„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

 
 

 
 

 

MINISTERSTWO EDUKACJI 

NARODOWEJ 

 
 
 
 
 

ElŜbieta ZagoŜdŜon-Kuśmirek 
Zbigniew Kaźmierak 

 
 
 
 
 
 
 
 

Wykonywanie aparatów ortopedycznych na kończyny  
i tułów 322[13].Z3.03 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Poradnik dla nauczyciela

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Wydawca

 

Instytut Technologii Eksploatacji – Państwowy Instytut Badawczy 
Radom 2007  

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

1 

Recenzenci: 
prof. dr hab. med. Grzegorz Kandzierski 
prof. dr hab. med. Edward Warda 
 
 
 
Opracowanie redakcyjne: 
mgr ElŜbieta ZagoŜdŜon-Kuśmirek 
dr Zbigniew Kaźmierak 
 
 
 
Konsultacja: 
mgr Ewa Łoś 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Poradnik  stanowi  obudowę  dydaktyczną  programu  jednostki  modułowej  322[13].Z3.03 
„Wykonywanie  aparatów  ortopedycznych  na  kończyny  i  tułów”,

 

zawartego  w  modułowym 

programie nauczania dla zawodu technik ortopeda. 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Wydawca 

Instytut Technologii Eksploatacji – Państwowy Instytut Badawczy, Radom 2007 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

2 

SPIS TREŚCI

 

 

1.

 

Wprowadzenie 

3 

2.

 

Wymagania wstępne 

6 

3.

 

Cele kształcenia 

7 

4.

 

Przykładowe scenariusze zajęć 

8 

5.

 

Ćwiczenia 

12 

5.1. Wprowadzenie do ortotyki 

12 

5.1.1. Ćwiczenia 

12 

5.2. Technologia wykonywania ortez kończyn górnych 

14 

5.2.1. Ćwiczenia 

14 

5.3. Technologia wykonywania ortez kończyn dolnych 

16 

5.3.1. Ćwiczenia 

16 

5.4. Technologia wykonywania ortez tułowia 

18 

5.4.1. Ćwiczenia 

18 

6.

 

Ewaluacja osiągnięć ucznia 

20 

7.

 

Literatura 

38 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

3 

1.  WPROWADZENIE 
 

Poradnik ten będzie pomocny w prowadzeniu zajęć dydaktycznych jednostki modułowej 

„Wykonywanie aparatów ortopedycznych na kończyny i tułów”. Jest poradnikiem, z którego 
mogą korzystać uczniowie w szkole kształcącej w zawodzie technik ortopeda.  

W poradniku zamieszczono: 

−

 

wymagania  wstępne  –  wykaz  umiejętności,  jakie  uczeń  powinien  posiadać,  aby  bez 
problemów mógł korzystać z poradnika,  

−

 

cele kształcenia – wykaz umiejętności, jakie uczeń opanuje podczas pracy z poradnikiem, 

−

 

przykładowe scenariusze zajęć, 

−

 

ć

wiczenie – zestaw ćwiczeń pomocny przy weryfikacji wiadomości teoretycznych ucznia 

oraz kształtujący jego umiejętności praktyczne,  

−

 

przykładowe  ćwiczenia  –  z  wskazówkami  do  realizacji  poszczególnych  ćwiczeń  oraz 
ś

rodkami dydaktycznymi, 

−

 

sprawdzian  postępów  –  umoŜliwiający  uczniowi  sprawdzenie  opanowania  danego 
zakresu materiału, 

−

 

test  osiągnięć  –  przykładowy  zestaw  pytań.  Zaliczenie  testu  przez  ucznia  będzie 
potwierdzeniem opanowania materiału jednostki modułowej, 

−

 

literaturę uzupełniającą. 

 

Wskazane  jest,  aby  zajęcia  dydaktyczne  były  prowadzone  róŜnymi  metodami  

ze szczególnym uwzględnieniem aktywizujących metod nauczania. 

Formy  organizacyjne  pracy  uczniów  mogą  być  zróŜnicowane,  począwszy  od 

samodzielnej pracy uczniów do pracy zespołowej. 

Jako  pomoc  w  realizacji  programu  jednostki  modułowej  przeznaczony  jest  Poradnik  

dla ucznia. Nauczyciel powinien ukierunkować uczniów na właściwe korzystanie z poradnika 
do nich adresowanego. 

Materiał  nauczania  (w  Poradniku  dla  ucznia)  podzielony  jest  na  rozdziały,  które 

zawierają  podrozdziały.  Podczas  realizacji  poszczególnych  rozdziałów  wskazane  jest 
zwrócenie uwagi na następujące elementy: 

−

 

materiał  nauczania  (wprowadzenie  teoretyczne  w  Poradniku  dla  ucznia)  –uczniowie 
powinni przeanalizować samodzielnie, 

−

 

po  przeczytaniu  wprowadzenia  teoretycznego  Pytania  sprawdzające  mają  wykazać,  
na ile uczeń opanował materiał teoretyczny i czy uczeń jest przygotowany do wykonania 
ć

wiczeń.  W zaleŜności  od  tematu  moŜna  zalecić  uczniom  samodzielne  odpowiedzenie  

na  pytania  lub  wspólne  z  całą  grupą  uczniów,  podczas  dyskusji.  Druga  forma  jest 
korzystniejsza,  poniewaŜ  nauczyciel  kierując  dyskusją  moŜe  uaktywniać  wszystkich 
uczniów oraz w trakcie dyskusji usuwać wszelkie wątpliwości, 

−

 

dominującą  rolę  w  kształtowaniu  umiejętności  spełniają  Ćwiczenia.  W  trakcie 
wykonywania  ćwiczeń  uczeń  powinien  opanować  nowe  umiejętności.  Przedstawiono 
dosyć  obszerną  propozycję  ćwiczeń  wraz  ze  wskazówkami  o  sposobie  ich 
przeprowadzenia,  uwzględniając  róŜne  moŜliwości  ich  realizacji  w  szkole.  Nauczyciel 
zdecyduje,  które  z  zaproponowanych  ćwiczeń  jest  w  stanie  zrealizować,  moŜe  równieŜ 
przedstawić swoje propozycje tematów ćwiczeń i sposobów ich realizacji, 

−

 

następnym etapem pracy ucznia jest Sprawdzian postępów. Uczeń powinien potwierdzić 
lub  zaprzeczyć  opanowanie  określonego  zakresu  materiału.  Nauczyciel  powinien 
sprawdzić  braki  w  opanowaniu  materiału  i  ustalić  przyczyny  ich  występowania. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

4 

Potwierdzenie  przez  ucznia  opanowania  materiału  nauczania  rozdziału  moŜe  stanowić 
podstawę dla nauczyciela do sprawdzenia wiedzy i umiejętności ucznia z tego zakresu, 

−

 

zaliczenie  jednostki  modułowej  odbywa  się  poprzez  przeprowadzenie  Testu  osiągnięć. 
Wskazane  jest  przeznaczyć  na  rozwiązanie  testu  45  minut.  Nauczyciel  wybiera 
odpowiednią ilość pytań do rozwiązania. 

−

 

ocena  ucznia  –  kaŜdemu  zadaniu  testu  przypisano  określoną  liczbę  moŜliwych  do 
uzyskania  punktów.  Ocena  końcowa  uzaleŜniona  jest  od  ilości  uzyskanych  punktów. 
Nauczyciel  moŜe  zastosować  test  według  własnego  projektu  oraz  zaproponować  własną 
skalę  ocen.  NaleŜy  pamiętać,  Ŝeby  tak  przeprowadzić  proces  oceniania  ucznia,  aby 
umoŜliwić mu jak najpełniejsze wykazanie swoich umiejętności.  

 

Nauczyciel  realizując  jednostkę  modułową  powinien  zwracać  uwagę  na  predyspozycje 

ucznia,  ocenić  czy  uczeń  ma  większe  uzdolnienia  manualne,  czy  teŜ  łatwiej  sobie  radzi  
z  rozwiązywaniem  problemów  teoretycznych.  KaŜdy  uczeń  po  uzyskaniu  oceny  końcowej 
powinien  być  świadom,  w  jakim  kierunku  jest  uzdolniony,  aby  w  przyszłości  mógł  jak 
najefektywniej swoje uzdolnienia wykorzystać, a ewentualne braki umiejętności uzupełnić.  
 

Metody polecane do stosowania podczas kształcenia zawodowego to: 

−

 

pokaz, 

−

 

ć

wiczenia p, 

−

 

metoda projektów, 

−

 

metoda przewodniego tekstu 

−

 

metoda prypadków, 

−

 

dyskusja dydaktyczna. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

5 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Schemat układu jednostek modułowych 

322[13].Z3 

Produkcja sprzętu ortopedyczno- 

-rehabilitacyjnego 

322[13].Z3.01 

Wykonywanie protez kończyn 

dolnych 

322[13].Z3.02 

Wykonywanie protez kończyn 

górnych 

322[13].Z3.03 

Wykonywanie aparatów 

ortopedycznych na kończyny i tułów

 

322[13].Z3.04 

Wykonywanie obuwia 

ortopedycznego

 

322[13].Z3.05 

Wykonywanie zaopatrzenia 

lokomocyjno-rehabilitacyjnego

 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

6 

2.  WYMAGANIA WSTĘPNE 
 

Przystępując do realizacji programu jednostki modułowej uczeń powinien umieć: 

–

 

korzystać z róŜnych źródeł informacji, 

–

 

posługiwać  się  ogólnymi  pojęciami  z  zakresu  procesu  technologicznego  stosowanego 
przy wykonywaniu protez kończyn górnych i dolnych, 

–

 

określać  czynniki  wpływające  na  funkcjonalność  zaopatrzenia  ortopedycznego  kończyn 
i tułowia zgodnie z potrzebami pacjenta, 

–

 

rozróŜniać 

materiały 

i 

półfabrykaty 

niezbędne 

do 

wykonania 

zaopatrzenia 

ortopedycznego kończyn i tułowia, 

–

 

rozróŜniać  urządzenia,  maszyny  i  narzędzia  niezbędne  do  wykonania  poszczególnych 
rodzajów zaopatrzenia ortopedycznego, 

–

 

współpracować w grupie, 

–

 

obsługiwać komputer, 

–

 

posługiwać się specjalistycznymi programami komputerowymi. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

7 

3.  CELE KSZTAŁCENIA 
 

W wyniku realizacji programu jednostki modułowej uczeń powinien umieć: 

−

 

przedstawić wskazania do stosowania ortez, 

−

 

scharakteryzować grupy funkcjonalne ortez, 

−

 

scharakteryzować formy konstrukcyjne ortez,  

−

 

scharakteryzować ortezy uniwersalne, 

−

 

scharakteryzować ortotykę przypadków nagłych, 

−

 

wskazać ujemne skutki stosowania ortez,  

−

 

wyjaśnić zasady eksploatacji ortez, 

−

 

wyjaśnić zasady stosowania ortez tułowia, kończyn górnych i dolnych, 

−

 

scharakteryzować formy konstrukcje ortez tułowia, kończyn górnych i dolnych, 

−

 

dobrać rozwiązania konstrukcyjne ortez do potrzeb pacjenta, 

−

 

dobrać materiały, elementy i półfabrykaty do wykonania ortez tułowia, kończyny górnej 
i dolnej, 

−

 

dobrać oprzyrządowanie do wykonania ortez tułowia i kończyn, 

−

 

pobrać miary,  

−

 

opracować  dokumentację  technologiczną  i  warsztatową  wykonania  ortez  tułowia, 
kończyny górnej i dolnej, 

−

 

wykonać ortezy tułowia, kończyny górnej i dolnej, 

−

 

dopasować ortezę tułowia, kończyny górnej i dolnej, 

−

 

ocenić funkcjonalność, estetykę i wykonanie ortez tułowia i kończyn, 

−

 

wykonać przedmioty ortopedyczne do leczenia bocznego skrzywienia kręgosłupa, 

−

 

scharakteryzować formy konstrukcje pasów brzusznych i przepuklinowych, 

−

 

wykonać pasy brzuszne i przepuklinowe, 

−

 

scharakteryzować formy konstrukcyjne kołnierzy ortopedycznych, 

−

 

wykonać kołnierze ortopedyczne, 

−

 

opisać zastosowanie i formy konstrukcyjne pomocy do pionizacji. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

8 

4.  PRZYKŁADOWE SCENARIUSZE ZAJĘĆ

 

 
Scenariusz zajęć 1   
 

Osoba prowadząca  

…………………………………….…………. 

Modułowy program nauczania:  

322[13] technik ortopeda

  

Moduł:  

Produkcja sprzętu ortopedyczno-rehabilitacyjnego 322[13].Z3 

Jednostka modułowa:  

Wykonywanie aparatów ortopedycznych na kończyny i na 
tułów 322[13].Z3.03 

Temat: Wykonywanie kołnierza ortopedycznego półsztywnego typu Florida.  

Cel ogólny: uczeń będzie umiał wykonać kołnierz ortopedyczny półsztywny typu Florida. 
 
Po zakończeniu zajęć edukacyjnych uczeń powinien umieć: 

−

 

dokonać analizy zlecenia lekarskiego, 

−

 

dokonać oceny zmian w obrębie kręgosłupa szyjnego, 

−

 

dokonać pomiarów odcinka szyjnego kręgosłupa, 

−

 

dokonać analizy potrzeb materiałowych według wykonanych pomiarów, 

−

 

sporządzić wykaz czynności niezbędnych do wykonania kołnierz,  

−

 

dobrać materiały i sprzęt potrzebny do wykonania kołnierza, 

−

 

wykonać kołnierz półsztywny typu Florida, 

−

 

dokonać przymiarki, 

−

 

ocenić poprawność wykonania kołnierza. 

 
Metody nauczania–uczenia się:  

−

 

ć

wiczenia praktyczne. 

 
Formy organizacyjne pracy uczniów: 

−

 

uczniowie pracują w grupach 2–4-osobowych. 

 
Czas: 3 godziny dydaktyczne. 
 
Uczestnicy: 

−

 

uczniowie kształcący się w zawodzie technik ortopeda. 

 
Środki dydaktyczne: 

−

 

zestawy ćwiczeń opracowane przez nauczyciela dla kaŜdego zespołu uczniowskiego, 

−

 

miara krawiecka, 

−

 

maszyny, narzędzia i urządzenia do wykonania ortezy, 

−

 

materiały niezbędne do wykonania ortezy. 

 

Przebieg zajęć: 
1.

 

Czynności organizacyjno – przygotowawcze: 

−−−−

 

sprawdzenie obecności,  

−−−−

 

stanu ubrań roboczych,  

−−−−

 

obuwia. 

2.

 

Sprawdzenie teoretycznego przygotowania uczniów do zajęć. 

3.

 

InstruktaŜ wstępny: 

−−−−

 

podanie tematu i celu lekcji, 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

9 

−−−−

 

nawiązanie do poprzednich zajęć, 

−−−−

 

krótkie wprowadzenie do tematu, 

−−−−

 

omówienie metodyki wykonywania obuwia ortopedycznego. 

4.

 

Przydział zadań szkoleniowo – produkcyjnych: 

−−−−

 

przydział dokumentacji, narzędzi, przyrządów, 

−−−−

 

przydział pracy i stanowisk pracy. 

InstruktaŜ bieŜący: 

−−−−

 

nadzór nad przebiegiem i dyscypliną pracy, 

−−−−

 

nadzór nad zachowaniem przepisów bhp, 

−−−−

 

wyraŜenie zgody na zakończenie prac. 

Ocena zadań szkoleniowo – produkcyjnych: 

−−−−

 

odbiór prac uczniowskich i ich ocena, 

−−−−

 

uporządkowanie stanowisk pracy. 

InstruktaŜ końcowy: 

−−−−

 

podsumowanie wyników lekcji, wskazanie na osiągnięcia i na braki, 

−−−−

 

ocena zachowania się uczniów podczas pracy, 

−−−−

 

podanie tematu następnych zajęć, 

−−−−

 

uczniowie wraz z nauczycielem wskazują, które etapy rozwiązania zadania sprawiły 
im trudności;  

Czynności organizacyjno – porządkowe: 

−−−−

 

zwrot narzędzi do magazynu, 

−−−−

 

zebranie prac. 

 
Zakończenie zajęć 
 
Sposób uzyskania informacji zwrotnej od ucznia po zakończonych zajęciach: 

−−−−

 

nauczyciel  powinien  podsumować  całe  zadanie,  wskazać,  jakie  umiejętności  były 
ć

wiczone, jakie wystąpiły nieprawidłowości i jak ich unikać na przyszłość. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

10

Scenariusz zajęć 2 
 

Osoba prowadząca  

…………………………………….…………. 

Modułowy program nauczania:  

322[13] technik ortopeda

  

Moduł:  

Produkcja sprzętu ortopedyczno-rehabilitacyjnego 322[13].Z3 

Jednostka modułowa:  

Wykonywanie aparatów ortopedycznych na kończyny i na 
tułów 322[13].Z3.03 

Temat: Wykonywanie ortezy unieruchamiającej stopę i staw skokowy. 

Cel ogólny: uczeń będzie umiał wykonać ortezę unieruchamiającą stopę i staw skokowy. 
 
Po zakończeniu zajęć edukacyjnych uczeń powinien umieć: 

−

 

dokonać analizy zlecenia lekarskiego, 

−

 

dokonać oceny zniekształcenia stopy i stawu skokowego, 

−

 

dokonać pomiarów stopy i stawu skokowego, 

−

 

dokonać analizy potrzeb materiałowych według wykonanych pomiarów, 

−

 

sporządzić wykaz czynności niezbędnych do wykonania ortezy,  

−

 

dobrać materiały i sprzęt potrzebny do wykonania ortezy, 

−

 

wykonać ortezę unieruchamiająca stopę i staw skokowy, 

−

 

dokonać przymiarki, 

−

 

ocenić poprawność wykonania ortezy. 

 
Metody nauczania–uczenia się:  

−

 

ć

wiczenia praktyczne. 

 
Formy organizacyjne pracy uczniów: 

−

 

uczniowie pracują w grupach 2–4-osobowych. 

 
Czas:  6 godzin dydaktycznych. 
 
Uczestnicy: 

−

 

uczniowie kształcący się w zawodzie technik ortopeda. 

 
Środki dydaktyczne: 

−

 

zestawy ćwiczeń opracowane przez nauczyciela dla kaŜdego zespołu uczniowskiego, 

−

 

miara krawiecka, 

−

 

maszyny, narzędzia i urządzenia do wykonania ortezy, 

−

 

materiały niezbędne do wykonania ortezy. 

 

Przebieg zajęć: 
1.

 

Czynności organizacyjno – przygotowawcze: 

−−−−

 

sprawdzenie obecności,  

−−−−

 

stanu ubrań roboczych,  

−−−−

 

obuwia. 

2.

 

Sprawdzenie teoretycznego przygotowania uczniów do zajęć. 

3.

 

InstruktaŜ wstępny: 

−−−−

 

podanie tematu i celu lekcji, 

−−−−

 

nawiązanie do poprzednich zajęć, 

−−−−

 

krótkie wprowadzenie do tematu, 

−−−−

 

omówienie metodyki wykonywania obuwia ortopedycznego. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

11

4.

 

Przydział zadań szkoleniowo – produkcyjnych: 

−−−−

 

przydział dokumentacji, narzędzi, przyrządów, 

−−−−

 

przydział pracy i stanowisk pracy. 

InstruktaŜ bieŜący: 

−−−−

 

nadzór nad przebiegiem i dyscypliną pracy, 

−−−−

 

nadzór nad zachowaniem przepisów bhp, 

−−−−

 

wyraŜenie zgody na zakończenie prac. 

Ocena zadań szkoleniowo – produkcyjnych: 

−−−−

 

odbiór prac uczniowskich i ich ocena, 

−−−−

 

uporządkowanie stanowisk pracy. 

InstruktaŜ końcowy: 

−−−−

 

podsumowanie wyników lekcji, wskazanie na osiągnięcia i na braki, 

−−−−

 

ocena zachowania się uczniów podczas pracy, 

−−−−

 

podanie tematu następnych zajęć, 

−−−−

 

uczniowie wraz z nauczycielem wskazują, które etapy rozwiązania zadania sprawiły  
im trudności;  

Czynności organizacyjno – porządkowe: 

−−−−

 

zwrot narzędzi do magazynu, 

−−−−

 

zebranie prac. 

 
Zakończenie zajęć 
 
Sposób uzyskania informacji zwrotnej od ucznia po zakończonych zajęciach: 

−−−−

 

nauczyciel  powinien  podsumować  całe  zadanie,  wskazać,  jakie  umiejętności  były 
ć

wiczone, jakie wystąpiły nieprawidłowości i jak ich unikać na przyszłość.

 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

12

5.  ĆWICZENIA

 

 
5.1.  Wprowadzenie do ortotyki

 

 
5.1.1.  Ćwiczenia 

 

Ćwiczenie 1 

Opracuj  algorytm  wykonania  dokumentacji  technologicznej  ortezy  stabilizującej 

kończynę górną.  

 
Wskazówki do realizacji

 

Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  zakres  

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. 

 
Sposób wykonania ćwiczenia  
 
Uczeń powinien:  

1)

 

dokonać analizy literatury na temat technologii wykonania ortez, 

2)

 

określić czynności niezbędne do dokonania pomiarów kończyny, 

3)

 

ustalić  kolejność  działań  zmierzających  do  dobrania  właściwych  materiałów  i  sprzętu 
potrzebnych do wykonania ortezy,  

4)

 

dobrać sposób zapisania tych działań w postaci dokumentu, 

5)

 

ustalić dokumenty, w których zapiszesz wszystkie działania technika ortopedy, 

6)

 

opracować algorytm wykonania dokumentacji technologicznej ortezy. 

 

Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

–

 

ć

wiczenia. 

 

Ś

rodki dydaktyczne: 

−

 

dokumentacja niezbędna przy planowaniu wykonania ortezy, 

−

 

papier, długopis, 

−

 

poradnik dla ucznia, 

−

 

literatura zgodna z punktem 7 poradnika. 

 
Ćwiczenie 2 

Dobierz  oprzyrządowanie  do  wykonania  ortezy  zaprojektowanej  podczas  realizacji 

ć

wiczenia nr 1. 

 
Wskazówki do realizacji 
Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  zakres 

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. 

 
Sposób wykonania ćwiczenia  
 
Uczeń powinien: 

1)

 

uwaŜnie przeanalizować projekt ortezy, który został wykonany podczas ćwiczenia nr 1, 

2)

 

przeanalizować literaturą na temat wyposaŜenia warsztatu/stanowiska technika ortopedy, 

3)

 

określić materiały, z jakich będzie wykonana orteza,  

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

13

4)

 

na  podstawie  doboru  materiałów  zaplanuj,  jakie  oprzyrządowanie  będzie  Ci  potrzebne  
do wykonania ortezy. 

 

Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

–

 

ć

wiczenia praktyczne. 

 

Ś

rodki dydaktyczne: 

−

 

projekt ortezy z ćwiczenia nr 1, 

−

 

katalogi wyposaŜenia warsztatu technika ortopedy, 

−

 

papier, długopis, 

−

 

poradnik dla ucznia, 

−

 

literatura zgodna z punktem 7 poradnika. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

14

5.2. 

Technologia wykonywania ortez kończyn górnych 

 

 
5.2.1.  Ćwiczenia  

 
Ćwiczenie 1 

Zaplanuj wykonanie ortezy wspomagającej prostowanie ręki. 
 
Wskazówki do realizacji

 

Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  zakres  

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. 

 
Sposób wykonania ćwiczenia 
 
Uczeń powinien: 

1)

 

dokonać analizy literatury na temat ortotyki kończyny górnej, 

2)

 

wypisać  czynności  przygotowawcze,  jakie  naleŜy  wykonać  zanim  przystąpi  się  
do opracowywania ortezy, 

3)

 

zaplanować pomiary kończyny i sposób ich zapisania, 

4)

 

dobrać formę konstrukcyjną ortezy, 

5)

 

zaplanować sprzęt i materiały niezbędne do wykonania ortezy, 

6)

 

sporządzić plan działań zmierzających do wykonania ortezy wspomagającej prostowanie 
ręki. 
 
Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

–

 

ć

wiczenia. 

 

Ś

rodki dydaktyczne: 

−

 

katalogi sprzętu ortopedycznego, 

−

 

papier, długopis, 

−

 

poradnik dla ucznia, 

−

 

literatura zgodna z punktem 7 poradnika. 

 
Ćwiczenie 2 

Zaplanuj wykonanie ortezy stabilizującej staw barkowy. 
 
Wskazówki do realizacji

 

Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  zakres  

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. 

 
Sposób wykonania ćwiczenia 
 
Uczeń powinien: 

1)

 

dokonać analizy literatury na temat ortotyki kończyny górnej, 

2)

 

wypisać  czynności  przygotowawcze,  jakie  naleŜy  wykonać  zanim  przystąpi  się  do 
opracowywania ortezy, 

3)

 

zaplanować pomiary kończyny i sposób ich zapisania, 

4)

 

dobrać formę konstrukcyjną ortezy, 

5)

 

zaplanować sprzęt i materiały niezbędne do wykonania ortezy, 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

15

6)

 

sporządzić plan działań zmierzających do wykonania ortezy wspomagającej prostowanie 
ręki. 

 

Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

–

 

ć

wiczenia. 

 

Ś

rodki dydaktyczne: 

−

 

katalogi sprzętu ortopedycznego, 

−

 

papier, długopis, 

−

 

poradnik dla ucznia, 

−

 

literatura zgodna z punktem 7 poradnika. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

16

5.3. 

Technologia wykonywania ortez kończyn dolnych   

 
5.3.1.  Ćwiczenia  

 
Ćwiczenie 1 

Wykonaj ortezę korygującą przeprost kolana. 
 
Wskazówki do realizacji

 

Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  zakres  

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. 

 
Sposób wykonania ćwiczenia 
 
Uczeń powinien: 

1)

 

powtórzyć treści dotyczące procedury wykonywania ortez korygujących przeprost 
kolana, 

2)

 

przeanalizować zlecenie lekarskie, 

3)

 

wykonać pomiary kończyny, 

4)

 

zaplanować niezbędne materiały, narzędzia i sprzęt, 

5)

 

wykonać rysunek techniczny ortezy, 

6)

 

wyciąć i ukształtować elementy wchodzące w skład ortezy, 

7)

 

wykonać ortezę, 

8)

 

dopasować ją do kończyny. 
 
Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

–

 

ć

wiczenia. 

 

Ś

rodki dydaktyczne: 

−

 

katalogi sprzętu ortopedycznego, 

−

 

zlecenie lekarskie, 

−

 

papier milimetrowy, ołówek, 

−

 

linijka, miara krawiecka, 

−

 

narzędzia i maszyny do wykonania ortezy, 

−

 

materiały do wykonania ortezy, 

−

 

poradnik dla ucznia, 

−

 

literatura zgodna z punktem 7 poradnika. 

 
Ćwiczenie 2 

Wykonaj łuskę na stopę i goleń. 
 
Wskazówki do realizacji

 

Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  zakres  

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. 

 
Sposób wykonania ćwiczenia 
 
Uczeń powinien: 

1)

 

powtórzyć treści dotyczące procedury wykonywania łuski na stopę i goleń, 

2)

 

przeanalizować zlecenie lekarskie, 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

17

3)

 

dokonać pomiaru kończyny, 

4)

 

wykonać rysunek techniczny łuski, 

5)

 

dobrać niezbędne materiały, narzędzia i sprzęt, 

6)

 

wyciąć i ukształtować elementy wchodzące w skład łuski, 

7)

 

wykonać łuskę, 

8)

 

dopasować ją do kończyny. 

 

Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

–

 

ć

wiczenia. 

 

Ś

rodki dydaktyczne: 

−

 

katalogi sprzętu ortopedycznego, 

−

 

zlecenie lekarskie, 

−

 

papier milimetrowy, ołówek, 

−

 

linijka, miara krawiecka, 

−

 

narzędzia i maszyny do wykonania łuski, 

−

 

materiały do wykonania łuski, 

−

 

poradnik dla ucznia, 

−

 

literatura zgodna z punktem 7 poradnika. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

18

5.4. 

Technologia wykonywania ortez tułowia

 

 
5.4.1.

 

Ćwiczenia 

 
Ćwiczenie 1 

Wykonaj sznurówkę lędźwiowo-krzyŜową typu miękkiego. 
 
Wskazówki do realizacji

 

Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  zakres  

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. 

 
Sposób wykonania ćwiczenia 
 
Uczeń powinien: 

1)

 

powtórzyć  treści  dotyczące  procedury  wykonywania  sznurówki  lędźwiowo-krzyŜowej 
typu miękkiego, 

2)

 

przeanalizować zlecenie lekarskie, 

3)

 

wykonać pomiary pacjenta, 

4)

 

wykonać rysunek techniczny sznurówki lędźwiowo-krzyŜowej typu miękkiego, 

5)

 

dobrać niezbędne materiały, narzędzia i sprzęt, 

6)

 

wyciąć  i  ukształtować  elementy  wchodzące  w  skład  sznurówki  lędźwiowo-krzyŜowej 
typu miękkiego, 

7)

 

wykonać sznurówkę, 

8)

 

dopasować ją do tułowia. 
 
Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

–

 

ć

wiczenia. 

 

Ś

rodki dydaktyczne: 

−

 

katalogi sprzętu ortopedycznego, 

−

 

zlecenie lekarskie, 

−

 

papier milimetrowy, ołówek, 

−

 

linijka, miara krawiecka, 

−

 

narzędzia i maszyny do wykonania sznurówki lędźwiowo-krzyŜowej typu miękkiego, 

−

 

materiały do wykonania sznurówki lędźwiowo-krzyŜowej typu miękkiego, 

−

 

poradnik dla ucznia, 

−

 

literatura zgodna z punktem 7 poradnika. 

 
Ćwiczenie 2 

Wykonaj kołnierz typu Schanza. 
 
Wskazówki do realizacji

 

Przed  przystąpieniem  do  realizacji  ćwiczenia  nauczyciel  powinien  omówić  zakres  

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. 

 
Sposób wykonania ćwiczenia 
 
Uczeń powinien: 

1)

 

powtórzyć treści dotyczące procedury wykonywania kołnierza typu Schanza, 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

19

2)

 

przeanalizować zlecenie lekarskie, 

3)

 

wykonać pomiary pacjenta, 

4)

 

wykonać rysunek techniczny kołnierza typu Schanza, 

5)

 

dobrać niezbędne materiały, narzędzia i sprzęt, 

6)

 

wyciąć i ukształtować elementy wchodzące w skład kołnierza typu Schanza, 

7)

 

wykonać kołnierz, 

8)

 

dopasować go choremu. 
 
Zalecane metody nauczania–uczenia się: 

–

 

ć

wiczenia. 

 

Ś

rodki dydaktyczne: 

−

 

katalogi sprzętu ortopedycznego, 

−

 

zlecenie lekarskie, 

−

 

papier milimetrowy, ołówek, 

−

 

linijka, miara krawiecka, 

−

 

narzędzia i maszyny do wykonania kołnierza typu Schanza, 

−

 

materiały do wykonania kołnierza typu Schanza, 

−

 

poradnik dla ucznia, 

−

 

literatura zgodna z punktem 7 poradnika. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

20

6.  EWALUACJA OSIĄGNIĘĆ UCZNIA

  

 

 
Przykłady narzędzi pomiaru dydaktycznego    

 
Test 1 
Test  dwustopniowy  do  jednostki  modułowej  „Wykonywanie  aparatów 
ortopedycznych na kończyny i tułów”  

 

 

Test składa się z 30 zadań wielokrotnego wyboru, z których: 

−

 

zadania  2,  4,  5,  6,  7,  8,  9,  10,  11,  19,  20,  22,  24,  25,  27,  28,  29,  30  są  z  poziomu 
podstawowego, 

−

 

zadania 1, 3, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 21, 23, 26 są z poziomu ponadpodstawowego. 

 

Punktacja zadań: 0 lub 1 punkt  

 
Za kaŜdą prawidłową odpowiedź uczeń otrzymuje 1 punkt. Za złą odpowiedź lub jej brak 

uczeń otrzymuje 0 punktów. 

 

Proponuje  się  następujące  normy  wymagań  –  uczeń  otrzyma  następujące 
oceny szkolne: 

 

−

 

dopuszczający – za rozwiązanie co najmniej 12 zadań z poziomu podstawowego, 

−

 

dostateczny – za rozwiązanie co najmniej 17 zadań z poziomu podstawowego,  

−

 

dobry – za rozwiązanie 22 zadań, w tym co najmniej 4 z poziomu ponadpodstawowego,  

−

 

bardzo  dobry  –  za  rozwiązanie  28  zadań,  w  tym  co  najmniej  10  z  poziomu 
ponadpodstawowego. 

 
Klucz odpowiedzi: 1. a, 2. b, 3. c, 4. d, 5. c, 6. c, 7. a, 8. d, 9. b, 10. a, 11. b, 
12. a, 13. b, 14. c, 15. a, 16. c, 17. c, 18. d, 19. c, 20. d, 21. a, 22. b, 23. d, 24. a, 
25. a, 26. d, 27. d, 28. b, 29. a, 30. b.  
 
Plan testu  
 

Nr 

zad. 

Cel operacyjny  
(mierzone osiągnięcia ucznia) 

Kategoria 

celu 

Poziom 

wymagań 

Poprawna 

odpowiedź 

1 

Scharakteryzować formy konstrukcje ortez 
tułowia, kończyn górnych i dolnych 

C 

PP 

a 

2 

Dobrać materiały, elementy i półfabrykaty do 
wykonania ortez tułowia, kończyny górnej i dolnej 

C 

P 

b 

3 

Wyjaśnić zasady stosowania ortez tułowia, 
kończyn górnych i dolnych 

C 

PP 

c 

4 

Wykonać przedmioty ortopedyczne do leczenia 
bocznego skrzywienia kręgosłupa 

C 

P 

d 

5 

Wykonać przedmioty ortopedyczne do leczenia 
bocznego skrzywienia kręgosłupa 

B 

P 

c 

6 

Przedstawić wskazania do stosowania ortez 

B 

P 

c 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

21

7 

Dobrać materiały, elementy i półfabrykaty do 
wykonania ortez tułowia, kończyny górnej i 
dolnej 

C 

P 

a 

8 

Dobrać rozwiązania konstrukcyjne ortez do 
potrzeb pacjenta 

B 

P 

d 

9 

Wyjaśnić zasady stosowania ortez tułowia, 
kończyn górnych i dolnych 

B 

P 

b 

10 

Scharakteryzować formy konstrukcyjne 
kołnierzy ortopedycznych 

B 

P 

a 

11 

Ocenić funkcjonalność, estetykę i wykonanie 
ortez tułowia i kończyn 

B 

P 

b 

12  Scharakteryzować grupy funkcjonalne ortez 

B 

PP 

a 

13  Scharakteryzować ortezy uniwersalne 

C 

PP 

b 

14  Wskazać ujemne skutki stosowania ortez 

D 

PP 

c 

15 

Wyjaśnić zasady stosowania ortez tułowia, 
kończyn górnych i dolnych 

C 

PP 

a 

16 

Dopasować ortezę tułowia, kończyny górnej i 
dolnej 

C 

PP 

c 

17  Scharakteryzować formy konstrukcyjne ortez 

C 

PP 

c 

18  Scharakteryzować ortotykę przypadków nagłych 

C 

PP 

d 

19  Wyjaśnić zasady eksploatacji ortez 

B 

P 

c 

20  Scharakteryzować formy konstrukcyjne ortez 

C 

P 

d 

21 

Scharakteryzować formy konstrukcje ortez 
tułowia, kończyn górnych i dolnych 

C 

PP 

a 

22 

Dobrać oprzyrządowanie do wykonania ortez 
tułowia i kończyn 

B 

P 

b 

23 

Wykonać ortezy tułowia, kończyny górnej 
i dolnej 

C 

PP 

d 

24  Wykonać kołnierze ortopedyczne 

C 

P 

a 

25  Pobrać miary 

C 

P 

a 

26 

Scharakteryzować formy konstrukcje pasów 
brzusznych i przepuklinowych 

C 

PP 

d 

27  Wykonać pasy brzuszne i przepuklinowe 

B 

P 

d 

28 

Opisać zastosowanie i formy konstrukcyjne 
pomocy do pionizacji 

B 

P 

b 

29 

Opracować dokumentację technologiczną 
i warsztatową wykonania ortez tułowia, 
kończyny górnej i dolnej 

B 

P 

a 

30 

Dopasować ortezę tułowia, kończyny górnej i 
dolnej 

C 

P 

b 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

22

Przebieg testowania   

 
Instrukcja dla nauczyciela 

  

1.

 

Ustal  z  uczniami  termin  przeprowadzenia  sprawdzianu  z  wyprzedzeniem  co  najmniej 

jednotygodniowym. 

2.

 

Omów z uczniami cel stosowania pomiaru dydaktycznego. 

3.

 

Zapoznaj uczniów z rodzajem zadań zawartych w zestawie oraz z zasadami punktowania. 

4.

 

Przygotuj odpowiednią liczbę testów. 

5.

 

Zapewnij samodzielność podczas rozwiązywania zadań. 

6.

 

Przed rozpoczęciem testu przeczytaj uczniom instrukcję dla ucznia. 

7.

 

Zapytaj, czy uczniowie wszystko zrozumieli. Wszelkie wątpliwości wyjaśnij. 

8.

 

Nie przekraczaj czasu przeznaczonego na test. 

9.

 

Kilka  minut  przed  zakończeniem  testu  przypomnij  uczniom  o  zbliŜającym  się  czasie 

zakończenia udzielania odpowiedzi. 

 

Instrukcja dla ucznia 

 

 

1.

 

Przeczytaj uwaŜnie instrukcję. 

2.

 

Podpisz imieniem i nazwiskiem kartę odpowiedzi. 

3.

 

Zapoznaj się z zestawem zadań testowych. 

4.

 

Test  zawiera  30  zadań.  Do  kaŜdego  zadania  dołączone  są  4  moŜliwości  odpowiedzi. 
Tylko jedna jest prawidłowa. 

5.

 

Udzielaj odpowiedzi na załączonej karcie odpowiedzi, stawiając w odpowiedniej rubryce 
znak X. W przypadku pomyłki naleŜy błędną odpowiedź zaznaczyć kółkiem, a następnie 
ponownie zakreślić odpowiedź prawidłową. 

6.

 

Zadania  wymagają  prostych  obliczeń,  które  powinieneś  wykonać  przed  wskazaniem 
poprawnego wyniku. 

7.

 

Pracuj samodzielnie, bo tylko wtedy będziesz miał satysfakcję z wykonanego zadania. 

8.

 

Jeśli  udzielenie  odpowiedzi  będzie  Ci  sprawiało  trudność,  wtedy  odłóŜ  rozwiązanie 
zadania na później i wróć do niego, gdy zostanie Ci wolny czas. 

9.

 

Na rozwiązanie testu masz 60 min. 

Powodzenia! 

Materiały dla ucznia: 

−−−−

 

instrukcja, 

−−−−

 

zestaw zadań testowych, 

−−−−

 

karta odpowiedzi. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

23

ZESTAW ZADAŃ TESTOWYCH

 

 
1.

 

Szyny do aparatu ortopedycznego dla dziecka powinny być wykonane najlepiej z 
a)

 

tworzywa sztucznego.  

b)

 

duraluminium. 

c)

 

stali chromowanej. 

d)

 

stali nierdzewnej. 

 

2.

 

Podczas  korekty  nieoperacyjnego  bocznego  skrzywienia  kręgosłupa  wskazane  jest 
zastosowanie gorsetu 
a)

 

Thomasa. 

b)

 

Milwaukee. 

c)

 

Hohmanna. 

d)

 

Jewetta. 

 

3.

 

Elastyczny tutor kolanowy powinien być stosowany w 
a)

 

złamaniu rzepki. 

b)

 

korekcji kolan koślawych. 

c)

 

uszkodzeniu więzadeł kolana. 

d)

 

przynasadowym złamaniu piszczeli. 

 

4.

 

Miękki prostotrzymacz taśmowy jest to 
a)

 

sztywny  gorset  z  boczną  pelotą,  z  koszem  szkieletowym  i  metalowymi  taśmami 
nadkrętarzowymi. 

b)

 

umieszczonymi  na  sztywnym  łączniku  okręŜny  pas  z  podwójnej  taśmy  gumowej, 
z dwiema owalnymi pelotami krzyŜowo – biodrowymi. 

c)

 

obcisłe  majtki  i  szelka  wykonana  z  elastycznej  taśmy  gumowej,  zaopatrzonej  we 
wstawki barkowe. 

d)

 

element w formie półkosza obejmującego biodra zbudowany z aluminiowych listew  
i fartuszka sznurowanego na brzuchu. 

 

5.

 

Orteza  przeznaczona  dla  niemowląt  z  wrodzoną  dysplazją  stawów  biodrowych 
zbudowana jest z 
a)

 

grubego na 10 cm prostokąta z miękkiego tworzywa np. spienionego polietylenu.  

b)

 

wsporników  udowych,  które  są  połączone  z  szelkami  barkowymi  sznurami,  ale  bez 
moŜliwości regulacji. 

c)

 

ogumowanej  metalowej  szyny  dopasowanej  w  kształcie  dwóch  łuków  bocznych, 
które są połączone ramieniem środkowym. 

d)

 

zabezpieczonych  miękką  tkaniną  taśm  parcianych  krzyŜujących  się  z  przodu,  które 
ujmują barki z przeciwległymi kolanami. 

 

6.

 

Do korekcji stopy opadającej naleŜy zastosować aparat 
a)

 

czynnościowy.  

b)

 

unieruchamiający.  

c)

 

stabilizujący.  

d)

 

odciąŜający. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

24

7.

 

Gorset Jewetta słuŜy do stabilizacji kręgosłupa w odcinku 
a)

 

lędźwiowym i krzyŜowym. 

b)

 

piersiowym i lędźwiowym. 

c)

 

szyjnym i piersiowym. 

d)

 

wyłącznie szyjnym.  

 

8.

 

Do korekcji stopy poraŜennej opadającej, z tendencją do szpotawości stosuje się 
a)

 

strzemię Pawlika. 

b)

 

szynę Thomasa. 

c)

 

tutor stabilizujący. 

d)

 

szynę strzałkową. 

 

9.

 

Aby wzmocnić i ustabilizować przeciąŜony, zesztywniały nadgarstek, takŜe w przypadku 
jego skręceń i po operacjach najlepiej zastosować 
a)

 

łuskę grzbietową. 

b)

 

ortezę nadgarstka. 

c)

 

opaskę podtrzymującą. 

d)

 

opaskę elastyczną. 

 

10.

 

Specjalną formą konstrukcyjną kołnierzy ortopedycznych stosowaną w kręczu szyi jest 
a)

 

kołnierz korekcyjny. 

b)

 

kołnierz pneumatyczny. 

c)

 

kołnierz podpórczy. 

d)

 

orteza szyjna. 

 

11.

 

Przy dysplazji stawu biodrowego do utrzymania nóŜek dziecka w zgięciu i odwiedzeniu  
w stawach biodrowych słuŜy 
a)

 

aparat szynowo-opaskowy.  

b)

 

poduszka Frejki. 

c)

 

pętla Gilssona. 

d)

 

gorset Jewetta.  

 

12.

 

Aby  wykluczyć  ruchy  określonych  struktur  anatomicznych  w  przebiegu  urazów,  zmian 
zapalnych, nowotworowych naleŜy zastosować 
a)

 

ortezy unieruchamiające. 

b)

 

ortezy stabilizacyjne. 

c)

 

ortezy korekcyjne. 

d)

 

ortezy specjalne. 

 

13.

 

Przedmiotami  ortopedycznymi  stosowanymi  w  celu  jak  najszybszej  mobilizacji  chorego 
dzięki zastosowaniu natychmiastowego zaopatrzenia są 
a)

 

ortezy specjalne. 

b)

 

ortezy uniwersalne. 

c)

 

ortezy czynnościowe. 

d)

 

ortezy stabilizujące. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

25

14.

 

Długotrwałe  stosowanie  ortez  unieruchamiających  i  korekcyjnych  moŜe  spowodować 
zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu. Do tych zaburzeń naleŜą 
a)

 

osłabienie  siły  mięśniowej,  zapalenie  płuc,  zaburzenie  pracy  narządów 
wewnętrznych. 

b)

 

patologiczne stereotypy zastępcze, zmiany utrwalone, zaburzenia socjalne. 

c)

 

osłabienie  siły  mięśniowej,  owrzodzenia  troficzne,  patologiczne  stereotypy 
zastępcze. 

d)

 

długotrwałe przebarwienia skóry, owrzodzenia troficzne, labilność emocjonalna. 

 

15.

 

U chorych leŜących, którzy muszą nosić kołnierz ortopedyczny stosuje się 
a)

 

typ ortezy szyjnej stabilizowanej wyłącznie na mostku i barkach. 

b)

 

typ ortezy szyjnej stabilizowanej wyłącznie na mostku z jedną tylko pelotą oporową. 

c)

 

typ ortezy szyjnej zawierającej obejmę czaszkową i pelotę oporową. 

d)

 

dobrze dopasowany kołnierz ortopedyczny pneumatyczny. 

 

16.

 

Zbyt  strome  ustawienie  peloty  potylicznej  w  kształcie  prostokąta  z  zaokrągleniami, 
owalnej lub wygiętej i złe przyleganie do powierzchni czaszki powoduje spełzanie głowy  
i uciski brzeŜne. Dlatego naleŜy ustawić pelotę pod kątem 
a)

 

ok. 35

°

. 

b)

 

ok. 40

°

. 

c)

 

ok. 45

°

. 

d)

 

ok. 50

°

. 

 

17.

 

Gorsety szkieletowe powinny posiadać w celu stabilizacji ortezy  
a)

 

obejmę czaszkową. 

b)

 

zawiasy typu sztywnego. 

c)

 

kosz biodrowy. 

d)

 

konstrukcję piersiową. 

 

18.

 

W  przejściowym  lub  stałym  zaopatrzeniu  ortotycznym  w  przypadkach  nagłych  stosuje 
się 
a)

 

konstrukcje unieruchamiające. 

b)

 

konstrukcje czynnościowo – stabilizujące. 

c)

 

konstrukcje regulowane zewnętrznie. 

d)

 

konstrukcje uniwersalne. 

 

19.

 

Prawidłowe konserwowanie ortezy zakłada 
a)

 

samodzielne ich rozbieranie, mycie, smarowanie i dopasowywanie. 

b)

 

mycie ortezy, smarowanie części metalowych, noszenie do kontroli. 

c)

 

utrzymanie ortezy w czystości, dokonywanie okresowych przeglądów. 

d)

 

częste  oddawanie  ortez  do  przeglądu,  samodzielne  uzupełnianie  uszkodzonych 
części. 

 

20.

 

Szynowo – opaskowe ortezy biodrowo – udowe składają się z dwóch głównych zespołów 
konstrukcyjnych 
a)

 

konstrukcji udowej i układu taśmowego części biodrowej. 

b)

 

układu taśmowego części biodrowej i konstrukcji skorupowej. 

c)

 

konstrukcji skorupowej i wysokiego kosza biodrowego. 

d)

 

wysokiego kosza biodrowego i konstrukcji udowej. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

26

21.

 

Formami konstrukcyjnymi ortez stosowanych w zaopatrzeniu kończyny górnej mogą być 
a)

 

rozwiązania dwuszynowo – opaskowe z przegubami. 

b)

 

układy jednoszynowe z osiowaniem i częściową blokadą. 

c)

 

sztywne łuski lub futory z szyną odwodzącą. 

d)

 

aparaty szynowo – opaskowe z wysięgnikami dla spręŜyn. 

 

22.

 

Urządzeniami  słuŜącymi  do  unieruchamiania  przegubów  w  celu  zapewnienia  biernej 
stabilizacji ortezy są 
a)

 

tutory. 

b)

 

zamki. 

c)

 

opaski. 

d)

 

szyny. 

 

23.

 

Gorset korekcyjny do leczenia bocznego skrzywienia kręgosłupa u małych dzieci składa 
się ze 
a)

 

wspornika  tylnego  połączonego  z  rodzajem  kosza  biodrowego,  połowiczego  lub 
okręŜnego, czasem z ujęciem szyi i parzystym wspornikiem tylnym. 

b)

 

łukowatego  wspornika  przedniego,  zakończonego  pelotami  na  mostku  i  spojeniu 
łonowym oraz przeciwstawnej im peloty tylnej niskiej lub wysokiej. 

c)

 

wydłuŜonego  wspornika  bocznego  z  chomątem  barkowym  i  łuskowatą  pelotą 
biodrową  po  wypukłej  stronie  skrzywienia  oraz  z  korekcyjną  pelotą  po  stronie 
wklęsłej. 

d)

 

wydłuŜonego  wspornika  bocznego  z  chomątem  barkowym  i  łuskowatą  pelotą 
biodrową  po  wklęsłej  stronie  skrzywienia  oraz  z  korekcyjną  pelotą  po  stronie 
wypukłej. 

 

24.

 

Kołnierze ortopedyczne szyjne obwojowe wykonane są z takich materiałów, jak 
a)

 

tkanina bawełniana przepikowana watą. 

b)

 

spręŜysty poliuretan wzmocniony taśmą. 

c)

 

taśmy okręŜne stabilizowane taśmą Velkro. 

d)

 

granulek styropianowych w tkaninie elastycznej. 

 

25.

 

Gorset  Chêneau  stosowany  jest  w  terapii  odcinka  piersiowo  –  lędźwiowego  kręgosłupa. 
Aby spełniał swe zadania naleŜy go dobrze dopasować poprzez pobranie miar w postaci 
a)

 

wykonania  negatywu  gipsowego  na  chorym  siedzącym,  a  później  pozytywu 
i modelowania na nim płyty polipropylenowej. 

b)

 

dokonania  pomiarów  tułowia,  wykonania  rysunku  technicznego  a  następnie 
modelowania gorsetu na chorym. 

c)

 

wykonania  negatywu  i  pozytywu  gipsowego  na  chorym  stojącym,  pobrania  miary 
i na tej podstawie wykonanie gorsetu. 

d)

 

pobrania miary w standardowy sposób, a następnie wykonanie gorsetu. 

 

26.

 

W  konstrukcji  pasa  ciąŜowego  stosowany  jest  układ  regulujący  obwód  pasa.  Jego 
najlepszą formą jest 
a)

 

ś

rodkowe sznurowanie tylne. 

b)

 

ś

rodkowe sznurowanie przednie. 

c)

 

obustronne sznurowanie boczne. 

d)

 

wycięcie brzuszne. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

27

27.

 

Pasy przepuklinowe wykonuje się 
a)

 

kaŜdy chory moŜe je kupić gotowe, jeśli potrzebuje. 

b)

 

jako pasy uniwersalne, rozmiar zlecany jest przez lekarza. 

c)

 

indywidualnie, po uprzednim dokonaniu pomiarów. 

d)

 

indywidualnie, po uprzednim odprowadzeniu przepukliny. 

 

28.

 

Do samodzielnego przemieszczania się chorego z tetraplegią i paraplegią słuŜy 
a)

 

elektryczny wózek inwalidzki.  

b)

 

parapodium dynamiczne. 

c)

 

talerz obrotowy. 

d)

 

łuski pionizacyjne. 

 

29.

 

Dokumentacja konstrukcyjna niezbędna przy produkcji sprzętu ortopedycznego powinna 
zawierać 
a)

 

projekty  techniczne,  wymagania  dotyczące  jakości  wykonania,  dokumentację 
technologiczną. 

b)

 

dokumentację  produkcyjną  surowców,  materiałów,  półproduktów,  opis  procesu 
technologicznego, charakterystykę warunków produkcji. 

c)

 

określenie  warunków  pracy  charakteryzujących  czynniki  zewnętrzne  i  wewnętrzne 
wpływające na działanie sprzętu. 

d)

 

rozwiązania  konstrukcyjne  i  uwarunkowania  technologiczne,  które  zawsze  muszą 
być spełnione oraz moŜliwe odstępstwa od normy. 

 

30.

 

W  aparatach  na  całą  kończynę  stosowanych  przy  zmianach  w  obrębie  ramienia,  by 
zapewnić lepsze unieruchomienie kości, tuleja musi sięgać 
a)

 

do wysokości fałdu pachowego. 

b)

 

do poziomu wyrostka barkowego. 

c)

 

głęboko ujmować bark po stronie chorej. 

d)

 

obejmować kłykcie kości ramiennej. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

28

KARTA ODPOWIEDZI 

 
Imię nazwisko......................................................................................................................... 

 
Wykonywanie aparatów ortopedycznych na kończyny i na tułów  

 
Zakreśl poprawną odpowiedź. 
 

Nr 

zadania 

Odpowiedź 

Punkty 

1 

a 

b 

c 

d 

 

2 

a 

b 

c 

d 

 

3 

a 

b 

c 

d 

 

4 

a 

b 

c 

d 

 

5 

a 

b 

c 

d 

 

6 

a 

b 

c 

d 

 

7 

a 

b 

c 

d 

 

8 

a 

b 

c 

d 

 

9 

a 

b 

c 

d 

 

10 

a 

b 

c 

d 

 

11 

a 

b 

c 

d 

 

12 

a 

b 

c 

d 

 

13 

a 

b 

c 

d 

 

14 

a 

b 

c 

d 

 

15 

a 

b 

c 

d 

 

16 

a 

b 

c 

d 

 

17 

a 

b 

c 

d 

 

18 

a 

b 

c 

d 

 

19 

a 

b 

c 

d 

 

20 

a 

b 

c 

d 

 

21 

a 

b 

c 

d 

 

22 

a 

b 

c 

d 

 

23 

a 

b 

c 

d 

 

24 

a 

b 

c 

d 

 

25 

a 

b 

c 

d 

 

26 

a 

b 

c 

d 

 

27 

a 

b 

c 

d 

 

28 

a 

b 

c 

d 

 

29 

a 

b 

c 

d 

 

30 

a 

b 

c 

d 

 

Razem: 

 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

29

Test 2 
Test  dwustopniowy  do  jednostki  modułowej

 

„Wykonywanie  aparatów 

ortopedycznych na kończyny i tułów”  

 

 

Test składa się z 30 zadań wielokrotnego wyboru, z których: 

−

 

zadania  2,  4,  5,  6,  7,  8,  9,  10,  11,  19,  20,  22,  24,  25,  27,  28,  29,  30  są  z  poziomu 
podstawowego, 

−

 

zadania 1, 3, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 21, 23, 26 są z poziomu ponadpodstawowego. 

 

Punktacja zadań: 0 lub 1 punkt  

 

 

 

 

 

 

 
Za kaŜdą prawidłową odpowiedź uczeń otrzymuje 1 punkt. Za złą odpowiedź lub jej brak 

uczeń otrzymuje 0 punktów. 

 

Proponuje  się  następujące  normy  wymagań  –  uczeń  otrzyma  następujące 
oceny szkolne: 

 

−

 

dopuszczający – za rozwiązanie co najmniej 12 zadań z poziomu podstawowego, 

−

 

dostateczny – za rozwiązanie co najmniej 17 zadań z poziomu podstawowego,  

−

 

dobry – za rozwiązanie 22 zadań, w tym co najmniej 4 z poziomu ponadpodstawowego,  

−

 

bardzo  dobry  –  za  rozwiązanie  28  zadań,  w  tym  co  najmniej  10  z  poziomu 
ponadpodstawowego. 

 
Klucz odpowiedzi: 1. d, 2. c, 3. a, 4. c, 5. a, 6. c, 7. c, 8. c, 9. b, 10. a, 11. b, 
12. a, 13. d, 14. d, 15. a, 16. b, 17. b, 18. a, 19. d, 20. c, 21. b, 22. b, 23. c, 24. c, 
25. d, 26. a, 27. b, 28. d, 29. d, 30. a.  
 
Plan testu  
 

Nr 

zad. 

Cel operacyjny  
(mierzone osiągnięcia ucznia) 

Kategoria 

celu 

Poziom 

wymagań 

Poprawna 

odpowiedź 

1 

Wyjaśnić zasady stosowania ortez tułowia, 
kończyn górnych i dolnych 

C 

PP 

d 

2 

Pobrać miary 

C 

P 

c 

3 

Wyjaśnić zasady eksploatacji ortez 

B 

P 

a 

4 

Scharakteryzować formy konstrukcje ortez 
tułowia, kończyn górnych i dolnych 

B 

PP 

c 

5 

Dobrać materiały, elementy i półfabrykaty 
do wykonania ortez tułowia, kończyny 
górnej i dolnej 

C 

P 

a 

6 

Dobrać rozwiązania konstrukcyjne ortez do 
potrzeb pacjenta 

B 

P 

c 

7 

Scharakteryzować formy konstrukcje ortez 
tułowia, kończyn górnych i dolnych 

C 

PP 

c 

8 

Wyjaśnić zasady stosowania ortez tułowia, 
kończyn górnych i dolnych 

B 

P 

c 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

30

9 

Scharakteryzować formy konstrukcyjne 
ortez 

C 

PP 

b 

10 

Wykonać przedmioty ortopedyczne do 
leczenia bocznego skrzywienia kręgosłupa 

B 

P 

a 

11 

Scharakteryzować formy konstrukcyjne 
kołnierzy ortopedycznych 

B 

P 

b 

12 

Dopasować ortezę tułowia, kończyny górnej 
i dolnej 

C 

P 

a 

13  Przedstawić wskazania do stosowania ortez 

B 

P 

d 

14  Scharakteryzować ortezy uniwersalne 

C 

PP 

d 

15  Wskazać ujemne skutki stosowania ortez 

D 

PP 

a 

16 

Wykonać przedmioty ortopedyczne do 
leczenia bocznego skrzywienia kręgosłupa 

C 

P 

b 

17  Scharakteryzować grupy funkcjonalne ortez 

C 

PP 

b 

18 

Scharakteryzować formy konstrukcje pasów 
brzusznych i przepuklinowych 

C 

PP 

a 

19 

Wyjaśnić zasady stosowania ortez tułowia, 
kończyn górnych i dolnych 

C 

PP 

d 

20 

Opracować dokumentację technologiczną 
i warsztatową wykonania ortez tułowia, 
kończyny górnej i dolnej 

B 

P 

c 

21 

Dopasować ortezę tułowia, kończyny górnej 
i dolnej 

C 

PP 

b 

22 

Wykonać ortezy tułowia, kończyny górnej 
i dolnej 

C 

PP 

b 

23 

Scharakteryzować ortotykę przypadków 
nagłych 

C 

PP 

c 

24 

Scharakteryzować formy konstrukcyjne 
ortez 

C 

P 

c 

25 

Ocenić funkcjonalność, estetykę 
i wykonanie ortez tułowia i kończyn 

B 

P 

d 

26 

Dobrać oprzyrządowanie do wykonania 
ortez tułowia i kończyn 

B 

P 

a 

27 

Opisać zastosowanie i formy konstrukcyjne 
pomocy do pionizacji 

B 

P 

b 

28  Wykonać kołnierze ortopedyczne 

C 

P 

d 

29 

Dobrać materiały, elementy i półfabrykaty 
do wykonania ortez tułowia, kończyny 
górnej i dolnej 

C 

P 

d 

30  Wykonać pasy brzuszne i przepuklinowe 

B 

P 

a 

 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

31

Przebieg testowania   

 

Instrukcja dla nauczyciela 

 

1.

 

Ustal  z  uczniami  termin  przeprowadzenia  sprawdzianu  z  wyprzedzeniem  co  najmniej 
jednotygodniowym. 

2.

 

Omów z uczniami cel stosowania pomiaru dydaktycznego. 

3.

 

Zapoznaj uczniów z rodzajem zadań zawartych w zestawie oraz z zasadami punktowania. 

4.

 

Przygotuj odpowiednią liczbę testów. 

5.

 

Zapewnij samodzielność podczas rozwiązywania zadań. 

6.

 

Przed rozpoczęciem testu przeczytaj uczniom instrukcję dla ucznia. 

7.

 

Zapytaj, czy uczniowie wszystko zrozumieli. Wszelkie wątpliwości wyjaśnij. 

8.

 

Nie przekraczaj czasu przeznaczonego na test. 

9.

 

Kilka  minut  przed  zakończeniem  testu  przypomnij  uczniom  o  zbliŜającym  się  czasie 
zakończenia udzielania odpowiedzi. 

 

Instrukcja dla ucznia  

1.

 

Przeczytaj uwaŜnie instrukcję. 

2.

 

Podpisz imieniem i nazwiskiem kartę odpowiedzi. 

3.

 

Zapoznaj się z zestawem zadań testowych. 

4.

 

Test  zawiera  30  zadań.  Do  kaŜdego  zadania  dołączone  są  4  moŜliwości  odpowiedzi. 
Tylko jedna jest prawidłowa. 

5.

 

Udzielaj odpowiedzi na załączonej karcie odpowiedzi, stawiając w odpowiedniej rubryce 
znak X. W przypadku pomyłki naleŜy błędną odpowiedź zaznaczyć kółkiem, a następnie 
ponownie zakreślić odpowiedź prawidłową. 

6.

 

Zadania  wymagają  prostych  obliczeń,  które  powinieneś  wykonać  przed  wskazaniem 
poprawnego wyniku. 

7.

 

Pracuj samodzielnie, bo tylko wtedy będziesz miał satysfakcję z wykonanego zadania. 

8.

 

Jeśli udzielenie odpowiedzi będzie Ci sprawiało trudność, wtedy odłóŜ jego rozwiązanie 
na później i wróć do niego, gdy zostanie Ci wolny czas. 

9.

 

Na rozwiązanie testu masz 60 min. 

Powodzenia! 

 

Materiały dla ucznia: 

−−−−

 

instrukcja, 

−−−−

 

zestaw zadań testowych, 

−−−−

 

karta odpowiedzi. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

32

ZESTAW ZADAŃ TESTOWYCH

 

 
1.

 

Zastosowanie elastycznego tutoru kolanowego ma miejsce w przypadku 
a)

 

złamania rzepki. 

b)

 

korekcji kolan koślawych.  

c)

 

przynasadowego złamania piszczeli. 

d)

 

uszkodzenia więzadeł kolana. 

 

2.

 

Aby  gorset  Chêneau  stosowany  w  terapii  odcinka  piersiowo  –  lędźwiowego  kręgosłupa 
spełniał swe zadania, naleŜy go dobrze dopasować poprzez pobranie miar w postaci 
a)

 

dokonania  pomiarów  tułowia,  wykonania  rysunku  technicznego  a  następnie 
modelowania gorsetu na chorym. 

b)

 

wykonania  negatywu  i  pozytywu  gipsowego  na  chorym  stojącym,  pobrania  miary 
i na tej podstawie wykonanie gorsetu. 

c)

 

wykonania  negatywu  gipsowego  na  chorym  siedzącym,  a  później  pozytywu  
i modelowania na nim płyty polipropylenowej. 

d)

 

pobrania miary w standardowy sposób, a następnie wykonanie gorsetu.  

 

3.

 

Aby ortezy były prawidłowo konserwowane, naleŜy 
a)

 

utrzymywać ortezy w czystości, dokonywać okresowych przeglądów. 

b)

 

często oddawać ortezy do przeglądu, samodzielnie uzupełniać uszkodzone części. 

c)

 

myć ortezy, smarować części metalowe, nosić je do kontroli. 

d)

 

samodzielnie je rozbierać, myć, smarować i dopasowywać. 

 

4.

 

Aparat ortopedyczny dla dziecka powinien mieć wykonane szyny z 
a)

 

duraluminium. 

b)

 

stali chromowanej. 

c)

 

tworzywa sztucznego.  

d)

 

stali nierdzewnej. 

 

5.

 

W  celu  skorygowania  nieoperacyjnego  bocznego  skrzywienia  kręgosłupa  wskazane  jest 
zastosowanie gorsetu 
a)

 

Milwaukee. 

b)

 

Thomasa. 

c)

 

Hohmanna. 

d)

 

Jewetta. 

 

6.

 

W  celu  dokonania  korekcji  stopy  poraŜennej  opadającej,  z  tendencją  do  szpotawości 
stosuje się 
a)

 

strzemię Pawlika. 

b)

 

szynę Thomasa. 

c)

 

szynę strzałkową. 

d)

 

tutor stabilizujący. 

 

7.

 

Ortezy  stosowane  w  zaopatrzeniu  kończyny  górnej  mogą  mieć  takie  formy  konstrukcyjne, 
jak 
a)

 

układy jednoszynowe z osiowaniem i częściową blokadą. 

b)

 

sztywne łuski lub futory z szyną odwodzącą. 

c)

 

rozwiązania dwuszynowo – opaskowe z przegubami. 

d)

 

aparaty szynowo – opaskowe z wysięgnikami dla spręŜyn. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

33

8.

 

W celu wzmocnienia i ustabilizowania przeciąŜonego nadgarstka oraz w przypadku jego 
skręceń i po zabiegach operacyjnych najskuteczniejsze jest zastosowanie 
a)

 

łuski grzbietowej. 

b)

 

opaski podtrzymującej. 

c)

 

ortezy nadgarstka. 

d)

 

opaski elastycznej. 

 

9.

 

W celu stabilizacji ortezy gorsety szkieletowe powinny posiadać 
a)

 

zawiasy typu sztywnego. 

b)

 

kosz biodrowy. 

c)

 

konstrukcję piersiową. 

d)

 

obejmę czaszkową. 
 

10.

 

U niemowląt z wrodzoną dysplazją stawu biodrowego stosuje się ortezę zbudowaną z 
a)

 

ogumowanej  metalowej  szyny  dopasowanej  w  kształcie  dwóch  łuków  bocznych, 
które są połączone ramieniem środkowym. 

b)

 

grubego na 10 cm prostokąta z miękkiego tworzywa np. spienionego polietylenu.  

c)

 

wsporników  udowych,  które  są  połączone  z  szelkami  barkowymi  sznurami,  ale  bez 
moŜliwości regulacji. 

d)

 

zabezpieczonych  miękką  tkaniną  taśm  parcianych  krzyŜujących  się  z  przodu,  które 
ujmują barki z przeciwległymi kolanami. 

 

11.

 

W kręczu szyi stosuje się specjalną formą konstrukcyjną kołnierzy ortopedycznych, którą 
jest 
a)

 

orteza szyjna. 

b)

 

kołnierz korekcyjny. 

c)

 

kołnierz pneumatyczny. 

d)

 

kołnierz podpórczy. 

 

12.

 

Aby zapewnić lepsze unieruchomienie kości, w aparatach na całą kończynę stosowanych 
przy zmianach w obrębie ramienia tuleja musi sięgać 
a)

 

do poziomu wyrostka barkowego. 

b)

 

do wysokości fałdu pachowego. 

c)

 

głęboko ujmować bark po stronie chorej.  

d)

 

obejmować kłykcie kości ramiennej. 

 

13.

 

W celu dokonania korekcji stopy opadającej naleŜy zastosować aparat 
a)

 

czynnościowy.  

b)

 

unieruchamiający.  

c)

 

odciąŜający. 

d)

 

stabilizujący.  

 

14.

 

Aby  jak  najszybciej  uruchomić  pacjenta  poprzez  zastosowanie  natychmiastowego 
zaopatrzenia, naleŜy uŜyć takie przedmioty ortopedyczne, jak 
a)

 

ortezy specjalne. 

b)

 

ortezy czynnościowe. 

c)

 

ortezy stabilizujące. 

d)

 

ortezy uniwersalne. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

34

15.

 

Do zaburzeń w funkcjonowaniu organizmu spowodowanych długotrwałym stosowaniem 
ortez unieruchamiających i korekcyjnych naleŜą 
a)

 

osłabienie  siły  mięśniowej,  owrzodzenia  troficzne,  patologiczne  stereotypy 
zastępcze. 

b)

 

osłabienie  siły  mięśniowej,  zapalenie  płuc,  zaburzenie  pracy  narządów 
wewnętrznych. 

c)

 

długotrwałe przebarwienia skóry, owrzodzenia troficzne, labilność emocjonalna. 

d)

 

patologiczne stereotypy zastępcze, zmiany utrwalone, zaburzenia socjalne. 

 

16.

 

Prostotrzymacz taśmowy miękki jest to 
a)

 

sztywny  gorset  z  boczną  pelotą,  z  koszem  szkieletowym  i  metalowymi  taśmami 
nadkrętarzowymi. 

b)

 

element w formie półkosza obejmującego biodra, zbudowany z aluminiowych listew  
i fartuszka sznurowanego na brzuchu. 

c)

 

umieszczony  na  sztywnym  łączniku  pas  okręŜny  z  podwójnej  taśmy  gumowej,  
z dwiema owalnymi pelotami krzyŜowo – biodrowymi.  

d)

 

obcisłe  majtki  i  szelka  wykonana  z  elastycznej  taśmy  gumowej,  zaopatrzonej  we 
wstawki barkowe. 

 

17.

 

W  przebiegu  urazów,  zmian  zapalnych,  nowotworowych  konieczne  jest  wykluczenie 
ruchów określonych struktur anatomicznych; naleŜy wtedy zastosować 
a)

 

ortezy stabilizacyjne. 

b)

 

ortezy unieruchamiające. 

c)

 

ortezy korekcyjne. 

d)

 

ortezy specjalne. 

 

18.

 

Najlepszą formą układu regulującego obwód pasa w konstrukcji pasa ciąŜowego jest 
a)

 

wycięcie brzuszne. 

b)

 

obustronne sznurowanie boczne. 

c)

 

ś

rodkowe sznurowanie przednie. 

d)

 

ś

rodkowe sznurowanie tylne. 

 

19.

 

U chorych leŜących, którzy muszą nosić kołnierz ortopedyczny stosuje się 
a)

 

dobrze dopasowany kołnierz ortopedyczny pneumatyczny. 

b)

 

typ ortezy szyjnej zawierającej obejmę czaszkową i pelotę oporową. 

c)

 

typ ortezy szyjnej stabilizowanej wyłącznie na mostku z jedną tylko pelotą oporową. 

d)

 

typ ortezy szyjnej stabilizowanej wyłącznie na mostku i barkach. 

 

20.

 

Dokumentacja konstrukcyjna niezbędna przy produkcji sprzętu ortopedycznego powinna 
zawierać 
a)

 

rozwiązania  konstrukcyjne  i  uwarunkowania  technologiczne,  które  zawsze  muszą 
być spełnione oraz moŜliwe odstępstwa od normy. 

b)

 

dokumentację  produkcyjną  surowców,  materiałów,  półproduktów,  opis  procesu 
technologicznego, charakterystykę warunków produkcji. 

c)

 

projekty  techniczne,  wymagania  dotyczące  jakości  wykonania,  dokumentację 
technologiczną. 

d)

 

określenie  warunków  pracy  charakteryzujących  czynniki  zewnętrzne  i  wewnętrzne 
wpływające na działanie sprzętu. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

35

21.

 

Złe  przyleganie  do  powierzchni  czaszki  i  zbyt  strome  ustawienie  peloty  potylicznej  
w  kształcie  prostokąta  z  zaokrągleniami,  owalnej  lub  wygiętej  i  powoduje  spełzanie 
głowy i uciski brzeŜne. Dlatego naleŜy ustawić pelotę pod kątem 
a)

 

około 50

°

. 

b)

 

około 45

°

. 

c)

 

około 40

°

. 

d)

 

około 35 

°

. 

 
22.

 

Do  leczenia  bocznego  skrzywienia  kręgosłupa  u  małych  dzieci  słuŜy  gorset  korekcyjny 
składający się ze 
a)

 

wspornika  tylnego  połączonego  z  rodzajem  kosza  biodrowego,  połowiczego  lub 
okręŜnego, czasem z ujęciem szyi i parzystym wspornikiem tylnym. 

b)

 

wydłuŜonego  wspornika  bocznego  z  chomątem  barkowym  i  łuskowatą  pelotą 
biodrową  po  wklęsłej  stronie  skrzywienia  oraz  z  korekcyjną  pelotą  po  stronie 
wypukłej. 

c)

 

wydłuŜonego  wspornika  bocznego  z  chomątem  barkowym  i  łuskowatą  pelotą 
biodrową  po  wypukłej  stronie  skrzywienia  oraz  z  korekcyjną  pelotą  po  stronie 
wklęsłej. 

d)

 

łukowatego  wspornika  przedniego,  zakończonego  pelotami  na  mostku  i  spojeniu 
łonowym oraz przeciwstawnej im peloty tylnej niskiej lub wysokiej. 

 

23.

 

W  przypadkach  nagłych  w  przejściowym  lub  stałym  zaopatrzeniu  ortotycznym  stosuje 
się 
a)

 

konstrukcje regulowane zewnętrznie. 

b)

 

konstrukcje czynnościowo – stabilizujące. 

c)

 

konstrukcje uniwersalne. 

d)

 

konstrukcje unieruchamiające. 

 

24.

 

Dwa  główne  zespoły  konstrukcyjne  szynowo  –  opaskowych  ortez  biodrowo  –  udowych 
składają się z 
a)

 

konstrukcji udowej i układu taśmowego części biodrowej. 

b)

 

konstrukcji skorupowej i wysokiego kosza biodrowego.  

c)

 

wysokiego kosza biodrowego i konstrukcji udowej. 

d)

 

układu taśmowego części biodrowej i konstrukcji skorupowej. 

 

25.

 

Do  utrzymania  nóŜek  dziecka  w  zgięciu  i  odwiedzeniu  w  stawach  biodrowych  przy 
dysplazji stawu biodrowego słuŜy 
a)

 

aparat szynowo – opaskowy.  

b)

 

pętla Gilssona. 

c)

 

gorset Jewetta.  

d)

 

poduszka Frejki.  

 

26.

 

Urządzeniami  stosowanymi  do  unieruchamiania  przegubów  w  celu  zapewnienia  biernej 
stabilizacji ortezy są 
a)

 

zamki. 

b)

 

tutory. 

c)

 

szyny.  

d)

 

opaski. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

36

27.

 

Do  umoŜliwienia  samodzielnego  przemieszczania  się  chorego  z  paraplegią  i  tetraplegią 
słuŜy 
a)

 

talerz obrotowy. 

b)

 

łuski pionizacyjne. 

c)

 

parapodium dynamiczne. 

d)

 

elektryczny wózek inwalidzki.  

 
28.

 

Do  wykonania  kołnierzy  ortopedycznych  szyjnych  obwojowych  stosuje  się  takie 
materiały, jak 
a)

 

granulki styropianowe w tkaninie elastycznej. 

b)

 

spręŜysty poliuretan wzmocniony taśmą.  

c)

 

taśmy okręŜne stabilizowane taśmą Velkro. 

d)

 

tkaninę bawełnianą przepikowaną watą. 

 

29.

 

Gorset Jewetta słuŜy do stabilizacji kręgosłupa w odcinku 
a)

 

wyłącznie szyjnym.  

b)

 

szyjnym i piersiowym. 

c)

 

piersiowym i lędźwiowym. 

d)

 

lędźwiowym i krzyŜowym. 

 

30.

 

W  celu  dostosowania  pasa  przepuklinowego  do  potrzeb  pacjenta  pasy  przepuklinowe 
wykonuje się 
a)

 

indywidualnie, po uprzednim odprowadzeniu przepukliny. 

b)

 

indywidualnie, po uprzednim dokonaniu pomiarów. 

c)

 

jako pasy uniwersalne, rozmiar zlecany jest przez lekarza. 

d)

 

kaŜdy chory moŜe je kupić gotowe, jeśli potrzebuje. 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

37

KARTA ODPOWIEDZI 

 
Imię nazwisko......................................................................................................................... 

 
Wykonywanie aparatów ortopedycznych na kończyny i na tułów  

 
Zakreśl poprawną odpowiedź. 
 

Nr 

zadania 

Odpowiedź 

Punkty 

1 

a 

b 

c 

d 

 

2 

a 

b 

c 

d 

 

3 

a 

b 

c 

d 

 

4 

a 

b 

c 

d 

 

5 

a 

b 

c 

d 

 

6 

a 

b 

c 

d 

 

7 

a 

b 

c 

d 

 

8 

a 

b 

c 

d 

 

9 

a 

b 

c 

d 

 

10 

a 

b 

c 

d 

 

11 

a 

b 

c 

d 

 

12 

a 

b 

c 

d 

 

13 

a 

b 

c 

d 

 

14 

a 

b 

c 

d 

 

15 

a 

b 

c 

d 

 

16 

a 

b 

c 

d 

 

17 

a 

b 

c 

d 

 

18 

a 

b 

c 

d 

 

19 

a 

b 

c 

d 

 

20 

a 

b 

c 

d 

 

21 

a 

b 

c 

d 

 

22 

a 

b 

c 

d 

 

23 

a 

b 

c 

d 

 

24 

a 

b 

c 

d 

 

25 

a 

b 

c 

d 

 

26 

a 

b 

c 

d 

 

27 

a 

b 

c 

d 

 

28 

a 

b 

c 

d 

 

29 

a 

b 

c 

d 

 

30 

a 

b 

c 

d 

 

Razem: 

 

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

 

38

7.

 

LITERATURA 

 

1.

 

Bolkowski S.: Elektrotechnika. WSiP, Warszawa 2004 

2.

 

Buksiński T., Szpecht A.: Rysunek techniczny. WSiP, Warszawa 2004 

3.

 

Dega W., Senger A.: Ortopedia i rehabilitacja. PZWL, Warszawa 1996 

4.

 

Gaździk T.: Ortopedia i traumatologia. PZWL, Warszawa 2005 

5.

 

Górecki A., Grzegórzki Z.: Ślusarstwo przemysłowe i usługowe. WSiP, Warszawa 2004 

6.

 

Górecki A.: Technologia ogólna. WSiP, Warszawa 2004 

7.

 

Kiwerski J.: Rehabilitacja medyczna. PZWL, Warszawa 2003 

8.

 

Lewandowski T.: Rysunek techniczny dla mechaników. WSiP, Warszawa 2004 

9.

 

Marciniak W., Szulc A.: Wiktora Degi ortopedia i rehabilitacja. PZWL, Warszawa 2004 

10.

 

Myśliborski T.: Zaopatrzenie ortopedyczne. PZWL, Warszawa 1985 

11.

 

Potyński A.: Podstawy technologii i konstrukcji mechanicznych. WSiP, Warszawa 2004 

12.

 

Prosnak  M.,  Łuczak  E.:  Podstawy  biomechaniki  ortopedycznej.  Materiały  pomocnicze. 
CMDNŚSM, Warszawa 1988 

13.

 

Prosnak  M.:  Podstawy  protetyki  ortopedycznej.  Materiały  pomocnicze.  CMDNŚSM, 
Warszawa 1988 

14.

 

Prosnak  M.:  Podstawy  technologii  ortopedycznej.  Materiały  pomocnicze.  CMDNŚSM, 
Warszawa 1987 

15.

 

Przeździak B.: Zaopatrzenie rehabilitacyjne. Via Media, Gdańsk 2003 

16.

 

Rutkowski A.: Części maszyn. WSiP, Warszawa 2004 

17.

 

Spodarek K.: Patologia narządu ruchu. PZWL, Warszawa 2005