6 Poœredniczka - Czwarty wymiar

MEG CABOT

Czwarty wymiar

To był zwykły sobotni poranek w Brooklynie Nic nie kazało mi podejrzewać, Ŝe tego dnia
moje Ŝycie zmieni się na zawsze Absolutnie nic

Wstałam wcześnie, Ŝeby pooglądać kreskówki. Nie miałam nic przeciwko temu, Ŝeby wstać

wcześnie, jeśli chodziło o spędzenie paru godzin z królikiem Bugsem i jego przyjaciółmi. Nie

znosiłam tylko wstawać wcześnie do szkoły JuŜ wtedy za nią nie przepadałam W zwykły

dzień tygodnia tata łaskotał mnie w pięty, Ŝebym podniosła się z łóŜka

Ale nie w soboty.

Tata chyba czuł to samo. To znaczy, jeśli chodzi o soboty. Zawsze wstawał pierwszy, ale w

soboty wstawał jeszcze wcześniej i zamiast owsianki z brązowym cukrem, którą karmił mnie

w tygodniu, przygotowywał mi tosty. Mama, która nie znosiła zapachu syropu klonowego,

zostawała w łóŜku, dopóki talerze nie zostały opłukane i włoŜone do zmywarki, stół wytarty,

a kuchnia wywietrzona.

W tamtą sobotę - zaraz po moich szóstych urodzinach - zmyliśmy z tatą naczynia i

posprzątaliśmy, a potem wróciłam do oglądania filmów Nie pamiętam, co akurat oglądałam, kiedy
wszedł tata, Ŝeby się ze mną poŜegnać, ale film musiał być dobry, bo strasznie chciałam, Ŝeby się
pośpieszył i juŜ sobie poszedł

Idę pobiegać - powiedział, całując mnie w czubek głowy - Cześć, Suze

Cześć - powiedziałam

Chyba nawet na niego nie spojrzałam. Wiedziałam, jak wygląda, Wysoki z gęstymi, ciemnymi,
posiwiałymi w niektórych miejscach włosami Tego dnia miał na sobie szare spodnie do
joggingu i koszulkę z napisem Homeport, Menemsha, świeŜe owoce morza na okrągło przez
cały rok, pamiątka naszej ostatniej wyprawy na Martha's Vineyard śadne z nas nie zdawało
sobie sprawy, Ŝe to ostatnie ubranie, jakie na siebie włoŜył

Na pewno nie chcesz iść ze mną do parku? - zapytał

Tato - powiedziałam, przeraŜona myślą, Ŝe mogłaby mnie ominąć choć minuta kreskówki -Nie

Baw się dobrze - odparł - Powiedz mamie, Ŝe w lodówce jest świeŜo wyciśnięty sok z

pomarańczy
-

W porządku - mruknęłam – Cześć. I wyszedł

Czy postąpiłabym inaczej, wiedząc, Ŝe nigdy więcej go nie zobaczę -w kaŜdym razie, Ŝywego?
Oczywiście, Ŝe tak Poszłabym z nim do parku Zmusiłabym go, Ŝeby spacerował, a nie biegał
Gdybym wiedziała, Ŝe dostanie ataku serca tam, na ścieŜce w parku, i umrze na oczach obcych
ludzi, przede wszystkim zamiast do parku, kazałabym mu pójść do lekarza Ale nie wiedziałam
Skąd mogłam wiedzieć? No skąd?

Kamień leŜał dokładnie tam, gdzie wskazała pani Gutierrez, pod obwisłymi gałęziami
przerośniętego hibiskusa na jej podwórku Wyłączyłam latarkę Pomimo pełni gruba warstwa
chmur przywiana znad morza koło północy oraz lepka wilgoć ograniczały widoczność do

zera

Ale światło i tak nie było mi juŜ potrzebne Zabrałam się do kopania Zanurzyłam palce w

wilgotnej, miękkiej ziemi i usunęłam kamień z miejsca, w którym spoczywał Dał się łatwo

poruszyć, nie był cięŜki Zaczęłam grzebać w dziurze, szukając metalowego pudełka, które,

jak zapewniła mnie pani Gutierrez, powinno tam być

Nie było go jednak Pod palcami nie wyczułam niczego poza mokrą ziemią

Wtedy w pobliŜu trzasnęła pod czyimś cięŜarem leŜąca na ziemi gałązka

Znieruchomiałam Wdarłam się w końcu na teren prywatny; ostatnia rzecz, jakiej mi było

trzeba, to powrót do domu w asyście funkcjonariuszy policji Carmelu w Kalifornii

Po raz kolejny

Potem, z sercem bijącym jak oszalałe, usiłując gorączkowo wymyślić jakieś wyjaśnienie,

eby się wyplątać z tej sytuacji, rozpoznałam szczupły cień - ciemniejszy niŜ wszystkie inne

wokół - o jakiś metr ode mnie W uszach nadal czułam silne pulsowanie, ale teraz juŜ z

innego powodu

To ty - powiedziałam, podnosząc się z wolna na chwiejnych nogach

Cześć, Suze - Głos, który mnie dobiegł w wilgotnym powietrzu, brzmiał głęboko i pewnie w

przeciwieństwie do mojego, który wykazywał denerwującą skłonność do drŜenia, kiedy on był
gdzieś w pobliŜu
A nie tylko głos mi drŜał, kiedy się zjawiał Starałam się nie dać tego po sobie poznać

Oddaj - powiedziałam, wyciągając rękę. Odrzucił głowę do tyłu i wybuchnął śmiechem

Zgłupiałaś? - powiedział

Mówię powaŜnie, Paul - oznajmiłam stanowczo; moja pewność siebie zaczynała jednak ustępować

niczym piasek osypujący się pod stopami
-

Suze, to dwa tysiące dolarów - stwierdził, jakbym o tym nie wiedziała - Dwa tysiące

NaleŜą do Julia Gutierreza - powiedziałam zdecydowanie, chociaŜ czułam się zupełnie inaczej

- Nie do ciebie
-

Och, jasne - stwierdził z ironią - I co Gutierrez zrobi, wezwie gliny? Nie ma pojęcia, Ŝe czegoś mu

brakuje W ogóle nie zdawał sobie sprawy, Ŝe to tutaj było
-

Bo jego babcia umarła i nie zdąŜyła mu o tym powiedzieć -przypomniałam

Więc niczego nie zauwaŜy, prawda? -Wyczuwałam w ciemności, Ŝe Paul się uśmiecha Słyszałam

miech w jego głosie -Nie będzie mu brakować czegoś, o czym i tak nie wiedział

Pani Gutierrez wie - Opuściłam rękę, Ŝeby nie zauwaŜył jej drŜenia, ale rosnącą niepewność w

głosie trudniej było ukryć -Jak odkryje, Ŝe ukradłeś pieniądze, znajdzie cię
-

A skąd wiesz, Ŝe juŜ tego nie zrobiła? - zapytał tak obojętnie, Ŝe dostałam gęsiej skórki a nie miało

to nic wspólnego z jesiennym chłodem

Nie chciałam mu uwierzyć Ale nie miał powodu, Ŝeby kłamać Było oczywiste, Ŝe pani

Gutierrez, szukając pomocy wszędzie, gdzie się dało, przyszła równieŜ do niego. Jak inaczej

dowiedziałby się o pieniądzach?

Biedna pani Gutierrez Zaufała niewłaściwemu pośrednikowi PoniewaŜ wyglądało na to, Ŝe

Paul dopuścił się w stosunku do niej nie tylko kradzieŜy: o, nie.

Jak ostatnia idiotka, stałam na środku jej podwórza i wzywałam ją po imieniu - na tyle głośno,

na ile się odwaŜyłam - tak na wszelki wypadek Nie chciałam obudzić pogrąŜonej w Ŝałobie

rodziny, śpiącej w skromnym, tynkowanym domku parę metrów dalej.

Pani Gutierrez? -Wyciągałam szyję, szepcząc jej imię w mroku i usiłując nie zwracać uwagi

na zimno w powietrzu i w sercu - Pani Gutierrez? Jest pani tam? To ja, Suze Pani
Gutierrez?

Nie byłam specjalnie zaskoczona, Ŝe się nie zjawia Wiedziałam, naturalnie, Ŝe Paul jest w stanie
pozbywać się umarłych na dobre Nigdy nie przyszło mi po prostu do głowy, Ŝe moŜe być na tyle
podły, Ŝeby to zrobić

Powinnam była się domyślić

Odwróciłam się w jego stronę; znad morza napłynął zimny wiatr Rozrzucił mi włosy wokół
twarzy, aŜ kilka długich, ciemnych pasm przywarło do błyszczyka na ustach Miałam jednak
powaŜniejsze zmartwienia

To oszczędności jej Ŝycia - powiedziałam, nie dbając o to, czy zauwaŜy drŜenie mojego

głosu, czy nie -Wszystko, co miała, Ŝeby zostawić dzieciom

Paul, z dłońmi wsuniętymi głęboko w kieszenie skórzanej kurtki, wzruszył ramionami

Powinna je była złoŜyć w banku – stwierdził

MoŜe trzeba z nim podyskutować, pomyślałam MoŜe zdołam mu wyjaśnić

Wielu ludzi nie ma zaufania do banków Na próŜno

Nie moja wina - powiedział, ponownie wzruszając ramionami

Ty nawet nie potrzebujesz tych pieniędzy - krzyknęłam -Rodzice kupują ci, co chcesz

Dwa tysiące dolarów to dla ciebie nic, a dla dzieci pani Gutierrez to majątek!

Powinna była lepiej o nie zadbać - burknął tylko A potem, chyba na widok mojej miny -

chociaŜ nie wiem, jak to moŜliwe, bo chmury były gęstsze niŜ przedtem - dodał łagodniej: -Suze,
Suze, Suze -Wyciągnął jedną rękę z kieszeni i przysunął się, Ŝeby połoŜyć mijana ramieniu - Co
ja mam z tobą zrobić?

Milczałam. Nie sądzę, Ŝebym zdołała wydobyć głos, gdybym próbowała Oddychałam z trudem
Mogłam myśleć tylko o pani Gutierrez i krzywdzie, jaką jej wyrządził Jak to moŜliwe, Ŝeby
ktoś, kto tak ładnie pachniał - przenikliwy, świeŜy zapach jego wody kolońskiej unosił się w
powietrzu - ktoś, od kogo biło tyle ciepła - szczególnie poŜądanego przy chłodnej pogodzie i
złudnej ochronie, jaką przed zimnem dawała mi wiatrówka -mógł być takim CóŜ, złym?

Coś ci powiem - odezwał się Paul Czułam, jak głos wibruje w jego ciele, tak blisko

staliśmy

-

Podzielę się z tobą Tysiąc na łebka

Musiałam przełknąć - coś naprawdę nieprzyjemnego - zanim zebrałam się na odpowiedź:

Jesteś chory

Nie bądź taka, Suze - powiedział z wyrzutem - Musisz przyznać, Ŝe to sprawiedliwe Ze swoją

połową moŜesz zrobić, co ci się podoba Odeślij to Gutierrezom, jeśli chcesz Ale jeśli masz
rozum, kupisz sobie za to samochód - teraz, kiedy wreszcie zrobiłaś prawo jazdy Z taką kasą
mogłabyś wpłacić zaliczkę za jakieś przyzwoite cztery kółka, zamiast podkradać mamie
samochód z podjazdu, kiedy zaśnie

-

Nienawidzę cię - parsknęłam i uwolniłam się z jego uścisku, nie zwracając uwagi na

lodowaty podmuch, który natychmiast owionął miejsce, które przedtem on ogrzewał swoim
ciałem

-

Nie, nieprawda - powiedział Zza chmur na moment wysunął się księŜyc, ale to wystarczyło,

eby zobaczyć krzywy uśmiech na twarzy Paula -Jesteś wściekła, bo wiesz, Ŝe mam rację

Nie wierzyłam własnym uszom Mówił powaŜnie?

Odbieranie pieniędzy zmarłej kobiecie jest czymś właściwym?

Oczywiście - stwierdził KsięŜyc zniknął, ale po głosie Paula moŜna było poznać, Ŝe jest

rozbawiony - Ona ich juŜ nie potrzebuje Ty i ojciec Dominik Para naiwniaków Chciałbym cię o
coś zapytać Skąd wiesz, czego ona od ciebie chciała? Sądziłem, Ŝe uczysz się francuskiego, nie
hiszpańskiego

Nie od razu odpowiedziałam A to dlatego, Ŝe rozpaczliwie usiłowałam wymyślić odpowiedź,
w której nie musiałabym wymówić słowa, którego nie znosiłam wymawiać w jego obecności;
słowa, które za kaŜdym razem, kiedy je słyszałam albo nawet kiedy o nim pomyślałam,
powodowało, Ŝe serce zaczynało tłuc się mi w piersi, a krew Ŝywiej pulsowała w moich

yłach

Na nieszczęście u Paula to słowo nie wywoływało podobnej reakcji

Zanim wymyśliłam kłamstwo, sam sobie odpowiedział

Och, fakt - odezwał się niespodziewanie bezbarwnym głosem - On Ale jestem głupi Zanim

zdołałam powiedzieć coś, co rozładowałoby napięcie, albo przynajmniej odwróciło jego myśli od
Jesse'a, ostatniej osoby na świecie, o której Paul powinien myśleć - dodał zupełnie innym tonem:
-

CóŜ, nie wiem, jak ty, aleja mam dość Kończę na dzisiaj Do zobaczenia, Simon

Odwrócił się, Ŝeby odejść Tak po prostu

Wiedziałam, oczywiście, co muszę zrobić Nie miałam na to ochoty w gruncie rzeczy,

ołądek podszedł mi do gardła, a dłonie nagle zwilgotniały z zupełnie niezrozumiałych

powodów

Ale jaki miałam wybór? Nie mogłam pozwolić mu odejść z pieniędzmi Próbowałam go

przekonać, ale nie udało się Jesse'owi to by się nie spodobało, ale nie widziałam innego

wyjścia Skoro Paul nie chciał rozstać się z pieniędzmi dobrowolnie, to musiałam mu je

odebrać

Uznałam, Ŝe mam duŜe szanse Paul wsadził pudełko do wewnętrznej kieszeni kurtki

Wyczułam je, kiedy obejmował mnie ramieniem Musiałam tylko odwrócić jakoś jego uwagę

- celny cios w splot słoneczny załatwiłby prawdopodobnie sprawę a potem złapać pudełko i
cisnąć je przez najbliŜsze okno do domu Brzęk rozbitego szkła przestraszyłby, oczywiście,
Gutierrezów, ale mocno wątpię, czy wezwaliby policję znalazłszy dwa tysiączki zielonych
rozsypane po podłodze

Nie był to moŜe najlepszy plan, ale jedyny, na jaki wpadłam

Zawołałam go

Odwrócił się KsięŜycowi spodobało się akurat w tym momencie wyskoczyć zza gęstej

zasłony chmur i w jego bladym świetle zobaczyłam na twarzy Paula wyraz bezsensownej

nadziei Ta nadzieja wyraźnie wzrastała w miarę, jak zbliŜałam się

do niego przez trawnik Chyba myślał przez chwilę, Ŝe udało mu się wreszcie mnie złamać

Odkrył mój słaby punkt Przeciągnął na złą stronę

A to wszystko za jedyne tysiąc dolców

Nic z tego

Wyraz nadziei zniknął z jego twarzy z chwilą, gdy zauwaŜył moją pięść Wydawało mi się

nawet, Ŝe w jego niebieskich, bladych jak księŜycowe światło oczach dostrzegam urazę

Później księŜyc ponownie ukrył się za chmurami i znowu pogrąŜyliśmy się w ciemności

Zaraz potem Paul, poruszając się nadspodziewanie szybko, złapał moje nadgarstki w

bolesnym uścisku, podcinając mi jednocześnie nogi W sekundę później leŜałam na mokrej

trawie przywalona jego cięŜkim ciałem, z twarzą o parę centymetrów od jego twarzy

- To był błąd - powiedział zdecydowanie zbyt swobodnym tonem, biorąc pod uwagę, jak
szybko biło jego serce tuŜ koło mojego - Cofam ofertę

Jego oddech jednak, w przeciwieństwie do mojego, nie był urywany Mimo to starałam się ukryć
przed nim strach

Jaką ofertę? - wysapałam

Podziału pieniędzy Zatrzymam całą sumę Naprawdę mnie uraziłaś, wiesz o tym, Suze?

Jestem o tym przekonana - odparłam z taką ironią, na j aką tylko było mnie stać - A teraz złaź ze

mnie To moje ulubione ridersy, przez ciebie poplamią się trawą
Paul nie miał jednak ochoty mnie puścić Nie przyjął teŜ mojej nieudolnej próby obrócenia całej tej
sytuacji w Ŝart W jego głosie brzmiała śmiertelna powaga

Chcesz, Ŝeby twój chłopak zniknął, tak samo jak pani Gutierrez? – wysyczał

Z jego ciała płynęło ciepło, więc jedynym wyjaśnieniem, dlaczego nagle moje serce

zamieniło się w kawałek lodu, było to, Ŝe na skutek przeraŜenia krew chyba zamarzła mi w

yłach

Nie mogłam jednak okazać strachu Słabość u ludzi takich jak Paul wywołuje raczej

okrucieństwo niŜ współczucie

Zawarliśmy porozumienie - powiedziałam, z wysiłkiem poruszając ustami, równie

zmarzłymi ze strachu jak serce
-

Obiecałem, Ŝe go nie zabiję - odparł Paul - Nie mówiłem nic na temat niedopuszczenia do

tego, Ŝeby umarł
Zamrugałam oczami, zupełnie ogłupiała

O o czym ty mówisz? - wyjąkałam

Domyśl się - Pochylił się i pocałował mnie lekko w zlodowaciałe usta - Dobranoc, Suze A

potem podniósł się i rozpłynął w ciemności
Trochę to trwało, zanim do mnie dotarło, Ŝe jestem wolna Chłodne powietrze ogarnęło mnie
wszędzie tam, gdzie przedtem zasłaniał mnie swoim ciałem W końcu wydobyłam z siebie dość
siły, Ŝeby przetoczyć się na brzuch Czułam się, jakbym wyrŜnęła głową w mur Zdołałam
jednak zawołać:

- Paul! Poczekaj!

Wtedy właśnie u Gutierrezów ktoś włączył światło Podwórko rozjaśniło się niczym pas
startowy na lotnisku Otworzyło się okno i ktoś zawołał:

- Hej, ty! Co ty tam robisz?

Nie czekałam, Ŝeby sprawdzić, czy zdecydują się wezwać policję Poderwałam się z ziemi i
pognałam w stronę ogrodzenia, które pokonywałam pół godziny wcześniej Samochód mamy stał
tam, gdzie go zostawiłam Wskoczyłam do środka i ruszyłam w długą podróŜ do domu,
przeklinając całą drogę pewnego kolegę po fachu oraz plamy z trawy na nowych dŜinsach Nie
miałam pojęcia, co mnie jeszcze czeka ze strony Paula Wkrótce miałam się tego dowiedzieć

Zrobił to W końcu W głębi duszy zawsze chyba wiedziałam, Ŝe to zrobi MoŜna by pomyśleć, Ŝe
po tym, co przeszłam, powinnam była się tego spodziewać To dla mnie nic nowego A wszystko
wskazywało, Ŝe tak się stanie A jednak cios, kiedy padł, uderzył jak piorun z jasnego nieba

No, więc dokąd idziesz na kolację przed balem zimowym? - zapytała mnie Kelly Prescott na

czwartej lekcji w pracowni językowej Nawet nie czekała na odpowiedź Kelly Prescott ona nie
interesowała Nie po to pytała - Paul zabiera mnie do Cliff-side Inn - ciągnęła -Znasz Cliffside
Inn, prawda, Suze? Na wybrzeŜu Big Sur?
-

Och, pewnie - mruknęłam - Znam

Tak w kaŜdym razie powiedziałam Czy to nie zabawne, jak nasz umysł potrafi się przestawić na
autopilota? Na przykład, jak to się dzieje, Ŝe moŜna powiedzieć jedno, a pomyśleć zupełnie co
innego? Bo kiedy Kelly to powiedziała - o tym, Ŝe Paul zabierają do Cliffside Inn -pierwszą
myślą, jaka przyszła mi do głowy, nie było wcale: Och, pewnie Znam Nic podobnego Myślałam
coś w stylu: Co? Kelly Prescott? Paul Slater zabiera Kelly Prescott na bal zimowy?

Ale, dzięki Bogu, nie powiedziałam tego głośno Zwłaszcza Ŝe Paul siedział zaledwie parę
stanowisk dalej i nastrajał dźwięk w magnetofonie Najmniej chyba Ŝyczyłam sobie, Ŝeby uznał,
Ŝ

e się obraziłam, bo zaprosił na bal kogoś innego JuŜ to było złe, Ŝe poczuł mój wzrok na sobie,

a co dopiero, gdyby do niego doszło, Ŝe o nim mówię Uniósł brwi pytająco, jakby chciał
powiedzieć: „Czy mogę w czymś pomóc?"

Wtedy zauwaŜyłam, Ŝe ma na uszach słuchawki Z ulgą zdałam sobie sprawę, Ŝe nie słyszał, co
powiedziała Kelly Słuchał

błyskotliwej konwersacji między Dominiąue a Michelem, naszymi

drogimi francuskimi przyjaciółmi

Ma pięć gwiazdek - oznajmiła Kelly, sadowiąc się przy swoim stanowisku - Chodzi mi o Cliffside

Inn
-

Wspaniale - powiedziałam, zdecydowanie odwracając wzrok od Paula i przysuwając sobie krzesło

- Z pewnością będziecie się świetnie bawić
-

Och, tak- zgodziła się Kelly Odrzuciła miodowo-złote włosy do tyłu, Ŝeby nałoŜyć słuchawki - To

takie romantyczne A ty dokąd się wybierasz na kolację przed balem? Wiedziała, oczywiście
Wiedziała doskonale Ale chciała mnie zmusić, Ŝebym to powiedziała Bo dziewczyny jak Kelly juŜ
takie są

Chyba nie wybiorę się na tańce - powiedziałam, siadając obok i wkładając słuchawki Kelly

spojrzała na mnie ponad ścianką działową Jej twarz wyraŜała głębokie współczucie Udawane
współczucie, rzecz jasna Nic nie obchodzę Kelly Prescott Ani teŜ nikt inny, poza nią samą

Nie? Och, Suze, to okropne! Nikt cię nie zaprosił? Uśmiechnęłam się tylko w odpowiedzi

Uśmiechnęłam się, starając się nie zwracać uwagi na świdrujący wzrok Paula, wbijający mi się w tył
głowy

To fatalnie - powiedziała Kelly -Wygląda na to, Ŝe Brad teŜ nie będzie mógł pójść, bo Debbie

jest akurat chora Hej, mam świetny pomysł - Kelly zachichotała - Powinniście wybrać się na
tańce razem z Bradem!
-

Zabawne - powiedziałam, podczas gdy Kelly zanosiła się od śmiechu z własnego dowcipu

PoniewaŜ nie ma nic Ŝałośniejszego niŜ dziewczyna, która na szkolnym balu zimowym zjawia się w
towarzystwie własnego brata przyrodniego
Poza, być moŜe, dziewczyną, która w ogóle nie udaje się na ten bal

Włączyłam magnetofon Dominiąue natychmiast zaczęła się skarŜyć Michelowi na

dormitoire* Jestem pewna, Ŝe Michel wymrukiwał odpowiedzi pełne współczucia (zawsze to

robi), ale zupełnie ich nie słyszałam

Bo w ogóle nie miało sensu to, co się stało Jak Paul mógł zaprosić Kelly Prescott, skoro to ja

byłam tą dziewczyną, z którą za wszelką cenę chciał się umówić wszystko jedno dokąd?

Nie to, Ŝebym była tym zachwycona, oczywiście Ale musiałam mu rzucić od czasu do czasu

jakąś kość, choćby po to, Ŝeby nie zrobił z moim chłopakiem tego, co zrobił z panią

Gutierrez

Zaraz, zaraz Czy to o to chodziło? Paulowi znudziło się w końcu zawracać sobie głowę

dziewczyną, którą musiał szantaŜować, Ŝeby zechciała spędzić z nim trochę czasu?

CóŜ, dobrze Jeśli Kelly go chce, niech go sobie w końcu bierze

Problem tylko polega na tym, Ŝe trudno jest mi zapomnieć, jak czułam się, kiedy Paul leŜał na

mnie tam, w ogrodzie Gutierrezów Bo to było przyjemne uczucie - cięŜar jego ciała, jego

ciepło - mimo strachu Naprawdę przyjemne

Przyjemne uczucie niewłaściwy chłopak

A ten właściwy? Tak, nie naleŜał do tych, którzy rozciągnęliby dziewczynę na trawniku A

ciepło? Nie wydzielał go przez pół-tora stulecia

Oczywiście, nie jego wina Z tym ciepłem Jesse nie mógł nic na to poradzić, Ŝe jest martwy,

tak samo, jak Paul nie mógł nic poradzić na to, Ŝe był no, Paulem

A jednak, zaprosić Kelly zamiast mnie to mnie doprowadzało do szału Od tygodni

przygotowywałam się do tego, Ŝe mnie zaprosi - i do tego, jak zareaguje na moją odmowę

Chyba nawet zaczynała mnie wciągać gra, jaką toczymy między sobą

jakbyśmy odbijali piłeczkę w tenisie w hotelu, w którym poznaliśmy się zeszłego lata

Tylko Ŝe teraz odnosiłam wraŜenie, Ŝe Paul posłał na moje boisko piłeczkę, której nigdy nie

zdołam odbić

O co chodzi?

Słowa, naskrobane na kartce wyrwanej z zeszytu, którą ktoś pomachał przez drewnianą

cianką dzielącą nasze boksy, zamajaczyły mi przed oczami Wyrwałam kartkę z palców,

które ją trzymały, i napisałam: Paul zaprosił Kelly na bal zimowy, po czym wsunęłam ją za

ciankę

Parę sekund później kartka ponownie sfrunęła na moje biurko

Myślałam, śe zaprosi Ciebie!!!, napisała moja najlepsza przyjaciółka Cee Cee

Wygląda na to, Ŝe nie, nabazgroliłam w odpowiedzi

CóŜ, moŜe to i lepiej, stwierdziła Cee Cee I tak nie chciałaś z nim pójść, prawda? PrzecieŜ

jestJesse?

No właśnie Co z Jesse'em? Gdyby Paul zaprosił mnie na bal i spotkał się z, delikatnie rzecz

ujmując, brakiem entuzjazmu, znowu zacząłby rzucać tajemnicze groźby pod jego adresem z

których najnowsza dotyczyła, zdaje się, nowo nabytej umiejętności zapobiegania temu, Ŝeby

umarli umierali Cokolwiek by to znaczyło

A jednak dzisiaj zaprosił na tańce kogoś innego I to nie kogokolwiek, ale Kelly Prescott,

najładniejszą, cieszącą się największym powodzeniem w szkole dziewczynę tę samą, którą,

co przypadkiem wiedziałam, Paul pogardzał

Coś tu się nie zgadzało i wcale nie chodziło o to, Ŝe rezerwowałam wszystkie tańce dla

chłopaka, który nie Ŝył od stu pięćdziesięciu lat

Ale o tym nie wspomniałam Cee Cee Najlepsza przyjaciółka czy nie, szesnastoletnia

dziewczyna - nawet szesnastoletnia albinoska, która ma przypadkiem ciotkę medium - nie jest

w stanie przyjąć wszystkiego i wszystko zrozumieć Owszem, wiedziała o Jessie Ale Paul? O

nim się nawet nie zająknęłam

Chciałam, Ŝeby tak zostało

NiewaŜne, nabazgrałam A co u ciebie?' Adam juŜ cię zaprosił?

Zanim przekazałam kartkę Cee Cee, rozejrzałam się, Ŝeby sprawdzić, czy siostra Marie-Rose,

nauczycielka francuskiego, nie patrzy w naszą stronę, ale zamiast niej zobaczyłam ojca

Dominika, który stał w progu pracowni i machał do mnie ręką

Zdjęłam słuchawki bez specjalnego Ŝalu - narzekanie Dominiąue i Michela nie byłoby

fascynujące po angielsku, a po francusku było nie do zniesienia - i pośpieszyłam do drzwi

Czułam na sobie czyjeś uwaŜne spojrzenie

Nie zamierzałam dać mu satysfakcji i popatrzeć w jego stronę

Susannah - powiedział ojciec Dominik, kiedy wyślizgnęłam się z pracowni językowej na

pasaŜ pod arkadami, który słuŜył za szkolny korytarz w Akademii Misyjnej im Junipero
Serry - Cieszę się, Ŝe udało mi się ciebie złapać przed wyjazdem
-

Wyjazdem? - Dopiero wtedy zwróciłam uwagę, Ŝe ojciec D trzyma torbę podróŜną i ma

mocno zaniepokojony wyraz twarzy - Dokąd ojciec wyjeŜdŜa?
-

Do San Francisco - Twarz ojca Dominika była niemal równie biała jak jego starannie

przystrzyŜona broda - Obawiam się, Ŝe stało się coś strasznego
Uniosłam brwi

Trzęsienie ziemi?

Niezupełnie - Ojciec Dominik przesunął okulary w drucianej oprawie w stronę nasady

perfekcyjnie zarysowanego orlego nosa, zerkając na mnie z góry - Chodzi o wielebnego
Miał wypadek i jest w stanie śpiączki
Starałam się wyglądać na stosownie zmartwioną, ale prawda jest taka, Ŝe wielebny nigdy
mnie specjalnie nie obchodził

Zawsze zajmuje się nic nieznaczącymi głupstwami -jak na przykład, dziewczynami w mini
spódniczkach na terenie szkoły Nigdy za to nie interesuje się sprawami istotnymi, jak
podawane w porze lunchu obrzydliwie zimne hot dogi

- Ojej - powiedziałam - Ale co się stało? Wypadek samochodowy?
Ojciec Dominik odchrząknął

Eee, nie On, hm, udławił się

Ktoś próbował go udusić? - zapytałam z nadzieją

Oczywiście, Ŝe nie Doprawdy, Susannah - skarcił mnie ojciec D - Udławił się kawałkiem hot doga

na parafialnym bar-becue
No, no! Poetycka zemsta! Nie powiedziałam tego głośno, wiedząc, Ŝe ojciec D nie byłby
zachwycony Zamiast tego zapytałam:

Och, więc jak długo ojca nie będzie?

Nie mam pojęcia - odparł ojciec D z miną ofiary - To nie mogło się zdarzyć w gorszym momencie

ChociaŜby weekendowa aukcja
Akademia Misyjna nie ustaje w wysiłkach mających na celu gromadzenie funduszy W ten weekend
miała się odbyć doroczna aukcja staroci Dary napływały przez cały tydzień -składowano je w
piwnicy na plebanii Do najciekawszych przedmiotów, jakie wpłynęły do komitetu organizacyjnego,
naleŜała tabliczka ouija* (do seansów spirytystycznych) z przełomu wieków (dar ciotki Cee Cee,
Pru) oraz srebrna klamra od pasa - oceniana przez Towarzystwo Historyczne Carmelu na sto
pięćdziesiąt lat - znaleziona przez mojego przyrodniego brata Brada podczas sprzątania strychu,
którym został ukarany za wyrządzone zło jego natury w tej chwili sobie nie przypominam

Chciałem jednak, Ŝebyś wiedziała, gdzie jestem - Ojciec Dominik wyciągnął z kieszeni komórkę -
Zadzwoń do mnie, jeśli zdarzy się coś, eee, niezwykłego, dobrze, Susannah? Mój numer

Znam numer telefonu ojca - powiedziałam Ojciec D miał nową komórkę, ale nie aŜ tak nową Czy

muszę dodawać, jakie to idiotyczne, Ŝe on, który nigdy nie chciał - ani nie miał pojęcia, jak uŜywać
- komórki, w przeciwieństwie do mnie ją posiadał? -A przez „coś niezwykłego" naleŜy rozumieć
zaliczenie przez Brada śród-semestralnego testu z trygonometrii czy teŜ zjawiska nadprzyrodzone,
jak pojawienie się ektoplazmy w bazylice?
-

To ostatnie - odparł ojciec D, chowając komórkę - Mam nadzieję, Susannah, Ŝe to potrwa

najwyŜej dzień czy dwa, ale doskonale pamiętam, Ŝe w przeszłości wpakowanie się w sytuację
ś

miertelnego niebezpieczeństwa nie zajmowało ci więcej czasu Bardzo cię proszę, Ŝebyś zachowała

ostroŜność podczas mojej nieobecności Nie chciałbym wrócić do domu po to, Ŝeby odkryć, Ŝe
kolejna część szkoły przeniosła się w niebyt Och, poza tym dopilnuj, Ŝeby Szatan miał dość jedzenia
-

No nie - powiedziałam i cofnęłam się Po raz pierwszy od dawna moje nadgarstki i dłonie nie

nosiły czerwonych śladów wściekłych kocich pazurów i chciałam, Ŝeby tak zostało -Teraz ksiądz
opiekuje się tym kociskiem, nie ja
-

A co ja mam zrobić, Susannah? - zmartwił się ojciec D -Poprosić siostrę Ernestynę, Ŝeby do niego

zajrzała od czasu do czasu? Na plebanii w ogóle nie powinno być Ŝadnych zwierząt, ze względu na
alergię Musiałem się przyzwyczaić do spania przy otwartym oknie, tak Ŝeby ten piekielny stwór
mógł wchodzić i wychodzić, kiedy mu się podoba, Ŝeby go nowicjuszki nie zauwaŜyły
-

wietnie - przerwałam, wzdychając cięŜko - Wstąpię po karmę dla zwierząt po szkole Jeszcze

coś?
Ojciec Dominik wyciągnął z kieszeni pogniecioną kartkę papieru Rzucił na nią okiem i
powiedział:

Och Pogrzeb u Gutierrezów Wszystko załatwione A całą rodzinę umieściłem na liście najbardziej

potrzebujących, tak jak prosiłaś
-

Dzięki, ojcze D - powiedziałam cicho, kierując wzrok ku fontannie na dziedzińcu

W Brooklynie, gdzie się wychowałam, listopad oznaczał śmierć wszelkiej roślinności Tutaj, w
Kalifornii - mimo Ŝe to północna Kalifornia - listopad oznacza tyle, Ŝe turyści odwiedzający Misję
noszą stroje khaki zamiast bermudów, a surferzy na plaŜy Carmelu zamieniają kostiumy z krótkim
rękawem na te z długim Na klombach nadal rosną czerwone i

róŜowe kwiaty, a w południe, kiedy zwalniają nas na lunch, moŜna się nieźle spocić w
promieniach słońca

A jednak, przy temperaturze około dwudziestu stopni, zadrŜałam i to wcale nie dlatego, Ŝe
stałam w chłodnym cieniu pod arkadami Nie, gęsią skórkę na moich ramionach wywołało
zimno płynące z wnętrza PoniewaŜ pomimo niezaprzeczalnego piękna ogrodów Misji nie
ulegało wątpliwości, Ŝe pod tymi cudownymi płatkami kryje się coś ciemnego i

cóŜ, przypominającego Paula To prawda Ten chłopak potrafił najpiękniejszy dzień uczynić

pochmurnym Przynajmniej w moim odczuciu Czy ojciec Dominik czuł coś podobnego, nie
jestem w stanie powiedzieć, ale jakoś w to wątpiłam Po dość burzliwym początku roku Paul
ostatecznie duŜo rzadziej kontaktował się z dyrektorem niŜ ja Było to trochę dziwne,
zwaŜywszy, Ŝe wszyscy troje zajmowaliśmy się pośrednictwem

Taki układ chyba jednak odpowiadał zarówno Paulowi, jak i ojcu D Obaj zachowywali
dystans, wykorzystując mnie w charakterze łączniczki w razie absolutnej konieczności
Wynikało to częściowo

z tego, Ŝe - powiedzmy to - obaj byli facetami Ale teŜ z tego, Ŝe zachowanie Paula -
przynajmniej w szkole - poprawiło się znacząco i nie było powodu, Ŝeby go posyłać do
gabinetu dyrektora Paul stał się wzorowym uczniem, miał bardzo dobre stopnie, a nawet zyskał
nominację na kapitana szkolnej druŜyny tenisowej

Gdybym tego nie widziała na własne oczy, nie uwierzyłabym Ale tak było Rzecz jasna, Paul
wolał nie wtajemniczać ojca D w swoją działalność pozalekcyjną, bo zdawał sobie sprawę, Ŝe
ksiądz raczej by jej nie zaaprobował

Weźmy chociaŜby przypadek Gutierrezów Duch zgłosił się do nas po pomoc, a Paul zamiast
zrobić, co naleŜy, ukradł mu dwa tysiące dolarów Na coś takiego ojciec Dominik na pewno nie
przymknąłby oka

Tyle Ŝe o tym nie wiedział To jest, ojciec D PoniewaŜ Paul nie zamierzał mu powiedzieć, a
ja, prawdę mówiąc, teŜ nie Bo gdybym powiedziała ojcu Dominikowi coś, co zaszkodziłoby
wizerunkowi Paula - piątkowego kujona, o jaki się starał - to to, co spotkało panią Gutierrez,
spotkałoby równieŜ mojego chłopaka

Albo raczej chłopaka, z którym mogłabym chodzić Gdyby Ŝył

Paul miał na mnie haka, zgadza się Ustawił mnie, jak chciał CóŜ, moŜe niezupełnie tam, gdzie
chciał, ale blisko

Dlatego teŜ musiałam uŜyć podstępu, Ŝeby zapewnić Gutierrezom jakiś rodzaj
zadośćuczynienia, bo zostali okradzeni, nawet jeśli nie byli tego świadomi Nie mogłam,
naturalnie, pójść na policję (No, rozumie pan, panie oficerze, duch pani Gutierrez powiedział mi,
Ŝ

e pieniądze są ukryte u niej na podwórku pod kamieniem, ale kiedy tam poszłam,

stwierdziłam, Ŝe zabrał je juŜ inny pośrednik Kim jest pośrednik? Och, to taka osoba, która jest
łącznikiem między światem Ŝywych a światem umarłych Ojej, proszę poczekać co robicie z tą
kamizelką?)

Zamiast tego umieściłam Gutierrezów na misyjnej liście potrzebujących, co zapewniło pani
Gutierrez przyzwoity pogrzeb,

a jej bliskim dość pieniędzy, Ŝeby spłacili chociaŜ częściowo jej dług Który nie wynosił z
pewnością aŜ dwa tysiące dolarów

podczas gdy mnie nie będzie, Susannah Włączyłam się trochę za późno A nie mogłam

zapytać:

„O czym to ksiądz mówił?" Zacząłby się dopytywać, jakie myśli pochłonęły mnie na tyle, Ŝe
nie zwracałam uwagi na jego słowa

- Obiecujesz, Susannah?

Błękitne oczy ojca Dominika wpiły się w moje Czy miałam inne wyjście, niŜ przełknąć ślinę
i skinąć głową?

Oczywiście, ojcze D - powiedziałam, nie mając pojęcia, co obiecuję

CóŜ, muszę stwierdzić, Ŝe teraz czuję się lepiej - odparł i faktycznie miałam wraŜenie, Ŝe rozluźnił

się i przyjął swobodniejszą postawę -Wiem, naturalnie, Ŝe mogę ufać wam obojgu Tylko strasznie
bym nie chciał, Ŝebyś zrobiła coś eee, głupiego kiedy wyjadę KaŜdemu trudno jest oprzeć się
pokusie, a szczególnie młodym ludziom, którzy nie zdają sobie w pełni sprawy z konsekwencji
swoich czynów

Och JuŜ wiedziałam, o czym mówił

- Alejeśli chodzi o ciebie i Jesse'a - ciągnął ojciec Dominik -następstwa byłyby po prostu
katastrofalne, gdybyście przypadkiem, eee

ulegli nieopanowanej Ŝądzy? - dokończyłam za niego Ojciec Dominik zerknął na mnie

ałośnie

- Susannah, mówię powaŜnie Jesse nie naleŜy do tego świata Przy odrobinie szczęścia nie
zabawi tutaj duŜo dłuŜej Im bardziej się do siebie przywiąŜecie, tym boleśniej będzie się
wam rozstać Bo kiedyś to nastąpi, Susannah Nie moŜna zakłócić naturalnego

Ble, ble, ble Ojciec D poruszał wargami, aleja się znowu wyłączyłam Nie czułam potrzeby
wysłuchiwania po raz kolejny wykładu A więc ojcu Dominikowi nie ułoŜyło się szczęśliwie

z duchem ukochanej dziewczyny z czasów średniowiecza Ale to nie znaczy, Ŝe mnie i Jesse'owi
przeznaczone jest to samo Zwłaszcza biorąc pod uwagę, czego dowiedziałam się od Paula, który
chyba posiada duŜo rozleglejszą wiedzę na temat pośredniczenia niŜ ojciec Dominik

szczególnie jeśli chodzi o ten drobny, mało znany fakt, Ŝe pośrednicy są w stanie

przywrócić zmarłym Ŝycie

Był tylko jeden szkopuł: trzeba było mieć jakieś ciało, w którym dałoby się umieścić duszę
właściwego zmarłego A ciało to nie jest coś, co ma się zwykle pod ręką W kaŜdym razie nie takie,
które byłoby skłonne dobrowolnie poświęcić zamieszkującą je aktualnie duszę

- Oczywiście, ojcze D - zapewniłam, kiedy skończył wreszcie przemowę - Niech ksiądz się
dobrze bawi w San Francisco

Ojciec Dominik skrzywił się Przypuszczam, Ŝe ludzie udający się do San Francisco, Ŝeby odwiedzić
dostojników kościelnych w stanie śpiączki, niekoniecznie mają czas na turystykę, na przykład
obejrzenie mostu Golden Gate czy Chinatown itd

Dziękuję, Susannah - Rzucił mi przenikliwe, wymowne spojrzenie - Zachowuj się

A czy kiedykolwiek było inaczej? - zapytałam lekko zdumiona

Nie pofatygował się nawet, Ŝeby odpowiedzieć; potrząsnął głową i odszedł

No, to o czym to gwarzyliście sobie dzisiaj z ojczulkiem na francuskim? - dopytywał się Paul

- O pogrzebie pani Gutierrez - odpowiedziałam zgodnie z prawdą No, mniej więcej
Doszłam do wniosku, Ŝe nie opłaca się oszukiwać Paula Ma niesamowitą zdolność
odkrywania prawdy

To, oczywiście, wcale nie znaczy, Ŝe mówię mu samą prawdę i tylko prawdę Po prostu nie stosuję
wobec Paula Slatera polityki pełnej otwartości Ze względów bezpieczeństwa Względy
bezpieczeństwa kazały mi nie wyjawiać Paulowi tego, Ŝe ojciec Dominik udał się do San Francisco i
nie wiadomo, kiedy wróci

Chyba cię to juŜ nie martwi, co? - zapytał Paul - Ta sprawa z panią Gutierrez? Wiesz, te pieniądze

zostaną wykorzystane z poŜytkiem
-

Och, z pewnością, wiem Kolacja w Cliffside Inn wyniesie ile? Stówę od łebka? I pewnie

wynajmiesz limuzynę
Paul, wsparty na poduszkach, uśmiechnął się niemrawo

Kelly ci powiedziała? Tak szybko?

Przy pierwszej okazji

Długo nie czekała

Kiedy ją zaprosiłeś? Wczoraj wieczorem?

Zgadza się

A więc około dwunastu godzin - powiedziałam - Nieźle, zwaŜywszy, Ŝe przez jakieś osiem

prawdopodobnie spała
-

Och, w to wątpię - odparł Paul - Wtedy robią najwięcej To znaczy, sukuby Kelly mruŜy oczy

najwyŜej na jedną, dwie godziny w nocy i tyle
-

Romantyczne - Odwróciłam poŜółkłą kartkę starej ksiąŜki, leŜącej na łóŜku między mną a

Paulem - Nazwać dziewczynę, z którą się wybierasz na bal zimowy, sukubem
-

Ona przynajmniej chce iść ze mną - powiedział Paul z twarząbez wyrazu, jeśli nie liczyć

ciemnej brwi, która ledwo zauwaŜalnie uniosła się nieco wyŜej niŜ druga - OŜywcza odmiana ,
muszę stwierdzić, w stosunku do tego, jak się tutaj zwykle rzeczy mają
-

CzyŜbyś słyszał, jak się skarŜę? - zapytałam, przewracając kolejną kartkę

Byłam dumna z siebie, Ŝe zdołałam - przynajmniej na zewnątrz - zachować całkowitą

obojętność wobec całej sprawy Bo w środku krzyczałam: Co się dzieje? Dlaczego zapraszasz

Kelly, a nie mnie? Nie to, Ŝe mnie w ogóle obchodzą te głupie tańce, ale w co ty teraz grasz,

Paulu Slaterze?

Zdumiewające, Ŝe nie dałam nic po sobie poznać W kaŜdym razie, nic mi o tym nie

wiadomo

- Chodzi tylko o to, Ŝe chętnie dowiedziałabym się wcześniej, Ŝe nie zostałam uwzględniona
w twoich planach - powiedziałam głośno - Mogłam przecieŜ zdąŜyć juŜ wydać majątek na
sukienkę

Kącik ust Paula uniósł się gwałtownie

- Nie zrobiłaś tego - powiedział -1 wcale nie zamierzałaś Odwróciłam wzrok Czasami
trudno było wytrzymać jego

spojrzenie, było takie przenikliwe, takie

Błękitne

Silna, opalona dłoń spoczęła na mojej, nie pozwalając mi przewrócić strony

- To tutaj - Paul raczej nie ma problemu z patrzeniem mi w oczy (chyba dlatego, Ŝe są
zielone i tak przenikliwe jak, hm, algi) Nie spuszczał wzroku z mojej twarzy - Przeczytaj
Spojrzałam w dół KsiąŜka, którą Paul wyciągnął na naszą „lekcję pośrednictwa", była tak
stara, Ŝe kartki kruszyły się w palcach Powinna znajdować się w muzeum, a nie w sypialni
siedemnastoletniego chłopca

Ale właśnie tam trafiła, zabrana - wątpię, Ŝeby Paul był świadomy, Ŝe ja o tym wiem - ze
zbiorów dziadka Księga umarłych -taki miała tytuł

Tytuł nie był jedynym przypomnieniem, Ŝe wszystko przemija Wydzielała zapach, jakby mysz
czy inne małe stworzenia dostało się nie tak dawno temu między jej stronice i ulegała
powolnemu rozkładowi

- „Jeśli wierzyć przekładowi z 1924 roku - czytałam głośno zadowolona, Ŝe głos nie drŜy mi
tak jak palce - które zawsze drŜą, kiedy Paul mnie dotyka - zdolności zmienników nie
kończyły się na komunikacji ze zmarłymi i umiejętności teleportacji między ich światem a
naszym, ale obejmowały równieŜ swobodne przemieszczanie się w czwartym wymiarze"
Przyznaję, nie bardzo wczuwałam się w lekturę Było średnio' zabawne siedzieć w szkole cały
dzień, a potem, przymusowo, pobierać lekcje pośredniczenia, jasne, odbywały się tylko raz w
tygodniu, ale to, proszę mi wierzyć, więcej niŜ dosyć Dom Paula nie stracił nic ze swojej
sterylności w ciągu tych paru miesięcy, kiedy go odwiedzałam Był tak samo przeraŜający jak
zwykle

tak samo, jak dziadek Paula, który, jak sam twierdził, prowadził półzycie w pokoju niedaleko

sypialni Paula Na to półzycie składała się opieka najmowanych całodobowych pielęgniarzy,
zajmujących się przynoszeniem starszemu panu ulgi w rozlicznych chorobach

oraz nieustanne oglądanie kanału rozrywkowego Nic dziwnego, Ŝe Paul unikał pana Slatera -czy teŜ
doktora Śląskiego, jak sam mi się przedstawił -jak zarazy Dziadek nie stanowi najbardziej
interesującego towarzystwa, nawet kiedy nie udaje otumanionego lekami Pomimo mojego braku
zapału Paul puścił moją dłoń i rozparł się z powrotem na poduszkach, niezwykle zadowolony z siebie

No? - Znowu jedna brew powędrowała do góry

No, co? - Przewróciłam kartkę; na następnej stronie widniała jedynie kopia cytowanego hieroglifu

Uśmieszek zniknął z jego twarzy Stała się równie pozbawiona wyrazu co ściana za jego
plecami

A więc tak chcesz to rozegrać - powiedział Nie miałam pojęcia, o czym mówi

Rozegrać co? - zapytałam

Mógłbym to zrobić, Suze - odparł - Nie powinno być trudno dojść do tego A kiedy mi się uda cóŜ,

nie będziesz mogła mi zarzucić, Ŝe nie dotrzymałem umowy
-

Jakiej umowy? Paul zacisnął szczęki

Zęby nie zabijać twojego chłopaka - powiedział bezbarwnym tonem

Gapiłam się na niego, autentycznie zdumiona Nie mogłam zrozumieć, co się dzieje Spędzamy razem
całkiem miłe - no, dobrze, moŜe nie miłe, ale zwyczajne - popołudnie, a on nagle zaczyna grozić, Ŝe
zabije albo raczej, Ŝe nie zabije, mojego chłopaka O co właściwie chodziło?

- O-o czym ty mówisz? - wyjąkałam - Co to ma wspólnego z Jesse'em? Czy to czy to z
powodu tańców? Paul, gdybyś mnie poprosił, poszłabym z tobą Nie wiem, dlaczego to
zrobiłeś i zaprosiłeś Kelly, nawet nie

Uśmieszek powrócił, ale tym razem Paul tylko pochylił się i zamknął ksiąŜkę Z wiekowych stronic
podniósł się tuman kurzu, niemal prosto na moją twarz, ale nie zwróciłam na to uwagi Z sercem w
gardle czekałam na odpowiedź Pisane mi jednak było rozczarowanie, poniewaŜ Paul rzucił jedynie:

Nie przejmuj się tym - Po czym podniósł się z łóŜka -Jesteś głodna?

Paul - Poszłam za nim, stukając głośno butami od Stuarta Weitzmana na gołej, wyłoŜonej płytkami

podłodze - Co się dzieje?
-

A dlaczego sądzisz, Ŝe coś się dzieje? - zapytał, idąc długim, rozświetlonym korytarzem

O rany, nie wiem - Strach sprawił, Ŝe zabrzmiało to uszczypliwie - To, co przedtem powiedziałeś

o Jessie I to, Ŝe zostawiłeś mnie na lodzie, jeśli chodzi o bal zimowy A teraz to Coś knujesz
-

Naprawdę? - Paul spojrzał na mnie, wchodząc na kręcone schody prowadzące do kuchni -

PowaŜnie tak myślisz?
-

Tak - powiedziałam - Tylko jeszcze nie wpadłam na to, co

Wiesz, jakie teraz sprawiasz wraŜenie? - zapytał Paul, otwierając lodówkę i zaglądając do środka

Nie Jakie?

Jakbyś była zazdrosna o inną dziewczynę Zatkało mnie

Ajak się rzeczy mają na planecie niespełnionych Ŝyczeń? Znalazł puszkę coli i otworzył ją z

trzaskiem
-

Ładne - skwitował moją uwagę - Nie, powaŜnie Podoba mi się Kiedyś moŜe sam to

wykorzystam
-

Paul - Wpatrywałam się w niego uwaŜnie, w gardle mi zaschło, a serce tłukło mi się w piersi

- Co ty knujesz? PowaŜnie
-

PowaŜnie? - Pociągnął długi łyk napoju Mimo woli zwróciłam uwagę, kiedy przełykał, jak mocno

jest opalony - Asekuruję się
-

A cóŜ to znaczy?

- To znaczy - powiedział, zamykając lodówkę i opierając się o nią plecami - Ŝe zaczyna mi
się tutaj podobać Dziwne, ale prawdziwe Nigdy nie myślałem, Ŝe jestem typem nadającym
się na kapitana szkolnej druŜyny tenisa Mój BoŜe, w poprzedniej szkole - Znowu pociągnął
łyk coli - Ale mniejsza o to Faktem jest, Ŝe zaczyna mnie wciągać to szkolne Ŝycie Chcę iść
na bal zimowy Chodzi o to, Ŝe pewnie nie będziesz chciała ze mną być przez jakiś czas, po
tym jak cóŜ, zrobię to, co planuję

Drzwi lodówki były zamknięte, więc to nie z jej powodu poczułam nagle zimny dreszcz
przebiegający po plecach Widocznie zauwaŜył, Ŝe drŜę, bo powiedział z uśmiechem:

- Nie martw się, Susie W końcu mi wybaczysz Z czasem zdasz sobie sprawę, Ŝe tak będzie
le

Nie dokończył A to dlatego, Ŝe podeszłam i wytrąciłam mu puszkę z ręki Wylądowała z
hukiem w zlewie ze stali nierdzewnej Paul spojrzał zaskoczony na pustą dłoń, jakby nie mógł
zrozumieć, gdzie się podziało jego picie

- Nie wiem, co planujesz, ale jedno niech będzie jasne: jeśli coś mu się stanie - syknęłam nie
głośniej niŜ napój wydobywający się z puszki, ale znacznie gwałtowniej - cokolwiek, to
poŜałujesz, Ŝe się w ogóle urodziłeś Zrozumiałeś?

Zaskoczenie na jego twarzy ustąpiło miejsca irytacji

Tego nie obejmowała nasza umowa Obiecałem tylko, Ŝe nie

Cokolwiek I nie nazywaj mnie „Susie"

Serce biło mi tak mocno, Ŝe nie rozumiałam, jak mógł tego nie słyszeć -jak mógł nie
zauwaŜyć, Ŝe jestem bardziej przeraŜona niŜ rozgniewana

A moŜe i zauwaŜył, bo rozciągnął usta w uśmiechu -w uśmiechu, który zdąŜył sprawić, Ŝe
połowa dziewczyn w szkole zakochała się w nim na zabój

Nie martw się, Suze - powiedział - Moje plany wobec Jes-se'a? Są o wiele bardziej

humanitarne niŜ to, co przewidziałaś dla mnie
-

Paul pokręcił głową

- Nie obraŜaj mnie, udając, Ŝe nie wiesz, co mam na myśli Nie musiałam udawać Nie
miałam pojęcia, o co mu chodzi

Nie zdołałam mu jednak tego powiedzieć, poniewaŜ w tym samym momencie otworzyły się
drzwi z boku i ktoś zawołał:

- Halo?

Był to doktor Slaski wraz z opiekunem -wrócili właśnie z kolejnej tury niekończących się

wizyt lekarskich Okrzyk pochodził od opiekuna Doktor Slaski - czy teŜ Slater, jak nazywał

Paul - nigdy się nie odzywał W kaŜdym razie nie wtedy, kiedy poza mną był w pobliŜu

jeszcze ktoś inny

Hej - powiedział Paul, wchodząc do salonu i spoglądając na przykutego do wózka

inwalidzkiego dziadka -Jak było?
-

wietnie - odparł pielęgniarz z uśmiechem - Prawda, panie Slater? Dziadek

Paula nie odpowiedział Głowę miał spuszczoną na piersi, jakby spał
Tyle Ŝe nie spał Był nie mniej świadomy niŜ ja W zniszczonym i kruchym starczym ciele krył
się umysł tryskający inteligencją i pełen Ŝywotności Nie jestem w stanie pojąć, dlaczego uznał
za stosowne to ukrywać Mnóstwa rzeczy dotyczących Slaterów nie rozumiem

Przyjaciółka zostaje na kolacji, Paul? - zapytał wesoło opiekun

Tak - powiedział Paul

Nie - powiedziałam w tym samym momencie Po czym nie patrząc mu w oczy, dodałam: -

Wiesz, Ŝe nie mogę

To, przynajmniej, było prawdą Czas posiłków to w moim domu czas dla rodziny Wystarczy opuścić
jeden z wymyślnych posiłków przygotowanych przez mojego ojczyma, a wymówkom nie ma końca

- W porządku - powiedział Paul przez wyraźnie zaciśnięte zęby - Odwiozę cię do domu
Nie sprzeciwiałam się Byłam bardziej niŜ chętna do wyjścia

PrzejaŜdŜka mogła być duŜo przyjemniejsza, niŜ była Chodzi o to, Ŝe Carmel naleŜy do

najpiękniejszych miejsc na świecie, a dom Slaterów leŜy tuŜ nad oceanem Słońce zachodziło

i wydawało się, Ŝe niebo staje w płomieniach, a z dołu dobiegał odgłos fal rytmicznie

uderzających o nadbrzeŜne skały Do tego Paul, którego widok teŜ nie jest, no cóŜ, niemiły

dla wzroku, prowadzi nie jakiś tam, przechodzący z ojca na syna samochód,

ale srebrzysty kabriolet bmw, w którym, o czym przypadkiem wiem, wyglądam wyjątkowo

dobrze - z ciemnymi włosami, bladą cerą i znakomicie dobranym obuwiem

A jednak napięcie panujące w samochodzie moŜna by ciąć noŜem Jechaliśmy w całkowitym

milczeniu, aŜ dotarliśmy wreszcie na ulicę Sosnowego Wzgórza 99, pod pełen tajemniczych

zakamarków wiktoriański dom na Wzgórzach Carmelu, który moja mama i ojczym nabyli

przeszło rok temu, ale jeszcze nie skończyli odnawiać A poniewaŜ powstał w początkach

wieku - XIX, nie XX - wymagał mnóstwa przeróbek

adne jednak, nawet najnowocześniejsze oświetlenie nie mogło usunąć w cień awanturniczej

przeszłości tego domu, ani faktu, Ŝe przed paroma miesiącami odkopano tam na podwórku

szkielet mojego chłopaka Nadal nie mogłam postawić stopy na tarasie, nie odczuwając

mdłości

JuŜ miałam wysiąść z auta bez słowa poŜegnania, kiedy Paul wyciągnął rękę i połoŜył dłoń na

moim ramieniu

- Suze - odezwał się, a kiedy odwróciłam głowę, zobaczyłam w jego niebieskich oczach
zakłopotanie - Posłuchaj Co byś powiedziała na zawieszenie broni?

Zamrugałam oczami śarty sobie stroił? Groził, Ŝe usunie mojego chłopaka; okradł ludzi, którym
miał pomóc; nie raczył zaprosić mnie na szkolne tańce i upokorzył w rezultacie przed
najpopularniejszą dziewczynę w szkole A teraz chciał buzi i pa, pa?

Nie ma mowy - burknęłam, zgarniając swoje podręczniki

Daj spokój, Suze - powiedział, oślepiając mnie uśmiechem, od którego serce topniało -Wiesz, Ŝe

jestem nieszkodliwy No, w zasadzie Poza tym, co mógłbym zrobić Jesse'owi? Ma ojca Dominika,
Ŝ

eby go chronił, prawda?

Niezupełnie W kaŜdym razie, nie teraz Ale Paul o tym nie wiedział Jeszcze nie

Przykro mi z powodu tej sprawy z Kelly Ale ty nie chciałaś iść ze mną Jak moŜesz mieć do mnie

pretensję o to, Ŝe mam ochotę zabrać dziewczynę, której cóŜ, której się podobam? MoŜe to przez ten
uśmiech MoŜe przez sposób, wjaki mrugał błękitnymi oczętami Nie wiem, dlaczego, ale nagle
poczułam, Ŝe mięknę
-

A co z Gutierrezami? - zapytałam - Oddasz pieniądze?

Hm CóŜ, nie Nie mogę tego zrobić

Paul, moŜesz Nic nie powiem, przysięgam

Nie o to chodzi Nie mogę, poniewaŜ ja, eee, potrzebuję ich

Na co?

Paul uśmiechnął się

- Dowiesz się

Otworzyłam drzwi i wysiadłam, wbijając obcasy głęboko w usłaną igłami ścieŜkę

Do widzenia, Paul - powiedziałam i zatrzasnęłam drzwiczki, ucinając jego słowa:

Nie, Suze, poczekaj!

Odwróciłam się i ruszyłam w stronę domu Mój ojczym Andy rozpalił ogień w którymś z licznych
kominków Silna woń spalonego drewna wypełniała rześkie wieczorne powietrze, mieszając się z
jeszcze innym zapachem

Curry To był wieczór kurczaka tandoori Jak mogłam zapomnieć?

Za plecami słyszałam, jak Paul cofa samochód i odjeŜdŜa Nie obejrzałam się Weszłam po
schodkach w świetle płynącym z jadalni i stanęłam przed frontowymi drzwiami Otworzyłam je i
zawołałam:

- Jestem w domu!

Ale tak naprawdę nie byłam Bo teraz dom oznaczał dla mnie coś innego i tak było od
jakiegoś czasu I on juŜ tu nie mieszkał

Garść kamyków zagrzechotała z hałasem, uderzając o grube, oprawne w ołów szkło

Rozejrzałam się zaniepokojona, czy to nie zwróciło czyjejś uwagi Lepiej jednak, Ŝeby

usłyszeli stuk drobinek Ŝwiru o szybę niŜ mnie, szepczącą imię kogoś, kto wcale nie powinien

tutaj mieszkać

Kogoś, kto w rzeczywistości właściwie w ogóle nigdzie nie mieszkał

Zjawił się niemal natychmiast, nie w oknie, ale tuŜ koło mnie Tak to jest z umarłymi Nie

muszą się przejmować schodami Czy ścianami

- Susannah - Światło księŜyca uwypukliło rysy jego twarzy Plamy cienia znajdowały się
tam, gdzie powinny być oczy, a blizna na brwi - ślad po ugryzieniu psa w dzieciństwie - stała
się całkiem biała

Ale nadal, mimo tych księŜycowych sztuczek, Jesse był najprzystojniejszym chłopakiem,
jakiego spotkałam Nie sądzę, Ŝeby to miłość sprawiała, Ŝe tak go oceniłam Pokazałam Cee Cee
jego miniaturowy portret, który przypadkiem-specjalnie wyniosłam z siedziby Towarzystwa
Historycznego Carmelu, a ona przyznała mi rację „Niesamowicie przystojny" -tak się dokładnie
wyraziła

- Nie musisz sobie zawracać tym głowy - powiedział, strząsając z mojej dłoni resztę
kamyków -Wiedziałem, Ŝe tu jesteś Słyszałem, jak mnie wołałaś

Tyle Ŝe wcale tak nie było Właściwie nie zawołałam go Ale wszystko jedno Był ze mną i
tylko to się liczyło

O co chodzi, Susannah? - zapytał Wysunął się z cienia plebanii, więc mogłam w końcu

zobaczyć jego oczy Ciemne i lśniące, były pełne inteligencji inteligencji i czegoś jeszcze
Czegoś, jak myślałam z przyjemnością, przeznaczonego tylko dla mnie
-

Wpadłam, Ŝeby powiedzieć „cześć" - oznajmiłam ze wzruszeniem ramion Było tak

chłodno, Ŝe mój oddech tworzył] chmurkę pary między nami

Tak się nie działo, kiedy odzywał się Jesse PoniewaŜ on, rzecz! jasna, nie oddycha

- O trzeciej nad ranem? - Ciemne brwi uniosły się do góry,] ale raczej w wyrazie rozbawienia
niŜ niepokoju - W dzień powszedni?

Tu mnie złapał, oczywiście

Ojciec D prosił, Ŝeby przynieść jakieś kocie jedzenie - wyjaśniłam, potrząsając torbą - Nie

chciałam, Ŝeby siostra Ernestyna nakryła mnie na tym, jak je podrzucam Nie powinna wiedzieć
o Szatanie
-

Kocie jedzenie - powtórzył Jesse Tb go na dobre rozbawiło -1 tylko tyle?

Nie tylko i dobrze o tym wiedział Ale chodziło o coś innego, niŜ sądził W kaŜdym razie

niezupełnie

Ale kiedy przyciągnął mnie do siebie, nie stawiałam oporu Zwłaszcza Ŝe jest jedno jedyne

miejsce na świecie, gdzie czuję | się bezpiecznie, i tam właśnie byłam w jego ramionach

- Zimno ci, ąuerida - szepnął w moje włosy - Trzęsiesz się Owszem, ale nie z zimna No,
moŜe nie tylko Zamknęłam

oczy i rozpłynęłam się w jego objęciach, napawając dotykiem jego silnych ramion i twardej
piersi, w którą wtulałam policzek śałowałam, Ŝe to nie moŜe trwać wiecznie - Ŝe nie mogę
być ciągle w jego ramionach, gdzie nic nie mogło mnie zranić Bo on by do tego nie dopuścił

Nie wiem, jak długo tak staliśmy w ogródku na plebanii ojca D Ocknęłam się, dopiero kiedy jesse,
gładząc mnie po włosach, w końcu odsunął się lekko, Ŝeby móc spojrzeć mi w twarz

O co chodzi, Susannah? - zapytał ponownie Jego głos zabrzmiał, zwaŜywszy sytuację,

zaskakująco szorstko - Co się stało?
-

Nic - skłamałam, poniewaŜ nie chciałam, Ŝeby to się skończyło światło księŜyca, jego uścisk,

cokolwiek w ogóle wszystko
-

Nieprawda, Ŝe nic - powiedział i odsunął dłonią kosmyk włosów, który wiatr przylepił do moich,

pokrytych błyszczykiem, warg Ten problem mnie prześladuje - Znam cię, Susannah Wiem, Ŝe coś
cię gnębi Mów
Ujął mnie za rękę i pociągnął Poszłam za nim, chociaŜ nie wiedziałam dokąd Mogłabym

towarzyszyć mu wszędzie, nawet do wnętrza piekieł Ale on, oczywiście, nigdy by mnie tam

nie zabrał

W przeciwieństwie do niektórych ludzi

Trochę jednak się opierałam, kiedy zobaczyłam, dokąd faktycznie idziemy To nie było moŜe

piekło, ale

Do samochodu? - Zagapiłam się zaskoczona na hondę ac-cord mojej mamy

Zmarzłaś - stwierdził stanowczo Jesse, otwierając dla mnie drzwiczki od strony kierowcy -

MoŜemy porozmawiać w środku
Rozmowa nie była dokładnie tym, co mi chodziło po głowie Uznałam jednak, Ŝe to akurat
moglibyśmy robić równie dobrze w samochodzie, jak i w ogródku I byłoby duŜo cieplej Tylko Ŝe
Jesse nie miał takich zamiarów Chwycił mnie za dłonie, kiedy usiłowałam objąć go za szyję i
zdecydowanie ułoŜył je na moich kolanach

- Powiedz mi - odezwał się w mroku, a ton jego głosu dawał jasno do zrozumienia, Ŝe nie ma
ochoty na Ŝarty

Westchnęłam i spojrzałam w szybę Miejsce nie naleŜało do najbardziej romantycznych zakątków,
jeśli chodzi o całowanie się Big Sur juŜ bardziej Bal zimowy, zdecydowanie tak Ale parking przy
plebanii w Misji im Junipero Serry? Niespecjalnie

O co chodzi, ąuerida? - Pochylił się i odgarnął mi włosy z czoła Na widok mojej miny, odsunął

rękę
-

Och Chodzi o niego - powiedział zupełnie innym tonem Chyba nie powinnam się dziwić Ze

domyślił się bez moich
wyjaśnień Tylu rzeczy mu nie powiedziałam - nie odwaŜyłam się Na przykład moja umowa z
Paulem: Ŝe nie wyśle Jesse'a w zaświaty, a w zamian za to ja będę spędzać z nim kaŜde środo-we
popołudnie, aby nauczyć się czegoś więcej o naszym wyjątkowym darze chociaŜ, prawdę mówiąc,
przez większość czasu chyba Paul myślał o tym, jak mi wpakować język w usta, a niejakie by mi tu
jeszcze przekazać stare mądrości

W Jesse'em te lekcje nie wzbudziłyby zapewne entuzjazmu tym bardziej, gdyby się domyślił, z
czym mogą się wiązać Jesse z Paulem nie mieli dla siebie ciepłych uczuć, ich znajomość była
podszyta wrogością od samego początku Paul był przekonany, Ŝe jest lepszy od Jesse'a tylko
dlatego, Ŝe Ŝyje, a Jesse jest martwy, natomiast Jesse nie przepadał za Paulem, który urodził się juŜ
uprzywilejowany - ze zdolnością komunikowania się z umarłymi - ale wykorzystywał dar losu dla
własnych, egoistycznych celów Naturalnie, ich wzajemna niechęć mogła równieŜ mieć coś
wspólnego ze mną Wcześniej, zanim w moim Ŝyciu pojawił się Jesse, fantazjowałam czasem, jak by
to było wspaniale, gdyby dwóch chłopaków o mnie walczyło Teraz, kiedy do tego naprawdę doszło,
zrozumiałam, jaka byłam głupia Nie było nic śmiesznego w areszcie domowym, jaki zarobiłam
ostatnim razem, kiedy się wzięli za czuby, niszcząc przy okazji połowę domu A ta bójka nie była
nawet z mojej winy Chyba

Nic takiego - powiedziałam, unikając jego wzroku, poniewaŜ zdawałam sobie sprawę, Ŝe jeśli

zapatrzę się w te ciemne bliźniacze jeziora, będę zgubiona, jak zwykle - Po prostu Paul,
zachowuje się gorzej niŜ zwykle
-

Gorzej? - Spojrzenie, jakie rzucił mi Jesse, było ostre jak sztylet - Gorzej pod jakim

względem? Susannah, jeśli on cię dotknął
-

Nie to - przerwałam pośpiesznie, uświadamiając sobie z zamierającym sercem, Ŝe

przemówienie, które ćwiczyłam pół nocy - przemówienie, o którego doskonałości byłam
przekonana, tak Ŝe musiałam udać się na plebanię natychmiast, w środku nocy, w dodatku
„poŜyczonym" samochodem mamy - dalekie było od doskonałości W gruncie rzeczy, było
zupełnie do kitu - Chodzi o to, Ŝe ostatnio groził cóŜ, Ŝe zrobi coś, czego do końca nie
rozumiem Zrobi coś tobie

Jesse wydawał się rozbawiony Nie takiej reakcji oczekiwałam

Więc zjawiłaś się tutaj pędem - powiedział - głuchą nocą, Ŝeby mnie ostrzec? Susannah, jestem

wzruszony
-

Jesse, mówię powaŜnie Myślę, Ŝe Paul coś knuje Pamiętasz panią Gutierrez?

Oczywiście - Jesse przetłumaczył dla mnie wolę zmarłej kobiety, jako Ŝe mój hiszpański

ogranicza się w zasadzie do „taco", no i, oczywiście, „ąuerida" - A co z nią? Opowiedziałam
mu szybko o spotkaniu z Paulem na podwórku u Gutierrezów Mimo Ŝe bardzo skrótowo
opisałam, jak Paul ukradł pieniądze, zanim ja zdołałam połoŜyć na nich rękę, Jesse wyraźnie się
wściekł W jego oczach ujrzałam stalowy błysk Powiedział teŜ coś po hiszpańsku, czego nie
zrozumiałam, ale podejrzewam, Ŝe było to coś niezbyt pochlebnego pod adresem Paula
-

Ojciec D się tym zajmie - zapewniłam pośpiesznie, na wypadek gdyby Jesse wpadł na

pomysł, Ŝeby sam to załatwić -przed czym wiele razy go juŜ ostrzegałam Nie wspomniałam, Ŝe
ojciec D nic nie wie o kradzieŜy wie tylko, Ŝe Gutierrezowie są potrzebujący Byłam pewna, co
powiedziałby Jesse, gdyby odkrył, Ŝe nie powiadomiłam ojca Dominika o ostatnim wyczynie
Paula

Wiedziałam równieŜ, niestety, co zrobiłby Paul, gdyby odkrył, Ŝe na niego doniosłam

Ale nie tym się martwię - ciągnęłam - Chodzi o to, co Paul powiedział, kiedy kiedy

próbowałam go skłonić do zwrotu pieniędzy - Uznałam, Ŝe lepiej pominąć fakt, Ŝe usiłowałam
dołoŜyć Paulowi w splot słoneczny Jak i to, co Paul powiedział wcześniej tamtego dnia - Ŝe
jego plany wobec Jesse'a były bardziej ludzkie niŜ moje wobec niego Bo miałam wraŜenie, Ŝe
juŜ wiem, co miał na myśli Nie mógł się bardziej mylić - Coś o tobie i co zamierza ci zrobić
Nie zabić
-

To - przerwał Jesse suchym tonem - byłoby trudne, ąuerida, biorąc pod uwagę, Ŝe juŜ

jestem martwy

Spojrzałam na niego gniewnie

- Wiesz, co mam na myśli Powiedział, Ŝe nie zamierza cię zabijać Zamierza chyba nie
dopuścić, Ŝebyś umarł

Nawet w ciemnym wnętrzu samochodu zauwaŜyłam, jak Jesse unosi brwi do góry

Ten człowiek ma niezwykle wysokie mniemanie o swoich umiejętnościach - odezwał się

Jesse - Nie mogłam uwierzyć, Ŝe nie traktuje powaŜnie groźby Paula - On nie Ŝartował

Powtórzył mi to juŜ parę razy Naprawdę podejrzewam, Ŝe on coś szykuje

- Slater zawsze coś knuje, jeśli chodzi o ciebie, Susannah -powiedział Jesse tonem
wskazującym na to, Ŝe jest mocno znudzony tematem - On jest w tobie zakochany Ignoruj
go, a w końcu da sobie spokój

- Jesse - Nie mogłam, oczywiście, powiedzieć mu, Ŝe niczego nie pragnęłabym bardziej, jak
zignorować Paula i jego pokrętne pomysły, ale nie jestem w stanie tego zrobić, poniewaŜ
przyrzekłam, Ŝe tego nie zrobię w zamian za Ŝycie Jesse'a Albo przynajmniej jego
obecność w tym wymiarze - Naprawdę myślę

- Nie zwracaj na niego uwagi, Susannah - Jesse uśmiechał się lekko, potrząsając głową - On
to mówi tylko dlatego, Ŝe wie, jak to na ciebie działa i wtedy nie moŜesz go ignorować „Och,
Paul! Nie, Paul!"

Spojrzałam na niego przeraŜona

Czy usiłowałeś przed chwilą mnie naśladować?

Nie dawaj mu powodu do satysfakcji - ciągnął Jesse, jakby innie nie usłyszał - a zmęczy się i w

końcu odejdzie
-

Ja wcale tak nie mówię - Zagryzłam niepewnie dolną wargę - Naprawdę tak to brzmi?

A teraz, jeśli to juŜ wszystko - ciągnął Jesse, lekcewaŜąc mnie tak, jak ja miałam lekcewaŜyć Paula

- sądzę, Ŝe powinnaś wrócić do domu, ąuerida Jeśli twoja mama się obudzi i stwierdzi, Ŝe cię nie
ma, wiesz, Ŝe będzie się martwić A poza tym, czy za parę godzin nie idziesz przypadkiem do
szkoły?
-

Ale

Querida -Jesse pochylił się w moją stronę i połoŜył mi dłoń na karku - Za bardzo się

przejmujesz
-

Jesseja

Nie dokończyłam - a w sekundę później nie pamiętałam juŜ nawet, co chciałam mu

powiedzieć A to dlatego, Ŝe przyciągnął mnie - delikatnie, ale stanowczo - do siebie i zakrył

mi usta swoimi wargami

Oczywiście, kiedy jego usta dotykają moich, nie sposób myśleć o czymś innym, jak tylko o

odczuciach, jakie one wywołują - a które są niebywale przyjemne i poŜądane Nie mam zbyt

wielkiego doświadczenia w tej dziedzinie, ale wiem, Ŝe to, co się dzieje, kiedy Jesse mnie

całuje, jest cóŜ, niezwykłe

I to nie dlatego, Ŝe on jest duchem Wystarczy, Ŝe dotknie moich ust, a czuję się tak, jakby

wybuchły we mnie fajerwerki na czwartego lipca i rozpalały się coraz bardziej i bardziej, aŜ

w końcu nie mogę znieść Ŝaru Jedynym sposobem ugaszenia! tego ognia wydaje się jeszcze

większa bliskość jego ciała

Ale to, naturalnie, nie wychodzi, bo kiedy się przytulam, Jes-1 se, w którym podobny ogień

teŜ chyba płonie, dotyka mniej gdzieś, na przykład pod bluzką, gdzie, oczywiście, chcę być

do-1 tykana, ale gdzie, jak on uwaŜa, jego ręce nie mają powodu się I zapuszczać Na tym

całowanie się kończy, a jesse przeprasza, Ŝel mnie obraził, chociaŜ obraŜanie się jest ostatnią

rzeczą, jaka przy-1 szłaby mi w tym momencie do głowy, co mu juŜ niejednokrotnie

bezskutecznie tłumaczyłam

Ale tak to jest, jeśli zakochujesz się w chłopaku urodzonymi w czasach, kiedy męŜczyźni

traktowali kobiety jak delikatne, kruche porcelanowe laleczki, a nie istoty z krwi i kości

Usiłowałam I mu wyjaśnić, Ŝe teraz wszystko wygląda inaczej, ale on uporczywie obstaje

przy tym, Ŝe wszystko poniŜej szyi jest niedostępne I aŜ do miodowego miesiąca

Zdarza mu się jednak, kiedy się całujemy, pod wpływem chwili zapomnieć, Ŝe jest

dziewiętnastowiecznym dŜentelmenem

Czułam, jak jego ręka przesuwa się po pasku moich dŜinsów Nasze języki splotły się, a ja

wiedziałam, Ŝe ta ręka lada chwila wsunie się pod sweter i powędruje w kierunku

biustonosza Wyśpiewałam w duchu modlitwę dziękczynną za to, Ŝe włoŜyłam biustonosz

rozpinany z przodu Potem, z zamkniętymi oczami, sama zajęłam się odkrywaniem nowych

obszarów, przesuwając dłonie wzdłuŜ ściany twardych mięśni, wyczuwalnych przez jego

koszulę

dopóki palce Jesse'a, zamiast zanurzyć się w moje 34B, niej unieruchomiły moich rąk w Ŝelaznym

uścisku

Susannah - wy dyszał z trudem, oddychając cięŜko i opierając czoło na moim

Jesse -Ja sama teŜ nie mogłam złapać tchu

- Myślę, Ŝe powinnaś juŜ jechać Skąd wiedziałam, Ŝe to powie?

Przyszło mi do głowy, Ŝe moglibyśmy to robić - to znaczy, całować się - duŜo częściej i
wygodniej, gdyby Jesse nie trzymał się głupiego pomysłu mieszkania z ojcem Dominikiem,
skoro juŜ jesteśmy, z braku lepszego określenia, parą To w końcu w moim pokoju został
zamordowany dawno, dawno temu Czy to nie mój pokój powinien dalej nawiedzać? Nie
wyraziłam tego jednak głośno, poniewaŜ wiem, Ŝe Jesse, jako staroświecki dŜentelmen, nie
aprobuje wspólnego mieszkania par przed ślubem Zdecydowanie usunęłam teŜ z pamięci
ostrzeŜenie, jakiego udzielił mi ojciec Dominik tuŜ przed wyjazdem do San Francisco, na temat
nieulegania pokusom związanym z Jesse'em Ojcu D łatwo mówić Jest księdzem Nie ma
pojęcia, jak tojest być pełnokrwistą, nastoletnią pośredniczką Dziewczyną

- Jesse - powiedziałam, nadal nieco zadyszana od pocałunków - Ciągle myślę wiesz, o tej
sprawie z Paulem Kto wie, moŜe rzeczywiście wykombinował coś nowego, Ŝeby nas
rozdzielić? A teraz, kiedy ojciec D wyjechał nie wiadomo na jak długo, ja CóŜ, nie
uwaŜasz, Ŝe byłoby lepiej, gdybyś na jakiś czas wrócił do mojego domu?

Jesse, mimo Ŝe jeszcze przed chwilą trzymał rękę pod moją bluzką, nie okazał entuzjazmu

Tak, Ŝebyś mogła mnie chronić przed tym złoczyńcą, panem Slaterem? - Wydawało mi się,

czy teŜ był bardziej rozbawiony niŜ, eee, zirytowany? - Dzięki za zaproszenie, ąuerida, ale sam
potrafię się o siebie troszczyć
-

Ale kiedy Paul odkryje, Ŝe ojca D nie ma, moŜe cię szukać A jeśli nie będzie mnie w

pobliŜu, Ŝeby go powstrzymać
-

To cię moŜe zaskoczyć, Susannah - odparł Jesse, podnosząc głowę i ponownie układając moją

rękę na kolanach - ale potrafię dać sobie radę ze Slaterem bez twojej pomocy Wjego głosie
brzmiało teraz wyraźnie rozbawienie
-

Teraz wracasz do domu - ciągnął - Dobranoc, ąuerida

Pocałował mnie raz jeszcze, przelotnie, na do widzenia Wiedziałam, Ŝe lada chwila zniknie
Było jednak coś jeszcze, czego koniecznie chciałam się dowiedzieć Normalnie zapytałabym
ojca Dominika, ale skoro wyjechał

Poczekaj - powiedziałam - Zanim odejdziesz jeszcze jedna rzecz Jesse

zaczął juŜ migotać
-

Tak, ąuerida?

Czwarty wymiar - rzuciłam

Był w trakcie dematerializowania się, ale wrócił

Co z nim?

Hm - mruknęłam Z pewnością myślał, Ŝe pytam po to, Ŝeby go zatrzymać na parę cennych

sekund A tak naprawdę? Pewnie miał rację - Co tojest?
-

Czas-powiedział Jesse

Czas? - powtórzyłam - Tojest to? Po prostu czas?

Tak Czas Dlaczego pytasz? Do szkoły?

Pewnie - powiedziałam - Do szkoły

Czego to was teraz uczą - powiedział, potrząsając głową

Kocie jedzenie - Podałam mu torbę - Nie zapomnij

Dobranoc, ąuerida

I zniknął O tym, Ŝe w ogóle tutaj był, świadczyły mocno zaparowane od naszych oddechów
szyby Albo raczej mojego oddechu, bo Jesse przecieŜ nie oddycha

Pan

Walden podniósł do góry plik zadrukowanego papieru i powiedział:

- Tylko ołówki numer 2, bardzo proszę

Ręka Kelly Prescott natychmiast wystrzeliła w górę

- Panie Walden, to nie do przyjęcia - Kelly śmiertelnie powaŜnie traktuje swoją rolę
przewodniczącej klasy trzeciej zwłaszcza jeśli chodzi o rozkład imprez tanecznych Oraz,

widocznie, sprawdziany umiejętności - Powinniśmy zostać uprzedzeni co najmniej
dwadzieścia cztery godziny wcześniej, Ŝe będzie sprawdzian

Spokojnie, Prescott - Pan Walden, nasz wychowawca, zaczął rozdawać formularze - To są testy

dotyczące predyspozycji zawodowych, nie wiedzy Wyniki nie zostaną umieszczone w waszej
dokumentacji Mają wam pomóc - podniósł broszurkę leŜącą na biurku i przeczytał głośno - „ustalić,
jaka kariera zawodowa jest najbardziej zgodna z waszymi szczególnymi umiejętnościami i/oraz
zainteresowaniami i/oraz osiągnięciami" Zrozumiano? Po prostu odpowiedzcie na pytania - Rzucił
stos papierów na moją ławkę, Ŝebym przekazała je wzdłuŜ rzędu - Macie pięćdziesiąt minut I bez
gadania
-

„Co bardziej ci odpowiada: a) praca w pomieszczeniu? czy b) praca na zewnątrz?" -

usłyszałam głos Brada z drugiego końca sali - Hej, a gdzie jest: ,,c) praca w warunkach silnego
odurzenia"?
-

Ty świrze - zachichotała Kelly Prescott

„Jesteś »sową« czy »rannym ptaszkiem«"? - Adam McTa-vish udawał oburzenie - To jest

kwestionariusz dyskryminujący narkoleptyków
-

„Wolisz pracować: a) sam czy b) w grupie?" - Moja najlepsza przyjaciółka Cee Cee z trudem

powstrzymywała obrzydzenie - Och, mój BoŜe, jakie to głupie
-

Co w poleceniu „bez gadania" - zapytał pan Walden -jest dla was niezrozumiałe? Nikt nie

zwrócił na niego uwagi
-

To jest głupie - oświadczył Adam -W jaki sposób za pomocą tego testu moŜna ustalić, czy nadaję

się do robienia jakiejś kariery?
-

To sprawdza twoje uzdolnienia, głupolu - Kelly była zdegustowana -Jedynym zajęciem, do

którego się nadajesz, jest sprzedawanie hamburgerów w McDonaldzie
-

Gdzie ty, Kelly, będziesz smaŜyć frytki - zauwaŜył Paul suchym tonem, co spowodowało wybuch

miechu w klasie

AŜ w końcu pan Walden, który usadowił się za biurkiem i usiłował skupić na lekturze
najnowszego wydania „Magazynu dla amatorów surfingu", ryknął:

- Czy chcecie zostać po lekcjach, Ŝeby to skończyć? Będę zachwycony, mogąc was
zatrzymać; nie mam nic lepszego do roboty Bądźcie cicho, jeden z drugim i bierzcie się do
roboty

To w znacznym stopniu uciszyło gaduły

Niechętnie wypełniałam maleńkie kwadraciki Moja niechęć nie wynikała, oczywiście, wyłącznie z
tego, Ŝe praktycznie nie spałam całą noc To mi z pewnością nie pomagało, ale istotne było co innego
Tak, te testy, jeśli o mnie chodzi, nie miały specjalnego znaczenia Moja przyszłość została juŜ
ustalona od dnia, w którym się urodziłam W dorosłym Ŝyciu miałam tylko jedną, jedyną opcję A
kaŜda inna kariera, jaką bym wybrała, kłóciłaby się z moim prawdziwym powołaniem, którym jest,
naturalnie, pomaganie umarłym w odnajdywaniu drogi do ostatecznego kresu ich podróŜy

Zerknęłam na Paula Pochylał się nad kwestionariuszem, wypełniając kratki z lekkim uśmiechem
Ciekawa byłam, co wpisuje jako obszar zainteresowań Nie zauwaŜyłam takiej moŜliwości, jak
przywłaszczenie pieniędzy Albo podstępna kradzieŜ

Po co, zastanawiałam się, w ogóle się fatygował? To na nic I tak będziemy przede wszystkim
pośrednikami, niezaleŜnie od zawodu, jaki wybierzemy Choćby ojciec Dominik Och, pewnie, udało
mu się utrzymać swój status pośrednika w tajemnicy nawet przed Kościołem, poniewaŜ, jak się
wyraził, jego szefem jest Bóg, i to Bóg stworzył pośredników Oczywiście, ojciec D nie jest
wyłącznie księdzem Przez wiele, wiele lat pracował jako nauczyciel, zdobył nawet róŜne nagrody -
dopóki nie awansowano go na dyrektora Ale z nim to inna sprawa On na serio uwaŜa, Ŝe zdolność
widzenia i rozmawiania ze zmarłymi to dar od Boga Nie widzi tego we właściwym świetle: jako
przekleństwa Tylko tylko Ŝe, oczywiście, gdyby nie to przekleństwo, nigdy nie spotkałabym Jesse'a

Jesse Małe niezapełnione kwadraciki zaczęły się rozpływać, kiedy łzy napłynęły mi do oczu

Och, wspaniale Teraz płaczę W szkole

Ale co mogłam na to poradzić? Siedzę tu, moja przyszłość bez Ŝadnych niespodzianek

ukończenie szkoły, college, kariera zawodowa CóŜ, raczej pseudokariera, skoro i tak

wiadomo, czym tak naprawdę będę się zajmować

A co z Jesse'em? Jaka czekała go przyszłość?

Co się z tobą dzieje? - szepnęła Cee Cee Wytarłam oczy rękawem koszuli firmy Miu Miu

Nic - odszepnęłam -Alergia

Cee Cee ze sceptyczną miną wróciła do kwestionariusza

Zapytałam go kiedyś, kim chciał być Oczywiście, Jesse'a Wiecie, zanim umarł Miałam na
myśli jakiś zawód, ale on nie zrozumiał Kiedy wreszcie zdołałam mu to wytłumaczyć,
uśmiechnął się, ale ze smutkiem

- Za mojego Ŝycia, Susannah, to wyglądało inaczej - powiedział - Byłem jedynym synem
swojego ojca Miałem odziedziczyć ranczo i pracować na nim, Ŝeby utrzymać matkę i siostry
po śmierci ojca

Nie dodał, Ŝe miał się równieŜ oŜenić z dziedziczką sąsiedniego rancza, tak aby z ziem obu
rodów stworzyć potęŜny

majątek Nie wspomniał takŜe, Ŝe to ta dziewczyna kazała go zabić, bo podobał jej się bardziej
inny męŜczyzna, na którego jej ojciec nie bardzo chciał się zgodzić PoniewaŜ ja i takjuŜ o tym
wszystkim wiedziałam Niełatwo się Ŝyło, nawet w połowie XIX wieku

- Och - powiedziałam tylko Jesse nie mówił z rozgoryczeniem, ale, moim zdaniem, to nie
było w porządku A gdyby on nie chciał być ranczerem? - No, a kim chciałbyś być? Wiesz,
jakbyś miał wybór?

Zamyślił się

- Nie wiem Wtedy było inaczej, Susannah Ja byłem inny Myślałem czasami Ŝe
chciałbym zostać lekarzem

Lekarz To miało sens - przynajmniej dla mnie Za kaŜdym razem, kiedy przywlekłam się do
domu z którąś częścią ciała pulsującą bólem - czy od jadu trującej rośliny, czy na skutek
odparzenia - Jesse zawsze udzielał mi pomocy, a dotyk miał przyjemny jak kaszmir Byłby
wspaniałym lekarzem

Więc czemu nie byłeś? - zapytałam - Czemu nie zostałeś lekarzem? Z powodu ojca?

Tak, głównie dlatego - odparł - Nigdy nie ośmieliłem się nawet komuś o tym wspomnieć

Ledwie mogłem sobie pozwolić na opuszczenie rancza na parę dni, a co dopiero na kilka lat,
Ŝ

eby studiować medycynę Ale sądzę, Ŝe to by mi się podobało Szkoła lekarska ChociaŜ wtedy,

kiedy Ŝyłem - dodał - nie wie- dziano tyle o medycynie, co dzisiaj Myślę, Ŝe teraz taka praca
byłaby znacznie ciekawsza

Wiedział, co mówi Przez sto pięćdziesiąt lat obserwował, jak wynalazki - elektryczność,
samochody, samoloty, komputery nie wspominając juŜ o penicylinie i szczepionkach na
choroby, które w przeszłości regularnie uśmiercały miliony - sprawiają, Ŝe świat zmienia się nie
do poznania w stosunku do tego, w którym dorastał

Zamiast trzymać się kurczowo przeszłości, jak zrobiłoby wielu na jego miejscu, Jesse z
ogromną ciekawością śledził zmiany, czytając wszystko, co mu wpadło w ręce - od tanich
powieści po encyklopedie Twierdził, Ŝe musi mnóstwo nadrobić Jego ulubioną lekturę stanowią
chyba niemające nic wspólnego z literaturą piękną tomiszcza poŜyczane od ojca D, wszystko od
filozofii po badania nad nowymi wirusami - ksiąŜki, jakie mogłabym podarować tacie na Dzień
Ojca, gdyby mój ojciec nie był, no, wiecie, martwy Mój ojczym z kolei bardziej ucieszyłby się
z ksiąŜki kucharskiej Ale rozumiecie, o co mi chodzi Jesse'owi to, co ja uwaŜam za suche i
nieinteresujące, wydaje się niezwykle podniecające MoŜe dlatego, Ŝe widział na własne oczy,
jak to się wszystko rozwija

Wzdychając, spojrzałam na setki opcji zawodowych przede mną na ławce Jesse nie Ŝył, ale

nawet on wiedział, kim chciałby być kim byłby, gdyby nie umarł Albo nie byłby, biorąc

pod uwagę oczekiwania jego ojca

A oto ja, uprzywilejowana na wszelkie sposoby, i jedyne, o czym myślę, to być

CóŜ, być z Jesse'em, kiedy dorosnę

- Jeszcze dwadzieścia minut

Głos pana Waldena wyrwał mnie z zamyślenia Stwierdziłam, Ŝe wzrok mam utkwiony w

morzu, odległym o jakiś kilometr od Misji i widocznym z niemal kaŜdego okna w szkole ze

szkodą dla takich uczniów jak ja Nie wychowałam się, jak większość moich kolegów, blisko

morza Stanowiło ono dla mnie nieustające źródło zachwytu i zainteresowania

Coś takiego, uświadomiłam sobie, to niczym fascynacja Jesse współczesną nauką

Tylko Ŝe w przeciwieństwie do Jesse'a mogłam coś z tym swoim zainteresowaniem zrobić

- Jeszcze dziesięć minut - oznajmił pan Walden, powtórnie przywołując mnie do
rzeczywistości

Dziesięć minut Spojrzałam na swoją ankietę, w połowie pustą ZauwaŜyłam, jak z sąsiedniej

ławki Cee Cee zerka na mnie z niepokojem Skinęła głową, wskazując kwestionariusz „Bierz

się do roboty", ponaglały jej fiołkowe oczy

Sięgnęłam po ołówek i zaczęłam zaznaczać kratki jak leci Było mi obojętne, jakie

odpowiedzi wybieram PoniewaŜ, prawdę mówiąc, nie obchodziła mnie przyszłość Bez

Jesse'a nie miałam Ŝadnej przyszłości Z nim, oczywiście, takŜe nie miałam przyszłości Co

on mógł właściwie zrobić? Towarzyszyć mi w college'u? W pierwszej pracy? Pierwszym

mieszkaniu?

Tak Tak się stanie

Paul miał rację Jestem głupia Głupia, Ŝe zakochałam się w duchu Głupia, myśląc, Ŝe mamy

jakąś przyszłość przed sobą Głupia

- Czas minął - Pan Walden zdjął nogi z ławki - Proszę odłoŜyć ołówki PrzekaŜcie
kwestionariusze do przodu

Nie zdziwiłam się, kiedy Paul podszedł do mnie w przerwie na lunch

To było bez sensu - powiedział cicho, idąc ze mną w kierunku szafek - To jest, drogę kariery

mamy juŜ ustaloną, prawda?
-

CóŜ, nie da się zarobić na Ŝycie, zajmując się tym, co my -powiedziałam, a potem przypomniałam

sobie, Ŝe Paul ma sposób, Ŝeby rozwiązać ten problem - Uczciwie zarobić na Ŝycie -sprostowałam
Zamiast jednak zawstydzić się, jak się spodziewałam, Paul uśmiechnął się szeroko

- Dlatego zdecydowałem się na zawód prawnika - oznajmił - Twój tata był prawnikiem,
zgadza się?

Skinęłam głową Nie lubię rozmawiać z Paulem o tacie PoniewaŜ mój tata uosabiał
wszystko, co dobre Zaś Paul wszystko, co nie jest

- Tak mi się właśnie wydawało - ciągnął Paul -W dziedzinie prawa nic nie jest czarne ani
białe Wszystko jest szare O ile znajdzie się precedens

Nic nie powiedziałam Łatwo wyobraziłam sobie Paula jako prawnika Nie takiego, jakim był mój
ojciec, obrońcę publicznego, ale z gatunku tych, co to bronią bogate osobistości, ludzi
przekonanych, Ŝe stoją ponad prawem a poniewaŜ dysponują nieograniczonymi funduszami na
obronę, w pewnym sensie mają rację

Co do ciebie - powiedział Paul - sądzę, Ŝe powinnaś podjąć pracę społeczną Urodziłaś się, Ŝeby

robić coś dla innych
-

Owszem - odparłam, zatrzymując się przy swojej szafce -MoŜe pójdę w ślady ojca D i zostanę

zakonnicą

- No, to - powiedział Paul, opierając się o sąsiednią szafkę -byłoby zwykłe marnotrawstwo
Miałem raczej na myśli pracownika społecznego Albo terapeutę Bardzo dobrze sobie radzisz
z problemami innych ludzi

Czy tak nie było rzeczywiście? To dlatego dzisiaj miałam takie zapuchnięte, zmęczone oczy

PoniewaŜ zeszłej nocy, po rozstaniu z Jesse'em wróciłam do domu i poszłam do łóŜka ale

nie po to, Ŝeby zasnąć LeŜałam zupełnie rozbudzona i gapiłam się w sufit, rozmyślając nad

tym, co powiedział Jesse Nie o Paulu, ale o tym, co Paul dał mi wcześniej do przeczytania:

„Zdolności zmienników nie kończyły się na komunikacji ze zmarłymi i umiejętności

teleportacji między ich światem a naszym, ale obejmowały równieŜ swobodne

przemieszczanie się w czwartym wymiarze"

Czwarty wymiar Czas

Na dźwięk tego słowa dostawałam gęsiej skórki, mimo Ŝe był typowy piękny jesienny dzień

w Carmelu i ani śladu zimna w powietrzu Czy to mogła być prawda? Czy pośrednicy - albo

zmiennicy, jak uporczywie nazywali ich Paul i jego dziadek -

podróŜują w czasie, tak samo jak między światem Ŝywych i umarłych?

A jeśli -jeśli - tak było, to co, u diabła, to oznaczało?

Co waŜniejsze, dlaczego Paulowi tak zaleŜało, Ŝebym o tym wiedziała?

Wyglądasz na wykończoną - zauwaŜył, kiedy odłoŜyłam ksiąŜki i sięgnęłam po papierową

torbę z lunchem, jaki przygotował mi ojczym: sałatką z kurczaka tandoori - Co jest? Problemy
ze snem?
-

Powinieneś się domyślić - odparłam, patrząc na niego z gniewem

A co ja takiego zrobiłem? - zapytał szczerze zdumiony Nie wiem, czy to zmęczenie, czy teŜ

fakt, Ŝe test kompetencji

skłonił mnie do rozmyślań na temat przyszłości mojej i Jes-se'a Nagle poczułam się
strasznie znuŜona Paulem i jego gierkami I postanowiłam wypytać go trochę

Czwarty wymiar - przypomniałam - PodróŜe w czasie? Uśmiechnął się

Och, świetnie Doszłaś do tego Zabrało ci to trochę czasu

Naprawdę myślisz, Ŝe zmiennicy mogą podróŜować w czasie? - zapytałam

- Nie myślę-powiedział Paul-Ja to wiem Znowu przejął mnie niewytłumaczalny

chłód Staliśmy w cieniu pod arkadami, ale o parę kroków dalej upalne słońce zalewało
dziedziniec Misji Kolibry skakały z jednego kwiatka hibiskusa na drugi Turyści robili ujęcia
kamerami cyfrowymi Więc skąd ta gęsia skórka?

Skąd? - zapytałam Nagle zaschło mi w gardle - Robiłeś to?

Jeszcze nie - odparł niedbale - Ale zrobię Wkrótce

Tak - mruknęłam, starając się pokryć strach ironią - CóŜ, moŜe mógłbyś cofnąć się do tej

nocy, kiedy ukradłeś pieniądze pani Gutierrez i tym razem tego nie zrobić?
-

BoŜe, przestaniesz się tego czepiać? - Potrząsnął głową -To były nędzne dwa tysiące

dolarów Zachowujesz się, jakby chodziło o dwa miliony
-

Hej, Paul - Kelly Prescott oderwała się od swojej paczki -Cee Cee przezwała je

Wiedźmami z Carmelu - i ruszyła w naszą stronę, wachlując się mocno umalowanymi
rzęsami-Idziesz na lunch?
-

Za chwilę - odparł Paul niezbyt grzecznie, zwaŜywszy, Ŝe miała być jego partnerką na

sobotnim balu

Kelly, uraŜona, opanowała się na tyle, Ŝeby poczęstować mnie morderczym spojrzeniem,
zanim skierowała się na podwórze, gdzie pod gołym niebem jadaliśmy codziennie lunch

No, więc nie rozumiem - Wpatrzyłam się w niego uwaŜnie - Co z tego, jeśli potrafimy

przemieszczać się w czasie? Wielkie mi rzeczy PrzecieŜ i tak nie moŜemy niczego zmienić
-

Dlaczego? -W niebieskich oczach Paula zabłysła ciekawość - Bo Doc z Z powrotu do

przyszłości tak powiedział?
-

Bo nie moŜemy nie moŜemy zmieniać naturalnego porządku rzeczy

Czemu nie? Czy nie robisz tego codziennie, zajmując się pośrednictwem? Czy nie

zakłócasz naturalnego porządku rzeczy, odsyłając duchy w zaświaty?
-

To co innego

A to dlaczego?

Bo ci ludzie juŜ nie Ŝyją! Nie mogą zrobić niczego, co by zmieniło bieg historii

Jak pani Gutierrez i jej dwa tysiące dolarów? - Paul popatrzył na mnie przenikliwie -Myślisz, Ŝe

gdybyś dała te pieniądze jej synowi, to by nie zmieniło biegu historii? Nawet w małym stopniu?
-

Ale to co innego, niŜ wkraczać w czwarty wymiar, Ŝeby zmienić coś, co juŜ się zdarzyło To jest po

prostu niewłaściwe
-

CzyŜby, Suze? - Kącik ust Paula uniósł się do góry - Niej sądzę I wiesz, co? Myślę, Ŝe tym razem

twój chłopczyk, Jesse, zgodzi się Ze mną
Nagle pod arkadami powiało lodowatym chłodem

Proszę, bądź w domu, proszę,

bądź w domu, proszę, bądź w domu, modliłam się, czekając, aŜ ktoś odpowie na dzwonek do drzwi
Proszę, proszę, proszę, proszę Nie wiem, czy ktoś wysłuchał mojej modlitwy, czy teŜ kalecy
archeolodzy nie tak często wychodzą z domu W kaŜdym razie pielęgniarz doktora Śląskiego
otworzył drzwi Jego twarz rozjaśniła się, kiedy zobaczył, Ŝe to ja tak natrętnie dobijałam się do
drzwi

Och, cześć, Susan - zawołał, przekręcając imię, chociaŜ mnie samą wyraźnie zapamiętał -Szukasz

Paula? O ile wiem, nadal jest w szkole
-

Wiem, Ŝe jest w szkole - powiedziałam, wchodząc pośpiesznie do holu, zanim pielęgniarz zdąŜył

zamknąć drzwi - Nie przyszłam, Ŝeby się z nim zobaczyć Chciałam spotkać się z jego dziadkiem,
jeśli to moŜliwe
-

Z jego dziadkiem? - Pielęgniarz był zaskoczony Nic dziwnego Według jego rozeznania, pacjent

od lat z nikim świadomie nie rozmawiał

A to nieprawda Rozmawiał zaledwie parę miesięcy temu Ze mną

- Wiesz, Susan, dziadek Paula nie nie czuje się dobrze -powiedział powoli pielęgniarz -
Nie mówimy o tym w jego

obecności, ale ostatnie badania CóŜ, wyniki nie były najlepsze Właściwie, lekarze uwaŜają, Ŝe
niewiele mu juŜ zostało

Chcę mu zadać tylko jedno pytanie - powiedziałam -Jedno krótkie pytanie To zajmie chwilę

Ale - Pielęgniarz, młody człowiek, którego wypłowiałe pod wpływem słońca dredy

wskazywały, Ŝe prawdopodobnie cały swój wolny czas spędzał na plaŜy, podrapał się w brodę -
To jest, on nie moŜe on juŜ niespecjalnie rozmawia Wiesz, Alzheimer
-

Czy mogłabym chociaŜ spróbować? - zapytałam, nie przejmując się tym, Ŝe sprawiam wraŜenie

stukniętej Byłam zdesperowana Musiałam koniecznie poznać odpowiedzi, których udzielić mi
mogła tylko jedna osoba na ziemi A ta osoba znajdowała się w tym domu -Proszę? Nic złego się nie
stanie, prawda?
-

Nie - odparł pielęgniarz powoli - Nie, chyba nie

wietnie - powiedziałam, po czym prześlizgnęłam się obok niego, wbiegając po schodach po dwa

stopnie naraz - To zajmie parę minut MoŜesz nasz zostawić samych? Zawołam, jeśliby potrzebował
pomocy
-

Dobrze, w porządku - powiedział pielęgniarz, zamykając drzwi z roztargnieniem -Ale czy

nie powinnaś być w szkole?
-

Jest przerwa obiadowa - oznajmiłam wesoło, wbiegając po schodach, a następnie kierując się

korytarzem w stronę pokoju doktora Śląskiego

Zresztą nie kłamałam Była pora lunchu A to, Ŝe nie powinniśmy wtedy opuszczać terenu

szkoły? CóŜ, uznałam, Ŝe nie warto o tym wspominać Mniej przeraŜał mnie gniew siostry

Ernestyny, gdyby odkryła, Ŝe się urwałam, niŜ konieczność wyjaśnienia mojemu

przyrodniemu bratu Bradowi, dlaczego tak strasznie potrzebne sami kluczyki od land-rovera

Tylko dlatego, Ŝe dostał prawo jazdy na pięć sekund przede mną (no,

dobrze, na parę tygodni przede mną), wydaje mu się, Ŝe sędziwy land-rover, „samochód

dzieci", naleŜy wyłącznie do niego i tylko on moŜe wozić do i ze szkoły mnie i młodszego

brata, Davida

aby wymusić od niego kluczyki, uŜyłam jako pretekstu „kobiecych środków higienicznych" w

„schowku na rękawiczki" Nie miałam pojęcia, co zrobi, kiedy lunch się skończy, a on

zobaczy, Ŝe samochodu nie ma Bez wątpienia nakabluje To mu chyba sprawiało największą

przyjemność w Ŝyciu

Niestety, nigdy nie udawało mi się odpłacić mu pięknym za nadobne, bo Brad z reguły ma na

mnie jakiegoś haka

W kaŜdym razie nie zamierzałam marnować ani chwili cennego czasu na zastanawianie się,

co zrobi Brad, kiedy odkryje, Ŝe wzięłam samochód Zamiast tego pośpieszyłam do pokoju

dziadka Paula

Jak zwykle królował kanał Gamę Show Pielęgniarz ustawił fotel doktora Śląskiego przed

ekranem plazmowego telewizora Dziadek Paula nie wydawał się jednak zwracać

najmniejszej uwagi na Boba Parkera Gapił się tylko uporczywie w jakiś punkt na środku

wypolerowanej na wysoki połysk, wyłoŜonej kafelkami, podłogi

Nie dałam się zwieść

- Doktorze Slaski? - Chwyciłam pilota i ściszyłam głos w telewizorze, a potem stanęłam
obok starszego pana - Doktorze Slaski, to ja, Suze Suze, przyjaciółka Paula Muszę z panem
pomówić przez chwilę

Dziadek Paula nie odpowiedział Chyba Ŝe za odpowiedź uznać strumyczek śliny, jaki
wydobył się z jego ust

- Doktorze Slaski - powtórzyłam, przysuwając sobie krzesło, tak Ŝeby znaleźć się bliŜej jego
ucha Nie chciałam, Ŝeby pielęgniarz słyszał, o czym mówimy, więc zniŜyłam głos do szeptu

- Doktorze Slaski, pańskiego pielęgniarza tu nie ma,

Paula teŜ Jesteśmy tylko we dwoje Chcę z panem pomówić o czymś, co on mi powiedział O,
eee, pośrednikach To waŜne Kiedy tylko doktor Slaski usłyszał, Ŝe w pobliŜu nie ma ani
pielęgniarza, ani Paula, uległ metamorfozie Wyprostował się na krześle i podniósł głowę,
patrząc na mnie zamglonymi oczami Ślinienie ustało, jak noŜem uciął

- Och - powiedział, kiedy stwierdził, Ŝe to ja Nie wydawał się tym faktem zachwycony - To
znowu ty

To nie było całkiem w porządku, w końcu poprzednim razem to on mnie szukał Ŝeby przekazać
tajemnicze ostrzeŜenie na temat swojego wnuka, którego porównał, ni mniej, ni więcej, tylko do
diabła Postanowiłam jednak puścić to mimo uszu

Tak, to ja, doktorze Slaski - powiedziałam - Suze Niech pan posłucha Chodzi o Paula

Co ten gnojek znowu wymyślił?

Dziadek i wnuk chyba niewiele mieli dla siebie serdecznych uczuć

Nic - powiedziałam - Nic jeszcze nie zrobił W kaŜdym razie, o ile wiem Chodzi o to, co, jak

sam twierdzi, moŜe zrobić
-

Co to jest, zatem? - zapytał doktor Slaski - Lepiej, Ŝeby to było coś dobrego Za pięć minut

zaczyna się Kłótnia rodzinna

Dobry BoŜe Czyja teŜ, zastanawiałam się, kiedy dojdę do wieku doktora Śląskiego, skończę
przykuta do fotela inwalidzkiego i uzaleŜniona od programów telewizyjnych? PoniewaŜ doktor
Slaski - albo pan Slater, jak Paul wolał, aby o nim mówiono - takŜe jest pośrednikiem,

takim, który dotarł na krańce ziemi, Ŝeby dowiedzieć się jak najwięcej o swoim niezwykłym

darze Zdaje się, Ŝe to, czego szukał, znalazł w grobowcach staroŜytnego Egiptu

Problem w tym, Ŝe nikt mu nie uwierzył Nie uwierzył w istnienie ludzi, których jedyne

zadanie polega na kierowaniu

duchów umarłych do miejsca ostatecznego przeznaczenia, ani teŜ w to, Ŝe doktor Slaski jest

jednym z nich Liczne prace starszego pana, większość opublikowana na własny koszt, nie

przyciągnęły uwagi środowisk naukowych i akademickich i porastały obecnie kurzem w

plastykowym pudle pod tapczanem j ego wnuka

Co gorsza, własna rodzina doktora Śląskiego usiłowała, jak się wydaje, jego samego

wpakować pod tapczan Ojciec Paula posunął się aŜ do zmiany nazwiska, bo nie chciał być

kojarzony ze starszym panem

A co doktor Slaski zyskał w zamian za swoje starania? Śmiertelną chorobę i towarzystwo

wnuka Chorobę, tak przynajmniej sam twierdził, wywołało zbyt częste przebywanie w

„krainie cienia" - stacji pośredniej między dwoma światami A Paul?

CóŜ, Paula załatwił sobie na własne Ŝyczenie

Sądzę, Ŝe miał powody, aby czuć gorycz wobec ludzi Dlaczego jednak Paul budził w nim

podobne uczucia, dopiero zaczynało mi świtać

Starałam się mówić powoli, Ŝeby mieć pewność, Ŝe do niego dotarło

Paul twierdzi, Ŝe pośrednicy

Zmiennicy - Doktor Slaski upierał się, Ŝe ludzi takich jak on, Paul czyja powinno się nazywać

zmiennikami, ze względu na naszą (w moim wypadku, świeŜo odkrytą) zdolność do zmiany
wymiaru, przenoszenia się z krainy Ŝywych do krainy umarłych - Zmiennicy, dziewczyno, juŜ ci
mówiłem Nie kaŜ mi tego jeszcze raz powtarzać
-

Zmiennicy - poprawiłam się - Paul twierdzi, Ŝe zmiennicy potrafią podróŜować w czasie

Rzeczywiście - mruknął doktor Slaski - No i co z tego? Szczęka mi opadła To było silniejsze

ode mnie Gdyby rąbnął

mnie kijem bejsbolowym w tył głowy, nie byłabym bardziej zdumiona - Pan pan o tym wiedział?

- Oczywiście, Ŝe o tym wiem - stwierdził kwaśno doktor Śląski - Kto, twoim zdaniem,
napisał pracę, z której mój głupawy wnusio czerpie swoją wiedzę na ten temat?

Oto, co mnie spotkało za brak uwagi podczas lekcji pośrednictwa u Paula

- Ale dlaczego pan mi o tym nie powiedział?

Doktor Slaski poczęstował mnie ironicznym spojrzeniem

- Nie pytałaś - powiedział

Siedziałam jak kłoda i gapiłam się na niego Nie mogłam w to uwierzyć Przez cały czas

cały czas posiadałam jeszcze jedną zdolność, o której nie miałam pojęcia Do czego jednak

mogłabym tę umiejętność wykorzystać? Było parę dni, kiedy włosy fatalnie mi się układały,

więc fajnie byłoby do nich wrócić i poprawić fryzurę, ale poza tym

Wtedy, niczym grom z jasnego nieba, spłynęła na mnie myśl

Tata Mogłabym cofnąć się w czasie i uratować tatę

Nie Nie, to nie mogło działać w ten sposób Na pewno nie Bo gdyby mogło gdyby

mogło

Wtedy wszystko byłoby inaczej

Wszystko

Doktor Slaski zakaszlał gwałtownie Drgnęłam i dotknęłam jego ramienia

Doktorze Slaski? Dobrze pan się czuje?

A jak myślisz? - zapytał niezbyt Ŝyczliwie - Zostało mi sześć miesięcy Ŝycia MoŜe mniej, jeśli ci

przeklęci lekarze będą się upierać przy swoim i wypompowywać ze mnie Ŝycie Myślisz, Ŝe mogę się
dobrze czuć?

- Ja - To był egoizm z mojej strony, wiedziałam o tym, ale nie miałam czasu wysłuchiwać
Ŝ

alów na temat stanu jego zdrowia Musiałam dowiedzieć się czegoś więcej na temat tej

mocy, którą on - a moŜe i ja - posiadał -Jak? - zapytałam gorączkowo -Jak to się robi? To
znaczy, podróŜuje w czasie?

Doktor Slaski spojrzał na ekran Na szczęście nadal pokazywano tabele wyników we
Właściwej cenie Kłótnia rodzinna jeszcze się nie zaczęła

- To łatwe - powiedział -Jeśli ten idiota, mój wnuczek, mógł na to wpaść, to kaŜdy głupi
moŜe

Nie zostało nam duŜo czasu Kłótnia rodzinna miała się zacząć lada chwila

Jak? - powtórzyłam -Jak?

Potrzebujesz czegoś - powiedział doktor Slaski z przesadną cierpliwością, jakby zwracał się do

pięciolatki - Jakiegoś przedmiotu z czasów, w które chcesz się przenieść Zęby się tam jakoś
zakotwiczyć

Przypomniałam sobie film o podróŜach w czasie

Czegoś, jak, na przykład, moneta?

Moneta moŜe być - powiedział doktor Slaski, choć minę miał sceptyczną - Oczywiście,

musiałabyś mieć monetę, naleŜącą kiedyś do konkretnej osoby, która była w tamtym czasie i
stała w tym miejscu, w którym ty będziesz się znajdować I musisz wybrać miejsce powrotu, tak
Ŝ

eby nie wpaść na nikogo przypadkowego

To znaczy - Zamrugałam oczami - Chce pan powiedzieć, Ŝe jak się wraca, to wraca cała

osoba? Nie tylko?
-

Dusza? - parsknął doktor Slaski - Dobre by to było, włóczenie się po jakimś innym stuleciu

bez Ŝadnego ciała Nie, kiedy się przemieszczasz, to przemieszczasz się cała Dlatego trzeba to
mądrze rozegrać Nie moŜna sobie, ot tak, bez pojęcia skakać w czasie i przestrzeni Chyba Ŝe
chcesz się przekręcić na lewą stronę Udajesz się do miejsca, o którym wiesz, Ŝe ta osoba kiedyś
w nim była, trzymasz przedmiot, który do niej naleŜał i
-

I? - zapytałam, wstrzymując oddech

Zamykasz oczy i przenosisz się - Doktor Slaski, znudzony rozmową, przeniósł wzrok na

ekran
-

I to wszystko? - To było łatwe - Chce pan powiedzieć, Ŝe mogę sobie tak skakać w czasie i

odwiedzać, kogo mi się podoba?
-

Oczywiście, Ŝe nie - odparł doktor Slaski, nie odrywając wzroku od telewizora Po chwili coś

jeszcze przyszło mu do głowy: - Musi być, naturalnie, martwy Ktoś, z kim pracowałaś jako
zmienniczka Nigdy nie doszedłem, jaka jest tego przyczyna, ale to musi mieć coś wspólnego z
energią tego człowieka, jego osobowością Musi być jakieś łącze - Doktor Slaski umilkł,
zagubiony w dociekaniach, którymi zajmował się dziesiątki lat wcześniej
-

To znaczy - Zamrugałam oczami zaskoczona - MoŜna się cofnąć w czasie tylko wtedy, jeśli

chodzi o pomoc dla ducha?
-

Mądra dziewczynka - mruknął przeciągle, wracając do oglądania telewizji

Jego sarkazm tym razem mi nie przeszkadzał Duchy? Duchy, z którymi mam do czynienia?
Duchy jak

cóŜ, na przykład mój tata Mam mnóstwo rzeczy, które kiedyś do niego naleŜały Nadal

przechowuję koszulkę, którą nosił w dniu swojej śmierci Wyciągnęłam ją z rzeczy, które
zwrócił nam szpital, i trzymałam pod poduszką przez całe miesiące po jego śmierci aŜ do dnia,
kiedy znowu go zobaczyłam, jako ducha, i wyjaśnił mi, dlaczego tak jest, Ŝe ja go widzę, a
mama nie Myślałam, Ŝe mama o tym nie wiedziała - o tej koszulce - ale teraz sądzę, Ŝe było
inaczej Z pewnością musiała ją znaleźć, kiedy ścieliła mi łóŜko albo bawiła się we wróŜkę od
zębów

Nigdy o tym nie wspomniała Szczerze mówiąc, nie mogła wspomnieć, poniewaŜ przez lata trzymała
popioły taty w jego ulubionym kuflu do piwa - zanim wreszcie, tuŜ przed ślubem z Andym, zdobyła
się na to, Ŝeby je rozrzucić po parku, w którym umarł pierwszy mąŜ Uświadomiłam sobie, Ŝe to
właśnie do parku będę musiała pójść, jeśli zechcę odbyć podróŜ w czasie, Ŝeby go uratować,
poniewaŜ nasze stare mieszkanie zostało sprzedane, a nie mogłam tak po prostu zwrócić się do
nowych właścicieli ze słowami: „Czy mogłabym postać przez chwilę w waszym salonie? Muszę
tylko cofnąć się w czasie, Ŝeby uratować Ŝycie ojcu" Oczywiście, zarówno park jak i mieszkanie
znajdowały się na drugim końcu kraju Ale miałam trochę pieniędzy zaoszczędzonych przy
niańczeniu dzieci MoŜe starczyłoby nawet na samolot Byłam w stanie to zrobić Mogłam nie
dopuścić do śmierci taty

- Co jeszcze? - zapytałam doktora Śląskiego, zerkając na telewizor Dzięki Bogu, reklama -
Kiedy mamy przedmiot który naleŜał kiedyś do ducha i jesteśmy tam, gdzie on kiedyś
przebywał? Co wtedy?

Doktor Slaski wyglądał na lekko zirytowanego

- Trzymasz tę rzecz - tę kotwicę - i nic innego To waŜne Nie moŜesz niczego dotykać, bo
moŜesz to zabrać ze sobą Potem wyobraŜasz sobie tę osobę I tyle Proste jak drut - Doktor
Slaski skinął w stronę telewizora - Zrób głośniej Kłótnia będzie za minutę

Nie do wiary, Ŝe to takie łatwe Tak po prostu mogłam przenieść się w czasie i zapobiec śmierci
kochanej osoby

- Oczywiście - dodał doktor Slaski niedbale - kiedy juŜ się dostaniesz, dokąd chciałaś, musisz
bardzo uwaŜać Nie naleŜy zmieniać historii przynajmniej nie za bardzo Trzeba bardzo
starannie rozwaŜyć konsekwencje swoich czynów

Milczałam Jakie następstwo miałoby uratowanie Ŝycia mojemu tacie? Poza tym Ŝe mama,

zamiast latami wypłakiwać sobie oczy w poduszkę - póki nie spotkała Andy'ego - byłaby

szczęśliwa? Ze ja byłabym szczęśliwa?

Wtedy mnie olśniło Gdyby tata Ŝył, mama nigdy nie poznałaby Andy'ego Albo raczej, moŜe

by go i spotkała, ale nie wyszłaby za niego za mąŜ

A wówczas nigdy nie przeprowadziłybyśmy się do Kalifornii

Nigdy nie poznałabym Jesse'a

Nagle zrozumiałam znaczenie tego, co powiedział doktor Slaski

- Och - powiedziałam

Doktor Slaski patrzył - mimo bielma przesłaniającego niebieskie oczy, które poza tym
wyglądały zupełnie jak u Paula -przenikliwie

Tak myślałem, Ŝe w którymś momencie padnie to „och" -stwierdził - Nie takie proste to

przemieszczanie się w czasie, prawda? I pamiętaj o tym, Ŝe im dłuŜej przebywasz w czasie innym niŜ
twój własny, tym dłuŜej dochodzisz do siebie po powrocie - dodał niezbyt miłym tonem
-

Dochodzę do siebie? O co chodzi moŜe boleć mnie głowa? - Tak się czułam po kaŜdej podróŜy w

inny wymiar Zawsze
Doktor Slaski wydał się nagle czymś rozbawiony Nie patrzył w ekran, więc musiało to być
związane ze mną

To coś trochę gorszego niŜ ból głowy - stwierdził sucho, poklepując materac, na którym siedział -

JeŜeli nie nazywamy tego wprost utratą masy komórek mózgowych A to najmniejsze zło, jakie cię
moŜe spotkać Będziesz zbyt wiele podróŜować w czasie, a skończysz jako warzywo, zanim
dorośniesz na tyle, Ŝeby móc kupić piwo w sklepie, zaręczam ci
-

Czy Paul o tym wie? - zapytałam - To jest o utracie komórek?

Powinien - odparł doktor Slaski - o ile czytał moją pracę na ten temat A

jednak zdecydował się spróbować

- Dlaczego Paul chce podróŜować w czasie? - zapytałam Raczej nie kierowała nim chęć
udzielenia komuś pomocy, bo

jedyną osobą, której Paul Slater miałby ochotę pomagać, był cóŜ, on sam

- Skąd mam wiedzieć? - Doktor Slaski był znudzony - Nie rozumiem, dlaczego w ogóle
spędzasz tyle czasu z tym chłopakiem Mówiłem ci, Ŝe jest nic niewart Zupełnie jak jego
ojciec ten się mnie wstydzi

Nie zwracałam uwagi na oskarŜenia doktora Śląskiego pod adresem wnuka Myślałam
intensywnie Co takiego powiedział Paul wtedy, na podwórku Gutierrezów? Ze nie zabije
Jesse'a

ale Ŝe mógłby zrobić coś, Ŝeby zapobiec jego śmierci I dopiero teraz ostatecznie pojęłam Tu,

w pokoju doktora Śląskiego, który właśnie odnalazł pilota, nastawił głośniej telewizor i
krzyknął:

- Cholera, przegapiliśmy pierwszą część!

Paul zamierzał przenieść się w przeszłość W czasy Jesse'a Ale nie, Ŝeby go zabić śeby
uratować mu Ŝycie

Ojcze Dominiku? - Mój głos

brzmiał niespokojnie, nawet dla mnie samej - Ojcze D, jest ksiądz tam?

Tak, Susannah - Ojciec Dominik sprawiał wraŜenie znuŜonego Ale moŜe wynikało to z tego,

e nadal nie bardzo wiedział, jak uŜywać telefonu komórkowego - Tak, jestem Myślałem, Ŝe

naleŜy wcisnąć inny guzik, Ŝeby odebrać, ale chyba
-

Ojcze Dominiku, stało się coś strasznego - Nie czekałam, aŜ zapyta, po co dzwonię, tylko

wyrzuciłam z siebie, co miałam do przekazania - Paul dowiedział się, w jaki sposób przenosić

się w czasie, i chce cofnąć się do dnia śmierci Jesse'a, Ŝeby uratować mu Ŝycie
Nastąpiła długa przerwa Potem usłyszałam głos ojca Dominika:

- Susannah, gdzie jesteś?

Rozejrzałam się Stałam w kuchni Paula, rozmawiając z zamontowanego na ścianie telefonu
Zapytałam pielęgniarza doktora Śląskiego, czy mogę z niego skorzystać Powiedział, Ŝebym
się nie krępowała

Jestem w domu u Paula - powiedziałam - Ojcze Dominiku, czy ksiądz mnie słyszał? Paul

odkrył sposób, Ŝeby nie dopuścić do śmierci Jesse'a
-

CóŜ - odparł ojciec Dominik - To wspaniała nowina Ale czy nie powinnaś być w szkole?

Jest dopiero parę minut po pierwszej
-

Ojcze D! - niemal wrzasnęłam - Ksiądz nie rozumie! Jeśli Paul uratuje Jesse'owi Ŝycie, ja i

Jesse nigdy się nie spotkamy!
-

Hm - Ojciec Dominik nie śpieszył się z odpowiedzią -Zmienianie biegu historii to nigdy nie

jest dobry pomysł, jak sądzę Weźmy, na przykład to, co się zdarzyło w tym filmie Co to było?
Och, tak, Powrót do przyszłości
-

Ojcze Dominiku - Prawie płakałam ze zdenerwowania -Proszę, to nie jest film To moje Ŝycie

Musi mi ksiądz pomóc Musi ksiądz wrócić i pomóc mi go powstrzymać Mnie nie posłucha
Wiem, Ŝe nie Ale moŜe księdza
-

CóŜ, nie mogę na razie wrócić, Susannah - powiedział ojciec Dominik - Wielebny nie

jest eee, ten hot dog siedział mu w gardle dłuŜej, niŜ podejrzewano Susannah, czy
powiedziałaś, Ŝe Paul wynalazł sposób na podróŜowanie w czasie?
-

Tak - powiedziałam przez zaciśnięte zęby Zaczynałam Ŝałować, Ŝe trzymałam przed ojcem

Dominikiem w tajemnicy to, ile się nauczyłam od Paula podczas naszych środowych sesji

Wielki BoŜe - powiedział ojciec D - To naprawdę interesujące A w jaki mianowicie sposób

on to robi?
-

Musi tylko mieć coś starego Coś, no, wie ksiądz, co naleŜało do osoby, którą chce spotkać w

przeszłości Ten ktoś musi być duchem, znajomym duchem A potem trzeba tylko stanąć w miejscu,
w którym, jak nam wiadomo, ta osoba była - i gotowe
-

O mój BoŜe - wykrzyknął ojciec Dominik - Czy ty wiesz, Susannah, co to znaczy?

Tak - odparłam Ŝałośnie - To znaczy, Ŝe przeprowadzę się do Carmelu, a tu nie będzie

nikogo, kto by nawiedzał mój pokój, bo Jesse nigdy nie zostanie w nim zamordowany
-

Nie - powiedział ojciec Dominik -A właściwie tak, chyba tak będzie rzeczywiście Ale co

waŜniejsze, to znaczy, Ŝe będziemy mogli zapobiec śmierci wszystkich duchów, jakie spotkamy, po
prostu cofając się w czasie i
-

Nie będziemy mogli - przerwałam bezbarwnym tonem -Chyba Ŝe chcielibyśmy skończyć tak, jak

dziadek Paula, któremu zostało sześć miesięcy Ŝycia To nie to samo, co przenoszenie się w wymiar
duchów Całe ciało podróŜuje i, jak sądzę, ponosi konsekwencje Ale Paul planuje tylko jedną podróŜ
-

Tak- odezwał się ojciec Dominik Wydawało się, jakby był bardzo daleko - duŜo dalej niŜ w San

Francisco, w kaŜdym razie - Tak, rozumiem
-

Ojcze Dominiku! - wykrzyknęłam Traciliśmy kontakt i to nie tylko dlatego, Ŝe

połączenie telefoniczne nie było najlepsze - Musi go ksiądz powstrzymać!
-

Ale dlaczego miałbym to zrobić, Susannah? - zapytał - To, co Paul zamierza zrobić, jest w

gruncie rzeczy bardzo szlachetne
-

Szlachetne? - wrzasnęłam - A co w tym szlachetnego?

Stworzy Jesse'owi drugą szansę na Ŝycie - stwierdził ojciec Dominik - A z tego, co mówisz,

wynika, Ŝe zaryzykuje w dodatku własne UwaŜam, Ŝe to bardzo wspaniałomyślne
-

Wspaniałomyślne! - Nie wierzyłam własnym uszom -Ojcze D, zapewniam księdza, Ŝe

motywy Paula nie mają w sobie niczego szlachetnego On to robi tylko po to, Ŝeby
-

Tak? - Ojciec Dominik nagle cały zamienił się w słuch Ale jak tu wyjaśnić księdzu, Ŝe facet

usiłuje wyeliminować
Jesse'a po to, Ŝeby dobrać się do mnie?

Zwłaszcza Ŝe Paul chciał pozbyć się Jesse'a, ale ratując mu Ŝycie?

Chodzi o to, Ŝe - To nie miało sensu, ale było mi wszystko jedno - Czy ksiądz moŜe go wyrzucić ze

szkoły, na przykład?
-

Nie, Susannah - powiedział ojciec Dominik Wydawało mi się czy w jego głosie słyszałam

cichutki chichot? - Nie mogę go usunąć W kaŜdym razie nie za to
-

Ale musimy mu przeszkodzić - Moje protesty, nawet jak dla mnie, wypadały coraz bladziej -

To to nie jest naturalne, co on planuje
-

Bardzo moŜliwe - odparł ojciec Dominik - ale nie niemoralne Nie jest nawet nielegalne, na tyle,

na ile mogę stwierdzić

To byłoby niesłychane - Paul dokonujący czegoś, co moŜna postrzegać jako moralne

Ale ciągle się zastanawiam - ciągnął ojciec Dominik w zamyśleniu -w jaki sposób zamierza

dokonać tego małego cudu
-

Mówiłam ojcu - powiedziałam z goryczą -Wystarczy, jeśli będzie miał coś, co naleŜało do tej

osoby, a potem znajdzie się w miejscu, gdzie ona przebywała
-

Tak - odezwał się ojciec Dominik - Ale co Paul posiada z rzeczy, które naleŜały do Jesse'a? To mi

zamknęło usta na dobrą chwilę Ojciec Dominik miał rację Paul nie miał niczego, co kiedyś
znajdowało się w posiadaniu Jesse'a Nie mógł zapobiec morderstwu, poniewaŜ nie miał niczego z
przeszłości Jesse'a
-

Och - powiedziałam, czując, jakby pętla zaciskająca się na mojej szyi rozluźniła się nieco -Och, ma

ksiądz rację

Oczywiście, Ŝe mam - zgodził się ojciec Dominik, jakby odrobinę roztargniony - ChociaŜ to

jest coś, czego powinnaś się być moŜe nauczyć, Susannah Jeśli on ci wytłumaczy dokładnie, jak
to się robi
-

Co? - Okręciłam sobie przewód telefoniczny wokół palca - Zęby cofnąć się w przeszłość i

uratować Jesse'owi Ŝycie?
-

Dokładnie - potwierdził ojciec Dominik - MoŜe to jest przyczyna, dla której wciąŜ błąka się

po ziemi PoniewaŜ nie było przeznaczone mu umrzeć
Wpadłam w takie przygnębienie, Ŝe przez chwilę w ogóle się nie odzywałam W mojej pamięci
pojawił się niespodziewanie plakat, jaki moja nauczycielka angielskiego z dziewiątej klasy
powiesiła w naszej pracowni, a który przedstawiał dwie mewy lecące nad plaŜą Plakat, który
zawsze przychodził mi na myśl w najmniej odpowiednim momencie Jeśli coś kochasz, zwróć
mu wolność, głosił napis pod obrazkiem Jeśli tak ma być, wróci do ciebie Niewidzialna pętla
znów zacisnęła mi się na szyi, tak Ŝe traciłam oddech

To bzdura, ojcze D - ryknęłam w słuchawkę - Słyszy mnie ksiądz? Bzdura!

Susannah - przestraszył się ojciec Dominik

To nie dlatego Jesse wciąŜ tu przebywa - krzyknęłam - Nie dlatego Jesse i ja mamy być

razem, a jeśli ksiądz tego nie widzi, to księdza cholerny problem!

Teraz ojciec Dominik wydawał się bardziej niŜ przestraszony Był zły

Susannah - powiedział - Nie ma powodu, Ŝebyś uŜywała takiego języka

Nie, nie ma - zgodziłam się - Zwłaszcza Ŝe nie mam nic więcej ojcu do powiedzenia -

OdłoŜyłam słuchawkę

Sekundę później ze zmartwioną miną pojawił się pielęgniarz doktora Śląskiego

Susan? - zapytał - Wszystko w porządku?

Nic mi nie jest - zapewniłam, przeraŜona odkryciem, Ŝe mam wilgotne policzki

Usłyszałem - powiedział pielęgniarz - Ŝe krzyczysz

NiewaŜne Wychodzę Nie martw się

I poszłam sobie, nie Ŝegnając się z doktorem Śląskim Nie miałam mu nic więcej do

powiedzenia, podobnie jak ojcu D Tylko jedna osoba mogła powstrzymać Paula od tego, co

zamierzał zrobić

Tą osobą byłam ja

Oczywiście, sama świadomość tego nie mogła zastąpić planu działania Nad tym właśnie

myślałam w drodze powrotnej do szkoły Nad planem

Dopiero kiedy wjeŜdŜałam na parking Akademii Misyjnej, zaczęło do mnie docierać, co

powiedział ojciec Dominik Paul nie miał Ŝadnego przedmiotu naleŜącego kiedyś do Jesse'a,

który mógłby go przenieść w tę okropną noc, kiedy Jesse umarł Byłam tego niemal pewna

Jesse został zamordowany, a ciała nie odnaleziono - aŜ do niedawna Jego własna rodzina

sądziła, Ŝe uciekł, Ŝeby uniknąć niechcianego małŜeństwa

Co takiego mógł Paul posiadać z rzeczy Jesse'a, co pozwoliłoby mu wrócić do dnia jego

mierci? Nic Z tamtych czasów zachował się jedynie miniaturowy portret Jesse'a -

przechowywany przeze mnie w bezpiecznym miejscu w domu - oraz kilka listów, które

napisał do narzeczonej A te znajdowały się na wystawie w Muzeum Towarzystwa

Historycznego Carmelu

Paul nie mógł mieć Ŝadnej rzeczy, której mógłby uŜyć, aby skrzywdzić Jesse'a Albo raczej,

eby go uratować śadnej Jesse był bezpieczny

Co oznaczało, Ŝe ja teŜ

Uczucie ulgi okazało się jednak przejściowe Och, nie, nie miało to związku z Jesse'em To się
nie zmieniło Moja świeŜo odzyskana równowaga duchowa uległa zachwianiu, kiedy

usiłowałam dostać się z powrotem do szkoły Tym razem nie z powodu Paula Nie, to siostra
Ernestyna zrujnowała mój z najwyŜszym trudem osiągnięty stan wewnętrznego spokoju akurat w
momencie, kiedy starałam się wmieszać w tłum kolegów i koleŜanek zmierzających na kolejną
lekcję, udając, Ŝe byłam z nimi cały czas

Susannah Simon! - Przenikliwy głos zastępczyni dyrektora poderwał do lotu przeraŜone gołębie

siedzące na belkach zadaszenia - Przyjdź natychmiast do mojego gabinetu! Świadkiem tej sceny był
przypadkiem najmłodszy z moich przyrodnich braci Kiedy usłyszał polecenie siostry, wyraźnie
pobladł co zdumiewające, biorąc pod uwagę jego naturalną, właściwą rudzielcom bladość
-

Suze - powiedział David z przeraŜoną miną JakŜeby inaczej? Zazwyczaj, jeśli miewam kłopoty, to

nie z powodu spóźnienia Nie, na ogół wiąŜe się to ze zniszczeniem cudzej własności przy czym ktoś
z reguły traci przytomność, o ile nie Ŝycie - Co zrobiłaś tym razem?
-

NiewaŜne - powiedziałam, nieco rozczarowana, Ŝe wpadłam z powodu takiego głupstwa jak

opuszczenie szkoły Starzeję się

Poszłam za siostrą Ernestyną do jej gabinetu, w którym, inaczej niŜ u ojca Dominika, na półkach nie
było Ŝadnych nagród za dokonania pedagogiczne Nikt widocznie nie uwaŜa siostry Ernestyny za
genialnego pedagoga Jej specjalnością jest dyscyplina - zwyczajnie i po prostu

Zdołałam, jak sądzę, się wywinąć ZauwaŜyła moją nieobecność na religii, zaraz po lunchu, więc
powiedziałam jej, Ŝe z nagłych przyczyn musiałam koniecznie udać się do apteki Napomknęłam o
ś

rodkach higienicznych w nadziei, Ŝe się odczepi Na niąjednak nie podziałało to tak jak na Brada

- Trzeba było iść do pielęgniarki - stwierdziła cierpko

Za popełnioną zbrodnię kazała mi napisać wypracowanie na tysiąc słów- o tym, jak waŜne

jest dotrzymywanie zobowiązań Ponadto miałam się stawić na sobotniej aukcji staroci, Ŝeby

pomóc uczniom dziewiątej klasy przy stoisku z wypiekami

W sumie uwaŜam, Ŝe mogło być gorzej

Tak, w kaŜdym razie, myślałam Dopóki nie wpadłam na Paula Slatera

Czaił się za jedną z kamiennych kolumn podtrzymujących zadaszenie wokół dziedzińca i

dlatego nie zauwaŜyłam go, kiedy szłam z gabinetu siostry Ernestyny na lekcję trygonometrii

Wysunął się z cienia, gdy przechodziłam obok

- Oto powraca wędrowiec - powiedział

Przycisnęłam dłoń do piersi, jakbym mogła w ten sposób przywrócić normalny rytm sercu, które na
jego widok niemal wyskoczyło spomiędzy Ŝeber

Czy ty musisz to robić? - zapytałam rozzłoszczona - O mało gaci nie zgubiłam ze strachu

Szkoda - Uśmiech Paula był zdecydowanie świętokradczy, zwaŜywszy, Ŝe staliśmy w odległości

zaledwie kilkudziesięciu metrów od kościoła - A więc? Dokąd to cię poniosło? Pewnie mogłabym
skłamać Ale po co? Dowiedziałby się prawdy zaraz po powrocie do domu, kiedy pielęgniarz
wspomniałby o mojej wizycie Wysunęłam więc podbródek i nie przejmując się szalejącym tętnem,
rzuciłam:
-

Do ciebie

Ciemne brwi Paula opadły błyskawicznie w grymasie zdumienia

Do mnie? Po co jechałaś do mojego domu?

eby pogadać - parsknęłam - z twoim dziadkiem Brwi Paula zmarszczyły się jeszcze bardziej

Moim dziadkiem? - Potrząsnął głową - Po co, u diabła, chciałaś się z nim widzieć? Facet jest

kompletnie odrealniony
-

Nie czuje się dobrze - przyznałam - Ale nadal jest w stanie rozmawiać

Tak- powiedział Paul drwiąco - MoŜe o programach telewizyjnych

Owszem, o tym - powiedziałam, wiedząc, Ŝe to, co za chwilę powiem, zdenerwuje go, ale nie

miałam innego wyjścia -i o podróŜach w czasie

Paul szeroko otworzył oczy Tak jak myślałam - zaskoczyłam go

PodróŜe w czasie? Rozmawialiście o podróŜach w czasie? Z dziadkiem Świrkiem?

Z doktorem Śląskim - sprostowałam - Owszem, tak Słowa „doktor Slaski" podziałały na

niego, jak cios pięścią
Minę miał tak zdumioną, jakbym go rzeczywiście uderzyła

Czy ty - Wyraźnie miał problem z wysłowieniem się Skłaniał się chyba ku: „Czy ty

zwariowałaś?"
-

Nie - oznajmiłam - Twój dziadek teŜ nie Ale sądzę, Ŝe ty moŜe tak - ciągnęłam, nierozwaŜnie,

wiem, ale juŜ mi nie zaleŜało Nie teraz, kiedy wiedziałam, o co mu chodzi
-

Wiem, Ŝe twój dziadek to 01iver Slaski - oświadczyłam -Sam mi powiedział Wytrzeszczył na

mnie oczy To było tak, jakbym na jego oczach zaczęła zmieniać się w kogoś zupełnie innego
niŜ ta Suze, którą znał MoŜe faktycznie się zmieniłam Z pewnością byłam na niego bardziej
wściekła niŜ kiedykolwiek - nawet bardziej niŜ za pierwszym razem, kiedy usiłował pozbyć się
Jesse'a PoniewaŜ wtedy nie wiedział tego, co teraz Ze on i ja? Tak, to się nie mogło zdarzyć
-

Nie rozmawiał z tobą - odezwał się Paul w końcu, patrząc na mnie niebieskimi,

nieprzeniknionymi i zimnymi jak Pacyfik w listopadzie oczami - On z nikim nie rozmawia
-

MoŜe nie z tobą - powiedziałam - Dlaczego miałby to robić, skoro traktujesz go tak, jak

traktujesz jakby ci wybitnie przeszkadzał, jakby był -jak to ująłeś? - och, tak, odrealniony No,
twój własny ojciec zmienił nazwisko, tak się go wstydził Ale gdybyś zechciał kiedyś poświęcić
trochę czasu, odkryłbyś, Ŝe doktor Slaski nie jest taki oderwany od świata, jak ci się wydaje i ma
o tobie parę ciekawych rzeczy do powiedzenia
-

W to nie wątpię - powiedział Paul z krzywym uśmiechem - Chyba nawet wiem, jakie Jestem

pomiotem szatana Nie jestem nic wart Powinnaś trzymać się ode mnie z daleka Czy to mniej
więcej tyle?
-

W duŜym stopniu - stwierdziłam - A biorąc pod uwagę, Ŝe wybierasz się w podróŜ w czasie,

eby nie dopuścić do śmierci Jesse'a, powiedziałabym, Ŝe twój dziadek ma sto procent racji

Jego oczy oŜywiły się, ale pozostały tak samo zimne Nawet uśmiechnął się lekko

- Więc w końcu doszłaś do tego, co? Trochę ci to zajęło Nie pozwoliłam mu skończyć
Podeszłam do niego, tak Ŝe

nasze twarze znalazły się zaledwie parę centymetrów od siebie i powiedziałam z całą
zajadłością, na jaką byłam w stanie się zdobyć:

- Owszem, doszłam do tego I tyle ci mogę powiedzieć, Ŝe jeśli sądzisz, Ŝe nie dopuszczając
do mojego spotkania z Jes-se'em, zmienisz moje uczucia w stosunku do ciebie, to bujasz w
ś

wiecie marzeń

Paul wyglądał na zranionego Wiedziałam, Ŝe to tylko gra Bo on nie ma uczuć Nie, skoro

zamierzał zrobić to, o co go podejrzewałam

Starał się jednak najlepiej, jak potrafił, Ŝeby mi udowodnić, Ŝe nie mam racji

- AleŜ, Suze - powiedział, otwierając szeroko niewinne, błękitne oczęta -Ja po prostu robię
to, czego ty chcesz Po tej historii z panią Gutierrez zacząłem się zastanawiać Naprawdę
pragnę wstąpić na ścieŜkę światła A czyŜ ratowanie Ŝycia Jes-se'owi nie jest rzeczą słuszną?
Oczywiście, jeśli go naprawdę kochasz, powinnaś Ŝyczyć mu wszystkiego, co najlepsze, nie
prawdaŜ? A czy długie, szczęśliwe Ŝycie nie jest czymś najlepszym dla niego?
Zamrugałam oczami, kompletnie zbita z tropu jego talentem do odwracania kota ogonem

To nie ja - Nie mogłam wydobyć z siebie słów Stałam i jąkałam się jak głupia

W porządku, Suze - powiedział, kładąc mi rękę na ramieniu - Ŝeby pocieszyć mnie, jak sądzę, w

godzinie próby - Nie, musisz mi dziękować A teraz, nie uwaŜasz, Ŝe powinniśmy wracać? Chyba
nie chcesz, Ŝeby siostra Ernestyna ponownie złapała cię na wagarach, co? Gapiłam się na niego
oniemiała W Ŝyciu nie spotkałam kogoś tak pokręconego z wyjątkiem, być moŜe, mojego
przyrodniego brata Brada Tyle Ŝe Bradowi brakowało inteligencji Paula i rzadko udawało mu się
wykręcić coś więcej niŜ imprezę w domu bez wiedzy rodziców a nawet to sprowadziło na niego
kłopoty tylko w postaci glin
-

Jesteś jesteś naćpany - wyjąkałam w końcu -jeśli myślisz, Ŝe uratowanie Jesse'a tamtej nocy - nocy

jego śmierci -zagwarantuje mu długie Ŝycie Kto powiedział, Ŝe Diego nie spróbuje drugi raz? Albo
jeszcze następny? Co ty chcesz zrobić, zostać w roku 1850 jako jego ochroniarz?
-

Jeśli to konieczne - powiedział Paul obrzydliwie słodziutkim głosem - Widzisz, zrobiłbym

wszystko - absolutnie
wszystko, co potrzeba - Ŝeby zapewnić Jesse'owi spokojną śmierć w łóŜku, późną starością,

tak aby nigdy, przenigdy nie potrzebował pośrednika

Kolory dziedzińca - czerwone dachówki Misji, róŜowe kwiaty hibiskusa, głęboka zieleń palm

zlały się w jedną, wirującą plamę, kiedy zrozumiałam sens jego słów Coś paskudnego zaczęło

rosnąć mi w gardle
-

Dlaczego to robisz? - Spojrzałam na niego ze zgrozą -Wiesz przecieŜ, Ŝe to nic nie zmieni

Usunięcie Jesse'a nie sprawi, Ŝe zaczniesz mnie obchodzić Nie interesujesz mnie w ten sposób
- CzyŜby? - powiedział Paul z uśmiechem równie zimnym jak jego oczy - Zabawne,
mógłbym przysiąc, Ŝe ostatnim razem, kiedy się całowaliśmy, podobało ci się Przynajmniej
trochę Dość, Ŝeby

Jego głos zamarł znacząco co jednak miał na myśli, nie potrafię sobie wyobrazić

Dość, Ŝeby co? - zapytałam

Dość - odparł Paul - Ŝeby myśleć o usunięciu duszy z mojego ciała i wprowadzeniu tam Jesse'a

Nie próbuj zaprzeczać - odezwał się

Paul w odpowiedzi na moje zaszokowane spojrzenie -Wiem, Ŝe planowałaś to od momentu, kiedy
popełniłem błąd i powiedziałem ci o tym -Ciepło jego dłoni niemal parzyło skórę na moim ramieniu
-Uratowanie Ŝycia Jesse'owi to z mojej strony bardziej obrona konieczna niŜ cokolwiek innego
PoniewaŜ prawda jest taka, Ŝe dosyć lubię swoje ciało i nie mam ochoty pozbywać się go dla niego
Poruszałam ustami -wiem o tym, bo Paul wyraźnie czekał na jakiś odzew Nie mogłam jednak
wydobyć z siebie Ŝadnego dźwięku Tak mnie zamurowało W końcu wszystko ułoŜyło się do kupy
OskarŜenie, które Paul rzucił mi w twarz wtedy u siebie w kuchni Ze jego plany wobec Jesse'a są o
wiele bardziej ludzkie niŜ moje wobec niego Bo on zamierzał uratować Jesse'a, podczas gdy ja
rzekomo zamierzałam zabić Paula Naturalnie, nie miałam takich pomysłów Ale to chyba
niespecjalnie go obchodziło

Wszystko w porządku - zapewnił - No, wiesz, w jakiś sposób to mi nawet pochlebia, naprawdę

To, Ŝe uwaŜasz mnie za dość przystojnego, Ŝeby umieścić duszę swojego chłopaka w moim ciele To
dowód, Ŝe bez względu na to, co mówisz, trochę przynajmniej ci się podobam Albo Ŝe chociaŜ
lubisz się ze mną całować
-

To kompletna - udało mi się wreszcie odzyskać głos Na nieszczęście brzmiał jak jęk potępionej

duszy Nie przejęłam się tym Chciałam tylko przekonać go, jak bardzo się myli -

bzdura! Jak mogłeś skąd ci przyszło do głowy, Ŝe ja

- Och, daj spokój, Suze - powiedział Paul - Sama przyznaj, Ze mną przeŜywasz coś realnego
Nie wmawiaj mi, Ŝe kiedy jesteś z Jesse'em, nie myślisz - choćby wam było nie wiem jak
przyjemnie - o tym, Ŝe to wszystko złudzenie Nie słyszysz naprawdę bicia jego serca Jego
skóra nie jest naprawdę ciepła Bo on nie ma skóry To wszystko jest tylko w twojej głowie
Nie tak jak to - dodał, gładząc delikatnie kciukiem moje ramię

Dopóki nie cofnęłam go gwałtownie, robiąc krok do tyłu To go zaskoczyło, ale podniósł ręce
do góry na znak, Ŝe więcej mnie nie dotknie

- Hola, w porządku, Suze Przepraszam Ale nie moŜesz zaprzeczyć, Ŝe kiedy się całujemy,
nie usiłujesz mnie odepchnąć W kaŜdym razie nie tak natychmiast

Poczułam ogień na policzkach Strasznie się zmieszałam Ze teŜ on musi o tym mówić, i to
właśnie w szkole

zwłaszcza Ŝe Jesse Tak, to było jego nowe terytorium Z pewnością krąŜył gdzieś w

pobliŜu

Nie mogłam jednak zaprzeczyć temu, co mówił Paul Właściwie mogłam, ale to by było
kłamstwo

- Oczywiście, Ŝe lubię, kiedy mnie całujesz - powiedziałam, chociaŜ kaŜde słowo musiałam z
siebie wykrztusić, tak głęboko tkwiły w gardle - Świetnie całujesz i wiesz o tym -A co
miałam powiedzieć? Tak było - Ale to nie znaczy, Ŝe cię lubię

Co równieŜ odpowiadało prawdzie Ale Paul się tym nie przejął

To tylko dowodzi, Ŝe mam rację - oznajmił pewnym tonem - Pragniesz mojego ciała, ale z

duszą Jesse'a w środku
-

Myślę, Ŝe to, co spotkało Jesse'a, było straszne - powiedziałam powoli, mając na myśli

morderstwo -1, w porządku, zrobiłabym wszystko, co w mojej mocy, Ŝeby przywrócić go do
Ŝ

ycia, gdyby to było moŜliwe Ale nie w ten sposób

Dlaczego nie? - zapytał Paul, wzruszając ramionami - Co cię powstrzymuje? Wiele razy

stwierdziłaś, Ŝe jestem odraŜającą istotą, nierokującą Ŝadnych nadziei na poprawę nic niewartą,
z wyjątkiem moich umiejętności w dziedzinie całowania Dlaczego więc nie wykopać mojej
duszy z ciała, by stworzyć doskonałemu pod kaŜdym względem Jesse'owi drugą szansę na
Ŝ

ycie?

Faktem jest, Ŝe jego oskarŜenia były całkowicie bezpodstawne Nigdy nie przyszło mi do

głowy to, co, jak podejrzewał, knułam od dłuŜszego czasu Och, dobrze, moŜe czasem taka

myśl przemknęła mi przez głowę Ale natychmiast przechodziłam nad tym do porządku

dziennego

Teraz jednak- moŜe dlatego, Ŝe mi to wmawiał -jakaś cząstka mnie oŜywiła się i pomyślała:

„Czemu nie?" Paul nie zasługiwał na te wszystkie wspaniałe rzeczy, które mu przypadły w

udziale Nawet nie umiał ich docenić! Okradł ludzi, którzy Ŝyli skromniej niŜ on, swoją

rodzinę traktował bez cienia szacunku, nie był dobry dla mnie ani dla Jesse'a

Dlaczego nie miałabym wysłać Paula w krainę wielkiej nie-wiadomej i dać Jesse'owi jego

ciało i jego Ŝycie? Jesse'owi naleŜała się druga szansa, a z pewnością byłby lepszym Paulem

Slaterem niŜ ten był kiedykolwiek w Ŝyciu

Oczywiście, Jesse'owi to by się nie spodobało Z pewnością uwaŜałby, Ŝe nie wolno

obrabowywać Paula z Ŝycia, które do niego naleŜało, tylko po to, Ŝeby on sam mógł znowu

mieszkać wśród Ŝywych

I byłoby strasznie dziwnie patrzeć w niebieskie oczy Paula, wiedząc, Ŝe to Jesse nimi

spogląda na mnie

To nie byłoby morderstwo Jego ciało nadal by Ŝyło A jego dusza cóŜ, znalazłaby się tam,

gdzie teraz jest dusza Jesse'a; włóczyłaby się bez celu po ziemi, nie mając pojęcia, co ją czeka

w przyszłości

Wzięłam się w garść Rozsądek wrócił - chłodny jak woda bulgocząca w fontannie na środku
dziedzińca Misji Usłyszałam swoją odpowiedź na pytanie Paula - „Dlaczego więc nie wykopać
mojej duszy z c i a ł a " - równie chłodną i opanowaną, jak samo pytanie:

Hm - mruknęłam ironicznie - bo to byłoby morderstwo, czyŜ nie? Mięśnie

twarzy Paula napięły się
-

W najlepszym razie usprawiedliwione zabójstwo - powiedział - A oboje wiemy, Ŝe bym nie umarł

I zasłuŜyłem na to, prawda? Za moje grzechy?
-

MoŜe i tak - powiedziałam, czując się tak, jak zawsze się czuję po odbyciu długiej sesji kick

boxingu z kasetą wideo Rozładowana, ale totalnie zmęczona Bo, w gruncie rzeczy, odbyłam właśnie
wyczerpujący trening Tyle Ŝe emocjonalny - Rzecz w tym jednak, Ŝe nie do mnie naleŜy osąd
-

Dlaczego nie? - odparł Paul - Zwykle nie masz problemów z osądzaniem mnie Nie

pozwoliłam, Ŝeby miał ostatnie słowo
-

Twój dziadek powiedział mi kiedyś, Ŝe kiedy zdał sobie sprawę, do czego pośrednicy są zdolni,

popełnił błąd, myśląc, Ŝe jest Bogiem Popatrz, dokąd go to zaprowadziło Nie powtórzę jego błędu

Paul zamrugał oczami On naprawdę myślał, Ŝe ja chcę to zrobić Wymianę dusz A teraz, kiedy go
oświeciłam, wydawał się cóŜ, równie zdumiony jak ja przedtem

- Widzisz więc - powiedziałam, wykorzystując uzyskaną przewagę - Ten twój plan podróŜy
w czasie, Ŝeby uratować Jes-se'a jest po prostu bez sensu Po pierwsze dlatego, Ŝe nie moŜesz
cofnąć się w czasie, chyba Ŝe osoba, którą chcesz spotkać, potrzebuje twojej pomocy a
Jesse jej nie potrzebuje Po drugie, nigdy nie zamierzałam ukraść ci ciała i dać go Jesse'owi
Ale, wiesz, moŜesz sobie dalej pochlebiać, Ŝe było inaczej, jeśli cię to tylko uszczęśliwi

O parę sekund za późno zdałam sobie sprawę, Ŝe nie powinnam okazywać takiej pewności siebie
Przynajmniej jeszcze nie wtedy PoniewaŜ, kiedy po tych słowach odwróciłam się, Ŝeby odejść -
potrząsając lekcewaŜąco czupryną - coś w nim jakby pękło Jego ręka wystrzeliła nagle w górę i
ś

cisnęła boleśnie moje ramię

- O, nie - warknął - Nie wykręcisz się z tego tak łatwo

Mylił się W następnej chwili jego ręka opadła z mojego ramienia i została wykręcona za jego
plecami w raczej, na oko, bolesnej pozycji

- Czy nikt ci nie mówił - zapytał Jesse lekko rozbawionym tonem - Ŝe dŜentelmen nigdy nie
zachowuje się tak poufałe wobec damy?

Dość zabawne, jeśli przypomnieć sobie, jak poufale zachowywał się Jesse w stosunku do mnie,
kiedy widzieliśmy się ostatnio Uznałam jednak, Ŝe lepiej do tego nie wracać

Jesse - powiedziałam - Nic mi nie jest MoŜesz go puścić: Jesse jednak nie zwalniał uchwytu

Przypadkowy przechodzień mógłby zobaczyć, jak Paul zgina się w dziwacznej pozie, z twarzą
białą od bólu PoniewaŜ, rzecz jasna, tylko my dwoje widzieliśmy ducha, który go trzymał
-

Nie chciałem jej nic zrobić - powiedział Paul zduszonym; głosem - Przysięgam! Jesse

spojrzał na mnie
-

Czy on cię skrzywdził, Susannah? Potrząsnęłam głową

Wszystko w porządku - stwierdziłam

Więził Paula w uścisku jeszcze przez sekundę czy dwie - pewnie, Ŝeby pokazać, na co go stać

a potem puścił go tak raptownie, Ŝe Paul stracił równowagę i upadł na kolana, na kamienne płytki

posadzki
-

Nie musiałaś go wzywać - powiedział uraŜonym tonem

Nie wzywałam - Mówiłam prawdę

Nie musiała - powiedział Jesse, opierając się o jeden z filarów podtrzymujących zadaszenie ZłoŜył

ramiona na piersi i przyglądał się beznamiętnie, jak Paul podnosi się i otrzepuje ubranie

Poczułeś zakłócenia Mocy, czy co? - zapytał Paul ze złością

Coś w tym rodzaju -Jesse przeniósł spojrzenie z Paula na mnie i znowu na Paula - Czy dzieje

się tutaj coś, o czym powinienem wiedzieć?
-

Nie - powiedziałam szybko Być moŜe zbyt szybko, poniewaŜ brew Jesse'a - ta przecięta

szramą- uniosła się pytająco
Paul ku mojej wściekłości zachichotał szyderczo

- Och, tak - powiedział - CóŜ za wspaniała więź was łączy To naprawdę cudowne, jak
bardzo szczerzy jesteście wobec siebie

Jesse wbił ciemne oczy w Paula Chęć do śmiechu odrobinę mu chyba przeszła, choć Jesse nie
powiedział ani słowa Potem spojrzał badawczo na mnie

To nic takiego - wymamrotałam, ogarnięta nagłą paniką -Paul właśnie on chciał coś ci zrobić

Ale zmienił zdanie Prawda, Paul?
-

Niezupełnie - powiedział Paul - Hej, mam pomysł Zapytajmy Jesse'a, czego on by chciał,

dobrze? Powiedz, Jesse, jakbyś się poczuł, gdybym ci powiedział, Ŝe mógłbym
-

Nie - przerwałam, z trudem łapiąc oddech Nagle zrobiło mi się duszno - Paul, naprawdę, to

niepotrzebne Jesse nie
-

Suze - Paul zwrócił się do mnie jak do trzyletniego dziecka - Pozwólmy Jesse'owi

zdecydować Jesse, a gdybym ci tak powiedział, Ŝe oprócz wielu wspaniałych rzeczy, które my,
pośrednicy, potrafimy robić, okazało się równieŜ, Ŝe umiemy przenosić się w czasie? I Ŝe
wspaniałomyślnie zaoferowałem, Ŝe wrócę w twoje czasy - do tej nocy, kiedy cię zamordowano
-i uratuję ci Ŝycie Co ty na to?
Jesse nie spuszczał z Paula spojrzenia ciemnych oczu Jego twarz wyraŜała niezmiennie
zimną wzgardę

Uznałbym, Ŝe jesteś kłamcą- odparł z niesamowitym spokojem

Widzisz, tak myślałem, Ŝe to powiesz - Paul miał gadane i pewność siebie komiwojaŜera

zachwalającego swój towar -Ale jestem tu po to, Ŝeby ci powiedzieć, Ŝe to absolutna prawda
Pomyśl o tym, Jesse Nie musiałeś umierać tamtej nocy Mogę
cofnąć się w czasie i cię ostrzec Oczywiście, nie będziesz mnie znał, ale sądzę, Ŝe jeśli ci
powiem - w 1850 roku - Ŝe przybywam z przyszłości i Ŝe zginiesz, jeśli mnie nie posłuchasz, to
mi uwierzysz

- Tak myślisz? - zapytał Jesse z tym samym, lodowatym spokojem - Boja nie

To na sekundę czy dwie przyhamowało Paula, a w tym czasie trochę uspokoiłam oddech Moje
serce wezbrało uczuciem dla chłopaka wspartego o kamienny filar obok mnie Nie było sensu
ukrywać tego przed Jesse'em On nigdy by nie wybrał Ŝycia beze mnie Nigdy, za bardzo mnie
kocha Tak przynajmniej myślałam, zanim Paul znowu nie wystąpił ze swoją gadką

Chyba nie rozumiesz, o czym mówię - Pokręcił głową, -Mówię o przywróceniu ci Ŝycia, Jesse

adnego wałęsania się jako duch przez półtora stulecia i przyglądania, jak twoi bliscy starzeją

się i umierają jeden po drugim Nic z tych rzeczy Będziesz Ŝyć Do późnej starości, o ile zdołam,
wiesz, pozbyć się tego typa, Diega, który cię zabił Jak mógłbyś powiedzieć „nie na taką
propozycję?
-

Zwyczajnie - odezwał się Jesse głosem nie zdradzającym Ŝadnych uczuć - Nie

Tak! - pomyślałam uradowana Tak! Paul zamrugał oczami Raz Drugi

A potem odezwał się, ale bez cienia Ŝyczliwości, jaką przed chwilą usilnie starał się
okazywać:

- Nie bądź idiotą Daję ci szansę, Ŝebyś Ŝył śył Co zamierzasz robić, włóczyć się tutaj przez
całą wieczność? Chcesz patrzeć, jak ona się starzeje - wycelował palec w moją stronę -i w
końcu obraca się w proch, tak jak twoja rodzina? Nie pamiętasz, jak się wtedy czułeś? Chcesz

przejść przez to jeszcze! raz? Chcesz, Ŝeby poświęciła dla ciebie normalne Ŝycie -małŜeństwo,
dzieci, wnuki - dla ciebie, który nie moŜe jej wesprzeć, nie moŜe nawet

- Paul, przestań - powiedziałam ostro, poniewaŜ zobaczyłam, jak twarz Jesse'a z kaŜdym
słowem traci swój beznamiętny wyraz

Paul jednak nie skończył Daleko mu było do tego

Myślisz, Ŝe wyświadczasz jej przysługę, tkwiąc tutaj? - zapytał - Człowieku, ty tylko nie dajesz

jej normalnie Ŝyć
-

Przestań! - krzyknęłam na Paula i chwyciłam jednocześnie Jesse'a za ramię

Dwie rzeczy zdarzyły się jednocześnie Po pierwsze, drzwi klas dookoła otworzyły się nagle i

uczniowie zaczęli przemieszczać się między salami na następną lekcję

Po drugie, obiema rękami chwyciłam Jesse'a za ramię i zaglądając mu z niepokojem w twarz,

powiedziałam:

Nie słuchaj go Proszę Nie dbam o takie rzeczy jak małŜeństwo, dzieci Chcę tylko ciebie Było

jednak za późno Widziałam, Ŝe jest za późno Słowa Paula wyraźnie poruszyły Jesse'a Na jego
twarzy pojawił się wyraz głębokiego zmieszania Unikał mojego wzroku
-

Mówię powaŜnie - powiedziałam, potrząsając nim rozpaczliwie - Nie zwracaj uwagi na to, co on

wygaduje!
-

Hm, cześć, Suze - Głos Kelly Prescott przebił się przez hałas zatrzaskiwanych drzwiczek od

szafek i gwar rozmów -Często gadasz do ściany?

Zerknęłam przez ramię i zobaczyłam ją, ze złośliwym uśmieszkiem na ustach, w otoczeniu
gromadki Wiedźm z Carmelu Zdawałam sobie, oczywiście, sprawę z tego, jaki widok miały przed
sobą Stałam z rękami uniesionymi w górę, ściskając powietrze i mówiąc do kolumny Jakby moja
reputacja osoby pokręconej nie była dostatecznie ugruntowana Teraz faktycznie mogłam sprawiać
wraŜenie kogoś, kto stracił kontakt z rzeczywistością

Kiedy odwróciłam głowę, Ŝeby powiedzieć Jesse'owi, Ŝe później dokończymy rozmowę, było za
późno ZdąŜył juŜ zniknąć

Opuściłam ręce i odwróciłam się w stronę Paula, który sta tam, gdzie przedtem Na jego twarzy
malował się gniew, zakłopotanie, ale i zadowolenie z siebie

Wielkie dzięki - powiedziałam

Nie ma za co - Odszedł, pogwizdując

Czy w tym jest pszenica? - zapytała

mnie drobna kobieta w ogromnych okularach przeciwsłonecznych, podnosząc do góry
czekoladowe ciasteczko

Tak - zapewniłam

A w tym? - Wskazała herbatniki

Tak - powiedziałam

A co z tym? - Meksykańskie ciasteczko weselne

TeŜ

Chcesz powiedzieć - zapytała oburzona - Ŝe pszenica jest we wszystkich wypiekach, jakie macie?

Opuściłam krzesło Kołysałam się na nim z nudów, Ŝeby sprawdzić, jak bardzo mogę je
odchylić, Ŝeby się nie przewrócić

Bo Tyler nie je pszenicy - ciągnęła kobieta, przytulając stojącego obok, pucołowatego

chłopczyka Zamrugał w moją stronę niebieskimi oczkami spomiędzy palców matki z
doskonałym manikiurem -Jest na diecie bezglutenowej
-

Proszę spróbować tego - powiedziałam, wskazując batoniki cytrynowe

Czy zawierają nabiał? - zapytała podejrzliwie kobieta - Bo nie daję Tylerowi równieŜ

produktów z laktozą
-

Ani laktozy, ani glutenu, przysięgam - powiedziałam

Kobieta wyjęła dolara, a ja podałam jej batoniki Wręczyła jeden Tylerowi, który przyjrzał mu
się uwaŜnie, wbił w niego zęby po czym obdarzył mnie olśniewającym uśmiechem -
niewątpliwie pierwszym tego dnia - podczas gdy matka ujęła go za rękę i poszła dalej Shannon,
sprzedająca ze mną wypieki, zrobiła wystraszoną minę

W tych batonikach jest i pszenica, i nabiał - zauwaŜyła

Wiem - Ponownie odchyliłam krzesło - Zrobiło mi się Ŝal tego małego

Ale

Nie powiedziała wcale, Ŝe jest uczulony Powiedziała tylko, Ŝe mu nie daje tych rzeczy

Biedny dzieciak
-

Suu-uuze - stwierdziła ósmoklasistka, przeciągając moje imię - Ale jesteś niesamowita Twój

brat Davidek mówił, Ŝe taka jesteś, ale nie wierzyłam
-

Och, jestem niesamowita, zgadza się - odparłam Dziwnie było słyszeć, jak ktoś nazywa

mojego brata „Davidkiem" Dla mnie był powaŜnym Davidem
-

Tak, jesteś taka - stwierdziła Shannon ze śmiertelną powagą

Wszystko jedno Takie juŜ moje pieskie Ŝycie, Ŝe sterczę na szkolnym kiermaszu, podczas

gdy reszta świata cieszy się cudowną sobotą Niebo nad głową było tak błękitne i pozbawione

chmur, Ŝe aŜ kłuło w oczy Temperatura utrzymywała się w granicach przyjemnych

dwudziestu jeden stopni Piękny dzień na plaŜę albo cappuccino w kafejce na powietrzu, albo

nawet na spacer

A gdzie ja byłam? O, tak, warowałam z uczniami ósmej klasy przy stoisku z wypiekami na

aukcji staroci zorganizowanej na

terenie Misji, z której dochód przeznaczono na cele dobroczynne

- Nie mogłam uwierzyć, kiedy siostra Ernestyna powiedziała nam, Ŝe będziesz pomagać przy
stoisku - mówiła Shannon Ósmoklasistka, jak się przekonałam, nie była nieśmiała Lubiła
rozmawiać Bardzo -Jesteś przecieŜ z jedenastej klasy, i w ogóle No i wiesz, jesteś taka
niesamowita

Niesamowita Tak, zgadza się

Nie spodziewałam się tylu ludzi na aukcji Och, pewnie, kilkorga rodziców, chcących pokazać,
jak interesują się szkołą dzieci Ale nie bandy zapalonych kolekcjonerów antyków A właśnie
tacy ludzie przyszli Byli wszędzie, zupełnie nieznani mi ludzie, spacerujący tu i tam,
popatrujący na przedmioty wystawiane na licytację, wymieniający konspiracyjne szepty Od
czasu do czasu któryś przystawał przy naszym stoisku i dawał dolca w zamian za herbatnik
Rice Krispies czy coś podobnego PrzewaŜnie jednak gapili się na przyszłe trofea W tym
wypadku stanowiła je obrzydliwa klatka na ptaki z wikliny albo stary zegarek z Myszką Miki,
albo szklana kula z mostem Golden Gate, albo jeszcze jakiś inny śmieć Licytowanie rozpoczęło
się z opóźnieniem, poniewaŜ to wielebny miał być osobą prowadzącą Nie wyszedł jednak
jeszcze ze śpiączki i w związku z tym siostra Ernestyna wykonała kilka gorączkowych
telefonów w poszukiwaniu jakiegoś godnego zastępcy MoŜna sobie wyobrazić moje
zaskoczenie, kiedy wspięła się na podwyŜszenie na dziedzińcu i oznajmiła do mikrofonu rzeszy
zbieraczy staroci, Ŝe z powodu nieobecności wielebnego licytację poprowadzi nie kto inny, jak
Andy Ackerman, prezenter popularnego programu w telewizji kablowej poświęconego
majsterkowaniu i mój ojczym

Andy wszedł na podium, machając dyskretnie ręką, onieśmielony oklaskami Zmieszana jak
nigdy w Ŝyciu, zaczęłam się osuwać na krześle

Och, ale zaraz, było coś bardziej Ŝenującego niŜ własny ojczym prowadzący szkolną licytację
antyków A mianowicie to, Ŝe oklaski pochodziły głównie od kobiety w pierwszym rzędzie
Mojej matki

- Hej - zawołała Shannon - Czy to nie jest

- Tak - przerwałam - Owszem, jest

Parę minut później aukcja się rozpoczęła, a Andy świetnie naśladował oglądanych w telewizji

licytatorów, którzy potrafią tak szybko mówić Wskazywał na brzydkie pomarańczowe,

plastykowe krzesło i oznajmiając, Ŝe to „autentyczny Eames", pytał, czy ktoś miałby ochotę

postawić na nie sto dolarów

Sto dolarów? Nie dałabym za nie paczki herbatników

Ale patrzcie państwo, publiczność zaczęła podnosić ręce i wkrótce krzesło zostało sprzedane

za trzysta pięćdziesiąt dolców!

I nikt nie narzekał, jakie to zdzierstwo

Najwidoczniej siostrze Ernestynie udało się przekonać publiczność, Ŝe szkoła bardzo

potrzebuje funduszy na renowację boiska do siatkówki, bo ludzie wyrzucali pieniądze na

zupełnie bezwartościowe śmiecie Na własne oczy widziałam, jak ciotka Cee Cee, Pru, i mój

wychowawca pan Walden rywalizują o wyjątkowo paskudną lampę Kupiła ją ciotka Pru - za

sto siedemdziesiąt pięć zielonych - a potem podeszła do pana Waldena, pewnie Ŝeby się

chełpić Tylko Ŝe parę minut później zobaczyłam, jak piją lemoniadę i rozmawiają ze

miechem, jak podsłuchałam, o zorganizowaniu wspólnej opieki nad lampą, jakby to było

dziecko jakiejś rozwiedzionej pary Na ich widok Shannon zawołała:

- Ach, czy to nie słodkie?

Nie, w Ŝaden sposób Zupełnie nie jest słodkie to, Ŝe dziwaczna ciotka twojej przyjaciółki

wpada z wzajemnością w oko twojemu

szkolnemu wychowawcy, a ty sama nie moŜesz nawet liczyć na telefon od swojego chłopaka,

poniewaŜ - zgadnijcie? - on jest przypadkiem duchem i nie ma telefonu

Co nie znaczy, Ŝe gdyby Jesse zadzwonił, miałabym mu duŜo do powiedzenia Co niby

miałaby mu powiedzieć: „Och, a taki przy okazji, Paul chce odbyć podróŜ w czasie i

spowodować, Ŝe nie umrzesz A ja zamierzam go powstrzymać PoniewaŜ chcę, abyś włóczył

się zawieszony w próŜni przez sto pięćdziesiąt lat Ŝebyśmy mogli się całować w samochodzie

mojej mamy W porządku? Pa!"

Poza tym, to wyglądało mało prawdopodobnie To znaczy, ta podróŜ Paula On nie miał tego

przedmiotu - kotwicy, o którym wspominał doktor Slaski Rzeczy, która przeniosłaby go w

tamtą noc, kiedy Jesse został zamordowany

Tak się, w kaŜdym razie, pocieszałam, dopóki Andy nie podniósł w górę srebrnej sprzączki

od paska, którą Brad znalazł na strychu podczas sprzątania Wtedy, zaklinowana przez ponad

wiek między deskami podłogi pod oknem na strychu, była tak brudna i pociemniała ze

starości, Ŝe ledwie rzuciłam na nią okiem Andy wrzucił ją do pudełka z napisem Aukcja w

Misji, a ja zupełnie o niej zapomniałam

Teraz, kiedy ją podniósł, zalśniła w promieniach popołudniowego słońca Ktoś ją wyczyścił i

wypolerował Andy opowiadał, Ŝe to zabytek z czasów, kiedy nasz dom był jedynym hotelem

w okolicy - tak naprawdę był to zwykły zajazd - liczący sobie, według Towarzystwa

Historycznego Carmelu, około stu pięćdziesięciu lat

Mniej więcej od tylu lat mój chłopak nie Ŝyje

- Ile dostanę za tę piękną srebrną klamrę? - pytał Andy -Wspaniały przykład starodawnego
rzemiosła Proszę popatrzeć na wygrawerowane ozdobne D

Siedząca obok mnie Shannon odezwała się nagle:

Czy twój brat czasem o mnie mówi? To znaczy, Davidek Obserwowałam leniwie ojczyma

Słońce paliło niemiłosiernie i trudno było myśleć o czymś innym niŜ o pójściu na plaŜę

Nie wiem - odparłam Rozumiałam, oczywiście, udrękę Shannon Zadurzyła się w

chłopaku Chciała tylko wiedzieć, czy nie traci czasu Jako siostra obiektu jej gorących uczuć,
myślałam fuj A takŜe o tym, Ŝe David jest stanowczo za mały, Ŝeby mieć dziewczynę

Jeden z członków Towarzystwa Historycznego - nie myśl, Ŝe

cię nie widzę, Bob - ciągnął Andy ze śmiechem - uwaŜa na

wet, Ŝe klamra mogła naleŜeć do kogoś z klanu Diegów, bardzo starej i szanowanej rodziny,
która osiadła w tych stronach jakieś dwieście lat temu

Szanowanej, poŜal się BoŜe Diegowie - a przynajmniej duchy dwojga członków tej rodziny,
których miałam wątpliwą nieprzyjemność spotkać - byli wyłącznie złodziejami i mordercami

Sądzę, Ŝe to, a nie tylko piękne wykonanie sprawi - ciągnął Andy - Ŝe pewnego dnia

kolekcjonerzy bardzo się nią zainteresują kto wie, moŜe nawet dzisiaj!

David raczej nie rozmawia w domu o dziewczynach -zwróciłam się do Shannon -W

kaŜdym razie, nie ze mną

Och - To ją strasznie przygnębiło -Ale czy sądzisz no, jeśli Davidkowi spodobałaby się

jakaś dziewczyna, to taka, która byłaby podobna do mnie?

Zacznijmy licytację tego pięknego wyrobu jubilerskiego od stu dolarów - powiedział

Andy - Sto dolarów W porządku, mamy sto A co powiecie państwo na sto dwadzieścia pięć
dolarów? Kto da sto dwadzieścia pięć?

Myślałam o tym, o co pytała mnie Shannon David i dziewczyna? Najmłodszy z przyrodnich
braci Nie mogłam go sobie

wyobrazić z dziewczyną, tak samo jak za kierownicą samochodu czy grającego w piłkę To po
prostu nie ten typ

Trzysta pięćdziesiąt - usłyszałam głos Andy'ego - Czy dobrze słyszę, trzysta

pięćdziesiąt?

Przypuszczam jednak, Ŝe pewnego dnia David poprowadzi samochód Ja na przykład teraz
jeŜdŜę, ale były czasy, kiedy moja rodzina wątpiła, czy to kiedyś nastąpi Było logiczne, Ŝe
pewnego dnia David skończy szesnaście lat i będzie robił to, co starsi bracia, Jake i Brad, i ja
No, wiecie, zrobi prawo jazdy Będzie wkuwał matmę Całował się z przedstawicielkami płci
przeciwnej

Mój BoŜe, Bob - powiedział Andy do mikrofonu - Nie Ŝartowałeś, mówiąc, jak

znaczący, będzie ten przedmiot dla dzisiejszej licytacji, prawda? JuŜ osiągnął siedemset
dolarów Czy ktoś Dobrze, siedemset pięćdziesiąt Czy dobrze usłyszałem: osiemset?

Pewnie - zwróciłam się do Shannon - Dlaczego miałabyś się nie podobać Davidowi?

To znaczy, zakładając, Ŝe ktoś mu się jakoś szczególnie podoba A nie mówię, Ŝe tak jest O
ile mi wiadomo

Naprawdę? - zmartwiła się Shannon - Bo Davidek jest taki mądry Myślę, Ŝe podobają

mu się tylko inteligentne dziewczyny A mnie matematyka nie idzie zbyt dobrze

Jestem pewna, Ŝe David nie dbałby o coś takiego - powiedziałam, chociaŜ wcale nie

byłam o tym przekonana - Pod warunkiem, Ŝe jesteś, no wiesz, miłą osobą, i w ogóle

Naprawdę? - Shannon zaczerwieniła się ślicznie - Naprawdę tak myślisz?

BoŜe, co ja powiedziałam?

Na szczęście w tej chwili Andy opuścił młotek z hałasem i odwrócił uwagę Shannon,
krzycząc:

Sprzedane za tysiąc sto dolarów!

Ojej - powiedziała Shannon - To duŜo pieniędzy Nie tylko ona była zaskoczona Przez

tłum przeleciał pomruk zdumienia Jak dotąd, Ŝaden ze staroci nie osiągnął takiej ceny nawet w
przybliŜeniu Wyciągnęłam szyję, Ŝeby zobaczyć co za kretyn ma tyle kasy, Ŝe wyrzucają w
błoto, i zdziwiłam się, widząc, Ŝe Andy nadal trzyma klamrę znalezioną u nas na strychu

a Paul Slater, właśnie on, przedziera się przez tłum, Ŝeby ją odebrać Patrzyłam, jak wyraźnie

zadowolony, potrząsa ręką Andy'ego, bierze klamrę, a następnie wyciąga ksiąŜeczkę czekową
Co za dupek, pomyślałam Od dawna wiedziałam, Ŝe Paul jest

dziwakiem Ale Ŝeby wywalać cięŜko zarobione pieniądze - no, moŜe nie tak cięŜko, bo z

pewnością płacił za klamrę pieniędzmi ukradzionymi Gutierrezom - na takiego śmiecia

PrzecieŜ to było chore

Nie trzymało się kupy Dlaczego Paul Slater wydawał tysiąc sto dolarów na starą, zniszczoną

klamrę od paska nawet jeśli ją wyczyszczono i nawet jeśli naleŜała kiedyś do kogoś z klanu

Diegów?

Wtedy nagle, jakby ktoś walnął mnie w głowę młotkiem licytatora, wbijając w nią trochę

rozumu, wszystko stało się jasne

Poczułam się tak, jakbym miała za chwilę zwrócić te wszystkie ciastka i ciasteczka, którymi

napychałyśmy się za plecami siostry Ernestyny Chyba było to po mnie widać, bo Shannon

nagle wciągnęła głośno powietrze i zapytała:

Dobrze się czujesz?

NieświeŜy baton cytrynowy - powiedziałam - Zaraz wrócę -Wstałam i zaczęłam się

przedzierać pośpiesznie od stoiska z wypiekami, za rzędami rozkładanych krzeseł, wzdłuŜ przejścia
aŜ do podwyŜszenia, gdzie Paul odbierał swój łup Zanim zdołałam do niego dotrzeć, ktoś chwycił
mnie za ramię

Serce biło mi tak mocno z powodu Paula i jego planów niedopuszczenia do śmierci mojego
chłopaka, Ŝe podskoczyłam na kilometr do góry, tak się przestraszyłam Okazało się, Ŝe to tylko
moja matka

Susie, kochanie - powiedziała, uśmiechając się anielsko! w stronę Andy'ego - Czy to nie

wietna zabawa? A Andy radził sobie znakomicie, prawda?

Eee Tak, mamo - powiedziałam

To urodzony aktor, nie sądzisz? AleŜ ona go kocha Jakie to śmieszne

Miłe Ale jednak śmiesz-J ne

Owszem Posłuchaj, mamo, muszę Nie musiałam

się niepokoić Paul sam mnie znalazł

Suze - odezwał się, schodząc po schodkach z podium!' Spóźniłam się Dokonał

transakcji W dłoni trzymał klamrę -\ Cieszę się, Ŝe cię widzę

Muszę z tobą porozmawiać - powiedziałam z większym naciskiem, niŜ zamierzałam,

poniewaŜ moja matka i siostra Ernestyna, stojąca w pobliŜu z jeszcze ciepłym czekiem Paula w ręce,
odwróciły się i spojrzały na mnie pytająco

Susie, kochanie - powiedziała mama - Dobrze się czuj esz?!

Wszystko w porządku - zapewniłam pośpiesznie Czy to i było widać? Czy wiedziały, Ŝe

serce wali mi jak młotem, a w ustach mam sucho jak na pustyni? - Muszę tylko pilnie porozmawiać z
Paulem

A kto zajmuje się stoiskiem? - zapytała siostra Ernestyna, j

Shannon nad wszystkim panuje - powiedziałam, ujmując i Paula pod ramię Przyglądał

się nam - mamie, siostrze Ernestynie i mnie - z lekko ironicznym uśmiechem, jakby bawiło go
wszystko, co mówimy

Dobrze, ale nie zostawiaj jej samej zbyt długo - upomniała mnie surowym głosem siostra

Ernestyna Wiedziałam, Ŝe niezupełnie to chciałaby powiedzieć, ale na więcej nie mogła sobie
pozwolić w obecności mojej matki

Zaraz wrócę, siostro - powiedziałam A potem odciągnęłam Paula daleko od podwyŜszenia i

składanych krzeseł, za jeden ze stołów z rzeczami przeznaczonymi do licytacji

Co ty wyprawiasz? - syknęłam, jak tylko znaleźliśmy się poza zasięgiem słuchu

Hej, Suze - powiedział z nadal rozbawioną miną - TeŜ mi miło, Ŝe się spotkaliśmy

Nie wygłupiaj się - Mówiłam z trudem ze względu na suchość w ustach, ale nie

zamierzałam się poddać - Po co kupiłeś tę klamrę?

To? - Paul otworzył dłoń Srebro błysnęło w promieniach słońca, a potem palce Paula z

powrotem zacisnęły się na klamrze - Och, nie wiem Kupiłem ją, bo jest taka ładna

Taka ładna, Ŝe warta tysiąc sto dolarów? - Patrzyłam na niego wściekła i miałam

nadzieję, Ŝe nie zauwaŜy, jak się trzęsę -Daj spokój, Paul Nie jestem głupia Wiem, dlaczego ją
kupiłeś

Naprawdę? - Uśmiech Paula dzisiaj wyjątkowo działał mi na nerwy - Oświeć mnie

zatem

Tylko Ŝe to ci się nie uda - Serce tłukło mi się o Ŝebra, ale wiedziałam, Ŝe nie ma

odwrotu - Nazwisko Jesse'a to de Silva A więc S a nie D To nie jego klamra Spodziewałam się,
Ŝ

e ta informacja zmyje z twarzy Paula nieznośny uśmieszek Ale tak się nie stało Kąciki jego ust

ani drgnęły

Wiem, Ŝe to nie jest klamra Jesse'a - oznajmił spokojnie -

Co jeszcze, Suze? Czy mogę odejść?

Wytrzeszczyłam na niego oczy Czułam, jak krew zaczyna płynąć mi wolniej, a okropny
szum w uszach, który się pojawił, kiedy zrozumiałam, Ŝe to on jest nowym właścicielem
klamry,

nagle zniknął Po raz pierwszy od dobrych paru minut była w stanie wziąć głęboki oddech
Przedtem czułam się jak ryba piasku

A więc więc wiesz - powiedziałam z dziwaczną ulgą wiesz, Ŝe nie moŜesz jej uŜyć, Ŝeby

cofnąć cofnąć się w czas' i uratować Jesse'a

Oczywiście - powiedział Paul, uśmiechając się szerzej ni przedtem - Zamierzam jej uŜyć,

eby cofnąć się w czasie i powstrzymać mordercę Jesse'a Cześć, Suze

Diego Feliks Diego, człowiek, który zabił mojego chłopaka na prośbę Marii, nienawistnej

narzeczonej Jesse'a Chciała poślubić Diega, handlarza niewolników i najemnego mordercę,

zamiast męŜczyzny, którego wybrał jej ojciec, swojego kuzyna (fuj!)

Jesse nie dotarł na ślub A to dlatego, Ŝe zginął po drodze Zabił go Feliks Diego, chociaŜ nikt

w tamtych czasach o tym nie wiedział Nigdy nie znaleziono jego ciała Ludzie - nawet jego

własna rodzina - uznali, Ŝe wolał raczej uciec, niŜ oŜenić się z kobietą, której nie kochał i

która teŜ nie darzyła go uczuciem Maria wyszła za mąŜ za Feliksa i razem spłodzili gromadę

dzieciaków, które równieŜ wyrosły na morderców i złodziei

Nie tak dawno temu na Ŝądanie Paula ta para złoŜyła mi wizytę Paul spotkał przedtem ducha

Diega Właściwie to go wezwał

A teraz Paul chciał przeszkodzić Diego w zabiciu Jesse'a prawdopodobnie zabijając samego

Diega Zmiennikom łatwo

jest zabijać ludzi Wystarczy usunąć duszę z ciała, odprowadzić ją do tak zwanej stacji

przejściowej, gdzie waŜą się ich dalsze losy - cokolwiek by to miało być, niebo, piekło,

kolejne Ŝycie -i tyle Potem z powrotem na ziemię Jeszcze jedna niewyjaśniona śmierć,

jeszcze jedno ciało w kostnicy

Albo, w wypadku Diega, lodownia, poniewaŜ około 1850 roku w Kalifornii nie było kostnic

Tylko Ŝe to nie miało się tak potoczyć Nie zamierzałam do tego dopuścić Och, pewnie,

Diego zasługiwał na śmierć Był skończonym draniem W końcu to on zabił mojego

chłopaka

Gdyby jednak Diego umarł, to by znaczyło, Ŝe Jesse pozostanie wśród Ŝywych

A wtedy nigdy bym go nie spotkała

Wiedziałam, naturalnie, Ŝe sama nie powstrzymam Paula -chyba Ŝe go zabiję Potrzebowałam

wsparcia

Na szczęście wiedziałam, gdzie go szukać Jak tylko licytacja dobiegła końca i zabrzmiało

zwięzłe „MoŜecie odejść" siostry Ernestyny, zostałyśmy z Shannon zwolnione, pobiegłam do

samochodu mamy, który mi wspaniałomyślnie poŜyczyła w nagrodę za moją „dobrowolną"

pomoc w Misji Paul odszedł w sekundę po rzuceniu swojej małej bomby o powstrzymaniu

Diega Nie miałam pojęcia, dokąd się udał

Ale wiedziałam, gdzie szukać odpowiedzi na to pytanie

Kiedy wjechałam na Scienic Drive, słońce właśnie zachodziło, malując niebo na zachodzie na

ciemnopomarańczowo, a morzu nadając barwę płomieni Okna drogich nadmorskich willi

odbijały światło słońca, więc nie sposób było zobaczyć wnętrza

Ale i tak wiedziałam, Ŝe za lśniącymi szybami rodziny siadają właśnie do kolacji rodziny

takie jak moja Za to, co robiłam, groziły mi powaŜne kłopoty oczywiście nie dlatego, Ŝe

próbowałam powstrzymać Paula przed uratowaniem Ŝycia mojemu

chłopakowi, ale dlatego Ŝe nie stawiłam się na kolację Andy nie zna się na Ŝartach, jeśli

chodzi o rodzinne posiłki

Ale czy miałam inne wyjście? Chodziło o Ŝycie No, dobrze! Ŝycie odraŜającego mordercy,

który zasługiwał na śmierć Ale tdj niewaŜne NaleŜało powstrzymać Paula

A znałam tylko jednego człowieka, którego mógłby, ewentualnie, posłuchać

Kiedy jednak wjechałam na podjazd przed domem Slaterów, stwierdziłam, Ŝe niepotrzebnie

panikowałam Stał tam nie tylko srebrny kabriolet bmw Paula, ale teŜ czerwony porsche

boxster, którego znałam aŜ za dobrze

Wiedziałam, Ŝe Paul w najbliŜszym czasie nie będzie podróŜować po innych wymiarach

Zaparkowałam za boxsterem i pobiegłam po schodach do drzwi nowoczesnego domu, a tam

oparłam się na dzwonku Znad morza nadlatywał chłodny, rześki wiaterek Kiedy się go

wdychało, czuło się niemal, Ŝe świat jest cudownym miejscem wszystko, co wydzielało taki

czysty i świeŜy zapach musiało być dobre, prawda?

Nieprawda Wody w Zatoce Carmelu potrafią być zdradliwe, pełne niebezpiecznych wirów,

które wciągnęły w śmiertelną pułapkę setki niespodziewających się niczego turystów To, Ŝe

Paul mieszkał tutaj, o parę metrów od tego morderczego Ŝywiołu, nie wydawało się

przypadkowe

Osobiście otworzył drzwi Widocznie spodziewał się dostawy czegoś do jedzenia, a nie

mojego przybycia, poniewaŜ miał ze sobą portfel

Trzeba mu przyznać, Ŝe kiedy stwierdził, Ŝe to ja, a nie, powiedzmy, mój przyrodni brat Jake

z pizzą z Peninsuła Pizza, powieka mu nawet nie drgnęła Wsunął portfel z powrotem do

kieszeni starannie wyprasowanych bojówek i, uśmiechając się nieznacznie, powiedział:

Suze Czemu zawdzięczam tę przyj emność?

Nie obiecuj sobie za duŜo - odparłam Przy odrobinie szczęścia mógł wziąć moją nagłą

chrypkę za przejaw lekcewaŜenia, a nie za to, czym naprawdę była, czyli strach - Nie przyszłam,
Ŝ

eby się z tobą zobaczyć

Paul? - Znaj omy głos odezwał się w głębi domu, cieniutki niczym dźwięk wietrznych

dzwonków - Sprawdź, czy dodali więcej tych no, wiesz Jak to się nazywa Gorących dodatków

Paul obejrzał się przez ramię Kelly Prescott - bosa, z ramiączkami wyjątkowo skąpej sukienki
od Betsey Johnson zsuniętymi z ramion - schodziła po schodach

Och - mruknęła, kiedy zobaczyła, Ŝe to ja, a nie pizza -Suze Co ty tu robisz?

Przepraszam, Ŝe przeszkadzam - powiedziałam, maj ąc nadziej ę, Ŝe nie domyśla się, jak

szybko bije mi serce pod konserwatywną białą bluzką, którą włoŜyłam, Ŝeby ułagodzić siostrę
Ernestynę - Muszę chwilę porozmawiać z dziadkiem Paula

Dziadkiem Świrkiem? - Kelly spojrzała pytająco na Paula - Mówiłeś, Ŝe on nie moŜe

rozmawiać!

Zdaj e się - powiedział Paul z uśmieszkiem rozbawienia, który nie opuszczał j ego

twarzy - Ŝe moŜe Ale tylko z Suze Kelly rzuciła mi jadowite spojrzenie

Rany, Suze - powiedziała - Nie wiedziałam, Ŝe tak gustuj esz w staruszkach

To cała j a - odparłam ze śmiechem i z nadziej ą, Ŝe nie brzmiał on w ich uszach równie

nerwowo jak w moich - Przyjaciółka staruszków Więc mogę wejść? Spodziewałam się, Ŝe Paul
moŜe się nie zgodzić Musiał przecieŜ wiedzieć, po co przyszłam Musiał wiedzieć, Ŝe chciałam
porozmawiać z doktorem Śląskim, Ŝeby się przekonać, czy nie ma jakiegoś sposobu
przeszkodzenia jego wnukowi w igraniu z przeszłością i narobieniu bałagan w moim obecnym
Ŝ

yciu

Zamiast jednak rozzłościć się, czy choćby lekko zdenerwować, Paul otworzył szerzej drzwi i
zaprosił mnie do środka

Gość w dom Zdobyłam się na uśmiech pod adresem Kelly, kiedy przechodziłam obok

niej w drodze na piętro Nie odwzajemniła go Zrozumiałam dlaczego, kiedy znalazłam się w
salonie W kominku palił się ogień, a na chromowo-szklanym stoliku przy długiej, niskiej
kanapie stały kieliszki do brandy Najwyraźniej przerwałam im słodkie sam na sam Usiłowałam
nie brać tego do siebie, Ŝe Paul nigdy nie częstował mnie brandy ani teŜ nie palił w kominku
podczas moich licznych wizyt Ostatecznie, nie jestem wolna A jednak uznałam, Ŝe mocno
przesadził Kelly od tak dawna durzyła się w nim, Ŝe zadowoliłaby się suszoną wołowiną z
lemoniadą, a co dopiero ogniem na kominku i courvoisierem Minęłam salon i ruszyłam długim
korytarzem prowadzącym do pokoju doktora Śląskiego Z daleka słyszałam kanał rozrywkowy
Słodki głosik Boba Parkera musiał stwarzać przyjemny akompaniament do intymnych spotkań
Paula i Kelly

Zapukałam do drzwi, na wypadek gdyby starszy pan był akurat myty, czy coś Nikt nie poprosił,
Ŝ

ebym weszła, więc popchnęłam lekko uchylone drzwi Pielęgniarz leŜał w fotelu w rogu

pokoju, ucinając sobie, prawdopodobnie dobrze zasłuŜoną, drzemkę Doktor Slaski, na
szpitalnym łóŜku, równieŜ wydawał się drzemać

Było mi niezręcznie, oczywiście, przerywać mu sen, ale jaki miałam wybór? Chyba dobrze
robiłem, zawiadamiając go, Ŝe jego wnuk ma ochotę zmienić bieg historii, czyli dokonać
czegoś, co doktor Slaski uznawał za krańcowo niebezpieczne?

Doktorze Slaski - szepnęłam, tak Ŝeby nie obudzić pielęgniarza - Doktorze Slaski? Nie

pi pan? To ja, Suze Suze Simon Muszę pana zapytać o coś naprawdę waŜnego Doktor Slaski

otworzył jedno oko i spojrzał na mnie

Lepiej - zaświszczał (z jego oddechem było chyba coś nie w porządku) - Ŝeby to było coś

dobrego

Nie jest - zapewniłam - śadna dobra wiadomość, w kaŜdym razie Chodzi o Paula

Doktor Slaski skierował wzrok na sufit

Czemu mnie to nie dziwi?

Chodzi o to - powiedziałam, siadaj ąc na krześle przy łóŜku

e odkryłam, dlaczego Paul chce cofnąć się w czasie

Powieki doktora Śląskiego uniosły się nieco wyŜej

eby uchronić ludzkość przed okrucieństwami Stalina? -wychrypiał

Hm Nie - powiedziałam - śeby nie dopuścić do śmierci mojego chłopaka

Dziadek Paula zamrugał zamglonymi oczami

A to jest coś złego, poniewaŜ?

PoniewaŜ, jeśli Paul cofnie się w czasie i uratuje Jesse'a -szepnęłam, tak Ŝeby to nie

dotarło do uszu pielęgniarza - nigdy go nie spotkam!

Paula?

Nie - Nie mogłam uwierzyć -Jesse'a! Doktor Slaski oblizał popękane wargi

PoniewaŜ - wycharczał-Jesse nie

Nie Ŝyj e, j asne? - Zerknęłam z niepokój em na wciąŜ po grąŜonego

we śnie pielęgniarza -Jesse nie Ŝyje Mój chłopak jest duchem Doktor
Slaski powoli opuścił powieki

Nie mam - westchnął - cierpliwości do tego wszystkiego Nie czuję się dzisiaj najlepiej

Doktorze Slaski! - Pochyliłam się, dotykaj ąc j ego ramienia

Proszę, musi mi pan pomóc Proszę powiedzieć Paulowi, Ŝe nie moŜe

tego zrobić śe nie moŜe bawić się w podróŜowanie

w czasie śe to niebezpieczne, Ŝe skończy tak jak pan Proszę, mu coś powiedzieć, cokolwiek Musi
go pan powstrzymać, za nim zrujnuje mi Ŝycie! Doktor Slaski, z zamkniętymi oczyma, pokręcił
powoli głową

Zwracasz się do niewłaściwej osoby - oznajmił - Nie mam kontroli nad tym

chłopakiem Nigdy nie miałem I nie będę miał

Ale moŜe pan spróbować, doktorze Slaski - krzyknęłam -« Proszę, musi pan to zrobić!

Jeśli uratuje Jesse'a jeśli mu się uda

Serce ci pęknie - Doktor Slaski otworzył oczy i wpatrywał się we mnie - Twoje Ŝycie nie

będzie nic warte

Tak!

Ile ty masz lat? - zainteresował się - Piętnaście? Szesnaście? Naprawdę sądzisz, Ŝe twoje

ycie się skończy, jeśli chłopak, w którym się zadurzyłaś - nawet nie chłopak, duch! -przypadkiem

zniknie? Za rok, zresztą i tak nie będziesz o nim pamiętać

To nieprawda - syknęłam przez zaciśnięte zęby - To, co łączy mnie i Jesse'a to coś

wyjątkowego Paul o tym wie Dlatego próbuje to zniszczyć Doktor Slaski wyraźnie się zainteresował

Doprawdy? - zapytał z pewnym oŜywieniem - A dlaczego, jak myślisz, chce to zrobić?

PoniewaŜ - Byłam zakłopotana, Ŝe muszę mówić o tym, ale nie widziałam innego wyjścia

Wzięłam głęboki oddech - Bo on uwaŜa, Ŝe powinniśmy być razem On i ja Bo jesteśmy
pośrednikami Suche, pokryte brązowymi plamami usta doktora Śląskiego rozciągnęły się w
uśmiechu

Zmiennikami - sprostował

Zmiennikami - powtórzyłam -Wszystko jedno To nie jest w porządku i pan o tym wie

Wręcz przeciwnie - stwierdził doktor Slaski, pokasłuj ąc -To chyba naj mądrzej sza rzecz, jaką

ten chłopak dotąd zrobił I do tego romantyczna Niemal przywraca mi wiarę w niego

Doktorze Slaski!

A poza tym, to co j est w tym złego? - Doktor Slaski patrzył na mnie z gniewem -Ja mam

wraŜenie, Ŝe on ci oddaje przysługę Albo raczej twojemu chłopakowi Myślisz, Ŝe ten jessup

Jesse

Myślisz, Ŝe ten Jesse lubi być duchem? Poniewierać się przez całą wieczność w niebycie,

patrzeć, jak przeŜywasz swoje Ŝycie, podczas gdy on jest zawieszony w próŜni, nigdy się nie
starzejąc, nigdy nie mając okazji znowu poczuć smaku ciasta z jagodami Czy takiego Ŝycia mu
Ŝ

yczysz? Musisz go bardzo kochać, jeśli tak jest Ton jego głosu sprawił, Ŝe poczułam gorąco na

policzkach

Oczywiście, Ŝe nie chcę dla niego takiego losu - zaprzeczyłam gwałtownie -Ale jeśli

alternatywą byłoby nigdy go nie spotkać - no, to tego teŜ nie chcę I on teŜ nie!

Ale nie zapytałaś go o to, prawda?

No ja

Zapytałaś?

CóŜ - Spuściłam wzrok, bo nie mogłam wytrzymać jego spojrzenia - Nie Nie, nie

zapytałam

Tak teŜ myślałem - stwierdził doktor Slaski - Wiem teŜ dlaczego Boisz się, co

mógłby odpowiedzieć Boisz się, Ŝe mógłby wybrać jednak Ŝycie Spojrzałam na niego
gniewnie

To nieprawda!

Prawda i wiesz o tym Boisz się, Ŝe chciałby raczej przeŜyć swóje Ŝycie, takie, jakie

miało być, nigdy cię nie spotkawszy

Musi być jakieś inne wyjście! - prawie krzyknęłam - Nie moŜe być tylko jedno albo

drugie Paul mówił coś o transferze) dusz

Ach Ale do tego potrzebujesz ciała, do którego moŜna by przenieść duszę

Przyszła mi do głowy ponura myśl - o Paulu

Chyba mam jedno Doktor Slaski jakby

czytał w moich myślach:

Ale tego nie zrobisz Uniosłam brwi

Nie?

Nie - odparł Jego głos brzmiał coraz słabiej - Nie zrobisz tego On tak Gdyby sądził, Ŝe

w ten sposób coś osiągnie Ale nie ty Nie masz tego w sobie

Mam - powiedziałam, starając się, Ŝeby mój głos zabrzmiał pewnie

Doktor Slaski potrząsnął znowu głową

Nie jesteś taka jak on - powiedział - Czyja Nie ma się o co obraŜać To dobrze

Będziesz dłuŜej Ŝyć

MoŜe - powiedziałam, wpatrując się w swoje dłonie oczami pełnymi łez - Ale co z tego,

skoro nie będę szczęśliwa

Doktor Slaski milczał przez chwilę Jego oddech stał się tak chrapliwy, Ŝe po minucie czy
dwóch pomyślałam, Ŝe zasnął i podniosłam głowę, przestraszona Ale nie spał Patrzył cały czas
na mnie

Kochasz tego chłopca? - zapytał w końcu

Jesse'a? - Skinęłam głową, nie mogąc mówić

Jest coś, co mogłabyś zrobić - wysapał - Sam tego nigdy nie zrobiłem, ale słyszałem, Ŝe

to moŜliwe Oczywiście, nie polecam tego To prawdopodobnie krótsza droga na cmentarz, gdzie
ja się wkrótce znajdę Pochyliłam się na krześle

Co to jest? - zawołałam - Proszę mi powiedzieć Zrobię wszystko wszystko!

Coś, co by nie wymagało cudzej śmierci - powiedział doktor Slaski i dostał ataku

kaszlu, który trwał chyba wieki Kiedy w końcu koszmarne, wstrząsające jego ciałem skurcze
minęły, powiedział:

Kiedy będziesz wracać

Wracać? W czasie, tak? Nie

odpowiedział Patrzył tylko w sufit

Doktorze Slaski? Wracać z podróŜy w czasie? To pan miał na

myśli?

Doktor Slaski nie dokończył zdania Bo kiedy doszedł do polowy, szczęka mu opadła, oczy
zamknęły się i zapadł w głęboki sen

Tak przynajmniej sądziłam

Nie mogłam w to uwierzyć JuŜ miał mi udzielić jakiejś cennej rady, w jaki sposób uratować

Jesse'a i nagle sen go zmorzył? O co tu chodzi?

Dotknęłam jego ręki w nadziei, Ŝe się obudzi

Doktorze Slaski? - zawołałam trochę głośniej Kiedy nie odpowiedział, wpadłam w panikę -

Doktorze Slaski? - krzyknęłam - Doktorze Slaski, proszę się obudzić! Mój krzyk wyrwał z drzemki
chrapiącego pielęgniarza Zerwał się z fotela, wołając:

Co? Co się dzieje?

Nie wiem - wyjąkałam - On on się nie budzi Dłonie pielęgniarza

natychmiast zaczęły krąŜyć nad ciałem dziadka Paula, badając puls, poprawiając
kroplówkę A potem pochylił się nad starcem i zaczął mu ugniatać klatkę
piersiową

Dzwoń 9-1-1 -wrzasnął do mnie Stałam,

nic nie rozumiejąc

Rozmawiał ze mną - powiedziałam - Prowadziliśmy zul pełnie

normalną rozmowę Co prawda, duŜo kasłał, ale ale czuł się dobrze A
potem znienacka Pielęgniarz musiał powtórzyć:

Wezwij 9-1 -1! Dzwoń po karetkę!

Wtedy dopiero zauwaŜyłam telefon w pokoju Podniosłam słuchawkę i wykręciłam numer
Poprosiłam o przysłanie karetki i podałam adres W tym czasie, za moimi plecami, pielęgniarz
nałoŜył doktorowi Śląskiemu maskę tlenową na twarz, a teraz napełniał czymś strzykawkę

Nie rozumiem - powtarzał - Godzinę temu wszystko było w porządku

W zupełnym porządku!

Ja teŜ nie rozumiałam Chyba Ŝe doktor Slaski był powaŜniej chory, niŜ na to wyglądał Nie miałam
tam juŜ nic do roboty, więc uznałam, Ŝe lepiej będzie, jak sobie pójdę i zawiadomię Paula, Ŝe jego
dziadek miał jakiś atak Wróciłam do salonu w porę, Ŝeby zobaczyć, jak Kelly, siedząca obok Paula
na kanapie, z nogami na jego kolanach, pakuje mu język w usta Chętnie zapłaciłabym, Ŝeby mi
oszczędzono tego widoku

Ehm - mruknęłam z holu Kelly odsunęła się nieznacznie od Paula i

popatrzyła na mnie ze złością

Czego chcesz? - zapytała Biorąc pod uwagę j ej wrogość w stosunku do mnie, aŜ trudno

uwierzyć, Ŝe sprawowałyśmy

obecnie funkcje przewodniczącej i wiceprzewodniczącej samorządu trzeciej klasy i codziennie (no
dobrze, co tydzień) musiałyśmy się spotykać, Ŝeby omawiać waŜne kwestie, na przykład,

dokąd udać się na szkolną wycieczkę albo jakie kwiaty zamówić na
szkolny bal wiosenny Nie zwracając uwagi na nią, oznajmiłam:

Paul, twój dziadek dostał chyba ataku serca

Spojrzał na mnie na pół przymkniętymi oczami Ta Kelly musi mieć niezłą siłę ssącą

Co? - zapytał głupio

Twój dziadek - Odsunęłam kosmyk włosów z oczu Miałam nadziej ę, Ŝe nie zauwaŜy, jak

bardzo drŜy mi ręka - Karetka jest juŜ w drodze Miał wylew, czy coś takiego

Paul nie wyglądał na zaskoczonego Mruknął „och" tonem jakby lekkiego rozczarowania, ale
bardziej chyba z powodu przerwanej sesji całowania z Kelly niŜ z powodu dziadka, który jak
wszystko na to wskazywało, umierał

Nie odchodź - powiedział Paul, wyplątując się z nóg Kelly

Paul - zawołała Kelly Udało jej się rozciągnąć jego imię do dwóch sylab, tak Ŝe

wyszło coś w rodzaju „Popol"

Wybacz, Kelly - powiedział Paul, poklepuj ąc j ą dobrodusznie w łydkę - Dziadek

wirek znowu przedawkował medykamenty Muszę się tym zająć Kelly wydęła wdzięcznie

usta

Ale j eszcze nawet nie przywieźli pizzy!

Musimy wziąć na wstrzymanie, kotku

„Kotku" ZadrŜałam

A potem uświadomiłam sobie, co on właściwie powiedział Kiedy przechodził obok, kierując
się do pokoju dziadka, złapałam go za ramię

Co masz na myśli, mówiąc, Ŝe przedawkował leki? - syknęłam

Hm - odparł Paul, uśmiechaj ąc się półgębkiem - Bo tak właśnie się stało?

Skąd wiesz? Nie widziałeś się z nim nawet!

Hm - mruknął, uśmiechaj ąc się szerzej - Być moŜe nawet j akoś w tym pomogłem

Cofnęłam rękę, jakby jego skóra nagle zaczęła mnie parzyć

Zrobiłeś to? - Nie mogłam w to uwierzyć

A powinnam Naprawdę powinnam Bo to był Paul

Na Boga, Paul, dlaczego?

Wiedziałem, Ŝe przyjdziesz się z nim zobaczyć po dzisiejszej licytacji - powiedział,

wzruszając ramionami - A szczerze mówiąc, nie sami potrzebne kłopoty ze strony staruszka
Teraz pozwolisz, Ŝe cię przeproszę

Potem ruszył spacerkiem do pokoju dziadka Patrzyłam za nim; z trudem do mnie docierało to,
co przed chwilą usłyszałam A jednak

A jednak miało sens To w końcu był Paul Chłopak, którego poglądy w dziedzinie etyki
wydawały się duŜo bardziej niŜ zwichnięte

Z pustką w głowie wróciłam do salonu, gdzie Kelly właśnie wkładała buty i piszczała do
telefonu:

Nie, mówię ci, wpadła tutaj, domagając się wyjaśnień, co robię z jej chłopakiem No,

dobra, nie powiedziała tego dokładnie w ten sposób Wymyśliła historyjkę o tym, jak to chce
porozmawiać z dziadkiem Paula Tak, wiem, z tym, który nie jest w stanie mówić Wiem,
słyszałaś kiedyś Ŝałośniejszą wymówkę? A potem ona - Kelly podniosła głowę, napotykając mój
wzrok - Och, przepraszam, Deb, muszę kończyć, zadzwonię później - Rozłączyła się i spojrzała
na mnie z gniewem, nie ruszając się z miejsca - Dzięki - powiedziała w końcu - Ŝe śe psułaś
wieczór, który zapowiadał się naprawdę miło

Kusiło mnie, Ŝeby powiedzieć jej prawdę - Ŝe niczego nie zepsułam To Paul, najwyraźniej,
podał dziadkowi zwiększona dawkę leków Tak mi to, w kaŜdym razie, przedstawił Ale po co
miałam się wysilać? I tak by mi nie uwierzyła

Przepraszam - powiedziałam tylko, idąc w stronę drzwi Kiedy je otworzyłam, na

progu stał mój przyrodni brat Jake,z pudełkiem pizzy w ręku

Peninsula Pizza, to będzie dwadzieścia siedem dziewięćdziesiąt - Głos mu zamarł, kiedy dotarło
do niego, Ŝe to ja -Suze? Co ty tu robisz? Właśnie wychodzę

Tak, dobrze, tak będzie lepiej - Jake spojrzał na zegarek -Spóźnisz się na kolację Tata cię

zabije Jeszcze jedna przyjemność, której nie mogę się doczekać

Kelly - zawołałam w stronę schodów - Jest pizza! - A do Jake'a powiedziałam: - Mam

nadzieję, Ŝe pamiętałeś o ostrej papryce I wyszłam

Zpowodu licytacji Andy spóźnił się z kolacją i wyszło na to, Ŝe zjawiłam się w porę Mama nie
mogła zrozumieć, dlaczego tak cicho zachowuję się przy stole Przestraszyła się, Ŝe za długo
siedziałam na słońcu, pilnując stoiska z wypiekami

Siostra Ernestyna powinna była dać wam przynajmniej parasol - powiedziała, zabierając się

do przyrządzonej przez Andy'ego polędwicy wieprzowej - Ta dziewczynka, która z tobą siedziała jak
jej było na imię?

Shannon Ale nie ja to powiedziałam To był

David

Tak, Shannon - powiedziała mama -Jest ruda j ak David Za duŜo

słońca szkodzi ludziom o tym kolorze włosów Mam nadzieję, Ŝe miała
jakiś daszek na głowie

Spodziewałam się, Ŝe David wystąpi, jak zwykle, z komentarzem - na przykład statystyką
przypadków raka skóry u uczniów

klasy ósmej w północnej Kalifornii, czy czymś takim Miał głowę pełną bezuŜytecznych informacji
tego rodzaju David jednak milczał, przerzucając ugniecione ziemniaki z jednej strony talerza na
drugą Brad, który zjadł juŜ własne oraz te, które zostały na półmisku, zawołał:

Człowieku, jesz to, czy się bawisz? Jeśli ich nie chcesz, daj je mnie

Davidzie - powiedział Andy - Dokończ, co masz na talerzu David

nabrał łyŜką ziemniaki i zjadł je

Spojrzenie Brada przeniosło się natychmiast na mój talerz Wyraz nadziei zniknął jednak, kiedy
zobaczył, jaki jest czysty Nie dlatego, oczywiście, Ŝe ja tak wszystko zmiotłam Wcale nie

Miałam jednak Maksa, rodzinnego psa-zsyp na śmiecie u boku, i niesamowitą wprawę w
podrzucaniu mu tego, czego sama, nie mogłam przełknąć

Mogę przeprosić? - zapytałam - MoŜe rzeczywiście trochę się przegrzałam

Twój a kolej Suze, Ŝeby włoŜyć naczynia do zmywarki -oświadczył Brad

Nieprawda - Nie do wiary Czy ci ludzie nie zdawali sobie sprawy, Ŝe miałam duŜo

waŜniejsze sprawy na głowie niŜ głupie zajęcia domowe? Musiałam dopilnować, Ŝeby mój
chłopak umarł, tak jak to się stało - Moja była w zeszłym tygodniu

O, nie - powiedział Brad - Zamieniliście się z Jakiem na tygodnie, nie pamiętasz? PoniewaŜ

on w tym tygodniu pracuje po południu Rzeczywiście tak było - widziałam dowód na własne oczy
dzisiaj, u Paula

W porządku - powiedziałam, odsuwaj ąc krzesło i omal nie tratuj ąc przy okazji Maksa -

Zajmę się tym

Dziękuj ę, Susie - powiedziała mama z uśmiechem, kiedy zabierałam j ej talerz

Nie byłam równie uprzejma Mruknęłam „niewaŜne" i poszłam do kuchni ze stertą talerzy i
nieodstępującym mnie psem Maks uwielbia, kiedy na mnie przypada kolej zmywania naczyń,
poniewaŜ wszystkie resztki zeskrobuję do jego miski, zamiast do kosza Ale tego wieczoru nie
byliśmy z Maksem sami w kuchni

Mimo Ŝe nie od razu zauwaŜyłam obecność kogoś trzeciego, zorientowałam się, Ŝe coś jest nie
tak, kiedy Maks nagle podniósł głowę znad miski i uciekł z podkulonym ogonem, nie
dokończywszy jedzenia Tylko jedno było w stanie zmusić Maksa do zostawienia niedojedzonej
wieprzowiny - przybysz z zaświatów Zmaterializował się w chwilę później

Cześć, dzieciaku - powiedział -Jak leci? Nie krzyknęłam, czy coś Po prostu nalałam

Cytrynowej Radości do garnka, w którym Andy gotował ziemniaki, i napełniłam go gorącą
wodą

wietnie wybrany moment, tato - powiedziałam - Wpadłeś tylko, Ŝeby się przywitać, czy

teŜ doszły cię plotki, Ŝe cierpię akurat duchowe katusze?

Uśmiechnął się Nie wyglądał inaczej niŜ w dniu, w którym umarł Nie inaczej niŜ za kaŜdym
razem, kiedy mnie nawiedzał od tamtej pory Nadal nosił koszulkę, w której umarł -koszulkę,
którą przez tyle lat trzymałam pod poduszką

Słyszałem, Ŝe masz j akieś problemy - powiedział tata Tak to jest z duchami Kiedy nie

nawiedzają ludzi, siedzą sobie w wymiarze duchowym i plotkują Tata poznał nawet Jesse'a
Czasami nawet boję się o tym myśleć No i, oczywiście, po śmierci cóŜ nie ma się specjalnie
duŜo do roboty Zdawałam sobie sprawę, Ŝe tata poświęca duŜo wolnego czasu na szpiegowanie
mnie

Trochę upłynęło, odkąd ostatnio gawędziliśmy - ciągnął, rozglądając się z

uznaniem po kuchni Jego spojrzenie padło na rozsuwane szklane drzwi i saunę za
nimi Gwizdnął z wraŜenia - To coś nowego

Andy ją zbudował - powiedziałam Zabrałam się do szklanej brytfanki, w której Andy

piekł wieprzowinę

Czy j est coś, czego ten facet nie potrafi? - zapytał tata W j ego słowach zabrzmiała ironia

Tata nie lubi Andy'ego W kaŜdym razie, niespecjalnie

Nie - odparłam - Andy jest bardzo utalentowany I nie mam pojęcia, co widziałeś -czy

słyszałeś - ale u mnie wszystko gra, tato PowaŜnie

Nie oczekiwałem niczego innego - Tata przyjrzał się uwaŜnie blatom kuchennym -Czy

to prawdziwy granit? Czy moŜe imitacja?

Tato - O mało nie rzuciłam w niego ścierką - Przestań grać na zwłokę i powiedz, co

masz do powiedzenia Bo jeśli to jest to, o czym myślę, to nic z tego

A myślisz, Ŝe co? - zapytał tata, krzyŜując ręce na piersi i opierając się o kuchenny blat

Nie dopuszczę do tego, tato - oznajmiłam - Po prostu nie Tata westchnął Nie

dlatego, Ŝe się zasmucił Westchnął ze szczęścia Za Ŝycia był prawnikiem Po śmierci
nadal uwielbiał interesujące dyskusje

Jesse zasługuje na jeszcze jedną szansę - powiedział - Oboje o tym wiemy

Jeśli on nie umrze - odparłam, atakuj ąc garnek po ziemniakach z większym zacięciem,

niŜ to było konieczne - nigdy go nie spotkam To samo dotyczy ciebie Tata uniósł brwi

To samo och, chcesz powiedzieć, Ŝe myślałaś o uratowaniu mnie? -Wyraźnie się

ucieszył - Suze, to najmilsza rzecz, jaką od ciebie kiedykolwiek usłyszałem

To wystarczyło Tych parę słów Coś we mnie nagle jakby pękło i po chwili płakałam juŜ w jego
ramionach po cichu, tak Ŝeby nikt w domu nie usłyszał

Och, tato - łkałam w j ego koszulkę - Nie wiem, co robić Chcę, Ŝebyś

wrócił Naprawdę Tata pogłaskał mnie po włosach i powiedział najmilszym na
ś

wiecie głosem:

Wiem Wiem, Ŝe chcesz, dzieciaku To tylko wzmogło mój płacz

Ale j eśli cię uratuj ę - chlipałam - nigdy go nie spotkam

Wiem - powtórzył tata - Susie, ja wiem

Co mam zrobić, tato? - zapytałam, odrywaj ąc głowę od j ego piersi i usiłuj ąc się opanować -

koszulkę miał juŜ, praktycznie, przemoczoną -Jestem taka skołowana PomóŜ mi Proszę

Susie - Tata uśmiechnął się, nadal czule gładząc moje włosy - Nigdy nie

przypuszczałem, Ŝe doczekam dnia, kiedy akurat ty przyznasz, Ŝe potrzebujesz pomocy
Zwłaszcza ode mnie Otarłam pięścią łzy nadal spływające mi po twarzy

Oczywiście, Ŝe cię potrzebuję, tato - szepnęłam - Zawsze cię potrzebowałam Zawsze będę

potrzebować

Nie wiem - Tata, zamiast głaskać, teraz mierzwił mi włosy -Ale chciałbym wiedzieć jedno

To przemieszczanie się w czasie Czy to niebezpieczne? Pociągnęłam nosem

CóŜ - powiedziałam - Tak

A ty naprawdę myślisz - ciągnął tata, mruŜąc oczy, tak Ŝe wokół nich pojawiło się

mnóstwo zmarszczek - Ŝe pozwoliłbym mojej małej dziewczynce ryzykować Ŝycie, Ŝeby
uratować moje?

Ale tato

Nie, Suze - Zmarszczki pogłębiły się Tata wydawał się j eszcze powaŜniej szy, niŜ stał się z

czasem - Nie dla mnie

Dałbym wszystko, Ŝeby znowu Ŝyć - Teraz oprócz zmarszczek zauwaŜyłam teŜ łzy w jego oczach -
ale nie, jeśli to by miało ci zagraŜać Podniosłam na niego oczy - tak samo błyszczące od łez, jak
jego-

Och, tato - powiedziałam Gardło miałam ściśnięte do bólu Ujął

moją twarz w dłonie

Nie chciałbym mówić w imieniu Jesse'a - powiedział, odchylaj ąc moj ą głowę, tak

ebyśmy patrzyli sobie w oczy - Ale

chyba mogę bezpiecznie stwierdzić, Ŝe pomysł naraŜania twojego Ŝycia w celu uratowania jego nie
spodoba mu się tak samo,

jak mnie A tak naprawdę, myślę, Ŝe nie spodoba mu się jeszcze bardziej
PołoŜyłam ręce na jego dłoniach

Rozumiem to, tato Naprawdę I nie cofnę się w czasie dla ciebie, j eśli naprawdę tego nie

chcesz Ale nie mogę mu na to pozwolić, tato To znaczy Paulowi

Nie moŜesz mu pozwolić uratować Ŝycia chłopakowi, którego podobno kochasz -

powiedział tata z niezbyt uszczęśliwioną miną - Coś tu wybitnie nie pasuje, Suze

Wiem, tato - powiedziałam - Ale ja go kocham Wiesz o tym Nie moŜesz Ŝądać, Ŝebym

spokojnie siedziała i pozwoliła Paulowi to zrobić Jeśli mu się uda, nie będę nawet pamiętać, Ŝe
spotkałam Jesse'a

Zgadza się - stwierdził tata rzeczowym tonem - Więc to nie będzie bolało

Będzie - upierałam się - Będzie bolało, tato PoniewaŜ w głębi duszy będę wiedziała Będę

wiedziała, Ŝe był ktoś ktoś, kogo miałam spotkać Tylko Ŝe go nigdy nie spotkam Spędzę resztę
Ŝ

ycia, czekając, aŜ się pojawi, ale to nigdy nie nastąpi Co to za Ŝycie, tato, co? Co to za Ŝycie?

A co to za Ŝycie - zapytał tata łagodnie - dla Jesse'a spędzić wieczność j ako duch,

zwłaszcza jeśli tobie stanie się coś złego i umrzesz przed nim?

Wtedy - powiedziałam, siląc się na dowcip - będziemy przynajmniej mogli razem

nawiedzać ludzi przez resztę wieczności

Z Jesse'em, który juŜ nigdy nie pozbędzie się poczucia winy, bo będzie wiedział, Ŝe

przyczynił się do twojej śmierci? Nie sądzę, Suze Tu mnie złapał Gapiłam się na niego i nie
wiedziałam, co odpowiedzieć

Suze, przez całe swoje Ŝycie - ciągnął tata ze współczuciem - zawsze podejmowałaś

słuszne decyzje Niekoniecznie najłatwiejsze Ale właściwe Nie psuj tego teraz, kiedy stoisz,
zapewne, wobec najwaŜniejszej decyzji, jaką kiedykolwiek będziesz musiała podjąć

Otworzyłam usta, Ŝeby mu powiedzieć, Ŝe się myli Ŝe moja decyzja jest słuszna Ŝe robię to,
czego, w moim przekonaniu, Ŝyczyłby sobie Jesse Ale wiedziałam, Ŝe to nie ma sensu Zamiast
tego powiedziałam:

W porządku, tato Ale jest jedna rzecz, której nie rozumiem

Dlaczego kasztanowy odcień farby do włosów ma takie wzięcie? -Wskazał głową na

mnie

Hm - Uśmiechnęłam się mimo woli - Nie Nie rozumiem, dlaczego, jeśli uwaŜasz Ŝe

miałeś udane Ŝycie i Ŝe tyle się nauczyłeś, odkąd umarłeś Skoro naprawdę tak jest, to
czemu jeszcze tu jesteś?

Powinnaś wiedzieć Zamrugałam oczami

Powinnam? Skąd?

Bo sama to powiedziałaś

Kiedy

Hm Suze? Odwróciłam się na pięcie i zamiast łagodnych brązowych oczu' taty

spojrzałam w niespokojne, niebieskie oczy Davida

Nic ci nie j est? - Na bladej twarzyczce Davida malował się niepokój - Czy ty czy ty

przed chwilą płakałaś?

Oczywiście, Ŝe nie - odparłam, pospiesznie chwytając ścierkę - tata na szczęście

zniknął - i wycierając nią policzki -Wszystko w porządku A co?

Hm - David rozejrzał się po kuchni z szeroko otwartymi oczami - Nie nie jesteś sama?

Poza tatąDavid jest jedynym członkiem rodziny, który zna prawdę o mnie a raczej sporą jej
część Gdybym powiedziała mu całą prawdę cóŜ, pewnie dałby sobie z tym radę, mając taki
bystry i otwarty umysł Nie sądzę jednak, Ŝeby mu się to spodobało

Teraz tak -Wiedziałam, co ma na myśli

Przyszedłem tylko po deser - powiedział David - Tata powiedział powiedział, Ŝe

zrobił ciasto z jabłkami

W porządku - stwierdziłam - Ja juŜ skończyłam Idę na górę Ruszyłam do

drzwi, ale głos Davida - w ciągu paru ostatnich miesięcy zmienił się z piskliwego na
głęboki - zatrzymał mnie w miejscu

Suze, j esteś pewna, Ŝe nic ci nie j est? Wydaj esz się smutna

Smutna? - Zerknęłam na niego przez ramię - Nie j estem smutna No, nie zbyt smutna

Tylko tylko jest coś, co muszę zrobić -JuŜ postanowiłam, Ŝe mimo zastrzeŜeń taty, nie oddam
Jesse'a tak łatwo - Coś, czego specjalnie nie chcę zrobić

Och - powiedział David Potem twarz mu się rozj aśniła -No, to

zrób to szybko Wiesz, tak jak się zrywa plaster opatrunkowy

Zrób to szybko Strasznie bym chciała Nie miałam jednak pojęcia, na kiedy Paul planuje swoją
podróŜ w przeszłość Wiedziałam tylko, Ŝe mogę się obudzić jutro rano bez Ŝadnych wspomnień
związanych z Jesse'em

Dzięki - Zdobyłam się przed Davidem na nikły uśmiech - Będę

to miała na uwadze

Pół godziny później, kiedy udało mi się wreszcie złapać przez telefon ojca Dominika, moją ostatnią
deskę ratunku -juŜ się nie uśmiechałam

Ojciec D wbrew moim oczekiwaniom nie okazał zrozumienia wobec mojej męki Myślałam, Ŝe
wiadomość, którą chciałam się z nim podzielić - Ŝe Paul kupił klamrę naleŜącą do Feliksa Diega, a
potem prawdopodobnie o mało nie otruł własnego dziadka -wzbudzi w staruszku iskrę słusznego
oburzenia

Ojciec Dominik jednak w tym wypadku zgadzał się z tatą Jesse umarł zbyt młodo, zbyt gwałtownie
Miał prawo otrzymać drugą szansę Ŝycia To moralnie naganne z mojej strony usiłować do tego nie
dopuścić

A moŜe był inny powód tego, Ŝe ojciec D zachowywał się tak beztrosko Wielebny wyszedł juŜ ze
ś

piączki i wracał powoli do zdrowia

Ha - powiedziałam, kiedy przekazał mi tę radosną, w j ego przekonaniu, nowinę - To

wspaniale, ojcze D A co do Paula

Nie martwiłbym się tym tak bardzo, Susannah - powiedział - Przyznaję, Ŝe źle postąpił

wobec dziadka -jeśli rzeczywiście zrobił coś takiego

Sam mi powiedział, oj cze D - przerwałam - No, prawie

Tak CóŜ, wy obój e macie skłonność do, eee, wyolbrzymiania pewnych faktów

Oj cze D - powiedziałam, zaciskaj ąc palce na słuchawce Osobiście wezwałam karetkę

Skoro tak mówisz Ale, Susannah, Ŝeby Paul mógł tego dokonać - odbyć tę podróŜ w czasie,

o której wspominałaś - o ile dobrze zrozumiałem, musi znaleźć się dokładnie w tym miejscu, gdzie
przebywała osoba, którą chce zobaczyć, i to w czasie, do którego pragnie wrócić

Owszem - powiedziałam -Więc? - Zwykle nie byłam taka obcesowa wobec ojca

Dominika, ale to były, przyznacie, okoliczności łagodzące

Czy to zatem nie oznacza, Ŝe Paul musiałby zacząć podróŜ w twoim pokoju? - Oj ciec

Dominik wydawał się trochę roztargniony Tak było faktycznie Pakował się właśnie przed powrotem
do domu Zamierzał wrócić do Carmelu jeszcze tej nocy - Czy to nie tam Diego zabił Jesse'a? W
twoim pokoju? Raczej mało prawdopodobne, Ŝeby Paul dostał się do twojego pokoju, Susannah -
ciągnął - Nie bez twojego pozwolenia

Prawie wypuściłam słuchawkę z rąk Nie mogłam w to uwierzyć Niepojęte, Ŝe nie przyszło mi to
wcześniej do głowy

Bo ojciec Dominik nie mylił się Paul nie mógł się cofnąć w czasie do nocy, kiedy umarł Jesse chyba
Ŝ

e dokonałby drobnego włamania Bo tylko w ten sposób mógł się dostać do mojego pokoju To był

jedyny sposób

Nie pomyślałam o tym - powiedziałam z uczuciem rosnącej ulgi -Ale ksiądz ma rację O, mój

BoŜe, ksiądz ma całkowitą rację Ojcze Dominiku, jesteś geniuszem!

Eee - mruknął ojciec D - Dziękuję, Susannah Tak myślę ChociaŜ, gdybyś chciała postąpić

właściwie, pozwoliłabyś Paulowi działać, a Jesse'owi przeŜyć swoje Ŝycie w niezakłócony sposób,
tak jak miało być

Hm - Tę śpiewkę juŜ słyszałam i zdąŜyła mi się znudzić Na szczęście odezwał się sygnał, Ŝe

ktoś czeka na rozmowę Znakomite zgranie w czasie

Oj ej, ktoś j est na drugiej linii, oj cze D - powiedziałam -Muszę kończyć Do

zobaczenia, kiedy ksiądz wróci

Rozłączyłam się Czułam się o wiele lepiej, niŜ cóŜ, po dzisiejszej licytacji Jesse był

bezpieczny Paul nie mógł sprawić, Ŝe zniknie, poniewaŜ w tym celu musiałby mieć dostęp do

mojego pokoju Jak inaczej cofnąłby się do 1850 roku?

Potrzebował jakiegoś miejsca, miejsca, które istniało w roku 1850 i w chwili obecnej

Miejsca, w którym kiedyś przebywał Feliks Diego Dokąd mógłby pójść? Do centrum

handlowego?

Halo? - powiedziałam, przełączaj ąc się na drugą rozmowę

Suze? - To była Cee Cee, której z podniecenia brakowało tchu - O, mój BoŜe, nigdy nie

uwierzysz, co się właśnie stało

Co? - zapytałam bez większego zainteresowania PoniewaŜ, no, naprawdę, dokąd

mógłby pójść Paul, jak nie do mojego pokoju?

Zaprosił mnie - Głos Cee Cee drŜał - Adam Adam zaprosił mnie na bal zimowy

Byliśmy akurat w Coffee Clutch, wiesz, piliśmy cappuccino - pojechałabyś z nami, ale
wiedziałam, Ŝe jesteś na licytacji przez cały dzień

E-he - mruknęłam i on mnie zaprosił Tak ni stąd, ni zowąd Musiałam wybiec na zewnątrz i
zadzwonić do ciebie On jest w środku Ja tylko O, mój BoŜe Musiałam komuś powiedzieć
Zaprosił mnie

Poza tym, nic nie wskazuje na to, Ŝeby Paul miał to zrobić w najbliŜszym czasie To znaczy,
cofnąć się w czasie Nie teraz, kiedy jego dziadek jest w szpitalu

To wspaniale, Cee Cee - powiedziałam do słuchawki

Chyba powinnam wrócić i powiedzieć „tak" - ciągnęła Cnej Cee - Powinnam się

zgodzić, prawda? Czy teŜ grać niedostępną? Nie chcę, Ŝeby pomyślał, Ŝe tak się do tego palę A
to juŜ

następny weekend Właściwie powinien był mnie zaprosić dawno temu
Nagle dotarło do mnie, o czym mówi Cee Cee Parsknęłam śmiechem

Cee Cee - powiedziałam - Czyś ty zgłupiała? Rozłącz się, wejdź do środka i powiedz

„tak"

Powinnam tak zrobić, prawda? Ja tylko Wiesz, tak chciałam, Ŝeby to się stało, a

teraz, kiedy się spełniło, ja cóŜ, nie mogę w to uwierzyć

Cee Cee!

Rozłączam się - powiedziała Cee Cee

Usłyszałam kliknięcie

On i Kelly wyglądali tak ładnie tak „przyjaźnie" na tej kanapie MoŜe dał sobie spokój
MoŜe juŜ mu przeszło to „bycie ze mną" MoŜe moje Ŝycie stanie się znowu normalne
MoŜe

Czy to tego samego reŜysera, który nakręcił Szczęki? - zapytał Jesse - Nie chce mi się w to

wierzyć Sobotni wieczór Wieczór romantycznych spotkań No, dobrze, chociaŜ my z

Jesse'em nie moŜemy praktycznie nigdzie wyjść (bo jak?), Jesse odwiedza mnie w większość

sobotnich wieczorów Fakt, to nie jest tak romantyczne jak kolacja

czy kino Fakt, Ŝe musimy być cicho, Ŝeby moja rodzina nie zorientowała się, Ŝe nie jestem

sama w pokoju

Ale przynajmniej jesteśmy razem

W ten konkretny sobotni wieczór miałam mnóstwo na głowie, ale nic takiego, o czym

chciałabym opowiadać Jesse'owi

To nie znaczy jednak, Ŝe nie mogliśmy spędzić paru godzin, oglądając filmy na wideo W tej

dziedzinie Jesse ma wiele do nadrobienia, biorąc pod uwagę, Ŝe za jego Ŝycia nawet jeszcze

nie wynaleziono filmów

Jak dotąd, jego ulubionym był Ojciec chrzestny Zamierzałam wyleczyć go z tej słabości,

pokazując mu ET Jak moŜna przedkładać Don Corleone nad Drew Barrymore w wieku

sześciu lat?

Ale sześcioletnie dziecko z trudem przyciągnęło uwagę Jesse

Szczęki są duŜo lepsze - stwierdził Szczęki to z kolei jego drugi ulubiony film Podobają mu

się jednak nie te fragmenty, które powinny Lubi na przykład kawałek, gdzie męŜczyźni pokazują
sobie nawzajem blizny Nie pytajcie dlaczego Do tego trzeba pewnie być męŜczyzną W końcu
wyłączyłam ET i powiedziałam:

Porozmawiajmy Miałam oczywiście na myśli: Całujmy się Wszystko szło jak najlepiej,

dopóki Jesse nie przestał mnie w pewnym momencie całować i nie powiedział:

Byłbym zapomniał Co Paul robił w Misji dzisiaj wieczorem? CzyŜby się nawrócił?

Zabrzmiało to tak przedziwnie, Ŝe aŜ odsunęłam się nieco od Jesse'a

Co?

Twój przyj aciel Paul - powiedział Jesse Próbowałam odsunąć się j eszcze bardziej, ale on nie

puszczał mnie Było

przyjemnie, ale zupełnie nie mogłam się skoncentrować; Zwłaszcza Ŝe jego wargi nadal muskały
moje, i to w jaki sposób -Widziałem go całkiem niedawno w bazylice zamkniętej, jak; wiesz Co on
tam robił o tej porze, jak sądzisz? Raczej nie wygląda na kogoś, kto myślałby o stanie duchownym
Chyba Ŝe nagle poczuł powołanie Wyrwałam się z jego ramion CóŜ, kaŜdy by tak zrobił, gdyby
nagle padł na niego blady strach

Susannah? -Jesse patrzył na mnie uwaŜnie; w j ego ciemnych oczach poj awił się niepokój,

którego cóŜ, którego tam przed chwilą nie było - Co ci jest?

O, BoŜe -Jak mogłam być taka głupia? Jak, jak, jak? Siedzę tu i oglądam filmy - filmy - z

moim chłopakiem, niczego nie podejrzewając Myśląc, Ŝe Paul musiałby przyjść do mojego domu,
Ŝ

eby odbyć podróŜ w czasy Jesse'a Myśląc, Ŝe inaczej by mu się nie udało Myśląc, Ŝe nie

odwaŜyłby się na to teraz, kiedy jego dziadek jest w szpitalu Myśląc, Ŝe skoro spotyka się teraz z
Kelly, to po co miałby w ogóle to robić?

Paul nie troszczył się o dziadka Nie troszczył się o nikogo ze swojej rodziny i zawsze tak było

I z pewnością nie obchodziła go Kelly Dlaczego miałaby go obchodzić? Ona go nie
rozumiała, nie wiedziała, kim jest naprawdę

No i, oczywiście, było inne miejsce istniejące takŜe za czasów Jesse'a Miejsce, w którym Feliks
Diego bywał zapewne często za Ŝycia Misja Misja Junipero Serry, zbudowana w XVIII wieku

Muszę iść - powiedziałam, gramoląc się na nogi i sięgając po kurtkę Czułam się chora -

Przykro mi, Jesse, ale muszę

Susannah -Jesse równieŜ się podniósł, chwytając mnie za ramię stanowczo, ale

jednocześnie delikatnie Jesse nigdy

nie sprawiłby mi bólu Nie specjalnie - O co chodzi? Co się dzieje? Dlaczego to dla ciebie takie
waŜne, Ŝe Paul jest w bazylice?

Nie rozumiesz - powiedziałam PowaŜnie czułam, Ŝe się rozchoruję To musiało być widoczne

na mojej twarzy, bo Jesse nagle wzmocnił uścisk a twarz mu pociemniała

Przekonaj się, ąuerida - powiedział głosem tak twardym, j ak dotyk j ego ręki Wtedy

nagle - nie potrafię wytłumaczyć, jak to się stało -wyrzuciłam z siebie wszystko

Nie chciałam mu mówić Nie dlatego, Ŝeby go nie denerwować BoŜe, nic z tych rzeczy Nie,

nie chciałam, Ŝeby się dowiedział, z jak najbardziej egoistycznych pobudek: ze strachu, Ŝe

przyzna rację ojcu Dominikowi i mojemu tacie - Ŝe woli szansę na drugie Ŝycie niŜ spędzenie

wieczności jako duch

Ale wyjawiłam wszystko, począwszy od tego, co mi powiedział doktor Slaski, aŜ po rozmowę

telefoniczną z ojcem Dominikiem To był niepowstrzymany potok słów Chciałabym je

wepchnąć z powrotem do ust

Było jednak za późno O wiele za późno

Jesse słuchał nieporuszony; nie przerywał, nawet kiedy opowiedziałam mu o moim układzie z

Paulem: tajemnej umowie dotyczącej środowych „lekcji pośrednictwa" w zamian za obietnicę

nieodesłania mojego chłopaka w zaświaty

Ale teraz on nie chce cię zabić, Jesse - powiedziałam z goryczą - On chce cię uratować

Uratować ci Ŝycie Cofnie się w czasie, Ŝeby powstrzymać Feliksa Diega przed morderstwem A
jeśli to zrobi jeśli to zrobi

Ty i ja nigdy się nie spotkamy - Na twarzy Jesse'a widniał spokój, głos brzmiał

zwyczajnie Nigdy Ŝadne stwierdzenie tak mnie nie zmroziło Jakby mi ktoś wbił sztylet w
serce

Tak - powiedziałam gorączkowo - Nie rozumiesz, muszę tam iść - teraz Natychmiast -

powstrzymać go

Nie, ąuerida - powiedział Jesse tym samym, spokojnym tonem - Nie moŜesz tego zrobić

Przez chwilę ogarnęło mnie takie przeraŜenie, Ŝe serce o mało nie przestało mi bić Myślałam, Ŝe
umrę

Jesse chciał Ŝyć Mój tata, ojciec Dominik, doktor Slaski, Paul wszyscy oni mieli rację Wszyscy,
tylko nie ja Jesse wolał Ŝycie od spotkania ze mną; wolał Ŝyć, niŜ mnie poznać

niŜ mnie pokochać Powinnam się była domyślić A moŜe nawet w głębi duszy wiedziałam

Jaki człowiek -zwłaszcza taki, który umarł w wieku Jesse'a, mając jakieś dwadzieścia lat - nie
chciałby otrzymać drugiej szansy na Ŝycie? Jaki człowiek nie oddałby wszystkiego, Ŝeby ją
dostać? A co takiego miał Jesse? Nic Tylko mnie

Tata od dawna mnie winił za to, Ŝe Jesse nie moŜe przenieść się w inne rejony Ojciec
Dominik teŜ tak twierdził Ŝe powinnam go uwolnić, jeśli go kocham A teraz wiedziałam
Jesse woli wolność niŜ mnie BoŜe Byłam głupia AleŜ byłam koszmarnie głupia Jesse
puścił moje ramię

Spodziewałam się, Ŝe usłyszę: „Nie moŜesz tego zrobić, boja chcę tej szansy Chcę mieć szansę
na ponowne Ŝycie" Zamiast tego powiedział głosem tak zimnym jak wiatr za oknem:

Nie moŜesz tego zrobić On jest niebezpieczny Ja pójdę

Powstrzymam go

Nie byłam pewna, czy dobrze usłyszałam Czy powiedział -czy było moŜliwe, Ŝe powiedział to,
co jak sądzę, powiedział?

Jesse - odezwałam się - Chyba nie rozumiesz On chce cię

uratować Chce nie dopuścić, Ŝebyś umarł tamtej nocy

Rozumiem - powiedział Jesse - Rozumiem, Ŝe Paul jest głupcem, który uwaŜa się za

Pana Boga Nie wiem, skąd u niego przekonanie, Ŝe ma prawo bawić się moim przeznaczeniem

Ale wiem, Ŝe mu się nie uda Jeśli zdołam go powstrzymać

Krew znowu zaczęła krąŜyć w moich Ŝyłach Znowu mogłam oddychać Ogarnęła mnie
nieopisana ulga Chciał zostać Jesse chciał zostać Zostać, bardziej niŜ Ŝyć Wolał zostać - ze
mną- niŜ Ŝyć

Nie zdołasz - powiedziałam głosem, który nawet w moich uszach zabrzmiał dziwacznie

piskliwie Uczucie ulgi wprawiło mnie w stan oszołomienia - Nie moŜesz go powstrzymać, Jesse
Paul

A co ty zamierzasz zrobić, Susannah? - zapytał ostro Gdybym nawet nie uwierzyła przedtem

w jego chęć pozostania w tym miejscu i czasie, ta szorstkość przekonałaby mnie ostatecznie -
Namówić go do zmiany planów? Nie To niebezpieczne Uczucie do Jesse'a napełniło mnie odwagą,
o jąkanie podejrzewałam siebie Narzuciłam skórzaną kurtkę i powiedziałam:

Paul nic mi nie zrobi, Jesse To przecieŜ z mojego powodu on to robi

Nie chodzi mi o Paula - odparł Jesse - Mam na myśli podróŜe w czasie Slaski twierdzi,

e to niebezpieczne?

Tak, ale

Więc tego nie zrobisz

Jesse, ja się nie boję

Nie - powiedział Jesse Było coś w jego oczach, co mnie zaskoczyło -Ja pójdę Ty zostajesz

Zostaw to mnie

Jesse, nie W sekundę później stwierdziłam, Ŝe mówię do ściany Jesse

zniknął

Wiedziałam, oczywiście, dokąd się udał Przeniósł się do bazyliki, Ŝeby zamienić słowo z

Paulem

A mogłam się załoŜyć, Ŝe będzie to słowo poparte pięścią

Mogłabym się teŜ załoŜyć, Ŝe Jesse zjawi się za późno Paula nie będzie w Misji w momencie,

kiedy Jesse zacznie go szukać

Albo raczej, będzie Ale nie w tej bazylice, którą znamy

Miałam tylko jedno wyjście Nie, jak chciał Jesse, zwalić wszystko na niego Nie, kiedy

mogłam obudzić się rano bez Ŝadnych wspomnień

Wiedziałam, co muszę zrobić

Tym razem nie zamierzałam popełnić po raz kolejny tego samego błędu i zasięgać

czyjejkolwiek opinii

Podeszłam do łóŜka, podniosłam poduszkę i wyjęłam miniaturowy portret Jesse'a - ten, który

podarował niegdyś swojej narzeczonej Marii Ten, na którym spałam od dnia, kiedy go

ukradłam eee kiedy mi go dano

Popatrzyłam w ciemne, spokojne oczy Jesse'a, zamknęłam oczy i wyobraziłam go sobie -

Jesse'a w tym samym pokoju -tylko bez łóŜka z baldachimem i staroświeckiego telefonu

(dzięki, mamo)

Nie, wyobraziłam go sobie tak, jak musiał wyglądać sto pięćdziesiąt lat wcześniej Bez

białych, marszczonych firanek w oknie Bez zarzuconej poduszeczkami ławy pod oknem Bez

dywanu na drewnianej podłodze Bez - ojej! - łazienki, ale moŜe z jak to się nazywało? Och,

tak, nocnikiem?

Bez samochodów Telefonów Komputerów Kuchenek mikrofalowych Lodówek

Telewizorów Magnetofonów Samolotów Penicyliny

Tylko trawa Trawa i drzewa, i niebo, drewniane wozy z końmi i błoto, i

I otworzyłam oczy

Byłam na miejscu

To był i nie był mój pokój W miejscu, w którym powinno być łóŜko z baldachimem, stało

obecnie łoŜe na mosięŜnych nogach Zakrywająca je kolorowa kołdra doprowadziłaby mamę

do obłędu, gdyby wypatrzyła ją w jakimś sklepie Zamiast toaletki z duŜym, podświetlanym

lustrem stała komoda, a na niej miska i dzban z wodą

Lustra nigdzie nie zauwaŜyłam, za to na podłodze leŜał chodniczek dziergany z cóŜ,

róŜnych rzeczy Nie widziałam zbyt wyraźnie, bo jedynego światła dostarczały promienie

księŜyca wpadające przez okno Nie było włącznika elektryczności Zaczęłam go

instynktownie szukać, kiedy tylko otworzyłam oczy i znalazłam się w głębokim mroku Tam

gdzie powinien być włącznik, moja ręka natrafiła na gładką, drewnianą ścianę

A to mogło oznaczać tylko jedno

Udało mi się

Ho ho

Ale gdzie był Jesse? Pokój był pusty ŁóŜko nie wyglądało, jakby ktoś w nim ostatnio spał

CzyŜbym przybyła za późno? Jesse został juŜ zabity? A moŜe zjawiłam się za wcześnie i

Jesse jeszcze nie dojechał?

Mogłam to sprawdzić tylko w jeden sposób Chwyciłam za klamkę - tyle Ŝe zamiast klamki

była teraz zasuwa - i wyszłam na korytarz

Panowała tam niemal atramentowa ciemność Rzecz jasna, nie było włącznika Kiedy

macałam ścianę, usiłując odruchowo go znaleźć, dotknęłam jakiegoś obrazka w ramce, czy

czegoś podobnego

co natychmiast zleciało ze ściany i spowodowało huk, chociaŜ nie słyszałam dźwięku

rozbitego szkła Nie wiedziałam, co

robić Nie mogłam znaleźć tego, co zrzuciłam, bo było za ciemno Ruszyłam więc po
schodach, kierując się jedynie pamięcią; przy pokonywaniu róŜnych zakrętów Zobaczyłam
blask, zanim usłyszałam pośpieszne kroki w dole schodów ZbliŜał się jakiś człowiek
człowiek ze świecą Jesse? Czy to mógł być Jesse?

Kiedy zeszłam na dół, przekonałam się, Ŝe to kobieta - i nie ze świecą, tylko z jakąś latarenką W
pierwszym odruchu pomyślałam, Ŝe jest strasznie gruba - BoŜe, jak ona się odŜywia? Twinkies
to oni przecieŜ nie mieli w czasach Jesse'a eee, to jest, obecnie Potem jednak stwierdziłam, Ŝe
ma na sobie coś jak spódnicę na rusztowaniu i to, co wzięłam za tuszę, było w rzeczywistości
ubraniem

Jezu! - wykrzyknęła kobieta na mój widok - Skąd się tu wziąłeś? Uznałam, Ŝe lepiej

będzie zignorować pytanie Zamiast tego zapytałam jak najuprzejmiej:

Czy Jesse de Silva jest tutaj?

Co? - Kobieta uniosła latarenkę wyŜej i przyjrzała mi się uwaŜniej - BoŜe - krzyknęła -

AleŜ ty jesteś dziewczyną!

Hm - mruknęłam To mi się wydawało oczywiste Włosy, ostatecznie, mam dość długie i

zawsze noszę je rozpuszczone Poza tym, jak zwykle, uŜyłam mascary - Tak, psze pani Czy
Jesse jest tutaj? Boja naprawdę muszę z nim pomówić

Kobieta jednak, zamiast docenić moją uprzejmość, zacisnęła mocniej usta Zaraz potem
podeszła do drzwi i otworzyła je szeroko, próbując mnie przez nie wykurzyć

Precz - powiedziała - Precz stąd Powinnaś wiedzieć, Ŝe nie wpuszczamy tu

takich jak ty To przyzwoity dom Stałam z wybałuszonymi na nią oczami Przyzwoity
dom? Jasne, Ŝe tak To mój dom

Nie chcę sprawiać kłopotu, psze pani - powiedziałam Rozumiałam, jakie to dziwne

zastać obcą dziewczynę we własnym domu nawet jeśli to był zajazd Który przypadkiem naleŜał
do mnie A przynajmniej do mojej mamy i jej drugiego męŜa -Ale naprawdę muszę
porozmawiać z Jesse'em de Silva Czy moŜe mi pani powiedzieć, czy

Czy ty mnie bierzesz za głupią? - odezwała się kobieta niezbyt miłym tonem - Pan de

Silva nie poświęciłby ani odrobiny czasu komuś twojego pokroju Musi porozmawiać z
Jesse'em de Silva, rzeczywiście! Precz! Precz z mojego domu!

A potem, z zaskakującą jak na kobietę w rozłoŜystej spódnicy siłą, złapała mnie za kołnierz
skórzanej kurtki i wypchnęła za drzwi

KrzyŜyk na drogę - powiedziała i zatrzasnęła mi drzwi przed nosem

Nie byle jakie drzwi, w dodatku Moje własne drzwi Moje własne frontowe drzwi - drzwi mojego
domu

Nie mogłam w to uwierzyć Z tego, co wiedziałam, od Jesse'a i z ksiąŜek z serii Domek na prerii, w
XIX wieku spędzano czas na ubijaniu masła i głośnym czytaniu przy kominku Nie było mowy o
złośliwych niewiastach wyrzucających dziewczęta z ich własnego domu Przygnębiona, odwróciłam
się i ruszyłam po schodkach prowadzących z ganku

i o mało nie padłam na twarz Bo tam, gdzie powinny być schodki, Ŝadnych schodków nie było To

znaczy, pewnego dnia będą A poza światłem księŜyca, które w tej chwili, na nieszczęście, nie
dopisało z powodu przemieszczającej się chmury, nie było Ŝadnego innego światła PowaŜnie,
panowały straszliwe ciemności Brakowało kojącego światła latarń - nie byłam nawet pewna, czy w
miejscu, gdzie powinna być ulica Sosnowego Wzgórza, w ogóle była ulica

Odwróciłam głowę w jedną i drugą stronę, ale nie dostrzegłam świateł w oknach poniewaŜ z tego,
co widziałam, w pobliŜu nie było Ŝadnych okien Dom, przed którym stałam, mógł być jedynym
domem w tej okolicy

I właśnie mnie z niego wyrzucono Znajdowałam się w 1850 roku i nie miałam dokąd pójść ani
jak się stamtąd wydostać Chyba Ŝe w staroświecki sposób

Mogłam, jak sądzę, udać się do Misji Tam prawdopodobnie wylądował Paul Wyciągnęłam szyję,
wypatrując znajomej czerwonej kopuły bazyliki, widocznej z ganku mojego domu, na Wzgórzach
Carmelu

Zamiast jednak widoku Doliny Carmelu rozciągającej się u moich stóp, rozbłyskującej
ś

wiatełkami aŜ do ciemnej płaszczyzny morza, zobaczyłam tylko mrok nocy śadnych świateł

adnej czerwonej kopuły, oświetlonej na uŜytek turystów Nic Zapewne, uświadomiłam sobie,

nie było świateł Jeszcze ich nie wynaleziono W kaŜdym razie Ŝarówek

BoŜe Jak moŜna było w tych warunkach gdziekolwiek trafić? Czym się kierowano, jakimiś tam
gwiazdami?

Podniosłam głowę, Ŝeby sprawdzić, czy znajdę moŜe jakąś wskazówkę na niebie i omal znowu nie
zleciałam z ganku Bo na niebie lśniło więcej gwiazd, niŜ widziałam w Ŝyciu Droga Mleczna bieliła
się szeroką smugą, świecąc tak mocno, Ŝe prawie zaćmiewała księŜyc, który wreszcie wysunął się
zza chmur

Ho, ho Nic dziwnego, Ŝe Jesse nie wpadał w zachwyt, kiedy udawało mi się wypatrzyć Wielki
Wóz

Westchnęłam CóŜ, nie mogłam nic zrobić, jak tylko ruszyć w stronę Misji z nadzieją, Ŝe wpadnę na
Paula - albo Jesse'a to znaczy, dawnego Jesse'a - gdzieś po drodze Udało mi się zejść z ganku - po
nędznych drewnianych schodkach, nie takich, jak w moim „teraz", betonowych - kiedy to poczułam
Pierwsze cięŜkie, zimne krople deszczu Deszczu Nie Ŝartuję Spojrzałam w górę, Ŝeby się przekonać,
czy to faktycznie deszcz, a nie zawartość nocnika jakiegoś lokatora z górnego piętra (fuj!), i
dostrzegłam zbitą masę czarnych chmur nadciągających od strony morza Byłam tak bardzo zajęta
oglądaniem gwiazd, Ŝe ich wcześniej wcale nie zauwaŜyłam

Wspaniale Przemieszczam się półtora stulecia w czasie i co mnie spotyka za ten trud?
Wywalenie z własnego domu i deszcz Prawdziwa ulewa

Wysoko na niebie pojawiła się błyskawica Parę sekund później rozległ się długi, głęboki
pomruk - gdzieś uderzył piorun

Bajecznie Burza z piorunami Utknęłam podczas dziewiętnastowiecznej burzy, nie mogąc się

nigdzie schronić

Wiatr wzmógł się, przynosząc zapach, którego początkowo nie potrafiłam rozpoznać Po

jakiejś minucie juŜ wiedziałam Wspomnienie odŜyło w jednej chwili: parę wypadów do

Central Parku, kiedy jeszcze mieszkałam w Brooklynie

Koń W pobliŜu znajdowały się konie

A zatem musiała być i stajnia Prawdopodobnie sucha MoŜe nawet niestrzeŜona przez

kobiety w obszernych spódnicach, które traktują człowieka jak wyrzutka

Kuląc się przed deszczem, który padał coraz mocniej, pobiegłam w tamtym kierunku i

wkrótce znalazłam się na tyłach domu, przed ogromną stodołą, w miejscu, gdzie Andy

zamierzał zrobić basen, kiedy pokończymy szkoły i będzie go na to stać

Drzwi stodoły były zamknięte ZbliŜałam się do nich, modląc, Ŝeby dały się otworzyć

Dały się Odsunęłam jedno skrzydło i wślizgnęłam się do środka, w chwili kiedy niebo

przecięła kolejna błyskawica i odezwał się, tym razem głośniej, piorun

W stodole było przynajmniej sucho Ciemno jak w grobie, ale sucho

Zapach koni przybrał na sile - słyszałam, jak wiercą się niespokojnie w swoich boksach,

przestraszone hałasem na zewnątrz - ale tłumił go jakiś inny zapach To chyba siano Jako

dziewczyna mająca niewiele wspólnego z wsią, nie mogłam tego stwierdzić z całą pewnością

Ale wydawało mi się, Ŝe to coś, co chrzęści pod moimi butami, moŜe być sianem

No, wszystko szło znakomicie Przybyłam, Ŝeby uratować Ŝycie mojemu chłopakowi - a

raczej, Ŝeby przeszkodzić komuś innemu w uratowaniu go - a, jak dotąd, udało mi się tylko

wprawić we wściekłość gospodynię

Och, i zmokłam na deszczu I znalazłam stodołę

wietnie Doktor Slaski nie Ŝartował, kiedy ostrzegał mnie przed podróŜami w czasie Piknik

to z pewnością nie był

A kiedy w sekundę później wyciągnęłam rękę, Ŝeby wyŜąć wodę z włosów, poczułam cięŜką

dłoń na ramieniu

CóŜ, miałam serdecznie dosyć lat pięćdziesiątych XIX wieku

Na szczęście dla mnie, odgłos pioruna stłumił mój krzyk Inaczej gospodyni albo, co gorsza,

jej mąŜ, jeśli go miała, zjawiliby się tutaj w mgnieniu oka I nie skończyłoby się pewnie tylko

na strachu

Zamknij się! - szepnął Paul - Chcesz, Ŝeby zastrzelili nas

oboje?

Obróciłam się na pięcie W ciemności widziałam zaledwie zarys postaci Ale wystarczyło,
Ŝ

eby mój puls, przed chwilą galopujący, niemal zamarł

Co ty tu robisz? - zapytałam z nadzieją, Ŝe nie wyczuje

mojego zmieszania Wzbudzał we mnie mieszaninę uczuć:
złość, Ŝe dotarł tu przede mną; strach, Ŝe w ogóle tu był; oraz
ulgę na widok znajomej twarzy

A jak myślisz? - Paul rzucił mi coś szorstkiego i cięŜkiego Złapałam to niezręcznie

Co to?

Koc Wytrzyj się Z wdzięcznością zarzuciłam koc na ramiona Mimo Ŝe nadal

miałam na sobie skórzaną kurtkę, dygotałam z zimna Nie sądzę, Ŝeby tylko z powodu
deszczu Koc pachniał silnie końmi Ale wcale nie było tak źle

A zatem - powiedział Paul, przesuwaj ąc się w obręb światła, wpadaj ącego przez

półotwarte drzwi stodoły, tak Ŝebym mogła zobaczyć jego twarz - Udało ci się
Pociągnęłam Ŝałośnie nosem Starałam się nie pamiętać, Ŝe jestem przemarznięta,
przemoczona i w stodole W 1850 roku

Naprawdę sądziłeś, Ŝe ci się powiedzie? - spytałam, zadowolona, Ŝe udało mi się wreszcie

zapanować nad drŜeniem głosu Szczękanie zębami to odrębna sprawa - Myślałeś, Ŝe na to pozwolę?
Paul wzruszył ramionami

Uznałem, Ŝe warto spróbować Wiesz, Suze, nadal są szanse, Ŝe mi się uda Jeszcze go tu nie

Kogo? - zapytałam głupio Ciągle zastanawiałam się, j ak się pozbyć Paula i odnaleźć Jesse'a

bez uprzedzania go o tym

Jesse'a - powtórzył Paul tonem, j akby mówił do osoby niedorozwiniętej urny słowo I wiecie

co? Chyba rzeczywiście tak jest - Zjawiliśmy się o dzień za wcześnie On będzie tu jutro

Skąd wiesz? - zapytałam, ocieraj ąc cieknący nos wierzchem dłoni

Rozmawiałem z tą damą Panią (Weil Właścicielką twojego domu

Rozmawiała z tobą? - zdziwiłam się - Ze mną nie chciała rozmawiać Wyrzuciła mnie

A co zrobiłaś, zmaterializowałaś się na j ej oczach? - zapytał Paul drwiąco

Nie - odparłam - No, niezupełnie na jej oczach Paul potrząsnął

głową Widziałam jednak, Ŝe się lekko uśmiecha

Pewnie niewiele brakowało, Ŝeby dostała ataku serca Co mogła o tobie pomyśleć? -Wskazał

ręką na mój strój

Przyjrzałam się sobie W dŜinsach i skórzanej kurtce nie przypominałam raczej Ŝadnej z
dziewiętnastowiecznych panienek, jakie widziałam na filmach Albo, co istotniejsze, na
zdjęciach z tamtej epoki

Powiedziała, Ŝe prowadzi przyzwoity dom i Ŝe nie powinnam się tam pokazywać -

oznajmiłam Poczułam się dotknięta, kiedy Paul wybuchnął śmiechem

Co jest?- zapytałam

Nic - odparł, wciąŜ się śmiej ąc

Powiedz

Dobrze Tylko się nie wściekaj Pomyślała, Ŝe j esteś panną lekkich obyczaj ów Posłałam

mu gniewne spojrzenie

Nieprawda!

Tak było Mówiłem, Ŝebyś się nie wściekała

Nie jestem ubrana jak burdelmama - stwierdziłam - Mam na sobie spodnie

I właśnie o to chodzi - oznajmił Paul - Szanujące się kobiety w tym stuleciu nie noszą spodni

Dobrze, Ŝe Jesse cię nie widział Prawdopodobnie nawet by z tobą nie rozmawiał Miałam tego
kompletnie dość

Rozmawiałby Jesse nie jest taki - warknęłam ze złością

Nie ten Jesse, którego znasz - powiedział Paul - Ale my nie mówimy o Jessie, którego znasz,

prawda? Mówimy o tym, który nigdy cię nie spotkał Który nie stał z boku przez sto pięćdziesiąt lat,
obserwując, jak świat się zmienia Mówimy o Jessie, który jest teraz w drodze do Carmelu, Ŝeby
poślubić dziewczynę swoich

Zamknij się - parsknęłam, zanim dokończył zdanie Paul

uśmiechnął się szerzej

Przepraszam Trochę będziemy musieli poczekać Nie ma sensu

spędzać tego czasu na kłótniach Chodźmy na strych, przesiedzimy tam
burzę

Zanurzył się ponownie w ciemnościach Usłyszałam chrzęst butów na drewnianych
szczeblach Jeden z koni zarŜał

Nie bój się, Suze - zawołał Paul z wysokości j akichś dwóch metrów nad

ziemią - To tylko konie Nie ugryzą Jeśli nie podejdziesz za blisko Nie to mnie
akurat przeraŜało Ale nie miałam zamiaru się do tego przyznawać

Chyba zostanę tutaj, na dole - powiedziałam w ciemność, z której dobiegał jego głos Jak
uwaŜasz - odparł Paul -Jeśli chcesz, Ŝeby cię złapali, to mi tylko ułatwi zadanie Pan (Weil był
tu niedawno, Ŝeby sprawdzić, czy z końmi wszystko w porządku Jestem jednak przekonany, Ŝe
nie zastrzeliłby dziewczyny To znaczy, gdyby w porę zdał sobie sprawę z tego, Ŝe jesteś
dziewczyną To mnie popchnęło w stronę drabiny

Nienawidzę cię - oświadczyłam, wspinaj ąc się po szczeblach Nie, nieprawda - odezwał się
Paul z mroku ponad moj ą głową Słyszałam śmiech w jego głosie -Ale moŜesz śmiało tak sobie
wmawiać, jeśli dzięki temu poczujesz się lepiej

Na strychu było ciepło Ciepło i sucho Nie tylko z powodu siana TakŜe dlatego, Ŝe oboje z
Paulem siedzieliśmy

tak blisko siebie - tylko Ŝeby się ogrzać, zaznaczyłam, kiedy mi pokazał wielką, wygrzebaną
przez siebie, niszę w sianie

Nie chcę umrzeć z zimna - oznajmiłam, gdyŜ końska derka nie spełniła raczej zadania W

kaŜdym razie nadal szczękałam mocno zębami, a dŜinsy nie schły tak szybko, jak bym sobie
Ŝ

yczyła

Będę trzymać ręce przy sobie - zapewnił Paul I,

jak na razie, dotrzymywał słowa

Czegoś nie rozumiem - powiedziałam, podczas gdy na zewnątrz bębnił deszcz, a niebo

rozjaśniały od czasu do czasu błyskawice, choć limit piorunów na dzisiejszy wieczór chyba się
juŜ wyczerpywał - Co ty tutaj robisz? Czy nie miałeś szukać Feliksa Diega? Ŝeby go
powstrzymać?

Owszem - W ciemności panującej dokoła z trudem dostrzegałam profil Paula - i to tylko

dzięki światłu przedostającemu się przez szpary w drewnianych ścianach stodoły

Więc dlaczego tego nie robisz? Chyba Ŝe - zdrętwiałam ze strachu -juŜ go znalazłeś Ale

w takim razie, dlaczego

Uspokój się, Simon - powiedział Paul - Nie znalazłem go Jeszcze nie Ale oboje

wiemy, Ŝe zjawi się tu jutro, tak samo jak jesse

Uspokoiłam się No, przynajmniej odrobinę A zatem Paul nie dopadł, jak na razie, Diega A to
oznaczało, Ŝe nadal miałam czas

Tylko na co? Co mogłabym zrobić, gdybym spotkała Jesse'a? Nie mogłabym mu powiedzieć,
Ŝ

eby nie zatrzymywał się u pani (Weil, bo zginie, poniewaŜ w gruncie rzeczy chciałam, Ŝeby

zginął Jak inaczej spotkałabym go i umawiała się na randki -w XXI wieku? Musiałam się
trzymać Paula, i tyle Trzymać się Paula i nie pozwolić mu powstrzymać Diega MoŜe nawet nie
zobaczę Jesse'a Co pewnie byłoby lepsze No, bo gdybym go spotkała, co takiego mogłabym
mu powiedzieć? A gdyby, podobnie jak pani (Weil, wziął mnie za jakąś damę z półświatka?
Tego bym nie zniosła To mi przypomniało

Czy ludzie zauwaŜą, Ŝe nas nie ma? - zapytałam - To znaczy, w naszym czasie? Czy teŜ,

kiedy wrócimy, będzie tak, jakby Ŝaden czas w ogóle nie upłynął?

Nie wiem - Miałam wraŜenie, Ŝe Paul próbował się zdrzemnąć, kiedy się pojawiłam

Teraz, zdaje się, usiłował to nadrobić i moje niekończące się pytania tylko go draŜniły -Czemu
nie zapytałaś mojego dziadka? Oboje tak się zaprzyjaźniliście

Nie miałam okazji, nie pamiętasz? - Popatrzyłam na niego z uwagą - w kaŜdym razie

próbowałam - w ciemności Ciągle nie wiedziałam, dlaczego doktor Slaski wybrał mnie na

powierniczkę, a nie swojego wnuka MoŜe dlatego, Ŝe Paul wykorzystuje ludzi i kradnie i, och,
prawda, świadomie podał dziadkowi za duŜą dawkę leków

On nie j est taki, za j akiego go bierzesz, Paul - powiedziałam, maj ąc na myśli doktora

ląskiego - Nie jest twoim wrogiem Jest taki jak my

Nie mów tak - Niebieskie oczy Paula wpiły się nagle we mnie poprzez mrok - Nigdy

Dlaczego? On jest pośrednikiem, Paul Zmiennikiem Masz to prawdopodobnie po nim

Mnóstwo wie A jedną z rzeczy, o których wie, jest to, Ŝe im więcej korzystamy z naszej mocy tym
większe mamy szanse, Ŝeby skończyć tak jak on

Powiedziałem ci, Ŝebyś tak nie mówiła - warknął Paul

Ale gdybyś tylko dał mu szansę, zamiast nazywać go świrem i celowo

Nie jesteśmy tacy jak on, jasne? Ty i ja? Jesteśmy zupełnie inni On był głupi

Próbował powiedzieć ludziom Próbował ich przekonać, Ŝe pośrednicy - zmiennicy -
wszystkojedno-

e istniejemy Wszyscy się z niego śmiali Mój tata zmienił nazwisko, Suze, poniewaŜ nikt by go nie

traktował powaŜnie, gdyby wiedział, Ŝe jest spokrewniony z kimś, kogo uwaŜano za opętanego
Więc nigdy - nigdy więcej - nie mów, Ŝe jesteśmy tacy jak on albo Ŝe skończymy tak jak on Ja juŜ
wiem, jak skończę Zamrugałam oczami

Och, naprawdę? A j ak, mianowicie?

Nie tak j ak on - zapewnił Paul -Ja będę taki j ak mój tata

Twój tata nie jest pośrednikiem - przypomniałam

Chodzi mi o to, Ŝe będę bogaty j ak mój tata - powiedział Paul

A niby jak? - zapytałam ze śmiechem - Okradając ludzi, którym masz pomagać?

A ty znowu swój e - powiedział Paul, potrząsaj ąc głową -Kto ci mówił, Suze, Ŝe mamy

pomagać umarłym? Hę? No, kto?

Wiesz doskonale, Ŝe nie powinieneś brać tych pieniędzy Nie były twoje

Owszem Tam, skąd j e wziąłem, j est ich j eszcze więcej, a w przeciwieństwie do ciebie nie

mam skrupułów, Ŝeby je brać Pewnego dnia będę bogaty, Suze i, inaczej niŜ dziadek Świrek,
zachowam kontrolę

Chyba Ŝe zniszczysz sobie komórki mózgowe, przeskakuj ąc w przeszłość i z

powrotem - zauwaŜyłam

Tak, owszem Ale to j ednorazowa sprawa Potem nie będę juŜ miał po co wracać

Spojrzałam na jego profil Pod końską derką dotykaliśmy się tylko bokami Ale Paul wydzielał
mnóstwo ciepła Było mi aŜ za ciepło pod przykryciem

Zdałam sobie wtedy sprawę, Ŝe jedynym chłopakiem, obok którego leŜałam tak blisko, był Jesse, a
ciepło, jakie wydzielał? Tak, wyobraŜałam je sobie PoniewaŜ duchy nie wydzielają ciepła Nawet
wobec pośredników Nawet wobec pośredników, którzy są przypadkiem w nich zakochani

To nie w porządku - powiedziałam cicho, patrząc na zamknięte powieki Paula - To, co robisz

Jesse'owi On tego nie chce Paul otworzył oczy

Powiedziałaś mu?

Słyszał, jak o tym mówiliśmy - odparłam -i wcale mu się to nie podoba Nie chce, Ŝebyś się

w to mieszał, Paul Udawał się do Misji, Ŝeby cię zatrzymać, w momencie kiedy ja się tutaj zjawiłam
Paul przyglądał mi się przez parę sekund; w mroku trudno było odczytać wyraz jego oczu

Sypiasz z nim? - zapytał brutalnie Otworzyłam

usta; na policzkach poczułam gorąco

Oczywiście, Ŝe nie! - Potem, uświadamiając sobie, co po

wiedziałam, wyjąkałam: - T-to i tak nie twoja sprawa

Paul jednak, zamiast ucieszyć się, Ŝe udało mu się wprawić mnie z zakłopotanie, czego się
spodziewałam, patrzył na mnie z powagą

Wobec tego nie rozumiem - powiedział po prostu - Dla czego

on? Dlaczego nie ja? Och Więc o to chodzi

Bo on jest uczciwy - powiedziałam -i jest dobry i jestem dla niego waŜniejsza niŜ

cokolwiek innego

Dla mnie teŜ byś była - oznajmił Paul - Gdybyś dała mi szansę

Paul - powiedziałam - Gdyby nastąpiło trzęsienie ziemi albo coś takiego, a ty miałbyś

moŜliwość, Ŝeby mnie uratować, ale tylko ryzykując własne Ŝycie, ratowałbyś siebie, a nie mnie

Nieprawda! Jak moŜesz tak mówić?

Bo tak jest

Twierdzisz, Ŝe twój doskonały Jesse gotów byłby cię uratować nawet kosztem

własnego Ŝycia?

Tak - stwierdziłam z absolutną pewnością - Bo juŜ tak robił Kiedyś

Nie, nieprawda, Suze - odparł Paul równie pewnym tonem

Owszem, tak, Paul Nawet nie wiesz

Owszem, wiem Jesse nie mógł ryzykować własnego Ŝycia, Ŝeby uratować twóje,

poniewaŜ przez cały czas, odkąd go poznałaś, on juŜ był martwy Więc niczego nie
ryzykował, ratując cię CzyŜ nie tak?

Otworzyłam usta, Ŝeby zaprzeczyć, i wtedy zdałam sobie sprawę, Ŝe Paul ma rację Tak
rzeczywiście było Przykra prawda, ale prawda

Co ci się stało, Ŝe jesteś taki zgorzkniały? - zapytałam -Zawsze dostawałeś to, co

chciałeś, przez całe Ŝycie Wystarczyło poprosić i juŜ to miałeś Ale tobie zawsze jest za
mało

Nie dostałem wszystkiego, czego chciałem - stwierdził Paul z naciskiem - ChociaŜ

staram się to zmienić Potrząsnęłam głową, bo wiedziałam, do czego pije

Chcesz mnie, Paul, tylko dlatego, Ŝe nie moŜesz mnie mieć - powiedziałam - Sam to

przyznasz To jest, o BoŜe Masz Kelly Wszyscy faceci w szkole jej pragną

Wszyscy faceci w szkole - powiedział Paul - są idiotami

Puściłam to mimo uszu

Czułbyś się o wiele lepiej - oznajmiłam - gdybyś zadowolił się tym, co masz, zamiast

myśleć o czymś, czego nigdy nie zdobędziesz Paul uśmiechnął się tylko Uśmiechał się,
układając wygodnie, Ŝeby zasnąć

Na twoim miej scu, Suze, nie byłbym tego taki pewien -powiedział tonem, który j ak dla

mnie, brzmiał zanadto zarozumiale

pij, Suze

Ale ty

Czeka nas długi dzień Po prostu śpij Zdumiewające, ale faktycznie zasnęłam Nie

myślałam, Ŝe

będę w stanie to zrobić Ale moŜe doktor Slaski miał rację PodróŜe w czasie wyczerpują Nie
sądzę, Ŝebym w innej sytuacji zasnęła no, wiecie, biorąc pod uwagę siano, konie, deszcz oraz,
ach tak, przystojnego ale śmiertelnie niebezpiecznego chłopaka leŜącego obok PołoŜyłam
głowę i zaraz potem film mi się urwał

Obudziłam się gwałtownie Nie pamiętałam nawet, Ŝe spałam Przez szpary między deskami w
ś

cianach stodoły wpadały smugi światła I to wcale nie szarego światła oznaczającego świt Pełnego,

słonecznego światła, świadczącego o tym, Ŝe było juŜ dobrze po ósmej A przede mną klęczał Paul
ze śniadaniem

Skąd to wziąłeś? - zapytałam, siadając Paul trzymał ciasto Całe ciasto

Szarlotkę, sądząc po zapachu Nadal było ciepłe

Nie pytaj - odparł, wyciągając, o dziwo, dwa widelce z tylnej kieszeni -Jedz

Paul - Z dołu dobiegł jakiś szelest Paul mówił przyciszonym głosem Teraz

zrozumiałam, dlaczego Nie byliśmy sami

Chodźcie no tutaj - odezwał się męski głos Mówił chyba do koni

Ukradłeś j e? - zapytałam, zanurzaj ąc w cieście widelec PodróŜe w czasie nie tylko wywołują

zmęczenie RównieŜ głód

Mówiłem, Ŝebyś nie pytała - odparł Paul, ładuj ąc sobie porcj ę ciasta do ust Kradzione czy

nie, smakowało całkiem nieźle Wprawdzie jadałam lepsze - ale nie wiem, czy na Dzikim Zachodzie
wysokogatunkowy cukier i takie rzeczy były w ogóle dostępne Wystarczyło jednak, Ŝeby uciszyć
burczenie w moim Ŝołądku i wkrótce uświadomić mi inną potrzebę Paul chyba czytał w moich
myślach

Za stodołą jest budka - poinformował mnie

Co za budka?

No, wiesz - uśmiechnął się - UwaŜaj na pająki Myślałam, Ŝe Ŝartuje Nie Ŝartował Pająki

były A jeszcze gorsze okazało się to, czego uŜywano jako papieru toaletowego Powiem tyle, Ŝe
dzisiaj nie uznano by tego za materiał piśmienniczy, nie mówiąc juŜ no, wiecie o innym
przeznaczeniu Na dodatek musiałam się śpieszyć, Ŝeby nikt mnie nie zobaczył w moim
dwudziestopierwszowiecznym ubranku i nie zaczął zadawać pytań Przyszło mi to z trudem, bo
kiedy wymknęłam się ze stodoły, poraził mnie widok, jaki zobaczyłam Całkowita pustka

Naprawdę Niczego, z Ŝadnej strony śadnych domów śadnych słupów telefonicznych
Brukowanych dróg śadnego Circle K śadnego In-N-Out Burger Nic Tylko drzewa I
piaszczysty trakt, który, podejrzewałam, ciągnął się aŜ do drogi

Dostrzegłam jednak czerwoną kopułę bazyliki Wznosiła się tam, w dolinie pod nami, z morzem
w tle To się przynajmniej nie zmieniło przez ostatnich sto pięćdziesiąt lat Za to, dzięki Bogu,
wprowadzono kanalizację

Kiedy zakradłam się znowu na strych, po panu 0'Neilu nie było ani śladu Zabrał, zdaje się, konie i
poszedł zająć się tym, czym męŜczyźni tacy jak on zajmowali się we dnie w roku Paul czekał na
mnie z dziwnym wyrazem twarzy

Co j est? - zapytałam, sądząc, Ŝe będzie sobie stroił Ŝarty na temat wychodka

Nic - powiedział tylko - Ale mam dla ciebie niespodziankę Myślałam, Ŝe chodzi o

coś nowego do jedzenia, mimo Ŝe nasyciłam się ciastem:

Co takiego? Nie mów, Ŝe to j aj ko McMuffin, bo wiem, Ŝe nie maj ą tutaj barów

samochodowych

To nie jaj ko- odparł Paul A potem, zanim się obejrzałam, wyciągnął coś z kieszeni -sznur I

chwycił mnie za ręce Poprzednio juŜ, rzecz jasna, wiązano mnie sznurem Nigdy jednak nie zrobił
tego ktoś, komu zdarzyło się mnie całować Naprawdę nie spodziewałam się, Ŝe Paul moŜe zrobić
coś tak perfidnego Uratować Ŝycie mojemu chłopakowi, tak Ŝebym go nigdy nie spotkała, tak Ale
związać mi ręce sznurem?

Raczej nie

Walczyłam, oczywiście Udało mi się wpakować mu parę razy łokieć w odpowiednie miejsce

Nie mogłam jednak krzyczeć, bo nie chciałam sprowadzić pani (Weil, która pobiegłaby po

szeryfa W więzieniu nie byłabym w stanie niczego zrobić dla Jesse'a

Na razie chyba jednak i tak nie mogłam wiele zdziałać

Wierz mi - powiedział Paul, zaciskaj ąc więzy, które juŜ praktycznie zahamowały mój

krwiobieg - Mnie to sprawia duŜo większy ból niŜ tobie

Nieprawda - warknęłam, szarpiąc się Ale trudno było stawiać opór, leŜąc na brzuchu w

sianie z kolanem Paula ugniatającym plecy

CóŜ - powiedział, zabierając się z kolei do moich nóg -Chyba masz rację OtóŜ, mnie to

w ogóle nie boli A ty w nic się nie wpakujesz, kiedy ja będę szukać Diega

Dla takich ludzi j ak ty, Paul, j est specj alne miej sce - oświadczyłam, wypluwaj ąc siano

Siana miałam naprawdę po dziurki w nosie

Poprawczak? - zapytał swobodnym tonem

Piekło - odparłam

Suze, nie bądź taka - Skończył z moimi nogami i, na wszelki wypadek, Ŝeby nie

przyszło mi do głowy sturlać się ze strychu, przywiązał koniec sznura do pobliskiej belki -
Przyjdę cię rozwiązać, jak tylko zabiję Diega Potem wrócimy do domu

I nigdy juŜ się do ciebie nie odezwę - oznajmiłam

Oczywiście, Ŝe się odezwiesz - zapewnił Paul radośnie -Nie będziesz nic z tego

pamiętać Bo nie będziemy podróŜować w czasie, Ŝeby uratować Jesse'a Bo nie będziesz
nawet wiedziała, kto to jest jesse

Nienawidzę cię - powiedziałam, tym razem z pełnym przekonaniem

Teraz tak- zgodził się Paul -Ale jutro, kiedy obudzisz się we własnym łóŜku, nie

PoniewaŜ bez Jesse'a ja będę najlepszym chłopakiem, jaki ci się trafi w Ŝyciu Będziemy tylko
ty i ja, dwoje zmienników kontra reszta świata Czy to nie będzie zabawne?

Idź do Nie dokończyłam, bo Paul wyjął z kieszeni coś jeszcze Czystą białą chusteczkę

Powiedział mi kiedyś, Ŝe zawsze nosi ją przy sobie, bo nigdy nie wiadomo, kiedy trzeba będzie
kogoś zakneblować

Nie waŜ się! - syknęłam Było jednak za późno Wsunął mi chusteczkę do ust,

zabezpieczając ją kawałkiem sznurka Jeśli przedtem nie czułam do niego nienawiści, to teraz
owszem Nienawidziłam go kaŜdą komórką ciała, kaŜdym uderzeniem serca Zwłaszcza kiedy
poklepał mnie po głowie i powiedział:

Do zobaczenia A potem zsunął się po

drabinie i zniknął na dole

Nie wiem, jak długo tak leŜałam Na tyle długo, Ŝeby zacząć się zastanawiać, czy nie zamknąć
oczu i nie przenieść się do domu Kto wie, gdzie bym wylądowała? Pewnie gdzieś na podwórku
W kępie sumaka jadowitego, bo przecieŜ teraz nie było tam stodoły Wszystko jednak wydawało
się lepsze niŜ leŜenie w niewygodnej pozycji w sianie na strychu, gdzie nie wiadomo co łaziło
mi we włosach

Ale świat bez Jesse'a? Tobym sobie właśnie zapewniła, gdybym się poddała Świat bez jedynego
celu w Ŝyciu No, mniej więcej Wiem oczywiście, Ŝe kobiety potrzebują męŜczyzn, jak ryba
roweru i tak dalej Tylko Ŝe Tylko Ŝe go kochałam

Nie mogłam się na to zdobyć Byłam zbyt samolubna Nie zamierzałam się poddać Jeszcze

nie Miałam wciąŜ przed sobą wiele godzin, przynajmniej od momentu, kiedy Paul mnie

zostawił Cienie, nie mogłam tego nie zauwaŜyć, wydłuŜały się

A jednak, o ile pani (Weil powiedziała Paulowi prawdę i Jesse miał przyjechać tej nocy,

nadal nie było za późno Paul mógł nie znaleźć Diega Mógł wrócić, nie wykonawszy

zadania A gdyby wrócił i rozwiązał mnie

No, dowiedziałby się mnóstwa na temat, co to znaczy „boli", o, to na pewno Bo tym razem

przygotowałabym się na jego przyjęcie

Nie wiem, jak długo leŜałam, planując zemstę na Paulu Slaterze Śmierć wydawała się,

oczywiście, za łagodną karą Wieczność w charakterze ducha - ciągle unoszenie się między

jednym a drugim wymiarem - to było to, na co zasłuŜył Niech zasmakuje tego, przez co

przechodził Jesse przez te wszystkie lata To powinno go nauczyć

Mogłam mu to załatwić Mogłam usunąć jego duszę z ciała i spowodować, Ŝe nigdy by do

niego nie wrócił

a jego ciało dać komuś innemu Komuś, komu naleŜała się szansa na kolejne Ŝycie Ale nie

zdobyłabym się na to Wiedziałam, Ŝe nie Nie mogłabym całować warg Paula, wiedząc, Ŝe to
Jesse oddaje mi pocałunki To by było zbyt wulgarne

I kiedy leŜałam, rozmyślając nad tym wszystkim, doszły do mnie dźwięki, na które moje uszy
nastroiły się tak precyzyjnie przez ostatni rok, Ŝe choćbym była na mistrzostwach w piłce noŜnej i
tak bym je usłyszała Głos Jesse'a

Wołał kogoś Nie słyszałam dokładnie słów Brzmiały jednak nie wiem Jakoś inaczej ZbliŜał się
To znaczy, jego głos Był coraz bliŜej stodoły

Znalazł mnie Nie wiem jak - doktor Slaski nie wspominał o tym, Ŝe duchy są zdolne do podróŜy w
czasie Ale moŜe są MoŜe to potrafią, tak samo jak zmiennicy, i Jesse cofnął się w czasie, Ŝeby mnie
odnaleźć Zęby mnie uratować Pomóc uratować siebie Zamknęłam oczy, intensywnie powtarzając w
myślach jego imię To na ogół skutkowało Jesse materializował się przede mną, ciekaw, jaką to mam
do niego strasznie pilną sprawę Nie tym razem Otworzyłam oczy i nic Ale jego głos wciąŜ dobiegał
z dołu - Nie, nie, tak będzie w porządku, pani (Weil - mówił Pani (Weil Pani (Weil widziała Jesse'a?
Drzwi stodoły otworzyły się Słyszałam, jak skrzypnęły Potem Odgłos kroków

Ale jakim sposobem Jesse stąpa tak głośno? PrzecieŜ jest duchem

Wijąc się, starałam się doczołgać jak najbliŜej krawędzi, Ŝeby coś zobaczyć Jednak sznur, którym
Paul przywiązał mnie do belki, nie pozwalał mi przesunąć się wystarczająco daleko Teraz słyszałam
go jeszcze lepiej - duŜo lepiej Przemawiał cichym, kojącym tonem do do Do swojego konia

Jesse rozmawiał z koniem Zwierzę parskało cichutko w odpowiedzi

Wtedy wreszcie zrozumiałam To nie był Jesse Duch, który przybył, Ŝeby mnie ratować To był
ś

ywy Jesse, który nawet mnie nie znał śywy Jesse, który stawił się na spotkanie z przeznaczeniem,

dziś w nocy w moim pokoju

Zamarłam, czując mrowienie w całym ciele - nie tylko z powodu długiego leŜenia w
niewygodnej pozycji Musiałam go zobaczyć Musiałam Ale jak? Poruszył się, a ja
odwróciłam głowę w kierunku, z którego dobiegał dźwięk

i zobaczyłam przez szparę między deskami podłogi kolorową plamę Jego konia Zobaczyłam jego

ręce manewrujące przy siodle To był Jesse Był dokładnie pode mną Był

Dlaczego zrobiłam to, co zrobiłam, dotąd nie jestem w stanie pojąć Nie chciałam, Ŝeby Jesse

odkrył moją obecność To mogłoby wszystko popsuć Kto wie, moŜe by go nawet tej nocy nie

zamordowano A wtedy nigdy bym go nie spotkała

Ale pragnienie ujrzenia go - Ŝywego - było na tyle silne, Ŝe nie zastanawiając się dłuŜej,

zaczęłam ze wszystkich sił uderzać stopami o podłogę strychu

Ręce poruszające się przy siodle nagle znieruchomiały Usłyszał mnie Usiłowałam go

zawołać, ale knebel skutecznie udaremnił wszelkie próby

Tłukłam stopami jeszcze mocniej

- Czy ktoś tam jest? - usłyszałam wołanie Jesse'a

Uderzyłam ponownie

Tym razem nie odezwał się Wspinał się po drabinie Słyszałam, jak drewniane szczeble

skrzypią pod jego cięŜarem

CięŜarem Jesse miał ciało

A potem zobaczyłam jego ręce - duŜe, brązowe, zręczne ręce - na szczycie drabiny, a w

sekundę później jego głowę

Serce mi zamarło

To był on Jesse

Ale nie taki, jakiego znałam wcześniej Był Ŝywy Po prostu był W niepodwaŜalny sposób

zajmował przestrzeń, jakby do niego naleŜała, jakby nie pozostawało jej nic innego, jak

ustąpić mu miejsca, bo jak nie, to byłoby źle

Nie świecił Promieniował Nie spektralnym blaskiem, do którego przywykłam, ale pełnią

zdrowia i siły Tak jakby Jesse, którego znałam, stanowił jedynie blade odbicie - cień - tego,

na którego patrzyłam teraz Nigdy nie uderzył mnie tak bardzo widok jego czarnych włosów,

układających się w puklach na opalonym karku, ciemnobrązowych oczu, bieli zębów,

mocnych, długich nóg, kiedy obok mnie klęknął, Ŝyłek na odwrocie brązowych dłoni;

cięgien w nagich ramionach

Panienko? I ten jego głos Jego głos! Tak głęboki, Ŝe niemal wprawiał w drŜenie mój

kręgosłup To był jego głos, owszem, ale teraz z efektem stereo, zupełnie

Panienko? Nic ci nie jest? Jesse przyglądał mi się z troską w ciemnych oczach Jedną

ręką sięgnął do buta i w następnej chwili w jego dłoni błysnął długi, ostry nóŜ Patrzyłam jak
urzeczona na ostrze zbliŜające się do mojego policzka

Nie bój się - mówił Jesse - RozwiąŜę cię Kto ci to uczynił? Knebel zniknął Usta bolały

od sznura, który wpijał się w nie Potem zostały uwolnione moje ręce Były obolałe, ale
nieskrępowane Czy moŜesz mówić? - Ręce Jesse'a dotykały teraz moich stóp, nóŜ przecinał
więzy - No, juŜ

OdłoŜył nóŜ i zbliŜył coś do mojej twarzy Woda Z manierki Wzięłam ją i pociągnęłam chciwie
Nie miałam pojęcia, Ŝe tak strasznie chce mi się pić

Spokojnie - powiedział Jesse - ten jego głos! - Przyniosę ci

więcej Zostań tutaj, sprowadzę pomoc

Na dźwięk słowa „pomoc" moje ręce, jakby niezaleŜnie ode mnie, puściły manierkę i
chwyciły Jesse'a za koszulę na piersi

To nie była koszula, w której zwykle go widziałam Uszyta z miękkiego, białego płótna,
przypominała tamtą, ale podchodziła wyŜej pod szyję Miał równieŜ na sobie kamizelkę -chyba
z mory

Nie - wychrypiałam i sama się zdziwiłam, j ak bardzo zmienił mi się głos - Nie

odchodź

Naturalnie nie chodziło o to, Ŝe mógłby sprowadzić panią (Weil, która rozpoznałaby we mnie
podejrzaną osobniczkę, włóczącą się po jej domu poprzedniej nocy Po prostu nie mogłam znieść
myśli o rozstaniu z nim Ani teraz Ani nigdy To był Jesse Prawdziwy Jesse Ten, którego kochałam A
który miał wkrótce umrzeć

Kim j esteś? - zapytał Jesse Podniósł manierkę i kiedy

stwierdził, Ŝe nie jest całkiem pusta, podał mi ja z powrotem -Kto to
zrobił - kto cię tutaj zostawił w tym stanie?

Wypiłam resztę wody Znałam Jesse'a dostatecznie długo, Ŝeby wiedzieć, Ŝe jest oburzony -
oburzony na człowieka, który postąpił ze mną w ten sposób

Pewien męŜczyzna - powiedziałam Rzecz jasna, Jesse - ten Jesse -

nie miał pojęcia o Paulu Nie wiedział teŜ, kim ja jestem

Zmarszczył brwi - brew przecięta blizną wyglądała wyjątkowo cudnie u śywego Jesse'a blizna
duŜo mniej rzucała się w oczy niŜ u Jesse'a Ducha

Czy ten sam męŜczyzna dał ci ten przedziwny strój? - zapytał Jesse, przyglądając się

krytycznie moim dŜinsom i skórzanej kurtce

Miałam ochotę się roześmiać Wydawał się zupełnie innym Jesse'em - albo raczej, sto razy
prawdziwszym Jesse'em niŜ ten, którego znałam - ale jego pogarda wobec mojej garderoby? To się
nie zmieniło ani trochę

Tak - powiedziałam Uznałam, Ŝe w to łatwiej mu będzie uwierzyć

Dopilnuję, Ŝeby chłosta go nie ominęła - oznajmił Jesse pewnym siebie tonem, jakby w

kaŜdy dzień tygodnia zdarzało mu się chłostać rzezimieszków za przebieranie dziewcząt w
dziwaczne stroje i pozostawianie ich związanych na sianie w stodole - Kim jesteś? Rodzina z
pewnością cię poszukuje

Hm - mruknęłam - Nie szukają mnie To znaczy nie sądzę Nazywam się Suze Ciemne

brwi zmarszczyły się ponownie

Suuse?

Suze - odparłam ze śmiechem Nie mogłam się powstrzymać Od śmiechu Tak cudownie było

go widzieć takim - Su-sannah Jak w Och, Susannah, nie plącz, bo juŜ dość Uświadomiłam sobie z
drŜeniem, Ŝe to samo mu powiedziałam w moim własnym pokoju, pierwszego dnia, kiedy go
poznałam, tego dnia, kiedy przyjechałam do Carmelu Wtedy nie wiedziałam jeszcze, Ŝe ta chwila
stanie się punktem zwrotny w moim Ŝyciu - wszystko, co działo się wcześniej, naleŜało do czasu
PRJ: Przed Jesse'em Wszystko, co stało się później, PJ -Po Jessie Nie wiedziałam, Ŝe ten chłopak w
bufiastej koszuli i obcisłych czarnych spodniach będzie pewnego dnia znaczył dla mnie więcej niŜ
Ŝ

ycie będzie dla mnie wszystkim

Wiedziałam jednak coś jeszcze: Źle to wymyśliłam Zupełnie źle Ale
nie było za późno, Ŝeby to naprawić Na szczęście

Susannah - powiedział Jesse, siadając koło mnie na sianie - Susannah (Weil, być moŜe?

Jesteś spokrewniona z państwem (Weil? Pozwól, Ŝe ich zawołam Ucieszą się, Ŝe jesteś
bezpieczna

Nie - powiedziałam, potrząsaj ąc głową - Moj a, hm, rodzina, j est daleko stąd -

Naprawdę daleko - Nie moŜesz ich sprowadzić Bardzo dziękuję, ale nie moŜesz ich
sprowadzić

Zatem ten człowiek -Jesse był podekscytowany A czemu nie? Pewnie nie co dzień natykał

się na szesnastoletnią dziewczynę, związaną i zakneblowaną, pozostawioną w stodole - Kim on jest?
Wezwę szeryfa Musi zapłacić za to, co zrobił

Choćbym nie wiem jak chciała napuścić Jesse'a - śywego Jesse - na Paula, to nie wydawało się
rozsądne Nie wtedy, kiedy Jesse miał sam za chwilę znaleźć się w trudnej sytuacji Paul stanowił
mój problem, nie jego

Nie - powiedziałam - Nie, tak jest dobrze -Widząc jego zaskoczenie, dodałam: -

Teraz jest wszystko w porządku Nie wzywaj szeryfa

JuŜ nie musisz się go bać, Susannah - powiedział Jesse łagodnie Wyraźnie nie zdawał

sobie sprawy z tego, Ŝe miał do czynienia z dziewczyną, która skopała niejeden tyłek w swoim
czasie Tyłki duchów w większości, ale wszystko jedno - Nie pozwolę, aby cię skrzywdził

Nie boję się go, Jesse

Zatem - Twarz Jesse'a pociemniała nagle - Zaraz Skąd znasz moje imię? Ach

To się nazywa wpadka, co?

Jesse patrzył na mnie badawczo ciemnymi oczami Nieźle musiałam wyglądać Jaka dziewczyna
zachowałaby świeŜość po parogodzinnym leŜeniu w sianie z zakneblowanymi ustami?

To, oczywiście, nie miało znaczenia Ale i tak zrobiło mi się głupio Podniosłam rękę i
odgarnęłam jakiś kosmyk z oczu, próbując umieścić go z powrotem za uchem Takie juŜ moje
szczęście, pierwszy raz spotykam swojego chłopaka - za jego Ŝycia -i wyglądam jak czupiradło

Czyj a cię znam? - zapytał Jesse, nie spuszczaj ąc ze mnie

wzroku - Spotkaliśmy się juŜ? Jesteś jesteś jedną z dziewcząt
Andersonów?

Nie miałam pojęcia, kim mogą być dziewczyny Andersonów, ale poczułam ukłucie zazdrości
PoniewaŜ to były dziewczyny, które poznały Jesse'a - śywego Jesse'a Ciekawa byłam, czy
wiedzą, jakie mają szczęście

Nie spotkaliśmy się - powiedziałam -Jeszcze Ale znam cię Właściwie wiem o tobie

Tak? - Sprawiał wraŜenie, jakby coś nagle zrozumiał -Czekaj tak! Przyjaźnisz się zjedna

z moich sióstr Chodzicie razem do szkoły? Z Mercedes? Znasz Mercedes? Potrząsnęłam głową,
grzebiąc w kieszeni kurtki

A więc znasz Józefinę? -Jesse nadal przyglądał mi się z uwagą -Jesteś chyba mniej

więcej w jej wieku, masz piętnaście lat, tak? Nie moŜesz znać Marty, jest duŜo starsza

Znowu potrząsnęłam głową i podałam mu to, co wydobyłam z kieszeni Spojrzał na
przedmiot, który trzymałam w dłoni

Nombre de Dios - wyszeptał i wyj ął mi go z ręki Był to miniaturowy portret Jesse'a,

ten, który ukradłam z Towarzystwa Historycznego Carmelu Teraz się przekonałam, jak marny
to był obraz Och, artysta dobrze oddał kształt głowy Jesse, kolor jego oczu i, do pewnego
stopnia, wyraz twarzy

Ale zupełnie umknęło mu to, co sprawiało, Ŝe Jesse był cóŜ Jesse'em śywa inteligencja w
ciemnych oczach WyraŜający pewność siebie zarys pełnych, zmysłowych warg Delikatność

chłodnych, silnych rąk Siła - teraz przyczajona, ale tkwiąca tuŜ pod skórą, tak Ŝe mogła
ujawnić się w kaŜdej chwili - mięśni wyrobionych przez lata pracy na ranczu razem z
parobkami, ukrytych pod miękką płócienną koszulą i czarnymi spodniami

Skąd to masz? - zapytał Jesse, zaciskając portrecik w pięści Jego oczy wydawały się

sypać iskry, tak był rozgniewany - Tylko jedna osoba ma taki portret

Wiem Twój a narzeczona Maria Jedziesz, Ŝeby ją poślubić A w kaŜdym razie takie są

twoje plany Jesteś teraz w drodze, ale do rancza jej ojca została jeszcze długa droga, więc noc
spędzisz tutaj

Gniew przeszedł w zdumienie, gdy Jesse podniósł wolną rękę, aby przeczesać palcami czarne
włosy- wykonywał ten gest przy mnie tyle razy, kiedy się na mnie złościł, Ŝe łzy napłynęły mi
do oczu; ten widok - to było coś tak znajomego i tak pięknego

Skąd wiesz to wszystko? - zapytał zmieszany - Przyjaźnisz się jesteś

przyjaciółką Marii? Czy ona ci to dała?

Niezupełnie Wciągnęłam głęboko

powietrze

Jesse, nazywam się Susannah Simon - wyrzuciłam z siebie, bojąc się, Ŝe za chwilę

zmienię zdanie -Jestem kimś, kogo nazywają pośrednikiem Przybywam z przyszłości i
jestem tu po to, Ŝeby nie dopuścić, aby tej nocy cię zamordowano

Bo, ostatecznie, nie mogłam tego zrobić Myślałam, Ŝe mogę Naprawdę sądziłam, Ŝe mogę

spokojnie stać z boku i pozwolić, Ŝeby Jesse'a zamordowano Oczywiście,

jeśli w przeciwnym razie miałabym go nigdy nie spotkać? Pewnie, Ŝaden problem Nie ma

sprawy

Ale to było przedtem Zanim go zobaczyłam Zanim zaczęliśmy rozmawiać Zanim mnie

dotknął Zanim się przekonałam, jaki był, jaki mógłby być, gdyby Ŝył

Teraz zrozumiałam, Ŝe nie mogę biernie czekać i pozwolić go zabić, tak samo jak nie

mogłabym cóŜ, wepchnąć mojego młodszego brata Davida pod pędzący samochód albo

podać mamie trujących grzybów Nie mogłam dopuścić do śmierci Jesse'a, nawet jeśli to

oznaczało, Ŝe juŜ go nigdy nie zobaczę Za bardzo go kochałam

To proste

Och, wiedziałam, Ŝe znienawidzę siebie za to Wiedziałam, Ŝe obudzę się i, jeśli w ogóle będę

pamiętać, co zrobiłam, znienawidzę siebie na resztę Ŝycia

Ale co miałam robić? Musiałam działać, gdy drogiej mi osobie groziło śmiertelne

niebezpieczeństwo Ojciec Dominik, mój tata, oni wszyscy - włącznie z Paulem - mieli rację

Musiałam ratować Jesse'a za wszelką cenę

Tak naleŜało postąpić

Ale, naturalnie, nie było to łatwe Łatwo byłoby wyciągnąć palec w jego stronę, kiedy patrzył

na mnie z wyrazem niedowierzania na twarzy i zawołać: „Ha! Ale cię nabrałam! To tylko

art"

Zamiast tego powiedziałam:

Jesse Słyszałeś, co mówiłam? Powiedziałam, Ŝe przybyłam z przyszłości, Ŝeby nie dopuścić

Słyszałem - Jesse uśmiechnął się do mnie łagodnie -Wiesz, co powinniśmy zrobić?

Sprowadzę, jeśli pozwolisz, panią (Weil Zajmie się tobą, a ja w tym czasie pojadę po doktora do
miasta Myślę, Ŝe męŜczyzna, który cię związał i zostawił, mógł równieŜ uderzyć cię w głowę

Jesse - powiedziałam stanowczo Nie do wiary Zdobywam się na największe poświęcenie w

yciu, ratując ukochanego i zdając sobie sprawę, Ŝe juŜ nigdy go nie zobaczę, a on oskarŜa

mnie o brak piątej klepki - Paul nie uderzył mnie w głowę Jasne? Nic mi nie jest Trochę chce mi się
jeszcze pić, ale poza

tym wszystko w porządku Chcę tylko, Ŝebyś mnie wysłuchał Dziś w nocy Feliks Diego wślizgnie
się do twojego pokoju w zajeździe i udusi cię Potem wrzuci twoje ciało do płytkiego grobu i nikt go
nie znajdzie, aŜ dopiero po upływie półtora stulecia, kiedy mój ojczym zacznie instalować saunę
przy tarasie Jesse tylko na mnie spojrzał Nie jestem pewna, ale chyba dostrzegłam litość w jego
oczach

Jesse, mówię powaŜnie Musisz wrócić do domu Rozumiesz? Wsiadaj na konia, jedź z

powrotem do domu i nawet nie myśl o poślubieniu Marii de Silva

Maria cię przysłała - odezwał się w końcu Jesse Jego twarz pociemniała z gniewu -Chce

w ten sposób zachować twarz, tak? CóŜ, wracaj do swojej pani i powiedz jej, Ŝe to się nie uda
Nie dopuszczę, Ŝeby jej rodzina uznała, Ŝe nie jestem na tyle dŜentelmenem, aby osobiście to
zerwać - niezaleŜnie kogo na mnie nasyła z dziwacznymi opowieściami Zobaczę się z nią jutro,
czyjej się to podoba, czy nie Zamrugałam oczami, kompletnie ogłupiała O czym on mówi?

Potem, zbyt późno, przypomniałam sobie sekret, który kiedyś wyjawił mi - i tylko mnie -Jesse
Ŝ

e udawał się na rancho de Silvów nie po to, Ŝeby poślubić Marię, ale Ŝeby z nią zerwać

Co wyjaśnia, dlaczego jej listy odnaleziono zeszłego lata przy jego zwłokach - kiedy mój

ojczym przypadkiem je odkopał W XIX wieku zasady dobrego wychowania wymagały, aby
pary zrywające zaręczyny zwracały sobie nawzajem listy: Diego zamordował Jesse'a, zanim
taka wymiana się odbyła, tak aby

ojciec Marii nie mógł zadawać niewygodnych pytań dotyczących zerwania -jak, na przykład,
czego takiego dowiedział się Jesse o swojej narzeczonej, Ŝe rozmyślił się w sprawie
małŜeństwa

Poczekaj - powiedziałam - Chwileczkę Jesse, Maria mnie nie przysłała Nawet nie znam

Marii No, właściwie spotkałyśmy się, ale

Musisz ją znać - Jesse spojrzał na oprawiony portrecik, który trzymał w dłoni - Dała ci

to Musiało tak być Skąd inaczej znalazłby się w twoim posiadaniu?

Hm - mruknęłam, wzruszaj ąc ramionami - Ukradłam go

Zmiana na jego twarzy uświadomiła mi, Ŝe popełniłam błąd

Och, nie - zawołałam, podnosząc obie ręce do góry, j akbym się poddawała -Spokojnie

Nie ukradłam go twojej najdroŜszej Marii, wierz mi Ukradłam go z Towarzystwa
Historycznego Carmelu, jasne? Z muzeum, gdzie leŜał nie wiadomo, jak długo Mogę się
załoŜyć, Ŝe twoja ukochana Maria nadal ma swój To znaczy, twój portret

Nie zrobiono kopii - oznajmił twardym tonem Jesse

Wiem - BoŜe, jakie to było trudne - Ale popatrz na ten, który trzymasz, Jesse Spójrz,

jaki się wydaje stary, jak popękała farba, jak pociemniała ramka A to dlatego, Ŝe ma prawie
dwieście lat Ukradłam go w przyszłości, Jesse UŜyłam go, Ŝeby wrócić tutaj, w przeszłość, i
ostrzec cię - Ściśle biorąc, to nie była zupełnie prawda, ale coś koło tego - Musisz mi uwierzyć,
Jesse Paul - chłopak, który mnie związał - pomoŜe mi w tym Teraz szuka Feliksa Diega, Ŝeby
go powstrzymać, zanim ten dobierze się do ciebie Jesse potrząsnął głową

Nie wiem, kim jesteś - powiedział niskim, beznamiętnym

głosem, jakim nigdy ze mną nie rozmawiał - Ale zamierzam

zwrócić to - Pomachał mi portrecikiem przed nosem - prawowitej właścicielce Bez
względu na to, jaką grę prowadzisz, to juŜ koniec Rozumiesz?

Grę? Nie mogłam tego pojąć Nadstawiam dla niego karku, a on się wścieka, bo ukradłam jego
głupi portret?

To nie Ŝadna gra, Jesse Gdyby tak było rzeczywiście - gdyby Maria naprawdę mnie

przysłała - skąd wiedziałabym to wszystko, co wiem? Skąd bym wiedziała, Ŝe Maria i
Diego kochają się

potajemnie? Skąd bym wiedziała, Ŝe twoja dziewczyna - kawał łajdaczki, zresztą-w ogóle nie
chce wyjść za ciebie? I Ŝe jej ojciec

nie akceptuje Diega, i uwaŜa, Ŝe jeśli poślubi ciebie, to w końcu zapomni o tamtym? Skąd
mogłabym wiedzieć, Ŝe tych dwoje

uknuło spisek, Ŝeby zabić cię tej nocy, a ciało ukryć, tak Ŝeby uzna no,
Ŝ

e uciekłeś przed małŜeństwem z Marią?

Nombre de Dios -Jesse zerwał się na nogi

Zwróciłam mimowolnie uwagę, jak strych zatrząsł się lekko

pod jego cięŜarem Coś takiego z Jesse'em Duchem byłoby niemoŜliwe

Nie tylko tym Jesse Duch róŜnił się od obecnego Uświadomiłam to sobie w sekundę później,

kiedy śywy Jesse schylił się nade mną i, chwyciwszy za ramiona, potrząsnął gniewnie

Wiesz to wszystko, bo Maria ci powiedziała! - warknął przez

zaciśnięte zęby - Przyznaj! Powiedziała ci! - Równie szybko jak przedtem
mnie złapał, teraz puścił i odwrócił się Wydając jęk rozpaczy, przeczesał
włosy palcami Ból pulsował w miejscach, których przed chwilą dotknął

Posłuchaj, przykro mi - powiedziałam szczerze Rozumiałam, jak się czuł

Ostatecznie, nie tylko jego serce krwawiło w tej

stodole - Ze względu na to, Ŝe twoja dziewczyna chce cię zabić, i w ogóle Nawet jeśli
zamierzałeś z nią zerwać Jeśli to mogłoby cię jakoś pocieszyć, to uwaŜam, Ŝe bez niej będzie ci

0 wiele lepiej niŜ z nią Za kaŜdym razem, kiedy się spotykałyśmy, próbowała mnie zabić, ale
to niewaŜne Lepiej, Ŝebyś teraz

się dowiedział, Ŝe to łąjdaczka i zerwał z nią, niŜ gdybyś to odkrył dopiero po ślubie Bo nawet
nie wiem, czy, no, wiesz, w twoich czasach ludzie mogą się rozwodzić

Przestań mówić takie rzeczy! - Jesse chwycił się za głowę obiema rękami

Co? Ze łaj daczka? - MoŜe i byłam trochę za ostra - CóŜ, w porządku Ale dziewczyna

wydaje się mocno nieciekawa

Nie -Jesse odwrócił się ponownie w moj ą stronę Zaskoczyła mnie intensywność spojrzenia,

z jakim wpijał się w moje oczy - „Twoje czasy" „Przyszłość" Ty ty "wybacz, panno Susannah
Obawiam się jednak, Ŝe będę musiał wezwać szeryfa PoniewaŜ jest oczywiste, Ŝe pomieszało ci się
w głowie

„Panna" Susannah! - Ku mojemu śmiertelnemu przeraŜeniu poczułam wilgoć w kącikach

oczu Nic nie mogłam na to poradzić To było takie takie Niesprawiedliwe

A więc j estem panna Susannah, tak? - zapytałam, nie przejmuj ąc się łzami - Och, wspaniale

Przebywam taką drogę, ryzykuję uszkodzenie komórek mózgowych, a ty mi nawet nie

wierzysz? Praktycznie zapewniam sobie całe Ŝycie ze złamanym sercem, a ty myślisz, Ŝe
zwariowałam? Dzięki, Jesse Nie, naprawdę Świetna sprawa Szloch nie pozwolił mi skończyć Nie
mogłam juŜ tego znieść Nie mogłam nawet na niego patrzeć, bo jego widok oślepiał mnie, jak
najwspanialsza świąteczna choinka Zakryłam twarz rękami i rozpłakałam się

MoŜe dość juŜ zrobiłam MoŜe to, Ŝe powiedziałam mu o planie Marii i Diega, skłoni go do powrotu
do domu jeszcze dzisiaj Mimo Ŝe informacja pochodziła ze źródła, które uwaŜał za niewiarygodne
Nic więcej nie mogłam zrobić, prawda? No bo, w jaki sposób mogłam sprawić, Ŝeby mi uwierzył?

1 wtedy sobie przypomniałam

Opuściłam ręce i spojrzałam na niego, nie dbając, Ŝe widzi moje łzy

Lekarz - powiedziałam

Tak -Jesse wydobył skądś chusteczkę i podał mij a Wydawał się teraz trochę udobruchany -

Pozwól, Ŝe ci go sprowadzę Naprawdę uwaŜam, panno Susannah, Ŝe wbrew temu, co twierdzisz, nie
jesteś w dobrym

Nie - Odepchnęłam chusteczkę niecierpliwym gestem -Nie dla mnie Ty Kąciki ust

Jesse'a uniosły się w lekkim uśmiechu

Ja potrzebuj ę lekarza? Zapewniam cię, panno Susannah, Ŝe nigdy w Ŝyciu nie czułem się

lepiej

Nie - Podniosłam się na nogi Usiłowałam stanąć po raz pierwszy, odkąd mnie

rozwiązał, i z pewnym trudem utrzymywałam równowagę

Ale udało mi się wstać bez pomocy Stałam naprzeciwko niego, dysząc cięŜko - nie z
wysiłku, ale z podniecenia

Lekarz - powtórzyłam, patrząc na j ego śmiałą, teraz zatroskaną twarz PrzewyŜszał mnie

o jakieś piętnaście centymetrów,

ale nie dbałam o to Podniosłam brodę - W głębi duszy pragniesz zostać lekarzem -
powiedziałam - Nie pytałeś ojca, ale

wiesz, Ŝe by ci na to nie pozwolił Potrzebuje cię na ranczu, bo jesteś jedynym synem Nie
mogliby się bez ciebie obejść na tak długo, ile wymaga ukończenie szkoły medycznej

Wyraz twarzy Jesse'a uległ zmianie Podejrzliwość, którą widziałam w jego oczach, odkąd
pokazałam mu portret, zniknęła, a na jej miejscu pojawiło się coś Coś, jakby zadziwienie

Skąd? -Jesse przyglądał mi się z najwyŜszym zdumieniem -

Skąd moŜesz? Nigdy nikomu o tym nie mówiłem

Ujęłam jedną z jego dłoni

jej ciepło wstrząsnęło mną Zawsze, kiedy Jesse mnie obejmował zawsze, kiedy głaskał mnie

po włosach, a ja napawałam się jego ciepłem teraz wiedziałam, Ŝe ono nie było prawdziwe To
ciepło było tylko w mojej głowie Teraz ono było realne Zgrubienia na dłoni, które znałam tak
dobrze były realne Prawdziwy Jesse

Powiedziałeś mi o tym Powiedziałeś mi o tym w przyszłości Jesse pokręcił głową, ale

nie za mocno Tylko troszeczkę

To to niemoŜliwe

Owszem, jest moŜliwe Widzisz, dziś w nocy Diego cię zabije Ale umrze tylko twoje

ciało, Jesse Twoja dusza nigdzie nie

odejdzie, bo cóŜ, chyba nie tak miało być - Spojrzałam na niego czule, nie puszczając jego
dłoni - Myślę, Ŝe miałeś Ŝyć Ale

umarłeś Więc twoja dusza błąkała się, dopóki ja się nie pojawiłam, jakieś sto pięćdziesiąt lat
później Jestem kimś, kto pomaga

cóŜ, ludziom, którzy zmarli Powiedziałeś mi, Ŝe chciałeś być lekarzem, Jesse Powiedziałeś mi o
tym w przyszłości Czy teraz mi wierzysz? Czy zechcesz teraz stąd odjechać i nigdy nie wracać?

Jesse spojrzał na nasze splecione dłonie, na moje blade, na tle jego opalonej skóry, palce, które
przy jego odciskach musiały mu się wydawać bardzo miękkie Milczał Co takiego, w gruncie
rzeczy, mógł powiedzieć? PoniewaŜ jednak był Jesse'em, coś powiedział dokładnie to, co
naleŜało powiedzieć:

Jeśli wiesz o mnie coś takiego - odezwał się cicho - o tym, Ŝe chciałbym zostać

lekarzem - czego nigdy nie mówiłem Marii - ani nikomu z Ŝyjących - wobec tego muszę
muszę ci uwierzyć

A więc kiedy juŜ wiesz, musisz stąd odjechać, Jesse Siadaj na konia i jedź

Zrobię to - powiedział Staliśmy tak blisko, Ŝe mógłby wyciągnąć ręce i

ująć moją twarz w dłonie Nie zrobił tego, naturalnie

Czułam jednak bijące od niego ciepło, nie tylko z dłoni, którą trzymałam, ale z całego ciała Był
tak promienny i pełen Ŝycia, Ŝe czułam niemal kaŜdy włos na jego głowie, kaŜdą cząsteczkę
jego skóry Tak bardzo go kochałam

a on się nigdy, przenigdy miał się o tym nie dowiedzieć Ale tak

właśnie musiało być Bo przynajmniej miał Ŝycie przed sobą

Ale - powiedział Jesse, puszczając nagle moją rękę i odwracając się - nie dzisiaj Miałam

wraŜenie, jakby ktoś mi dołoŜył w głowę Wszystkie miejsca, ogrzewane przed chwilą ciepłem
jego ciała, ogarnął teraz chłód

C-co? - wyj ąkałam głupio - Nie co?

Nie dzisiaj - oznajmił Jesse, skinąwszy głową w kierunku drzwi stodoły, przez które nie

wpadały juŜ wydłuŜone cienie Słońce zaszło Cienie zniknęły -Jutro pojadę na ranczo de Silvów,
Ŝ

eby pomówić z Marią i jej ojcem Ale nie dzisiaj Robi się późno Za późno na podróŜ Zostanę tutaj

na noc i odjadę jutro rano

AleŜ nie moŜesz! - Te słowa wyrwały się z głębi mojej duszy - Musisz wyjechać juŜ teraz,

Jesse, dziś wieczorem! Nic nie rozumiesz, to zbyt niebezpieczne Na jego ustach pojawił się
doskonale znany mi uśmiech

Potrafię o siebie zadbać, panno Susannah - stwierdził -Nie boję

się Feliksa Diega Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszałam

A powinieneś! - praktycznie wrzasnęłam - Biorąc pod uwagę, Ŝe on cię zabije!

Ach Ale, o ile dobrze cię zrozumiałem, tak miało być, zanim przybyłaś, aby mnie ostrzec za

co ci dziękuję Nie mogłam pojąć, dlaczego wszystko zmierza w złą stronę

Jesse - podj ęłam j eszcze raz rozpaczliwy wysiłek przekonania go - Nie moŜesz spędzić

nocy w tym domu Rozumiesz? To zbyt niebezpieczne Jesse zaskoczył mnie jednak CóŜ,
dlaczego nie? Zawsze tak robi

Rozumiem - powiedział

Naprawdę? -Wytrzeszczyłam na niego oczy - Naprawdę? Więc wyjedziesz?

Nie-odparł-Nie wyjadę

Ale

Zostanę tutaj - powiedział, wskazując brodą strych - Z tobą AŜ do rana Szczęka

mi opadła

Tutaj? - powtórzyłam - Tutaj w stodole?

Z tobą-powiedział Jesse

Ze mną?

Tak - potwierdził Dopiero teraz zrozumiałam, o co mu chodzi Cofnęłam się o sto

pięćdziesiąt lat, aby go chronić - no, w kaŜdym razie, tym się zajmowałam - a on próbował
chronić mnie To było tak typowe dla niego, Ŝe prawie się rozpłakałam PowaŜnie Ale tylko
prawie PoniewaŜ pytanie, które mi zadał, odciągnęło moją uwagę

Muszę j ednak wiedzieć Dlaczego? - Ciemne oczy wpatrywały się we mnie z uwagą

Co dlaczego? - wymamrotałam, zahipnotyzowana, jak zwykle, jego spojrzeniem

Dlaczego to zrobiłaś - przebyłaś całą tę drogę - Ŝeby ostrzec mnie przed Diegiem? PoniewaŜ

cię kocham

Trzy proste słowa Trzy proste słowa, których nie mogłam za nic w świecie wypowiedzieć Nie przed
tym Jesse'em, którego praktycznie nie znałam JuŜ myślał, Ŝe mi odbiło Nie chciałam pogarszać
sprawy

PoniewaŜ to nie powinno było cię spotkać I tyle To, w kaŜdym razie,

zaczęłam mówić, kiedy odezwał się męski głos:

Seńor de Silva? Powiem tylko, Ŝe nie

był to pan CNeil

Krew zastygła mi w Ŝyłach Znałam ten głos Znałam go aŜ za dobrze Jego właściciel
próbował raz mnie zabić

To on - szepnęłam Niepotrzebnie, rzecz j asna, Jesse przecieŜ doskonale znał tego

człowieka

Wysunął się z cienia skrywającego jego twarz WyraŜającą, jak z ulgą zauwaŜyłam, głęboką
nieufność Zaczynał mi wierzyć

Kto tam? - zawołał, podnosząc lampę i przekręcaj ąc maleńką śrubkę, tak aby uzyskać

większy płomyk

Człowiek na dole powiedział coś po hiszpańsku, czego nie zrozumiałam Z wyjątkiem dwóch
ostatnich słów Nie były trudne do rozszyfrowania, nawet dla mnie Feliks Diego

Stało się, pomyślałam Teraz juŜ nie ma odwrotu

Jesse odpowiedział teŜ po hiszpańsku, a Diego przemówił tonem, który, choć nie rozumiałam
słów, brzmiał zbyt słodko, aby wzbudzić zaufanie Miałam wraŜenie, Ŝe zaprasza Jesse'a do
czegoś A Jesse wyraźnie się wykręcał

No? - szepnęłam z niepokój em, kiedy rozmowa skończyła

się i Diego wreszcie sobie poszedł

Jesse podniósł jednak rękę, najwyraźniej nie do końca przekonany, czy tamten rzeczywiście
odszedł

Jakiś czas potem, kiedy wieczór nieodwołalnie przeszedł w noc i nie sposób było niczego
zobaczyć poza złotym kręgiem światła rzucanego przez lampę, Jesse powiedział:

To był Feliks Diego Twierdzi, Ŝe j ego pan - oj ciec Marii -wysłał go, Ŝeby sprawdził, czy

mam wszystko, czego mi trzeba i towarzyszył mi jutro w dalszej drodze

Czy oj ciec Marii postępował podobnie podczas twoich poprzednich wizyt?

Nie - odparł zwięźle Jesse

Co mu powiedziałeś?

Ze niczego nie potrzebuję Odpowiadał na pytania, ale widać było, Ŝe myślami jest

zupełnie gdzie indziej Starał się połączyć dziwaczne historie, jakimi go uraczyłam, z tym, co
teraz zaszło, i efekt niezbyt mu się podobał

Powiedziałem mu, Ŝe noc spędzę tutaj - ciągnął - Bo mój koń jest chory Stwierdził, Ŝe

koń wygląda na zdrowego i zaprosił mnie na zewnątrz, na szklaneczkę Wciągnęłam powietrze

Nie zgodziłeś się, prawda?

Oczywiście, Ŝe nie - Po raz pierwszy Jesse wyglądał, jakby rzeczywiście mnie

dostrzegał, kiedy na mnie patrzył - Sądzę, Ŝe masz rację On chyba naprawdę chce mnie
zabić

Nie odpowiedziałam radosnym: „A nie mówiłam", no bo jaki by to miało sens? Poza tym Jesse
wydawał się dostatecznie przygnębiony Właściwie nie tyle przygnębiony, co zaszokowany I
coś jeszcze Coś, czego nie potrafiłam nazwać

W kaŜdym razie nie potrafiłam do momentu, kiedy ponownie usłyszałam skrzypienie drabiny

Podejrzewając, Ŝe to Diego wraca, zbliŜyłam się do krawędzi stryszku, gotowa posłać duszę

drania do lepszego świata

Jesse stanął jednak przede mną, oddzielając mnie od drabiny wyciągniętym ramieniem

Wtedy zrozumiałam, czym było to „coś", które dostrzegłam w jego oczach

Okazało się jednak, Ŝe to nie Feliks Diego wspinał się po drabinie

Och, wspaniale - powiedział Paul, wdrapawszy się w końcu na sam szczyt - Och, po prostu

wspaniale Co on tutaj robi? - Popatrzył z gniewem na Jesse'a, który odwzajemnił mu się podobnym
spojrzeniem

Znalazł mnie, Paul -wyjaśniłam Nie uznałam za konieczne wspomnieć, Ŝe sama

postarałam się o to, Ŝeby mnie znalazł

Paul był wściekły Jeśli zwrócił uwagę na to, jak bardzo Ŝywy Jesse róŜnił się od martwego, nie dał
tego po sobie poznać Jesse natomiast skinął głową w stronę Paula i zapytał:

To on? MęŜczyzna, który cię związał? Powinnam była, oczywiście, zaprzeczyć Powinnam

była przewidzieć, na co się zanosi Ale nie pomyślałam o tym

Owszem, to on - powiedziałam Dopiero, jak ręce Jesse'a zacisnęły się w pięści,

uświadomiłam sobie swój błąd

Nie, poczekaj! - krzyknęłam Za późno Jesse rzucił się na Paula jak bokser i przewrócił go,

tak Ŝe przestraszone hałasem konie zaczęły rŜeć i biegać niespokojnie w swoich przegrodach

Przestań! - zawołałam, podbiegając do nich i usiłując ich

rozdzielić

Ale to było tak, jakbym próbowała rozdzielić dwie góry Paul, przynajmniej, nie zaangaŜował się w
walkę tak bardzo, jak Jesse, bo słyszałam, jak krzyczał:

ciągnij go ze mnie, Suze, ściągnij Na dźwięk tych słów Jesse sam go puścił i cofnął się,

dysząc cięŜko W tym zamieszaniu trochę mu się rozpięła koszula i zobaczyłam jego umięśniony,
płaski brzuch Trudno było, mimo powagi sytuacji, nie zachwycić się tym widokiem

Co, do - Paul wygramolił się z siana, otrzepując ubranie - BoŜe, Suze Co ty mu o mnie

naopowiadałaś? Czy on nie wie, Ŝe jestem tutaj pozytywnym bohaterem? To ty miałaś zamiar
pozwolić

On wie - przerwałam pospiesznie Paul przestał się otrzepywać i posłał mi

spojrzenie pełne niedowierzania

Wie? - powtórzył - Wie naprawdę?

Wie - stwierdziłam ponuro

CóŜ - mruknął Paul zaintrygowany - Co wywołało tę zmianę? Myślałem

To było przedtem - powiedziałam szybko

Przed czym? - Paul znalazł źdźbło siana we włosach i wyciągnął j e

Zanim go zobaczyłam - powiedziałam cicho, nie patrząc na Ŝadnego z nich Paul milczał, co

było dość niezwykłe jak na niego Jesse, naturalnie, nie rozumiał, o czym mówimy Nadal był
wściekły na Paula za to, Ŝe mnie związał

Nie wiem, czy w czasach, z których przybywasz, uwaŜa się za

normalne zostawianie gdzieś związanych i zakneblowanych

niewiast - odezwał się surowo - W tych jednak czasach podobne zachowanie, zapewniam cię,
kaŜdego dŜentelmena kosztowałoby więzienie

Słowo „dŜentelmen" wymówił tonem dającym do zrozumienia, Ŝe w Ŝadnym wypadku nie uwaŜa,
aby mogło dotyczyć Paula Paul tylko zerknął w jego stronę

Wiesz, co - powiedział - Chyba wolę twojego ducha

Uznałam, Ŝe mądrzej będzie zmienić temat

On juŜ tu jest - powiedziałam do Paula - Chodzi mi o Feliksa Diega

Wiem Szedłem za nim

Myślałam, Ŝe chcesz się go pozbyć!

Tak, cóŜ, nie mogłem tak po prostu podej ść do niego i wyrwać mu duszy na oczach

wszystkich

Dlaczego nie?

Bo by mnie zastrzelono

Ale mógłbyś się natychmiast przenieść w przyszłość

Hm, i zostawić cię związaną na strychu u pani (Weil? Raczej nie Musiałbym wrócić,

eby cię wybawić z tej sytuacji - Przeniósł wzrok na Jesse'a - Nie zdawałem sobie, oczywiście,

sprawy, Ŝe Jego KsiąŜęca Wysokość zjawił się tutaj pierwszy i zrobił to za mnie

No, to co zrobimy? - zapytałam Paul znowu spojrzał na Jesse'a
CóŜ - powiedział - A co chce zrobić cudowny chłopczyk?

Cudowny chłopczyk? - W oczach Jesse'a był gniew - Czy ten ktoś j est w przyszłości

moim przyjacielem? - spytał mnie

Nie - odpowiedziałam, po czym zwróciłam się do Paula: -Próbowałam skłonić go do

wyjazdu, ale on nie chce

Koleś - powiedział Paul - Nie mówię ci tego, bo cię lubię Wierz mi Ale jeśli

zostaniesz, będziesz sztywny Proste Ten cały Diego - on nie Ŝartuje

Nie boj ę się go - stwierdził Jesse, j akbyśmy byli niespełna rozumu, nie chcąc mu

uwierzyć

Widzisz? - zwróciłam się do Paula Świetnie - Paul przysiadł

na kupie siana, z bolesną miną -Po prostu fantastycznie Kiedy Diego
przyjdzie go zabić, będzie mógł dołoŜyć równieŜ tobie i mnie
Otworzyłam usta, Ŝeby zaprotestować, ale Jesse mnie ubiegł

Jeśli myślisz, Ŝe zostawię cię z nią samego - powiedział, nie spuszczając wzroku z

Paula - to nie znasz mnie w ogóle w tej twojej przyszłości

Nie martw się - powiedział Paul, podnosząc rękę zmęczonym gestem - Niczego innego

bym się po tobie nie spodziewał, Jesse CóŜ, to tyle na razie - Rozparł się wygodnie na sianie -
Czekamy Jeśli wróci, sądząc, Ŝe zasnąłeś, i będzie chciał wykonać swoją robotę, capniemy go

Nie -Jesse był bardzo stanowczy Nie podniósł głosu Ani odrobinę Ale głos miał twardy

jak stal -Ja się z nim zmierzę

Hm, bez obrazy - odezwał się Paul - ale Suze i ja zjawiliśmy się tutaj specjalnie po to,

eby

Powiedziałem, Ŝe j a to zrobię - powiedział Jesse tym samym lodowatym tonem, którego,

o czym zdąŜyłam się przekonać, uŜywał tylko wtedy, kiedy coś go naprawdę rozgniewało -To
mnie zamierza zabić Ja jestem tym, który go powstrzyma Wymieniliśmy z Paulem spojrzenia
Paul westchnął, wziął końską derkę i rozłoŜył ją na sianie w ciemnym kącie strychu

wietnie - powiedział - Obudźcie mnie, kiedy przyjdzie pora

wracać do domu

Ku mojemu najwyŜszemu zdumieniu zamknął oczy i chyba zapadł w drzemkę Jesse
zerkał w stronę Paula z niechęcią Kiedy zauwaŜył mój wzrok, zapytał nieco
łagodniejszym niŜ przedtem tonem:

Czy wy dwóje jesteście przyjaciółmi tam, skąd przybyliście?

Hm Raczej nie Bardziej moŜe współpracownikami Oboje mamy ten sam

powiedzmy, dar

Do podróŜowania w czasie - powiedział Jesse

Tak i do innych rzeczy

A kiedy zabiję Diega - zwróciłam uwagę na to „kiedy" zamiast jeśli" - wrócicie tam, skąd

przybyliście?

Tak - Starałam się nie myśleć, j ak potwornie trudna będzie dla mnie ta chwila

A chcecie mi pomóc - powiedział Jesse równie cichym głosem jak ja - poniewaŜ?

Uświadomiłam sobie, Ŝe nie udzieliłam odpowiedzi na to pytanie, kiedy zadał je po raz pierwszy W
ciepłym świetle lampy -Jesse przykręcił płomień, tak Ŝeby Diego pomyślał, Ŝe śpi -nigdy nie
wyglądał tak przystojnie, jak w tej chwili PoniewaŜ, rzecz jasna, nigdy przedtem nie widziałam go
Ŝ

ywego Jego brązowe oczy lśniły delikatnie, rzęsy były równie ciemne jak cienie na strychu Usta-

mocne, miękkie usta, które nie całowały mnie tak często, jakbym chciała i według wszelkiego
prawdopodobieństwa miały juŜ nigdy tego nie robić -wydawały się hipnotycznie kuszące Zmusiłam
się, Ŝeby oderwać od niego wzrok, przenosząc go na przetarte miejsce na kolanie dŜinsów

PoniewaŜ tym się właśnie zajmuję - powiedziałam, tylko Ŝe coś

przeszkadzało mi w gardle i słowa brzmiały dość chrapliwie Zakasłałam

I robisz to - Jesse miał, zdaje się, na myśli cofanie się w przeszłość w celu ostrzeŜenia

potencjalnych ofiar morderstwa przed czekającym je losem - dla wszystkich ludzi, którzy zmarli
przed czasem?

Eee niezupełnie Jesteś szczególnym przypadkiem

I wszystkie dziewczęta z twoich czasów - ciągnął Jesse w zamyśleniu, nie zauwaŜając chyba

mojego zmieszania ani fascynacji jego ustami - są takie jak ty?

Jak j a? Jak czy są pośredniczkami?

Nie -Jesse potrząsnął głową - Nieustraszone j ak ty OdwaŜne j ak ty

Uśmiechnęłam się trochę niepewnie

Nie jestem dzielna, Jesse

Zostałaś tutaj - Wskazał ręką strych - Mimo Ŝe wiesz -albo wydaj e ci się, Ŝe wiesz -Ŝe

zdarzy się coś strasznego

No, tak - powiedziałam - Bo właśnie dlatego przybyłam śeby się nie zdarzyło ChociaŜ,

prawdę mówiąc - rzuciłam ostroŜne spojrzenie w stronę Paula, na wypadek, gdyby - i pewnie tak
było - podsłuchiwał - przybyłam po to, Ŝeby przeszkodzić jemu, Paulowi W powstrzymaniu Diega
PoniewaŜ, jeśli dzisiaj nie umrzesz, no, wiesz, to ty i ja - w przyszłości, z której pochodzę - nigdy się
nie spotkamy Nie mogłam znieść myśli, Ŝe tak się moŜe stać A ty nawet - w przyszłości -
powiedziałeś, Ŝe tego nie chcesz Tylko tylko jestem tutaj, i to się stanie Widzisz więc, w ogóle nie
jestem odwaŜna Wątpię, Ŝeby zrozumiał choć słowo z tego, co powiedziałam Nie miało to jednak
znaczenia Było to moŜliwie bliskie przeprosinom Czułam, Ŝe jestem mu to winna Przeprosiny Za to,
co zrobiłam Za zniszczenie tego, co nas łączyło

Myślę, Ŝe się mylisz - powiedział Jesse - Co do tej odwagi Ale co on

mógł wiedzieć na ten temat? Uśmiechnęłam się tylko do niego Właśnie
wtedy to usłyszałam

Nie umiem tego wytłumaczyć Nie urodziłam się z nadzwyczajnym słuchem, czy coś Po

prostu usłyszałam Skrzypnięcie drzwi stodoły

A Jesse, przy drabinie, zamarł TakŜe usłyszał ten dźwięk W sekundę później Paul usiadł na

sianie Nie spał Wcale a wcale

Czekaliśmy w pełnym napięcia milczeniu, ledwie oddychając

Rozległo się kolejne skrzypnięcie Tym razem buta na szczeblu drabiny

Diego Z pewnością Diego przyszedł, Ŝeby zabić Jesse'a

Jesse musiał wyczuć mój niepokój, bo podniósł rękę w moją stronę, w uniwersalnym geście

oznaczającym: „Stój" Chciał, Ŝebyśmy z Paulem zostawili Diega jemu

Tak Właśnie tak

Potem zobaczyłam - głowę i ramiona Diega, masywne i czarne na tle mrocznej stodoły

Głowę miał odwróconą w stronę leŜącego Jesse'a - nie widział nic innego

Powoli stąpając cicho po sianie, z obawy, Ŝeby nie obudzić ofiary, Diego wdrapał się na

strych Kiedy podchodził coraz bliŜej - na odległość półtora metra metra jeszcze bliŜej -

napręŜałam się, gotowa do skoku Nie miałam pojęcia, co zrobię, Ŝeby go zatrzymać Nie był

ułomkiem, a ja nie ćwiczyłam karate Ale myśl o zabraniu go w inny wymiar narzucała się

sama

Paul jednak przytrzymywał mnie za rękaw kurtki i odciągał do tyłu, tak Ŝeby dać Jesse'owi

szansę na osobiste rozwiązanie problemu Zabawne, Ŝe w tej jednej jedynej sytuacji Paul był

po stronie Jesse'a, co mu się nigdy dotąd nie zdarzyło

Był tuŜ-tuŜ Diego znalazł się tuŜ obok rzekomo pogrąŜonego we śnie Jesse'a Sięgnął do

czegoś - po pas Błysnęła klamra ta sama klamra, która znalazła się w jakiś sposób na

strychu mojego domu

Kiedy Diego owinął sobie końce pasa wokół pięści, napinając go, Ŝeby udusić nim swoją

ofiarę, ciszę przeciął chłodny, spokojny głos Jesse'a

Po hiszpańsku Powiedział coś po hiszpańsku

Dlaczego? Dlaczego poszłam na francuski, a nie na hiszpański?

Diego, kompletnie zaskoczony, cofnął się o krok Nie mogłam wytrzymać

Co on powiedział? - syknęłam do Paula

Paul, niezbyt zachwycony rolą tłumacza, odparł:

„A więc to prawda" A teraz cicho siedź, Ŝebym słyszał, co

mówią

Diego szybko doszedł do siebie Nie opuścił nawet rąk z pasem Powiedział coś tylko Tym razem
nie musiałam ponaglać Paula

Powiedział: „A więc wiesz Tak, to prawda Jestem tu, Ŝeby cię

zabić" Jesse odpowiedział Jedynym słowem, jakie zrozumiałam, było
imię

„Maria cię przysłała?" Diego zaśmiał się Potem skinął

głową I rzucił się naprzód

Chyba nie krzyknęłam Wiem, Ŝe wciągnęłam masę powietrza, Ŝeby je wyrzucić z siebie w
krzyku Ale wstrzymałam oddech Bo Jesse, zamiast usunąć się Diego z drogi, jak ja bym
zrobiła, podniósł się na spotkanie przeciwnika

Obaj znajdowali się niebezpiecznie blisko krawędzi, prawie cztery metry nad ziemią W
ciemności trudno było dokładnie stwierdzić, co się dzieje, ale jedno wydawało się pewne: Diego
miał przewagę, jeśli chodzi o cięŜar ciała

Teraz oboje z Paulem byliśmy na nogach, zupełnie niezauwaŜani przez walczących na skraju
strychu Usiłowałam skoczyć z pomocą, ale Paul mi nie pozwolił

To równa walka-oznajmił W chwilę później jednak, kiedy przeciwnicy odskoczyli od

siebie, a Diego odrzucił pas z szyderczym śmiechem, stwierdziłam, Ŝe walka nie była w Ŝaden
sposób równa PoniewaŜ Diego nie wiadomo skąd wyciągnął nóŜ Błyszczał złowrogo w świetle
stojącej na ziemi lampy Powietrze z moich płuc uszło gwałtownie

Jesse!-krzyknęłam-NóŜ! To odwróciło na chwilę uwagę Diega i dało Jesse'owi czas na

wyciągnięcie własnego noŜa zza cholewy tego, którym przeciął mi więzy

W porządku, tak jest - powiedziałam, kiedy to zobaczyłam - Ktoś zaraz

O to właśnie chodzi - powiedział Paul, ściskając mnie jeszcze mocniej - Pod

warunkiem, Ŝe to będzie ten właściwy facet

Nie rozumiałam Paula Jesse i Diego krąŜyli teraz wokół siebie, zbliŜając się niebezpiecznie do
krawędzi Mogliśmy ich powstrzymać Mogliśmy ich powstrzymać z taką łatwością Dlaczego on

Olśniło mnie MoŜe Paul był po stronie Diega? MoŜe to była jakaś dziwaczna pułapka? Czy
naprawdę nie zdołał odszukać Diega w ciągu dnia, czy tylko udawał, Ŝeby potem patrzeć z
przyjemnością, jak Jesse umiera? Wyrwałam mu się

Chcesz, Ŝeby Jesse zginął - wrzasnęłam - Chcesz tego, tak? Paul spojrzał na mnie, jakbym

zwariowała

artujesz? Przeniosłem się tutaj tylko po to, Ŝeby nie zginął

Więc dlaczego mu nie pomagasz?

Nie potrzebuję - Jesse uchylił się przed ciosem Diega -pomocy

Kim są ci ludzie? - warknął Diego, ponownie atakuj ąc Jesse

Nikim - odparł Jesse - Nie zwracaj na nich uwagi To sprawa między tobą a mną

Widzisz? - powiedział Paul, nie bez satysfakcji - Uspokoisz się?

Jak mogłam się uspokoić, patrząc, jak mój chłopak no, ściśle mówiąc, nie był jeszcze moim

chłopakiem - toczy walkę na

mierć i Ŝycie? Stałam z duszą na ramieniu, ledwie oddychając i obserwując błysk zimnego

metalu między oboma walczącymi

I wtedy to się stało Diego odwrócił się nagle i w mgnieniu oka chwycił

Mnie

Zaskoczył mnie tak, Ŝe nie byłam w stanie myśleć W jednej chwili stałam obok Paula i

patrzyłam ze zgrozą na to, co się działo

a w następnej znalazłam się w samym środku walki, z ramieniem Diega przygniatającym mi szyję i

ostrzem jego srebrnego noŜa przy tętnicy

Rzuć nóŜ - rozkazał Jesse'owi Trzymał mnie tak blisko, Ŝe czułam

wibrację głosu w jego ciele - Albo dziewczyna zginie Jesse zbladł Ale nie
zawahał się ani chwili Rzucił nóŜ Paul wrzasnął:

Suze! Przenieś się! Po sekundzie dotarło do mnie, co miał na myśli Diego mnie dotykał

Wystarczyło przywołać w myślach ten korytarz, którego tak nienawidziłam - tę stację pomiędzy
dwoma planami istnienia - i znaleźlibyśmy się tam oboje

i pozbylibyśmy się go raz na zawsze Zanim jednak zdąŜyłam choćby zamknąć oczy, Diego

odepchnął mnie i rzucił się na Jesse'a Usiłowałam krzyknąć, kiedy upadałam, ale z obolałego od
uścisku Diega gardła nie wydobył się Ŝaden dźwięk

Nie spadłam ze strychu Upadłam na jakiś metalowy - i częściowo szklany - przedmiot
Przedmiot, który pękł pod moim cięŜarem Wylała się z niego na siano jakaś ciecz Od której
strych stanął w płomieniach

Lampa Przewróciłam się na lampę i rozbiłam ją I wywołałam poŜar

Ogień rozprzestrzenił się szybciej, niŜ mogłabym to sobie wyobrazić Nagle oddzieliła mnie od
pozostałych pomarańczowa ściana Widziałam ich po drugiej stronie Paul wpatrywał się we mnie w
niemym przeraŜeniu, zaś Jesse i Diego CóŜ, Jesse starał się przeszkodzić Diego w zanurzeniu noŜa
w jego sercu Paul! - krzyknęłam - PomóŜ mu! PomóŜ Jesse'owi!

Ale Paul tylko stał i patrzył w moją stronę To Jesse w końcu wyswobodził się z uścisku

Diega To Jesse wykręcił mu ramię, tak Ŝe tamten wypuścił nóŜ To Jesse wymierzył mu cios

w twarz, który posłał go

Przez krawędź strychu na ziemię

Rozległ się głuchy łomot uderzającego o ziemię ciała i niepozostawiające wątpliwości

chrupnięcie kości kręgów szyjnych

Konie takŜe go usłyszały ZarŜały przenikliwie, kopiąc w ściany przegród Czuły dym

Podobnie jak 0'Neilowie Na zewnątrz stodoły słychać było krzyki

Udało ci się - krzyknęłam, patrząc na zasapanego Jesse'a poprzez ogień i dym -

Zabiłeś go!

Suze - Paul nadal mi się przyglądał - Suze

Udało mu się, Paul! - Nie mogłam w to uwierzyć - Będzie Ŝył -i zwróciłam się z

radością do Jesse'a: - Będziesz Ŝył! Jesse nie wyglądał na szczęśliwego Powiedział tylko:

Susannah Nie ruszaj się Wtedy zobaczyłam, co się stało Ogień odciął mnie całkowicie

od pozostałej części strychu Nawet od jego krawędzi Otaczały mnie płomienie Oraz dym Dym
tak gęsty, Ŝe ledwie ich widziałam Nic dziwnego, Ŝe Paul się na mnie gapił Znalazłam się w
ogniowej pułapce

Suze - powiedział Jego głos brzmiał słabo Potem krzyknął: -Jesse, nie Jednak za

późno W następnej chwili jakiś duŜy przedmiot przeleciał przez dym i ogień i uderzył we
mnie, przewracając na

ziemię Po chwili zrozumiałam, Ŝe to Jesse, owinięty końską derką, która słuŜyła mi za
okrycie poprzedniej nocy Końską derką, która się teraz tliła

Chodź - powiedział, odrzucaj ąc ją, chwytaj ąc mnie za rękę i stawiaj ąc na nogi - Nie

mamy czasu

Suze! - usłyszałam krzyk Paula Nie widziałam go juŜ, dym zupełnie go zasłonił

Zejdź na dół - wrzasnął do niego Jesse - Zejdź na dół i pomóŜ im przy koniach Paul

go nie słuchał

Suze! - ryknął - Przenieś się! Natychmiast! To twoja jedyna szansa! Jesse odwrócił się i

zaczął kopać deski w ścianie obok Ściana drŜała pod uderzeniami Przenieść się? Mój umysł
pracował jakby na wolniejszych obrotach, moŜe z powodu dymu Nie sądzę jednak, Ŝebym
mogła się przenieść A co z Jesse'em? Nie mogłam go zostawić Nie po to zadałam sobie tyle
trudu, Ŝeby go uratować przed Diegiem, aby teraz pozwolić mu zginąć w płomieniach

Suze - krzyknął ponownie Paul - Przenieś się! Ja teŜ to

zrobię Spotkamy się po drugiej stronie!

Po drugiej stronie? O czym on mówił? Odbiło mu? Och, jasne To Paul Oczywiście, był
porąbany Usłyszałam trzask Jesse ujął mnie za rękę

Będziemy musieli skoczyć - powiedział, przysuwaj ąc twarz

bardzo blisko mojej

Poczułam chłód na policzkach Powietrze ŚwieŜe powietrze Odwróciłam głowę i stwierdziłam,
Ŝ

e Jesse wybił dość desek, Ŝeby dało się przecisnąć przez dziurę Na zewnątrz było ciemno Ale

kiedy podniosłam głowę, Ŝeby powdychać więcej świeŜego i rozkosznie chłodnego powietrza,
zobaczyłam gwiazdy na niebie

Zrozumiałaś mnie, Susannah? - Jesse przysunął twarz tuŜ do mojej Na tyle blisko, Ŝeby

mnie pocałować Dlaczego mnie nie całował? - Wyskoczymy razem, kiedy policzę do trzech

Poczułam, jak obejmuje mnie w pasie i przyciąga do siebie No, to juŜ lepiej Lepiej, jeśli chodzi o
całowanie się

Raz Czułam, jak bije jego serce Jak to moŜliwe? Serce Jesse'a przestało bić sto pięćdziesiąt

lat temu

Dwa Płomienie lizały mnie po piętach Było mi strasznie gorąco Dlaczego się nie pośpieszył i

nie pocałował mnie wcześniej?

Trzy A potem pofrunęliśmy w powietrzu Nie dlatego, Ŝe mnie całował Nie, dlatego Ŝe

naprawdę lecieliśmy w powietrzu

Jak tylko chłodny powiew oczyścił mój umysł z dymu, zrozumiałam, co się dzieje Mknęliśmy z
Jesse'em ku ziemi, która wydawała się bardzo odległa Tak więc zrobiłam jedyną rzecz, którą
mogłam zrobić Przywarłam do niego, zamknęłam oczy i pomyślałam o domu

Grzmotnęłam tak mocno o ziemię, Ŝe wszelkie powietrze ze mnie uleciało To tak, jakby dostać w
plecy podkładem kolejowym - co mi się kiedyś przydarzyło, więc wiem, co mówię LeŜałam
oszołomiona i nie mogłam ani złapać tchu, ani się poruszyć, niezdolna do niczego, do niczego poza
odczuwaniem bólu

wiadomość wróciła powoli Mogłam poruszyć nogami To był dobry znak Poruszyłam

takŜe rękami TeŜ dobrze Wrócił oddech - z bólem, ale jednak

Potem usłyszałam

wierszcze

Nie rŜenie koni, opierających się przy wyprowadzaniu z płonących boksów Nie ryk ognia

wokół Nawet nie swój urywany oddech

wierszcze, które cykały beztrosko, jakby nie miały nic lepszego do roboty

Otworzyłam oczy

Zamiast ognia i dymu, i płonącej stodoły, zobaczyłam tylko gwiazdy, setki świecących zimno

gwiazd, odległych o miliony kilometrów

Odwróciłam głowę

I zobaczyłam swój dom

Nie zajazd pani (Weil, tylko swój dom Byłam na podwórzu Widziałam taras, który

zbudował Andy Ktoś zostawił światła w saunie

Dom Byłam w domu

I Ŝyłam Z trudem, ale Ŝyłam

I nie byłam sama Nagle ktoś ukląkł koło mnie, przesłaniając światła w łaźni i powtarzając

moje imię

Suze?Suze,nicciniejest? Paul tarmosił mnie, dotykając obolałych miejsc Próbowałam

odepchnąć jego ręce, ale on nie przestawał, aŜ w końcu powiedziałam:

Paul, dosyć!

Jesteś cała - Opadł koło mnie na trawę Wydawał się bardzo blady w świetle księŜyca Ale

spokojny - Dzięki Bogu Przedtem się nie ruszałaś

Nic mi nie jest-stwierdziłam

Potem przypomniałam sobie, Ŝe niezupełnie PoniewaŜ Jesse straciłam Jesse'a

Uratowaliśmy go, Ŝebym mogła stracić go na zawsze Ból - duŜo gorszy od tego, jaki czułam,

lądując na zimnej, twardej ziemi - chwycił mnie jak w imadło

Jesse Odszedł Odszedł na dobre

Tylko Ŝe

Jeśli to prawda, dlaczego o nim pamiętam?

Uniosłam się na łokciach, nie zwracając uwagi na ból w Ŝebrach

Wtedy go zobaczyłam LeŜał na brzuchu, w trawie, niedaleko mnie, zupełnie bez ruchu,

zupełnie nie

Wydzielając blasku

Nie otaczała go Ŝadna poświata

Spojrzałam na Paula Zamrugał oczami

Nie wiem - powiedział, jakby z przymusem -W porządku, Suze? Nie wiem, jak to się

stało Byliście tu oboje, kiedy się zjawiłem Nie wiem, jak to się stało

Podniosłam się na rękach i kolanach i poczołgałam w jego stronę Chyba płakałam Nie
jestem pewna Ale ledwie widziałam cokolwiek wyraźnie

Jesse!-Byłam juŜ przy nim To on Naprawdę on

Prawdziwy Jesse śywy Jesse

Tylko Ŝe nie wydawał się taki Ŝywy Wyciągnęłam rękę, badając tętno na jego szyi Wyczułam
je - wstrzymałam oddech - ale było słabe Oddychał, ale ledwo ledwo Bałam się go dotknąć,
bałam się go poruszyć Ale jeszcze bardziej bałam się nic nie zrobić

Jesse! - krzyknęłam, odwracając go i potrząsając za ramiona -Jesse, to ja, Suze!

Obudź się! Obudź się, Jesse!

To na nic, Suze - powiedział Paul -JuŜ próbowałem Jest tutaj ale go nie ma Nie

naprawdę

Trzymałam głowę Jesse'a w ramionach Tuliłam go do siebie W księŜycowym świetle
wydawał się martwy 179 Ale nie był Nie był martwy Wiedziałabym, gdyby był

Myślę, Ŝe sknociliśmy to, Suze - powiedział Paul - Nie miałaś nie miałaś

sprowadzić go tutaj

Nie zamierzałam - odparłam Mój głos był tak słaby, Ŝe świerszcze praktycznie go

zagłuszały - Nie zrobiłam tego specjalnie

Wiem - powiedział Paul -Ale myślę, Ŝe moŜe powinnaś go odstawić

Odstawić dokąd? - wściekłam się Teraz mówiłam głosem znacznie głośniej szym od

cykania świerszczy Tak głośnym, w gruncie rzeczy, Ŝe przestraszone świerszcze umilkły -W
sam środek poŜaru?

Nie Ja tylko ja tylko nie sądzę, Ŝeby on mógł tutaj zostać, Suze, i Ŝyć Tuląc Jesse'a,

zastanawiałam się usilnie To nie w porządku Nikt nas nie uprzedził Doktor Slaski nie mruknął
słowa Powiedział tylko, Ŝe trzeba sobie wyobrazić czas i miejsce, do którego chce się przenieść
i

I nie dotykać niczego, czego nie chce się ze sobą zabrać w podróŜ w czasie Jęknęłam i
pochyliłam twarz ku twarzy Jesse'a To była moja wina To wszystko moja wina

Suze - Paul połoŜył rękę na moim ramieniu - Pozwól mi spróbować MoŜe ja zdołam go

przenieść z powrotem

Nie moŜesz - Podniosłam głowę, mój głos był zimny j ak ostrze, które Diego przytknął

mi do gardła - To go zabije Nie jest taki jak my Nie jest pośrednikiem Jest jest człowiekiem

Paul potrząsnął głową

MoŜe j ednak miał wtedy umrzeć, Suze Tak, j ak mówiłaś MoŜe słusznie mnie

ostrzegałaś, Ŝe nie powinniśmy się wtrącać

Wspaniale - Zaśmiałam się gorzko - Wspaniale, Paul A więc teraz się zgadzasz ze mną?

Paul stał nieporuszony, z wyrazem niepokoju na twarzy Gdybym była wtedy zdolna do

innych uczuć niŜ rozpacz, znienawidziłabym go

Ale nie potrafiłam Nie mogłam go znienawidzić Nie mogłam myśleć o niczym innym, poza

Jesse'em Nie uratowałam go, powiedziałam sobie, tylko po to, Ŝeby siedzieć i patrzeć, jak

umiera

Idź do wiaty - odezwałam się cichym, spokojnym głosem -1

wejdź do domu tamtymi drzwiami Nigdy nie pamiętają,

eby je zamknąć Na haku przy drzwiach wiszą kluczyki od samochodu mamy Weź je i wracaj,

pomoŜesz mi wsadzić go do samochodu Paul spojrzał na mnie, jakbym oszalała

Samochód? -W głosie brzmiało powątpiewanie - Zamierzasz gdzieś go zawieźć?

Tak, głupolu - parsknęłam - Do szpitala

Do szpitala - Paul potrząsnął głową - Ale Suze

Zrób to! Zrobił Wiem, Ŝe nie miało to dla niego sensu, ale zrobił Zabrał kluczyki, wrócił i

pomógł mi zanieść Jesse'a do samochodu mamy Nie było to łatwe, ale wspólnymi siłami daliśmy
radę Zaciągnęłabym go sama, gdyby to było konieczne

Potem ruszyliśmy; Paul prowadził, a ja trzymałam głowę Jesse'a na kolanach Nie uwaŜałam, Ŝe to, co
robię, nie ma sensu Łudziłam się chyba, Ŝe w szpitalu mu pomogą W końcu medycyna poszła do
przodu w ciągu ostatnich stu pięćdziesięciu lat Dlaczego nie mieliby uratować człowieka, który
właśnie przybył z innego czasu, poprzez inny wymiar? Dlaczego by nie? OtóŜ nie

Och, próbowano W szpitalu Przybiegli z noszami, kiedy Paul oznajmił, Ŝe mamy w
samochodzie nieprzytomnego człowieka ZałoŜyli Jesse'owi maskę tlenową, podczas gdy lekarz
z pogotowia

mnie przesłuchiwał Czy pacjent brał narkotyki? Za duŜo wypił? Miał atak? Ból głowy? SkarŜył
się na ból w ramieniu?

Nie dało się znaleźć medycznego wyjaśnienia śpiączki, w jaką zapadł Jesse Tak właśnie oświadczył
lekarz, kiedy przyszedł się ze mną zobaczyć parę godzin później śadnego konkretnego wyjaśnienia
Tomografia komputerowa mogłaby coś wykazać Czy nie wiem przypadkiem, jaki rodzaj
ubezpieczenia posiada Jesse? MoŜe znam numer oddziału, w którym jest ubezpieczony? Telefon do
kogoś z najbliŜszej rodziny?

Przyjęli go o szóstej rano O siódmej zadzwoniłam do mamy i powiedziałam jej, gdzie jestem - w
szpitalu, z przyjacielem O ósmej zadzwoniłam do jedynej osoby, która, jak sądziłam, mogła mieć
jakiś pomysł na to, co zrobić

Ojciec Dominik wrócił z San Francisco poprzedniej nocy Wysłuchał mnie bez Ŝadnych uwag

Oj cze Dominiku, ja chyba zrobiłam coś strasznego Nie chciałam, ale Jesse jest tutaj

Prawdziwy Jesse śywy Jesteśmy w szpitalu Przyjedź, proszę Przyjechał Na widok jego wysokiej,
silnej postaci zmierzającej w stronę twardego plastykowego krzesła, na którym spędziłam ostatnich
parę godzin, omal się nie załamałam Ale nie zrobiłam tego "wstałam i w chwilę później byłam w
jego objęciach

Coś ty zrobiła? - szeptał raz po raz Nie zwracał się wyłącznie do mnie Paul teŜ tam był -

Co wyście zrobili?

Coś złego - powiedziałam, odrywając mokrą od łez twarz od jego koszuli -Ale

nieumyślnie

Próbowaliśmy go ratować - odezwał się zgnębiony Paul -Jego Ŝycie Prawie nam się

udało

Wtedy przeniosłam go tutaj Och, oj cze Dominiku Uciszył mnie i wszedł do

pokoju, gdzie leŜał Jesse Koc, którym go przykryto, ledwie się poruszał przy kaŜdym,
płytkim

oddechu Jesse Duch, jak sobie uświadomiłam, wyglądałby teraz lepiej - na bardziej Ŝywego -niŜ
ś

ywy Jesse

Ojciec Dominik przeŜegnał się, tak mocno zaniepokoił go ten widok Pielęgniarka zmierzyła
właśnie Jesse'owi puls i zapisywała go na tabliczce Uśmiechnęła się smutno na widok księdza,
po czym wyszła Ojciec Dominik przyjrzał się Jesse'owi Nie odzywał się

Chcą wiedzieć, j aki ma rodzaj ubezpieczenia - powiedziałam z goryczą - zanim zrobią

następne badania

Rozumiem - powiedział oj ciec Dominik

Nie wiem, co mogą wykazać kolejne badania - odezwał się Paul

Nigdy nie wiadomo - parsknęłam, wyŜywaj ąc się na Paulu, poniewaŜ nie mogłam

wyŜyć się na osobie najbardziej winnej, czyli sobie samej - MoŜe jest coś, co mogliby
zrobić MoŜe

Czy twój dziadek j est gdzieś tutaj ? - zapytał Paula oj ciec Dominik Paul

oderwał wzrok od nieprzytomnego Jesse'a

Owszem - przytaknął - To znaczy, tak, proszę księdza Tak sądzę

MoŜe powinieneś pójść go odwiedzić - Ojciec D mówił spokojnym głosem Jego

obecność, muszę przyznać, dodawała mi otuchy - Jeśli jest przytomny, moŜe będzie mógł
udzielić nam jakiejś rady

Nie będzie chciał ze mną rozmawiać - stwierdził Paul -Nawet jeśli jest przytomny

Myślę - powiedział cicho oj ciec Dominik - Ŝe j eśli moŜna wyciągnąć z tego j akąś naukę,

to taką, Ŝe Ŝycie upływa i jeśli są jakieś płoty do naprawienia, to trzeba je naprawić szybko, bo
potem będzie za późno Idź i pogódź się z dziadkiem

Paul otworzył usta, Ŝeby zaprotestować, ale spojrzenie ojca Dominika zamknęło mu je z
powrotem Spojrzał jeszcze raz w moją stronę, po czym opuścił pokój, wyraźnie przybity

Nie gniewaj się na niego, Susannah - powiedział oj ciec

Dominik - Chciał dobrze Byłam zbyt zmęczona, Ŝeby się
spierać Okropnie zmęczona

Myślał, Ŝe ukradnie mi Jesse'a Nawet pamięć o nim

Ojciec Dominik wzruszył ramionami

W końcu, Susannah, moŜe tak byłoby lepiej, nie sądzisz? Lepiej niŜ tak, w

kaŜdym razie - Skinął głową w kierunku nieruchomej postaci CóŜ, pewnie miał
rację

I tak musiałby kiedyś odej ść, Susannah - ciągnął oj ciec D - Pewnego dnia

Wiem - Czułam dławienie w gardle Wtedy sobie przypomniałam W Ŝyciu ojca

Dominika teŜ był duch Duch dziewczyny, którą kochał, moŜe równie mocno jak ja jesse'a

Ja - Mówiłam z trudem, w gardle tkwiło mi coś gigantycznego, nie do przełknięcia -

Przepraszam, ojcze Dominiku Zapomniałam

Ojciec D uśmiechnął się ze smutkiem i dotknął mojego ramienia

Nie bądź dla niego za surowa - powiedział, maj ąc na myśli Paula Potem rzucił j eszcze raz

okiem na Jesse'a i dodał: - Nie bardzo wiem, co moglibyśmy zrobić Tylko to ubezpieczenie Myślę,
Ŝ

tym moŜna by się zająć Zaraz wrócę Przynieść ci coś? Jadłaś coś?

Myśl o tym, Ŝe miałabym przepchnąć jakieś jedzenie przez ściśnięte gardło, rozbawiła mnie, Ŝe aŜ
zaśmiałam się lekko

Nie, dzięki - powiedziałam

W porządku - Ojciec Dominik skierował się do drzwi Na progu przystanął i odwrócił się do

mnie - Przykro mi, Susannah - powiedział cicho - Przykro mi, Ŝe nie było mnie przy tobie, kiedy to
się stało I jest mi bardziej przykro, niŜ potrafię to wyrazić, Ŝe to musiało się skończyć w ten sposób
Z tymi słowami wyszedł

Stałam przez chwilę bez ruchu, z pustką w głowie Dopiero po chwili dotarło do mnie znaczenie
tego, co powiedział

Ojciec Dominik miał rację To był koniec Mogłam zaprzeczać, ile mi się podobało, ale było po
wszystkim Jesse umierał na moich oczach, a ja nie mogłam niczego, absolutnie niczego, dla niego
zrobić

I to była moja wina Opuszczał mnie z mojej własnej winy Jasne, mogłam się pocieszać, Ŝe
gdziekolwiek trafi, będzie mu lepiej niŜ tu, ze mną, na ziemi, gdzie prowadził Ŝycie - nie Ŝycie

Ale to nie zmniejszyło bólu

Opadłam na krzesło obok szpitalnego łóŜka Płakałam tak mocno, Ŝe nic nie widziałam Ale nie za
głośno Nie chciałam, Ŝeby przybiegła pielęgniarka z mnóstwem środków uspokajających Czego mi
brakowało, uświadomiłam sobie, to obecności mamy Nie, nie mamy Taty Gdzie był mój tata, kiedy
go naprawdę potrzebowałam?

Susannah Pomyślałam o grobie Jesse'a, tym z kamieniem nagrobnym, za który zapłaciliśmy

oboje z ojcem Dominikiem Co było w tym grobie, skoro ciało Jesse'a znajdowało się tutaj? Nic Był
pusty Ale nie na długo Nie, nie na długo

Susannah A w jego czasie? Co robili teraz państwo (Weil? Prawdopodobnie grzebali w

zgliszczach stodoły Z pewnością znajdą jeden szkielet Ale czy będą wiedzieli, Ŝe nie naleŜy do
Jesse'a? A czy rodzina Jesse'a wpadnie w rozpacz, czy będzie się wiecznie zastanawiać, co stało się z
ich synem i bratem?

Nie W Ŝaden sposób nie da się ustalić, Ŝe to ciało Diega Pomyślą, Ŝe to zwłoki Jesse'a Rodzina
de Silva wyprawi pogrzeb Niewłaściwemu człowiekowi

Poczułam rękę na ramieniu Wspaniale Ktoś był w pokoju Widział, jak wypłakuję sobie oczy
Czy nie moŜna pozwolić dziewczynie się wypłakać w samotności? - Odejdź - parsknęłam,
podnosząc głowę - Nie widzisz, Ŝe Wtedy zobaczyłam, Ŝe postać obok mnie promienieje

Podskoczyłam chyba na kilometr w powietrze Tak się przestraszyłam Na pewno zerwałam

się z krzesła z taką prędkością, Ŝe je przewróciłam Stałam, dysząc i patrząc zupełnie suchymi

nagle oczami

PoniewaŜ koło łóŜka stał i przyglądał się leŜącemu Jesse'owi

Jesse

Przenosiłam wzrok z jednego Jesse'a na drugiego, nie dowierzając własnym oczom

Ale to była prawda Było ich dwóch: martwy i Ŝywy A właściwie naleŜałoby powiedzieć:
martwy i umierający

- J-Jesse? - Otarłam łzy umazanym sadzą rękawem

Jesse jednak nie patrzył na mnie Wpatrywał się w cóŜ, samego siebie, na łóŜku

- Susannah - szepnął - Co co ty zrobiłaś?

Tak się ucieszyłam na jego widok, Ŝe nie myślałam trzeźwo Podeszłam do niego i chwyciłam go
za rękę

- Jesse, ja się przeniosłam To znaczy, w czasie - wymamrotałam

Oderwał ciemne oczy od postaci na łóŜku i skupił spojrzenie na mnie Nie wydawał się
uszczęśliwiony

Przeniosłaś się? - Patrzył gniewnie - Udałaś się za Slaterem? Po tym, j ak ci

powiedziałem, Ŝe sam potrafię się o siebie zatroszczyć?

Był wściekły Jego złość napełniła mnie takim szczęściem, Ŝe zaśmiałam się cicho Nie
zdawałam sobie jeszcze sprawy, co to znaczy, Ŝe widzę go tutaj, w szpitalu

Zadbałeś o swoje sprawy - zapewniłam - Powiedziałam ci

- tobie z przeszłości - o Diegu i on cię nie zabił, Jesse Ty zabiłeś jego Ale potem potem
wybuchł poŜar - Przełknęłam

linę; ochota do śmiechu przeszła mi zupełnie - W stodole W

stodole (Weilów ZmruŜył oczy

0'Neilowie - mruknął Wydawał się równie oszołomiony, jak ja - Pamiętam ich

Tak- powiedziałam -Wybuchł poŜar, a ty, Jesse ty mnie uratowałeś A w kaŜdym razie,

próbowałeś Ale ale

Glos mi zamarł Jesse puścił moją rękę Przysunął się do łóŜka i patrzył na leŜące, prawie
pozbawione oddechu ciało

Nie rozumiem - powiedział Jesse -Jak to się stało?

Zagryzłam wargi Nie było czasu na wyjaśnienia Nie teraz,
kiedy kaŜda chwila mogła być naszą ostatnią

Zrobiłam to - wyrzuciłam z siebie - Nie chciałam Chciałam cię uratować, Jesse, a nie

Ale dotykałam cię nadal, kiedy

przenosiłam się w czasie, w przyszłość, i ty po prostu przeniosłeś się ze mną Jesse
chyba po raz pierwszy, odkąd znalazł się w pokoju, spojrzał na mnie, jakby
rzeczywiście mnie widział

Naprawdę się cofnęłaś? - Patrzył na mnie szeroko otwarty

mi oczyma - W przeszłość? W moją przeszłość? Skinęłam głową
Co miałam powiedzieć?

A Paul? Poszedłem za nim do bazyliki, ale on zniknął Ścigałaś go?

Skinęłam ponownie

Chciałam mu przeszkodzić W uratowaniu ciebie Ale ostatecznie nie mogłam, Jesse To

nie wporządku To, co zrobił ci Diego Nie mogłam dopuścić, Ŝeby się powtórzyło Więc

ci powiedziałam A ty go zabiłeś Zabiłeś Diego Ale potem był poŜar i - Spojrzałam na postać na
łóŜku Nie mogłam stłumić

szlochu - A teraz myślę, Ŝe to poŜegnanie Przykro mi, Jesse
Bardzo, bardzo mi przykro

Oczy znowu zaszły mi łzami Nie mogłam uwierzyć, Ŝe to się rzeczywiście dzieje Zawsze
uwaŜałam swój „dar" za przekleństwo, ale nigdy, nigdy nie nienawidziłam go tak mocno, jak

teraz śałowałam, Ŝe w ogóle usłyszałam o pośrednictwie śałowałam, Ŝe w ogóle widziałam jakieś
duchy śałowałam, Ŝe się urodziłam Poczułam rękę Jesse'a na policzku

Querida - powiedział Oparł drugą rękę na łóŜku, Ŝeby zachować równowagę, i przechylił się,

eby mnie pocałować Ostatni pocałunek, zanim zostanie mi odebrany na zawsze Zamknęłam oczy w

oczekiwaniu na dotyk chłodnych ust Zegnaj, Jesse Zegnaj Jego usta ledwie mnie musnęły
Usłyszałam, jak wzdycha Odsunął głowę od mojej i spojrzał w dół

Ręką dotykał nogi swojego ciała

Coś wydawało się przez niego przepływać Zajaśniał mocniej przez chwilę, wpatrując się we mnie
intensywniej niŜ kiedykolwiek, odkąd go poznałam A potem został wchłonięty przez własne ciało,
jak dym w wywietrznik I zniknął

Och, jego ciało zostało Ale duch Jesse'a - duch, którego kochałam - odszedł Na jego miejscu

Była pustka Wyciągnęłam ręce, pragnąc chwycić choć jakąś cząstkę Jesse'a, ale przecięły tylko
powietrze

Jesse odszedł Odszedł naprawdę Wrócił do ciała, które opuścił tak dawno temu ciała, które na
moich oczach zadrŜało gwałtownie, jakby odrzucało powracającą duszę Potem znieruchomiało jak
martwe

Wiedziałam, co się stało Ciało Jesse'a przeniosło się w przyszłość, owszem Ale nie jego dusza,
poniewaŜ dwie jednakowe dusze nie mogę istnieć w tym samym wymiarze Ciało Jesse'a
pozostawało bez duszy równie długo jak dusza Jesse'a bez ciała Teraz zjednoczyły się wreszcie
Ale za późno Miałam stracić ich obu

Nie mam pojęcia, jak długo stałam, trzymając Jesse'a za rękę i wpatrując się w niego z rozpaczą
Na tyle długo, Ŝe wrócił ojciec Dominik

Nie martw się, Susannah, wszystko załatwione - powiedział -Jesse przejdzie

wszystkie potrzebne badania

To juŜ niewaŜne -wymamrotałam, nie puszczając jego dłoni zimnej dłoni

Nie porzucaj nadziei, Susannah - odparł ojciec Dominik - Nigdy nie porzucaj nadziei

Roześmiałam się z goryczą

A czemu to, oj cze Dominiku?

Bo, wiesz, to wszystko, co mamy - PołoŜył mi rękę na ramieniu - Zrobiłaś, co zrobiłaś,

poniewaŜ go kochałaś, Susannah Kochałaś go dostatecznie mocno, Ŝeby pozwolić mu odejść To
najwspanialszy dar, jakim moŜna kogoś obdarzyć Potrząsnęłam głową, nadal niewiele widząc przez
łzy

To nie tak idzie, oj cze Dominiku

Co takiego? - zapytał łagodnie

To powiedzenie Ono brzmi: „Jeśli coś kochasz, zwróć mu wolność

Jeśli tak ma być, wróci do ciebie" Nie wiedział ksiądz? Ojciec tego nie
czytał?

Podniosłam oczy, Ŝeby sprawdzić, co ojciec Dominik o tym sądzi, ale on wcale na mnie nie patrzył
Wpatrywał się w Jesse'a na łóŜku Niebieskie oczy ojca Dominika, zauwaŜyłam, były tak samo pełne
łez jak moje

Susannah - odezwał się zduszonym głosem - Patrz Spojrzałam W tej samej chwili poczułam,

jak palce dłoni, którą trzymałam, zaciskają się na mojej

Rumieńce, których przed chwilą nie było, napłynęły do twarzy Jesse'a Nie była juŜ blada jak

prześcieradło Jego cera miała teraz ten sam oliwkowy odcień, jak przy pierwszym spotkaniu

w stodole (Weilów

To nie wszystko Pierś Jesse'a wznosiła się i opadała pod kocem w widoczny sposób śyły na

szyi pulsowały

Uniósł powieki

i zapadłam się tak samo, jak za kaŜdym razem, kiedy na mnie patrzył, w ciemną głębię

jeziora, jaką stanowiły oczy Jesse'a oczy, które nie tylko mnie widziały, ale równieŜ
poznawały Znały moją duszę

Podniósł rękę, zerwał maskę tlenową i wypowiedział słowo Ale
było to słowo, na dźwięk którego moje serce zaśpiewało
Querida

Suze! - Usłyszałam z dołu głos mamy - Suze! Siedziałam przy toaletce, podziwiając swoje

uczesanie Poświęciłyśmy z Cee Cee całe popołudnie na włosy i paznokcie

Cee Cee nie potrzebuje specjalnych zabiegów, jeśli chodzi o to pierwsze jej białe włosy są z

natury proste Upięła je jednak do góry i cały czas narzekała, Ŝe się rozsypią

U mnie jednak zabiegi zostawiły widoczny ślad, bo moje włosy były równie ciemne i lśniące

jak w momencie, kiedy wyszłam z salonu

Suze! - zawołała mama po raz trzeci i ostatni Zerknęłam

na zegar Kazałam mu czekać prawie pięć minut Dostatecznie
długo, uznałam

Idę - krzyknęłam, chwytaj ąc wieczorową torebkę i lekki

biały szal od sukienki

Podbiegłam do drzwi pokoju i otworzyłam je Po schodach wspinał się Jake z cięŜkim
plecakiem, pełnym ksiąŜek Z biblioteki

Czy piekło zamarzło? - zapytałam, kiedy mnie mijał

Nie zaczynaj ze mną, mam egzaminy końcowe - warknął Potem, juŜ przy drzwiach

swojego pokoju, odwrócił się i, chyba całkiem szczerze, powiedział: - Ładna sukienka - Po
czym zniknął w czeluściach swojej kawalerskiej jaskini

Uśmiechnęłam się mimo woli To był pierwszy komplement, jaki udało mi się wydrzeć
Jake'owi

Ruszyłam po schodach, unosząc lekko suknię To były te same schody, uświadomiłam sobie, z
których przepędziła mnie pani (Weil jakieś, och, sto pięćdziesiąt lat temu Zastanawiałam się,
czy w obecnym stroju, wzięłaby mnie za pannę lekkich obyczajów Raczej wątpiłam
Przyjemnie, pomyślałam, mieć takie schody Schody, dzięki którym moŜna mieć prawdziwe
„wejście" Dotarłam do ostatniego półpiętra, tego, które powinno słuŜyć dziewczynom
wybierającym się na bal zimowy za scenę, na której obracałyby się, kaŜąc osobom w salonie
podziwiać suknię Zatrzymałam się, szykując do występu

Ale niepotrzebnie Zorientowałam się od razu Mój ojczym biegał po pokoju z łyŜką pełną
czegoś zielonego i namawiał kaŜdego, kogo dopadł, Ŝeby spróbował, tylko spróbował Mama
usiłowała dociec, jak działa jej nowa kamera cyfrowa i nie bardzo jej to szło Najmłodszy z
moich przyrodnich braci, David, rozmawiając z moim chłopakiem, wyrzucał z siebie z
prędkością karabinu maszynowego informacje na temat nowych wynalazków w aeronautyce, o
których się dowiedział z kanału Discovery A Maks, pies rodziny, wciskał nochal w spodnie
mojego chłopaka

Przypuszczam, Ŝe była to typowa scenka rodzinna, która z pewnością powtarza się co wieczór w
milionach domów Dlaczego więc łzy napłynęły mi do oczu?

Och, nie z powodu Andy'ego i jego łyŜki, ani teŜ mamy z jej kamerą, ani Davida z jego

głębokim przekonaniem, Ŝe kaŜdy pragnąłby poznać dokładny przebieg programu, jaki

obejrzał

Nie, to dlatego, Ŝe pies rodziny pakował nochal w niewłaściwe miejsca u mojego chłopaka, a

mój chłopak musiał go odpychać, łzy napłynęły mi do oczu

PoniewaŜ Maks wyczuwał zapach mojego chłopaka Maks mógł wreszcie powąchać Jesse'a

David pierwszy zauwaŜył mnie na półpiętrze Głos mu zamarł; stał tylko, gapiąc się na mnie

Po chwili wszyscy juŜ patrzyli w moją stronę

Pośpiesznie zamrugałam oczami, aby pozbyć się łez Zwłaszcza kiedy Maks przybiegł do

mnie i próbował władować mi wielki, włochaty łeb pod sukienkę

- Och, Susie - zaszczebiotała mama i ku zdumieniu wszystkich - zwłaszcza jej własnemu -

pstryknęła zdjęcie - Wyglądasz ślicznie

Andy wyczuł kolejną ofiarę i uniósł łyŜkę w moją stronę, ale matka powstrzymała go

stanowczo

Andy, nie podchodź z tym do niej, kiedy j est tak ubrana -

ostrzegła

Uśmiechnęłam się Spojrzałam na Jesse'a - on teŜ się uśmiechał Takim tajemniczym uśmiechem,
przeznaczonym tylko dla mnie - chociaŜ teraz, rzecz jasna, wszyscy mogli go zobaczyć Zaparł mi
dech w piersiach, jak zawsze

Więc - powiedziałam na tyle swobodnym tonem, na ile pozwalało mi ściśnięte gardło Ale

tym razem z radości - Widzę, Ŝe poznaliście juŜ Jesse'a Andy, zanim pobiegł z łyŜką z powrotem do
kuchni, podsumował wraŜenia w dwóch słowach:

MoŜe być Mama

promieniała

Jak miło cię poznać - zwróciła się do Jesse'a - A teraz chodź tutaj,

chcę wam obojgu zrobić zdjęcie

Zeszłam na sam dół i stanęłam obok Jesse'a przed kominkiem Wydawał się niewiarygodnie wysoki i
przystojny w smokingu I nawet nie przejmowałam się, Ŝe mama ośmiesza mnie wobec niego
Przypuszczam, Ŝe takie rzeczy nie mają znaczenia, kiedy traci się motywację do Ŝycia, a potem,
wbrew wszelkim przeciwnościom, odzyskuje ją z powrotem

To dla ciebie - powiedział Jesse, kiedy podeszłam blisko

Wręczył mi coś, co trzymał w dłoni Pojedynczą białą orchideę, z
takich, jakie spotyka się na pogrzebach Albo na grobach

Wzięłam ją z lekkim uśmiechem Tylko my dwoje wiedzieliśmy, jakie znaczenie ma ten kwiat Dla
mamy, która podbiegła, Ŝeby mi go przypiąć do sukni, zanim zrobi zdjęcie, to była tylko ozdoba

No, to teraz proszę o uśmiech - Pstryknęła zdj ecie, nie

zmuszając nas, na szczęście, do dalszego pozowania

Andy wynurzył się ponownie z kuchni, tym razem bez łyŜki, z wyrazem ojcowskiej troski na twarzy

Przyprowadzisz ją do domu przed północą, zrozumiałeś, młody człowieku? -powiedział,

wyraźnie zadowolony, dla odmiany, z roli ojca dziewczynki, a nie chłopca

Przyprowadzę, proszę pana - odparł Jesse

O pierwszej - zwróciłam się do Andy'ego

O dwunastej trzydzieści - odparował Andy

O dwunastej trzydzieści - zgodziłam się Kłóciłam się tylko dlatego, Ŝe, cóŜ, tak wypada Nie

miało znaczenia, kiedy Jesse odprowadzi mnie do domu Mieliśmy przed sobą całe Ŝycie

Suze - szepnęła mama, poprawiając mi szal - podoba nam się, nie zrozum mnie źle Ale

czy nie jest, cóŜ, trochę dla ciebie za stary? W końcu, to uczeń college'u - w wieku Jake'a Gdyby
wiedziała

Dzięki temu j esteśmy prawie równi - oświadczyłam -

Dziewczęta dojrzewają szybciej niŜ chłopcy

Akurat w tej chwili Brad przywlókł się z pokoju telewizyjnego, gdzie coś oglądał Kiedy
zobaczył nas nadal w drzwiach, twarz wykrzywiła mu się ze zniecierpliwienia

Jeszcze nie wyszliście? - burknął i poszedł do kuchni

Spojrzałam na mamę

Wiem, o czym myślisz - powiedziała, poklepując mnie po

plecach - Baw się dobrze

Na zewnątrz otoczyło nas rześkie powietrze wieczoru Jesse obejrzał się przez ramię,
sprawdzając, czy moi rodzice nie patrzą Potem wziął mnie za rękę

Gdybym miał do wyboru: zrobić to jeszcze raz albo spędzić wieczność w ogniu

piekielnym, wybrałbym piekło

Nie będziesz musiał tego powtarzać - odparłam ze śmiechem - Teraz cię znają Poza tym,

spodobałeś im się

Nie twój ej matce - stwierdził Jesse

Owszem, tak - sprzeciwiłam się - Ona tylko myśli, Ŝe jesteś trochę dla mnie za stary

Gdyby wiedziała - powiedział Jesse, wyraŜaj ąc - co często mu się zdarzało - dokładnie to,

o czym wcześniej pomyślałam

Z kolei twój oj czym zaprosił mnie na jutro na kolacj ę

Niedzielną kolację? - Byłam pod wraŜeniem - On cię naprawdę musi lubić Doszliśmy do

samochodu Jesse'a - no, tak naprawdę to był samochód ojca Dominika Ojciec D poŜyczył go
Jesse'owi na tę okazję To nie znaczy, rzecz jasna, Ŝe Jesse posiadał prawojazdy Ojciec D wciąŜ
pracował nad tym, Ŝeby zdobyć dla niego świadectwo urodzenia kartę ubezpieczenia
społecznego świadectwa szkolne, tak Ŝeby mógł starać się o miejsce w college'u i stypendium

Poczciwy ojczulek zapewnił nas, Ŝe to nie będzie trudne „Kościół, powiedział, ma swoje
sposoby"

Pani - powiedział Jesse, otwierając przede mną drzwiczki

Dziękuj ę - odparłam, wślizguj ąc się do środka Jesse

obszedł samochód i wsunął się na fotel kierowcy

Jesteś pewien, Ŝe wiesz, j ak się to prowadzi? - zapytałam na wszelki wypadek

Susannah - Jesse włączył silnik - Nie obij ałem się j ako duch przez sto pięćdziesiąt lat,

jedząc cukierki Poczyniłem parę obserwacji to tu, to tam I z całą pewnością- zaczął wycofywać
samochód z podjazdu - potrafię prowadzić

W porządku Tylko się upewniałam Bo zawsze mogę poprowadzić, jeśli to będzie

potrzebne

Siedź, gdzie siedzisz - powiedział Jesse, skręcając w ulicę Sosnowego Wzgórza i nie

potrącając przy tym skrzynki na listy, co mnie, posiadaczce prawa jazdy, rzadko się udawało -i
wyglądaj ładnie, jak przystało na młodą damę

Zaraz, który to wiek mamy teraz?

Litości - powiedział zgnębiony - Robię to dla ciebie, w tym małpim stroju

Pingwinim

Susannah

Tak się mówi Tak to się nazywa Musisz się podszkolić w gwarze, jeśli nie chcesz

odstawać

Wszystko j edno - powiedział Jesse, tak świetnie naśladuj ąc - cóŜ, mnie - Ŝe aŜ

palnęłam go Ŝartobliwie w ramię

Siedziałam i wyglądałam ładnie przez resztę podróŜy do Misji Na miejscu pozwoliłam mu

nawet obejść auto i otworzyć dla mnie drzwiczki Jesse podziękował mi, wspominając, Ŝe

jego męskie ego dostało dostatecznie duŜo cięgów w zeszłym tygodniu

Wiedziałam, o czym mówi i nie miałam pretensji, Ŝe czuje się tak, a nie inaczej Ze szpitala

wyszedł jak człowiek nowo narodzony, bez przeszłości, a w kaŜdym razie, bez takiej, która

mogłaby mu obecnie pomóc, bez rodziny - poza mną, oczywiście, i ojcem Dominikiem - i bez

grosza przy duszy Gdyby nie ojciec Dominik, kto wie, jak by się to skończyło? Och,

przypuszczam, Ŝe mama i Andy pozwoliliby mu się do nas wprowadzić

Ale nie byliby zachwyceni Tymczasem ojciec Dominik znalazł Jesse'owi małe - ale ładne i

schludne - mieszkanie, a teraz szukał mu pracy Do cołlege'u miał pójść później, kiedy juŜ

przygotuje się i zda egzaminy na poziomie szkoły średniej

Kiedy j ednak wpadliśmy na oj ca D przy wej ściu na salę taneczną - urządzoną na dziedzińcu

Misji, przekształconym na tę okazję w zalaną światłem księŜycowym oazę, z migotliwymi

wiatełkami okręconymi wokół pni palm oraz wielobarwnymi światłami w fontannie -

udawał, Ŝe widzi Jesse'a po raz pierwszy - ze względu na stojącą w pobliŜu siostrę Ernestynę

Miło mi cię poznać - powiedział oj ciec Dominik, ściskaj ąc mu rękę

Jesse nie zdołał powstrzymać uśmiechu

Mnie równieŜ, proszę księdza Kiedy siostra Ernestyna, przyjrzawszy się mojej sukni -

pewnie spodziewała się po mnie stroju z rozcięciem do pępka, a nie skromnej białej sukni od Jessiki
McClintock - odeszła, ojciec Dominik przestał udawać

Mam dobre wiadomości Masz pracę Jesse był podekscytowany

Naprawdę? Co to za praca? Kiedy zaczynam?

W poniedziałek rano, a chociaŜ płaca nie będzie wysoka, to jest coś, co myślę, będzie ci

wyjątkowo odpowiadało - wygłaszanie pogadanek o starym Carmelu w Muzeum Towarzystwa

Historycznego Sądzisz, Ŝe dasz radę robić to przez jakiś czas? W kaŜdym razie dopóki nie
umieścimy cię w szkole medycznej? Uśmiech Jesse'a wydawał się - przynajmniej w moich
oczach -jaśniejszy od księŜyca

Tak przypuszczam - odparł

Wspaniale - Oj ciec Dominik podsunął okulary wyŜej na nosie i uśmiechnął się do nas -

Przyjemnego wieczoru, dzieciaki Podziękowaliśmy z Jesse'em i poszliśmy tańczyć

Nie był to bal z połowy XIX wieku, ale bawiliśmy się dobrze Był poncz i ciastka, i rodzice -
opiekunowie No, był teŜ didŜej i sztuczny dym, ale to niewaŜne Jesse był wyraźnie zadowolony,
zwłaszcza kiedy podeszli do nas Cee Cee z Adamem, a on mógł obojgu uścisnąć ręce i powiedzieć:

DuŜo o was słyszałem Adam, który nie miał pojęcia o istnieniu

Jesse'a, zmarszczył czoło

Nie mogę tego samego powiedzieć o sobie - oznajmił Ale Cee Cee, która stała się blada jak

jej suknia, kiedy przedstawiłam Jesse'a, zachowywała się z większą Ŝyczliwością Czy teŜ
entuzjazmem

A-ale -wyjąkała, przenosząc spojrzenie z twarzy Jesse'a na moją i z powrotem - czy czynie

JuŜ nie - powiedziałam

CóŜ - Cee Cee mimo zmieszania uśmiechnęła się i dodała: - CóŜ! To wspaniale! Wtedy

zauwaŜyłam jej ciotkę gawędzącą nieopodal z panem Waldenem

Co ona tu robi? - zapytałam Cee Cee Adam parsknął śmiechem i zanim Cee

Cee zdąŜyła odpowiedzieć, wyjaśnił:

Pan Walden dyŜuruje Zgadnij, kogo przyprowadził do pary?

Oni nie chodzą ze sobą - powiedziała Cee Cee z naciskiem - Tylko się przyjaźnią

Jasne - stwierdził Adam z szerokim uśmiechem

Suze - Cee Cee owinęła mocniej ramiona koronkowym szalem - Pójdziesz ze mną do

toalety?

Zaraz wrócę - zwróciłam się do Jesse'a

W jaki sposób - zaczęła Cee Cee, jak tylko zaciągnęła mnie do toalety Nie zdołała

jednak dokończyć zdania, poniewaŜ za nami wpadła gromadka pierwszaków, które skupiły
się przy umywalkach, poprawiając przed lustrem fryzury

Kiedyś ci opowiem - zapewniłam ze śmiechem Cee Cee skrzywiła się

Słowo?

Jeśli mi powiesz, jak ci się układa z Adamem Cee

Cee westchnęła i przyjrzała się własnemu odbiciu

Bajecznie - powiedziała A spojrzawszy na mnie, dodała: -Tobie teŜ Masz to

wypisane na twarzy

„Baj ecznie" to dobre określenie - stwierdziłam

Tak myślę No, chodźmy Nie wiadomo, co teŜ Adam moŜe tam wygadywać

Odwróciłyśmy się w momencie, kiedy otworzyły się drzwi i do środka wkroczyła Kelly
Prescott Rzuciła mi wyjątkowo jadowite spojrzenie, którego nie zrozumiałam, dopóki nie
ukazała się za nią siostra Ernestyna z taśmą krawiecką w ręku Wówczas zwróciłam uwagę na
rozcięcie w eleganckiej sukni Kelly Sięgało znacznie wyŜej niŜ do kolana, jak przewidywał
regulamin

Prześlizgnęłyśmy się obie z Cee Cee za plecami zakonnicy i chichocząc wypadłyśmy na
pasaŜ przy dziedzińcu

Nie przestawałam się śmiać, dopóki nie zobaczyłam Paula

Stał w cieniu, szalenie przystojny w smokingu Widocznie czekał na powrót Kelly - po
drobnych poprawkach stroju Wyprostował się na mój widok

Hm, powiedz Jesse'owi, Ŝe będę za moment, dobrze? - po prosiłam Cee Cee

Cee Cee skinęła głową i odeszła ZbliŜyłam się do opartego o kamienny filar Paula

Cześć - powiedziałam Wyjął ręce z kieszeni

Cześć - odparł Po czym Ŝadne z nas, wydawało się, nie miało pomysłu na to, co

jeszcze powiedzieć W końcu odezwał się Paul:

Wpadłem na Jesse'a tam, w sali Uniosłam brwi

Wpadłam na Kelly tam, w toalecie

Tak - powiedział Paul, zerkając na drzwi toalety - Mój mój dziadek o ciebie pytał -dodał

po chwili

Naprawdę? - Słyszałam, Ŝe doktor Slaski wrócił do domu -Czy on

Ma się lepiej DuŜo lepiej I i miałaś rację co do niego Nie jest stuknięty A właściwie jest,

ale w inny sposób, niŜ sądziłem Wie mnóstwo na temat takich ludzi jak my

Owszem PrzekaŜ mu moj e pozdrowienia

PrzekaŜę Paul wydawał się niesamowicie zmieszany Wcale mnie to nie zdziwiło

Spotkaliśmy się po raz pierwszy od czasu tego poŜaru i szpitala Widziałam go w szkole w
następnym tygodniu, ale miałam wraŜenie, Ŝe za wszelką cenę mnie unika Teraz teŜ wyglądał,
jakby miał ochotę uciec, gdzie pieprz rośnie Nie zrobił tego jednak PoniewaŜ, jak się okazało,
miał jeszcze coś do powiedzenia

Suze To co się stało Uśmiechnęłam się

Wszystko w porządku, Paul JuŜ wiem To go zaskoczyło Wiesz?
O czym?

O pieniądzach O dwóch tysiącach dolarów, które przekazałeś anonimowo na kościelny

fundusz dla potrzebujących, ze wskazaniem na Gutierrezów Otrzymali je i, według ojca Dominika,
byli głęboko wdzięczni

Och - powiedział Paul I zaczerwienił się - Tak Nie to miałem na myśli Chciałem powiedzieć

e miałaś rację Zamrugałam oczami

Miałam? Co do czego?

Co do mojego dziadka - Odchrząknął Widziałam, ile go kosztowało przyznanie czegoś

takiego Widziałam równieŜ, Ŝe bardzo chciał to powiedzieć - CóŜ, nie tylko co do dziadka, ale co do
wszystkiego Uniosłam brwi To było więcej, niŜ śmiałabym kiedykolwiek oczekiwać

Wszystkiego? - powtórzyłam z nadziej ą, Ŝe ma na myśli to, co

podejrzewałam A wiele na to wskazywało

Tak Wszystkiego

Nawet co do - musiałam się upewnić - ciebie i mnie? Skinął

głową, z niezbyt zachwyconą miną

Powinienem to wiedzieć od początku - mówił wolno, jakby słowa wydzierano mu siłą -

Chodzi mi o to, co do niego czułaś Powtarzałaś mi to dostatecznie często Ale to to nie dotarło do
mnie, aŜ do tamtej nocy w stodole, kiedy ty powiedziałaś mu o tym Po co przybyliśmy To, Ŝe
wolałaś, Ŝeby Ŝył

Nie musimy o tym mówić - powiedziałam, poniewaŜ samo wspomnienie tej nocy

powodowało u mnie ściskanie w gardle - Naprawdę

Nie - odparł Paul, wbijając we mnie spojrzenie niebieskich oczu -Nie rozumiesz Ja muszę Ja

nigdy, Suze, nigdy nie czułem do nikogo czegoś podobnego Nawet do ciebie Hm, pewnie
zauwaŜyłaś Kiedy właściwie nie próbowałem cię ratować Podczas poŜaru i w ogóle

Ale potem byłeś wspaniały - powiedziałam, ujmując się za nim, bo czułam, Ŝe ktoś chyba

powinien - Pomogłeś mi zawieźć Jesse'a do szpitala i w ogóle Wzruszył Ŝałośnie ramionami

To się nie liczy Jesse skoczył w płomienie - a nawet cię dobrze

nie znał

Wszystko w porządku, Paul - powiedziałam - Naprawdę Nie wydawał się

przekonany

Naprawdę?

Naprawdę - powtórzyłam zupełnie szczerze Potem, wskazując brodą na drzwi toalety,

dodałam: - Poza tym, zawsze uwaŜałam, Ŝe wy dwoje lepiej do siebie pasujecie

Tak - odparł Paul, idąc za moim wzrokiem - Chyba tak Ku moj emu zaskoczeniu

wyciągnął rękę

Bez urazy, Simon? Spojrzałam w dół na jego dłoń Zdumiewające, ale naprawdę nie miałam,

urazy Wcale JuŜ nie Wsunęłam palce wjego rękę

Bez urazy Drzwi toalety otworzyły się i pojawiła się Kelly Jej krok uległ zasadniczej

zmianie, poniewaŜ siostra Ernestyna zafastrygowała rozcięcie sukni prawie do samego kolana Kelly
wyraŜała się mocno niepochlebnie o zakonnicy

Ale przynajmniej nie odesłała cię do domu, Ŝebyś się przebrała - przerwałam jej

Kelly tylko zamrugała oczami

Co to za chłopak? - zapytała zaintrygowana Obejrzałam się przez ramię Jesse szedł ku

nam pasaŜem Serce, jak zawsze na jego widok, zabiło mi gwałtownie

Och, ten? - powiedziałam obojętnym tonem - To Jesse, mój

chłopak

Mój chłopak Mój chłopak

Oczy Kelly otworzyły się na całą szerokość, kiedy Jesse wszedł w krąg księŜycowego światła, w
którym staliśmy, i ujął mnie za rękę

Paul - odezwał się, skinąwszy głową

Cześć, Jesse - odparł Paul, wyraźnie nie w sosie Potem przypomniał sobie o Kelly i

przedstawił ich sobie z zakłopotaniem

Miło mi cię poznać - stwierdził Jesse, ściskając dłoń Kelly Ona była jednak zbyt

zdumiona, Ŝeby odpowiedzieć Wpatrywała się w jesse'a, jakby zobaczyła

No, moŜe niekoniecznie ducha Raczej coś, czego nie była w stanie zrozumieć Niemal
słyszałam, jak myśli: „Co taki facet, jak ten, robi z Suze Simon?" Ha, nie wiedziała, przez
co przeszłam dla tego faceta ani co on zrobił dla mnie Starając się nie sprawiać wraŜenia,
jakbym się pyszniła, ujęłam Jesse'a pod ramię i powiedziałam:

No, to na razie - Po czym zaprowadziłam go na parkiet

Z Paulem? - Jesse uniósł brwi pytająco, kiedy objęłam go za szyję

W porządku

Wiesz to stąd, Ŝe?

Tak mi powiedział

A ty mu wierzysz?

Wiesz co? - Podniosłam głowę z ramienia Jesse'a - Wierzę

Rozumiem -Jesse stał, podczas gdy ja kołysałam się w takt muzyki - Susannah? Co ty

robisz?

Tańczę z tobą Jesse spojrzał na moje stopy, ale nie mógł ich zobaczyć

pod długą suknią

Nie znam tego tańca - oznajmił

To łatwe - Puściłam j ego szyj ę, chwyciłam j ego dłonie i ułoŜyłam j e na swój ej talii A

potem znowu objęłam go za szyję - Teraz się kołysz Jesse zaczął się poruszać

Widzisz? TeŜ to potrafisz

Jak się ten taniec nazywa? - szepnął mi do ucha

Wolny - odparłam - Nazywa się wolnym tańcem

Później Jesse juŜ nie odzywał się za wiele Naprawdę szybko
chwytał dwudziestopierwszowieczne obyczaje towarzyskie

Nie wiem, po jakim czasie podniosłam głowę i wtedy zobaczyłam stojącego obok tatę
Tym razem nie podskoczyłam jak oparzona W pewien sposób spodziewałam się, Ŝe go
zobaczę

Cześć, dzieciaku - powiedział

Przestałam tańczyć i zwróciłam się do Jesse'a:

Czy mogę cię na chwilę przeprosić? Jest tu ktoś, z kim, hm,

muszę zamienić słowo

Oczywiście - uśmiechnął się Jesse

Z sercem przepełnionym zachwytem dla niego, podeszłam pośpiesznie do palmy, za którą
przystanął tata

Cześć - powiedziałam, lekko zdyszana - Przyszedłeś

Naturalnie, Ŝe przyszedłem - odparł tata - Pierwszy prawdziwy bal mojej córeczki?

Sądzisz, Ŝe mógłbym to przegapić?

To nie dlatego cieszę się, Ŝe przyszedłeś - stwierdziłam, biorąc go za rękę - Chciałam ci

podziękować

Podziękować? - zdziwił się - Za co?

Za to, co zrobiłeś dla Jesse'a

Dla Jesse'a? - Domyślał się i zmieszany wykonał ruch, jakby chciał puścić moją rękę Och To

Tak, to - powiedziałam, ściskając go jeszcze mocniej -Gdybyś nie skłonił go do

przyjścia do szpitala, straciłabym go na zawsze

CóŜ - powiedział z miną, j akby chciał być gdzieś - gdziekolwiek- indziej W gruncie rzeczy,

wyglądał cóŜ, prawie tak, jakby juŜ był gdzieś indziej Był duŜo bardziej przezroczysty niŜ zwykle -
Płakałaś i wzywałaś mnie Podczas gdy to Jesse'a powinnaś była wzywać

Myślałam, Ŝe Jesse odszedł Więc wzywałam ciebie Bo zawsze byłeś przy mnie, kiedy cię

naprawdę potrzebowałam I wtedy teŜ Uratowałeś go, tato Chciałam tylko, Ŝebyś wiedział, ile to dla
mnie znaczy Zwłaszcza Ŝe wiem, Ŝe wcale nie pochwalałeś, no, wiesz, tego, Ŝe się przeniosłam w
czasie

Tata wyciągnął rękę i poprawił mi przekrzywioną orchideę przy sukni Z jakiegoś jednak powodu,
zamiast ją chwycić, jego palce przenikały przez woskowe płatki Nagle zrozumiałam, co się dzieje I
nie mogłam nic zrobić, tylko stać i patrzeć na niego ze łzami napływającymi do oczu

Tak, przykro mi z tego powodu - ciągnął tata, maj ąc na myśli swój sprzeciw wobec mojej

podróŜy w czasie w celu „uratowania" Jesse'a Z kaŜdym słowem nikł w oczach I to wcale nie
dlatego, Ŝe patrzyłam poprzez zasłonę łez - Widzisz, gdybyś się cofnęła i uratowała moje Ŝycie, to
byłoby tak cóŜ, jakbym umarł i obijał się przez ostatnich dziesięć lat daremnie

To nie było daremne, tato - powiedziałam, trzymając z całej siły rękę, która, nawet kiedy to

mówiłam, prawie wyślizgiwała mi się z dłoni - To było dla Jesse'a I dla mnie To dlatego

jesteś wreszcie gotów, Ŝeby przejść dalej Sam zobacz Tata popatrzył na
siebie, potem na mnie, wyraźnie wstrząśnięty

W porządku, tato - powiedziałam, ocieraj ąc wolną ręką łzy z twarzy

Teraz juŜ ledwie go widziałam została tylko drŜąca kolorowa plama i lekki ucisk na dłoni Czułam
jednak, Ŝe się uśmiecha Uśmiecha i płacze jednocześnie Tak samo jak ja

Będzie mi ciebie brakowało

Opiekuj się swój ą matką - wyrzucił z siebie pośpiesznie, j akby w obawie, Ŝe zniknie, zanim

zdoła to powiedzieć

Przyrzekam

I bądź grzeczna

A czy zdarza mi się nie być? - zapytałam łamiącym się głosem Błysnął

raz jeszcze, po czym zniknął Na zawsze

Minęło sporo czasu, zanim zdołałam wrócić do Jesse'a Musiałam się wypłakać za palmą, a potem
naprawić poczynione przez łzy uszczerbki w makijaŜu Kiedy wreszcie podeszłam do niego, spojrzał
na mnie z uśmiechem

Odszedł? - zapytał

Odszedł - odparłam odruchowo A potem aŜ westchnęłam z wraŜenia

Jesse -Wytrzeszczyłam na niego oczy - Czy ty c z y ?

Czy widziałem, j ak rozmawiałaś przed chwilą ze swoim oj cem? - zapytał Kąciki ust

lekko mu drŜały - Tak

A więc moŜesz - Nie mogłam się pozbierać ze zdumienia-MoŜesz

Widzieć duchy i rozmawiać z nimi? - Jesse uśmiechnął się w świetle księŜyca -

Wygląda na to, Ŝe tak Dlaczego? Czy to stanowi jakiś problem?

Nie Tylko Ŝe to by znaczyło - prawie nie wierzyłam we własne słowa - To znaczy,

e jesteś

Querida - powiedział Jesse i przyciągnął mnie do siebie -Zatańczmy Nie mogłam

jednak otrząsnąć się z szoku Jesse - mój Jesse -nie był juŜ duchem Był pośrednikiem Jak ja

Jedyna rzecz, której nie rozumiem - mówił mi Jesse wprost

do ucha - to dlaczego zajęło mu to tyle czasu?

Kołysałam się w jego ramionach, prawie nie zwracając uwagi na jego słowa „Jesse jest
pośrednikiem - tylko to miałam w głowie - Teraz Jesse jest pośrednikiem"

Twój oj ciec - powiedział Jesse - Przenosi się dalej Dlaczego teraz?

Objęłam go za szyję A co innego miałam zrobić?

Naprawdę nie wiesz? - zapytałam Pokręcił głową Uśmiechnęłam

się; czułam, jakby serce miało mi pęknąć ze szczęścia

Podziękowania

Serdecznie dziękuję Beth Ader, Jennifer Brown, Laurze Langlie, AbigailMcAden, a zwłaszcza

Benjaminowi Egnatzowijak równieŜ wszystkim czytelnikom, którzy od początku wspierali tę

serię.