych nie uŜyła, zresztą jej zdrowa, gładka skóra tak napra-
wdę nie potrzebowała tego rodzaju wsparcia.

Zwykle o tej porze czuła się świetnie, naładowana energią

i  ciekawa  nowego  pracowitego  dnia,  teraz jednak  było  ina-
czej.  W  ciągu  zaledwie  paru  godzin  obcy  facet  dwukrotnie
widział ją ledwie co odzianą, i choć sam specjalnie się tym
nie przejmował, ona nie czuta się z tym dobrze. Na szczęście
zaraz poŜegna się z Jegarem  Urquartem i  więcej juŜ go nie
ujrzy.

Popędziła do kuchni.

- Jestem, zanim zaczęło panu mnie brakować - powie-

działa Ŝartem. Widać było, Ŝe poczuł ulgę, a zarazem uwaŜ-
nie przyjrzał się strojowi Fennii. - Mam nadzieję, Ŝe nie jest
to pana ukochana koszula - dodała roześmiana.

Jegar bez słowa wyszedł z kuchni i poszedł do łazienki.

Fennia wykąpała i ubrała Lucie, a potem wróciła z nią do

kuchni, Ŝeby przyrządzić dla małej kaszkę.

Gdy Lucie ponownie zapytała o mamę, wyjaśniła jej, Ŝe

oboje rodzice są teraz chorzy, ale znajdują się pod dobrą opieką I
niedługo będzie mogła się z nimi zobaczyć. W trakcie tej roz-
mowy w kuchni zjawił się Jegar. Był w garniturze i z teczką.
Wyglądało na to, Ŝe ma zamiar wyjść z domu bez śniadania

- Dzwoniłem do szpitala - oznajmił. - Niedługo będę

mógł się z nimi zobaczyć. - Najwyraźniej w trosce o
spokój

małej celowo nie uŜył imion brata i bratowej.

- Proszę im powiedzieć, Ŝe z Lucie wszystko w porządku

- odparła. - Sądzę, Ŝe warto by było pomyśleć o niani.
Oczy-

wiście dzisiaj zawiozę ją do Ŝłobka, ale... Jegar

zmarszczył czoło i spojrzał na zegarek, po czym zniknął
na chwilę, by zaraz znów się pojawić z kompletem kluczy
w ręku.

- Czy mógłbym prosić, Ŝeby dziś takŜe przywiozła pani

Lucie ze Ŝłobka do domu?

W pierwszym odruchu chciała odmówić, bo instynkt jej

podpowiadał, Ŝe przy tym męŜczyźnie powinna być czujna,
poniewaŜ on moŜe ją zranić.

Ale tam, do licha! - ofuknęła się. Zachowuję się jak na-

stoletnia idiotka. Spędziłam z nim pod jednym dachem noc,
widział mnie prawie nagą, i nic się nie stało!

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

Tyle tylko, Ŝe w tej sytuacji nie poŜegna się z nim na

zawsze...

- Oczywiście, nie ma problemu - odparła z uśmiechem,

ignorując rozpaczliwy krzyk instynktu. Musi pomóc Jegaro-
wi, i tak miał dość kłopotów z bratem i bratową.

W Ŝłobku wszystko toczyło się normalnym trybem i pod-

czas leŜakowania Fennia wyrwała się po zakupy. Poza tym,
co niezbędne, nabyła teŜ zabawki i ulubione łakocie Lucie,
by  osłodzić  jej  rozłąkę  z  rodzicami.  Fennia  układała  teŜ  w
głowie  listę  wskazówek,  które  przekaŜe  niani,  bo  dziew-
czynka  nie  była  łatwym  dzieckiem  i  by  uniknąć  kłopotów,
naleŜało z nią umiejętnie postępować.

Gdy wieczorem zajeŜdŜała pod dom Jegara Urąuarta, dziew-

czynka spała juŜ na dobre. Fennia zaniosła fotelik z małą do
windy i wjechała na ostatnie piętro. Przed drzwiami apartamentu
zawahała się chwilę, nim nacisnęła dzwonek. Nikt nie otwierał,
a więc niani nie było w domu. Chcąc nie chcąc wyjęła z
torebki klucze, które Jegar dał jej tego dnia rano.

Wolała, by niania zdąŜyła wieczorem zapoznać się z Lu-

cie, niestety dziewczynka była tak zmęczona, Ŝe Fennia mu-
siała połoŜyć ją spać.

Pozostało jej tylko czekać. Przejrzała tytuły ksiąŜek, po-

rozglądała się po domu, a przede wszystkim się nudziła. Czu-
ła się w tym mieszkaniu obco i nie na miejscu. Nie zaczęła
nawet nic czytać, bo w kaŜdej chwili mógł zjawić się gospo-
darz lub niania.

Wreszcie uznała, Ŝe powinna coś zjeść, i gdy zaczęła robić

kanapki, spostrzegła, Ŝe mimowolnie szykuje kolację dla
dwóch osób. Robiła właśnie czwartą kanapkę z pastą łoso-
siową, gdy zjawił się Jegar.

- Jadłeś coś? - spytała od razu. Wszysdco inne mogło

w tej chwili poczekać.

- Chyba nie - odparł po chwili zastanowienia. - To idź
umyć ręce - poinstruowała go, na co on radośnie się
uśmiechnął. - To znaczy... zrobiłam kilka kanapek, wiec
jeśli chcesz... - poprawiła się zakłopotana, a potem prawie
wybuchła śmiechem. Reakcja Jegara pokazała jej, Ŝe popeł-
niła nie tyle gafę, co drobną śmiesznostkę, wynikłą z częste-
go obcowania z dziećmi, a poza tym jego beztroski uśmiech
natychmiast zmył z jego twarzy zmęczenie. Jegar
posłusznie umył ręce w kuchni, ona zaś postawiła na stole
talerzyki i kubki, a potem zasiadła za stołem. - Jak się czują
Harvey i Mariannę? - zapytała.

-  Od  wczoraj  jest  wielka  poprawa.  Wszystko  wskazuje
na  to,  ze  operacja  Harveya  się  udała,  niemniej  oboje
czeka
długa  droga,  zanim  wrócą  do  zdrowia.  NajwaŜniejsze
jednak,

e zagroŜenie Ŝycia minęło.

Jasne. A czy Mariannę odzyskała świadomość? - Tak,
rozmawiałem równieŜ z nią. Bardzo martwią się o Lucie,
ale Mariannę zupełnie się uspokoiła, gdy jej powie-
działem, Ŝe to ty się nią zajmujesz. Wygląda na to, Ŝe

mała w domu bez przerwy o tobie opowiadała, chociaŜ
zrozumie-nie jej języka przekracza moje moŜliwości.

- Nie wymiguj się, tylko szybko naucz się dziecięcej

mowy.

- Jasne, bo nieprędko wypuszczą ich ze szpitala. To moŜe

być kwestia nawet dwóch miesięcy.

AŜ tak długo? - Dopiero teraz zaczynała rozumieć, jak

powaŜnych musieli doznać obraŜeń.

Mariannę najpierw zostanie przeniesiona na oddział.

JESSICA

STEELE

w którym zajmują się leczeniem urazów kręgosłupa, a potem
czekają długa rehabilitacja, natomiast Harvey będzie musiał
przejść jeszcze kilka operacji.

- Jegar, tak mi przykro!

Uśmiechnął się do niej z wdzięcznością. Jej serdeczne,

ciepłe współczucie było mu bardzo potrzebne.

W kaŜdym razie najwaŜniejsze, Ŝe lekarze przestali się

martwić o ich Ŝycie.

Tak, to prawda.

Musimy zrobić wszystko, Ŝeby pomóc im wrócić do

zdrowia - oświadczył.

Nie bardzo rozumiała tę liczbę mnogą. „Musimy"?

Więc nie zatrudniłeś niani? - spytała oskarŜycielskim

tonem.

Jesteś zbyt inteligentna i przenikliwa, Ŝeby całe Ŝycie

niańczyć cudze dzieci - powiedział ze śmiechem.

Uprzejmości zostaw na później. Znalazłeś nianię czy

nie?

Próbowałem...

Ale nie znalazłeś?

Nie złość się - poprosił najbardziej czarującym głosem,

na jaki go było stać. Nie pomagało.

Nie złoszczę się - odparła juŜ całkiem spokojnie, po

czym dokończyła kanapkę. Następnie wstała od stołu i
oświadczyła: - Po prostu jadę do domu.

Fennio - poprosił miękko. - Nie utrudniaj dodatkowo

sytuacji, naprawdę robię, co w mojej mocy...

Więc słucham.

Naprawdę chciałem przyjąć nianię, ale potem pojecha-

łem do szpitala i Mariannę poczuła tak wielką ulgę, gdy

NASZA BROŃ KOBIECA

dowiedziała się, Ŝe to ty zajmujesz się małą... Bez

przerwy powtarzała, Ŝe Lucie czuje się przy tobie dobrze i

co by to było, gdyby nagle znalazła się pośród obcych ludzi.

Zastanawialiśmy się... - Przerwał i spojrzał na Fennię. -

OtóŜ zastanawialiśmy się, czy zgodziłabyś się przyjąć taką
pracę - zakończył z pełną powagą. - Ale ja juŜ mam pracę!

- Wiem, wiem, ale Lucie przepada za tobą i czuje się przy
tobie bezpiecznie. Wystarczająco mocno przeŜywa nieobec-
ność rodziców, a teraz ty jeszcze chcesz zniknąć.

Co robić? Co robić? - zastanawiała się gorączkowo. Tak
bardzo chciała pomóc w tej sytuacji... Jednak coś ją po-
wstrzymywało, czegoś się bała... tylko czego, na miłość bo-
tka! PrzecieŜ nie odpowiedzialności za małe dziecko, bo
akurat w tym była bardzo dobra... więc? - A czy nie ma
kogoś, kto mógłby się zająć małą? MoŜe jakaś krewna?
Mariannę musi mieć... Mariannę nie ma nikogo.

- A moŜe twoja matka?

- Mieszka za granicą z moim ojczymem, no i ma

kłopoty ze zdrowiem.

Fennia czuła, Ŝe trudno jej będzie odmówić, zresztą nie

wiedziała, dlaczego nie miałaby się tego podjąć.

Postanowiła jednak uściślić pewne sprawy.

- A więc uwaŜasz, Ŝe powinnam tu zostawać na noc?
- przerwała milczenie. - Czyli, inaczej mówiąc,
zamieszkać

z tobą?

Wiele kobiet dałoby wszystko za taką szansę - odparł

tonem triumfującego Cezara.

CóŜ za skromność - skomentowała z gryzącą ironią.

JESS1CA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

- Ale wracając do tematu, wspomniałeś o kilku miesiącach'
Miałabym tu spędzać noce...

Tak byłoby najwygodniej, bo inaczej miałabyś dodat

kowy kłopot.

Pozwoliłbyś, Ŝebym wzięła małą i się wyniosła? - spy-

tała, choć znała juŜ odpowiedź. Jegar. choć z bratem konta-
ktował się głównie telefonicznie, jak to sam wyznał, kochał
i czuł się odpowiedzialny za swoich najbliŜszych.

W Ŝadnym wypadku! Teraz tu jest dom Lucie. Po prostu

wieczorami byś wychodziła, a rankami wracała, zaś w razie
nocnych kłopotów z małą wzywałbym ciebie. Byłoby to bar-
dzo uciąŜliwe, nie sądzisz?

Masz rację - przyznała Fennia i poczuła, Ŝe zaczyna go

lubić. - Mieszkam z kuzynką, to nieprawdopodobny mozgo-
wiec...

Jest neurochirurgiem?

Jesteś niemoŜliwy - roześmiała się.

Wszystkie mi to mówią - odparł.

Fennia przyjrzała się jego ustom. Pięknie zarysowane,

unosiły się nieco w kącikach, gdy się uśmiechał.

A więc tak... - zaczęła. - Mam pracę, którą kocham i

której nie zamierzam rzucić...

Wiec?

Więc codziennie, od poniedziałku do piątku, będę

zabierała Lucie do Ŝłobka. Po pracy będziemy tu wracać, w
weekendy takŜe będę tu nocować. Oczywiście mała będzie
wymyta, nakarmiona i dopieszczona. Ty będziesz zastępował
jej ojca. Masz jakieś pytania?

Rozbawił go jej dyrektorski ton, więc zareagował

uśmie-szkiem, lecz Fennia w ogóle się tym nie przejęła.

Zapowiada się niezła zabawa - stwierdził.

Będziesz się musiał sporo nauczyć - powiedziała, i

zaraz dotarła do niej dwuznaczność jego odpowiedzi. -I nie

yczę sobie Ŝadnych flirtów - dodała niepewnym

głosem. czując, Ŝe znów powiedziała coś głupiego. Prze-

cieŜ dopiero co sama uznała, Ŝe pod tym dachem nic jej nie
grozi! Mocno się zaczerwieniła i miała ochotę zapaść się
pod ziemię.

- Nie ma obawy, Fennio. Szczerze mówiąc, nie jesteś

w moim typie.

Do zobaczenia. - Wstała, mocno zirytowana jego pew-

nością siebie. Do diabła z nim! - Wcale nie chcę być w two
im typie.

Dokąd się wybierasz? - Jegar zerwał się na równe nogi.

PrzecieŜ nie mogę wciąŜ paradować w twoich koszu-

lach. Jadę do domu po moje rzeczy.

Zostawiasz mnie z Lucie? - spytał ze strachem, co Fen-

nii od razu polepszyło nastrój. - A jeśli się obudzi?

Będzie chciała siusiu albo soku. Poradzisz sobie, jesteś

juŜ duŜym chłopcem - rzuciła ze śmiechem.

Szybko wrócisz? - zapytał gorączkowo. Wyglądał na-

prawdę komicznie. Potentat, który na co dzień obracał milio-
namii. w obecności małego dziecka stawał się zupełnie bez-
radny. - Na pewno wrócisz?

Nie zostawiłabym z tobą na dłuŜej nawet chomika -

roześmiała się, co Jegar skwitował raczej ponurą miną.

Masz czas, Ŝeby napić się kawy? - spytała Astra, gdy

Fennia szybko wszystko jej zrelacjonowała.

Raczej nie - odparła - bo biedny stryjaszek wprost nie

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

moŜe się doczekać mojego powrotu. - Obie się roześmiały,

po czym Fennia zaczęła się pakować.

Była pewna, ze Jegar po kilku dniach praktyki zacząłby

sobie  doskonale  radzić  z  małą,  musiałby  tylko  przełamać
swoje kawalerskie nawyki i opory. W oczywisty sposób do-
bro dziecka bardzo leŜało mu na sercu. Bez wahania przyjął
dziewczynkę i jej opiekunkę pod swój dach, choć oczywiście
mógł  znaleźć  wygodniejsze  rozwiązanie,  choćby  nianię  z
własnym  mieszkaniem.  Wiele  kobiet  za  odpowiednią  opłatą
chętnie  by  się  na  to  zgodziło.  PoniewaŜ  jednak  byłoby  to
niekorzystne dla Lucie, z góry odrzucił takie rozwiązanie.

Wychodząc od Astry, patrzyła na tę sytuację juŜ z wię-

kszym optymizmem.

Wszystko w porządku? - spytała Jegara od progu.

Tak - odparł, ale widać było, jak wielki cięŜar spadł mu

z serca. - MoŜe zrobić ci drinka? - Choć w ten sposób chciał
okazać, Ŝe gotów jest jej nieba przychylić.

Mamy waŜniejsze sprawy na głowie - powiedziała,

ucinając towarzyskie zakusy Jegara. - Potrzebne są ubrania
dla Lucie, wiec musisz dostać się do domu Toddów. Poza tym
mała powinna mieć pokój dla siebie, a ja sąsiadujący z nim.

Szybko uzgodnili wszystkie szczegóły i Fennia połoŜyła

się spać.

Następnego dnia był piątek. Wieczorem Lucie ani myślała o

zaśnięciu, tylko chciała się bawić, więc Fennia, która za-

mierzała się rozpakować, poprosiła małą, by jej „pomogła" w

tym zajęciu. Najpierw jednak wykąpała dziewczynkę, by

natychmiast, gdy tylko zrobi się śpiąca, połoŜyć ją do łóŜka,

Faktycznie, po mnie więcej dwudziestu minutach „pomaga-

nia", Lucie zasnąła. Fennia połoŜyła przy niej misia i wyszła

z pokoju, zostawiając uchylone drzwi, by w razie czego usły-
szeć małą.

Kończyła układać ubrania w szafie w swoim pokoju, gdy

usłyszała zgrzytnięcie kluczy w drzwiach.

Dobry wieczór - przywitała Jegara. - Widzę, Ŝe przy-

wiozłeś rzeczy małej - ucieszyła się i odebrała od niego wa-
lizkę. - A co z Harveyem i Mariannę? - spytała i poszła za
nim do stołowego.

Nie widziałem Harveya, bo akurat był operowany.

Wstawili mu stalowe pręty w nogi. Szczegółów jednak nie
znam.

Biedny Harvey! A co z Mariannę?

W zasadzie bez zmian, chociaŜ próbowała Ŝartować.

Zadawała takŜe tysiące pytań na temat Lucie. Czy je? Czy
ma ze sobą swego ukochanego misia? Czy... - przerwał i
uśmiechnął się. - Gdy cię zobaczy, obsypie cię pocałunkami,
jest ci bardzo wdzięczna...

Miło mi - odparła. - Pani Swann zrobiła wspaniały

pasztet. Masz na niego ochotę?

Jestem umówiony na kolację. Wpadłem tylko na mo-

ment. Zaraz muszę...

Chwileczkę! - Zatrzymała go, zanim zdąŜył zrobić

krok. - Nie tak to sobie wyobraŜałam - oświadczyła sucho.

Był zdumiony jej reakcją. Nerwowo spojrzał na zegarek
i mruknął:

Doprawdy? Pewnie spieszy się na randkę,

pomyślała Fennia.
-

Spędziłam z Lucie cały dzień. Teraz twoja kolej.

- Moja kolej?! - zapytał, jakby nie wierzył swoim

uszom. - PrzecieŜ ci płacę, Ŝebyś była z Lucie!

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

Co się tyczy faktów, nie zapłaciłeś mi ani grosza, co

więcej, nawet nie rozmawialiśmy na ten temat

Ale ci zapłacę. Chyba nie masz co do tego wątpliwości?

Tak, jeszcze nie mówiliśmy o twoim wynagrodzeniu, ale... -
Sięgnął po portfel i zaczął w nim szperać.

Pennia nie była zdumiona. Była uraŜona!

Daj sobie spokój! - zareagowała ostro. - Nie potrzebuję

twoich pieniędzy!

Nie potrzebujesz?

Nie! - potwierdziła z przekonaniem.

Chyba nie sądzisz, Ŝe pozwolę, abyś zajmowała się

Lucie za darmo. - Wyraźnie spuścił z tonu.

- Doszliśmy do sedna sprawy, Jegar. Ja nie muszę zajmo

wać się Lucie, ale ty - tak!

Mruknął pod nosem coś nieparlamentarnego.

Chyba nie podejrzewasz, Ŝe przez najbliŜsze trzy mie-

siące będę ślęczał po nocach z małą?

Trzy miesiące?! - wybuchła Fennia. - Wcześniej mó-

wiłeś o dwóch!

Tak to wstępnie oceniali lekarze, teraz jednak, gdy Har-

veyowi zrobiono dodatkowe badania, zmienili zdanie. A Ma-
riannę... Co tu duŜo mówić, oboje są porządnie pogrucho-
tani.

Rozumiem, sytuacja jest jeszcze powaŜniejsza, niŜ to

początkowo wyglądało. Bardzo mi Ŝal Toddów... Dobra.
PoniewaŜ dzisiaj jesteś umówiony, więc w porządku, idź, a ja
zostanę z Lucie. Będziemy mieć wolne wieczory na zmianę,
raz ty, raz ja. Oczywiście jutro ja mam wolne - dodała dla
pełnej jasności.

Słuchał jej z uniesioną ze zdumienia brwią, jakby nie

wierzył własnym uszom. Fennia przypuszczała, Ŝe w podob-
ny sposób po raz ostatni zwracano się do niego, gdy był w
szkole średniej, ale nie zamierzała roztkliwiać się nad panem
prezesem i pozostała nieugięta.

- Ale jutro... - próbował protestować, lecz ku jej zdzi

wieniu zabrzmiało to dziwnie nieśmiało. Wyraźnie nie za
mierzał iść z nią na udry. - A co, masz jutro randkę? - zmie
nił taktykę.

Nie miała, lecz to nie jego sprawa.

- Nie tylko ty masz prawo umawiać się na randki - od

parła.

Jego spojrzenie wyraźnie powiedziało, Ŝe przynajmniej

w tej chwili nie uwaŜa Fennii za swoją najbliŜszą przyjaciół-
kę, po czym ruszył do łazienki. Rozległ się szum wody.
Casanovą brał szybki prysznic.

Fennia długo nie mogła zasnąć tej nocy. bo wciąŜ myślała

o Jegarze Urquarcie. Chciał jej płacić! Impertynent! Nie po-
trzebowała tych pieniędzy. Miała własne, odziedziczone po
ojcu. a takŜe zarobione cięŜką pracą.

Jej ojciec zmarł na zawał, gdy miała osiem lat. pozostawił

jednak wcale pokaźną sumkę, do podziału dla niej, swego
jedynego dziecka, i jej matki. Fennia dostała te pieniądze w
dniu dwudziestych pierwszych urodzin, prawie rok temu.
Była niezaleŜna finansowo.

Choć nigdy nie zaznała niedostatku, wiedziała, jak cięŜko

trzeba pracować, by zarobić parę funtów, i znała smak zwią-
zanej z tym satysfakcji. Natomiast jej matka, choć sowicie
wyposaŜona przez ojca Fennii, niedługo po owdowieniu wy-
szła za mąŜ za bardzo zamoŜnego Edwarda Cavendisha. Zre-
sztą Fennia była przekonana, Ŝe Edward pojawił się w jej

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

yciu, gdy ojciec jeszcze Ŝył... W kaŜdym razie Portia szyb-

ko /nudziła się drugim męŜem i rozwiodła się, by związać
się z kimś innym, tym razem juŜ bez ślubu.

Fennia z wzajemnością bardzo polubiła Edwarda Caven-

disha i po ukończeniu szkoły spotkała się z nim. Wprawd/.ic
nie powiedziała mu, Ŝe czuje się niechciana w domu, ale
wcale nie musiała, bo Edward wiedział o tym. Wiedział teŜ,
jak trudno jest wytrzymać z kimś, kto stale krytykuje swych
bliskich, co było ulubionym zajęciem Portii.

Pójdź do pracy - poradził jej.

UwaŜasz, Ŝe powinnam powiedzieć o tym matce? A

moŜe ty jej powiesz? - spytała, bo z niepojętych przyczyn
Portia. podobnie zresztą jak jej siostry, Ursula i Imogen, były
przeciwne temu, by ich córki zarabiały na siebie.

A najlepiej zacznij jednocześnie studia, tak jak twoja

kuzynka Astra. Choćbyś co noc ślęczała nad ksiąŜkami, twoja
matka i tak będzie myślała, Ŝe wiecznie chodzisz na imprezy,
bo studia kojarzą się jej z nieustającą balangą. Dzięki temu
da ci spokój i przestanie ci mówić, Ŝe marnujesz Ŝycie.

Problem tkwił jednak w tym, Ŝe Fennia nie miała pojęcia,

jaki fakultet powinna wybrać.

Zapisz się na mój kierunek - zachęcała ją Astra.

Sama nie wiem... - wahała się Fennia.

Nie musisz przecieŜ chodzić na wszystkie przedmioty.

Zapisz się na kurs biznesu i na zajęcia komputerowe. Finanse

moŜesz sobie na razie odpuścić.

Pewnie, Ŝe tak - wtórowała jej Yancie. - Masz głowę

nie od parady.

- Ale- nie laką jak Astra - odparła Fennia. -

Takiej to nie ma nikt - roześmiała się Yancie.

Fennia z podziwem myślała o tym, z jaką łatwością Astra

przechodziła przez studia, gdy nagle uświadomiła sobie, Ŝe
Jegar jest juŜ w domu. W pierwszej chwili chciała spojrzeć
na zegarek, ale zrezygnowała z tego. PrzecieŜ nie obchodziło
jej, o której wraca i czy w ogóle wraca. Odwróciła się do
ś

ciany i wreszcie usnęła.

Lucie obudziła się bardzo wcześnie. Fennia otworzyła

oczy i instynktownie spojrzała  w stronę łóŜka dziecka. Było
puste.  Zadowolona,  Ŝe  wreszcie  moŜe  na  siebie  włoŜyć  to,
co  lubi,  narzuciła  podomkę  i  wyszła  z  pokoju,  by  poszukać
małej.

Nie musiała daleko szukać. Drzwi do pokoju, który słuŜył '

panu domu za gabinet, były otwarte. Gdy zajrzała do środka,
Lucie właśnie starała się dosięgnąć klawiatury komputera,
stojącej na potęŜnym, antycznym biurku.

Fennia znała kogoś, kto z pewnością nie byłby zadowo-

lony, widząc jak psotne paluszki dotykają drogiego sprzętu,
toteŜ natychmiast zainterweniowała.

- Dzień dobry, kochanie - zwróciła się do Lucie, lecz

zanim zdąŜyła ją wziąć za rączkę, poczuła, Ŝe w pokoju jest
jeszcze ktoś.

Zamierzała miło przywitać się z Jegarem, jednak ten

uprzedził ją warknięciem:

Do diabła- a co wy tu robicie?

Widzę, Ŝe wstałeś dzisiaj z łóŜka lewą nogą - z miejsca

odparowała Fennia.

Spojrzał groźnie w jej brązowe oczy, a potem na małą.

- Do mojego gabinetu wstęp surowo wzbroniony! Na

twardym dysku, a takŜe na dyskietkach i na płytach, zapisane
są efekty wielu miesięcy pracy.

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

- Przestań gderać, Jegar - przywołała go do porządku,

a gdy stanął jak wryty, podała mu Lucie. - Wymyśl lepiej,
dokąd dziś zabierzesz swoją bratanicę.

- Ja?! - krzyknął w panice
Fennia od razu odzyskała wigor.

Pracuję za darmo, pamiętasz? - przypomniała mu słod-

kim głosem.

Pozwól sobie zapłacić - nalegał.

Mowy nie ma! Zresztą to córka twego brata, więc się

nie wymiguj.

Przyrodniego - poprawił ją.

Wszystko jedno - parsknęła. - Jak pewnie juŜ zauwa-

yłeś, Lucie wprost roznosi energia, więc trzeba zająć ją

czymś, co ją naprawdę zainteresuje, bo inaczej...

Urządzi nam piekło?

Zaczynasz się uczyć.

MoŜe być zoo? - spytał po namyśle.

Weźcie ze sobą jabłka, banany i marchewki. W wy-

dzielonych  zagrodach  znajdują  się  zwierzęta,  na  przykład
osły  i  kozy,  które  wolno  karmić,  a  dzieciaki  za  tym  prze-
padają - poinstruowała go, po czym oddała się kontemplacji
uroków  dnia,  który  nareszcie  miała  spędzić  w  samotności.
Jednak  Jegar  miał  inny,  i  według  niego  znacznie  lepszy
pomysł.

Chodź z nami - powiedział, a jego głos przybrał bła-

galne nuty. Gdy zaś Fennia złośliwie zwlekała z odpowie-

dzią, pokornie dodał: - Proszę!

- Dobrze - zgodziła się po długiej chwili i, nie mogąc

juŜ dluŜej zachować powagi, roześmiała się.

- Kobieto pod twą słodkością jad kryje się zdradliwy...

- wyskandował z ponurą miną, lecz w jego oczach zalśniły
wesołe iskierki,

- To nasza broń kobieca - spointowała, na co razem wy

buchli śmiechem.

Wizyta w zoo zaczęła się udanie. Miło było patrzeć, jak

Lucie  przygląda  się  zwierzętom  okrągłymi  ze  zdziwienia
oczyma. Przez pierwszą godzinę była aniołkiem, później jed-
nak  zaŜądała,  Ŝeby  Jegar  niósł  ją  na  barana,  a  prawdziwe
kłopoty  zaczęły  się  przed  klatką  z  gorylami,  skąd  za  Ŝadne
skarby  nie chciała  się ruszyć.  Po upływie  następnej godziny
ekscherubinek przekształcił się w potwora. Mała wrzeszczała
dosłownie bez przerwy.

Co jej się stało, do stu tysięcy diabłów? - spytał Jegar.

Zmęczyła się, więc jest wściekła - odparła.

Za chwilę ją zamorduję. - Jegar teŜ był zmęczony tasz-

czeniem Lucie na plecach. - Co zrobimy z tym fantem?

Znajdziemy jakieś miejsce, gdzie będzie moŜna odpo-
Trzymaj ją mocno i chodu!

Będzie się tak darła, dopóki nie odpocznie?

Nie bez przyczyny mówi się o „strasznych dwulatkach"

- wyjaśniła, po czym wzięła małą z ramion Jegara.

- A co byś powiedziała na lody? - Fennia zniŜyła się do

niepedagogicznej łapówki, ale zrobiło jej się Ŝal małej. Być
moŜe tęskniła za rodzicami, i stąd jej zły nastrój.

Po zjedzeniu lodów Lucie od razu wrócił dobry humor.

Jegarowi niestety nie.

Nigdy nie będę miał dzieci - powiedział ponuro.

Akurat, na pewno zostaniesz tatusiem. Mogę cię zresztą

JESSICA STEELE

NASZA BRON KOBIECA

zapewnić, Ŝe bardziej nieznośne juŜ nie bywają. Co innego
dorośli...

W jednej z restauracyjek w okolicy zoo zjedli lunch, pod-

czas którego Jegar przekonał się, Ŝe jak na swój wiek Lucie
bardzo ładnie zachowuje się przy stole.

wietnie się z nią dogadujesz - w pewnej chwili skom-

plementował Fennię.

Spędzamy ze sobą duŜo czasu - odparła, nie wiedząc,

e właśnie pomogła mu poruszyć draŜliwy temat.

Czy nie mogłabyś zająć się Lucie przez resztę popołud-

nia, a ja w tym czasie pojechałbym do szpitala?

Oczywiście - zgodziła się bez zastanowienia.

Chyba zaczynam cię poznawać, Fennio Massey. - Zaj-

rzał jej głęboko w oczy.

Nie licz na to - powiedziała chłodno.

Jesteś bardzo miłą osobą - dodał, nie zraŜony jej re-

akcją.

Przyjrzała mu się uwaŜnie. Próbował z nią flirtować?

Chyba nie. PoniewaŜ jednak nie wiedziała wiele o flirtowa-
niu, wzięła ową „miłą osobę" za dobrą monetę.

- To prawda - odpowiedziała z uśmiechem. - Ale to ty

zostajesz z Lucie wieczorem.

Jeśli sądziła, Ŝe popsuje mu tym nastrój, myliła się, bo

tylko się uśmiechnął.

Niedługo potem wrócili do domu. Jegar pojechał do szpi-

tala, a Fennia ułoŜyła małą do popołudniowej drzemki.

Chwilę po tym zadzwoniła ciocia Delia.

- Masz dla mnie jakąś niezwykłą propozycję spędzenia

dzisiejszego wieczoru? - spytała Ŝartem przyrodnią siostrę

swojej matki.

- Przyjdź do mnie na kolację. O siódmej.

Nim Jegar wrócił do domu, Fennia zdąŜyła nakarmić ma-

łą, trochę się z nią pobawić, wykąpać i ubrać w piŜamkę. Z
antologią bajek pod pachą wzięła Lucie i poszła przywitać
się z Jegarem.

Co nowego? - zainteresowała się.

Jest postęp, bardzo niewielki, ale jest. Uśmiechnęła się

ze współczuciem, po czym wręczyła mu

ksiąŜkę i spytała:

- Czy mógłbyś przeczytać Lucie jakąś bajkę? A ja w tym

czasie przygotuję się do wyjścia.

Z wyrazu jego twarzy było widać, Ŝe to ostatnia rzecz, na

jaką miał teraz ochotę.

Naprawdę zostawisz mnie samego? Nie wiem, czy Lu-

cie i ja to przeŜyjemy,

Jak juŜ nic nie będzie pomagało, to w zamraŜalniku są

lody - odparła ze śmiechem.

Obawiam się, Ŝe zapas lodów skończy się kwadrans po

twoim wyjściu. A potem co? - zaŜartował.

Fennia weszła do łazienki. Wzięła prysznic, zrobiła deli-

katny makijaŜ i wyszczotkowała włosy. WłoŜyła czerwoną
jedwabną sukienkę, chwyciła torebkę i była gotowa do wyj-

cia. Przechodząc obok sypialni Lucie, słyszała Jegara, który

usypiał małą. Mimo tego, Ŝe dziecko juŜ spało, przytulone
do swego ukochanego misia, Jegar nadal czytał, pewnie w
obawie, Ŝe mała się zaraz obudzi.

Fennia zajrzała do sypialni. Wyglądał Ŝałośnie, jednak gdy

ją zauwaŜył, uśmiechnął się.

Fennio, ja naprawdę jestem cały w nerwach.

Spokojnie, będzie spała do rana.

JESSICA STEELE

- A jeśli się obudzi? Jeśli wpadnie w panikę, Ŝe ciebie nie

ma i zacznie płakać? Co wtedy zrobię?

Zrobiło jej się go Ŝal. Chciała nawet zrezygnować z wyj-

cia, ale nie mogła, bo chodziło o honor. Zasugerowała mu

przecieŜ, Ŝe wybiera się na randkę. I co, miałaby się przyznać,

e nie czeka na nią Ŝaden facet?

- Zost... - zaczęła - ... zobaczę, moŜe uda mi się wrócić

wcześniej. Mam nadzieję, Ŝe ty teŜ byś to dla mnie zrobił.

- Oczywiście! - skłamał bez najmniejszej Ŝenady.
Uśmiechnęła się kwaśno i wyszła.

Fennia z ochotą poszła na spotkanie z ciocią Delią, cho-

ciaŜ niedawno widziały się na ślubie Yancie. Wspominały,
jak pięknie wyglądała panna młoda i jak ona i Thomson wy-
dawali się szczęśliwi, wyjeŜdŜając w podróŜ poślubną.

Potem Fennia opowiedziała ciotce o Lucie Todd i o tym,

co stało się z jej rodzicami.

Zostawiłaś dziewczynkę z tym męŜczyzną, który nie

ma zielonego pojęcia o dzieciach? - upewniła się Delia Al-

ford.

Zajmie się nią znacznie sumienniej niŜ ktoś, kto zna się

na tym, ale kieruje się rutyną.

Musi być kompletnie spanikowany.

I to jak. Rozumiesz, ciociu, Ŝe w tej sytuacji nie będę

długo siedzieć?

Znając cię, kochanie, nie mogę się nadziwić, Ŝe zostałaś

aŜ tak długo.

Jesteś kochana - odparła, pocałowała ją na poŜegnanie

i wyszła.

Przed dziesiątą była juŜ z powrotem. Cicho weszła do

rodka lecz Jegar natychmiast się pojawił, Ŝeby się z nią

NASZA BROŃ KOBIECA

przywitać. Jego wzrok spoczął na jej długich, zgrabnych
nogach, wyłaniających się spod czerwonej sukienki.

Wyglądasz tak wspaniale, a on pozwolił ci się urwać

tak szybko? Co za...

Miałeś jakieś kłopoty? - przerwała mu szybko, tłumiąc

poczucie winy. Nienawidziła kłamstw.

Co prawda wyostrzyły mi się zmysły od nieustannego

obserwowania i nasłuchiwania, ale poza tym wszystko w po-
rządku. Jednego tylko nie wiem: wprawdzie wyszłaś dziś
wieczorem, ale szybko wróciłaś. Czy w takim razie liczy się
to jako całe wyjście?

Co prawda zrobiłam to dla ciebie, ale niech ci będzie.

Jegar uśmiechnął się zabójczo, lecz Fennia to zignoro
wała.

Przyjmując, Ŝe zrobiłaś to dla mnie oraz Ŝe nie zasługuję

na to... - Najwyraźniej świetnie się bawił.

Czy mógłbyś wreszcie bez owijania w bawełnę powie-

dzieć, o co ci chodzi?

Nie wierzę, Ŝe jesteś choćby w połowie tak twarda, za

jaką próbujesz uchodzić.

Jegar, nie igraj z ogniem, bo się sparzysz.

Pewnie uznasz, Ŝe mam tupet, a nawet Ŝe jestem bez-

czelny, ale dziś wieczorem jest imprezka, na którą chciałbym
się wybrać...

Teraz? O tej porze, kiedy przyzwoici ludzie szykują się do

snu? Kto jednak powiedział, Ŝe Jegar do takowych naleŜał?

JuŜ się z nią umówiłeś?

Jeśli sprawia ci to duŜą przykrość, to mogę się z nią

spotkać kiedy indziej.

CóŜ za arogancja! Jakaś nieszczęsna kobieta z utęsknie-

JESSICA STEELE

niem czeka na randkę, a ten drań powiada, Ŝe moŜe się z nią
zobaczyć kiedy indziej! I do tego ta obłudna delikatność:
.Jeśli sprawiam ci tym duŜą przykrość". Dla mnie moŜesz
zniknąć na całą noc! - warknęła w duchu.

To śmieszne, ale nagle poczuła smutek, a nawet... za-

zdrość? Nie, to przecieŜ absurd!

- Masz moje błogosławieństwo - przemówiła, przerywa-

jąc milczenie. - Tylko postaraj się być cicho, gdy wrócisz -
dodała jakby od niechcenia.

Godzinę później przewracała się w łóŜku z boku na bok,

nie mogąc zasnąć. Wydawało jej się, Ŝe komuś takiemu jak
ona, kto w tak niewielkim stopniu interesuje się płcią prze-
ciwną, nie powinno być aŜ tak przykro z powodu randki
Jegara.

ROZDZIAŁ TRZECI

Fennia obudziła się wcześnie rano. W świetle dnia chciało

jej się śmiać z tego, Ŝe poprzedniego wieczoru cierpiała z po-
wodu randki pana domu. Zresztą, wcale nie cierpiała, tylko
była wściekła, Ŝe Jegar zrobił sobie wychodne, gdy tak na-
prawdę to był jej wolny wieczór.

Powtarzała to sobie do skutku, i wreszcie uwierzyła w to

wyjaśnienie. Weszła do pokoju Lucie, która teŜ juŜ się obu-
dziła.

Dzień dobry, maleńka.

Piciu! - powiedziała dziewczynka i obdarowała Fennię

uroczym uśmiechem. Dzień zaczął się wiec miłym akcentem.

Fennia i Lucie pomaszerowały do kuchni, gdzie wkrótce

dołączył do nich Jegar. Na jego twarzy widać było ślady
uroków nocy, wzrok miał błędny.

Czy musicie uŜywać tej piekielnej maszyny? - Z ob-

rzydzeniem spojrzał na sokowirówkę.

Rycerze nocy, by rano nie cierpieć, powinni zafundo-

wać sobie sprzęt z wyciszaczem hałasu - odpowiedziała po-
godnie, patrząc na jego wymizerowane oblicze. - Piciu? -
spytała, z rozbawieniem obserwując, jak szare komórki Je-
gara z trudem budzą się do Ŝycia.

Podwójny z lodem - odparł, na tyle juŜ rozbudzony, Ŝe

zdołał zareagować Ŝarcikiem.

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

Po śniadaniu wyszła z Lucie na dwór. W czasie spaceru

zastanawiała się, czy Jegar nie dokonał nadinterpretacji umo-
wy, uznając, Ŝe Fennia będzie się zajmowała dzieckiem w
czasie weekendów. Osobiście uwaŜała, Ŝe powinien być to
obowiązek Jegara.

Starał się, to prawda. Codziennie jeździł do szpitala, po-

zwolił teŜ na dezorganizację swojego Ŝycia, byle tylko Fen-
nia, a nie jakaś obca osoba zajmowała się Lucie. Na pewno
nie był więc egoistą i chciał jak najlepiej dla innych, choć
równocześnie starał się jak najwięcej wytargować dla siebie.
Fennia uśmiechnęła się. Taka próba sił była nawet zabawna.

Gdy wychodziły z domu, Jegar. mimo niewyspania, na-

tychmiast zabrał się do pracy. No cóŜ, przyjmując pod swój
dach bratanicę, bardzo skomplikował sobie Ŝycie. Fennia
postanowiła dać mu jak najwięcej czasu na pracę, dlatego
wróciły dopiero po czterech godzinach.

Stęskniłeś się za nami, prawda? - spytała przy wejściu.

Było bardzo cicho - odparł dyplomatycznie.

Gdzie w niedzielę jadasz lunch? - spytała z ciekawo-

ci, bo i tak zamierzała przygotować coś w domu dla całej

trójki.

Zapraszam najfajniejszą z moich dziewczyn do restau-

racji - odparł, spoglądając Fennii w oczy. - Ale dziś mam aŜ
dwie najfajniejsze dziewczyny, więc zabieram was obie.

Fennia poczuła, Ŝe serce jej zadrŜało. Co, do diabła? Jegar

mógł sobie mieć cały tabun „najfajniejszych dziewczyn", a
jej i tak nic do tego. Nie powinna wyjść na zazdrosną
idiotkę, za wszelką cenę musi nad sobą zapanować.

Szybko zaprowadziła Lucie do łazienki, Ŝeby jej umyć

rączki i buzię oraz przygotować do wyjścia.

Mała nie miała apetytu i zjadła niewiele, dlatego Fennia

uwaŜnie jej się przyglądała. Wiedziała, Ŝe maluchy potrafią
się rozchorować dosłownie w ciągu godziny. Miała jednak
nadzieję, Ŝe dziewczynka za bardzo się sforsowała podczas
porannego spaceru i była tylko zmęczona.

Po lunchu Jegar odwiózł je do domu i pojechał do szpitala.

Fennia przyszykowała dla małej spanie w salonie na sofie,
bo Lucie marudziła i nie chciała iść do swojego pokoju. Gdy
zasnęła, Fennia dotknęła jej czoła. Nie miała gorączki, moŜe
co najwyŜej lekki stan podgorączkowy.

Po przebudzeniu Lucie kleiła się do Fennii i nadal nie

chciała jeść, ale Fennia zbytnio się tym nie przejęła. Niektóre
dzieci tracą na pewien czas apetyt i nie oznacza to jeszcze
choroby.

Lucie bawiła się spokojnie aŜ do wieczora, kiedy przy-

szedł czas na sen. Fennia uśpiła ją bajką i wyszła z pokoju.

Wzięła się za sprzątanie w kuchni, kiedy zjawił się Jegar.

Jak Mariannę i Harvey? - spytała.

Powoli dochodzą do siebie. Na prośbę lekarzy Harvey

wsiał dziś nawet z łóŜka.

To świetnie. - Uśmiechnęła się, a gdy odpowiedział jej

tym samym, nagle poczuła się onieśmielona. Niesamowite!
Co się z nią dzieje? - Zrobić ci coś do jedzenia? - spytała i
odwróciła się, Ŝeby ukryć zaŜenowanie.

Uhm...

Z jakiegoś powodu to jego „Uhm" wydało jej się dziwne.

Chcesz mi coś powiedzieć, tylko nie wiesz, jak to zro-

bić? Zgadłam?

A czy potrafisz zachować się racjonalnie?

A czy zwykłam zachowywać się jak szalona?

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

- Wiec dobrze. Owszem, wyszedłem wczoraj wieczorem,

ale ty teŜ wyszłaś. Czy w związku z tym wykopiesz topór
wojenny, gdybym urwał się i dziś?

Ach więc to dlatego tak enigmatycznie odpowiedział, gdy

mu zaproponowała wspólny posiłek.

- Jak rozumiem, juŜ się umówiłeś z „najfajniejszą dziew

czyną" na kolację, więc nie będę złośliwie rzucać ci kłód pod
nogi. - Okrasiła to wyniosłym uśmiechem, natomiast Jegar
wyraźnie ucieszył się z takiego obrotu rzeczy. - A przy okazji,
Lucie nie powinna iść jutro do Ŝłobka. To nic powaŜnego, ma
tylko lekką temperaturę. U małych dzieci zdarza się to często.

Jesteś pewna, Ŝe powaŜnie się nie rozchoruje?

Raczej jej to nie grozi, ale ma teraz obniŜoną odporność

i nie powinna stykać się z innymi dziećmi.

Co ja bym zrobił bez ciebie. Cudownie, Ŝe jesteś z nami

- powiedział miękko.

Oszczędź sobie tych uprzejmości - ucięła, z trudem

kryjąc złość. - Rzecz w tym, Ŝe będziesz musiał wziąć w pra-

cy wolny dzień.

Uśmiech błyskawicznie znikł mu z twarzy.

Wolny dzień?! - Jegar wyglądał, jakby dostał obuchem

w łeb.

Jako jedyny opiekun dziecka masz do tego prawo - wy-

jaśniła mu.

Ale ja mam jutro kilka bardzo waŜnych spotkań. Nie

mogę ich odwołać! - przekonywał, lecz poniewaŜ Fennia
była jak z kamienia, szybko otrząsnął się z szoku i zmienił
taktykę. - OkaŜ mi odrobinę dobroci - zaczął się łasić.

Dobroć... czy nie za wiele wymagasz ode mnie? - od-

parła ze śmiechem.

Pod cudną postacią zło czai się krwawe...

No dobrze, niech ci będzie - mruknęła. - A teraz idź

juŜ na tę kolację.

Gdy wyszedł, Fennia z energią, która nie wiedzieć czemu

podobna była furii, zabrała się za sprzątanie.

Następnego ranka Lucie zaczęła głośno domagać się

mamy. Fennia rozumiała, co dziewczynka przeŜywa i bar-
dzo jej współczuła. Z uwagi jednak na to, Ŝe mała nie była
całkiem zdrowa, nie mogła wysłać jej z Jegarem do szpi-
tala. To byłoby zbyt ryzykowne.

Jegar wyszedł do pracy wcześnie, a Fennia zadzwoniła do

Kate, Ŝeby wyjaśnić sytuację. Poczuła ulgę, gdyŜ szefowa
odniosła się do sprawy z pełnym zrozumieniem.

- Przez kilka dni potrzymaj małą w domu. Chorujcie

zdrowo i wracajcie szybko - zakończyła ciepło Kate.

Było dopiero pół do dziewiątej, a Lucie juŜ się pokładała

i cały czas chodziła za Fennia. Na szczęście o dziewiątej
przyszła pani Swann, gosposia Jegara. Okazało się, Ŝe zna
się na dzieciach i świetnie sobie daje radę z małą.

- Pan Jegar opowiedział mi o tobie przez telefon, ale nie

wspomniał, Ŝe jesteś taką śliczną dziewczynką.

Lucie chciała co prawda, Ŝeby Fennia ją cały czas nosiła

na rękach, była jednak zauroczona szczupłą, miłą panią. Koło
jedenastej mała ucięła sobie drzemkę, a po obudzeniu, ku
uciesze obu kobiet, apetyt jej wrócił i zabrała się za pałaszo-
wanie lunchu. Pani Swann wyszła około południa, a dziew-
czynka znów zasnęła na przeszło godzinę. Po przebudzeniu
była juŜ zupełnie zdrowa.

Wypoczęta i pełna energii, Lucie przeszła samą siebie, i

gdy wreszcie, po długich namowach, połoŜyła się do łóŜka

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

i zasnęła, Fennia uznała, Ŝe dziś naprawdę naleŜy jej się wol-

ny wieczór.

Postanowiła, Ŝe wpadnie do Astry, wzięła więc prysznic,

załoŜyła jedwabną bluzkę i dŜinsy oraz zrobiła makijaŜ. Za-
częła się czesać, gdy usłyszała szczęk klucza w zamku. Z nie-
wiadomego powodu serce znów jej zadrŜało i ponownie po-
czuła dziwne, do niedawna zupełnie jej nie znane onieśmie-
lenie. AleŜ ze mnie idiotka! - skarciła się w duchu.

Jegar był w salonie i właśnie nalewał sobie szklaneczkę

whisky. Spojrzał na Fcnnię. Jego wzrok powędrował wzdłuŜ
jej nóg aŜ po samą górę i spoczął na kruczoczarnych włosach.
Fennia zamarła. Jegar zajrzał jej w oczy, a następnie zawiesił
wzrok na jej ustach. Milczeli.

Piciu? - zapytał niespodziewanie, a Fennia roześmiała

się. - Mam na myśli szkocką - dodał.

Nie, dzięki. - Potrząsnęła głową. - Tobie teŜ odradzam

kolejnego drinka - zasugerowała delikatnie. Jej brew uniosła
się. Jak zawsze, gdy dziewczyna wygłaszała reprymendę. -
Bo to ty dziś zostajesz z małą.

Spojrzał na nią i westchnął. Wyjątkowo ją to rozbawiło.

Co, u licha, jest w nim takiego, co wywołuje w niej tak dziw-
ne reakcje?

- Rozumiem, Ŝe z małą juŜ wszystko w porządku, bo

inaczej nie ruszałabyś się stąd na krok. Mam rację?

Fennia zrozumiała, Ŝe musi tego faceta trzymać na dys-

tans, bo zaczynał zbyt dobrze ją rozumieć, podczas gdy ona
nie potrafiła go przeniknąć i wciąŜ ją zaskakiwał.

- Lucie jest juŜ zdrowa, ale na wszelki wypadek jeszcze

jutro zatrzymam ją w domu, A przy okazji, pani Swann

wietnie sobie z nią radzi.

Doprawdy? - zainteresował się.

Gdybyś w panice nie wymógł na mnie, bym tu została,

pani Swann świetnie mogłaby mnie zastąpić.

- Och, moja droga, czy oglądałaś się ostatnio w lustrze?
Patrzyła na niego tępym wzrokiem. Nie rozumiała, o co

mu chodzi, zaatakowała więc na ślepo:

- A co, moŜe nie zgodziłam się ci pomóc?
Jego spojrzenie omiotło jej aksamitną skórę i regularne

rysy twarzy.

- Jestem estetą i zwłaszcza podczas śniadania wolę pa

trzeć na ciebie - oświecił ją.

Jej serce znów zadrŜało, a umysł pogrąŜył się w chaosie,

bo Fennia znalazła się na zupełnie sobie nie znanym gruncie.
Mruknęła więc tylko błyskotliwie:

-Hę?

Jesteś bardzo piękna - wyjaśnił jej.

Hola, hola, panie Urquart! śarty sobie ze mnie stroisz?

- wreszcie oprzytomniawszy, warknęła gniewnie.

Jegar studiował jej surową i pełną oburzenia twarz.

- Nie ośmieliłbym się.

Fennia obróciła się na pięcie i wyszła.

- Mówię szczerą prawdę! - zdąŜył jeszcze krzyknąć do

jej znikających pleców.

Astry nie było w domu, więc Fennia zrobiła sobie kawę

i usiadła w kuchni. Była na siebie zła, bo wręcz obsesyjnie
myślała o Jegarze.

Zaczęła się krzątać, zrobiła inspekcję lodówki i przyrzą-

dziła lasagne dla Astry... Wszystko na nic, bo wciąŜ tylko
Jegar i Jegar.

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

Była wściekła na siebie. Z drugiej jednak strony mieszkali

pod jednym dachem i coraz lepiej się poznawali, nic więc
dziwnego, Ŝe ją intrygował. Tym bardziej, Ŝe na pewno nie
był banalnym facetem. Przystojny jak diabli, bystry, inteli-
gentny.. . no i uroczy, kiedy tylko tego chciał. A kiedy indziej
do przesady ostry, gdy ją i Lucie wyrzucił ze swojego gabi-
netu. RównieŜ trochę egoista i manipulant, sprytnie zabiega-
jący o wieczorne wyjścia kosztem Fennii. Ale przede wszyst-
kim człowiek dobry, dla najbliŜszych zdolny do poświęceń.

No i potrafił sprawić, Ŝe czuła się przy nim pobudzona i

pełna Ŝycia.

Pobudzona? Pełna Ŝycia? Na miłość boską, o czym ona

myśli?

Przypomniała sobie, jak jej powiedział, Ŝe jest bardzo

piękna i oczy jej zwilgotniały. A potem dodał, Ŝe nie ośmie-
liłby się z niej Ŝartować. No cóŜ, pewnie bał się jej reakcji,
bo się przekonał, Ŝe Fennia potrafi być bardzo uszczypliwa.
W  to  akurat  mogła  uwierzyć.  Ale  zachwyty  nad  jej  urodą?
Wierutna  bzdura,  fałszywy  komplement!  Fennia  absolutnie
nie  uwaŜała  się  za  piękność,  co  najwyŜej  za  niebrzydką
dziewczynę, domyślała się jednak, Ŝe gdy kogoś się naprawdę
pragnie,  wtedy  patrzy  się  na  niego  przez  róŜowe  okulary.
Mogła więc uchodzić za piękność, ale tylko w oczach męŜ-
czyzny,  któremu  bardzo  na  niej  zaleŜało.  A  wtedy,  choćby
była  bardzo  oporna  i  złośliwa,  taki  ktoś  zrobiłby  wszystko,
aby ją zdobyć.

A poniewaŜ tak wcale się nie działo, wniosek jest jeden:

Jegar absolutnie jej nie pragnął.

No cóŜ, w gruncie rzeczy to dobrze...

Spojrzała na zegarek. Dochodziła dziesiąta. Astra zapew-

ne je kolację z klientem i prowadzi trudne, biznesowe roz-
mowy.

Wróciła do domu o jedenastej i od razu zajrzała do Lucie.

Jej łóŜko było puste! Była zła na siebie, Ŝe na tak długo

wyszła z domu. Mała wyspała się w ciągu dnia i teraz pewnie
marudziła. Ruszyła na jej poszukiwania i nagle zauwaŜyła
otwarte na ościeŜ i jasno oświetlone drzwi salonu.

Stanęła w progu i ujrzała arcyciekawy obrazek. Na kana-

pie siedział Jegar w towarzystwie niezwykle eleganckiej, do-
biegającej trzydziestki blondynki, a między nimi siedziała
panna Lucie i głośno domagała się przeczytania bajeczki.

Fennia zamierzała zapytać, czy moŜe się przyłączyć do

wspólnej zabawy, lecz blondyna ją uprzedziła;

- Nareszcie wróciła niania! - W jej głosie była zarówno

ulga, jak ów specyficzny, pełen wyŜszości ton, przeznaczony
jedynie dla słuŜby.

Och ty! Poczekaj! Fennia dziarsko wkroczyła do środka.

A co panna Todd robi o tej porze w salonie? - powie-

działa z uśmiechem do małej.

Cie mlecko. - Lucie bardzo się ucieszyła na widok

starej znajomej.

Zrozumiałem! - triumfalnie zawołał Jegar i zerwał się,

by obsłuŜyć małą, natomiast jego znajoma demonstracyjnie
ignorowała zarówno Lucie, jak i Fennię.

Charmaine Rhodes nie zaszczyciła jej nawet podaniem

ręki, co Fenia skwitowała kpiącym uśmiechem, natomiast
Jegar przedstawił Fennię jako osobę, wobec której miał wielki
dług wdzięczności. Mimo to panna Rhodes nadal traktowała
ją jak powietrze, raz tylko obrzuciwszy ją zimnym,
odpychającym spojrzeniem. Lecz Fennia miała to w nosie.

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

Nieraz juŜ spotykała takie zarozumiale osoby i uwaŜała, Ŝe
to one miały problem z samooceną, nie zaś ona.

Wiele teŜ powiedział Fennii sposób, w jaki ta kobieta

interesowała  się  obrazami  młodych  i  nie  zawsze  znanych
twórców,  które  wisiały  na  ścianach  salonu. Pytała  o  nazwi-
ska, nazwy galerii, w których zostały kupione i oczywiście
o  ceny,  natomiast  nie  miała  nic  do  powiedzenia  na  temat
samych dzieł. Był to dla niej taki sam handlowy towar, jak
proszek do prania czy materiały budowlane, a nie twory du-
cha  i  talentu.  Ta  ponad  wszelkie  wyobraŜenie  zarozumiała
damulka na dodatek jest jeszcze potwornie chciwa, z niesma-
kiem pomyślała Fennia.

Wreszcie Jegar zaproponował, Ŝe odwiezie Charmaine do

domu, a gdy wyszli, Fennia z ulgą odetchnęła. Zapakowała
Lucie do łóŜka i sama teŜ się połoŜyła.

Jegar wrócił po kilkunastu minutach, tak więc odwiezienie

blondynki nie zajęło mu zbyt wiele czasu. Fennia dobrze
spała tej nocy.

Następnego ranka spotkali się w kuchni. Jegar był zamy-

lony, a nawet zatroskany, przy tym co i rusz zerkał na Fen-

nię, jednak milczał.

O co chodzi? - spytała, gdy znów napotkała jego smut-

ne, niebieskoszare spojrzenie.

Nie powiedziałaś, gdzie wczoraj byłaś - powiedział

oskarŜycielskim tonem.

Och, przepraszam - odparła bez mrugnięcia oka. -

Masz rację, nasza współpraca przebiegałaby sprawniej, gdy-
byśmy się nawzajem informowali, gdzie które z nas akurat
przebywa, tak jak to się dzieje w dobrze zorganizowanej
Firmie. Trzeba to zmienić - dodała z napuszonym przekona-

niem, dla wzmocnienia efektu okraszając swe słowa drwią-
cym spojrzeniem.

Jegar na moment utkwił w niej lodowaty wzrok, po czym

bez słowa wyszedł.

Ki diabeł? - pomyślała Fennia i powtórzyła to, gdy pan

domu po powrocie z pracy bez słowa zamknął się w swoim
gabinecie. Siedział tam murem do późna, mimo Ŝe miał prze-
cieŜ wychodne.

Gdy następnego wieczoru Fennia wróciła z Lucie ze Ŝłob-

ka, zadzwonił telefon. Podniosła słuchawkę.

Zapewne rozmawiam z panią Fennia Massey - usłyszała

miły głos. - Mówi mama Jegara. Jesteśmy pani bardzo
wdzięczni za pomoc przy Lucie. Jegar dzwoni do nas regu-
larnie z informacjami o Harveyu i Mariannę, więc teraz dla
odmiany odezwałam sieja.

Niestety nie ma go w domu - odparła.

Nie szkodzi. Jak się miewa nasza słodka Lucie?

I tak przegadały prawie godzinę. Fennia bardzo polubiła

starszą panią.

Lucie leŜała juŜ w łóŜku, gdy wrócił Jegar. Znów poma-

szerował prosto do swojego gabinetu.

Powinna powiadomić Jegara o telefonie mamy, było to

takie oczywiste i proste, a jednak... nie miała odwagi zastu-
kać do jego pokoju. Co się z nią działo? CzyŜby znów stała
się płochliwą nastolatką? Zresztą nawet w tamtych latach nie
brakowało jej śmiałości. A teraz? Co w nią wstąpiło?

Po kwadransie wzięła się w garść i z dwiema filiŜankami

kawy na tacy dziarsko wymaszerowała z kuchni. Zastukała
do gabinetu i weszła do środka.

- Pomyślałam, Ŝe masz ochotę na kawę.

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

- To bardzo miło z twojej strony. - Odwrócił się znad

komputera i spojrzał na nią, a Fennia poczuła, Ŝe znów go
lubi.

Tak naprawdę nie byli w stanie wojny, tylko ich kontakty

uległy pewnemu ochłodzeniu.

Dzwoniła twoja mama z Seszeli... - Gdy w jego

wzroku zamigotał strach, dodała szybko: - U niej wszystko
w  porządku,  po  prostu  chciała  z  tobą  porozmawiać.  W
twoim  zastępstwie  ucięłam  sobie  z  nią  bardzo  miłą  po-
gawędkę.  Oczywiście  przy  okazji  obgadałyśmy  ciebie.
Twoja mama się martwi, Ŝe zbyt cięŜko pracujesz - zakoń-
czyła swobodnie.

Jak to mamuśka. A ty leŜ uwaŜasz, Ŝe jestem pracoho-

likiem? - zapytał z miłym uśmiechem, a Fennii nagle zrobiło
się bardzo miło.

Oczywiście, Ŝe tak, ale dzięki temu nie masz czasu na

głupstwa. - Roześmiała się. - Zresztą w ogóle nie rozumiem,
w  jakim  celu  codziennie  bywasz  w  biurze.  PrzecieŜ  mając
komputer  i  wszystkie  potrzebne  programy,  Internet  oraz  te-
lefon,  mógłbyś  stąd  zarządzać  firmą,  a  wychodzić  tylko  na
konieczne spotkania. W kaŜdym razie ja bym tak to zorgani-
zowała,  oczywiście  dobierając  sobie  godnych  zaufania  asy-
stentów.  -  Fennia  zapalała  się  coraz  bardziej.  -  Internet  i
komputer dają tak niesamowite moŜliwości...

Znasz się na komputerach?

Jasne! - Wzruszyła ramionami.

No cóŜ, moŜe i Jegar cenił w niej umiejętność postępo-

wania z dwulatką, lecz jeśli chodzi o nowoczesną technikę,
wyraźnie miał ją za matoła. Czas wyprowadzić szanownego
pana prezesa z błędu!

Jesteś sławnym hackerem? - zaŜartował z wyŜyn mę-

skiej wszechwiedzy, czym tylko dolał oliwy do ognia.

Nie, ale w mojej szkole dla grzecznych panienek kiedyś

pokazano nam zdjęcie komputera.

Roześmiał się.

Dobra, powiedz prawdę. Uwierz mi, nie jestem męską

szowinistyczną świnią.

Czasami ci się to zdarza. Ale niech będzie, powiem.

Skończyłam kurs komputerowy dla zaawansowanych i po-
tem przez rok pracowałam w tej branŜy.

W takim razie, co robisz w Ŝłobku? - spytał z auten-

tycznym zdumieniem.

Sprawa była dość skomplikowana. Portia ciosała jej kołki

na głowie, by zwolniła się z biura, bowiem uwaŜała, Ŝe praca
hańbi Fennię, jako Ŝe dla prawdziwej kobiety jedynym
ź

ródłem dostatku powinien być bogaty mąŜ lub kochanek.

Wtedy zatrudniła się w Ŝłobku, czego jej matka nie uznała
juŜ za pracę, lecz za wdzięczne dziewczęce hobby. Wszak
lady Di, nim została księŜną, przez jakiś czas była przedszko-
lanką... Niemniej Fennia uwielbiała swoje obecne zajęcie.

Prawda jest taka, Ŝe wolę pracę w Ŝłobku niŜ w biurze.

Rzeczywiście masz świetny kontakt z dziećmi, a w kaŜ-

dym razie z Lucie.

Ona jest zupełnie niekłopotliwym dzieckiem - zapew-

niła go.

Niekłopotliwym? - spytał z niedowierzaniem. - A ten

występ w zoo?

Normalka, kaŜdemu dziecku się to zdarza, A kiedy

tam-tego wieczoru zostałeś z nią sam, teŜ dała ci do
wiwatu

- spytała z uśmiechem.

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

Nie, lecz była w wybitnie towarzyskim nastroju. Roz-

mawiam  sobie  przez  telefon,  a  tu  jakaś  mała  rączka  łapie
mnie  za  palec,  a  potem  młoda  dama  z  pluszowym  niedź-
wiadkiem pakuje mi się na kolana. Uznałem, Ŝe zapowiada
się długi wieczór, więc poprosiłem Charmaine, Ŝeby  wzięła
taksówkę i jak najprędzej do mnie przyjechała.

Nie wierzyłeś, Ŝe sam dasz sobie radę?

Jestem prostym samcem, który nie zna się na dzieciach,

ale okazało się, Ŝe Charmaine w tych sprawach jest jeszcze
gorsza ode mnie. Zupełnie nie wie, jak postępować z takim
maluchem. Co innego ty. - W jego głosie zabrzmiał szczery
podziw.

Stłumiła drŜenie serca i postanowiła zrewanŜować się mi-

łym słowem o pannie Rhodes, nic jednak nie zdołała wymy-

lić. Jak bowiem ciepło mówić o Królowej Śniegu?

- Charmaine ma na pewno inne zalety - mruknęła wresz

cie z lekkim przekąsem.

Jednak on wziął jej słowa za dobrą monetę i szczerze, choć

zarazem z lekka dwuznacznie się uśmiechnął, czym sprawił
Fennii naprawdę duŜą przykrość. No cóŜ, zrozumiała, o ja-
kich walorach zimnej piękności pomyślał Jegar...

- Jeśli twoją przyjaciółkę zirytowało zachowanie małej,

to ty, jako uznany znawca kobiet, na pewno wiedziałeś, jak
poprawić jej humor - dodała Fennia z zupełnie juŜ jawną
uszczypliwością.

Przypatrzył jej się uwaŜnie.

- Jaki tam ze mnie znawca, gdy z tobą ponoszę same

poraŜki, choć naprawdę się staram.

Odebrało jej mowę. To było jak grom z jasnego nieba.

Rychło się jednak pozbierała.

Nie ze mną takie numery, Urquart. Mówiłam ci, Ŝad-

nych flirtów. Twoje zachowanie kaŜdy sąd w tym kraju uz-
nałby za molestowanie seksualne.

To ciekawe...

Co mianowicie? - Naprawdę była wściekła. - To. Ŝe

nie padłam ci jeszcze do stóp?

A jednak coś tam osiągnąłem. Nie jestem ci obojętny.

- Jegar uśmiechnął się z triumfem,

Bezczelny typek! - pomyślała ze złością. Próbuje ją roz-

wścieczyć, by odpłacić za złośliwy przytyk o „znawcy ko-
biet". Miała juŜ dosyć tej nieprzyjemnej rozmowy.

- Jutro wieczorem jestem umówiona. Chciałabym wyjść

o siódmej. Byłabym wdzięczna, gdybyś się zjawił o tej godzinie.

Jegar nie odpowiadał, a drwiący uśmieszek nagle zgasł na

jego ustach. To juŜ coś, ucieszyła się i mszyła do swojego
pokoju.

Fennia starannie szykowała się na swoją „randkę". No cóŜ,

wszelkie pozory musiały być zachowane, dlatego włoŜyła
elegancką i dyskretnie seksowną sukienkę w bananowym
kolorze. Lucie przyzwyczaiła się juŜ do stryjaszka, zostawia-
ła więc ją z czystym sumieniem.

Jegar przyszedł do domu piętnaście po siódmej i Fennia

darowała mu tak niewielkie spóźnienie. Przez chwilę jej się
przyglądał z wyraźną aprobatą, widać jednak było, Ŝe jest
w kiepskim nastroju.

Czy powiesz mi, jak cię moŜna będzie złapać?

Dasz sobie radę - odparła. - Nie wiem jeszcze, w jakim

lokalu zjemy kolacje, bo to ma być niespodzianka - łgała jak
z nut.

JESSICA STEELE

- Nie wracaj zbyt późno - powiedział na poŜegnanie.

- Muszę jutro bardzo wcześnie wstać.

Roześmiała się perliście.

- Bidulek! Zapowiada się szampański ubaw, wiec sam

rozumiesz...

Tylko spojrzał na nią tak jakoś dziwnie, czym sprawił

Fennii naprawdę duŜą frajdę.

Astra ucieszyła się na jej widok.

- Przyszła kartka od Yancie. - Jej długie, rude włosy

opadały swobodnie na ramiona, a z zielonych oczu biła wiel
ka radość.

Fermi a wzięła od niej pocztówkę, na której było tylko

jedno słowo: Cudownie!!!

- Och, Astro - westchnęła Fennia. - To takie wspaniałe,

e Yancie jest zakochana w męŜczyźnie, któremu moŜe

w pełni zaufać.

NaleŜało się jej po tym wszystkim, co przeszła... - po-

wiedziała Astra.

Po tych wszystkich latach, kiedy bałyśmy się, Ŝe geny

naszych matek zdominują nasze Ŝycie - przyznała Fennia.

Jeszcze nie wiadomo, co będzie dalej - rzuciła z niepo-

kojem Astra. - To się zawsze moŜe zdarzyć... W kaŜdym
razie zostałyśmy we dwie i musimy się trzymać. Romanse i
przelotne przygody wykluczone. MałŜeństwo albo nic! Zre-
sztą czuję, Ŝe pisane jest mi owo „nic".

Ja równieŜ optuję za staropanieństwem - zgodziła się z

nią Fennia. - Nie sądzę, Ŝeby istniał męŜczyzna, którego
chciałabym poślubić. - l nagle mignął jej obraz Jegara. Ki

NASZA BROŃ KOBIECA

diabeł? Była naprawdę wściekła na siebie - Napijesz się ka-
wy? - szybko spytała kuzynkę.

- Chętnie.

Rozmowa zeszła na temat, który bardzo je poruszał, mia-

nowicie nowych facetów nieokiełznanych w swej kobiecości
rodzicielek.

Matka rozstała się z ostatnim kochankiem - powiedziała

Astra - ale szybko ukoiła swój Ŝal w innych ramionach. A
jak tam ciocia Portia?

Nie mówiłam ci o rym do tej pory, bo to taka okropna

historia...  Kochanek  mamy,  taki  obleśny  typek,  zaczął  się  do
mnie przystawiać, i wtedy mama weszła do pokoju. Wyobraź
sobie,  Ŝe  ten  drań oskarŜył  mnie, jakobym  się  na  niego rzu-
ciła! Doszło do potwornej awantury, i w rezultacie zostałam
wyrzucona  z  domu.  Dlatego poprosiłam  cię, byś  mnie  przy-
jęła pod swój dach...

Mój BoŜe... - Astra tylko tak zdołała to skomentować.

Nie rozmawiałyśmy ze sobą do ślubu Yancie, jednak

lody nieco juŜ puściły, tym bardziej Ŝe mama rozstała sicz tą
kreaturą. Oczywiście niedługo była sama... Myślisz, Ŝe po-
winnam pierwsza wyciągnąć rękę do zgody?

Tyle razy juŜ cię zraniła, ale to przechodzi wszelkie

pojęcie. Własną córkę wyrzucić na bruk! Ale wiem, Ŝe dopóki
się z nią nie pogodzisz, będziesz się tym gryzła... No cóŜ,
nasze mamuśki to skończone egoistki i nic na to nie poradzi-
my. Jesteśmy na szczęście juŜ dorosłe i moŜemy na to patrzeć
z dystansem. Nie odmienimy ich, lecz to jednak nasze matki,
Nie zapominaj o rym.

Jak zwykle masz rację. - Fennia spojrzała na zegarek -

O rany! Jak późno!

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

Nie zdąŜyłaś przed północą. Kopciuszku? - zaŜartowała

Astra i teŜ spojrzała na zegarek. Faktycznie, było juŜ po
dwunastej. - Naprawdę musisz wracać?

Tak będzie lepiej. Lucie co prawda nie budzi się w nocy,

ale wstaje z kurami, a Jegar... - Zawahała się.

Lubisz go, prawda?

Raczej tak, a jak pokazuje rogi, szybko go pacyfikuję.

Gdy tylko przekroczyła próg, natychmiast spostrzegła, Ŝe

cały dom stoi na głowie. Jegar był jeszcze na nogach, wy-
pachniony i ubrany w świeŜą koszulę, choć juŜ bez spodni.
W jednej dłoni trzymał misia, a w drugiej rączkę Lucie. Mała
cała we łzach, domagała się mamy.

- Och, moja maleńka! - Fennia wzięła ją na ręce i utuliła.

Mamusia czuje się coraz lepiej - zapewniła ją, co jednak

nie odniosło Ŝadnego skutku. Wtedy wpadła na inny pomysł.
-

Kochanie, czy przestaniesz płakać i będziesz dzielna, jeśli

ci obiecam, Ŝe jutro poproszę pana doktora, aby pozwolił
zobaczyć ci się z mamą?

Dziecko westchnęło, /achlipało, po czym ucałowało swo-

ją opiekunkę. Fennia wiedziała, Ŝe widok mamy unierucho-
mionej na szpitalnym łóŜku niósł z sobą pewne ryzyko, lecz
z drugiej strony dziewczynka coraz bardziej cierpiała z po-
wodu rozłąki.

Gdy wyczerpana płaczem Lucie szybko zasnęła, Fennia

postanowiła naradzić się z Jegarem na temat wizyty w szpi-
talu. NaleŜało przygotować się na wszelkie ewentualności,
bowiem mała mogła róŜnie zareagować. Tym niemniej Fen-
nia uwaŜała, Ŝe spotkanie córki z mamą jest konieczne.

Jegar czekał na nią w kuchni.

Zdaje się, Ŝe miałaś bardzo miły wieczór - rzucił nie-

przyjemnym tonem.

Było super! - odparła z uśmiechem. Nie zamierzała

przejmować się jego fochami.

Dziwne, Ŝe w ogóle wróciłaś, a nie zostałaś tam na noc!

No cóŜ, nastała pora, by przywołać do porządku szanow
nego pana Urquarta.

- Miałam taki zamiar... - Fennia słodko westchnęła

i marzycielsko zmruŜyła oczy. - Niestety musiałabym wstać
o nieludzkiej porze, by zdąŜyć po Lucie, a to takie nieprzy
jemne. ..

Jegar tylko patrzył na nią wrogo\

- Ale nie o tym chciałam mówić - dodała po chwili. -

Kiedy wybierasz się do szpitala? Bo w tej sytuacji koniecznie
powinieneś zabrać ze sobą Lucie.

- Wielka mi rewelacja. Sam wpadłem na ten pomysł -

warknął.

- JakŜeby inaczej, przecieŜ jesteś najmądrzejszy na świe

cie - odcięła się i wyszła z kuchni. Tylko ze względu na
ś

piącą Lucie nie trzasnęła drzwiami.

Była tak wściekła na Jegara, Ŝe długo nie mogła zasnąć.

Naprawdę miała dość tego faceta. Marzyła tylko o tym, by
Mariannę i Harvey jak najszybciej doszli do zdrowia i zajęli
się córką. A wtedy Fennia wyfrunie stąd, Ŝe tylko się będzie
za nią kurzyło!

NASZA BROŃ KOBIECA

ROZDZIAŁ CZWARTY

Lucie po nocnych harcach spała długo i słodko, lecz Fen-

nii nie było to dane, bo o bladym świcie obudził ją Jegar.
Zastukał do drzwi i wszedł do środka. Fennia otworzyła oczy
i ujrzała go przy swym łóŜku. Spojrzała na budzik.

- Co tu robisz? Jeszcze prawie noc...

Spojrzał na nią w taki sposób, Ŝe przestała rozumieć, jak

przed kilkoma godzinami mógł doprowadzić ją do szewskiej
pasji.

Chciałem cię uprzedzić, Ŝe dziś wrócę później - powie-

dział łagodnie.

Aha - mruknęła. - A miałam mieć dwa wieczory wolne

pod rząd. Zapomniałeś?

Nie, nie zapomniałem, ale moŜe się zamienimy? Czy

teŜ juŜ coś zaplanowałaś?

Poczuła się głupio, rozmawiając z nim na leŜąco, więc

usiadła. Na nieszczęście przygniotła koszulę i ściągnęła ra-
miączko, odsłaniając prawie całą pierś. Szybko doprowadziła
się do porządku, ale i tak bardzo się speszyła. Być moŜe
jednak Jegar niczego nie zauwaŜył...

Podniosła głowę. Niestety, mina Jegara mówiła sama za

siebie. Zaczerwieniła się jeszcze bardziej. Podszedł i usiadł
na krawędzi łóŜka.

- Powiedz... dlaczego mnie oszukujesz? - zapytał.

Słucham? - Była naprawdę zdumiona. O czym on mó-

wił? Zarzucał jej kłamstwo?

Nie jesteś przyzwyczajona do obecności męŜczyzn w

swojej sypialni...

CzyŜby? Skąd ci coś takiego przyszło do głowy? - rzu-

ciła z wymuszoną swobodą.

Ten rumieniec mówi sam za siebie.

Kiedy cię okłamałam? - próbowała zmienić temat.

Na przykład wtedy, gdy wmawiałaś mi, Ŝe zamierzałaś

spędzić noc poza domem.

Lepiej idź juŜ do pracy. Jesteś zanadto ciekawy, a za to

ląduje się w piekle - zbyła go z lekkim uśmieszkiem.

- No dobra, idę. - Spojrzał na nią wesoło.

Atmosfera nieco zelŜała. Fennia pomyślała, Ŝe być moŜe

była dla Jegara zbyt surowa.

Mówiłeś, Ŝe późno wrócisz... Będziesz pracował, czy

masz jakieś spotkanie towarzyskie?

Pracuję. A ty masz dziś randkę?

Trudno, odwołam. Powiem, Ŝe dziś nie mam czasu. -

Czy ona zawsze musi łgać przy tym facecie? - ZdąŜysz
jeszcze coś zjeść? - umknęła w bezpieczniejszy temat. - Zo-
stawię ci garnek z zupą w mikrofalówce.

Jegar juŜ się nie śmiał, tylko uwaŜnie jej się przyglądał.

No tak, wykazała o niego nadmierną troskę. To błąd! Jeszcze
gotów pomyśleć, Ŝe zaleŜy jej na nim.

Wreszcie sobie poszedł.

Cały dzień dręczył ją problem zupy. Była na siebie

wściekła. Ale cóŜ, słówko się rzekło... ugotowała więc rosół,

Wieczorem, po połoŜeniu Lucie spać, Fennię op

dziwny niepokój. Nie da się ukryć, Ŝe niecierpliwił

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

dała Jegara, który jednak wrócił dopiero po północy. Nie
wierzyła, ze pracował do tej pory. Rozgoryczona, nie przy-
witała się z nim, tylko udała, Ŝe śpi.

Rano nabrała pewności, Ŝe jej podejrzenia były słuszne.

Jegar nie harował do późna, tylko się bawił na jakiejś miłej
kolacyjce. Dowód był oczywisty: nawet nie zajrzał do mi-
krofalówki, w której stała zupa.

Miała tego dosyć. Ona się o niego troszczy, a on ma to

w nosie. W końcu jest trzydziestoparoletnim facetem, który
sam świetnie potrafi o siebie zadbać. Gdyby nie Lucie, na-
tychmiast by się stąd wyniosła.

W tym momencie pojawiła się mała i poprosiła o „socek".

Fennia zdąŜyła ją umyć, nakarmić i napoić, zanim Jegar
wstał.

- Zostań chwilę z Lucie - poprosiła i szybko pobiegła się

wykąpać.

Gdy wróciła, zastała Jegara na rozmowie z bratanicą, a

właściwie na próbie rozmowy, bo stryjaszek ni w ząb nie
rozumiał małej.

- Chce, Ŝebyś poszedł z nią odwiedzić rodziców - prze

tłumaczyła Fennia. - Obiecałam jej to i powinieneś się zgo
dzić. Zresztą rozmawialiśmy juŜ o tym.

Jegar spojrzał na nią niepewnie.

- MoŜe byś poszła z nami... - mruknął z ociąganiem.
Dobre sobie, pomyślała ze złością. JuŜ miała mu ostro

odmówić, ale spojrzała na małą. Było jasne, Ŝe dziewczynka
bardzo tego pragnie.

- Zgadzam się ze względu na Lucie - odpowiedziała po

woli. - Nie chcę, Ŝeby miała jeszcze jeden powód do łez.

A łez nie brakowało tego dnia, bo gdy poszli do szpitala.

wylało się ich całe morze. Mariannę płakała, Lucie szlochała,
a Fennia ukradkiem ocierała z policzków słone kropelki.
Harvey, który na wózku przyjechał do sali Ŝony, teŜ miał
dziwnie zamglone spojrzenie.

Gdy mała wreszcie się uspokoiła, Fennia zostawiła ich

samych, by mogli pogadać w gronie rodzinnym, i poszła
przejść się po ogrodzie.

Po tej wizycie przyszły następne, i Lucie wreszcie przy-

wykła, Ŝe mama nie wraca z nimi do domu.

Mijał tydzień za tygodniem. Fennia radykalnie zmieniła

taktykę i Jegar mógł liczyć co najwyŜej na to, Ŝe zrobi mu
kawę, i to tylko wtedy, gdy szykowała ją równieŜ dla siebie.
Skończyły się dobre czasy, Ŝadnych kanapek, o zupkach juŜ
nie wspomniawszy. Zimny wychów, i tyle. śadnej zabawy
w dom.

Natomiast Lucie juŜ zupełnie przyzwyczaiła się do stryjka

Jegara, dzięki czemu Fennia niektóre noce spędzała u Astry,
choć nie robiła tego zbyt często. Godnym odnotowania jest
równieŜ fakt, Ŝe dwa razy, gdy późnym wieczorem wróciła
do domu, zastała Jegara w damskim towarzystwie.

yczyła mu szczęścia. On w swoje wolne wieczory wy-

chodził i wracał bardzo późno, lub zamykał się w gabinecie
i pracował prawie do świtu.

W poniedziałek Fennia poszła z ciocią Delią do teatru, a

w środę umówiła się na kolację z Astrą. Były to bardzo miłe
spotkania, jednak Fennia czuła, Ŝe w ten sposób tylko odwle-
ka to, co powinna zrobić juŜ dawno, czyli spróbować pogo-
dzić się z matką.

- Do trzech razy sztuka - powiedziała Astrze. - CóŜ naj-

wyŜej zatrzaśnie mi drzwi przed nosem.

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

Wiem, Ŝe ciągle o tym myślisz, więc zrób to jak naj-

szybciej - poparła ją Astra.

Jasne - podjęła decyzję Fennia.

Wróciła do apartamentu Jegara z mocnym postanowie-

niem, Ŝe pojedzie do matki w swój następny wolny wieczór.
W mieszkaniu panowała cisza. Jegara nie było w gabinecie,
w salonie nie grasował Ŝaden stwór w rodzaju Charmaine.

Zaparzyłem kawę. - Jegar niespodziewanie wyszedł z

kuchni.

Dziękuję - odmówiła uprzejmie. - Pójdę juŜ spać. Do-

branoc.

Chwilę później, w łóŜku, poczuła, Ŝe chętnie pogawędzi-

łaby sobie z nim przy kawie. Wiedziała, Ŝe taka zabawa w
dom nie miała sensu, jednak unikanie się i omijanie teŜ nie
było najmądrzejszym rozwiązaniem. Z tą myślą zasnęła.

PoniewaŜ jej matka przywiązywała olbrzymią wagę do

wyglądu, Fennia dołoŜyła wszelkich starań, Ŝeby w piątkowy
wieczór zaprezentować się jak najlepiej. Poszła do fryzjera,
zrobiła manikiur, umalowała się nie tak delikatnie jak zazwy-
czaj. Nie chciała dać matce pretekstu do jakichkolwiek kąś-
liwych uwag, które doprowadziłyby do kolejnej kłótni. By
tego uniknąć, musiała wyglądać jak modelka na wybiegu. I
tak teŜ się stało.

Gdy wrócił Jegar, rzuciła mu na powitanie:

Jak minął dzień? - Natychmiast się skarciła, zabrzmiało

to bowiem zbyt osobiście.

Widzę, Ŝe znów się gdzieś wybierasz? - UwaŜnie zlu-

strował jej dwuczęściowy kostium i wysokie obcasy.

Wiesz, jak to jest - odparła enigmatycznie i uśmiech-

nęła się chłodno.

Często widujesz się z tym facetem?

A skąd wiesz, Ŝe spotykam się z jednym męŜczyzną?

Nigdy mu nie powie, jak naprawdę wyglądają jej, jandkf.

Zresztą, gdyby chciała, miałaby z kim się umówić. Choćby
ten miły, samotny tatuś jednego z jej podopiecznych. Nawet
próbował, ale się nie zgodziła.

Jegar spojrzał na nią uwaŜnie, a potem, sam o tym nie

wiedząc, powiedział jej największy komplement:

- Ty nie zaliczasz kolejnych facetów, bo to absolutnie nie

w twoim stylu. Z natury jesteś monogamistką. Uczciwa,
wierna i oddana.

Fennia patrzyła na niego z niedowierzaniem i z podziwem

zarazem. Miała łzy w oczach. Przejrzał ją do głębi, dotknął
jej największego kompleksu. Pragnęła być właśnie taka, jak
ją określił, za nic nie chciała upodobnić się do swojej matki!
Wolałaby juŜ umrzeć,

Doprawdy? - spytała z zaciśniętym gardłem.

CzyŜby miało to dla ciebie jakieś szczególne znaczenie?

- Gwałtowna reakcja Fennii wyraźnie go zaintrygowała.

Nie mogła dalej drąŜyć tego tematu, bo musiałaby się

całkiem odsłonić przed Jegarem.

- Do zobaczenia! - poŜegnała się i szybko wyszła.
Jadąc do matki, cały czas myślała, co tak naprawdę sądzi

o niej Jegar. Wprawdzie niewiele ją to obchodziło, ale cóŜ...
wciąŜ się nad tym zastanawiała.

Wreszcie znalazła się pod drzwiami mieszkania Porui Ca-

vendish.

- Mogłaś najpierw zadzwonić! - lodowatym głosem

przywitała ją przez domofon matka.

Poprzednim razem, gdy do niej zadzwoniła, Portia rzuciła

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

słuchawkę, lecz Fennia nie przypomniała jej o tym, wszak
przybyła tu z pokojową misją.

Zjawiłam się nie w porę? - spytała.

Zaraz przyjdzie do mnie Joseph, ale mogę z tobą chwilę

pogadać.

Usadowiły się w salonie.

Zmieniłaś zasłony - zauwaŜyła Fennia, zastanawiając

się, czy matka wreszcie przyjmie do wiadomości, Ŝe zacho-
wanie jej byłego faceta, Bruce'a Percivala, było po prostu
odraŜające. - Jak Ŝyjesz? - spytała.

A jak ja mogę Ŝyć? - odpowiedziała Portia pytaniem. -

Dbam o siebie. - Ciemnowłosa jak jej córka, mimo swoich
pięćdziesięciu jeden lat, nadal mogła uchodzić za piękność.
No cóŜ, jedynym jej zajęciem, oczywiście poza randkami,
była zaŜarta walka z bezlitosnym działaniem czasu.

Zaległa nieprzyjemna cisza. Fennia uświadomiła sobie, Ŝe

choć po skończeniu szkoły z internatem mieszkała z matką
aŜ cztery lata, to wystarczyło tylko pięć miesięcy rozłąki, by
ostatecznie uznała, Ŝe juŜ nigdy nie wróci pod ten dach.

A co u Josepha? - próbowała podtrzymać pogawędkę.

A dlaczego pytasz? - zareagowała ostro Portia.

Bez Ŝadnego powodu - westchnęła. - Chciałam być

uprzejma.

Odnoszę wraŜenie, Ŝe za bardzo interesujesz się moimi

przyjaciółmi - powiedziała oskarŜycielskim tonem Portia.

AleŜ, mamo! - krzyknęła Fennia i natychmiast ugryzła

się  w  język.  Wiedziała,  Ŝe  nie  tędy  droga.  No  cóŜ,  znów
musiała  uciec  się  do  łgarstwa,  co  od  pewnego  czasu  robiła
nałogowo.  -  Mam  swojego  faceta  i  zapewniam  cię,  Ŝe  nie
muszę poŜyczać sobie twoich.

Powinnaś to podpisać własną krwią! - Portia uśmiech-

nęła się złośliwie, było jednak widać, jak bardzo jest zdumio-
na oświadczeniem córki.

Zresztą juŜ wcześniej miałam kilku chłopaków. - Fen-

nia konsekwentnie tworzyła swój nowy Ŝyciorys.

To ciekawe, bo jak tu mieszkałaś, jedynymi facetami,

do których dzwoniłaś, byli twoi koledzy, których poznałaś
jeszcze w piaskownicy.

Fennia westchnęła cięŜko, bo matka mówiła szczerą pra-

wdę. Jak wybrnąć z sytuacji?

Kto późno zaczyna, ten późno kończy - dziarsko zaŜar-

towała.

Co to za facet? - spytała matka. Oho, zaraz zaŜąda

bliskiego spotkania trzeciego stopnia, przestraszyła się
Fennia.

Nie znasz go - odparła.

Jedyne nazwisko, jakie przyszło jej do głowy, to oczywi-

cie Urquart. Ale Jegar, który jak diabeł święconej wody bał

się bliŜszych związków i programowo fruwał z kwiatka na
kwiatek, pękłby chyba ze śmiechu, gdyby się dowiedział, Ŝe
występuje w roli narzeczonego panny Massey.

Poznałaś go przez Yancie albo Astrę? - przypierała ją

do muru matka.

W tej chwili nie mieszkam z Astrą... - Fennia despe-

racko starała się zmienić temat.

A więc z Delią?! - Matka była śmiertelnie skłócona ze

swoją przyrodnią siostrą.

Nie. Mieszkam teraz w dobrej dzielnicy, w apartamen-

towcu...

Zadzwonił dzwonek u drzwi i matka natychmiast straciła

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

zainteresowanie sprawami swojej córki. No cóŜ, audiencja
dobiegała końca.

Portia wróciła do salonu w towarzystwie Josepha Price'a,

nie była juŜ jędzowatą babą, tylko rozkoszna nastolatką.

Znasz moją córkę Fennię, Josephie? Poznaliście się na

lubie mojej siostrzenicy.

A tak - przyznał siwowłosy męŜczyzna. - I wciąŜ nie

mogę uwierzyć, Ŝe masz córkę w tym wieku, Kaczuszko!

Kaczuszka! Ale obciach! - pomyślała Fennia i stłumiła

chichot. Jej matka teŜ nie była szczęśliwa.

Ale juŜ późno! - Fennia spojrzała na zegarek. Po skoń-

czonej audiencji etykieta nakazywała dyskretny odwrót.

Fennia próbuje zdobyć' męŜczyznę - bez cienia zaŜeno-

wania poinformowała przyjaciela Portia. - Nie kaŜ mu wiecznie
czekać - zwróciła się do córki.

Wracała do apartamentu Jegara w poczuciu, Ŝe udało jej

się nieco skruszyć lody między nią a matką, jednak nic czuła
się z tego powodu ani odrobinę szczęśliwsza. Ich wzajemne
stosunki stały się bardziej poprawne niŜ kiedykolwiek przed-
tem, ale cóŜ. w kontaktach z bliskimi przecieŜ nie o popraw-
ność chodzi, a o prawdziwą bliskość. A one z matką były
sobie zupełnie obce i Ŝadna dyplomacja tego nie zmieni.

Jegara zastała w kuchni, właśnie robił sobie kawę. Cho-

ciaŜ ostatnio między nimi róŜnie się układało, Fennia bardzo
potrzebowała przyjaznej duszy.

- Zrób i dla mnie - poprosiła.
Spojrzał jej w oczy i wyczytał w nich smutek. Nie w ta-

kim nastroju wraca się z miłej randki.

Usiadła za stołem i podziękowała za kawę. Zastanowił ją

pełen powagi wyraz twarzy Jegara.

- Co się stało? - zapytał. - Gdzie podziała się ta radosna

i pełna Ŝycia dziewczyna, która wyszła stąd przed dwiema
godzinami?

Fennia poczuła, Ŝe musi się wziąć w garść.

Gdzieś tu ciągle jest - odparła i spróbowała się uśmiech-

nąć, jednak bez powodzenia.

Wróciłaś wcześniej, niŜ się spodziewałem. Randka się

nie udała? Czy on...

Nie, nie! - zaprzeczyła, nie wiedząc zresztą, co do-

kładnie miał na myśli. ZauwaŜyła jednak, Ŝe twarz Jegara
przybiera niepokojąco groźny wyraz. - Nie miałam randki.
Widzisz...

Nie byłaś na randce?

Pojechałam zobaczyć się z matką - wyznała, czerwie-

niąc się ze wstydu.

Z matką?

To zaszło za daleko, pomyślała.

Tak, z matką. Matka to taka kobieta, Ŝona ojca...

Zamiast się obrazić, serdecznie się uśmiechnął.
-

Moja mała Fennio...

Metr dziewięćdziesiąt na obcasach to mało?

Dla mnie jesteś mała.

Bo siedzę.

- Dobrze, niech ci będzie, Ŝe jestem drań, łajdak i nie

wiem co tam jeszcze o mnie myślisz, czy moŜesz mi jednak
powiedzieć, jak się ma twoja matka?

Zacisnęła usta. Co w nim jest takiego, Ŝe jednocześnie

wzbudza niechęć i sprawia, Ŝe chce się jej śmiać? Tym razem
jednak się nie roześmiała. Chciał się dowiedzieć, jak się mie-
wa jej matka. Jest w formie, cisnęło jej się na usta, gdy

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

przypomniała sobie swoją rodzicielkę, jak mizdrzyła się do
narzeczonego.

Dobrze - odparła w końcu i sięgnęła po kawę.

Rozumiem, Ŝe zobaczyłaś się z nią z jakiegoś szczegól-

nego powodu.

Fennia zdumiała się.

Skąd wie...

Mam taki szczególny dar - rzucił beztrosko.

Członkowie rad nadzorczych muszą cię za to ubó-

stwiać! Mam rację?

eńska część' z pewnością - zgodził się i Fennia juŜ

chciała kąśliwie to skomentować, ale tylko się roześmiała. -
Tak juŜ lepiej - powiedział. - A teraz wyznaj, co takiego
zrobiła ci matka, Ŝe jesteś w kiepskim nastroju?

Nie masz prawa tego ode mnie Ŝądać - zaprotestowała

z mocą.

Mam prawo oczekiwać*, Ŝe opiekunka mojej bratanicy

będzie uśmiechnięta i pełna energii, a nie siedzieć z nosem
spuszczonym na kwintę.

Skoro koniecznie chcesz wiedzieć, mieszkałam z matką

aŜ do BoŜego Narodzenia. Wtedy zaŜądała, Ŝebym się wy-
niosła. Pojechałam do niej w nadziei, Ŝe uda mi się naprawić
nasze kontakty.

I co, udało ci się?

Chyba tak.

Mówisz to bez przekonania...

Rozmowa z matką świadczyła chyba o tym, Ŝe i ona

chciała coś zmienić. A Ŝe nie była taką matką, jaką Fennia
pragnęłaby mieć, to juŜ nie jej wina. Ona teŜ nie postępowała
w Ŝyciu tak, jakby sobie tego Ŝyczyła Portia.

Jestem o tym przekonana. Wezmę kawę do swojego

pokoju.

Dlaczego pani Massey zaŜądała, Ŝebyś się wyniosła?

Pani Cavendish - sprostowała Fennia. - Mój ojciec

umarł, kiedy byłam mała i matka ponownie wyszła za mąŜ.

Czy ma to jakiś związek z twoim ojczymem?

Nie, absolutnie Ŝadnego! - zaprotestowała gorąco. -

Mój ojczym i ja jesteśmy przyjaciółmi. Bardzo go lubię i sza-
nuję. - Nagle zerwała się na równe nogi. - Idę spać! - oznaj-
miła zdecydowanie.

Tyle tylko, Ŝe Jegar teŜ się poderwał i stanął w drzwiach

do kuchni. Gdy zrobiła krok, ani drgnął, Mimo swoich stu
dziewięćdziesięciu centymetrów na obcasach, Fennia poczu-
ła się... małą dziewczynką.

Czy twój ojczym starał się powstrzymać twoją matkę

przed tym karygodnym czynem? Tak postąpiłby prawdziwy
przyjaciel.

Są ze sobą rozwiedzeni - odparła chłodno. Bardzo

chciała, Ŝeby Jegar dał jej wreszcie święty spokój.

Nie pojmuję, jaką zbrodnię musiałabyś popełnić, Ŝeby

rodzona matka wyrzuciła cię z domu - powiedział miękko.

Bardzo tego nie chciała, lecz nagle słowa same zaczęły

płynąć jej z ust. Nie potrafiła powstrzymać potoku zwierzeń.

- W święta BoŜego Narodzenia matka zaprosiła na kola

cję  swojego  przyjaciela.  Pod  jemiołą,  niby  po  przyjacielsku,
zaczął mnie całować". Nie tak niewinnie, w policzek, tylko
w  usta. Nie  mogłam go powstrzymać, bo uŜył siły. -  Fennia
zrobiła się śmiertelnie blada i aŜ wzdrygnęła się z obrzydze
nia  na  to  wspomnienie.  -  Wtedy  weszła  matka,  a  ten  drań
mnie oskarŜył, Ŝe cały czas go prowokowałam i w końcu

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

zmusiłam go do tego pocałunku. - Fennia czuła, Ŝe za chwilę
się rozpłacze. - I moja matka uwierzyła jemu, a nie mnie.

Powiedziała mu wszystko, nie było nic do dodania. Prag-

nęła  tylko  paść  na  łóŜko  i  popłakać  w  poduszkę,  by  ukoić
skołataną duszę. Zrobiła krok do przodu, lecz Jegar znów ani
drgnął. Nagłe poczuła jego dłoń na podbródku. Nie chciała
mu  spojrzeć  w  oczy.  Bała  się  jego  komentarza.  Jednak  on
delikatnie  uniósł jej głowę do  góry  i ich spojrzenia spotkały
się na chwilę.

- To juŜ minęło, Fen - powiedział, po czym, jakby była

to najbardziej naturalna rzecz pod słońcem, wziął ją w ra-
miona.

Serce waliło jej jak oszalałe, cała drŜała. Zdumiewało ją

i to, co się działo, i to, Ŝe nie próbowała się temu oprzeć.

Nagle poczuła wszechogarniający, błogi spokój. W ra-

mionach Jegara, z głową wtuloną w jego tors. czuła się naj-
szczęśliwszą kobietą na świecie.

Pragnęła, by nigdy się to nie skończyło, jednak po chwili

do głosu doszedł rozsądek. Niechętnie uwolniła się z objęć i
próbowała cofnąć.

Jegar zwolnił uścisk, chociaŜ jedną ręką nadal ją obejmo-

wał. Spojrzała do góry. Pochylił głowę, po czym delikatnie
ją pocałował. Fennia zamarła w bezruchu. Dotyk jego ust był
tak niesamowity, cudowny, uzdrawiający. Nie odepchnęła go,
nie opierała się, nie zaprotestowała. Całe jej ciało przebiegł
dreszcz.

Jegar delikatnie przerwał pocałunek, a gdy zdjął z jej ple-

ców dłoń, Fennia zaczęła uświadamiać sobie, co właściwie
się stało.

- Jeśli chciałeś sprawić, bym poczuła się lepiej, to ci się

udało - wykrztusiła przez zaciśnięte gardło i szybko dodała:
- Dobranoc.

Pospiesznie opuściła kuchnię.

Czekały ją długie nocne rozmyślania. O matce, o jej do-

mu, który dzisiaj stał się dla Fermi i całkiem juŜ obcym miej-
scem, wreszcie o Jegarze.

Nie chciała mu się zwierzać z przykrej historii z eksnarze-

czonym matki, a jednak to zrobiła. I dzięki temu poczuła się
lepiej.

Tylko dlaczego w jego ramionach zaznała takiego ukoje-

nia? No cóŜ, ona oyła w stresie, a on okazał się Ŝyczliwą
duszą...

Zachował się jak prawdziwy przyjaciel. I tak właśnie po-

winno  być!  Do  tej  pory  toczyli  cichą  wojnę,  a  to  był  błąd.
Wystarczyła  cieplejsza  chwila...  jak  to  między  przyjaciół-
mi...  i  nagle  Ŝycie  stało  się  piękniejsze.  Mieszkali  pod  jed-
nym dachem, razem opiekowali się Lucie i nie powinni być
dla siebie obcymi ludźmi.

1 chyba juŜ nie byli! Zwierzyła mu się ze swoich trosk, a

on jej cierpliwie wysłuchał i podniósł na duchu... a nawet
przytulił po przyjacielsku... terapeutycznie... pocałował...

Po przyjacielsku? Terapeutycznie? - zastanawiała się w

półśnie, i nagle same oczy jej się zamknęły. NajwaŜniejsze,

e wreszcie zostaliśmy przyjaciółmi, zdąŜyła jeszcze

pomyśleć i odpłynęła w słodkie, senne marzenia.

Następnego dnia, gdy Fennia otworzyła oczy, ujrzała nad

sobą uśmiechniętą, niebieskooką dziewczynkę. Cała rozpro-
mieniona, wzięła małą do kuchni. Pełna ciepłych uczuć do
Jegara, postanowiła zrezygnować z elektrycznej wyciskarki
i własnoręcznie przygotowała sok z kilku pomarańczy.

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

Po paru minutach dołączył do nich Jegar. Podała mu

szklankę soku ze świeŜo wyciśniętych owoców.

Powinienem cię całować częściej! - powiedział, zado-

wolony, Ŝe jest taka miła.

Zalecałabym raczej co innego - odparła, a na osłodę

uśmiechnęła się ciepło. Po przyjacielsku.

Po śniadaniu Fennia zabrała Lucie na spacer, a Jegar po-

szedł popracować w swoim gabinecie. Umówili się, Ŝe
wcześniej niŜ zwykle zjedzą lekki lunch, by Lucie mogła się
trochę przespać, a potem we trójkę pojadą do Harveya i Ma-
riannę.

Gdy Fennia połoŜyła małą do łóŜka, rozległ się dzwonek.

Jegar otworzył drzwi i zaprosił kogoś do środka, a Fennia
postanowiła się nie narzucać i zamknęła się w swoim pokoju.

Nagle pojawił się u niej Jegar.

Jest tu twoja matka - oznajmił powaŜnie.

Moja matka?! To nie głupi Ŝart? - Była bardzo zdener-

wowana.

Przedstawiła się jako Portia Cavendish - rozwiał jej

wątpliwości.

Ale skąd ona wiedziała... - PrzecieŜ nie podała matce

tego adresu.

Ach. Fennio kochanie! - zawołała Portia, gdy jej córka

weszła do salonu.

Fennia ze zdziwienia uniosła brwi, nie pamiętała bowiem,

by matka kiedykolwiek nazwała ją tak pieszczotliwie.

Czy coś się stało? - spytała mocno skonsternowana

Fennia.

A dlaczego miałoby się coś stać? - spytała Portia. - Czy

nie mogę tak po prostu odwiedzić swojej córki?

Fennia powstrzymała się od komentarza, który sam cisnął

się jej na usta, lecz schowała się za dobrymi manierami i za-
pytała:

Czy mogę ci zaproponować kawę lub herbatę?

Nie dziękuję, córeczko, zaraz muszę lecieć, bo jestem

umówiona - odparła Portia.

Jegar stał bez słowa, przypatrując się obu kobietom.
- Przepraszam, z tego wszystkiego zapomniałam was so

bie przedstawić. - Fennia znów przypomniała sobie o do
brym wychowaniu. - Mamo, to Jegar Urquart, a to moja
mama, Portia Cavendish.

Fennia usiadła obok maiki.

Mieszkam tu... - zaczęła, ale matka jej przerwała.

Wiem, kochanie. - Portia słodko uśmiechnęła się do

przystojnego gospodarza. - Mówiłaś, Ŝe masz przyjaciela,
nie powiedziałaś tylko, Ŝe z nim mieszkasz.

Fennia nie wiedziała, co ją bardziej peszyło, kokieteryjne

zachowanie matki w stosunku do Jegara, czy jej podejrzenie,

e Fennia jest jego kochanką.

Mamo, ja... - zaczęła, ale tym razem przerwał jej Jegar.

Fennia lubi mieć swoje małe sekrety - powiedział, w

oczywisty sposób dając Portii do zrozumienia, Ŝe łączy ich
coś więcej niŜ przyjaźń.

Fennia miała ochotę rąbnąć go w łeb. Jakim prawem za-

bawiał się w taki sposób?

- Jegar i ja... - Fennia wiedziała, Ŝe jeśli teraz nie wy

jaśni wszystkiego, sprawa będzie nie do odkręcenia.

W tej jednak chwili, taszcząc pod pachą misia, do pokoju

wkroczyła Lucie.

- Pan ma dziecko! - zawołała Portia.

JESSICA STEELE

Jegar nie zaprotestował, świetnie się bawiąc tą sytuacją.

Lucie podeszła do Portii i podała jej misia.

- Misio cacy... a to baba... - Lucie uśmiechnęła się do

Portii.

Wreszcie i Fennia miała swoją chwilę zabawy. Portia za-

wsze czuła cichy uraz do córki, Ŝe ta z kaŜdym rokiem robiła
się starsza, aŜ wreszcie wyrosła na kobietę, czym obnaŜała
wiek swej matki, a tu jakieś wstrętne dziewuszyszko nazwało
ją babcią... Nie mogło być' większej obrazy!

- Muszę lecieć

, spóźnię się! - Portia gwałtownie pode

rwała się z kanapy, zupełnie ignorując dziecko.

Fennia wzięła Lucie na ręce i powiedziała jedyną rzecz,

jaka w tych okolicznościach miała sens.

- Odprowadzę cię do drzwi, mamo.

Gdy wróciła do salonu, Jegar siedział ciągle w tym sa-

mym miejscu. Wcale się nie uśmiechał, miał wręcz ponury
wyraz twarzy. Widocznie nie myślał juŜ o tym, co zaszło
podczas wizyty matki. Rozumiała jednak, Ŝe wiele będzie mu
musiała wyjaśnić.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Na szczęście wyjaśnienia musiały poczekać. Lucie była

tak podniecona zbliŜającą się wizytą  u rodziców, Ŝe  mowy
nie było, by  choć  na chwilę  przysnęła.  Wreszcie ruszyli  do
szpitala,  a  jedyne  słowa,  jakie  wypowiedzieli,  adresowane
były do małej.

Szczęśliwie okazało się ze uraz kręgosłupa Mariannę nie

jest aŜ tak powaŜny, jak początkowo przypuszczano. MałŜon-
kowie szybko wracali do zdrowia i wreszcie powiało pra-
wdziwym optymizmem. Tak jak poprzednio Fennia zostawi-
ła ich samych, by mogli pobyć w gronie rodzinnym.

Dzień był piękny, więc powędrowała do przyszpitalnego

ogrodu. Usiadła na ławce i zaczęła się zastanawiać, co stało
się przyczyną niespodziewanej wizyty matki. Do tej pory
Portia w ogóle nie interesowała się losem córki, dlaczego
więc teraz ją odszukała? Zastanawiała się teŜ, jak to wszystko
wytłumaczy Jegarowi. I wtedy właśnie spostrzegła, Ŝe on stoi
obok niej.

Wracamy? - spytała, choć wiedziała, Ŝe daleko jeszcze

do końca odwiedzin.

Nie - odparł i usiadł koło niej. - Ale musimy powaŜnie

porozmawiać.

A o czym? - palnęła z głupia frant,

Mam wraŜenie, Ŝe zataiłaś swoje prawdziwe zamiary

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

wobec mnie. Prawda zaś jest taka. Ŝe próbujesz mnie złowić
na męŜa.

Dosłownie ją zamurowało, a gdy juŜ doszła do siebie,

zaatakowała z furią:

Ty egoistyczny, zapatrzony w siebie bubku! OtóŜ

wiedz, Ŝe ani mi przez myśl nie przeszło, by „złowić cię na
męŜa", jak to subtelnie byłeś łaskaw określić. A jeśli chcesz
wiedzieć, nie poślubiłabym cię nawet wtedy, gdybyś mi ofia-
rował góry złota! - I Ŝeby nie było Ŝadnych wątpliwości, po
sekundzie dodała: - Baran!

Skoro tak, to dlaczego powiedziałaś matce, Ŝe jestem twoim

facetem? - Jej wybuch nie zrobił na nim większego wraŜenia.

Nie powiedziałam, Ŝe to ty jesteś moim facetem. Poin-

formowałam tylko, Ŝe kogoś mam.

- A kogo?

A co cię to obchodzi?

Nikogo nie masz.

Zamknij się! Nie muszę się przed tobą tłumaczyć!

To powiedz, kto to jest.

Nie twoja sprawa!

Gdy się z kimś jest, z reguły wie o tym wiełe osób, więc

to Ŝadna tajemnica.

Nie znasz go! - odpaliła, ale jej furia, jak szybko przy-

szła, tak szybko minęła. Fennia westchnęła. - To nie takie
proste... - Jak mogła mu się przyznać, Ŝe nie ma nikogo? -
Ja... - zawahała się.

Dokończ - zaŜądał, choć jego głos nie brzmiał juŜ tak

agresywnie.

Mówiłam ci juŜ... no wiesz, chodzi o tę historię z by-

łym facetem mojej matki...

A co ma piernik do wiatraka?

Tylko tyle, Ŝe wybrałam się wczoraj do niej, Ŝeby za-

wrzeć pokój, no i wymyśliłam tego chłopaka, Ŝeby matka
wiedziała...

e nie interesuje cię jej facet?

Tak - odparła krótko.

I twoja matka wyciągnęła na tej podstawie wniosek, Ŝe

to ja jestem tym facetem?

Fennia skinęła głową.

- A nie pomyślałaś, Ŝe gdy powiesz jej, gdzie mieszkasz,

twoja matka zechce przyjechać i to sprawdzić, a widząc
mnie. właśnie tak sobie pomyśli?

- Nie, nie pomyślałam. - Znów wezbrała w niej złość.
Ale ja jej wcale nie powiedziałam, gdzie mieszkam!

Chcesz powiedzieć, Ŝe twoja matka chodziła od drzwi

do drzwi, aŜ cię znalazła? - zadrwił

Nie mam pojęcia, ty palancie! - odcięła się wściekle. -

Nie  powiedziałam  jej,  gdzie  mieszkam,  tylko  Ŝe  się  wypro-
wadziłam!  Zresztą to ty nalegałeś, Ŝebym zamieszkała u cie-
bie,  więc teraz się nie  wściekaj! - 1 znów złość jej pr/es/ła
równie  nieoczekiwanie,  jak  wcześniej  ją  ogarnęła.  -  Twój
adres podałam cioci Delii i kuzynce Astrze. Moja matka mu-
siała się z nimi skontaktować.

Jegar przyjął wprawdzie jej odpowiedź jako logiczną i

wiarogodną, a mimo to zapytał:

Czy moŜesz mi powiedzieć, po co twoja matka chciała

się z tobą zobaczyć?

Nie miałam okazji jej o to zapytać! Zresztą to nie twoja

sprawa.

Powiedz, czy twoja matka nie lubi dzieci? - Oczywi-

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

cie zauwaŜy), Ŝe Portia natychmiast się wyniosła, gdy tylko

pojawiła się Lucie.

- Nie wszyscy lubią dzieci - odparła Fennia dyploma

tycznie. - A skoro juŜ o nich mowa, jedno z nas musi pójść
po Lucie. Toddowie mogą potrzebować pomocy. - Ku jej
zdziwieniu, Jegar zgodził się przerwać rozmowę.

Gdy wrócili do domu, Fennia starała się nie wchodzić mu

w drogę, bo jego bliska obecność nagle stała się trudna do
zniesienia. Oczywiście wciąŜ o nim myślała, co i rusz zacis-
kając pięści. Naprawdę zalazł jej /a skórę! Co w nim jest
takiego? Dotąd jeszcze nikt tak bardzo jej nie zdenerwował.

W niedzielę próbowała zadzwonić do ciotki Delii i do

Astry, ale Ŝadnej z nich nie zastała. Oczywiście nie miała
pretensji, Ŝe jedna z nich podała matce jej adres, jednak dzi-
wiło ją, iŜ nie została o tym powiadomiona. Musiała to wy-
jaśnić.

W poniedziałek rano Fennia powiedziała Jegarowi:

Mam zamiar wybrać się dziś wieczorem do matki. Chcę

jej wszystko wyjaśnić.

A co tu jest do wyjaśnienia? - zapytał.

Jak to co? Chcę jej powiedzieć prawdę o nas.

Szczerze mówiąc, nie interesuje mnie to.

Nie pochlebiaj sobie! - odparła i uśmiechnęła się do

Lucie. - PołoŜę małą, pojadę do matki i powiem jej. Ŝe ty i ja
wcale nie jesteśmy parą, no i Ŝe...

Nie sądzisz, Ŝe zabrzmi to trochę dziwnie?

A niby dlaczego?

Ty i ja, - Jegar wzruszył ramionami. - A wiec miesz-

kasz ze mną pod jednym dachem i w tym samym czasie masz
chłopaka. - Jegar nonszalancko oparł się o blat. - W kaŜdym

bądź razie musiałby to być bardzo wyrozumiały facet - dodał
kpiąco.

Nie pomyślała o tym. Jednak nie zniosłaby sytuacji, w

której musiałaby przyznać się matce, Ŝe wciąŜ jest sama jak
palec. Westchnęła cięŜko.

- Masz rację, wyglądałoby to dziwnie. - Spojrzała na

niego z ukosa. - To ja juŜ nie wiem. co mam zrobić, Ŝebyś...
- Uśmiech, który nagle pojawił się na jego twarzy, sprawił,

e przerwała. - O co chodzi?

Jeśli faktycznie chcesz mi sprawić przyjemność... -

Znieruchomiała. - To mogłabyś... - Upił łyk kawy.

Co? - Nagle wspomniała tamten wspaniały pocałunek.

- Jeśli wpadłeś na diabelski pornysł, abym...

AleŜ, Fennio, co za nieprzystojne myśli chodzą ci po

głowie! - zadrwił.

A zatem? - Nie ustępowała.

Mogłabyś zostać dziś i jutro wieczorem z małą, bo mam

kilka osobistych spraw do załatwienia?

Babsztyl! Na pewno jakiś babsztyl! - pomyślała Fennia.

Nie była zadowolona, ale nie miała wyboru, bo pomysł z
matką przecieŜ upadł.

I nie będziesz miał nic przeciwko temu, Ŝeby moja

matka przez jakiś czas myślała, Ŝe ty i ja... Ŝe my...?

Będzie o tym plotkować?

Niestety, tego nie unikniemy.

Nie szkodzi, jakoś sobie z tym poradzę. - Przechodząc

obok Fcnnii, pogłaskał ją po brodzie, po czym wyszedł 2 kuchni,
wciąŜ się uśmiechając.

Mam nadzieję, Ŝe nie będziesz tego Ŝałował! - zawołała

za nim.

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

Było jej przykro, Ŝe Jegar ma zamiar urwać się na dwa

kolejne wieczory. Poza wszystkim, powinien więcej czasu
poświęcać swojej bratanicy. Tak, chodzi o dobro Lucie. W
tym rzecz.

Czy twoja matka skontaktowała się z tobą? - zapytała

Kate, gdy tylko Fennia zjawiła się w pracy.

W sobotę przyjechała prosto do Jegara. - odparła Fen-

nia ponuro.

O rany! - roześmiała się Kate, po czym opowiedziała

jej, jak Portia nieomal siłą wyciągnęła z niej adres, twierdząc,

e musi zobaczyć się z córką.

Nareszcie wszystko stało się jasne. Dobroduszna Kate

wiedziała, Ŝe Fennia chce pogodzić się z matką i z rados*cią
starała się w tym pomóc. Gdy tylko Portia dostała adres,
natychmiast zorientowała się, w jak bardzo drogiej dzielnicy
zamieszkała jej córka i postanowiła udzielić jej reprymendy,

e niepotrzebnie trwoni odziedziczony majątek na luksusowy

apartament. Rzecz jasna ona, Portia Cavendish, wydałaby te
pieniądze mądrzej.

Niestety, nie mogła podzielić się z Jegarem informacją,

w jaki sposób matka zdobyła jego adres, bo buszował gdzieś
po mieście. Wrócił dobrze po pierwszej w nocy i Fennia
miała nadzieję, Ŝe za swoje grzechy zapłaci bólem głowy.

Rano zastanawiała się, co za bies w nią wstąpił, Ŝe tak źle

zaczęła mu Ŝyczyć. Nigdy taka nie była! No cóŜ, widocznie
Jegar Urquart miał na nią fatalny wpływ i dlatego zmieniła
się na gorsze. Pod względem logiki temu wyjaśnieniu nie
sposób było cokolwiek zarzucić.

Uporawszy się z tym problemem, zajrzała do Lucie, nie

było jej jednak w pokoju. Wtedy usłyszała, Ŝe w gabinecie

Jegara ktoś wali w klawiaturę komputera. Szybko tam po-
mknęła, spodziewając się najgorszego. Święty gabinet pana
domu!

Drzwi były otwarte, komputer włączony, a Lucie stała na

krześle i bębniła w klawiaturę.

- Witaj, kochanie - powiedziała do małej, zamknęła dys

kietkę i szybko ją wyjęła, Lucie nie mogła dokończyć dzieła
zniszczenia.

Mała spojrzała na ekran, potem na Fennię, a następnie

wyciągnęła rączkę po dyskietkę.

- Znajdziemy sobie inną, mój skarbie.

Ze stojącego na biurku pudełka wzięła dyskietkę bez na

lepki i włoŜyła ją do stacji. Jednak Lucie miała juŜ na co
innego ochotę.

- Misio - oznajmiła i wybiegła z gabinetu.

Fennia została jeszcze chwilę, by wyłączyć komputer,

gdy jednak spojrzała na ekran, wprost ją zamurowało. Dys-
kietka wcale nie była pusta, lecz zawierała najbardziej
poufne dane.

- Co ty tu robisz, do jasnej cholery?!

Jegar, odziany jedynie w slipy i koszulę, jak tornado

wpadł do gabinetu. Gdy tylko spojrzał na ekran, w jego
oczach zabłysła Ŝądza krwi.

Zajmuję się twoją bratanicą! - wypaliła ze złością. Nie

zwracając na nią uwagi, odsunął ją od komputera, wyjął
dyskietkę ze stacji i schował do kieszeni koszuli.
-

Ostrzegałem cię, Ŝebyś tu nie wchodziła.

- Więc mnie zastrzel! - syknęła. - To nie moja wina, Ŝe
Lucie lubi się bawić komputerem.

- Jakoś jej tu nie widzę!

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

Mam to w nosie! Znalazłam ją, gdy bawiła się kompu-

terem. MoŜesz sobie wierzyć bądź nie wierzyć, ale tak było.

Chcesz powiedzieć, Ŝe mała obudziła się. przyczłapała

tutaj, otworzyła drzwi i pomyślała sobie: „O, komputer, po-
bawię się...".

Musiałeś zostawić otwarte drzwi!

I tymi swoimi paluszkami włączyła komputer...

Gdybyś widział, do czego zdolne są inne dzieci w tym

wieku...

Włączenie komputera to pestka? - Wyraźnie jej nie

wierzył..

Mogła oswoić się z komputerem przy Harveyu. Pewnie

brał ją na kolana, gdy pracował, albo teŜ grali w jakieś gry...

I dzięki temu wiedziała, Ŝe trzeba wybrać tę konkretną

dyskietkę i włoŜyć ją do stacji?

Ja ją wybrałam! - przyznała się Fennia. - Jest nieopi-

sana, a ja wolałam uŜyć czystej, a nie takiej, która zawiera
waŜne pliki,

ZałoŜę się, Ŝe wie...

Skąd mogłam wiedzieć, Ŝe zawiera szczegóły twojej

oferty dla Lomax Mortimer Trading?

Przeczytałaś to? - Jego podbródek zadrŜał. Po chwili

jednak wściekłość zaczęła ustępować przeraŜeniu. Jegar
uświadomił sobie, Ŝe robiąc uŜytek z tych informacji, Fennia
moŜe mu powaŜnie zaszkodzić.

Dlaczego się dziwisz, Ŝe mnie to zaciekawiło?

Znasz się na biznesie!

Jeśli chcesz, to mnie pozwij do sądu!

Piśnij choćby słowo o tym, co tu przeczytałaś, a popa-

miętasz! - zagroził z morderczą powagą.

Tylko spróbuj mi coś zrobić! - odcięła się, dając popis

brawury.

Ostrzegam cię! - Ścisnął bardzo mocno jej ramię i nie

wiadomo, do czego by jeszcze doszło, gdyby do gabinetu nie
weszła Lucie.

Dziecko spojrzało na jedno i na drugie, po czym zwróciło

się do wujka:

- Dafenibuzi.

Gdy zwolnił uścisk i napięcie trochę opadło, Fennia wy-

buchła śmiechem, lecz Jegar nadal zionął złością.

Wygląda na to, Ŝe jej rodzice w bardzo ładny sposób

kończą kłótnie - powiedziała.

To znaczy? - warknął, i

Lucie powiedziała: „Daj Fennii buzi".

Rzucił jej tylko wściekłe spojrzenie, po czym stanął przy

di zwiach, jednoznacznie dając do zrozumienia, Ŝe wraz z Lu-
^ 10 mają opuścić gabinet. Fennia bezzwłocznie wyszła, a Je-
gar za nią.

Mimo śmiechu, jakim zakończył się ten niemiły incydent,

ma myślała o tym zdarzeniu przez resztę dnia. Zachowanie

Jegara bardzo ją przestraszyło. Jeśli ta oferta dla Lomax

Mortimer Trading faktycznie zawierała aŜ. tak poufne dane,

ego zostawił dyskietkę, która je zawierała, w pudełku I

czystymi dyskietkami? AleŜ tak, nagle zrozumiała, przecieŜ

ijlepszc miejsce, by ją ukryć, bo przecieŜ nikt by jej tam

/ukał. Bardzo sprytne. Wiedziała jedno: to, Ŝe te dane były

wprost bezcenne dla urencji, zrozumiałby nawet kompletny

idiota.

Przez następnych kilka dni Fennia starała się nie wchodzić

JESSICA STEELE

Jegarowi w drogę, on równieŜ omijał ją szerokim łukiem.

Ich wzajemne kontakty ograniczyły się do wymiany
niezbędnych komunikatów.

Pod koniec tygodnia Fennia poczuła, Ŝe powinna wyje-

chać gdzieś na weekend, by spokojnie przemyśleć parę spraw.
Chciała zapytać Jegara o to, czy poradzi sobie sam przez
sobotę i niedzielę. Lucie czuła się przy nim zupełnie swobod-
nie, na przykład uwielbiała wdrapywać się mu na kolana, gdy
czytał gazetę.

Mała spała juŜ, gdy w piątek wieczór wrócił z pracy. Fen-

nia odczekała, aŜ weźmie prysznic, po czym wyszła ze swego
pokoju, Ŝeby z nim porozmawiać. Zastała go w salonie.

- Chciałabym zamienić z tobą kilka słów - zaczęła bez

zbędnych wstępów.

Wstał i uprzejmie wskazał fotel. Przyglądał jej się przy

tym bardzo uwaŜnie.

Fennia zaczęła się zbierać w sobie, Ŝeby go poprosić o

dwa wolne dni. Nie, nie prosić, tylko oznajmić, Ŝe wyjeŜdŜa
na weekend.

Jegar wysłuchał jej, po czym uśmiechnął się rozbrajająco.

- Jeśli chcesz odejść z tej pracy, to niestety nie mogę się

zgodzić.

Nie, nie zamierzała zrezygnować z opieki nad Lucie. Zro-

biło jej się wręcz smutno na samą myśl, Ŝe miałaby stąd
odejść i... nigdy juŜ go nie zobaczyć.

Tak naprawdę...

Nienawidzisz mnie za to, jak się ostatnio zachowałem

w gabinecie?

Czy to przeprosiny?

Bez ciebie będę zgubiony, Fennio.

NASZA BROŃ KOBIECA

- Nie sądzisz, Ŝe nam obojgu dobrze by zrobiło, gdyby

zaczeło nam siebie brakować? - Nieprawdopodobne! CóŜ
za

wzruszający ton! - WyjeŜdŜam jutro - przywołała się do
po-

rządku.

Spodziewała się, Ŝe zapyta: „O której?" albo:

„Kiedy wra-casz?". Lecz nic z tych rzeczy, natomiast
usłyszała: - Z kim jedziesz?

- Zapewniam cię, Ŝe mogę wyjechać na weekend o włas-
nych siłach - wyjaśniła, z trudem kryjąc zdumienie.

- Aha.

Mógłbyś' wyraŜać się jaśniej?

Rozumiem, Ŝe masz mnie dosyć i chcesz ode mnie od-

począć?
-

Czytasz w moich myślach - potwierdziła.

Wiem, zachowałem się jak brutal, i w związku z tym

nie powinienem mieć do ciebie teraz pretensji, Ŝe chcesz
się

gdzię urwać na dzień albo dwa?

A co, nie jest tak?

Jutro wieczorem zaprosiłem parę osób na kolację - odparł.

Wysoki, przystojny, uśmiechnięty; w pewien sposób za-

jczy. Do licha! O czym ja myślę?!

I chcesz, bym w tym czasie zajęła się małą?

Lucie jest przyzwyczajona do gości, bo jej rodzice nie

są odludkami, i wcale nie wymaga specjalnej opieki.
Chciał-bym, Ŝebyś mi towarzyszyła.
-

Skąd ten oryginalny pomysł, Jegarze? - spytała z prze-

Do jednego z moich gości, Nevill'a Armitage'a, bar-

dzo powaŜnego biznesmena, przyjechał z niespodziewaną
wizytą brat. Powiedziałem mu, Ŝeby zabrał go ze sobą.

JESSICA STEELE

Miałabym wiec towarzyszyć bratu powaŜnego biznes-

mena? - spytała z lekkim przekąsem.

Stół wyglądałby bardziej elegancko, gdyby siedziała

przy nim parzysta liczba osób.

Zawracasz sobie głowę parzystą liczbą osób przy stole?

Nie wierzę. - Fennia była wyraźnie rozbawiona.

Jego spojrzenie zatrzymało się na jej roześmianych ustach,

po czym powędrowało w stronę równic roześmianych oczu.

Powiedz, Ŝe się zgadzasz - nalegał.

Mam się zgodzić na towarzyszenie powaŜnemu i, z du-

ym prawdopodobieństwem, nudnemu facetowi?

Pospieszę ci na ratunek, jeśli sama nie będziesz dawała

rady - obiecał.

Trzymam cię za słowo - zgodziła się.

Ross Armitage wcale nie był nudny. Młodszy o dziesięć

lat od swego brata, okazał się inteligentnym i wesołym kom-
panem.

Fennia miała na sobie długą sukienkę z czarnej krepy, bez

rękawów i ze stójką. Wyglądała w niej naprawdę dobrze, co
Ross często podkreślał. A gdy ujrzała Charmaine Rhodes w
fantastycznej, supermodnej złoto-czarnej kreacji, poczuła w
sobie ducha rywalizacji.

Fennia bawiła się naprawdę dobrze. Polubiła znajomych

Jegara, a z Nancy Enstone dogadała się, Ŝe choć w róŜnych
latach, ale skończyły tę samą szkołę.

By nieco spacyfikować Rossa, który wyraźnie próbował

ją zawłaszczyć, wciągnęła do rozmowy Vana Enstone"a, który
w pewnej chwili wrócił do tematu szkoły, którą skończyły
Fennia i jego Ŝona.

NASZA BROŃ KOBIECA

- Dobrze wspominasz tamte lata? - zapyta! i uśmiechnął

się miło.

Fennia teŜ się do niego uśmiechnęła. Wydał jej się sym-

patyczny. A czy dobrze wspomina tamte czasy? W kaŜdym
bądź razie w szkole było jej lepiej niŜ w domu.

Byłam tam z moimi dwiema kuzynkami. Panowała taka

rodzinna atmosfera - odparła i spojrzała na Jegara, który sie-
dział po drugiej stronie stołu, lecz włączył się do rozmowy.

Ile lat spędziłaś w tej szkole? - zapytał.

Jedenaście.

Biedna dziewczyna - skomentował jej wypowiedź

Ross. - To znaczy, Ŝe opuściłaś dom w wieku, gdy miałaś...
siedem lat, prawda?

Wielkie dzięki! Absolutnie nie Ŝyczyła sobie, Ŝeby jej

szkolne lata stały się tematem publicznej rozmowy. Ross, jak
się zorientowała, miał coś wspólnego z giełdą.

- Zawsze mnie ciekawiło, czy gra na giełdzie jest tak

stresująca, jak się powszechnie uwaŜa - zmieniła temat.

Ross zaczął zasypywać ją szczegółami dotyczącymi swo-

jej pracy, gdy do rozmowy wtrąciła się Isla Armitage:

- Czy twoim zdaniem warto kupować akcje Lomax Mor-

timer? Pomyślałam, Ŝe...

Fennia jak gdyby nigdy nic rozejrzała się wokół stołu.

Odnalazła  wzrok  Jegara,  który  równieŜ  zachowywał  całko-
wicie beznamiętny wyraz twarzy. Jej spojrzenie powędrowa-
ło teraz w stronę Neville'a Armitage'a. Nie miała pojęcia, co
Ross  doradził  Ŝonie  Neville'a,  wiedziała  za  to  z  całkowitą
pewnością, Ŝe jeśli teraz piśnie choć słowo o ofercie Jegara,
której zarysy  niechcący poznała, to konsekwencje będą po-
waŜne.

JESSICA STEELE

Po paru chwilach goście przenieśli się do salonu, by w

wygodnych  fotelach  wypić  kawę  lub  drinka.  Fennia
pomyślała, Ŝe to dobry moment, by sprawdzić, czy Lucie się
nie  obudziła.  Zajrzała  do  pokoju,  ale  dziewczynka  spała
spokojnie.  Gdy  wracała  korytarzem,  natknęła  się  na  Rossa
Armitage'a, który wyszedł jej szukać.

Sądziłem, Ŝe się zgubiłaś - powiedział miękko.

Sprawdzałam tylko, czy Lucie się nie obudziła - od-

rzekła z uśmiechem.

Chciałbym, by ktoś taki jak ty zajrzał do mnie w nocy...

- Powiedział to głosem, który w jego mniemaniu brzmiał jak
najbardziej uwodzicielska muzyka, co do tego Fennia nie
miała Ŝadnych wątpliwości.

Nie zajmuję się opieką nad dorosłymi - odparła naj-

grzeczniej, jak potrafiła. W końcu obydwoje byli tu gośćmi.

Nie chciałabyś mnie utulić w łóŜeczku albo dać buzi na

dobranoc? - spytał.

Niespecjalnie - odparła, siląc się na spokój, ale czuła,

e dobre wychowanie wkrótce moŜe ją opuścić.

A moŜe juŜ teraz pocałowałabyś mnie na dobranoc?

- Przechylił ku niej głowę.

- Do cholery, natychmiast się uspokój! Co za bałwan!

- Fennia szybko się od niego odsunęła.

- To wprost niewiarogodne! - krzyknął zdumiony Ross.
Naprawdę był zaskoczony. Fennia nie mogła tego pojąć.

Zachowywał się tak, jakby wszystkie kobiety marzyły tylko
o tym, by znaleźć się w jego łóŜku... Co za becwał! Spojrzała
na niego ze wstrętem.

Jednak nie zraŜony niczym Ross nadal napierał na Fennię,

usiłując przyciągnąć ją do siebie.

NASZA BROŃ KOBIECA

Łapy przy sobie! - warknęła i odskoczyła do tyłu.

artujesz? - Ross nadal nie rozumiał.

Nie, a ty wychodzisz! - usłyszał zza swoich pleców

nowczy głos Jegara. Ross pospiesznie cofnął ręce.

- Neville i Isla właśnie się Ŝegnają - mówił dalej Jegar.

Stanął obok Fennii i delikatnie ujął jej dłonie. - Wszystko

w porządku? - spytał łagodnie.

Fennia szybko się pozbierała, co przyszło jej tym łatwiej,

e miała obok siebie Jegara. Uśmiechnęła się do niego i

po-wiedziała:

- Lucie śpi dobrze.

Ross wreszcie się zmył pod pretekstem, Ŝe musi poszukać

bra

- Czy ktoś juŜ kiedyś ci mówił, Ŝe jesteś niesamowita?

- zapytał Jegar.

Uznała, Ŝe stara się jej tylko pomóc zapomnieć o przy-

krym incydencie.

- Nie zaczynaj! - ostrzegła go.

Zaśmiał się, po czym uniósł jej dłoń i pocałował.

- Widzę, Ŝe juŜ w pełni doszłaś do siebie.

W duchu zgodziła się z nim. Nie miała tylko pojęcia

dlaczego jej serce wali, jakby chciało wyskoczyć z piersi,
Dlaczego cała drŜy...

- Pójdę poŜegnać się z Neville'em i Islą. - Wyswobodzi-

ła dłoń.

Armitage'ów  juŜ  nie  było,  a  Nancy  i  Van  Enstone'owie
zaproponowali  Charmaine,  Ŝe  podwiozą  ją  do  domu.
Fennia  odwróciła  głowę,  gdy  Charmaine  nadstawiła
Jegarowi poli-czek do pocałowania.

JESSICA STEELE

Chwilę po nich ekipa od cateringu odjechała i zostali z

Je-garem sami. Fennia nagle poczuła się onieśmielona.

Pozmywam kieliszki. - Chciała zostać sama.

Zostaw to do jutra.

Tak? A jak twoja brataniczka rano powypija to, co w

nich zostało? I co zrobisz?

- Ach, ta twoja zapobiegliwość - mruknął z podziwem.
Nareszcie dom opustoszał. Wprawdzie Jegar poczłapał za

Fennią do kuchni i pomagał jej we wszystkim, ale czuła się
zmęczona. Pogasili światła w całym domu, a w końcu
znaleźli się pod drzwiami sypialni Fennii.

- Dziękuję ci za ten wieczór - powiedział Jegar.
-

To ja ci powinnam podziękować, było wspaniale - od-

parła szczerze Fennia.

Mimo Ŝe Ross Armitage okazał się durniem, który nie

rozumie, co się do niego mówi?

Och, wypił o jednego drinka za duŜo. Ale tak naprawdę

to miły człowiek - powiedziała taktownie.

Chcesz powiedzieć, Ŝe niepotrzebnie przyszedłem ci z

odsieczą?

Poradziłabym sobie sama - odparła, gdy jednak spo-

strzegła, Ŝe nos opada mu na kwintę, szybko dodała: - Ale
dobrze, Ŝe byłeś.

Fennio Massey, kobieto o niespotykanej wraŜliwości i

wielkim harcie ducha...

Dobra, dobra! - przerwała mu zdecydowanie.

Kobieto, która potrafi dochować tajemnicy - ciągnął

niezraŜony.

Bałeś się, Ŝe coś palnę?

Nie dość, Ŝe niczego nie palnęłaś, to nawet powieka ci

NASZA BROŃ KOBIECA

nie drgnęła, gdy padła nazwa Lomax Mortimer. - Spojrzał
na nią czule.

- CzyŜbym aŜ tak wiele zyskała w twoich oczach? - spy-

tała. - Jeszcze we wtorek oskarŜałeś mnie o szpiegostwo
przemysłowe...

Jegar połoŜył dłonie na jej ramionach, co na Fennii zrobiło

wprost piorunujące wraŜenie.

- Daj spokój. Zawsze miałem o tobie dobre zdanie - po

wiedział z naciskiem.

Wiedziała, Ŝe pragnie ją pocałować. Stała i nie mogła się

poruszyć, a serce waliło jej jak oszalałe.

Poczuła jego usta na swoich. Były ciepłe i delikatne. A

potem nagle stały się Ŝarliwe i gorące. Och, jak dobrze
wtulić się w tego męŜczyznę, czuć jego ciało, i całować.
całować...

1 gdy Jegar próbował się cofnąć, przywarła do niego jesz-
cze mocniej. Wtedy przerwał pocałunek i spojrzał jej w
oczy. Uśmiechnął się przy tym ciepło.

Następny pocałunek sprawił, Ŝe poczuła się bliska rozkoszy.
Był gorętszy, jakby nią zawładnął. Gdy Jegar przestał ją
całować, nie bardzo wiedziała, co się dzieje.

- Chciałabym... to znaczy - chrząknęła, bo zaschło jej

w  gardle  z  wraŜenia.  Tak  naprawdę  chciała  tylko  jednego.
Chciała  go  pocałować!  -  Pójdę  się  połoŜyć  -  powiedziała
i  nagle  spurpurowiała.  -  Do...  do  siebie  -jąkała  się.  -  Do
licha,  dlaczego  Lucie  nie  zapłacze?  Wtedy  byłabym  urato
wana - sapnęła z desperacją.

Jegar zaśmiał się i wypuścił ją z objęć.
- Zamiast niej, ja cię uratuję. śyczę ci miłych snów, Fen-

nio. - Cofnął się o krok.

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

Fennia zamierzała pójść do swojej sypialni, lecz nie wie-

dzieć czemu, nie ruszyła się z miejsca. Nie sposób teŜ ustalić,
jak do tego doszło, Ŝe po chwili znów tonęła w ramionach
Jegara.

KaŜdy następny pocałunek, a było ich wiele, Fennia

przyjmowała z coraz większą radością. Czuła je juŜ nie tylko
na ustach, lecz takŜe na policzkach, na szyi, wzdłuŜ dekoltu
sukienki. Gdy zaś na swych ramionach, a potem piersiach,
poczuła męskie dłonie, ogarnął ją prawdziwy płomień.

Skoro jest tak cudownie, dlaczego ma być to zakazane? -

tłumiła rozpaczliwy krzyk sumienia i poczucia przyzwoi-
tości. Skutecznie.

JuŜ byli w jej sypialni, a niecierpliwe palce rozpinały za-

mek sukienki. Co to? Sukienka spłynęła juŜ na podłogę, a
usta Jegara zachłannie wpiły się w wargi Fennii.

Ty drŜysz - szepnął.

Tak... ja... to znaczy... to normalne - odparła nieprzy-

tomnie, czuła bowiem, Ŝe znalazła się na progu niewysłowio-
nego szczęścia.

Jesteś taka piękna - zachwycił się i pocałował jej piersi,

niespokojnie falujące pod mocno wyciętym, czarnym sta-
niczkiem.

Tak, pragnęła tego męŜczyzny, i nie było juŜ od tego

odwrotu. Dotąd nie znała tego uczucia, lecz teraz wypełniło
ją całą.

Gdy jednak Jegar zaczął rozpinać jej stanik, ogarnęła ją

panika. Jeszcze chwila, a będzie zupełnie naga, i wtedy... i
wtedy juŜ nie oprze się pokusie. Stanie się kochanką Jegara.
Występną, rozpustną kobietą. Jak jej matka.

- Jegar... - szepnęła i wyrwała mu się z ramion.

Jak miała mu to wytłumaczyć? Jak w takiej chwili opo-

wiedzieć o wszystkich lękach i obawach? O obronie przed

matczynym stylem Ŝycia, przed jej mentalnością i całym sy-

stemem wartości? O panicznym strachu, by nie przewaŜyły

jej geny? I wreszcie o uroczystych panieńskich ślubach, zło-

onych wraz z Astrą i Yancie? Nagle z sąsiedniego pokoju

dobiegł płacz Lucie.

- Rozwiązanie jak z kiepskiego filmu - zawołała

Fennia, podniosła z podłogi sukienkę i wybiegła z sypialni,
zostawiając Jegara z zawiedzioną miną.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Gdy uspokoiła małą i wróciła do siebie, Jegara juŜ nie

było. Co ciekawe, nie wiedziała, czy się tym cieszyć, czy
martwić.

Podczas bezsennych godzin Fennia analizowała, minuta

po minucie, ostatnie wydarzenia. Zastanawiała się, jak Jegar
odebrał  jej  namiętność  przeplataną  z  wahaniem.  Czy  zamie-
rzał  naciskać  na  nią,  czy  teŜ  decyzję  pozostawiał  jej?  Od-
szedł,  gdy  ona  pobiegła  do  Lucie.  Zrobił  tak,  bo  był  juŜ
znudzony i rozczarowany, czy teŜ uczynił tak z szacunku dla
Fennii?

Były to pytania bez odpowiedzi, ale wiedziała jedno: za-

kochała się. Nie pragnęła tego uczucia, lecz gdy spadło na
nią, nic juŜ nie mogła poradzić. Jest zakochaną kobietą... i
chciałaby być nią do końca swych dni.

Zrozumiała teŜ, dlaczego ostatnio czuła się tak okropnie.

Wszystko przez Jegara. Kochała go, lecz nie wiedziała, co
on do niej czuje. Oczywiście na pewno jej poŜądał, lecz to
jeszcze nie miłość. Przynajmniej tyle Fennia wiedziała o Ŝy-
ciu. Dobre i to.

Jegar pragnął wielu kobiet, które ochoczo wstępowały do

jego haremu. Był młody, przystojny, pełen uroku, miał pie-
niądze i władzę. Najpiękniejsze kobiety nie potrafiły mu się
oprzeć, równieŜ Fennia prawie mu uległa...

NASZA BROŃ KOBIECA

Lecz to juŜ nigdy się nie powtórzy. Nie dołączy do tego

haremu. bo nie pozwoli jej na to duma. Fennia zrozumiała
teŜ ostatecznie, Ŝe jest zupełnie inna niŜ jej mama i nie
grozi jej seksualne rozpasanie. Gdy Ross
Armitage dobierał się do niej, czuła wstręt i obrzydzenie,
natomiast w ramionach Jegara przeŜywała najwspanialsze
uniesienia.

kochała

tego

męŜczyznę.

Jest

stuprocentową

monogamistką i tylko przy tym jednym jedynym

przeistacza sie w kobietę namiętną, a reszta rodzaju
męskiego mogłaby dla niej w ogóle nie istnieć. Tylko Ŝe
zakochała się w Jegarze Urąuarcie, który wcale

monogamistą nie był, tylko wręcz przeciwnie. A ona za

ad-ne skarby świata nie zostanie jedną z jego panienek.

Był wczesny ranek. Wyszła z sypialni, Ŝeby zajrzeć do

Lucie. PoniewaŜ dziewczynka spała jak aniołek, Fennia
poszła do kuchni, by zaparzyć sobie herbaty.

- O! - krzyknęła i zrobiła się karminowa.

Nie przyszło jej do głowy, Ŝe Jegar mógł juŜ być na

nogach. Ale był i dumał nad kubkiem herbaty. TeŜ nie mógł

zasnąć, lecz na pewno zupełnie / innych powodów niŜ

ona.

W kaŜdym razie w milczeniu uwaŜnie się jej

przypatrywał.

- Tak łatwo się czerwienię - rzuciła nerwowo, coraz bar-
dziej zmieszana.

Uśmiechnął się, a Fennia zadrŜała. Co on, do diabła, knu-

je? - zastanawiała się nerwowo.

- Czy jesteś dziewicą? - Wszystkiego się spodziewała,

tylko nic tego.

- Co to ma... co ciebie to... - Zupełnie się zaplątała, lecz
po sekundzie jako tako doszła do siebie. - Jesteś pewien,

kuchnia to właściwe miejsce do zadawania takich pytań?

JESSICA STEELE

Jegar świetnie się, bawił. Wstał, wyjął z kredensu

filiŜankę, napełnił herbatą i postawi! przed nią. Fennia
usiadła przy stole i czekała, co będzie dalej.

- Jesteś"? - powtórzył delikatnie, a przy tym lekko Ŝartob

liwie.

Tak. kochała tego faceta, ale wyraźnie przesadził. Jakim

prawem wypytywał ją o najbardziej intymne sprawy?

Nie twoja sprawa! - warknęła. - Władca haremu, poŜal

się BoŜe. To, Ŝe nie rzuciłam się na ciebie z radosnym pis-
kiem, od razu ma oznaczać, Ŝe jestem dziewicą? Zarozumiały
samiec! A moŜe po prostu nie miałam na ciebie ochoty? Nie
przyszło ci to do głowy?

Nie - odparł spokojnie. - Bo miałaś.

Jej policzki zapłonęły Ŝywym ogniem. Tylko nie to! - po-

myślała w panice.

- A to, Ŝe się teraz czerwienię, wcale nie znaczy, Ŝe się

tego wstydzę...

Ale ze mnie idiotka! - zawyła w duchu.

Fennio, daj spokój. JuŜ odpowiedziałaś na moje pyta-

nie, prawda?

Uffff - sapnęła wściekle.

Powiedz mi, dlaczego?

Co dlaczego? - warknęła, jedynie w agresji widząc

swój ratunek.

- Dlaczego nie zdecydowałaś się na eksperyment?
CóŜ za tupet! Co za arogancja! I za grosz delikatności.

Eksperyment! A niech go...

- Jegar, wczorajszy wieczór to zamknięta karta. śadnych

aluzji, Ŝadnych komentarzy... - powiedziała przez zaciśnięte
wargi.

NASZA BROŃ KOBIECA

101

MoŜe jednak ponowimy próbę? - zapytał całkowicie

uźniony.

Panie Urquart, przypominam, Ŝe jest pan moim praco-

dawcą, dlatego oczekuję, Ŝe będzie się pan zachowywał
wła-ściwie. - Z jej oczu posypały się zimne skry. -
Opiekuję się

Lucie i tylko dlatego tu jestem - dodała. - Nawet o tym nie

myśl! - zakończyła łamiącym się głosem.

- Ale myślę.

- Więc sobie myśl, ale daj mi święty spokój - powiedzia-

ła ostro. - To nie ma sensu. Jestem tu z powodu Lucie i mu-

sisz pamiętać, Ŝe tylko to się liczy. śadnych tam... takich...

Odwróciła głowę, bo nagle zwilgotniały jej oczy. PrzecieŜ
marzyła o „tam... takich...".

Długo na nią patrzył, zanim powiedział:

- Jesteś bez serca, ale muszę się z tobą zgodzić. MoŜemy

milo wspólnie spędzać czas, ale najwaŜniejsza jest Lucie.

- To znaczy, Ŝe gdyby coś się między nami zdarzyło,

stałoby się to z jej szkodą? Tak uwaŜasz? śadnych
przygód?

- wyrwało jej się z głębi zbolałego serca, lecz przy

komplet-nie  uśpionym  rozumie.  -  Co  ja  mówię?!  -
zreflektowała  się.  CzyŜby  jednak  była  rozpustną  kobietą?  -
Nie  interesują  mnie  Ŝadne  przygody!  -  krzyknęła.  -  Nigdy
ich nie miałam i...

- Dzięki, Fennio.

Za co mi dzię... - No tak, ostatecznie potwierdziła, Ŝe

jest dziewicą. A niech to! - Chciałam tylko powiedzieć, Ŝe
w ogóle nie myślę o tych sprawach! - rzuciła z pasją i do
kolekcji dodała następne łgarstwo.

A to dlaczego, Fennio? - zapytał łagodnie.

CzyŜby w tym domu był to obowiązkowy temat? - od-

parowała z gryzącą ironią.

100

JESSICA STEELE

Patrzył na nią z wielkim zainteresowaniem.

Naprawdę byt zaintrygowany i skory do dalszej dyskusji.

Nie jesteś ciekawa, jak to jest 7

MoŜesz przestać? - syknęła.

Seks nie jest niczym złym.

TeŜ mi coś! A czy ja twierdzę inaczej? - krzyknęła

buńczucznie... i nagle zerwała się, by uciec z kuchni.

Lecz Jegar stanął jej na drodze.

Fennio, porozmawiajmy powaŜnie. Powinnaś sobie od-

powiedzieć na kilka istotnych pytań. Jak sądzę, wszystko
zaczęło się od tego, Ŝe w tak młodym wieku zamknięto cię
w tym internacie...

Nie wiesz, o czym mówisz! - odparła gniewnie. - Mo-

esz mnie przepuścić?

Nie.

Spojrzawszy na jego mocarną postać, uznała, Ŝe nie będzie

się kompromitować zbędną szarpaniną, i gniewnie rukając,
z królewską godnością na powrót zasiadła za stołem.

Ku jej niezadowoleniu Jegar usiadł obok niej.

Fennio, zrozum, nie chcę ani obraŜać, ani drwić z cie-

bie, myślę jednak, Ŝe powinnaś zastanowić się nad pewnymi
sprawami, które bardzo przeszkadzają ci w Ŝyciu. OtóŜ je-
stem przekonany, Ŝe lata szkolne, ten cholerny internat, czyli
właściwie wieloletnie więzienie, spowodowały, Ŝe powstały
w tobie powaŜne zahamowania i negatywne uprzedzenia.

Nie mam Ŝadnych zahamowań i nie jestem nienormal-

na, jak to pewnie juŜ sobie wydedukowateś. Reprezentujesz
ciasne, egoistyczne poglądy, bo wszystkich osądzasz według
siebie, moŜe jednak przyjmiesz do wiadomości, ze osoby,
które nie interesują się. . tymi sprawami... wcale nie są

103

NASZA BROŃ KOBIECA

dewiantami, tylko starają się Ŝyć po swojemu. A co,

moŜe nie wolno?

- AleŜ wolno, wolno, i wcale nie mówiłem o dewiacjach,

tylko...

- Musisz teŜ wiedzieć - przerwała mu ostro - Ŝe moje

dwie kuzynki...

Całą waszą trójkę, gdy miałyście siedem lat, zamknięto

w tym piekielnym więzieniu?

Owszem, i wcale nie było to więzienie, tylko naprawdę

dobra szkoła.

- Twoje kuzynki mają takie same poglądy?
Posłała mu wściekłe spojrzenie.

- Przestań! Szkoła nie ma z tym nic wspólnego. Wieki
temu postanowiłyśmy, Ŝe nie będziemy się wdawać w

adne

przelotne i przypadkowe związki, ot co.

- Skoro więc to nie szkoła tak was ukształtowała, musiał

to zrobić dom - stwierdził Jegar.

Poczuła panikę, bo Jegar był coraz bliŜej odkrycia jej

najbardziej strzeŜonej tajemnicy.

Nie Ŝyczę sobie rozmów na ten temat! - warknęła.

Fennio, czego się boisz?

Czuła, Ŝe za chwilę coś mu zrobi. Na przykład palnie w ten

zarozumiały i zbyt dociekliwy łeb.

- Niczego się nie boję! -1 to była prawda, bo ostatecz

nie stwierdziła, Ŝe jest monogamistką i rozpasanie jej nie
grozi. Nie chciała jednak, by Jegar, mimo Ŝe go kochała,
zbyt głęboko wnikał w jej pilnie strzeŜone sekrety. Nie

była jeszcze na to gotowa. Niemniej cała złość juŜ jej
minęła. - Proszę cię, Jegar, nie mówmy o tym - powie-
działa błagalnym tonem.

102

104

JESSICA STEELE

Wybacz, nie chciałem cię zranić - poprosił delikatnie. a

ona uwierzyła mu, i nagle poczuła się zupełnie rozbrojona.

Nie zraniłeś mnie. tylko... dorastałam w przekonaniu,

e mogę być naznaczona skazą rozpusty, więc...

Rozpusty?! Ty? - Był wprost oszołomiony. - Skąd w

tobie, na Boga, takie absurdalne podejrzenie?

Dlaczego absurdalne? Mogłam przecieŜ spotykać się z

facetami w czasie moich wolnych wieczorów.

Fennio, juŜ to ustaliliśmy, Ŝe nie naleŜysz do tego typu

kobiet. Sam zresztą wiem, jak zachowujesz się w obecności
męŜczyzn.

Jeśli chodzi ci o wczorajszy wieczór, to nie był on...

no... typowy... - wydukała.

Posłuchaj, trzech męŜczyzn pragnęło twojego towarzy-

stwa, bo ich zauroczyłaś... co przy twojej niezwykłej urodzie
i uroku nie jest niczym dziwnym... a jednak Ŝony tych face-
tów nie czuły się ani zagroŜone, ani nawet zaniepokojone.

Komplement sprawił jej wielką radość, zarazem jednak

wzbudził czujność. Nie zamierzała nabierać się na gładkie
słówka.

Nigdy bym sobie nie pozwoliła na Ŝadne niestosowne

zachowanie wobec nich - odparła. - ChociaŜ nie wszyscy
byli Ŝonaci.

O ile mnie pamięć nie myli, nie chciałaś flirtować rów-

nieŜ / Rossem Armitage'em, a on był wolny.

UwaŜasz, Ŝe nie potrafię flirtować? - oburzyła się, na-

gle dotknięta w swej kobiecej dumie. Tak jakby do tej pory,
na mocy ślubów panieńskich, konsekwentnie nie odrzucała
całej tej sfery Ŝycia...

Jesteś czarującą i budzącą namiętność kobietą - odparł

NASZA BROŃ KOBIECA

105

spokojnie. - Wcale nie musisz flirtować, by łamać męskie

Jegar bawił się z nią jak kot z myszką. Miała juŜ tego

dosyć. Fcnnia sapnęła gniewnie, a potem mruknęła:

- Pójdę sprawdzić, co z Lucie.

Nim jednak zdąŜyła wykonać jakikolwiek ruch, Jegar po-

łoŜył rękę nu jej ramieniu i zatrzymał ją.

Nie skończyliśmy rozmawiać.

Ja juŜ skończyłam - odparła, po czym niezwykle wy-

niośle spojrzała z góry na jego dłoń.

Jednak Jegar, wielce ubawiony tą teatralną sztuczką, nie

cofnął ręki.

- Z kim skontaktowała się twoja matka, by zdobyć ten

adres? Z twoją kuzynką czy z ciotką? Wiedziała, Ŝe
sprytnie zmienił temat, by ją zatrzymać.

- Z Ŝadną z nich. Moja matka zadzwoniła do Katc Young,

szefowej Ŝłobka.

Zabrał dłoń, więc Fennia wstała.
- Czy po wizycie matki kontaktowałaś się z nią w jaki

kolwiek sposób?

- Nic, ostatni raz widzieliśmy ją razem - odparta niepewnie.
Do czego on zmierzał? I kim dla niej był? Przyjacielem?

Partnerem? A moŜe rywalem?

Twoja matka ma teraz nowego faceta?

A co tobie do tego? - Pytanie było nietaktowne, więc

powiedź nie musiała być grzeczna.
-

Jest atrakcyjną kobietą - ciągnął niezraŜony - i podej-

wam, Ŝe ma wielu facetów.
-

Nie wszystkich w tym samym czasie. Ale jeśli chcesz,

mogę ci dać jej telefon - dodała z przekąsem.

106

JESSICA STEELE

- Och, Fennio.. - Jegar połoŜył ręce na jej ramionach.

- To twoja matka, czy raczej jej stosunek do męŜczyzn, tak
fatalnie wpłynął na twoje Ŝycie. Zostałaś skrzywdzona, do
znałaś trwałego urazu...

Zamarła w bezruchu. Odkrył jej najbardziej bolesną taje-

mnicę, lecz wcale nie czuła się z tym źle. Wręcz przeciwnie

- cudownie. Pragnęła przytulić się do niego i wypłakać
wszystkie gorzkie Ŝale... ale nie mogła tak postąpić. Musiała
być lojalna wobec matki.

- Pozwól mi wyjść - poprosiła miękko.

Nie posłuchał jej, tylko przyciągnął ją do siebie. Nie była

w stanie tego znieść. Kochała go i czuła się taka słaba...

Nie! - zaprotestowała, gdy jego głowa zbliŜyła się. Nie

mogła zdradzić się ze swoją miłością, a gdyby poczuła jego
usta... - Nie! - powtórzyła w panice i wyrwała się.

Chciałem tylko... - powiedział niepewnie.

Nie... nie dotykaj mnie! - krzyknęła. Patrzyła na niego

wzburzona. - Nigdy! - syknęła, gdy wydawało jej się, Ŝe
znów chce ją przytulić.

Jegar zrobił krok w tył.

Próbowałem tylko...

Daj sobie spokój - odcięła się jak osa.

Oczy zwęziły mu się w wąskie szparki, Fennia spodzie-

wała się szybkiej, celnej riposty, tymczasem to, co usłyszała,
zarazem uspokoiło ją, jak oblało bolesnym chłodem:

- MoŜesz mi wierzyć, Fennio, nie zrobię tego. Nigdy.

- Powiedziawszy to, Jegar wyszedł.

Fennia miała o czym myśleć, bowiem z własnej winy zna-

lazła się w potrzasku. Pragnęła Jegara i w jego ramionach
czuła się cudownie, lecz jednocześnie taka bliskość groziła,

NASZA BROŃ KOBIECA

107

e zdradzi się ze swoją miłością, a na to, przy jego

niezaanga-

owaniu, nie pozwalała jej duma. Z drugiej strony, odpycha-

ją go tak gwałtownie, zapewne uznana została za histerycz-

ke, za osobę głęboko zaburzoną w sferze seksu, czyli

innymi

Fennia wiedziała juŜ, Ŝe jest najzdrowszą pod słońcem

i zdolną do prawdziwej namiętności monogamistką. Tyle tyl-

ko Ŝe jej ukochany wcale nie był nią zainteresowany...

Kolejne dni potwierdzały te podejrzenia, bowiem Jegar,

jeśli nawet nie znikał na pół nocy, to przyprowadzał do domu

swoje

zdohycze.

Raz zaprosił na intymny wieczór Carlę, rozchichotaną

brunetkę, kiedy indziej króliczkiem tygodnia została Davina,

rudowłosa włosa bogini, szybko zastąpiona przez Miriam,

stylizu-jącą się na intelektualistkę blondynkę z wielkim

biustem, Ponadto w roli pogotowia ratunkowego czuwała

Charmaine Rhodes, zawsze gotowa na wezwanie. Trzeba

jednak przyznąć, ze przyjaciółki Jegara nigdy nie zostawały

na noc. W czasie tych wizyt Fennia zamykała się w pokoju,

ucie-kajac w lekturę. Niestety, bywała wówczas tak

wściekła, Ŝe niewiele rozumiała z tego, co czytała.

Zdesperowana, rozwaŜała nawet pomysł, by samej zacząć

chodzić na randki, gdy jednak pomyślała, Ŝe musiałaby
się mizrzyć do jakiegoś faceta, który nic dla niej nie
znaczy, szybko zrezygnowała.

Minęły dwa tygodnie od ich pamiętnej rozmowy w kuch-

ni, kiedy to z taką stanowczością zakazała Jegarowi wszel-
kich intymniejszych gestów, a on przystał na to. Dziewczyną
wieczoru była sławetna Charmaine Rhodes.

JESSICA STEELE

Fennia patrzyła przez okno swojej sypialni. Była w

fatalnym nastroju i ze wstrętem odrzucała wszelkie domysły*
czy Charmaine zdołała juŜ okiełznać współczesne wcielenie
Casanovy, czyli szanownego pana Urquarta, gdy usłyszała
pukanie do drzwi.

- Telefon do ciebie, dzwoni Ross Armitage - powiedział

z kamienną twarzą Jegar. - Jeśli chcesz, mogę go spławić.

Oczywiście nie paliła się do rozmowy z tym prostakiem,

powzięła jednak diabelski zamiar.

- W salonie masz gościa, czy mogę więc odebrać w two

im gabinecie? - spytała, i natychmiast skorzystała z okazji
do drobnej uszczypliwości: - Czy teŜ nadal jest to dla mnie
zakazany teren?

Posłał jej ponure spojrzenie i poprowadził za sobą, jakby

sama nie znała drogi. Nie dość na tym, łamiąc wszelkie
konwenanse, nie zostawił jej samej, tylko murem tkwił przy
biurku, przysłuchując się rozmowie. Nie mogło być lepiej,
ucieszyła się Fennia.

Czy wybaczyłaś mi moje zbyt obcesowe zachowanie

w czasie tamtej kolacji? - zapytał Ross

No cóŜ, jeśli szczerze błagasz o wybaczenie... - Za-

miała się perliście.

Padam ci do nóg i Ŝarliwie błagam... - Wyraźnie na-

brał wiatru w Ŝagle. - Czy w ramach przeprosin przyjmiesz
zaproszenie na kolację? - JuŜ był pełen męskiej buty, a w je-
go głosie zabrzmiał uwodzicielski ton zdobywcy.

To znaczy, Ŝe jesteś w Londynie?

PrzyjeŜdŜam jutro na kilka dni. Powiedz, Ŝe się zga-

dzasz i pozwolisz mi się zrehabilitować. - Niby prosił, ale
sprawę uwaŜał za załatwioną.

NASZA BROŃ KOBIECA

109

Oczywiście zamierzała go spławić, dopiekając przy tym
solidnie. lecz najwaŜniejsze było to, by udało się jej załatwić
inną sprawę.

A gdzie chciałbyś mnie zaprosić? - zaświergotała.

Do „Ritza".

Wiesz, Ross, jest pewien problem... A nawet dwa.

O co chodzi?

- Nie obraź się, bo naprawdę cię lubię, ale „Ritz" to

elegancki lokal, wiec z twoimi manierami nie powinieneś

się

tam pokazywać. Co innego, gdybyś zaprosił mnie na lunch

do baru... A po długie, najbliŜsze wieczory mam zajęte, bo

zarezerwowałam je dla kogoś innego.

Podczas pierwszej części jej przemowy Jegar radośnie sie
uśmiechał, jednak pod koniec mina mu zrzedła. Udało się!
Wreszcie jest górą!

Natomiast Ross był w szoku.

Do diabła, Fennio, czy nie za wiele sobie...

egnaj, Ross. śyczę miłego pobytu w Londynie. - Od-

łoŜyła słuchawkę.

Z kim się umówiłaś? - spytał Jegar, nim zdąŜyła choćby

mrugnąć.

TeŜ pytanie!

Czy ja wtrącam się w twoje Ŝycie uczuciowe?

Nie sądzę, byś takowe posiadała - warknął mało kultu-

ralnie.

CzyŜbyś był ze szkoły pana Armitage'a? - roześmiała

się kpiąco, choć wprost dusiła się ze złości. - Ale skoro
pytasz... No cóŜ, uznałam, Ŝe jestem juŜ duŜą dziewczynką
i najwyŜsza pora, bym trochę poeksperymentowała... Oczy-
wiście poza domem.

108

110

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

111

Nic nie odpowiedział, spojrzał tylko gniewnie i pomknął

do swojej Charmaine.

Fennia juŜ miała opuścić gabinet, gdy nagle uświado-

miła sobie, Ŝe dla ratowania twarzy będzie musiała następ-
nego dnia wyjść na cały wieczór. Zadzwoniła więc do
Astry.

Co robisz jutro wieczorem? - spytała kuzynkę.

Przychodzi do mnie matka. Ale jeśli musisz pogadać,

spróbuję przełoŜyć jej wizytę na inny termin.

Nie, to bez sensu - powiedziała Fennia. - Odezwę się

do ciebie w tygodniu. Jeśli będziesz wolna, to wyskoczymy
na miasto.

Następnie zadzwoniła do ciotki Delii, ale ta z kolei była

zaproszona na posiedzenie jakiegoś komitetu.

MoŜesz wpaść koło dziesiątej, jeśli to dla ciebie nie za

późno - zaproponowała.

Nie, ciociu, będziesz zmęczona. MoŜe innym razem...

Wszystko w porządku, moje dziecko? Masz jakieś kło-

poty?

Nie, nic powaŜnego - uspokoiła ją Fennia.

Jej mały kłopocik polegał na tym, Ŝe jak idiotka zakochała

się w facecie, który z powodu swych licznych przygód mi-
łosnych nie miał czasu zakochać się w niej.

Tak więc nie pozostało jej nic innego, jak samą siebie

zabrać do kina lub zaprosić na kolację, bowiem pozostać w
domu absolutnie nie mogła. Samotna w kinie lub w restau-
racji ... Wzdrygnęła się. No cóŜ, Ŝycie czasami bywa okropne
i okrutne...

Chwyciła za słuchawkę i wystukała inny numer.

- Domyślam się, Ŝe twój kalendarz pęka w szwach i nie

ma mowy o tym, Ŝebyś zabrał swoją ukochaną

kuzynkę na kolację? - zapytała cioteczno-przyrodniego
brata, Greville'a.

Tobie, Fennio, nigdy bym nie odmówił - odparł Gre-

ville. - Znasz mnie i wiesz, Ŝe uwielbiam towarzystwo piek
nych kobiet. Jutro wieczorem ci odpowiada?

Kochany, niezawodny Greville. Wszystkie trzy zawsze

mogły na nim polegać. Fennia szczerze Ŝyczyła mu szczęścia.

choć o to było trudno, bo właśnie lizał rany po fatalnym

małŜeństwie i bardzo przykrym rozwodzie, wskutek czego

zraził się do stałych związków.

- Co my byśmy bez ciebie zrobiły, Greville?

yłybyście dalej - odparł. - Zadzwonię do ciebie o pół

do ósmej, zgoda?

Ale ja juŜ nie mieszkam u Astry.

Tak, wiem, Ŝe opiekujesz się dzieckiem, którego rodzice

mieli wypadek i mieszkasz u jego stryjka, zgadza się?

- Zgadza się. Powiedz, dokąd się wybierzemy, to spotka-

my się na miejscu.

Mowy nie ma. Przyjadę po ciebie. Wiesz dobrze, Ŝe

jestem staromodny.

Nawet nic stuknęła ci czterdziestka!

Powiesz mi wreszcie, gdzie mieszkasz?

Podała kuzynowi adres, po czym wyszła z gabinetu, pro-
gramowo ignorując wesołe śmiechy Jegara i Charmaine,
dochodzące z salonu.

Następnego dnia Fennia oschle przypomniała Jegarowi,

ze to ona ma dzisiaj wychodne i dodała równie oficjalnym
tonem:

- Byłabym wdzięczna, gdybyś wrócił najpóźniej kwa

drans po siódmej.

112

JESSICA STEELE

Wychodzisz gdzieś?

O pół do ósmej przyjadą po mnie. - Fennia nie zamie-

rzała wdawać się w Ŝadne szczegóły.

Mhm - padła lakoniczna odpowiedź, po czym Jegar

zabrał teczkę i wyszedł.

Jegar wrócił koło siódmej i zamknął się w gabinecie, wi-

docznie więc nie był ciekaw tajemniczych „onych". W tym
czasie  Fennia  szykowała  się  do  wyjścia.  Jej  cioteczny  brat,
Greville,  byl  wysokim,  przystojnym  męŜczyzną,  z  którym
miło było się pokazać na  mieście. Lucie spała spokojnie w
łóŜeczku,  ale  nawet  gdyby  się  obudziła,  była  juŜ  na  tyle
przyzwyczajona do stryjka, Ŝe w takich przypadkach albo go
przywoływała, lub z miśkiem pod pachą ruszała na jego po-
szukiwania.

U drzwi rozległ się dzwonek. Fennia wzięła torebkę i wy-

szła do przedpokoju, lecz Jegar panterzymi susami uprzedził
ją  i  pierwszy  dopadł  do  drzwi.  Nim  jednak  je  otworzył,  ob-
rzucił  ją  badawczym  spojrzeniem.  Długa,  prosta  sukienka,
czarne, lśniące  włosy i piękna twarz... Wyczuła, Ŝe robi na
nim wraŜenie. Była pewna, Ŝe usłyszy jakiś komplement, lecz
Jegar tylko sucho zapytał:

O której wrócisz?

Nie czekaj na mnie - rzuciła sarkastycznie.

Wolę sam sprawdzić, czy dom jest dobrze zamknięty na

noc, dlatego muszę wiedzieć, kiedy będziesz.

Fennia prawie parsknęła śmiechem, bo jakoś do tej pory

nie bawił się w nocnego stróŜa.

- Dobra, w trzy minuty poŜrę kolację i biegiem wrócę do

domu. A jak nie dam rady, poproszę, Ŝeby mi zapakowali na
wynos.

NASZA BROŃ KOBIECA

113

Poczęstował ją mało przyjaznym spojrzeniem i wreszcie

otworzył drzwi.

Na widok swego kuzyna Fennia natychmiast uśmiechnęła

sie alodko, a Grevilłe w lot pojął, o co chodzi. Mimo to

chciała jak najprędzej się ulotnić, by przez przypadek nie

wyszło na jaw, Ŝe ten przystojny facet jest jej krewnym, co

byłoby prawdziwą katastrofą. Jednak dobre maniery nie po-

zwalały na błyskawiczną rejteradę.

- Poznajcie się. Pan Greville Alford, pan Jegar Urquart

- dokonała prezentacji.

MęŜczyźni uścisnęli sobie dłonie, a potem Greville zwró-

cił się do Fennii:

Witaj, kochanie. - Jak to miał w zwyczaju, objął ją i

pocałował w policzek.

MoŜe wypijemy drinka? - zapytał Jegar.

- Byłoby miło, ale mamy zarezerwowany stolik w „Sa-

voyu" - odparł Greville uprzejmie i ciepło spojrzał na
Fen-

nię - Gotowa? Odpowiedziała uśmiechem, po czym

przemaszerowała obok Jegara. starając się nie przesadzić z
oznakami triumfu, bo wtedy naraziłaby się na śmieszność.

Greville zabrał ją oczywiście nie do „Savoyu", ale do

miłej. kameralnej restauracyjki.

- Co tam słychać w wielkim świecie? - spytała Fennia.

- Wreszcie się jakoś pozbierałem... - Uśmiechnął się

smutno.  -  A  jeśli  chodzi  o  sprawy  zawodowe...  -  Greville
był członkiem rady nadzorczej Addison Kirk Group, firmy,
której prezesem był Thomson  Wakefield, świeŜo poślubiony
maŜ  Yancie.  -  Mieliśmy  ostatnio  spore  zamieszanie,  bo
wyraźnie odczuliśmy brak Thomsona.

114

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

115

Dostałyśmy z Astrą kartkę od Yancie.

Ja teŜ. Mama równieŜ. Yancie pisała, Ŝe jest rewelacyj-

nie, prawda?

Tak - Fennia westchnęła. - MałŜeństwo z właściwą

osobą musi być cudowne. Pamiętaj o tym, Greville. Wiem.
co przeŜyłeś, ale jestem pewna, Ŝe spotkasz kogoś, kto będzie
na ciebie zasługiwał - dodała miękko.

Tak uwaŜasz? - Popadł w sceptyczną zadumę. Miał

ogromne powodzenie u kobiet, ale tak bardzo się sparzył, Ŝe
wszystkie ewentualne kandydatki na Ŝony lub stałe kochanki
trzymał na dystans.

Jesteś tak fantastycznym facetem, Ŝe nie uchowasz się

długo  na  wolności.  Rozejrzyj  się  wokół,  świat  jest  pełen
miłości  i  nie  warto  od  tego  uciekać.  Wreszcie  spotkasz  tę
jedną,  jedyną,  która  na  pewno  będzie  kobietą  wyjątkową.
Zawładnie  tobą,  choćbyś  się  bronił  rękoma  i  nogami,  ale  i
tak  w  końcu  się  poddasz.  -  Zamyśliła  się  głęboko,  aŜ
wreszcie  dodała,  jakby  oznajmiała  największą  tajemnicę
kosmosu:  -  Greville,  bo  tak  naprawdę  liczy  się  tylko  ma-
łość. Uwierz mi.

Spojrzał na nią uwaŜnie.

- Trafiona, zatopiona?

No i wygadałam się! - pomyślała Fennia.

Uhm... - Nagle posmutniała.

To bolesne doświadczenie?

Tak, bo on jakoś nie zauwaŜył, Ŝe jestem wyjątkowa.

ZauwaŜy...

Marne szanse. - Nie chciała o tym dłuŜej mówić. - To

jak sobie radzicie bez Thomsona?

ałosna próba zmiany tematu... PrzecieŜ Greville, męŜ-

czyzna inteligentny i przenikliwy, na pewno juŜ się

domyślił, kto złamał serce jego ukochanej siostrzyczce.

- Jakoś sobie radzimy - odparł i do końca kolacji nie

nawiązał juŜ do bolesnego tematu, tylko ze wszystkich sił

starał się rozbawić Fennię. co mu się zresztą udało. Gdy

około jedenastej zajechali pod apartament Jegara. Fennia
bardzo była wdzięczna kuzynowi za miły wieczór.
Naprawdę tego potrzebowała.

Greviłle wszedł z nią do budynku, objął ją i pocałował na

poŜegnanie.

- Dzwoń do mnie o kaŜdej porze dnia i nocy - zawołał,

gdy wsiadała do windy.

Fennia nie zdąŜyła jeszcze dojechać na ostatnie piętro, a

juŜ myślała o Jegarze,

Gdy tylko weszła do mieszkania, natychmiast pojawił się

w przedpokoju. Stłumiła poryw serca i standardowo zapytała
o Lucie.

Jednak jej chłodne powitanie okazało się ciepłym zefir-

kiem wobec arktycznego lodu, jaki bił z głosu Jegara.

- Nie zaprosiłaś pana Alforda na kawę?

Fennia nagle zrozumiała, Ŝe ma dosyć tej zabawy w na-
stroje i miny. Postanowiła szybko zakończyć rozmowę i
pójść do siebie.

- Nie chciałam naduŜywać twojej gościnności.
Niestety, gdy tylko ruszyła z miejsca, Jegar złapał ją za ramię

i zawlókł do salonu. Tam wreszcie z wściekłym piskiem zdołała
strząsnąć z siebie jego rękę. Jegar miał w oczach mord.
Szykowała się awantura, jakiej świat nie widział.

- A ty uwaŜasz, Ŝe wszystko jest w porządku? - zapytał

z poraŜającą pogardą.

116

JESSICA STEELE

- O czym ty mówisz?

- Wprost nie do wiary! - eksplodował. - Naprawdę nic

wiesz? A więc ci powiem! - ryknął. - Byłaś u niego!

Miała tego dosyć. Na co ten facet sobie pozwalał? Ale

dobrze, sam się o to doprasza.

- To wprawdzie nie twoja sprawa, lecz skoro jesteś tak

bardzo wścibski... Oczywiście, Ŝe byłam u niego. Nie pierw
szy i nie ostatni raz.

O rany, będzie cięŜko! - pomyślała, patrząc na Jegara.

który wyglądał jak bokser przed zadaniem /nokautującego
ciosu.

A co na to jego Ŝona? - wycedził.

Greville jest rozwiedziony.

Od jak dawna go znasz? - Najwyraźniej nie spodziewał

się takiej odpowiedzi.

Za wiele chciałbyś wiedzieć. To nie twoja sprawa.

Owszem, moja. On tu przyszedł, chociaŜ go nie zaprą

szałem, natomiast ty, chociaŜ twoje miejsce jest tutaj, byłaś
gdzie indziej!

Bzdura! - warknęła. - Miałam wychodne, a przy Lucie

dyŜurowałeś  ty.  I  zapamiętaj  sobie,  to  ja  decyduję  o  tym,
gdzie  jest  moje  miejsce.  Tobie  nic  do  tego.  -  Widziała  po
jego  oczach,  Ŝe  ma  wielką  ochotę  na  dalszą  kłótnię,  lec/
Fennia  miała  juŜ  naprawdę  dosyć.  -  Przestań  zachowywać
się jak idiota i daj mi święty spokój. Idę do łóŜka.

Lecz on znów schwycił ją za ramiona.

Dopiero z niego wyszłaś, prawda? Z łóŜka tego kocha-

sia? - wybuchnął z niepohamowaną furią. - I co, wyleczył
twoje zahamowania?

Ty bezczelna świnio! - krzyknęła. - Świętoszek się

NASZA BROŃ KOBIECA

117

znalazł. Sam jesteś Ŝałosny kochaś! Przyjrzyj się najpierw
sbie, a potem osądzaj innych. Dureń i cham!

W bojowym szale z całej siły kopnęła go w goleń, a Jegar

puścił jej ramiona, złapał się za nogę i jęknął. No cóŜ, Fennia
nie  była  eteryczną  mimozą,  tylko  silną  i  wysportowaną
dziewczyną, więc uderzenie do symbolicznych nie naleŜało,
I  mimo  Ŝe  /.  natury  nie  lubowała  siew  sadystycznych
prakty-kach, okrzyk bólu, który dobiegł jej uszu, stał się dla
niej nąjpiękniejszą melodią. Zastanawiała się przez chwilę,
czy  dla  równego  rachunku  nie  dołoŜyć  w  drugi  goleń,  ale
uznała, Ŝe będzie dosyć.

Dumnie wyprostowana ruszyła ku drzwiom, lecz Jegar juŜ

się zdołał pozbierać i znów ją przytrzymał.

Dlaczego? Ty...

Nie waŜ się dokończyć - zasyczała. - l natychmiast

mnie puść.

W jego oczach płonęła Ŝądza zemsty. Uderzy mnie? - po-

myślała w popłochu. Nic, to nie było w jego stylu. On za-
mierzał siłą ją pocałować i w ten sposób poniŜyć.

- Ani się waŜ! - krzyknęła.

- To ty zaczęłaś! - odpowiedział, choć było to wierutne

łgarstwo.

Pochylił głowę, szukał jej ust.
A w niej wszystko krzyczało „Nie!'\ Jak on śmiał miłosną

pieszczotę zamieniać w akt zemsty? Dlaczego tak wszystko

brukał? Zachowywał się po prostu jak bydlak. Wściekłość

i gorzki płacz rozrywały jej duszę. To było takie poniŜające

i obrzydliwe.

Zaczęła się rozpaczliwie szarpać, lecz Jegar nie ustępował.

- Ty draniu, nie daruję ci tego. Zabiję cię!

JESSICA STEELE

Nadal nic do niego nic docierało. Zapamiętały w

swej złości, nie zwalniał uścisku.

Wreszcie, kompletnie wyczerpana, szepnęła:

- Jegar, nie rób mi tego...

Nagle spojrzał na jej bladą twarz i pełne smutku oczy... i

przeraził sic.

- Fennio, wybacz... - Słowa uwięzły mu w gardle. - Nie

wiem, co mnie naszło, nigdy dotąd... - kajał się szczerze.
- Błagam, wybacz mi...

Głęboko zawstydzony i pełen pogardy dla siebie, chciał

odejść. On, kulturalny i wykształcony męŜczyzna, uwaŜający
siebie za człowieka mądrego i subtelnego, zachował się jak
prostacki brutal. Co w niego wstąpiło? Nigdy sobie tego nie
daruje.

Ruszył ku drzwiom. I nagle usłyszał:

- JuŜ dobrze, Jegar. Nic się nie stało. Tylko trochę kule

jesz... Jak noga?

Podeszła do niego i jakoś tak spontanicznie, zupełnie bez-

wiednie, musnęła ustami jego wargi. A potem on ją delikatnie
pocałował.

Wtedy odsunęli się od siebie, z zaciekawieniem zerkając

jedno na drugie. I nagle, nim zdołali cokolwiek pomyśleć,
znów wpadli sobie w ramiona, szczodrze obdarzając się po-
całunkami.

- Fennio! - szepnął.

Przywarł do niej silniej. Odpowiedziała z namiętnością,

jakiej nigdy nie spodziewała się doświadczyć. Pragnęła
Jegara.

Poczuła jego palce na zamku sukienki.

- Chcesz? - zapytał.

NASZA BRON KOBIECA

119

- Tak... - Przymknęła oczy.

Nawet się nie spostrzegła, gdy jej sukienka wylądowała
na podłodze. Jegar wziął ją na ręce. Gdy uniosła
powieki,

prawie nadzy leŜeli na jej łóŜku.

Bała się, lecz za nic nie zrezygnowałaby z tego, co za
chwilę miało ją spotkać.

Och, Jegar - jęknęła z rozkoszy.

Nie będziemy się spieszyć, najdroŜsza - szepnął.

Czuła, Ŝe tego właśnie chce, jej ciało było rozpalone, jej
zmysły szalały, tylko... gdy Jegar połoŜył się na niej...
nagle

znieruchomiała.

- Nie denerwuj się, moja piękna. Powiedz tylko słowo,

a przerwiemy... - Czule modulował głos.

Ale jej nie było juŜ tak dobrze. Jegar odnosił się do niej

jak psychoterapeuta do swojej pacjentki. A przecieŜ ona wca-
te nic była zablokowana i pragnęła być traktowana jak czuła,
namiętna kobieta!

- Nie denerwuję się. - Poczuła, Ŝe powinna to powie-

dzieć. - Nie chcę tego przerywać - wyznała i pocałowała go.

Jegar Ŝarliwie odpowiedział na tę pieszczotę i Fennia za-

pomniała o wszystkich obawach.

Nadzy, byli juŜ tylko o krok od spełnienia. Instynktownie

dopasowy wała się do jego ciała, drŜąca w oczekiwaniu,
coraz blizsza pełnego wyzwolenia... Jeszcze chwila, a...

Nagle poczuła paniczny lęk. Jej ciało wciąŜ pragnęło mi-

łości, lecz duszę Fennii ogarnął mrok. Kochała Jegara, prag-
nęła być jego kobietą, ale on nie darzył jej miłością. To było
tylko chwilowe poŜądanie. Jaką więc miała teraz odegrać
rolę? Przelotnej kochanki? Wykorzystanej panienki?

Odwróciła głowę.

118

120

JESSICA STEELE

Co się stało, najdroŜsza?

Och, Jegar, sama juŜ nie wiem... PomóŜ mi, proszę!

- zawołała rozpaczliwie. Pragnęła go tak bardzo... ale mu
siałaby się wyrzec samej siebie...

Fennio, powiedz, proszę, chcesz tego czy nie?

Tak - powiedziała cicho, lecz jasne było, Ŝe kłamie.

- Znienawidzisz mnie! - zaszlochała.

Myślała, Ŝe ją pocałuje, utuli, uspokoi... przybliŜył usta

do jej warg... I nagle wszedł w nią.

Och, nie przeŜyła rozkoszy, tylko trochę bólu i obezwład-

niającą pustkę. Jegar spojrzał w jej smutne, rozŜalone oczy.
na jej nie łaknące juŜ miłości ciało.

Szybko się z niej zsunął i usiadł na krawędzi łóŜka. Fennia

teŜ się uniosła. Miała przed sobą jego nagie plecy.

- Jegar, ja cię... - Nie potrafiła wyznać, Ŝe go kocha. - Ja

cię... pragnę.

Zerwał się na równe nogi i stanął przy drzwiach.

- Fennio, nie moŜesz mnie mieć, dopóki nie wyzwolisz

się ze swoich zahamowań - powiedział tylko i wyszedł.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Po kilku godzinach, w czasie których drobiazgowo anali-

zowała wydarzenia ostatniego wieczoru, Fennia wreszcie na
krótko zasnęła. Obudziła ją cicha krzątanina, a więc Jegar
Jest juŜ na nogach. Nie, nie chciała go widzieć. Nie była na
to jeszcze gotowa.

Wreszcie, gdy wyszedł do pracy, podniosła się z łóŜka.

Ten wtorek wydawał jej się najdłuŜszym dniem w Ŝyciu.
CŜuła się fatalnie, rozdygotana i skora do płaczu. WciąŜ wra-
cały wspomnienia z ostatniej nocy.

Wszystko w porządku? - zapytała Kate.

Tak - mruknęła.

Nie chciała, by Kate cokolwiek spostrzegła, nie zniosłaby

jej troski. Musiała teŜ wyćwiczyć obojętny wyraz twarzy, by
Jegar nie zorientował się, w jakim stanie ducha jest Fennia.
Zresztą, czy w ogóle się tym zainteresuje? PrzecieŜ mu na
niej nie zaleŜy...

Pełna niepokoju wróciła do domu. Czekając na Jegara,

czuła się jak w pułapce. Nie wiedziała, gdzie się skryć, byle
tylko nie natknąć się na niego.

A jeśli znów pójdzie na jakąś uroczą kolacyjkę? Lub przy-

wlecze do domu następną kochanicę? Z wściekłości zacisnę-
ła pięści... i nagle zrozumiała, Ŝe jest zazdrosna. To uczucie

JESSICA STEELE

wprost ją rozsadzało. Nigdy jeszcze czegoś takiego nie

doświadczyła.

By nie zwariować, zajęła się praniem, i wtedy usłyszała,

e otwierają się wejściowe drzwi.

Po krokach poznała, Ŝe poszedł do kuchni. A więc szukał

jej. Pomyślała, Ŝe to śmieszne, tak się przed nim chować.

Chwilę później Jegar zjawił się w pralni i spojrzał na nią

lodowato. Wyglądał jak oficer śledczy, twardy, bezwzględny,
okrutny. W jego oczach dostrzegła jakieś straszliwe oskarŜe-
nie. Przeraziła się nie na Ŝarty. O co tu chodzi? No dobrze,
ta noc z jej winy wypadła fatalnie, więc mógł być na nią
zły... ale on jej nienawidził! Zbladła, a potem zrobiła się
purpurowa.

A więc się przyznajesz - rzucił oschle.

Ja... ja... - No cóŜ, przejrzał ją. Zrozumiał, Ŝe go ko-

cha,  lecz  wcale  nie  pragnął  jej  miłości.  Taką  więc  zbrodnię
popełniła...  -  Nie...  nie  chciałam,  Ŝebyś  się  o  tym  dowie-
dział.  -  Dlaczego  tłumaczy  się  ze  swych  uczuć?  To  takie
poniŜające.

Jasne nieba! - ryknął. - A więc to prawda.

A czy jest sens się wypierać? - szepnęła. - PrzecieŜ i

tak wszystkiego się domyśliłeś...

1 zaskoczyło cię to, prawda? Myślałaś, Ŝe uda się to

wszystko rozegrać po cichu i durny Urquart w niczym się nic
zorientuje?! Ale pomyliłaś się. Ta słodka, czysta i niczym
nieskalana panna Fennia Massey, tak inna od wszystkich
kobiet, po prostu wzór cnót! Późno bo późno, ale wreszcie
cię przejrzałem. Jesteś wyrachowaną, zimną Ŝmiją.

Nagle zaczęła się zastanawiać, czy Jegar nie oszalał. O co

tu chodzi? Bo przecieŜ nie o nieudany seks... Nie będzie się

NASZA BROŃ KOBIECA

123

jednak nad tym zastanawiać. To nie miało Ŝadnego sensu.
Dumnie uniosła głowę.

- Kiedy mam się wyprowadzić? - rzuciła oschle, by nie-

co oprzytomniał.

Natychmiast znikaj z moich oczu.

Tego się nie spodziewała.
-

A co zrobisz z Lucie? - Musiała zadać to pytanie.

Nie twoje zmartwienie - warknął. Pogarda biła z jego

oczu, a przecieŜ łączyły ich intymne

chwile... Fennia juŜ nic cierpiała, tylko była wściekła.
JuŜ nie kochała, tylko nienawidziła.

A niech cię diabli, Jegar! Zachowujesz się jak psycho-

tyk i pewnie nim jesteś. śałuję, Ŝe cię poznałam, nic gorsze

go nie mogło mnie spotkać. Proszę cię tylko o jedno, nie

wyŜywaj się na Lucie, a swoje frustracje przelej na worek

treningowy. I to ty znikaj z moich oczu! - Z uniesioną głową

ruszyła do wyjścia.

Lecz na drodze stanął jej Jegar.
-

Hola, nie tak prędko. Musimy jeszcze porozmawiać o

pieniądzach.

Wypchaj się! Nie wezmę od ciebie ani centa za opiekę

nad Lucie.

Jasne, kto by się oglądał na takie marne grosze, gdy ktoś

Inny daje grube tysiące. No, tak dla ciekawości, ile ci zapła-

cił? - syknął z pogardą. - Gadaj, i to juŜ!

Spojrzała na niego półprzytomnie... i nagle zrozumiała.

Jegar wcale nie był teŜ wściekły za to, Ŝe się w nim

zakocha-11  On  ją  oskarŜał  o  jakieś  machinacje  finansowe.
Był  więc  małym,  wietrzącym  wszędzie  spiski,  pętakiem.
Tacy  ludzie,  K  swoją  chorą  podejrzliwością,  potrafią  zatruć
wszystko wo-

122

124

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

125

kół siebie i naleŜy się ich wystrzegać jak zarazy. Ze teŜ
wcześniej na to nie wpadła...

MoŜe wreszcie wyjaśnisz mi, o co ci chodzi? - zapy

lała spokojnie. - Więc niby kto i za co obdarował mnie
fortuną?

Oczywiście nigdy nie słyszałaś o Addison Kirk

Group?! - Jego sarkazm był wręcz poraŜający.

Addison Kirk? Jasne, Ŝe o nich słyszałam! - odparła

najspokojniej w świecie. Bądź co bądź mąŜ Yancie był tam
przewodniczącym rady nadzorczej, a Greville...

Lomax Mortimer Trading teŜ nie jest ci obce? Do diab-

ła, gdy juŜ cię zdemaskow ałem, chód raz moŜesz być uczciwa
i przyznać się do wszystkiego.

Uczciwa? Do czego on pije? Jakich to malwersacji mia-

łaby dokonać? To śmieszne i straszne zarazem.

Zawsze byłam w stosunku do ciebie uczciwa!

Jak cholera!

A co ja takiego zrobiłam? I co ma wspólnego Addison

Kirk z Lomax Mortimer? - Chciała wreszcie zrozumieć, w
czym rzecz. - Nie miałam teŜ pojęcia, Ŝe coś ciebie łączy z
Addison Kirk.

Bo nic nie łączy. Do dzisiaj wiedziałem tylko, Ŝe taka

firma istnieje oraz to, Ŝe działamy w zupełnie innych sekto-
rach rynku.

Chcesz powiedzieć, Ŝe właśnie dzisiaj Addison Kirk i

twoja firma się połączyły?

Aha. próbujemy odgrywać słodką idiotkę... - skomen-

tował ironicznie, zaraz jednak zmienił ton. - Doskonale
wiesz, Ŝe dziś moja firma zaczęła walczyć z Addison Kirk!

AleŜ, Jegar. nie mam o tym zielonego pojęcia.

Tak samo jak nie wiedziałaś, Ŝe przygotowuję ofertę dla

Lomax Mortimer i jak nie poznałaś jej szczegółów...

Chodzi ci o tę dyskietkę, którą niechcący dałam Lucie

do zabawy?

Tak, właśnie o tę dyskietkę. Skopiowałaś ją całą, czy

tylko niektóre pliki?! - Ryczał jak ranny lew. - Kiedy wpad-

łaś na pomysł, by pohandlować z Addison?

Podejrzewasz, Ŝe ja... Ŝe Addison...

Znasz się przecieŜ na tym, bo przeszłaś odpowiednie

szkolenie. Musiał być to kurs dla baaardzo zaawansowanych.
No cóŜ, sprytnie wykorzystałaś wypadek mojego brata...
Niczym dŜuma wkradłaś się pod mój dach. Miałaś naprawdę
piekielne szczęście!

Jak widać, zupełnie co innego rozumiemy pod słowem

„szczęście" - zadrwiła. - Dobra, Jegar, wreszcie mi to wy-
jaśnij. Czy to znaczy, Ŝe Addison Kirk złoŜył konkurencyjną
ofertę Lomax Mortimer?

Nawet nie o to chodzi, Ŝe inna firma w tajemnicy przed

wszystkimi szykowała się do konkursu i zgłosiła swoją ofertę
dokładnie tego samego dnia co my. Rzecz w tym, Ŝe propo-
zycja Addison jest tak podobna do mojej, Ŝe po prostu musiał
być przeciek.

Sugerujesz, Ŝe ja to zrobiłam?

Ja nie sugeruję, ja wiem! Jedynie garstka ludzi, których

znam od lat i wiem, Ŝe mogę im ufać, wiedziała o szczegó-
łach mojej oferty. Ty byłaś jedynym niesprawdzonym czło-
wiekiem w moim obozie.

Dzięki! - warknęła.

Nie zamierzała zostać w tym domu ani sekundy dłuŜej.

126

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

127

garem postanowiła zmyć z siebie podejrzenie o szpiegostwo,
Nie chciała, by tak o niej myślał przez resztę Ŝycia...

Tylko na tej podstawie, Ŝe wcześniej mnie nie znałeś,

uznałeś, Ŝe jestem nowym wcieleniem Maty Hari?

Mam więcej dowodów.

To, Ŝe znam się na komputerach? KaŜdy licealista po-

trafi tyle, co ja...

Ale licealiści nic umawiają się na randki z Greville'em

Alfordem, który, dziwnym trafem, jest w radzie nadzorczej
Addison KM.

Nie miała zamiaru mu wyjaśniać, Ŝe Alford jest jej bratem

ciotecznym, i Ŝe to wcale nie była randka...

Ciekawy jestem, ile ci zapłacił za wykradzenie danych'.'

- wycedził.

To tajemnica handlowa - zadrwiła, choć była bliska

płaczu. Jak on mógł tak o niej myśleć?

A więc przyznajesz się, Ŝe ci zapłacił... - Jegar zrobił

krok w jej stronę. - No tak, miałem rację. - Jej milczenie
wziął za ostateczne przyznanie się do winy.

Idź" do diabła! Takiego drania j durnia jeszcze nie spot-

kałam.

Uniosła dumnie głowę. Wcale nie czuła się przegrana. Tc

Jegar pogrąŜył się w chaosie niskich, brudnych podejrzeń, na-
tomiast ona ma czyste sumienie. I tylko ono jej pozostało...

Poszła do swojego pokoju.

Czy to ten sam człowiek, w którego ramionach leŜała

zaledwie wczoraj wieczorem? Jak mogła się tak pomylić?
Tłumiąc łzy. zaczęła zbierać swoje rzeczy.

Gdy z walizką i kluczami wyszła do przedpokoju, z tru-

dem się powstrzymała, by nie zajrzeć do Lucie.

Jegar juŜ czekał na nią przed drzwiami, a gdy podeszła do
nich, otworzył je szeroko. To było jak wbicie noŜa w serce.
Fennia niedbałym ruchem rzuciła klucze na stolik.

Dopiero w sobotę doszła do siebie, ale i tak Jegar stale

pojawiał się w jej myślach. Nie dawało jej spokoju, jak mógł
coś takiego o niej pomyśleć.

Gdy opuściła apartament, długo jeszcze siedziała w samo-

chodzie i nie mogła uwierzyć, Ŝe to. co się wydarzyło, nie
Jest tylko koszmarnym snem. Gdy w końcu trochę się uspo-
koiła, była juŜ noc.

Instynkt podpowiadał jej, Ŝe nie powinna być sama. W

pierwszym  odruchu  chciała  pojechać  do  cioci  Delii,  bo
zawsze  lądowała  u  niej,  gdy  pokłóciła  się  z  matką.  Teraz
jednak zranił ją potwór  w ludzkiej skórze i ciocia Delia nie-
wiele mogła pomóc na takie cierpienie.

Postanowiła pojechać do Astry.

- Fennia! - zawołała Astra na widok kuzynki. - Co się

stało? Wyglądasz fatalnie...

- Nie wiem, czy sama wyszłam, czy zostałam wyrzucona,

nnia starała się Ŝartować. - Chyba jednak... zostałam...

wyrzucona. - Rozpłakała się.

- Jak on śmiał? - krzyknęła Astra, natychmiast biorąc

stronę Fennii. Objęła ją ramieniem i posadziła na kanapie.

Co on sobie wyobraŜa! JuŜ ja z nim porozmawiam...

sapnęła wściekle.

Och, Astro! - Fennia starała się uśmiechnąć. - PrzecieŜ

nawet nie wiesz, które z nas zawiniło.

Na pewno nie ty - powiedziała z mocą. - Chcesz mi o

tym opowiedzieć?

128

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIKC A

129

On jest skończoną świnią... A co gorsza... ja go na-

prawdę kocham.

Rety! Ty teŜ jesteś zakochana? To jakaś epidemia! - za-

wołała Astra, myśląc o Yancie.

Zakochana bez wzajemności. On jest odporny na mi-

łość, chyba jest na nią zaszczepiony... - odpowiedziała
smutno Fennia.

KaŜda szczepionka kiedyś przestaje działać - odparła

Astra.

Po tym, o co mnie oskarŜył, chciałabym, Ŝeby ta cho

roba  przybrała  najgroźniejszą  postać.  Wtedy  przyczołgałby
się  tu  i  na  kolanach  błagał  mnie  o  przebaczenie!  Dopiero
bym  dała  mu  popalić...  -  rozmarzyła  się,  a  zaraz  potem  jej
oczy niebezpiecznie się zaszkliły.

Następnego dnia Fennia, jadąc do pracy, zastanawiała się.

co /robi, jeśli wpadnie na Jegara, gdy przywiezie Lucie do
Ŝ

łobka. Nic takiego jednak się nie stało, bo jego asystem

zadzwonił do Kate i poinformował, Ŝe  w najbliŜszym czasie
mała nie będzie chodziła do Ŝłobka. Poprosił jednak o zatrzy-
manie  miejsca.  Na  koniec,  w  imieniu  szefa  oraz  państwa
Todd,  wyraził  uznanie  dla  profesjonalizmu  i  zaangaŜowania
personelu.

Fennii zrobiło się przykro, Ŝe nie zobaczy Lucie, bo na-

prawdę się do niej przywiązała.

Po powrocie do domu jedynym pocieszeniem była rozmo

wa z Astrą.

Czy powiedziałaś, Ŝe Greville jest twoim bratem cio-

tecznym? - spytała kuzynka.

A ty byś mu powiedziała?

Nigdy w Ŝyciu!

Wkrótce Fennia przekonała się, Ŝe noce są jeszcze gor-

sze  od  dni,  bo  samotność  skłaniała  do  rozmyślań.  Przede
wszystkim  na  temat  Jegara.  Wspominała  nie  tylko  złe,  ale
równieŜ  te  dobre  chwile,  gdy  był  czarujący  i  sprawiał,  Ŝe
sie śmiała i czuła się szczęśliwa. A przede wszystkim, gdy
ją całował...

Ale co z tego, Ŝe było tak cudownie, skoro wzgardził jej

uczuciem?

W gorzkich rozpamięty waniach odkryła, Ŝe dla niej jedy-

nym prawdziwym sensem Ŝycia moŜe być tylko miłość. Nie-
stety, dla niego najwaŜniejsza była praca...

Nagle coś ją olśniło. Wszystkie gorzkie słowa, jakie skie-

rował do niej Jegar, dotyczyły domniemanej afery szpiego-
wskiej, nie zaś uczuć. MoŜe więc...

Chwyciła za słuchawkę. Powie mu, Ŝe Greville jest jej

kuzynem, a nie facetem, który płacił jej za informacje.

Tylko co to zmieni? Jegar nagłe jej nie pokocha, a

Greville nadal pozostanie przedstawicielem konkurencyjnej
firmy... Zaś Lucie ma juŜ na pewno nową nianię i Fennia do
niczego juŜ nie jest potrzebna.

Szkoda, Ŝe nie usłyszy jego głosu... OdłoŜyła słuchawkę.

Następne dni były takie same: praca, pogawędka z Astrą,

I cały czas Jegar, Jegar, Jegar... Fennia czuła, Ŝe musi się
choć na trochę gdzieś wyrwać.

Wybierzesz się ze mną do cioci Delii? - spytała Astrę.

Nie widziałam jej od wieków i bardzo bym chciała...

ale... nie mogę.

- Masz pilną robotę?
-

Tak... przeproś ją w moim imieniu. Na pewno

niedługo się do niej wybiorę.

JESSICA STEELE

Był cudowny, słoneczny letni dzień. Delia jak

zwykle przyjęła Fennię z radością.

- MoŜe wypijemy herbatę w ogrodzie? Mam teŜ wspa-

niałe ciasteczka, zaraz wszystko przygotuję.

Gdy juŜ zasiadły wśród drzew i kwiatów, ciocia spytała

Widziałaś się ostatnio z Astrą?

Znów z nią mieszkam.

Rodzice tej małej juŜ wrócili ze szpitala?

Nie, tylko pokłóciłam się ze stryjkiem Lucie i uznał, Ŝe

poradzi sobie beze mnie.

Delia AIford przyjrzała się uwaŜnie siostrzenicy. Fennia wie

działa, Ŝe ciocia jest mądrą kobietą i potrafi duŜo zrozumieć bez
słów, wyczytać smutek z oczu i dociec jego przyczyn... Jednak
ciocia taktownie powstrzymała się od komentarza.

Mam nadzieję, Ŝe mała da mu nieźle w kość - powie

działa tylko z uśmiechem.

TeŜ na to liczę - roześmiała się Fennia.

Ucięły sobie miłą, rodzinną pogawędkę. Obie z utęsknie

niem oczekiwały powrotu Yancie i Thomsona z podróŜy po-

lubnej.

Byłoby cudownie ją zobaczyć - powiedziała Fennia.

Zobaczymy Yancie, jeśli uda nam się choć na chwile

odciągnąć ją od męŜa - uśmiechnęła się Delia.

Nagle do rozmowy włączyła się trzecia osoba.

O kim plotkujecie?

Greville! - zawołała z radością Delia, - Skąd się tu

wziąłeś?

Musicie zdrowo kogoś obgadywać, bo nawet nie za u

waŜyłyście, jak przyszedłem. Pochylił siei pocałował matkę w
policzek. - Witaj, Fennio.

NASZA BROŃ KOBIECA

131

Miło cię widzieć - uśmiechnęła się.

Przynieś sobie z kuchni filiŜankę - zaordynowała sta-

nowczo Delia.

Wolę zimne piwo, bo straszny dzisiaj upał.

Gdy wrócił, oznajmił, Ŝe dzwoni ciotka Ursula, która ko-

niecznie chce się dowiedzieć, kiedy przyleci Yancie.

To zabawne! Chce ode mnie się dowiedzieć, kiedy wra-

ca jej córka! - Delia złapała się za głowę. - Nie mogłeś jej
powiedzieć?

Mogłem, bo wiem, Ŝe Thomson musi być w biurze w

następny wtorek - odparł Greville. - Ale nie lubię rozmawiać
z ciotką Ursulą. Biedny Thomson, będzie miał słodką
tesciową.

Współczuć trzeba Yancie. Teściowa to teściowa, ale

mieć taką matkę, to dopiero pech - odparła Delia i jak na

ciecie poszła porozmawiać z przyrodnią siostrą.

- Jak twoje sprawy? - spytał serdecznie Greville, gdy

zostali sami.

- Wyprowadziłam się i znów mieszkam z Astrą - powie-
działa wprost.
-

Och, siostrzyczko, byłaś na tyle dzielna, by z nim zer-

kać? - zapytał miękko.

Domyśliłeś, Ŝe to był...

Urquart? Tak. domyśliłem się. Nadal boli?

Wcale nie byłam dzielna - przyznała się. - Strasznie

się pokłóciliśmy i gdybym się sama nie wyprowadziła, to by
mnie wyrzucił...

Wyrzucił?! - Greville aŜ podskoczył na krześle. - Do

cholery, niech no tylko go spotkam, od razu skopię mu ty...
znaczy obiję mu gębę!

130

132

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

133

Fennia roześmiała się. Wiedziała, Ŝe jej zrównowaŜony

kuzyn, gdy chodziło o najbliŜszych, byłby do tego zdolny.

Greville... - Fennia poczuła, Ŝe musi poruszyć ten

przykry temat. - Ta oferta dla Lomax Mortimer Trading.,. -
Wzięła głęboki oddech. - Czy...

Skąd o tym wiesz? - Greville popatrzył z najwyŜszym

zdumieniem. - Mów wszystko, co ci się obiło o uszy.

Fennia poczuła się nieswojo. Wkroczyła na grząski teren

Mogła popełnić jakąś niedyskrecję, a mimo wszystko nic
chciała zdradzać sekretów Jegara. Jednak zamierzała wyjaś-
nić tę sprawę.

Czy to ma coś wspólnego z Urquartem i Global Com-

munications? - naciskał Greville.

A więc wiesz, Ŝe Jegar jest szefem tej firmy.

- Tak, od wtorku, gdy z troski o ciebie postanowiłem go

sprawdzić.  Przy  okazji  dowiedziałem  się,  Ŝe  nasze  firmy
walczą  o  ten  sam  kontrakt.  -  Uśmiechnął  się  do  niej  zachę-
cająco. - U nas, w Addison Kirk, mamy ludzi, którzy zajmują
się  poszukiwaniem  nowych  moŜliwości  inwestowania  i
dokonywania fuzji.

Czy chcesz powiedzieć, Ŝe ktoś samodzielnie wpadł n.i

pomysł złoŜenia oferty dla Lomax Mortimer? - spytała.

Samodzielnie? Nie rozumiem...

To znaczy bez szpiegowania...

Szpiegowania?! - Spojrzał na nią z wielką powagą. -O

czym ty mówisz, Fen? - Nagle zrozumiał wszystko. -O mój
BoŜe! A więc Urquart jest przekonany, Ŝe sprzedałaś nam te
informacje! - wykrzyknął.

No cóŜ, sama sobie napytałam biedy - przyznała Fen

nia, nieświadomie biorąc Jegara w obronę. - Przez przypa

dek otworzyłam dyskietkę z tą ofertą, a potem okazało się,
te wasze propozycje dla Lomax Mortimer Trading są prawie
identyczne.

Greville zastanawiał się przez dłuŜszą chwilę.
- UwaŜnie penetrujemy rynek i często korzystamy

z  poufnych  informacji,  wyszukując  projekty,  które  są  do
wygrania,  ale  nigdy  nie  posuwamy  się  do  szpiegostwa
-  wyjaśnił  powaŜnie.  -  Global  dowiedział  się  o  naszej
ofercie  dokładnie  w  tym  samym  czasie,  co  my  o  jego.  To
normalne,  Ŝe  dwie,  albo  i  więcej  firm  startuje  do  tego
samego  przetargu,  o  czym  twój  przyjaciel  Urąuart  dobrze
wie,  bo  takie  są  reguły  gry.  Tak  więc  czysty  przypadek
sprawił,  Ŝe  staliśmy  się  konkurentami,  a  to,  Ŝe  nasze  wy
liczenia  i  szacunki  okazały  się  podobne,  tylko  dobrze

wiadczy o profesjonalizmie obu firm.

\ - Czysty przypadek? - upewniała się Fennia. - Chcesz
powiedzieć', Ŝe nie było przecieku informacji?

Nie było i Urquart dobrze o tym wie.

Skoro o tym wie... - Fennia potrząsnęła głową z nie-

dowierzaniem - ... to dlaczego tak na mnie naskoczył?

Rozumiem, Ŝe nie było ci zbyt miło, ale pewnie ode-

brałaś to tak dramatycznie z osobistych powodów.

Fennia znów poczuła się fatalnie. Skoro Jegar wiedział, Ŝe

dwie firmy mogą zaproponować zbliŜone warunki i nie ma
w  tym  nic  dziwnego,  to  awantura,  którą  jej  zrobił,  musiała
mieć inną przyczynę.  A zatem  wiedział, Ŝe ona  go kocha  i
właśnie  dlatego  wyrzucił  ją  z  domu.  Tak  bardzo  nie  chciał
jej miłości...

- Nie dopuszczę, by Urąuart obwiniał cię o coś, czego

nie zrobiłaś, a jak cię znam, nawet nie byłabyś w stanie!

134

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

135

- Greville zdenerwował się ponownie. - Zadzwonię do
niego
i powiem mu, co o nim myślę!

Nie rób tego, bo umrę ze wstydu!

Do diabła, to on powinien się wstydzić! Nie dopuszczę,

byś cierpiała z jego powodu. Urąuart musi wiedzieć, Ŝe.

- Przerwał, bo spostrzegł wracającą Delię.

- Proszę cię, Greville, nie rób tego - błagała Fennia. - Tu

prawda, zaleŜy mi na Jegarze, ale nie chcę być z człowie
kiem, który ma mnie za złodziejkę i oszustkę...

Fennia, by choć przez jakiś czas nie zadręczać swoich

najbliŜszych ponurym nastrojem, postanowiła wybrać się za
miasto.

Lunch zjadła w przytulnej, wiejskiej gospodzie, nacieszy

ła się pięknem letniego dnia na wsi i ruszyła w powrotni)
drogę do Londynu. W poniedziałek musiała być wcześniej
w pracy, gdyŜ jedna z pracownic wyjeŜdŜała na urlop i Fen-
nia obiecała ją zastąpić.

Od domu Astry dzieliło ją zaledwie pół godziny drogi, ale

zatrzymała się na stacji benzynowej, by nabrać paliwa. Nagle
ze złością spostrzegła, Ŝe przy sąsiednim dystrybutorze tan-
kuje Charmaine Rhodes. Poczuła niemiłe ukłucie zazdrości

Czuła na sobie spojrzenie Charmaine, ale nie zamierzała

choćby się przywitać, bo nienawidziła tej wyniosłej i zimnej
kobiety. Jednak, ku jej zdziwieniu, panna Rhodes podeszła
do niej. Po jej minie natychmiast zorientowała się, Ŝe nic
miłego z pewnością nie usłyszy. Nie pomyliła się.

- Co, znalazłaś inną pracę? - spytała Charmaine ironicz

nie, nie kryjąc pogardy.

Fennia poczuła, jakby ktoś grzebał noŜem w otwartej ra

nie. Najwyraźniej Charmaine musiała coś słyszeć od Jegara.
Ta myśl sprawiła jej ból.

Nie wiedziałam, Ŝe szukam innej pracy - odparła

chłodno Fennia.

Pewnie przeŜywasz teraz cięŜkie chwile, skoro nie do-

stałaś referencji - szydziła dalej Charmaine.

CzyŜbyś wiedziała coś, o czym ja nie wiem? - Fennia

spojrzała na nią drwiąco.

- Wiem, Ŝe Jegar cię wywalił - syknęła Charmaine.
Serce Fennii znów ścisnęło się z bólu, bo przecieŜ Jegar

tak naprawdę nigdy jej nie zatrudnił.

- Naprawdę niewiele wiesz - odparła chłodno.
-

Niańką moŜe być prawie kaŜda - rzuciła pogardliwie

blondynka.

Nie byłam wyłącznie opiekunką do dziecka - odparła

Fennia. Wiedziała, Ŝe moŜe powiedzieć wszystko, bo Char-
maine i tak tego nie powtórzy Jegarowi.

A więc byłaś jego... kochanką. - Charmaine popatrzyła

na nią z wściekłością. - Połączyło was łóŜko?

I było nawet nieźle. - Fennia spojrzała wyzywająco na

Charmaine, To był celny strzał. Jasnowłosy potwór mruknął
tylko coś pod nosem i szybko się wycofał. Fennia jednak
wcale nie cieszyła się ze zwycięstwa.

Przez cały wieczór zastanawiała się, czy dobrze zrobiła,

opowiadając Charmaine takie głupoty, jednak doszła do
wniosku, Ŝe ta kobieta jest zbyt wyrachowana, by wspomnieć
Jegarowi o tym spotkaniu.

- Czas do domu - powiedziała Kate, gdy pół godziny po

skończeniu dyŜuru Fennia nadal tkwiła na posterunku.

136

JESS1CA STEELE

Wyszła wreszcie ze Ŝłobka i ruszyła do domu. Po drodze

wstąpiła do supermarketu, dzięki czemu udało jej się zająć
czymś myśli.

Lecz i tak wciąŜ się zastanawiała, czy Jegar spędzi dzi-

siejszy wieczór z Charmaine, Carla, Miriam, czy teŜ z Davi
ną? Z którą z nich?

A moŜe niania ma wychodne i musiał zostać z Lucie?

Nagle rozległ się dzwonek u drzwi.

Astra zapomniała kluczy? NiemoŜliwe. Musiała to być

któraś z wesołych mamusiek. Fennia przykleiła do twarzy
standardowy uśmiech, otworzyła drzwi, po czym niemal je
zatrzasnęła.

Momentalnie zrobiła się czerwona jak pomidor. Tylko

jeden człowiek mógł wywołać u niej taką reakcję.

Co ty tutaj robisz? - Przez chwilę wydawało jej się, Ŝe

od ciągłego myślenia o tym facecie dostała halucynacji.

Przyszedłem się z tobą zobaczyć - odparł najspokojniej

w świecie Jegar.

Nie dostała halucynacji.

ROZDZIAŁ ÓSMY

- Yyy - zdołała tylko wykrztusić. Nie mogła przecieŜ

powiedzieć, Ŝe wprost szaleje ze szczęścia. Wreszcie nieco
się opanowała. - Czy z Lucie wszystko w porządku?

- Mała tęskni za tobą, ale poza tym nic się nie dzieje.

Zajęła się nią pani Swann. a od środy moja matka, która
wróciła do Anglii. Ona i jej mąŜ zatrzymali się u mnie na
jakiś czas.

Ucieszyła się, bo w takim wypadku Jegar nie moŜe teraz

zapraszać swoich kochanek do siebie... A jeśli którąś z nich

przedstawił swojej matce? Nie, dość tego mazgajstwa, pomyślała

Fennia. Z tym facetem trzeba twardo, nie moŜna po-I zwolić,

by wciąŜ był z siebie taki zadowolony.

Oczywiście przyszedłeś po to, Ŝeby mnie przeprosić.

Tak, ale musisz mnie wpuścić.

A więc właściwie juŜ ją przeprosił i to powinno wystar-

czyć. NaleŜało teraz chłodno podziękować i zatrzasnąć mu
drzwi przed nosem drzwi. Ale nie zrobiła tego. To tyle w
kwestii twardego postępowania.

- Greville chce się z tobą zobaczyć - powiedziała tylko.

Mimo jej błagań, kuzyn stanowczo obstawał przy tym zamia-

e i nic nie mogło go powstrzymać. - A po co, u licha, Alford
miałby się ze mną spotkać? spytał ostro.

138

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

139

Myślałam, Ŝe przyszedłeś tu, aby mnie przeprosić. -

Uśmiechnęła się w duchu, bo wzmianka o Greville'u na-
tychmiast wyprowadziła go z równowagi.

Czy mogę wejść? - Wyraźnie starał się stłumić złość.

Jestem pewna, Ŝe nie zajmie nam to wiele czasu - po-

wiedziała i wpuściła go środka. Przeszli do salonu.

Ładnie tu.

Mieszkam z moją siostrą cioteczną. - Spojrzała na nie-

go uwaŜnie. - Musiałeś się widzieć z Greville'em, skoro
znasz ten adres. - Fennia była pewna, Ŝe sama mu go nie
podała.

To Alford wie, Ŝe tu mieszkasz? Nadal się z nim spoty-

kasz? - W jego głosie pobrzmiewały agresywne nuty.

I to mają być przeprosiny?

Skąd masz ten adres?

Chciałem się z tobą zobaczyć, więc zadzwoniłem do

łobka.

Usiedli na przeciwległych końcach długiej kanapy.

Kate tak po prostu dała ci ten adres? - zdziwiła się.

Bardzo niechętnie, na początku chciała mi dać tylko

twój telefon - odparł.

To ci nie wystarczyło?

Jegar potrząsnął przecząco głową.

- Powiedziałem, Ŝe popełniłem wielki błąd i muszę cię

osobiście przeprosić.

O rany, „wielki błąd"! AŜ tyle się nie spodziewała.

Pewnie Kate usiłowała zawiadomić mnie o tym telefo-

nicznie, ale dopiero wróciłam z zakupów.

Spodziewasz się kogoś na kolacji?

- Powiedziałeś, Ŝe popełniłeś wielki błąd... - Fennia

z naciskiem wróciła do najwaŜniejszego tematu.

Jegar spojrzał na nią i wreszcie się uśmiechnął. Poczuła

się tak jakoś... dobrze.

Wiem, Ŝe zachowałem się jak świnia i chociaŜ zdaję

sobie sprawę, Ŝe na to nie zasługuję, to proszę cię, byś przy-
jęła moje przeprosiny.

Zrozumiałeś, Ŝe się pomyliłeś, oskarŜając mnie o kra-

dzieŜ informacji? - spytała.

Och, Fennio - powiedział miękko. - Tak fatalnie się

pomyliłem...

Kto ci to uświadomił?

Wiedziałem o tym od początku.

Co?! - Była naprawdę zdumiona. - To zabawne, bo

wtedy odniosłam inne wraŜenie...

Fennio... wtedy... - Przez głowę przelatywało mu tyle

myśli. - Tak dziwnie ze mną rozmawiałaś... a ja nie byłem
pewien, czy mogę ci ufać...

Zaraz, zaraz. A teraz nagle juŜ mi ufasz?

Tak. Zresztą w głębi duszy zawsze ci ufałem. Zwątpi-

łem przez krótką chwilę, szarpały mną tak silne emocje, Ŝe
po prostu straciłem zdrowy rozsądek.

Było jej naprawdę miło... i tylko miło. Wyjaśnili przykre

nieporozumienie, i tyle, bo miłość nadal pozostanie tam,
gdzie jej miejsce: w sercu i marzeniach Fennii.

- Skoro juŜ mnie nie podejrzewasz, to ci wybaczam - po

wiedziała  i  zerwała  się  na  równe  nogi.  Z  widocznym  ociąga
niem  zrobiła  krok  w  stronę  drzwi,  gotowa  się  z  nim  poŜeg
nać. Chciała, by został dłuŜej, lecz  w tej sytuacji  nie  miało
to sensu.

140

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

141

Podeszli do drzwi, Jegar połoŜył dłoń na klamce... ale jej

nie nacisnął.

- A tak przy okazji... - Uśmiechnął się. - Dlaczego po

wiedziałaś Charmaine, Ŝe jesteśmy kochankami?

Patrzyła na niego przeraŜona. No cóŜ, wkopała się.

Myś... myślałam, Ŝe ci tego nie powtórzy - przyznała

się wreszcie.

Rzuciła mi to w twarz, gdy jej oświadczyłem, Ŝe nie

będę się z nią więcej spotykał.

Czyli jeden powód do zazdrości mniej. Ale co z pozosta-

łymi?

Biedaku, ale przecieŜ nie zostałeś sam, bo masz tyle

innych pocieszycielek... - Nie mogła sobie darować tej usz-
czypliwości.

Zerwałem ze wszystkimi. - Uśmiechnął się.

Co ty powiesz! - ironizowała.

Fennio! Tak bardzo mi cię brakowało!

Odwróciła wzrok, by nie widział jej oczu i nic wyczytał

z nich prawdy.

Dobrze ci tak, skoro mnie wyrzuciłeś. - Starała się po-

wiedzieć to ostro, ale jej nie wyszło.

Jak mogłem cię wyrzucić, skoro nigdy nie pozwoliłaś,

bym ci płacił?

Charmaine Rhodes twierdziła, Ŝe mnie wylałeś. Musia-

ła wiedzieć to od ciebie.

Nigdy z nią o tobie nie rozmawiałem, wymyśliła to

sama... Ale zaraz, czy naprawdę jej powiedziałaś, Ŝe byliśmy
kochankami?

Czy dobrze usłyszałam, Ŝe zerwałeś ze wszystkimi

przyjaciółkami? - Grała na czas.

Tak, to szczera prawda - odparł bez wahania. - Więc

dlaczego tak powiedziałaś?

Bo... bo mnie o to spytała. Starała się mnie upokorzyć

- broniła się Fennia. - Zresztą nie zraniłam jej uczuć, bo ona
wcale cię nie kocha.

Wiem o tym i w ogóle mnie to nie obchodzi - odparł i

uśmiechnął się czarująco.

Czy to znaczy, Ŝe wybierasz tylko takie kobiety, które

cię nie kochają? Bo tak jest prościej, nie groŜą Ŝadne kom-
plikacje ani kłopoty? - Wiedziała, Ŝe stąpa po niepewnym
gruncie, lecz musiała zadać to pytanie.

A komu potrzebne takie kłopoty? - odparł.

Rozumiem. CóŜ, miło, Ŝe się fatygowałeś, aby mnie oso-

biście przeprosić, ale mogłeś załatwić to telefonicznie. - Po-
nownie ruszyła do drzwi. - Zaraz, a jak Harvey i Mariannę?

Szybko wracają do zdrowia - odpowiedział, lecz ku

utrapieniu Fennii nadal nie zbierał się do wyjścia. - Harveya
prawdopodobnie wypuszczą w tym tygodniu, a Mariannę,
chociaŜ nadal porusza się na wózku, stawia juŜ pierwsze
kroki.

Tak się cieszę- odparła szczerze. - Czy jest jeszcze coś,

o czym chciałbyś ze mną pomówić?

Nagle się speszył, co w jego przypadku było czymś wielce

niezwykłym.

Owszem, jest jeszcze coś...

Ach tak? - RównieŜ poczuła się nieswojo. Coś wisiało

w powietrzu.

Rzadko bywam w takiej sytuacji - powiedział jednym

tchem. - Tak naprawdę nigdy dotąd...

- Co to za sytuacja? - spytała zaintrygowana. Nieba by

142

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

143

mu przychyliła, tyle tylko, Ŝe zupełnie nie wiedziała, o co mu
chodzi. - Czy mogę ci jakoś pomóc?

- Tak, i to bardzo. Po prostu usiądź i wysłuchaj mnie.
Znów wiec znaleźli się w salonie i zajęli tę samą kanapę.

Nie chodziło ci zatem tylko o to, Ŝeby mnie przeprosić

- powiedziała z lekkim zawodem w głosie. - Masz jeszcze
do mnie jakiś interes.

Musiałem cię przeprosić, bo tak nakazywało mi sumie-

nie, natomiast to, Ŝe mi wybaczyłaś, pozwala mi przejść do
głównego celu mojej wizyty.

Chodzi o to, Ŝebym znów zajęła się Lucie? - Bo o cóŜ

by innego? Fennia spuściła nos na kwintę.

Bywały chwile, gdy strasznie mnie irytowałaś.

A więc nie chcesz, bym wróciła i zajęła się Lucie?

To nie ma nic wspólnego z Lucie, Charmaine Rhodes,

Harveyem i Mariannę, ani nikim innym. Bo to dotyczy nas,
Fennio, i tylko nas.

Nas?! Jakich „nas"?

Nie masz zamiaru ułatwiać mi zadania? A

powinna?
-

Zupełnie nie wiem, o co ci chodzi - odparła chłodno.

Nie sadzisz, Ŝe między nami coś jest?

Przyszedł do jej domu, by z niej drwić?
-

Nie! - wypaliła.

Lecz Jegar się nie poddawał.
- Długie godziny zastanawiałem się nad kaŜdym słowem,

gestem, spojrzeniem, które padły między nami, i właśnie
dlatego ci nie wierzę.

Ona teŜ spędziła wiele godzin na tym samym...

- MoŜesz... moŜesz to jakoś bliŜej... uzasadnić?

- Jasne! - podjął z zapałem. - Fennio, obsesyjnie myśla

łem o tym, co powiedziałaś, gdy opuszczałaś mój dom: „A
czy jest sens się wypierać?". Wreszcie gdy stłumiłem w sobie
zazdrość i zacząłem logiczniej myśleć...

Był zazdrosny? Fennia myślała, Ŝe śni.

- ... to zrozumiałem, Ŝe oskarŜając cię o to wszystko,

popełniłem wielki błąd. Jednego nie mogłem tylko zrozu
mieć. Dlaczego od początku nie próbowałaś zaprzeczyć, ja
koś się bronić, a tylko spytałaś, czy jest sens się wypierać...
W końcu zrozumiałem. KaŜde z nas mówiło o czymś innym!

- Ja... to znaczy... - Nie wiedziała, co powiedzieć, lecz

. Jegar nie dał jej czasu na Ŝadne wykręty.

O czym więc mówiłaś, skoro nie wiedziałaś, Ŝe chodzi

mi o ofertę dla Lomax Mortimer?

A kto by to pamiętał? Tyle czasu juŜ minęło...

- Zaledwie sześć dni, przypominam. Nic, Fennio.

musisz
, wymyślić inną odpowiedź. I bez Ŝadnych matactw.

TeŜ mi coś! Ogarnął ją tak silny gniew, Ŝe straciła całą I

czujność.

Skoro jesteś taki mądry, to ty mi powiedz!

Skoro nalegasz.... - Z radością skorzystał z okazji. -

Będzie to co prawda spekulacja na temat twoich myśli i
uczuć, ale mam nadzieję, Ŝe bardzo bliska prawdy.

yczę powodzenia - próbowała ironizować, lecz on to

zignorował.

Wszystko zaczęło się tego feralnego dnia, kiedy mój

brat z Ŝoną mieli wypadek...

Co się zaczęło?

Nie przychodzi mi to łatwo, Fennio. Proszę, nie prze-

rywaj mi.

144

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

145

O rany, ty się denerwujesz! - zawołała.

Wracając do tematu, tego feralnego dnia zostałem opie-

kunem dziecka, co o dziwo przyszło mi bez większego trudu.
Poznałem teŜ nadzwyczajnej urody pracownicę Ŝłobka, która
jeszcze tego samego dnia zamieszkała ze mną.

adnych komplementów - fukneła.

Mówię tylko szczerą prawdę - odparł, po czym wziął

jej dłoń. - Natychmiast się zorientowałem, Ŝe świetnie sobie
radzisz z moją bratanicą, więc naturalną rzeczą było, Ŝe czę-
sto o tobie myślałem.

Naprawdę... czasem o mnie myślałeś?

Właściwie to bez przerwy - wyznał.

No tak... mieszkałam u ciebie... więc nic w tym dziw-

nego, Ŝe nieraz...

Jak równieŜ nie ma co się dziwić, Ŝe do furii doprowa-

dzały mnie twoje wieczorne wyjścia.

Jasne, bo musiałeś sam zostawać z Lucie.

Nie o to chodzi. DraŜniło mnie, Ŝe spotykasz się z in-

nym facetem.

Próbujesz mi wmówić, Ŝe byłeś zazdrosny?

Zazdrosny? AleŜ skąd! - ironizował. - Tylko cały czas

nerwowo spoglądałem na zegarek i zastanawiałem się, gdzie
jesteś oraz z kim jesteś i co robisz. Fennio, strasznie mi cię
brakowało! Ale najgorsze miało dopiero nadejść.

Najgorsze?

Nagle odkryłem, Ŝe wcale nie chcę wychodzić wieczo-

rami z domu.

Spojrzała na niego. Na jego twarzy rysowało się wielkie

napięcie. Poczuła, Ŝe musi mu teraz jakoś pomóc, zachęcić...

- Mów dalej - szepnęła. - Chcę tego słuchać.

W nagrodę poczuła ciepły dotyk jego ust na policzku.
-

Fennio. moja słodka, naprawdę mam mówić dalej?

Więc dobrze. Pamiętam, to było w piątek, usłyszałem, Ŝe juŜ
nie śpisz i przyszedłem do twojego pokoju, Ŝeby ci powie-
dzieć, Ŝe późno wrócę z pracy. Nagle poczułem, Ŝe mam w
nosie firmę. Cały dzień zastanawiałem się, co mnie tak
urzekło. I wiesz co? Poczułem domowe ciepło i przestraszy-
łem się tego.

Strach przed utratą wolności...

Dlatego zacząłem wiec zapraszać do domu nowych

przyjaciół.

Przyjaciółki - poprawiła.

Tak... Wyskakiwałem teŜ wieczorami do miasta.

Zacząłeś się bać?

Nie da się ukryć - odparł Jegar. - Zwłaszcza tamtego

wieczoru, kiedy pojechałaś spotkać się z matką. Gdy wróci-
łaś, byłem pewien, Ŝe to jakiś facet cię skrzywdził, i marzy-
łem juŜ tylko o jednym: by dać mu solidny wycisk.

Pamiętała ten wieczór. To właśnie wtedy pojęła, Ŝe go

kocha.

- Nie zawsze wszystko od razu rozumiemy... - mruknęła

wymijająco.

Jegar przyjrzał jej się uwaŜnie, po czym wziął głęboki

oddech.

Czy to właściwa chwila, Ŝeby wyznać ci, Ŝe cię szaleń-

czo kocham?

O! - zawołała Fennia.

Spokojnie! Nie wpadaj w panikę! Pragnę twojego

szczęścia i chcę, byś dostawała ode mnie samo dobro - za-
pewnił solennie. - Wiem, jak bardzo skrzywdziła cię matka

146

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

147

i jak bardzo się boisz, by nie być taka, jak ona. Dlatego...
kryjesz w sobie pewne lęki... ale nic się nie bój. Kocham cię,
Fennio. Kocham cię z całego serca. I poradzimy sobie z
twoimi kłopotami.

- Och, Jegar! - Kochał ją! Kochał ją! - Nie... nie sądzę,

bym miała wielki problem. Owszem, jestem trochę nieśmiała
w stosunku do męŜczyzn... Ale przezwycięŜyłam juŜ ten strach,
który towarzyszył mi tyle lat. Naprawdę mnie kochasz?

- Kocham cię całym sobą - zapewnił szczerze.
Fennia wstrzymała oddech i spojrzała w jego niebiskosza-

re oczy.

Skoro tak, to coś ci powiem... To prawda, nadal je-

stem... trochę nieśmiała... ale dzięki tobie juŜ się nie boję,

e mogę się okazać... rozwiązła.

Rozwiązła?! Ty? NiemoŜliwe! Ale dlaczego dzięki mnie?

Dzięki tobie wiem z całą pewnością, Ŝe jestem i zawsze

będę zatwardziałą monogamistką.

Spojrzał na nią ponurym wzrokiem.

Chcesz powiedzieć, Ŝe choć jesteś monogamiczna, to ja

nie jestem tym jednym jedynym?

Dlaczego tak sądzisz?

Przestań się ze mną bawić w kotka i myszkę, Fennio.

Powiadasz, Ŝe nie masz innych problemów, z wyjątkiem te-
go,  który  wiąŜe  się  z  twoją  niewinnością.  Ale  ten  akurat
problem rozwiązać moŜe tylko ten jeden jedyny męŜczyzna.
-  Jegar  całkiem  pobladł.  -  Skoro  więc  mnie  odtrąciłaś,  gdy
zaczęliśmy się kochać, więc jest oczywiste, Ŝe to nie ja jestem
tym  męŜczyzną.  -  Wziął  kolejny  głęboki  oddech.  -  OtóŜ
chcę, byś wiedziała, Fennio Massey, Ŝe jesteś moja i Ŝe...

Oczywiście, Ŝe jestem twoja - wtrąciła pospiesznie. -

Jeśli dasz mi dojść do słowa, to ci wytłumaczę, Ŝe... - Za-
wahała się, lecz Jegar natychmiast ją ponaglił:

- To mi to wytłumacz!

Zrobiła to w jedyny moŜliwy sposób.

Kocham cię - powiedziała cicho i poczuła jego dłonie

na ramionach.

Mów dalej!

Kocham cię - powtórzyła nieśmiało. - I tamtej nocy,

gdy  byliśmy  tak  blisko,  nagle  zrozumiałam,  Ŝe  nie  ma  dla
mnie  nic  waŜniejszego  na  świecie,  niŜ  kochać  się  z  tobą.
Dlaczego? Bo moje serce naleŜało do ciebie. Lecz twoje serce
nie  biło  dla  mnie,  więc  czym  byłoby  dla  ciebie  to  nasze
kochanie? Zwyczajną przygodą, czyli niczym. - Poczuła, Ŝe
ją obejmuje. - l nie mogłam... po prostu nie mogłam...

Och, Fennio, moja najdroŜsza, najmilsza, najukochań-

sza! - Przytulał ją z całej siły. - Naprawdę mnie kochasz?

Z całego serca.

Ich usta zetknęły się. JakŜe cudowny był ten delikatny

pocałunek...

- Powiedz, od kiedy wiesz, Ŝe mnie kochasz? - zapytał.
Uśmiechnęła się.
-

Od samego początku coś dziwnego zaczęło się ze mną

dziać. Zamyślałam się, denerwowało mnie, Ŝe nie wracasz
do późnej nocy... oczywiście nie byłam zazdrosna...

Byłaś, byłaś...

Patrzcie go, jak się napuszył.

Uwielbiam cię taką, ale mów dalej.

Niekiedy bywało tak, Ŝe nie mogłam przestać o tobie

myśleć. Zwłaszcza raz czułam się bardzo nieszczęśliwa z po-
wodu twojej randki.

JESSICA STEELE

- Nie chcę, byś kiedykolwiek w przyszłości była

nie
szczęśliwa - zamruczał, a potem pocałował ją z czułością.

W jego ramionach zapomniała o całym bólu, którego

wcześniej doznała.

O... o czym to rozmawialiśmy?

Mówiłaś mi, kiedy zrozumiałaś, Ŝe mnie kochasz -

przypomniał, a następnie, jakby od wieków tego nie robił,
pocałował ją ponownie.

A tak... - Próbowała rozjaśnić oszalały z miłości

umysł. - Zrozumiałam to w niedzielę rano, po tym przyjęciu.

Ty mnie kochałaś, a ja unieszczęśliwiłem cię jeszcze

bardziej, ściągając cały tabun bab - kajał się.

Taka juŜ natura podrywacza - mruknęła.

Byłego.

Mam nadzieję. - Westchnęła. - A kiedy ty się zorien-

towałeś?

Ze kompletnie zwariowałem na twoim punkcie? Naj-

pierw poczułem poŜądanie. Tak silne, Ŝe czasami bałem się
wrócić wcześniej do domu, bo chciałem mieć pewność, Ŝe
będziesz juŜ spała. O tym, Ŝe cię kocham, nie wiedziałem aŜ
do ostatniego wtorku...

To było wtedy... - zaczęła, lecz nie musiała mu tego

przypominać.

Następnego dnia rano, po tym jak wyglądałaś absolut-

nie rewelacyjnie, wychodząc z tym facetem, to znaczy z Al-
fordem. Cały czas zastanawiałem się, gdzie jesteście i co
robicie. Nie znałem wtedy tego łobuza i nie wiedziałem, jak
z nim postąpić.

I dlatego byłeś w takim złym nastroju, gdy wróciłam?

W złym nastroju? Byłem wściekły! W środku się we

NASZA BROŃ KOBIECA

149

mnie gotowało. Oprócz gniewu, kłębiły się we mnie takŜe
inne uczucia, o których nie chciałem wiedzieć.

A jednak wreszcie uspokoiłeś się...

Bo wziąłem cię w ramiona. Byłaś taka słodka, taka

kochana. To wtedy, gdy zostawiłem cię samą w sypialni,
pojąłem, Ŝe cię kocham. Nie mogłem się doczekać rana, Ŝeby
przyjść i cię zobaczyć.

Ale nie przyszedłeś.

Powinienem był, ale wiem o tym dopiero teraz. Wtedy,

jeszcze nim przyszedł ranek, zacząłem się strasznie denerwo-
wać.  Zresztą  byłem  juŜ  pod  twymi  drzwiami,  ale  ogarnęły
mnie  wątpliwości.  A  jeśli  mnie  nie  kochasz?  Czy  w  ogóle
miałem  prawo  myśleć,  Ŝe  jest  inaczej?  PrzecieŜ  niespełna
osiem godzin wcześniej byłaś z innym męŜczyzną. Więc po-
szedłem do pracy.

I dowiedziałeś się, Ŝe Addison Kirk złoŜył bardzo po-

dobną ofertę, po czym odkrywszy, Ŝe Greville jest u nich w
radzie nadzorczej, połączyłeś jedno z drugim i wyszło ci
najgorsze.

Zazdrość niekiedy wyczynia z ludźmi takie rzeczy...

W kaŜdym razie, nim dotarłem do domu, byłem juŜ oszalały
i ślepy z zazdrości. Kobieta, którą pokochałem, okrutnie
mnie zdradziła! Po raz pierwszy w Ŝyciu zdarzyło mi się coś
takiego. Nie byłem w stanie trzeźwo myśleć, choć wtedy
wszystko wydawało mi się jasne. W kaŜdym razie, nim zdo-
łałem ochłonąć, juŜ było po wszystkim. TY odeszłaś, a ja nie
miałem pojęcia, jak poprosić cię o przebaczenie.

Dowiedziałeś się, Ŝe nikomu nie powiedziałam o twojej

ofercie?

Bardzo szybko. Poczułem się okropnie.

148

JESSICA STEELE

Nie obwiniaj się tak bardzo. - Uśmiechnęła się. -

PrzecieŜ z początku nie zaprzeczyłam twoim oskarŜeniom.

To dlatego, Ŝe nie wiedziałaś, o czym mówię. ChociaŜ

muszę przyznać, Ŝe zrozumiałem twoje przyznanie się do
winy zupełnie opacznie.

Byłam pewna, Ŝe domyślasz się moich uczuć. To o mi-

łości myślałam, mówiąc, Ŝe nie ma sensu się wypierać.

Gdybym wtedy to wiedział... No cóŜ, stało się. Ale

wiesz,  kiedy  nabrałem  nadziei  na  lepsze jutro?  Gdy  dowie-
działem  się,  Ŝe  ty,  która  tak  bardzo  bałaś  się  posądzenia  o
rozwiązłość,  wyznałaś  Charmaine  Rhodes,  Ŝe  byliśmy  ko-
chankami.  Uznałem,  Ŝe  o  innym  męŜczyźnie  byś  tego  nie
powiedziała.

I dlatego dzisiaj przyszedłeś? śeby się utwierdzić w

tym przekonaniu?

Nie miałem innego wyjścia. Czułem, Ŝe jeśli tego nie

zrobię,  to  zwariuję.  Tak  bardzo  mi  cię  brakowało.  Nie
mogłem  spać,  nie  mogłem  jeść,  pracować...  Musiałem  cię
zobaczyć!  -  Niebieskoszare  oczy  spojrzały  nagle  na  nią  ze

miertelną powagą. - Fennio, czy moglibyśmy się pobrać?

Pobrać? Serce waliło jej z mocą pioruna.

Myślę, Ŝe zupełnie nieźle trafiłeś - odpowiedziała swo-

bodnie, a raczej tak miało to zabrzmieć. - Jak wiesz, mam
pogodne usposobienie. Znaczy się, na ogół, chyba Ŝe taki
jeden facet mnie zdenerwuje... Poza tym potrafię przyrządzić
pyszny omlet... i mam własne pieniądze.

Masz pieniądze? Nie musisz pracować?

W zeszłym roku dostałam całkiem pokaźny spadek po

ojcu.

NASZA BROŃ KOBIECA

151

To dobrze, ale zatrzymaj je. Mam tyle, Ŝe starczy dla

nas obojga. Pobierzmy się jak najszybciej.

Mówisz powaŜnie? - spytała zdumiona.

Nigdy w Ŝyciu nie byłem równie powaŜny jak teraz. Z

całego serca pragnę, Ŝebyś za mnie wyszła. A skoro się
zgodziłaś...

Zgodziłam się?

Oczywiście, Ŝe tak. Proszę, powiedz, Ŝe tak.

Tak - odparła wreszcie.

Jegar krzyknął radośnie, objął ją i pocałował. Potem
długo na nią patrzył, aŜ wreszcie zapytał:

Mówiłem ci juŜ, Ŝe zerwałem wszystkie związki z ko-

bietami?

Teraz więc kolej na mnie? - zagadnęła lekko. - Jak

rozumiem, mam pozbyć się wszystkich facetów?

O ile nie Ŝyczysz im nagłej śmierci... - Miał to być

art, ale nie do końca nim był. - Do dziś nie mogę pojąć,

dlaczego Rossa Armitage'a nie zrzuciłem ze schodów.

Nie powinniśmy zachowywać się jak troglodyci.

To samo sobie powiedziałem, ale znów zostałem wy-

stawiony na próbę, gdy zobaczyłem, w jaki sposób obejmuje
cię i całuje ten cały Alford. W dodatku w ogóle nie protesto-
wałaś. Zerwiesz z nim wszelkie kontakty, mam nadzieję.

AleŜ, Jegar, to niemoŜliwe! Greville to mój...

Co za „twój", do diabła?!

Fennia roześmiała się, lecz Jegarowi wcale nie było do

miechu.

- Mój kuzyn. Greville jest synem przyrodniej siostry mo

jej matki. Znam go od dziecka i traktuję jak ukochanego
starszego brata.

150

152

JESSICA STEELE

NASZA BROŃ KOBIECA

153

Na... naprawdę?

Oczywiście! A kto pospieszył mi z pomocą i zaprosił

na kolację po jednej z naszych awanturek? Kiedy to subtelnie
uznałeś, Ŝe w ogóle nie mam Ŝycia emocjonalnego...

Wiesz co? ZasłuŜyłem na te katusze zazdrości...

Oj, i to bardzo. - Fennia pocałowała Jegara.

- Nadal do końca nie wierzę, Ŝe się zgodziłaś za mnie wyjść.
Uśmiechnęła się.

Powiedz mi, czy w tej sytuacji mogę zaprosić Grevil-

le'a na nasz ślub?

Dla mnie jest waŜne tylko to, byś ty się na nim pojawiła,

a kto poza tym będzie, guzik mnie obchodzi - zamruczał i
znów ją pocałował.

Och, Fen, wyglądasz absolutnie cudownie! - zawołała

Yancie, zrobiwszy krok do tyłu, by razem z Astrą przyjrzeć
się sukience ślubnej kuzynki.

Fennia spojrzała w lustro i nerwowo się uśmiechnęła. Je-

gar nie chciał czekać ze ślubem ani chwili dłuŜej, niŜ to było
konieczne. Ona zresztą teŜ nie, toteŜ ostatnie dwa tygodnie
przeŜyła w zawrotnym tempie, Ŝeby ze wszystkim zdąŜyć na
czas. Musiała kupić wspaniałą, zwiewną suknię ślubną, a tak-

e odpowiednie sukienki dla swych kuzynek, Yancie i Astry,

oraz załatwić masę innych spraw,

Jak stoimy z czasem? - spytała Fennia. - Nie chcę się

spóźnić.

Wiem, co czujesz - roześmiała się Yancie. - Jegar co

prawda siedzi jak na rozŜarzonych węglach, ale wystarczy
spojrzeć, jak na ciebie patrzy, by mieć pewność, Ŝe gotów
jest czekać całe wieki, bylebyś w końcu go uszczęśliwiła.

Otworzyły się drzwi, w których stanął Greville.
-

Jesteście gotowe? - Spojrzał na Yancie i Astrę. - Wyglą-

dacie wspaniale - dodał z niekłamanym zachwytem, a potem
zwrócił się do panny młodej: -ly zaś, kochanie, wyglądasz tak
cudownie, Ŝe brak mi słów, by to wyrazić. Twój ojciec byłby
z ciebie dumny.

Nie mów tak, bo się wszystkie rozpłaczemy i rozmaŜe

nam się makijaŜ - skarciła go Astra i spojrzała na Fennię.

To chodźcie juŜ. Aha, Edward juŜ czeka - powiedział

Greville.

Astra i Yancie delikatnie, Ŝeby nie pomiąć sukni, uścisnę-

ły siostrę.

- Do zobaczenia w kościele.

Chwilę później Fennia przyjechała do kościoła w towa-

rzystwie Edwarda Cavendisha, człowieka, którego nadal tra-
ktowała jak ojczyma. Wózek inwalidzki stojący przed wej-
ś

ciem wskazywał, Ŝe Mariannę Todd zdołała o własnych si-

łach wejść do środka.

Fennia była okropnie zdenerwowana. Astra i Yancie

sprawdzały, czy wszystko jest na swoim miejscu. Zagrały
organy i panna młoda, prowadzona przez Edwarda, ruszyła
w stronę ołtarza. Za nią krok w krok podąŜały Astra i Yancie.

Czekało na nich dwóch męŜczyzn. Pierwszym był Harvey

Todd, który miał się juŜ na tyle dobrze, Ŝe mógł być świadkiem
swego brata, drugim zaś wysoki, niezwykle przystojny męŜczy-
zna, Jegar Urąuart, męŜczyzna, którego całym sercem kochała.

Dzięki Bogu, jesteś. Dzisiejszy ranek trwał dla mnie

przynajmniej ze sto lat - szepnął do niej.

Dla mnie teŜ.

Fennio, wyglądasz tak pięknie...

154

JESSICA STEELE

Nie była w stanie nic powiedzieć. Mogła tylko na niego

patrzeć, ale jej pełne najgłębszej miłości spojrzenie wystar-
czało za najpiękniejsze słowa. Ksiądz uśmiechnął się do nich,
po czym dał znak do rozpoczęcia ceremonii.

Fennia drŜała na całym ciele, lecz gdy Jegar ujął jej dłoń,

po czym spojrzał w oczy, od razu poczuła się pewniej.

Niedługo potem stali przed wejściem do kościoła, a dzień

był piękny, słoneczny. Goście zaczęli im gratulować, ktoś
sypnął ryŜem, a fotograf robił mnóstwo zdjęć.

Wszystko w porządku, kochanie? - zapytał czule Jegar.

Och tak, najdroŜszy - westchnęła.

Uścisnął delikatnie jej ramiona i, patrząc jej w oczy, po-

wiedział:

- Zapamiętaj ten dzień, Fennio Urąuart. To dzień, w którym

uczyniłaś mnie najszczęśliwszym człowiekiem na świecie.

Uśmiechnęła się do niego.

W takim razie dobrze, Ŝe jednak przyszłam. - Roze-

mieli się oboje, aŜ nagle Fennia poczuła w swojej ręce ma-

lutką dłoń. Spojrzała w dół. Jasne loczki i uśmiech od ucha
do ucha. To Lucie wyrwała się tacie, bo bardzo chciała być
teraz blisko niej.

Dafenibuzi - zwróciła się do wujka.

"tym razem Jegar nie musiał czekać na przetłumaczenie.

arliwie pocałował Ŝonę.