TAG I JUDITH POWELL

PANOWANIE NAD UMYSŁEM

(Silva Mind Mastery '90s / wyd. orygin. 1991)

DEDYKACJA

Każdy z nas ma prawo wyboru... 

można żyć pośród chaosu i zamętu

lub też wznieść się ponad ten zgiełk...

tam gdzie powietrze jest czyste i gdzie horyzont 

szeroki...

tam gdzie można doskonalić dar, jakim jest 

świadomość,

aby nieść pomoc innym...

którzy także woleliby żyć na szczycie. 

PODZIĘKOWANIA
Pragniemy podziękować tym wszystkim, którzy przyczynili się do popularyzowania metod dr Silvy 
na seminariach, w szczególności George'owi Maycockosowi, Jimowi i Dolores Keysom, Jimowi 
Clarkowi, Edowi i Maryann Reese'om, dr George'owi DeSau, dr Gordonowi Bowerowi, dr 
Albertowi Ellisowł, dr Wilfridowi Hahnowi i Alowi Cooperowi.

I oczywiście Josemu Silvie i całej Jego rodzinie. 

DR TAG POWELL I DR JUDITH POWELL
Dr Tag Powell i jego żona dają swoim życiem dowód prawdziwości zasad, które głoszą – a 
mianowicie że ucząc swój umysł naukowego myślenia i koncentracji oraz pełniej wykorzystując 
jego możliwości, stajemy się szczęśliwsi, bogatsi i osiągamy więcej sukcesów. Seminaria państwa 
Powellów cieszą się ogromnym powodzeniem na całym świecie, od Nowego Jorku przez Hong 
Kong aż po Grecję.
Jako czołowi w Stanach Zjednoczonych terapeuci i piewcy ludzkich możliwości, Tag i Judi zdołali 
skierować tysiące ludzi na ścieżkę ku doskonałości. Na seminariach “samopomocy" uczą słuchaczy, 
jak pokochać siebie i podnieść swój majątkowy status, uczą nowoczesnych technik poprawy 
komunikacji z ludźmi.
Jako wykładowcy oboje otrzymali liczne wyróżnienia i najwyższe zaszczyty. Tag został nagrodzony 
prestiżowym Pucharem Prezesa za rozpowszechnianie metod dr Silvy. Judi również otrzymała 
wiele wysokich nagród państwowych, między innymi Nagrodę Beniamina Franklina za najlepsza 
kasetę “Up Your Energy"; nagrodę tę wręczono jej w 1988 roku na Zjeździe Amerykańskich 
Sprzedawców Książek. Cały czas podróżują po świecie, prezentując wykłady: “Metoda dr Silvy 
panowania nad umysłem", “Myślenie w kategoriach bogactwa", “Magia kolorów", “Pokochaj 
siebie", “Wewnętrzna siła", a także swój nowy program pt. “Siła handlu".
Ich książki przetłumaczono już na siedemnaście języków. Oboje są autorami i prezenterami 
bestsellerowych nagrań o podnoszeniu jakości naszego życia, dostępnych na kasetach w 
najlepszych księgarniach całego świata. Powellowie pisują artykuły do czasopism, między innymi 
wypełniają co miesiąc dwie pełne kolumny w międzynarodowych czasopismach. Planują następne 
książki, w których chcą się podzielić swymi przemyśleniami.
Oboje uzyskali tytuł doktorów psychoorientologii (najwyższy tytuł w tej dziedzinie) w Instytucie 
Psychoorientologii w Teksasie. Tag studiował wraz z dr O. Carlem Simontonem, specjalistą w 
dziedzinie pomocy pacjentom chorym na raka, pomocy z wykorzystaniem wizualizacji. Powellowie 
otrzymali dyplom mistrzowski w programowaniu neurolingwistycznym (NLP), należą do 
Zrzeszenia Trenerów NLP honorowanego przez Towarzystwo Programowania 
Neurolingwistycznego powołanego przez Południowy Instytut NLP. Oboje zajmują się również 
badaniami nad życiem przeszłym; są członkami Zrzeszenia Terapeutów i Badaczy Życia 
Przeszłego.
Prowadzą program telewizyjny “Wszystko jest w twoim umyśle", który otrzymał główną nagrodę 
jako najlepszy program edukacyjny telewizji kablowej. Są również ulubieńcami słuchaczy wielu 
znanych na całym świecie radiowych i telewizyjnych rozmów na żywo. Ich seminaria i wykłady 
cechuje humor i dowcip w najlepszym wydaniu. Kiedyś Powell był znanym nowojorskim aktorem i 
komikiem. Imał się w życiu wielu zawodów i zajęć, także z dziedziny organizacji i zarządzania, jest 
prezesem agencji reklamowej, a nawet zna się na projektowaniu sztucznych ogni.
Zanim Judi poznała Taga, ukończyła Instytut Koloru i Wzornictwa, kurs organizacji i zarządzania, 
po czym podjęła studia medyczne. Połączyła ich miłość i teraz oboje pomagają ludziom, by oni też 
nauczyli się pomagać sobie -w sensie fizycznym, umysłowym i duchowym.

Są ludźmi wszechstronnymi, piszą, wykładają i prowadzą treningi.
Pracują w Los Angeles, Hartford, Chicago, Houston, w Atlancie, a także Indonezji, Singapurze, 
Bangkoku, Frankfurcie, na uniwersytecie w Hong Kongu i w Malezyjskim Instytucie Zarządzania 
w Kuala Lumpur. Niedawno powrócili z tournee po Węgrzech. Cyprze i Grecji. Tylko w Atenach 
ich seminaria zgromadziły ponad dwa tysiące słuchaczy.
Kiedy zaś nie podróżują po świecie, zajmują się swym domem w St. Petersburgu na Florydzie oraz 
niezwykle mądrymi szkockimi terierami, Masterem, Buddą i Izisem.

1. NATYCHMIASTOWA RELAKSACJA I REDUKCJA STRESU
ZMIANA jest jedyną niezmienną cechą naszego życia -zarówno zmiana na lepsze, jak i na gorsze. 
Zmiana zmusza, byśmy dostosowali się do nowej sytuacji, osoby lub obiektu. Musimy być zawsze 
gotowi do przyjęcia zmian na wszystkich poziomach naszego życia – fizycznym, psychicznym i 
duchowym. Jeśli nie potrafimy uczynić tego w miarę szybko, nadchodzi stres. Nie można 
jednoznacznie stwierdzić, czy czynnik stresujący ma charakter pozytywny, czy negatywny. Awans 
w pracy można by uznać za zjawisko pozytywne... ale jest to przecież zarazem zmiana, wyzwanie, 
które burzy nasz dotychczasowy spokój, nasze status quo.
Strefa komfortu – nasze zewnętrzne “łono" 
Łono matki stanowi bezpieczne środowisko, które nas zewsząd otacza i podtrzymuje w nas życie w 
pierwszych miesiącach naszego istnienia. Gdy je opuszczamy, zaczynamy tworzyć własne, 
subiektywne, ochronne i odrębne środowisko – naszą wewnętrzną strefę bezpieczeństwa, czyli 
strefę komfortu wobec naszych możliwości i świata zewnętrznego. Mamy poczucie, że znamy 
własne ograniczenia. Słusznie czy nie, przekonani jesteśmy, iż wiemy, na co nas stać, co umiemy, a 
czego nie. Te wewnętrzne przekonania zazwyczaj nie są znane naszej świadomości zewnętrznej. 
Dlatego też, bez względu na to, czego pragniemy – pieniędzy, sławy, szczęścia czy też pomyślnych 
stosunków z innymi ludźmi – możemy działać tylko w zgodzie z wewnętrznymi oczekiwaniami 
strefy komfortu.
Owa strefa odgrywa rolę powłoki ochronnej odgradzającej nas od świata zewnętrznego. Każde 
pragnienie, które znajdzie się poza zasięgiem z góry ukształtowanego wizerunku nas samych, jest 
przyczyną umysłowego i fizycznego napięcia. Świadomość wewnętrzna będzie usiłowała 
ograniczać nasze działania do przyjętych już wzorców, chronić nas przed zdenerwowaniem, 
frustracją i lękiem przed niepowodzeniem. .. i w ten sposób skutecznie odwiedzie nas od tego, 
czego pragniemy. Niekiedy to strach przed sukcesem lub obawa przed zmianą sprawiają, że 
wewnętrzna świadomość stara się za wszelką cenę zniszczyć nasze marzenia.
Aby więc nie dać się złapać w tę destrukcyjną pułapkę psychiczną, musimy przechytrzyć nasz 
umysł tak, by uwierzył, że już podjęliśmy nowe działania. W ten sposób przyczynimy się do 
poszerzenia naszej strefy komfortu. Techniki opisane w tej książce pomogą ci “rozdmuchać" twoją 
ochronną powłokę – byś pełniej wykorzystał swój życiowy potencjał i był tym, kim być możesz!
Co się dzieje, gdy wychodzisz poza strefę komfortu -fizycznego, umysłowego lub duchowego? 
Przychodzi stres, a potem wyczerpanie. Stres może zabić sukces, miłość, a nawet pozbawić cię 
życia. Mimo to, jak powiada słynny znawca zjawiska stresu, dr Hans Selye: “Stres będzie 
towarzyszył nam zawsze" – stres nieodłączny jest od problemów. Pewna dawka napięcia jest nam 
niezbędna do życia i zachowania młodzieńczości, pod warunkiem, że znamy techniki niwelowania 
jego skutków. Największym problemem jest stres i stan wyczerpania, do którego prowadzi.
Stres i stan wyczerpania to przyczyny kłopotów w małżeństwie, w przyjaźni, w pracy. Stres może 
osłabiać pamięć i być przyczyną trudności w nauce. Wczesne wzory reagowania na sytuacje 
stresowe utrwalają się i warunkują nasze zachowania w życiu dorosłym. Stwierdzono ponad 
wszelką wątpliwość, że nasza nieumiejętność radzenia sobie z napięciami dnia codziennego jest 
główną przyczyną wszelkich chorób.
Nasze nowe metody pozbywania się stresu dadzą szybko efekty i pomogą Ci przezwyciężyć stare 
wzorce zachowań i nowe napięcia. Musisz tylko utrzymywać się na szczycie wznoszącej się fali 
codziennego stresu, spowodowanego powszednimi kłopotami, które nakładają się na doświadczenia 
z przeszłości. Zdaj sobie z tego sprawę i podejmij odpowiednie działania w chwili zbliżającego się 
napięcia.
Aby pomóc ci w ustaleniu poziomu stresu, zamieściliśmy w “Dodatku" na końcu książki 
zmodyfikowaną wersję “Testu na stres" autorstwa Rahe'a i Holmesa. Określ poziom swojego stresu 
w ostatnich sześciu miesiącach i aby mu zaradzić, zastosuj techniki opisane w rym rozdziale!

Odkrywanie nowych sposobów radzenia sobie ze stresem 
Jose Silva pierwszy skutecznie wykorzystywał głębokie poziomy relaksacji do przeprogramowania 
umysłu tak, by dostosował on naszą strefę komfortu do nowej rzeczywistości. Dzięki odprężeniu 
umysłu i ciała możemy bowiem otworzyć wrota do naszej wewnętrznej świadomości.
Wewnętrzną świadomość nazywano dawniej podświadomością. “Pod" oznacza coś podległego, a 
“świadomość" to nic innego jak świadomość poddana kontroli. Dawni badacze byli przekonani, że 
człowiek nie może panować nad swoja podświadomością. Dzisiaj taka władza jest możliwa na 
głębokich poziomach relaksacji umysłu i ciała.
Gdy podczas swoich pierwszych badań dr Silva odkrył, że jego techniki rozwoju umysłu są 
skuteczne w radzeniu sobie ze stresem, zainteresował się, jego przyczynami i doszedł do szeregu 
ciekawych wniosków. Dzięki jego badaniom możemy lepiej zrozumieć istotę czynników 
wywołujących stres i wiemy, kiedy należy stosować metodę relaksacji, by uwolnić się od jego 
bolesnych skutków.
Podstawowe ćwiczenia umysłu zaproponowane przez Silvę pomogły wielu milionom osób 
poprawić stan zdrowia dzięki wykształceniu umiejętności przezwyciężania napięć i rozwijania 
uczucia głębokiego odprężenia. Każdego dnia poświęć trochę czasu na ćwiczenie umysłu w stanie 
głębokiej relaksacji, których opis znajduje się w “Dodatku". Im częściej będziesz je stosował, tym 
szybciej i łatwiej będziesz osiągał ten stan. Pamiętaj, że owe ćwiczenia otwierają ci umysł i poddają 
go twojej kontroli, a tym samym otwierają drogę do sukcesu. W dalszej części pierwszego rozdziału 
podzielimy się z tobą podstawową wiedzą na temat stresu i przedstawimy zmodyfikowaną wersję 
Kursu doskonalenia umysłu dr Silvy. Zapoznasz się także z dwiema nowymi technikami: “techniką 
natychmiastowej relaksacji" i “techniką natychmiastowej redukcji stresu".
Trzy główne czynniki wywołujące stres: 
1. Poczucie winy
Poczucie winy często tkwi w naszej świadomości wewnętrznej, gdzie staje się bardzo destrukcyjną 
siłą. Oto przykład stresu wywołanego poczuciem winy: Palisz, choć zdajesz sobie sprawę, jak 
bardzo szkodzi to twojemu zdrowiu. Stres wynikający z poczucia winy rośnie z każdym dniem, tym 
bardziej że zewsząd docierają do ciebie informacje, iż szkodzisz nie tylko sobie, ale także swoim 
bliskim! Ba! nie tylko bliskim, ale w ogóle wszystkim osobom w miejscach publicznych. I gdzieś 
tam, w tobie wzmaga się poczucie winy, rozterka i wrogość. To wystarczy, by zrodził się potężny 
stres – rujnujący twoje życie nawet bardziej niż trucizny zawarte w papierosach.
Każdego dnia dopuszczamy się małych nieuczciwości, począwszy od kradzieży spinacza lub 
znaczka na poczcie, a kończąc na podawaniu nieprawdziwych danych w formularzu podatkowym. 
Te drobne i większe przewinienia wywołują wielkie napięcie (zwłaszcza, gdy zostaniesz 
przyłapany!).
Również poczucie, że nie robisz czegoś, co powinieneś (odkładanie na później), rodzi wewnętrzne 
poczucie winy i ukryte napięcia, które wkrótce dadzą o sobie znać. Inne czynniki wywołujące 
poczucie winy mają źródło w minionych doświadczeniach, w czymś, co zrobiliśmy lub czego 
zaniechaliśmy, w wypowiedzianych lub przemilczanych słowach.
Jeśli po przeczytaniu powyższych uwag poczujesz pewien dyskomfort, smutek, a nawet urazę lub 
pomyślisz: “to mnie nie dotyczy"... to najprawdopodobniej doświadczyłeś już owego poczucia 
winy.
2. Utrata poczucia własnej wartości
Człowiek często traci wiarę w siebie, zwłaszcza jeśli nie ma nadziei na odzyskanie utraconej 
wartości lub zastąpienie jej inną – odejście ukochanej osoby, bankructwo, klęski żywiołowe i 
zniszczenie nie ubezpieczonego mienia, wyrok więzienia. Utrata szacunku czy “twarzy" to główny 
czynnik stresujący. Czy kiedykolwiek czułeś, że powiedziałeś lub zrobiłeś coś niewłaściwego w 

obecności innych, i widziałeś, jak zmienił się wyraz ich twarzy, ich stosunek do ciebie? W takich 
chwilach podnosi się poziom adrenaliny w twoim organizmie, serce zaczyna bić mocniej i zmienia 
się rytm oddechu. Te i inne objawy to skutek stresu.
3. Praca lub przebywanie w nieprzyjaznym środowisku
Wiele osób nienawidzi swojej pracy. Zawód, który wybrały, kariera, dla której poświęciły wiele lat 
studiów, a potem jeszcze mnóstwo wysiłków, nagle okazuje się jednym z głównych czynników 
stresujących. Jest na to rada: jeśli czegoś nie lubisz – zmień to! Może będziesz biedniejszy, ale za to 
zdrowszy i szczęśliwszy... a na dłuższą metę, być może i zamożniejszy.
A oto parafraza fragmentu biografii Waltera Russella, The Man Who Tapped The Secrets Of The 
Universe, pióra Glena Clarka:
Jeśli czegoś nienawidzisz, z tej nienawiści powstają w twoim ciele szkodliwe toksyny, odczuwasz 
chroniczne zmęczenie i atakują cię choroby. Musisz kochać wszystko, co robisz, lub, mówiąc 
inaczej, robić to, co robisz, z miłością. Tak właśnie brzmi aforyzm starożytnego Wschodu. Dotyczy 
to wszystkich twoich działań, czy zbijasz półkę z desek, przeprowadzasz operację zastawki 
sercowej, myjesz okna, czy też dajesz szefowi dokument do podpisu – nie wykonasz dobrze 
niczego, czemu jesteś niechętny. Rób to wszystko z przyjemnością i najlepiej, jak potrafisz. Miłość 
do pracy, którą tak czy owak musisz wykonać, ożywi twoje ciało, pobudzi ducha i uchroni przed 
znużeniem, «zdarciem», inaczej zwanym «nudą».
Pierwsze oznaki FIZYCZNE nadchodzącego stresu:

bezsenność

bóle głowy

zgaga

bóle w krzyżu

wrzód żołądka

skurcze

niestrawność 

Prowadzą do:

artretyzmu

jaskry

stwardnienia rozsianego

złamań

nowotworów

białaczki 

Pierwsze oznaki PSYCHICZNE nadchodzącego stresu:

brak koncentracji

pogorszenie pamięci

nerwowość

nieuzasadnione lęki

skłonność do płaczu

wybuchowość

przesadne martwienie się o wszystko 

Prowadzą do:

utraty poczucia pewności siebie

chorób fizycznych

zupełnego załamania nerwowego

uzależnień od środków farmakologicznych

Jak obniżyć poziom stresu 

Gdy stajemy wobec jakiejś nowej sytuacji (stres), nasz organizm uruchamia mechanizm atakująco-
obronny. Inaczej mówiąc, ciało zaczyna wytwarzać enzymy zaopatrujące nas w energię potrzebną 
albo do walki, albo do ucieczki. Jeśli nie podejmujemy żadnych działań bojowych bądź nie 
ratujemy się ucieczką, “enzymy stresowe" pozostają w naszych mięśniach jako trucizna, tracąc 
powoli swoją aktywność. A jaki jest największy mięsień naszego ciała? SERCE!!! Czy nie dlatego 
właśnie w społeczeństwach o wysoko rozwiniętej technice rośnie wskaźnik chorób serca? Aby 
zneutralizować czy rozproszyć nagromadzony ładunek enzymów stresowych – mleczanów – 
radzimy poddać się tej oto czteroetapowej kuracji:
Etap pierwszy: WITAMINY. Badania dowodzą, że poziom stresu spada gwałtownie dzięki 
witaminom z grupy B. Największą skuteczność zapewnia przyjmowanie tych witamin łącznie z 
minerałami. Dlatego też wielu lekarzy zaleca codzienną wzmacniającą dawkę multiwitamin z 
dodatkiem minerałów. Trzeba zachować ostrożność wobec makrowitamin (bardzo wysokie 
dozowanie) i przyjmować je wyłącznie w porozumieniu z lekarzem.
Etap drugi: GIMNASTYKA. Ćwiczenia fizyczne bardzo pomagają w eliminowaniu lub 
rozpraszaniu enzymów stresowych nagromadzonych w tkance mięśniowej. Zapisz się do klubu 
sportowego lub wykonuj codziennie piętnastominutową gimnastykę w zaciszu własnego domu. 
Spaceruj, rób wycieczki rowerowe lub pływaj kilka razy w tygodniu. Poczujesz przypływ energii i 
siły duchowej! Ostatnie badania wykazują, że szybki 30-minutowy marsz, trzy razy w tygodniu, 
może nie tylko zmniejszyć twoją wagę, ale też obniżyć poziom cholesterolu. Oczywiście, zanim 
rozpoczniesz program treningowy, powinieneś porozumieć się z lekarzem.
Etap trzeci: RELAKSACJA. Dla zachowania równowagi życiowej polecana jest zarówno 
relaksacja ciała, jak i umysłu. Stwierdzono, że przebywanie w stanie alfa (rodzaj fal mózgowych) 
jest jedną z najlepszych form relaksacji, tak fizycznej, jak i psychicznej. Korzystaj również z innych 
form relaksu: siedząc na plaży obserwuj fale, słuchaj odprężającej muzyki, zwłaszcza muzyki New 
Agę, wpatruj się w obłoki, oddawaj się przyjemnym marzeniom i oczywiście słuchaj kaset z 
nagraniami Kurs redukcji stresu i relaksacji dr Silvy.
Etap czwarty: RODZINA i PRZYJACIELE. Towarzystwo przyjaciół pozytywnie nastawionych 
do życia jest wielce korzystne, a nawet konieczne do zachowania równowagi życiowej. Zaangażuj 
się w sprawy swojej firmy, poznaj sąsiadów, bierz udział w ważnych spotkaniach rodzinnych. 
Zapisz się na jakieś wykłady, uczęszczaj na spotkania dyskusyjne, a podczas przerw rozmawiaj z 
innymi słuchaczami. Wstąp do klubu lub kilku klubów i poznawaj nowych ludzi. Dobrą okazją do 
spotkania nowych, ciekawych ludzi będą zebrania Toastmasters, przyjaznej grupy 
samodoskonalących się osób, która z radością wita nowych członków.
Narkotyki i alkohol 
Badania medyczne dowodzą, że stres powoduje załamanie się naturalnego systemu 
immunologicznego, co z kolei prowadzi do różnego rodzaju chorób. Oczywiście najlepszym 
sposobem na przełamanie stresu jest relaks. (W “nagłych wypadkach" szybka metoda 
powstrzymania nadchodzącego stresu polega na zaczerpnięciu głębokiego oddechu, przytrzymaniu 
go i gwałtownym wypuszczeniu powietrza... “Ha!" “Ha!" “Ha!").
Wszędzie wokół siebie widzisz ludzi, którzy się stresują, usiłując przezwyciężyć stres. Wielu z 
nich, rozpaczliwie próbując zaznać relaksu, sięga po narkotyki lub alkohol. Tego rodzaju relaks jest 
w najlepszym wypadku tylko chwilowy, a skutki uboczne takiego działania są niezmiernie 
szkodliwe, zarówno dla ciała, jak i ducha.
Jednym z mniej znanych ubocznych skutków używania alkoholu i narkotyków {przyjmowanych na 
receptę czy też nie) jest osłabienie naturalnego systemu immunologicznego człowieka. A 
nadwerężone zdrowie to kolejna pozycja na i tak już długiej liście stresorów. Opisane niżej techniki 
relaksacji pomogą ci przełamać ów syndrom “błędnego koła".
Kurs redukcji stresu i relaksacji dr Silvy to zestaw ćwiczeń umysłowych, które pomagają w 

osiąganiu głębokich stanów relaksacji umysłu i ciała. Udowodniono, że systematyczne 
wykonywanie tych ćwiczeń prowadzi do obniżenia poziomu stresu i poprawy ogólnego stanu 
zdrowia.
Pełny opis ćwiczeń relaksacyjnych znajduje się w “Dodatku". Z powodzeniem możesz sporządzić 
własne nagranie na kasecie, przesłuchiwać je wielokrotnie, sam siebie prowadząc na poziomy 
świadomości wewnętrznej, korzystne dla zdrowia. Jest to uproszczona wersja słynnych ćwiczeń 
przedłużonej relaksacji dr Silvy.
Siła fal alfa 
Wejście w stan relaksacji ciała i umysłu daje wiele nieocenionych korzyści. Ze stanem relaksacji 
wiąże się pobudzanie aktywności fal mózgowych typu alfa. Większą część dnia człowiek 
funkcjonuje na częstotliwości impulsów mózgowych beta, wynoszącej około dwudziestu cykli na 
sekundę. Fale beta mają najsłabszy rytm (mierzony w amperach) z wszystkich typów fal 
mózgowych.
Wyciszając umysł i ciało, wzmagamy wytwarzanie fal alfa, fal o częstotliwości od siedmiu do 
czternastu cykli na sekundę. Funkcjonowanie organizmu na częstotliwości alfa pobudza procesy 
uzdrawiające ciało; są one dziesięciokrotnie szybsze niż na poziomie beta, jak wskazują wyniki 
badań przeprowadzonych przez dr Barbarę Brown i opisanych w jej książce New Mind, New Body, 
and Super Mind.
Programowanie umysłu i mózgu 
Techniki wymienione w książce podane są w formie programów ćwiczenia umysłu.
DEFINICJE: “Programem" i “programowaniem" nazywamy ciąg myśli lub zdarzeń wywołujących 
określony typ reakcji, w szczególności reakcji umysłu. Termin “program ćwiczenia umysłu" 
oznacza ciąg słów lub wizualizacji, którymi posługuje się człowiek, gdy w stanie relaksacji alfa 
uczy swój umysł panowania nad mózgiem, czyli automatycznego myślenia lub skłaniania ciała do 
wykonywania określonych funkcji.

 

Chcąc skutecznie zaprogramować w umyśle konkretną technikę, powinieneś stosować metody dr 
Silvy. Na początek wprowadź opisane poniżej dwa programy wyzwalające reakcje (zob. punkt 
“Programowanie nowych informacji" zamieszczony w “Dodatku").
Po pewnym czasie, przynajmniej po siedmiokrotnym zastosowaniu technik natychmiastowej 
relaksacji i redukcji stresu, powinieneś z łatwością umieć przywołać z pamięci owo błogie poczucie 
odprężenia ciała i umysłu za pomocą dwóch technik – techniki ściskania kciuka i techniki 
pocierania kciuka. Pozwolą ci one osiągnąć wolny od napięć stan relaksacji umysłu dzięki prostym 
czynnościom. Staną się mechanizmem wyzwalającym, który natychmiast przemieni stres i napięcie 
w dobre samopoczucie i pewność siebie. (Omówienie mechanizmów wyzwalających znajdziesz w 
rozdziale “Magiczne wyzwalacze w twoim umyśle").
Natychmiastowa relaksacja...
Technika ściskania kciuka 
Za każdym razem, gdy poczujesz napięcie lub zmęczenie, zastosowanie tej techniki natychmiast 
wyzwoli w tobie odświeżające i przyjemne uczucie odprężenia umysłu i ciała. Relaksacja płynie 
więc prosto z twoich palców.
W celu stworzenia tego pożytecznego programu umysłowego wejdź w stan relaksacji ciała i umysłu 
metodą natychmiastowej relaksacji i redukcji stresu. Gdy już ogarnie cię uczucie pełnego 
odprężenia – czas na programowanie. Lekko naciśnij kciuk palcem wskazującym, wyobrażając 
sobie, że jesteś całkowicie zrelaksowany, i powtarzaj w myślach następującą treść programowania:
Za każdym razem, gdy lekko ścisnę kciuk palcem wskazującym, natychmiast wejdę w przyjemny 
stan relaksacji umysłu i ciała.
Teraz powoli zwalniaj ucisk, wyobrażając sobie, że ciało odpręża się jeszcze bardziej.
Opuść poziom relaksacji, odliczając od 1 do 5, i otwórz oczy. Powtarzaj ten proces na poziomie 
alfa, trzy razy z małymi przerwami, w celu wzmocnienia mechanizmu wyzwalającego.
Dzięki owej technice będziesz mógł osiągać coraz głębsze stany relaksacji. Możesz stosować ją 
zawsze, kiedy tylko zapragniesz pełnego odprężenia, nawet gdy masz otwarte oczy. W miarę 
praktyki będziesz uzyskiwać coraz lepsze wyniki.
Natychmiastowa redukcja stresu...
Technika pocierania kciuka 
Zawsze, kiedy spodziewasz się nadejścia stresu, możesz zastosować technikę, która pomoże ci go 
rozładować. Zacznij od uruchomienia mechanizmu wyzwalającego za pomocą techniki ściskania 
kciuka.
W stanie relaksacji umysłu, w chwili programowania, pocierając delikatnie kciuk wskazującym 
palcem tej samej dłoni, od pierwszego stawu aż do opuszki, powtarzaj w myślach następującą treść 
programu:
Za każdym razem, gdy będę pocierać kciuk palcem wskazującym, powoli, od pierwszego stawu aż 
po opuszkę, wyobrażę sobie, że stres opuszcza moje ciało, i uwierzę, że poradzę sobie z każdą 
sytuacją.
Wyobraź sobie, że stres rozpływa się w powietrzu. Następnie opuść stan relaksacji, odliczając od 1 
do 5. Powtórz ten proces trzy razy na poziomie alfa.
Możesz korzystać z tej techniki, kiedy tylko zapragniesz natychmiast rozładować stres bądź 
wówczas, gdy znajdziesz się w sytuacji stresującej. Ten wyzwalacz mieści się w koniuszkach 
twoich palców i możesz go używać zawsze, gdy zajdzie taka potrzeba.
Jak często ćwiczyć? 
O tym, jak często w praktyce stosować opisane metody, Jose Silva powiada tak: “Raz dziennie – to 

dobrze; dwa razy – bardzo dobrze; trzy razy na dzień – doskonale. Pięć
minut ćwiczeń dziennie – dobrze; dziesięć minut – bardzo dobrze, a piętnaście minut – doskonale. 
Aby polepszyć stan zdrowia, ćwicz trzy razy dziennie po piętnaście minut".
Na końcu książki podajemy pełny opis ćwiczeń metodą dr Silvy. Proponujemy nagranie tego 
materiału na kasetę dla własnego użytku. Prosimy pamiętać, że cała treść książki chroniona jest 
prawem autorskim i nie może być nagrywana, przedrukowywana bądź rozpowszechniana w 
jakikolwiek inny sposób bez porozumienia się z właścicielem praw, z wyjątkiem potrzeb własnych.
Gdzie ćwiczyć? 
Znajdź sobie jakieś spokojne, ciche miejsce, gdzie nikt nie będzie ci przeszkadzał. Chociaż nie jest 
to konieczne, na początek radzimy przygasić światła, tak by nic cię nie rozpraszało. (Jeśli jesteś w 
pracy i żadne takie miejsce nie jest dostępne, idź do świetlicy). Wybierz wygodny fotel, rozluźnij 
ciasne ubranie, a jeśli nosisz okulary, zdejmij je. Ustaw obie stopy płasko na podłodze, a dłonie 
niech spoczywają swobodnie na kolanach, odwrócone wnętrzem do góry. Weź głęboki oddech i 
odpręż się.
Możesz także leżeć w łóżku, ale jeśli masz skłonność do szybkiego zasypiania, lepiej siądź na 
fotelu lub kanapie.
Kiedy nadejdą rezultaty? 
Kiedy zaczniemy widzieć lub odczuwać skutki stosowania metod dr Silvy? Każdy człowiek jest 
inny. Wiele osób opowiada o sukcesach już po pierwszej sesji, inni zauważają zmiany po 
kilkakrotnej wycieczce na poziomy relaksacji. Sekret otrzymania szybkich wyników polega na 
praktykowaniu bez zastanawiania się nad tym, czy osiągnąłeś właściwy poziom i kiedy odczujesz 
tego skutki. Myśl o postępach opóźnia je i powoduje dodatkowe napięcia.
Podstawowym słowem, które warunkuje otrzymanie pomyślnych wyników w trakcie wchodzenia w 
stan alfa, jest inscenizacja. Nie martw się o umiejętność wizualizacji, po prostu pytaj samego siebie: 
“Co bym zobaczył, gdybym naprawdę mógł to zobaczyć?". Inscenizuj I Wyobrażaj sobie!

PODSUMOWANIE
Redukcja stresu i natychmiastowa relaksacja
Aby utrzymać dobry stan zdrowia umysłu i ciała, powinieneś na co dzień stosować technikę 
natychmiastowej relaksacji – technikę ściskania kciuka, jak również technikę redukcji stresu – 
technikę pocierania kciuka. Korzystanie z tych technik pomoże ci wprowadzać mózg, umysł i ciało 
w stan pełnego odprężenia. Tym samym znajdziesz się na drodze do zdobycia umiejętności radzenia 
sobie ze stresem. Bez używania żadnych środków farmakologicznych, narkotyków i alkoholu 
będziesz umiał uwolnić się od bolesnych napięć. Stwierdzisz z radością poprawę stanu zdrowia i 
postawy wobec otaczającego świata.
Wprowadzaj się codziennie w stan alfa za pomocą metod dr Silvy (zob. “Dodatek"). Dzięki temu 
rozwiniesz swoją świadomość świata wewnętrznego i zewnętrznego.

2. NATYCHMIASTOWA ZMIANA POSTAWY
POSTAWA – cóż to takiego? Czy można mieć lepszą postawę? Słyszy się nieraz, jak ktoś mówi: 
“Zuzanna, ma niewłaściwą postawę, nie lubię z nią pracować" lub: “Odkąd Bogdan zmienił 
postawę, wszyscy go lubią". Kiepskie nastawienie do życia może być przyczyną porażki, depresji, 
złości, marnych stosunków z ludźmi, a nawet choroby. Dobra postawa zbliża nas do wszystkiego, 
co w życiu najlepsze, i to w każdej jego sferze – fizycznej, umysłowej i duchowej. Przyjrzyjmy się 
zatem źródłom złej i dobrej postawy oraz zapoznajmy się z dwiema nowymi metodami 
natychmiastowej zmiany postawy.
Postawa – władczyni naszego świata 
Ostatnio na markizach firmy Holiday Inn widnieje hasło: GODZINA NA ZMIANĘ POSTAWY: 
18.00-19.00. Tutaj sposób na zmianę nastawienia do świata polega na wypiciu dwóch drinków w 
barze. To smutne widzieć, jak ludzie po pracy, gdzie spędzają jedną trzecią dnia, muszą zmienić 
postawę przed powrotem do domu.
Czym więc jest postawa? Aby odpowiedzieć na to pytanie, posłużymy się przykładem urządzenia 
umieszczonego w kabinie pilota w Jumbo Jecie. Jest ono wyposażone w parę czerwonych 
skrzydełek poruszających się nad czarnym tłem, gdzie siatka białych linii oznacza ziemię, a 
niebieskie pole – niebo. Gdy zapytasz nawigatora o to urządzenie, wyjaśni, że mierzy ono 
nachylenie samolotu, nie zaś wysokość, na której leci. To nachylenie informuje o położeniu 
samolotu w stosunku do powierzchni ziemi, a nie o wysokości, na jakiej się on znajduje. Pokazuje, 
czy samolot przechyla się na lewe skrzydło, na prawe czy też leci poziomo. Teraz możemy pokusić 
się o zdefiniowanie osobistej postawy; postawa to nic innego, jak nasz stosunek do czegoś lub 
kogoś – możemy się skłaniać do czegoś, stronić od tego lub też zachować równowagę.
Dobra postawa może uratować ci życie 
Podczas jednej z naszych licznych wycieczek odwiedziliśmy kabinę pilota samolotu 747, by 
zobaczyć to urządzenie mierzące “postawę". Życzliwy nawigator wyjaśnił, że nachylenie samolotu 
jest niezwykle istotne, bo gdyby samolot za mocno przechylił się na Jedną stronę, zacząłby lecieć 
korkociągiem w dół. Tak więc jeżeli pilot zaniechałby uważnej obserwacji, doszłoby do katastrofy. 
To uświadomiło nam, że negatywna – choćby w niewielkim stopniu – postawa może również nas 
niepostrzeżenie pchnąć w dół i w rezultacie roztrzaskać i spalić nasze największe nadzieje.
Nawigator powiedział także, że w szkole lotniczej piloci uczą się, jak utrzymać poziome położenie 
samolotu, nawet gdy pojawi się konieczność nagłego lądowania. Jeśli przy lądowaniu jedno 
skrzydło opada, samolot wpadnie w korkociąg i runie na ziemię. Natomiast przy zachowaniu 
właściwego, poziomego położenia nawet lądowanie z kraksą daje pasażerom największe szansę 
przeżycia.
Bywa tak, że twoje marzenia zdają się zmierzać ku katastrofie. Jeśli zachowasz wówczas postawę 
równowagi, uda ci się również wyrównać samolot, a jeżeli mimo to spadniesz, to z dobrą postawą 
będziesz miał szansę przeżyć i znowu wznieść się do lotu. (Pamiętaj, byś następnym razem stawił 
czoło katastrofie z odpowiednim nastawieniem!).
Zbadaj swoje postawy. Czy nastawiony jesteś ku czemuś, czy od czegoś? Czy potrafisz “zachować 
poziom"? Odpowiedzi na te pytania nie zawsze są łatwe. Wewnętrzne przekonania nie zawsze są 
oczywiste.
Zdarza się nieraz, że próbujesz czegoś dokonać, bardzo się przy tym starasz i dajesz z siebie 
wszystko... a mimo to doznajesz klęski, nie wiadomo dlaczego. Jeśli twe wewnętrzne przekonania 
są przeciwne celom zewnętrznym, umiesz reagować tylko w sposób negatywny. Tę negatywną 
reakcję możemy nazwać złą postawą, postawą, która powoduje, że bliskie sukcesu działania kończą 
się porażką. Zarówno lęk przed sukcesem, jak i strach przed klęską powodują to samo – katastrofę!
Skąd się bierze zła postawa? 

Postawa, którą cechuje wahanie, twoje negatywne reakcje, przynoszące same niepowodzenia, mogą 
świadczyć o tym, że sukces leży poza twoją strefą komfortu, a wszystko, co znajduje się poza jej 
granicami, zostaje odrzucone -czy będzie to sukces, miłość, czy pieniądze.
Od chwili narodzin kształtujesz swoje postawy, swoje skłonności... a one z kolei wyznaczają 
granice twojej strefy komfortu. W miarę dorastania zbierasz informacje z otaczającego cię świata, 
od swych “nauczycieli" (swoich bliskich, profesorów, przewodników religijnych, kolegów). Na 
podstawie tych danych, tych przekonań i opinii decydujesz, kim i czym jesteś i dokąd zmierzasz.
Ci wszyscy ludzie dbają o ciebie, o twoją przyszłość, ale ich dane także pochodzą od “nauczycieli". 
Z tych danych, z ich danych, i jeszcze dalej, sięgając wstecz do przeszłych pokoleń, budujesz 
własne życie i własny stosunek do sukcesu.
Mija czas, a ty zamykasz się w otoczce. Niedobre idee, wahania, zwątpienia stwarzają ci strefę 
bezpieczeństwa, czyli twoja strefę komfortu, i dopóki twoje działania (i myśli) pozostają w obrębie 
tej strefy, dopóty czujesz się wygodnie i bezpiecznie. Każde nowe działanie (lub myśl) jest jednak 
poza ową strefą, dlatego wzbudzają w tobie uczucie dyskomfortu i zrobisz wszystko, by powrócić 
do swego ukrycia.
Dla wielu z nas, zbyt wielu, niepowodzenia są czymś wygodnym. Przez lata budujemy na nich 
swoje życie, oczekujemy ich i do nich dążymy. Ponieważ są nam znane. Istnieją w granicach naszej 
strefy. Gdy ktoś proponuje nam nową pracę, przedstawia nową ofertę, nowe szansę, a wszystkie te 
propozycje istnieją poza naszą strefą komfortu, przyjmujemy wobec nich “złą" postawę – i 
przegrywamy.
Wpływ postawy na scenariusz życiowy 
Nasze postawy wywodzą się z wcześniej zarejestrowanych opinii na temat świata. Każdy z nas 
układa na ich podstawie własny scenariusz życiowy. Na nieszczęście, podobnie jak nasi 
nauczyciele, zbyt często jesteśmy autorami negatywnego scenariusza – nie chwilowego nastroju, 
ale całościowego sposobu bycia i myślenia... negatywnego.
Można rzec, iż nagraliśmy w umyśle wiele taśm wideo dla naszego przedstawienia, zwanego 
życiem! Często puszczamy w kółko tę samą negatywną kasetę. (Jeśli dobrze się przyjrzysz, 
“zobaczysz" ten film, gdy jego kadry będą się przesuwały w twoim umyśle). Wyzwalaczem, który 
uruchamia taśmę z negatywną postawą może być słowo lub szereg słów, piosenka, widok, a nawet 
zapach, wydarzenie, dotkniecie czegoś lub kogoś, barwagłosu i, oczywiście, najważniejszy ze 
wszystkich wyzwalaczy – reakcja emocjonalna. Taśmy z negatywnym scenariuszem mają różną 
długość, kształt i wydźwięk emocjonalny.
A oto przykład prostego filmu negatywnego: “Och, jak ja nienawidzę rano wstawać". Taką sceną 
rozpoczynasz każdy dzień, robiąc tym samym pierwszy krok ku niepowodzeniom całego dnia, 
tygodnia, miesiąca i całej kariery.
Inne taśmy z negatywnymi filmami, które mogą mieć bardzo destrukcyjny wpływ na twoje życie, 
wyglądają na przykład tak: “Nie umiem pisać ortograficznie" (taka postawa może wywołać lęk 
przed awansem: “A nuż się wydal") lub: “Mam kiepską pamięć" (takie przekonanie jest źródłem 
strachu przed wszelkimi nowościami; boisz się, że czegoś nie zapamiętasz albo nie zdołasz się 
czegoś nauczyć).
Lista przykładów jest bardzo długa. “Za mało wiem", “nie jestem godzien...", “brak mi 
doświadczenia" lub “nie lubię...". Wszystkie te opinie – to samodestrukcyjne, ograniczające, 
negatywne scenariusze.
A teraz ważne pytanie: Jak zaprzestać nieustannego odgrywania tych samych negatywnych filmów?
Jak poprawić negatywny scenariusz dzięki zastosowaniu fizycznego wyzwalacza 
Nasze dwie nowe techniki natychmiastowej zmiany postawy, które mają na celu zmianę tego, co 
negatywne, na to, co pozytywne, polegają na zastosowaniu obrazu wizualnego w połączeniu z 

fizycznym bądź słownym mechanizmem wyzwalającym. Ponieważ sama procedura jest niezmiernie 
prosta, niektórzy zapominają o tym niezwykle wartościowym narzędziu.
Pierwsza sesja, podczas której będziemy korzystać z owej techniki, powinna mieć na celu wpisanie 
nowego scenariusza przy użyciu fizycznego mechanizmu wyzwalającego. Składa się ona z czterech 
etapów:
Etap pierwszy: Przede wszystkim musisz uznać, że twoje zachowania odpowiadają negatywnemu 
schematowi. Rozpoznanie problemu jest pierwszym krokiem do sukcesu. Broń się stale przeciwko 
wszelkim negatywnym poczynaniom.
Etap drugi: Wejdź w stan alfa i dokładnie przeanalizuj sytuację. Wyobraź sobie, że masz w głowie 
i odtwarzasz wideokasetę, przedstawiającą zdarzenie. Dzięki użyciu tego prostego obrazu 
myślowego, który jest symbolem filmowego kadru, ujmiesz cały problem w skrócie, sprowadzisz 
go do wizji łatwej do ogarnięcia.
Etap trzeci: Udawaj, że wyciągasz kasetę z głowy. Zatrzymaj ją! Gdy zatrzymujesz film, 
zatrzymujesz też swoje dotychczasowe zachowanie. Jeśli będziesz akurat w towarzystwie innych 
osób, możesz od niechcenia wykonać gest wyciągania kasety (nikt nie zauważy). Ten prosty 
symboliczny akt przekazany zostanie do świadomości wewnętrznej i najczęściej wystarczy, by 
rozwiązać problem. Użycie symboli lub obrazów myślowych może poprawić twoje myślenie i 
nakierować je na sukces.
Etap czwarty: “Nagraj" nowy pozytywny film przedstawiający ciebie, jak postępujesz pozytywnie 
i łatwo osiągasz sukcesy. Wyobraź sobie, że włączasz kasetę z wybranym przez ciebie 
scenariuszem. Jeśli jesteś w towarzystwie, wystarczy niedbały gest na czole. Wyjmij na przykład 
taśmę: “Och, jak ja nienawidzę rano wstawać" i zastąp ją taśmą “Och, jaki cudowny poranek, znów 
zapowiada wspaniałą przygodę, jaką jest życie". Kiedy skończysz, wyjdź z poziomu alfa, odliczając 
od 1 do 5, otwórz oczy, myśl pozytywnie i kontroluj swoje emocje.
Technika ta jest nie tylko łatwa, ale także zabawna i niezmiernie skuteczna w wyzwalaniu się z 
negatywnych, destrukcyjnych wpływów. Aby zrozumieć, dlaczego tak uproszczona idea działa w 
praktyce, musimy zapoznać się ze sposobem przetwarzania danych przez mózg.
Przełomowe odkrycie dotyczące umysłowego przetwarzania danych 
Badania dr Gordona H. Bowera ze Stanford University zaowocowały kilkoma interesującymi 
teoriami. Jedna z nich głosi, że istnieją trzy aspekty umysłowego przetwarzania informacji:
1. Uczucia ludzkie pełnią funkcję filtra, który je przepuszcza i usprawiedliwia. Filtr przepuszcza 
materiał, który zgodny jest z nastrojem odbiorcy, pozostałe informacje zatrzymuje. Ów proces 
filtracji ma bardzo duże znaczenie, gdyż decyduje, jakie informacje znajdą się w banku pamięci.
2. Wrażenia emocjonalne mają wpływ na to, które dane będzie można odzyskać z banku pamięci. 
(Ludzie najłatwiej przywołują te zdarzenia, których doświadczyli w nastroju podobnym do 
obecnego).
3. Nasze myślenie i sądy podlegają silnym wpływom emocjonalnym. Zarówno percepcja 
społeczeństwa, jak i wyimaginowane fantazje, mają charakter subiektywny i łatwo się poddają 
działaniu chwilowych nastrojów. Wpływają one na naszą samoocenę, ocenę przyjaciół, życie 
zawodowe i szansę na lepszą przyszłość.
Pamięć emocjonalna 
Badania dr Bowera wskazują, że przechowujemy informacje i wspomnienia zgodnie z naszymi 
uczuciami. Aby więc skutecznie je przywołać, musimy wprowadzić się w nastrój podobny do tego, 
w którym określone wspomnienie powstało. To zjawisko Bower nazywa “rozpoznawaniem 
zależnym od nastroju", my zaś nazwijmy je “pamięcią emocjonalną".
Pamięć emocjonalna to pamięć związana z emocją towarzyszącą wydarzeniom, osobom lub 

miejscom z przeszłości. Oto przykład: pijesz właśnie z przyjaciółką kawę po irlandzku, smakujesz 
delikatny, słodki napar z dodatkiem likieru. Nagle zamiast słodyczy czujesz w ustach gorycz. To nie 
treść rozmowy z koleżanką zmąciła przyjemny smak kawy, lecz wspomnienie podobnej sytuacji 
sprzed lat. Być może, gdy kiedyś piłeś kawę przyrządzoną w ten sam sposób, żona poprosiła cię o 
rozwód. Teraz czujesz się tak samo jak wówczas, a wszystko przez tę filiżankę kawy, która 
pobudziła pamięć emocjonalną.
Ten zachodzący w mózgu proces przetwarzania czy udostępniania wspomnień można porównać do 
dwóch odrębnych katalogów; jeden służy do przechowywania zapisów uczuć negatywnych, drugi 
jest w całości przeznaczony dla plików z uczuciami pozytywnymi Chcąc łatwo dotrzeć do każdego 
z tych katalogów, musisz odczuć emocję związaną z danym systemem katalogowania.
Dlaczego postawa pozytywnego myślenia jest skuteczna 
Od wielu lat przywódcy ruchu “Postawa Pozytywnego Myślenia" przekonują nas, że jeśli myślimy 
pozytywnie, spotykają nas same dobre rzeczy. I rzeczywiście, często się to sprawdza. Byliśmy 
świadkami, jak wielu “pozytywnych myślicieli" wspinało się na sam szczyt drabiny sukcesu. Aby 
wyjaśnić ten fenomen, niektórzy sięgali do metafizyki. Ale ostatnio przeprowadzone badania 
dostarczają nam odpowiedzi ściśle naukowej – potwierdzają takie działanie pozytywnej postawy i 
wyjaśniają jej mechanizm.
Kiedy myślisz pozytywnie, mając poczucie zadowolenia i pewności siebie, wtedy masz dostęp do 
wszystkich twoich pomyślnych doświadczeń. Gdy stajesz w obliczu problemu w dobrym nastroju, 
przywołujesz wszystkie skuteczne rozwiązania podobnych dylematów w przeszłości... i w ten 
sposób rosną twoje szansę na uporanie się z problemem obecnym.
Kiedy zaś zmagasz się z problemem, będąc negatywnie nastawiony, na próżno przetrząsasz pamięć 
w poszukiwaniu rozwiązania – znajdujesz tylko wspomnienia porażek. Szansa na pomyślne 
rozwiązanie jest wątpliwa.
Zachwianie równowagi, czyli opadanie jednego z czerwonych skrzydełek na ekranie 
nawigacyjnego urządzenia, zdarza się wszystkim ludziom w ciągu całego ich życia. Od 
najmłodszych lat aż do śmierci rządzi tobą twoja postawa.
Natychmiastowa zmiana postawy dzięki słownemu wyzwalaczowi 
Łatwo powiedzieć: “Zmień postawę, jeśli jest negatywna". Taka zmiana w wielu wypadkach 
zachodzi tylko na poziomie ś wiadomości zewnętrznej, nie zaś świadomości wewnętrznej. Ludzie 
niebawem powracają do negatywnych wzorców zachowań lub, co gorsza, w ogóle nie umieją 
zapoczątkować żadnych zmian, często nie zdając sobie nawet sprawy, że wpadli w pułapkę w 
negatywnego myślenia.
Aby zrozumieć, na czym ta pułapka polega, musimy najpierw odpowiedzieć na pytanie: W jaki 
sposób można przejść z katalogu plików negatywnych do katalogu pozytywnego? Czyli: Jak 
panować nad zmiennością nastrojów?
Przy zastosowaniu drugiej techniki natychmiastowej zmiany postawy kluczem pozwalającym na 
przejście z negatywnego nastroju na pozytywny jest słowny mechanizm wyzwalający, czyli użycie 
“magicznego słowa", które jak trampolina wzniesie cię na szczyt dobrego nastroju.
Chcąc znaleźć takie słowo i wprowadzić je jako wyzwalacz do mózgu, musisz przywołać z pamięci 
pozytywne doświadczenie związane z określonym wyzwaniem życiowym. Najpierw przypomnij 
sobie jakieś pozytywne wydarzenie z przeszłości, trudną sytuację, która zakończyła się pomyślnie. 
To bardzo ważne, by zawczasu dokonać selekcji takich wydarzeń. Jeśli będziesz z tym zwlekał aż 
do chwili, gdy znajdziesz się w negatywnym katalogu, będzie już o wiele za późno!
Sześć kroków ku lepszej postawie 
Krok pierwszy: Przywołaj jakieś pozytywne wydarzenie lub doświadczenie, kiedy sukces zależał 
od twoich działań.

Krok drugi: Wejdź w stan alfa za pomocą metody 3-1. W tym stanie przypomnij sobie obraz 
wydarzenia ze wszystkimi szczegółami. (Później nauczysz się dodawania do niego większej liczby 
punktów odniesienia – wrażeń pochodzących ze zmysłów wzroku, słuchu, węchu, dotyku, smaku i 
z emocji – w trakcie przeprowadzania tzw. inergizacji holograficznej, opisanej w rozdziale 
“Inergizacja holograficzna").
Krok trzeci: Nadal pozostając w stanie alfa, jeszcze raz powróć do tamtej sytuacji, pamiętając o 
wszystkich szczegółach, o tym, co zostało powiedziane i zrobione. Uświadom sobie przy tym 
uczucie, jakie towarzyszy sukcesowi.
Krok czwarty: Wybierz magiczne słowo wyzwalające, słowo specjalnie utworzone do 
przywoływania owego pozytywnego wydarzenia. (Na przykład słowo DYPLORADOŚĆ może 
oznaczać szczęśliwy dzień otrzymania dyplomu ukończenia studiów, dzień, w którym udało ci się 
osiągnąć długoterminowy cel).
Krok piąty: Pozostając na poziomie alfa, powtórnie “odegraj" pozytywne wydarzenie – dodając 
jeszcze więcej zapamiętanych szczegółów. Wypowiedz w myślach następujący program: Za 
każdym razem, gdy użyję magicznego słowa wyzwalającego (tu wstaw wybrane słowo), łatwo 
sobie przypomnę i wywołam przyjemne uczucie towarzyszące temu pozytywnemu doświadczeniu. 
Następnie wyjdź z poziomu alfa, odliczając od 1 do 5.
Krok szósty: Gdy kiedykolwiek zapragniesz zmienić nastrój lub nastawienie do życia, wystarczy, 
że się skoncentrujesz i wypowiesz magiczne słowo wyzwalające. Od razu znajdziesz się na drodze 
pozytywnego myślenia wiodącej do sukcesu.
Depresja i poczucie odtrącenia 
Kiedy po raz ostatni byłeś w stanie depresji? Depresja szerzy się na ziemskim globie niby epidemia, 
atakując niemiłosiernie kobiety i mężczyzn w stosunku 2:1. Nikt nie chce czuć się przygnębiony i 
odrzucony, ale czasami wydaje się, że nie ma na to rady. Często nawet nie rozumiemy, skąd to 
przygnębienie.
Kiedy jesteś w takim stanie, masz dostęp tylko do katalogu z negatywnymi zapisami 
pamięciowymi. Jedyne wspomnienia, które udaje ci się z łatwością przywołać, dotyczą smutnych 
doświadczeń.
Prosta negatywna informacja – nagłówek w gazecie, migawka w telewizji, słowa jakiejś piosenki – 
mogą wyzwolić negatywne myślenie lub negatywne uczucie wobec bliskich osób, pracy lub siebie 
samego. Teraz już chyba rozumiesz dlaczego, będąc w stanie depresji, tak trudno zmienić nastrój.
W negatywnym nastroju przywołujesz z łatwością tylko niepowodzenia i nieszczęśliwe zdarzenia z 
przeszłości. Myślisz tak: “Nikt nigdy nie zrobił dla mnie nic miłego... nikt mnie nie kocha, wszyscy 
mnie nienawidzą... chyba nie pozostaje mi nic innego, jak po prostu się powiesić!". Choćbyś się 
nawet starał, nie umiesz myśleć o chwilach szczęścia. Jesteś zatrzaśnięty w negatywnym katalogu.
Często dobry pracownik traci pracę z powodu chwilowego konfliktu. Dyrektor – będąc akurat z 
jakiegoś powodu w swoim negatywnym katalogu – znajduje niedociągnięcie i wytyka 
podwładnemu jego błąd, po czym – wciąż pozostając w negatywnym katalogu – usiłuje sobie 
przypomnieć, kiedy pracownik zrobił coś dobrze. Jego umysł przeszukuje kolejne pliki i niczego 
takiego nie znajduje. Oczywiście, wszystkie plusy owego pracownika zapisane w katalogu 
pozytywnym są w tym momencie niedostępne dla umysłu przełożonego. Zapada niewłaściwa 
decyzja – zwolnić człowieka z pracy!
Ileż małżeństw, przyjaźni, spółek i karier uległo zniszczeniu z powodu niemożności wyjścia z 
negatywnych katalogów!
Jak pokonać depresję 
Technika natychmiastowej zmiany postawy jest niezwykle skuteczna w zwalczaniu straszliwej 
zmory depresji, która doprowadza miliony ludzi do rozpaczy i strachu przed ostateczną zgubą. Taki 

lęk nie jest niczym innym jak negatywnym oczekiwaniem.
Będąc w takim nastroju, spodziewamy się samych najgorszych rzeczy. Wyposażamy się 
psychicznie na drogę ku nieszczęściu i klęsce. I oczywiście udajemy się do negatywnego katalogu 
w poszukiwaniu jakiegoś rozwiązania. Ale każde rozwiązanie, które tam znajdziemy, opiera się na 
porażce, co jeszcze głębiej pogrąża nas w żalach nad sobą i depresji. Dla niektórych rozwiązaniem 
ostatecznym staje się... samobójstwo.
Technika natychmiastowej zmiany postawy może skierować cię na drogę prowadzącą do sukcesu i 
szczęścia.
A. Zastanów się nad treścią swoich rozmów, nad myślami i nastrojami. Jeśli się okaże, że 
najczęściej dyskutujesz o problemach świata, o kłopotach innych ludzi lub, co gorsza, o własnych – 
zmień temat rozmów i mów o czymś pozytywnym. Takie narzekanie staje się z czasem nawykiem i 
coraz mocniej zakotwicza twój umysł w świecie negatywnych uczuć, przygnębiając ciebie i 
otaczających cię ludzi, którzy w końcu w ogóle stracą ochotę na twoje towarzystwo!
B. Przygotuj się zawczasu. Stwórz w myślach miecz z szeroką klingą, którym zabijesz potwora 
depresji. W stanie alfa przywołaj doświadczenie z przeszłości, kiedy miałeś postawę zwycięzcy, 
czułeś się bezpieczny i pewny siebie, jakiś szczęśliwy moment, w którym czułeś się kochany.
C. Pozostając w pozytywnym nastroju, stwórz magiczne słowo wyzwalające, które kojarzy się z 
pomyślnym wydarzeniem, z miłością czy szczęśliwą przyjaźnią. Staraj się unikać skojarzeń, które 
wzbudzają negatywne emocje!
Gdy poczujesz, że depresja stwarza poważne zagrożenie dla twojego zdrowia, spróbuj ożywić w 
myślach pozytywne doświadczenie i wypowiadaj magiczne słowo w stanie relaksacji umysłu – trzy 
razy dziennie przez tydzień. Takie wzmocnienie dostarczy ci broni dość mocnej, by zwalczyć nawet 
największą zmorę depresji
D. Rozpoznawaj pojawiające się od czasu do czasu negatywne myśli o sobie i swoim życiu. Przy 
pierwszym sygnale nadchodzącej negatywnej myśli lub uczucia wypowiadaj magiczne słowo. Tą 
techniką można pokonać przygnębiający nastrój. I pomyśl, jaką świetną zabawą jest tworzenie 
nowych wyzwalaczy dla każdego rodzaju problemów.
Jak panować nad zmiennością nastrojów, gdy jest się handlowcem 
Ludzie zajmujący się handlem są szczególnie narażeni na zmienność nastrojów. Oto na przykład 
wypowiedź Johna, który jest sprzedawcą: “Czuję się wspaniale, gdy coś sprzedam. Przy następnym 
telefonie mówię same właściwe rzeczy. Ale mam także złe dni, a czasami całe tygodnie. Nieraz 
zdarza się, że wolę w ogóle zrezygnować ze spotkania z klientem. Po prostu wiem, że będę mówił 
same bzdury i nie tylko nie uda mi się nic sprzedać, ale w ogóle stracę stałego klienta".
John ma dostęp do negatywnych plików. To problem większości handlowców. Odmowa kupna 
wyzwala poczucie odtrącenia. Krótki przebłysk negatywnych uczuć, negatywnych wspomnień – i 
John wpada w popłoch. Przypomina sobie tylko porażki i negatywne doświadczenia. Zaczyna się 
staczać po równi pochyłej, chyba że dysponuje narzędziem, które pomoże mu się zatrzymać. Wiele 
pomyślnych karier uległo destrukcji z powodu negatywnego obiegu myśli.
W przypadku Johna wyzwaniem jest odmowa kupna. Jak powinien zapanować nad swoim 
nastrojem?
Etap pierwszy: Powinien przywołać z pamięci jedną lub więcej udanych transakcji, zwłaszcza 
takich, które przeprowadził bardzo sprawnie i był bezpośrednio odpowiedzialny za ich wynik.
Etap drugi: Wejść w stan alfa za pomocą metody 3-1 (zob. “Dodatek"). Przypomnieć sobie, jak był 
wówczas ubrany jego klient; jak wyglądało pomieszczenie, w którym rozmawiali – kolor i 
ustawienie mebli, itd. Następnie John powinien jeszcze raz odegrać całą sytuację, dodając do 
obrazu jak najwięcej szczegółów, i odnaleźć uczucie, jakiego wówczas doznawał, 
(“przywoływanie" jest bardziej szczegółowe, jeśli zachodzi na poziomie relaksacji umysłu).

Etap trzeci: Po skutecznym odtworzeniu owego pomyślnego wydarzenia, John winien opuścić stan 
alfa, odliczając od 1 do 5, po czym wybrać szczególne słowo wyzwalające – słowo utworzone w 
celu wywoływania w umyśle owego pozytywnego wydarzenia.
Etap czwarty: Powtórne wejście w stan alfa metodą 3-1 i ponowne odegranie pozytywnego 
wydarzenia z dodaniem większej liczby szczegółów. Następnie John musi wypowiedzieć w 
myślach program: Za każdym razem, gdy użyję magicznego stówa wyzwalającego (tutaj wstawić 
wybrane słowo), z łatwością sobie przypomnę i wywołam to przyjemne uczucie towarzyszące 
pozytywnemu wydarzeniu. Po zakończeniu programowania John wychodzi ze stanu alfa, odliczając 
od 1 do 5.
Kiedy następnym razem John poczuje się odtrącony, może w myślach skoncentrować się na owym 
magicznym słowie lub wypowiedzieć je na głos. Dzięki temu jego umysł powróci do banku 
pozytywnej pamięci; zmieni się wówczas katalog przetwarzania danych i tym samym zmieni się 
również postawa Johna. Teraz łatwiej osiągnie sukcesy, ponieważ będzie działał, zamiast tylko 
reagować. John zdobył władzę nad własnymi emocjami.

PODSUMOWANIE
Natychmiastowa zmiana postawy
Postawy nie można poznać zmysłami, mimo to istnieje naprawdę. Jeśli chcesz się w życiu rozwijać, 
a nie tylko je przeżyć... musisz nauczyć się błyskawicznie dostosowywać do otoczenia. Tworząc 
nowy scenariusz życiowy za pomocą fizycznego mechanizmu wyzwalającego, będziesz mógł w 
dużym stopniu zmienić swoje negatywne myślenie i zachowanie. Stosuj technikę natychmiastowej 
zmiany postawy w tych wszystkich sferach nacechowanych negatywizmem, które dotąd 
wyznaczały twój styl życia i w których pragniesz dokonać zmian. Druga technika natychmiastowej 
zmiany postawy polega na zastosowaniu słownego mechanizmu wyzwalającego, czyli magicznego 
słowa, które pomoże ci przenieść się z katalogu danych negatywnych do katalogu pozytywnego. 
Słowny mechanizm wyzwalający pozwala panować nad zmiennością nastrojów.
Teraz, kiedy jesteś już świadom swojego zdania, wrażeń i postawy wobec niemal wszystkich 
dziedzin życia osobistego i zawodowego, zajmiemy się bardziej szczegółowo samym 
mechanizmem wyzwalającym i damy ci wskazówki, jak tworzyć i “włączać" indywidualne 
mechanizmy wyzwalające, służące do rozwiązywania poszczególnych problemów i specyficznych 
wyzwań, jakie stawia nam życie.

3. MAGICZNE WYZWALACZE W TWOIM UMYŚLE
Czy nosiłeś kiedyś w kieszeni drobiazg na szczęście? A może miałeś “szczęśliwy" garnitur lub po 
prostu miałeś przeczucie, że spotka cię powodzenie? Nauka od dawna ignoruje zagadnienie 
szczęśliwego losu. Mimo to wszędzie reklamuje się maskotki i talizmany przynoszące szczęście, a 
miliony ludzi je kupuje. Pomińmy mistyczne czynniki szczęścia, często traktowane przez ludzi z 
lekceważeniem, i zajmijmy się rozmaitego rodzaju maskotkami w sposób możliwy do przyjęcia 
przez naukę!
Świeca szczęścia, która przyciąga pieniądze 
Kiedy przebywaliśmy w Laredo w Teksasie, dokąd udaliśmy się, aby zaprezentować na 
Międzynarodowym Zjeździe Silvy nasze seminarium zatytułowane “Panowanie nad umysłem", w 
jednym z supermarketów zauważyliśmy regał z mszalnymi świecami. Na tej samej półce leżały 
“świece szczęścia, które przyciągają pieniądze". Pomyśleliśmy wówczas: “Kto wierzy, że zapalenie 
takiej świecy może przynieść pieniądze?". Ale puste miejsca świadczyły o tym, że sprzedano już 
sporo “szczęśliwych świec"!
A zatem świece rzeczywiście działają albo przynajmniej ludzie je kupujący w to wierzą. Wobec 
tego i my wzięliśmy świecę z półki i włożyliśmy ją do naszego koszyka! Jej powierzchnię 
pokrywały symbole szczęścia – czterolistne koniczynki, końskie podkowy. Były tam też rysunki 
pierścionków z diamentem, futer (w Teksasie?) i nowych lśniących limuzyn.
Nagle pojęliśmy, że ta świeca rzeczywiście zadziała! Trzeba ją tylko zapalić i wpatrując się w 
płomień, pomyśleć o rzeczach, których się pragnie... i wszystko się ziści. “Świeca szczęścia, która 
przyciąga pieniądze" – to nic innego jak połączenie mechanizmu wyzwalającego i czynności 
wyznaczania celów. Jak większość talizmanów świeca działa, zwłaszcza wtedy, kiedy skłonisz ją do 
działania. Stanowi ona jakby punkt oparcia, wyrzutnię ku pozytywnym oczekiwaniom, która 
skieruje człowieka w stronę sukcesu – a to zjawisko można już wyjaśniać w kategoriach 
naukowych!
Szczęśliwy garnitur 
Drobiazgów przynoszących szczęście używają wszyscy, nawet poważni ludzie świata biznesu i 
przemysłu. Maskotki bywają rozmaite: do bardziej popularnych należą zajęcze łapki, monety 
szczęścia, medaliony i kieszonkowe bibeloty. Czasami za przedmiot przynoszący szczęście uznaje 
się także jakąś część garderoby.
Na seminarium “Magia koloru" (prowadzonym przez Judi) słuchacze dowiadują się, jaki wpływ na 
reakcje ludzkie mogą mieć barwy ich ubrań. Omawiając to zagadnienie z Jamesem Clarkiem, 
jednym z najbardziej skutecznych sprzedawców w kraju, stwierdziliśmy, iż podważa on jedną z 
ogólnie przyjętych tez – że kolor brązowy nie jest wskazany dla osób zajmujących się handlem.
Zgodnie z badaniami przeprowadzonymi przez Johna T. Molloya i opisanymi w jego książce 
Dressfor Success, brąz jest kolorem noszonym przez służbę. Molloy przestrzega ponadto, że prawie 
każdy ignoruje rady pochodzące od osoby ubranej na brązowo.
Nasz przyjaciel Jim zapewnił, że taka opinia jest całkowicie niesłuszna. On na przykład, kiedy idzie 
na ważne spotkanie lub ma przeprowadzić większą transakcję, wkłada brązowy garnitur. Nazywa 
go “szczęśliwym garniturem", ponieważ prawie zawsze, gdy ma go na sobie, udaje mu się dokonać 
sprzedaży. Dowiedzieliśmy się, że tego dnia, kiedy po raz pierwszy włożył na siebie to szyte na 
miarę ubranie, umówił się na następny dzień na spotkanie, które miało zaowocować poważną 
transakcją handlową. Oczywiście poszedł na to spotkanie w nowym garniturze. Wyglądał w nim 
wspaniale i tak też się czuł. Jak wiadomo, w uszytym na miarę ubraniu człowiek czuje się zupełnie 
inaczej niż w tym kupionym w sklepie. Tego dnia Jim czuł się bogaty, pewny siebie i przebojowy.
Nowy garnitur skierował jego myślenie ku pozytywnym informacjom przechowywanym w banku 
pamięci. Z łatwością przypomniał sobie wszystkie sukcesy z przeszłości. Mówił tylko to, co 

należało powiedzieć, i w rezultacie dokonał największej sprzedaży w całej swojej karierze. Od tego 
czasu brązowy garnitur stał się dla niego bodźcem wyzwalającym pozytywne zdarzenia, 
pobudzającym pozytywne myśli, które prowadziły Jima do katalogu z pomyślnymi danymi. 
Garnitur, bez względu na kolor, stał się pozytywnym wyzwalaczem sukcesu. Kolor brązowy znalazł 
się teraz w zasięgu strefy komfortu Jima, czuł się w tym garniturze świetnie... stał się on jego 
szczęśliwym garniturem.
I tak jak Jim przypadkowo stworzył pozytywny mechanizm wyzwalający, tak ty możesz w 
przemyślany sposób stworzyć własny talizman szczęścia, studiując i stosując w praktyce zasady 
konstruowania mechanizmów wyzwalających.
A oto jakie zakończenie do historii brązowego garnituru dopisały najnowsze badania. W ostatnim 
wydaniu NEW Dress for Success Molloy donosi, że noszenie brązowych garniturów w kręgach 
biznesu uważa się za sprzyjające sukcesom. Molloy sądzi, iż taka zmiana poglądów nastąpiła 
wówczas, gdy byty prezydent Reagan zaczął nosić garnitury w tym kolorze.
Czym jest mechanizm wyzwalający? 
W poprzednich rozdziałach omawialiśmy gotowe mechanizmy wyzwalające, takie jak technika 
ściskania kciuka, technika pocierania kciuka, technika natychmiastowej zmiany postawy czy 
technika konstruowania scenariusza. W tym rozdziale szczegółowo opiszemy istotę mechanizmu 
wyzwalającego i sposób, w jaki możesz uruchamiać specjalne mechanizmy przeznaczone do 
rozwiązywania osobistych problemów.
DEFINICJA: Mechanizm wyzwalający jest to gest, dźwięk lub sytuacja, które inicjują, pobudzają 
czy wywołują pożądane działanie, emocję lub uwarunkowaną reakcję. Znaczy to, że mechanizm 
wyzwalający oznacza w twoim mózgu równość: A = B, czyli że kiedy występuje określony bodziec 
– automatycznie pojawia się określona, odpowiadająca mu reakcja.
Zewsząd otaczają nas wyzwalacze wizualne, akustyczne i dotykowe – od prostego znaku “stop" 
począwszy, na krzyku dziecka i miękkości jedwabiu kończąc. Na każdy z nich reagujemy 
automatycznie.
Agencje reklamowe warunkują zachowania ludzkie za pomocą bodźców słownych i wizualnych. 
Najprostsze zdanie można zaprogramować tak, by wywoływało reakcję. Jesteśmy więc 
programowani, podobnie jak psy Pawłowa.
W eksperymentach Pawłowa za każdym razem, gdy karmiono psa, odzywał się dźwięk dzwonka, 
tym samym dzwonienie było nierozerwalnie związane z porą posiłku. Po krótkim okresie takiego 
warunkowania dźwięk dzwonka, któremu nie towarzyszyło podawanie pokarmu, wystarczał, by 
pies zaczynał wydzielać soki trawienne.
Zbadamy teraz, w jaki sposób mechanizm wyzwalający może wtoczyć dzwonek, który z kolei 
uruchomi twój program sukcesu.
Wyzwalacze samoniszczące 
Wyzwalacze mogą być zarówno negatywne, jak i pozytywne. Dokuczliwe drobnostki często 
wywołują prawdziwy gniew. Co więcej, w przypadku stresu, napięcia, niewłaściwego odżywiania i 
braku odpoczynku najmniejszy gest lub słowo mogą wysadzić korek powstrzymujący gromadzącą 
się w tobie złości
Atak straszliwej zmory depresji może nastąpić w chwili, gdy słuchasz swej ulubionej piosenki. 
Smutna piosenka o odejściu ukochanej osoby lub o zerwaniu przyjaźni może wywołać 
przygnębienie i poczucie klęski. Nie trzeba nawet wsłuchiwać się w treść, już sama melodia może 
wyzwolić negatywne myśli i negatywne uczucia.
Większość informacji docierających do nas każdego dnia ma charakter negatywny. Czy jest to 
obojętna wzmianka o pogodzie, czy treść artykułów w gazetach – szturmują nas stale i programują 
negatywnie nasz umysł. Negatywne myśli zaś stają się źródłem niepowodzeń. Rozejrzyj się 

wokoło, Ileż to bodźców skłania cię do reaktywnych działań, zamiast do obiektywnej oceny 
sytuacji i znalezienia odpowiedniego rozwiązania? Przyjrzyj się swoim nawykom, sposobom 
wyrażania się, słowom i gestom. Teraz już wiesz, jak nieopatrznie wypowiedziane, niewinne słowo, 
mające jednak w sobie treść negatywną, może wywołać negatywne zachowanie, twoje lub innych 
osób. Oczyść więc swoje myśli i swoją mowę, a zauważysz zmianę w otaczającym cię świecie.
Siedem elementów skutecznego wyzwalacza 
POTRZEBA: Najbardziej udane kampanie reklamowe odwołują się do podstawowych potrzeb 
człowieka i jego lęków.
PROSTOTA: Twoje wyzwalacze powinny być proste do wykonania bądź też odnosić się do 
czegoś, co widzisz lub słyszysz kilka razy na dzień, do czegoś, co jest ci znane.
KONKRETNOŚĆ: Stwórz pełny, szczegółowy obraz zawierający dane wizualne, słuchowe, 
węchowe, dotykowe, smakowe i emocjonalne. Uzupełnij go o wymiar czasowy i przestrzenny.
GŁĘBOKIE PROGRAMOWANIE: Wyzwalacz działa najskuteczniej wówczas, gdy osadzony 
jest w świadomości wewnętrznej, na poziomie alfa.
PRAGNIENIE, WIARA I OCZEKIWANIE: To trzy warunki pomyślnego programu. Owych 
niematerialnych, psychicznych składników nie sposób zmierzyć żadną zewnętrzną miarą – 
“odczuwamy" je głębią naszej istoty.
1. Potrzeba
Potraktuj “potrzebę" jako główny czynnik motywujący. Znane jest powiedzenie: “Potrzeba jest 
matką wynalazków". Na poziomie świadomości wewnętrznej wiele osób odrzuca myśl o sukcesie. I 
to nie lęk przed porażką jest tego przyczyną, lecz raczej lęk przed sukcesem. A ty, czy masz 
“potrzebę" sukcesu, czy porażki?
2. Prostota
Wyjaśnijmy to na przykładzie skrótu P.T.A.K. Oznacza on: “Prostota to atrybut konieczny; jest 
krótki i łatwy do zapamiętania. Najbardziej skuteczne są właśnie takie formuły wyzwalaczy – 
proste, jasne słowa lub zwroty, oznaczające rzeczy, zjawiska lub gesty, z którymi stykamy się na co 
dzień. George Maycock, na przykład, gdy postanowił poprawić sobie wzrok, stosował wyzwalacz 
polegający na mruganiu powiekami (piszemy o tym niżej). Przekręcanie wyłącznika światła kazało 
się skuteczne w przypadku studenta, który pragnął wyostrzyć sobie słuch. Innej studentce, Betty 
Perry, znaki ograniczenia prędkości służyły za wyzwalacze przypominające o postanowieniu 
redukcji nadwagi i zachowaniu ładnej sylwetki. Takie proste bodźce są bardzo skuteczne, jeśli 
stosuje się je w odpowiedni sposób.
3. Bądź konkretny
Im bardziej jesteś dokładny, tym skuteczniej będą działały twoje wyzwalacze. Nie może ty jakiś 
tam czerwony samochód, lecz czerwony samochód strażacki! I nie jakaś niebieska furgonetka, lecz 
błękitna furgonetka meblowa! Inaczej mówiąc, nie myślisz samochodzie w ogóle ani o 
jakimkolwiek znaku drogowym ale o konkretnym obiekcie, który uczynisz obiektem specjalnym i 
pobudzisz umysł, by przyniósł oczekiwaną zmianę.
4. Głębokie programowanie
Ponieważ w tej książce wciąż pojawia się słowo “program", poświęćmy mu nieco uwagi.
DEFINICJA: Program jest procesem kształtowania i wprowadzania do mózgu ciągu 
specyficznych danych czy informacji, uporządkowanych \ e wywołują określoną reakcję mózgu, 
umysłu lub ciała.
Programy mogą być negatywne bądź pozytywne, w zależności od wprowadzonych danych. 
Większość negatywnych programów dostała się do twojego mózgu automatycznie, za sprawą 

życzliwych “nauczycieli" lub nieszczęśliwych wydarzeń w przeszłości. Te programy są obecnie 
przetwarzane przez twój umysł.
Programy omawiane w tej książce będą pozytywne. Możesz korzystać z pozytywnych programów, 
by poddać rewizji swoje dotychczasowe zachowanie lub ukształtować przyszłe wzorce 
pozytywnych zachowań, jak choćby wyobrażanie sobie celów i myślenie o ich osiąganiu czy też 
praca nad pokonaniem złych nawyków lub negatywnych przekonań. Krótko mówiąc, program 
polega na wykorzystaniu, zdolności mózgu (umysłu.) do pracy nad czymś, czego pragniesz, a czego 
nie posiadasz. Programy dają najlepsze rezultaty wówczas, gdy wprowadzane są na poziomie 
relaksacji umysłu alfa.
5. Pragnienie
Pragnienie jest czynnikiem motywującym. Skuteczne programowanie przypomina radio – żeby 
działało, trzeba je włączyć. To właśnie pragnienie wciska przełącznik.
Istnieje różnica między pragnieniem a zwykłym chceniem. Wiele osób, spółek, a nawet korporacji 
“chce" poprawy. Ale tylko nieliczne podejmują wysiłek niezbędny do zmiany lub powstrzymania 
niekorzystnych tendencji. Chcąc zmierzyć intensywność swojego pragnienia, zadaj sobie pytanie: 
“Czy chcę podjąć się pracy koniecznej do osiągnięcia upragnionych rezultatów?".
Wielu ludzi w zetknięciu z trudną sytuacją wycofuje się i umyka chyłkiem w ciemność nocy. A 
przecież znacznie prościej jest otworzyć gazetę na stronie z ogłoszeniami i poszukać nowego 
pracownika, nowej pracy, innej spółki, innego przedsiębiorstwa. Ileż to małżeństw i przyjaźni 
rozpada się z tej prostej przyczyny, że ludzie nie podejmują wysiłku ocalenia ich związku. Aby 
osiągnąć sukces, musisz go pragnąć.
6. Wiara
Wiara, dla wielu, jest pojęciem niemal mistycznym. Większość z nas posiada wiarę, która jest 
źródłem wytrwałości, lecz nigdy z niej nie korzysta. Jeśli zajdzie taka potrzeba, możemy sięgnąć w 
głąb naszego wnętrza i wydobyć ją na poziom świadomości. Wiara to moc niewyczerpana i 
niezachwiana. Jeśli chcemy, by nasz wiara stała się taka niezłomna, musimy ją codziennie ćwiczyć, 
tak Jak ćwiczy się mięśnie.
Wiadomo ponad wszelką wątpliwość, że jeśli nie dość mocno wierzymy w powodzenie tego, co 
robimy, nie uzyskamy pomyślnych rezultatów. Jeśli w twojej wewnętrznej świadomości tkwi 
odrobina dręczącej niewiary, zburzy to każdy plan... czy będzie nim miłość, pieniądze, czy też jakiś 
talent. Wiara zaś podtrzyma twe działania aż do chwili, gdy osiągniesz cel.
7. Oczekiwanie
Oczekiwanie pozwala nam dotrzeć tam, dokąd wiodą nas pragnienie i wiara. Trzeba naprawdę 
spodziewać się sukcesu, by stał się on rzeczywistością. Twój mózg nie widzi różnicy między tym, 
co realne, a tym, co wyobrażone. Nie ma on również poczucia humoru – tak więc to, o czym 
myślisz, staje się tym, co otrzymujesz i włączasz do zbioru swoich życiowych doświadczeń. Jeśli 
nie spodziewasz się sukcesu, będziesz posyłać do mózgu sugestywne obrazy zwątpienia, a mózg 
odrzuci myśl o upragnionym celu. Zwątpienie sprawia, że myślowe obrazy stają się zmącone, 
niejasne i mają nikłą siłę oddziaływania. Myśl ma wówczas za mało energii, by wywrzeć dobre 
wrażenie na neuronach mózgowych, i nie jest traktowana jako “realna".
Opracowując swoje mechanizmy wyzwalające, pamiętaj, że będą one o wiele skuteczniejsze, jeśli 
będziesz tej skuteczności oczekiwał. Jeżeli będziesz mocno pragnąć, wierzyć i oczekiwać, 
naprawdę ci się uda.
Poprawa wzroku przy wykorzystaniu mechanizmu wyzwalającego 
Pragnienie, Wiara i Oczekiwanie to główne filary prawdziwie skutecznego programowania. 
Zastanów się, czy aby nie zaprogramowałeś siebie samego lub innych, kiedy wymienione czynniki 
nie były u ciebie dość silne. Jeśli pragniesz szybkich zmian na dobre w życiu osobistym i 

zawodowym, koniecznie musisz poznać istotę wszystkich podstawowych elementów 
programowania i wszystkie zastosować w praktyce.
A oto doskonały przykład skutecznego zastosowania wszystkich siedmiu czynników 
konstytuujących mechanizm wyzwalający:
George Maycock chciał poprawić sobie wzrok. Jego potrzeba była ogromna, gdyż lekarze uznali go 
już za ślepego. Regularnie wykonywane ćwiczenia gałek ocznych uzupełnił on mechanizmem 
wyzwalającym, który zaprogramował w stanie alfa, i wykorzystał do głębokiego programowania 
-»Za każdym razem, gdy mrugam powiekami, mój wzrok się poprawia". George wyposażył swój 
program w pragnienie, wiarę i oczekiwanie, wszystko na poziomie relaksacji ciała i umysłu, co 
znacznie przyśpieszyło ostateczny rezultat. Po upływie roku nie tylko nie zagrażała mu ślepota, ale 
mógł zrezygnować z okularów. Jego wzrok stał się niemal doskonały. Niewiernym Tomaszom 
możemy pokazać trzy recepty George'a na okulary, recepty, które świadczą o kolejnych stopniach 
poprawy wzroku! My także, ja i moja żona, poprawiliśmy sobie wzrok, stosując odpowiednie 
wyzwalacze.

PODSUMOWANIE
Magiczne wyzwalacze w twoim umyśle
Stosowanie mechanizmów wyzwalających może być niezmiernie skuteczne w szybkim 
programowaniu i przeprogramowywaniu siebie i innych. W pierwszym rozdziale poznałeś dwie 
moce drzemiące w czubkach twoich palców, czyli “technikę ściskania kciuka" – dla uzyskania 
natychmiastowej relaksacji, i technikę pocierania kciuka – dla uwolnienia się od stresu. W rozdziale 
drugim dowiedziałeś się, jak programować fizyczne i słowne wyzwalacze, które natychmiast 
zmieniają twoje nastawienie do świata. Informacje w tym rozdziale dotyczą tworzenia własnych 
mechanizmów wyzwalających. Mogą one być narzędziami o wielkiej sile oddziaływania, służącymi 
do szybkiego i ciągłego doskonalenia życia prywatnego i zawodowego.
Załóż notatnik wyzwalaczy 
Oto kilka przykładowych mechanizmów wyzwalających. Prowadź notatki dotyczące stosowanych 
przez ciebie wyzwalaczy fizycznych i słownych. Zapisuj wszystkie i od czasu do czasu sprawdzaj, 
jakie poczyniłeś postępy. Im częściej będziesz stosował wyzwalacze, im intensywnej o nich -ny-
ślał, tym staną się silniejsze. Każdemu z nich przypisz osobną dziedzinę życia i związane z nią cele. 
Każdy nowy cel, każda zmiana zachowania lub sposobu myślenia powinny mieć odrębny 
mechanizm wyzwalający.
Pamiętaj, wzmacniając Pragnienie, Wiarę i Oczekiwanie, otrzymujesz lepsze efekty.

Za każdym razem, gdy zamrugam powiekami, będę...

Za każdym, razem, gdy wytoczę światło, będę...

Za każdym razem, gdy usłyszę dźwięk telefonu, będę...

Za każdym razem, gdy zobaczę furgonetkę, będę...

Za każdym razem, gdy (tu wymień jakąś swoją czynność), będę...

Za każdym razem, gdy..., będę... 

Na następnej stronie znajduje się arkusz wyzwalacza. A oto niektóre dziedziny życia, nad którymi 
być może będziesz chciał popracować:

DZIEDZINY PODSTAWOWE

 

życie społeczne

życie osobiste

pewność siebie

stan depresji

życie umysłowe

DZIEDZINY SPECJALNE

 

interesy

rodzina

handel

zdolności twórcze

wydajność

umiejętność wypowiadania się

zdrowie

miłość

życie duchowe

szczęście

zorganizowanie

pamięć
finanse

rozwiązywanie problemów

stosunki z ludźmi

Pamiętaj o zapisywaniu swoich sukcesów. Codzienny lub cotygodniowy ich przegląd pomoże ci 
zachować pozytywne nastawienie umysłu. Przerysuj ten schemat do swojego notesu.

Data
Miejsce 
Pozytywne wydarzenie
Upragniony cel
Liczba sesji 
programowania
Dzień
Tydzień
Miesiąc
Rezultaty

....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................

4. INERGIZACJA HOLOGRAFICZNA
Komunikowanie się z umysłem wewnętrznym
W dziedzinie badań nad mózgiem dokonuje się niesłychany postęp. W 1981 roku dr Roger Speery 
otrzymał nagrodę Nobla za swą teorię rozszczepienia mózgu. Jego praca zapoczątkowała nowy 
sposób myślenia na temat analitycznej dominacji lewej półkuli mózgowej. W miarę zanikania 
tendencji do przeciwstawiania lewej i prawej półkuli, pojawiały się nowe koncepcje, nowe sposoby 
pełniejszego pojmowania istoty mózgu. Omówimy je w tym rozdziale, rozpatrując owe teorie na 
gruncie praktyki.
Mózg jako hologram 
Mózg zbiera, gromadzi i przechowuje dane w mniej więcej tak jak hologram. Hologram powstaje z 
wielokrotnego zestawu obrazów czy punktów odniesienia tego samego przedmiotu, rzeczy lub 
zjawiska – jednym słowem obrazu obiektu postrzeganego z rozmaitych punktów widzenia i w 
różnych perspektywach.
Ponieważ przez wiele lat kolekcjonowałem hologramy, takie porównanie mózgu do hologramu 
natychmiast zwróciło moją uwagę. Pewnego dnia nieodwracalnie zniszczyłem jeden z moich 
hologramów i odkryłem coś bardzo interesującego. Chociaż klisza przedarta została na połowę, oba 
kawałki nadal pokazywały trójwymiarowy obraz. Po jeszcze jednym przedarciu kliszy obraz 
widniejący na wszystkich kawałkach wciąż zachował trójwymiarowość, ale działo się z nim coś 
ciekawego: przedstawiał mniej szczegółów. Mimo iż obraz pozostał trójwymiarowy, jego 
perspektywa nie była pełna. Wyjaśnijmy to na przykładzie: gdyby zniszczono prawą stronę, nadal 
widzielibyśmy trójwymiarowy obraz, ale tylko lewej strony twarzy!
Hologramy lepszej jakości mieszczą w sobie większą ilość zapisanych odwzorowań, czyli więcej 
punktów odniesienia, tworząc bardziej szczegółowy, gęściejszy i ostrzejszy trójwymiarowy obraz.
Dr Carl Pribram ze Stanford University – prekursor w dziedzinie badań nad mózgiem i umysłem – 
podejrzewa, że mózg rejestruje czy identyfikuje dane w podobny sposób jak hologram, czyli w 
formie wielokrotnych odwzorowań, oraz że owe dane zapisywane są w “rodzinie" mózgowych 
neuronów. Nazwał tę tezę holograficzną teorią, mózgu.
Do czasu opublikowania pracy dr Pribrama poświęconej modelowi holograficznemu sądzono 
powszechnie, że każda informacja przechowywana jest tylko w jednym ściśle określonym miejscu. 
Oto uproszczony przykład: jeden neuron przechowuje dane służące do rozpoznania ręki, inny 
natomiast będzie rozpoznawał ucho. Praca Pribrama wskazuje na odkrycie nowego, wyjątkowego 
sposobu, w jaki mózg przechowuje dane – ta sama podstawowa informacja mieści się w 
zwielokrotnionej liczbie komórek mózgowych.
Wprowadzenie do teorii holograficznej wizualizacji 
Po przestudiowaniu holograficznej teorii mózgu pojęliśmy, jak można ją zastosować do wizualizacji 
– jednej z funkcji mózgu czy umysłu.
Wizualizacja była tematem wielu seminariów prowadzonych przez nas na całym niemal świecie. W 
1981 roku poproszono mnie, bym przedstawił zagadnienie wizualizacji na Międzynarodowym 
Zjeździe Silvy w Laredo w Teksasie. Przebieg zjazdu nagrano na taśmę i przez wiele lat kaseta Z 
owym nagraniem cieszyła się wielkim powodzeniem na rynku.
Wizualizowany obraz przypomina w dużej mierze obraz holograficzny. Aby jednak uzyskał taką 
ostrość jak doskonały hologram, musi zawierać w sobie wszystkie szczegóły, Trzeba więc 
zwiększyć ilość informacji, które dostają się w pierwotnej postaci do naszego mózgu. Im więcej 
danych, szczegółów i rozmaitych punktów widzenia, tym ostrzejszy jest obraz wizualny (mentalny). 
Takie uszczegółowienie percepcji można osiągnąć dzięki podniesieniu umiejętności obserwacji 
Dodając więcej punktów odniesienia – wzbogacając dane o szczegóły – możesz udoskonalić swoją 
wizualizację.

Wizualizacja a wyobraźnia 
Wiele osób nawet nie zdaje sobie sprawy, że wizualizuje. Jednakże my wiemy, że nie mogłyby one 
podjąć najprostszego działania bez wizualizacji.
Różnica między “wizualizacją" a “wyobraźnią" została jasno zdefiniowana przez dr Silvę. Powiada 
on: “Wizualizacja to po prostu przywoływanie uprzednio zgromadzonych w mózgu informacji 
(wspomnień). Wyobrażanie sobie polega natomiast na tworzeniu zupełnie nowych informacji lub na 
pewnej zmianie – o charakterze twórczym – danych przechowywanych w pamięci". Widzisz więc, 
że każdy człowiek wizualizuje, ponieważ każdy posiada pamięć! Kłopot w tym, że mamy 
skłonność do komplikowania tego prostego procesu.
Ludzie o duszy artystycznej wspaniale umieją wizualizować. Ta ich zdolność nie jest żadnym 
specjalnym darem natury; po prostu artyści rozwinęli ją w sobie, obserwując przedmioty w 
specyficzny sposób.
Wyciągnij rękę przed siebie, zwróć ją wnętrzem dłoni ku sobie i patrz na nią przez chwilę. Co 
widzisz? Jeśli patrzysz jak większość ludzi, widzisz po prostu rękę. Artysta zaś ujrzy wiele rzeczy, 
których przeciętny człowiek w ogóle nie dostrzega: po pierwsze, przestrzeń wokół ręki, następnie 
światło i cień oraz rozmaite odcienie barw. Artysta zobaczy także specyficzne linie zakreślone 
cieniem, nierówności i fakturę skóry, a w końcu samą rękę. Na artystyczne widzenie przedmiotu 
składa się wiele informacji, które tworzą całość.
Spróbuj w podobny sposób przyjrzeć się swojej dłoni i dostrzec jak najwięcej szczegółów. 
Następnie zajmij się obserwacją przedmiotów wokół siebie. Najlepiej zacząć od piłki. Popatrz na 
otaczającą ją przestrzeń i na powierzchnię, na której piłka leży, zwróć uwagę na cień i na samą 
piłkę. Spróbuj dostrzec różnice w barwach oraz światłocienie na jej powierzchni.
Problem, jaki większość ludzi ma z “widzeniem" obrazu myślowego, wynika stąd, iż nie dość 
uważnie obserwują oni pierwowzory. Aby zatem otrzymać “dobry obraz", musisz mieć “dobre 
punkty odniesienia". Chcąc poprawić jakość wizualizacji, zwracaj baczną uwagę na szczegóły 
przestrzeni, w której pracujesz, oraz tej, w której bawisz się i wypoczywasz. I zacznij widzieć cały 
obraz!
Podstawową zasadą konieczną do zrozumienia istoty wizualizacji holograficznej jest formuła: DO = 
DW.

DOBRA OBSERWACJA

TO

DOBRA WIZUALIZACJA 

Spróbuj przechytrzyć swój umysł 
Twoja wewnętrzna świadomość nie zablokuje twoich działań ani drogi do celu, jeśli uzna, że nie 
dzieje się nic nowego – inaczej mówiąc, że nie wychodzą one poza status quo. Najłatwiejszym 
sposobem na przeprogramowanie, przekonanie lub przechytrzenie umysłu jest stworzenie tego, co 
możemy nazwać realistycznym doświadczeniem. Realistyczne doświadczenie to coś więcej niż 
wizualizacja. Polega ono na kształtowaniu pełnego, kompletnego doświadczenia, zawierającego w 
sobie zarówno wrażenia fizyczne, jak i psychiczne – a więc odczucia wzrokowe, słuchowe, 
zapachowe, dotykowe, smakowe i co najważniejsze, emocjonalne.
Gdy w restauracji kelner stawia przed tobą spagetti, twój mózg rejestruje nie tylko obraz wizualny, 
ale także ciepło Unoszące się z potrawy, zapach sosu, dźwięk talerza stawianego na stole i, 
oczywiście, smak dania. Zapisuje więc rye tylko wygląd, ale pełne doświadczenie wraz z emocją, 
której wówczas doznajemy.
Opisane doświadczenie było realne, my zaś chcemy zająć się doświadczeniem “realistycznym" – 
doświadczeniem stworzonym, w przeciwieństwie do “doświadczenia przeżytego" czy 
“doświadczenia przywołanego". Stwórz doświadczenie realistyczne dla każdej treści, jaką chcesz 
zaprogramować w umyśle – a więc dla uzyskania pozytywnej postawy, osiągnięcia jakiegoś celu 

czy poprawy stosunków z ludźmi. Umysł zaakceptuje realistyczne doświadczenie jako 
rzeczywistość.
Poświęcając czas na kształtowanie “kompletnego doświadczenia", wzmocnisz siłę programowania 
swego umysłu.
Skuteczne przechowywanie, programowanie czy przeprogramowywanie realistycznego 
doświadczenia będzie zależało od dwóch czynników:
1. POWTARZANIA
2. JAKOŚCI WPROWADZONEJ INFORMACJI
Siła powtarzania 
Proces uczenia się polega na powtarzaniu. Ono przygotowuje magazyn do przechowywania myśli, 
obrazu lub programu i kieruje cię ku realistycznemu doświadczeniu. Wielokrotne kształtowanie 
myślowego obrazu służy wzmocnieniu i trwałemu odciśnięciu nowej informacji w licznych 
komórkach mózgowych. Agencje reklamowe z powodzeniem wykorzystują metodę powtarzania w 
radiu i telewizji, by cokolwiek sprzedać. Aby nakłonić klienta do kupna jakiegokolwiek towaru, w 
reklamie powtarza się jego nazwę co najmniej trzy razy.
Jakość wprowadzanej informacji 
W informatyce nie ma znaczenia, ile razy wprowadzano informację do pamięci komputera, lecz 
jakość owej informacji: dane muszą być wprowadzone w sposób perfekcyjny. Głównie to decyduje 
o sukcesie. Kiedy na coś patrzysz, oczy przesyłają do mózgu perfekcyjny obraz przedmiotu (tak 
doskonały, jak widzą go twoje oczy). Wprowadzona informacja porównywana jest z wcześniej 
zgromadzonymi danymi, po czym zostaje skatalogowana i umieszczona w odpowiednim miejscu. 
Rzeczy, które widzisz, uznane są za rzeczywiste i przechowywane jako fakty. Krzesło, stół, autobus 
jadący ulicą to przykłady takich faktów. Gdy dochodzi do konfliktu między nowymi informacjami a 
danymi zebranymi wcześniej, nowe informacje zostają poddane powtórnemu przetworzeniu i 
zapisane jako dane spekulatywne. Kiedy na pokazie sztuk magicznych widzisz kobietę unoszącą się 
w powietrzu, w twoim umyśle powstaje informacja spekulatywna.
Jeśli pragniesz przeprogramować swój stary system przekonań, musisz wielokrotnie przesyłać do 
mózgu obrazy myślowe “nowego programu". To, w jaki sposób mózg przechowuje nowe dane i jak 
porównuje je z wcześniejszymi, zależy od ich jakości. Mętne informacje mogą osłabić skuteczność 
programowania. Jeśli nadchodzące dane nie są Zgodne ze starym programem, stają się 
spekulatywne, ponieważ znajdują się poza twoją strefą komfortu. Stwórz szczegółowe 
doświadczenie realistyczne i powtarzaj je wielokrotnie na poziomie alfa – i obserwuj, jak twoja 
strefa komfortu poszerza się, by ogarnąć bogactwo nowych rzeczy i doświadczeń.
Kształtowanie holograficznych inergizacji 
Używaliśmy terminu “doświadczenie", a nie wizualizacja bądź obrazowanie, ponieważ to, co 
zwykle nazywane jest wizualizacją, w rzeczywistości jest przywoływaniem doświadczeń.
Możemy zatem użyć nowego słowa na opisanie tworzonego doświadczenia. Ponieważ na poziomie 
alfa dokonujesz internalizacji doświadczenia, możemy je nazwać INERGIZACJĄ 
HOLOGRAFICZNĄ, zamiast wizualizacją.
Hasło umieszczone na drodze wiodącej do sukcesu będzie teraz następujące:

DOBRA OBSERWACJA

TO

DOBRA INERGIZACJA 

Tworzenie realistycznego doświadczenia 
Etap pierwszy: obserwacja wzrokowa
Obserwuj świat, który cię otacza. Przyglądaj się uważnie nie tylko obiektom i ludziom, ale także ich 

cieniom. Staraj się widzieć nie tylko kolor, ale zaciemnienia i jaśniejsze plamy, otaczającą 
przestrzeń i tło. W ten sposób ustalasz punkty odniesienia potrzebne do stworzenia modelu 
wizualnego.
Etap drugi: obserwacja słuchowa
Wsłuchuj się w brzmienie dźwięków, nie tylko w wypowiadane słowa, ale również w rozmaite 
dźwięki nieartykułowane, takie jak “hmm", “uch", “och". Zwracaj uwagę na prędkość mowy, na 
barwę głosu i ton.
Słuchaj innych dźwięków płynących z otoczenia, zarówno odgłosów natury, jak też wywołanych 
przez człowieka – gwaru ulicznego, warkotu przejeżdżających autobusów, odgłosu lodówki, 
wiatraczka, piecyka, czyjegoś oddechu i sapania. Te szczegóły pomogą ci stworzyć holograficzną 
inergizację.
Etap trzeci: obserwacja kinestetyczna
Pojęcie “kinestetyczna" obejmuje wrażenia czterech zmysłów: węchu, dotyku, smaku i – tak! – 
wrażenia emocjonalne.
Węch. Zapachy, przykre i przyjemne, odznaczają się ulotnością. Z zewnątrz może dotrzeć do ciebie 
zapach oceanu, świeżo skoszonej trawy albo leśny zapach sosnowych igieł. W domu – zapach 
potraw, kwiatów w wazonie lub domowych zwierząt. Delikatny aromat perfum czy ostra woń 
potu... wszystko to rejestruj w umyśle, by stworzyć realistyczne doświadczenie, które trzeba 
wyposażyć w odczucia węchowe.
Dotyk. Małe dzieci posługują się zmysłem dotyku, by czerpać informacje o świecie. Przypomnij 
sobie, jak twoje dzieci niegdyś dotykały wszystkich przedmiotów. Ucz się zatem od najmłodszych, 
powróć do zwyczaju z dzieciństwa i spróbuj określić, co wtedy czujesz. Czy coś jest ciepłe, czy 
chłodne? Gładkie czy szorstkie? Zapisuj te wrażenia w umyśle. Wyciągnij rękę i dotknij kogoś. 
Zwróć także uwagę na swoje odczucia, gdy ktoś dotyka ciebie.
Smak. W kategorii wrażeń kinestetycznych nie wolno pominąć odczuć smakowych. Zastanawiaj 
się nad smakiem każdej potrawy i przypraw – czy są delikatne czy ostre, proste czy wyszukane. 
Analizuj również bardziej powszednie smaki: słony, słodki, kwaśny. Staraj się określić, jaki masz 
smak w ustach, gdy nie jesz. Może w chwilach rozczarowań czujesz gorycz, to znów, w chwili 
sukcesu – po udanej transakcji lub kiedy osiągniesz wymarzony cel albo jesteś zakochany – 
cudowny smak słodyczy.
Etap czwarty: obserwacja emocjonalna
Nie ma silniej motywującego czynnika niż odczucia emocjonalne, a mimo to większość z nas 
rzadko zwraca na nie uwagę. Tak, emocje również mają charakter kinestetyczny -sprawiają, że 
nasze ciało odczuwa. Uświadom sobie, co czujesz, widząc szczeniaka, szczura lub atrakcyjną osobę 
płci przeciwnej. A jakie są twoje odczucia wobec zdarzeń, w których uczestniczysz czy oglądasz na 
ekranie telewizora? Jaki wpływ fizyczny na twoje emocje ma widok wypadku drogowego, pary 
trzymającej się za ręce, tęczy, zachodu słońca, deszczowego poranka lub pełni księżyca? Zwróć 
uwagę na swoje uczucia, gdy patrzysz na kogoś obcego, na kuzyna, szefa, ukochaną. Dzięki 
określeniu własnych wrażeń w takich i innych sytuacjach uda ci się dodać więcej .filmowych 
kadrów" – czyli punktów odniesienia – do holograficznej inergizacji (realistycznego 
doświadczenia), którą będziesz tworzył.
.Możesz szybko podnieść skuteczność programowania, jeśli ustalisz punkty odniesienia dla 
wszystkich pięciu zmysłów oraz dla odczuć emocjonalnych. Znajdź czas na PSP, czyli na 
Próbowanie, Stosowanie i Powtarzanie. Od dziś zacznij obserwować świat z uwagą, abyś w 
przyszłości, podczas tworzenia realistycznego doświadczenia miał do dyspozycji wyraźne, 
szczegółowe wspomnienia.
Wizualizacja udoskonalona 

Następny krok w pracach nad inergizacją holograficzną stanowił wielki przełom. Poszukując 
sposobów na udoskonalenie umiejętności wizualizowania, zdawaliśmy sobie sprawę, że mamy już 
klucz do rozwiązania problemu, a kluczem tym jest wnikliwa obserwacja. Musieliśmy jeszcze 
znaleźć sposób na włożenie klucza do zamka i przekręcenie go. Odpowiedź nadeszła w czasie, 
kiedy prowadziliśmy studia nad programowaniem neurolingwistycznym (NLP), a więc 
zagadnieniem języka mózgu. Nagle wszystko zaczęło się wyjaśniać i układać się w sensowną 
całość. Odpowiedź na nurtujące nas pytania okazała się bardzo prosta i miała ścisły związek ze 
standardową wersją treningu NLP. Aż dziwne, że nikt z neurolingwistów nigdy na to nie wpadł.
Na kursie NLP uczą, że kiedy człowiek myśli lub przywołuje pewien rodzaj myśli, jego gałki oczne 
w sposób automatyczny wykonują określone ruchy, ponieważ oczy są jakby przedłużeniem mózgu. 
Gdy przywołujemy dane wizualne (pamięć), gałki oczne wędrują w górę i w lewą stronę, kiedy zaś 
konstruujemy nowe dane wizualne (wyobraźnia / zdolności twórcze), gałki oczne przesuwają się w 
górę i w prawo.
Podsumowując – kluczem jest dokładna obserwacja, programowanie neurolingwistyczne jest 
mechanizmem wewnątrz zamka, a metoda Silvy jest czynnością przekręcania klucza w zamku. 
Tylko połączenie tych trzech czynników pozwoli nam otworzyć drzwi! Drzwi wiodące do odkrycia 
nowego i potężnego narzędzia wizualizacji – inergizacji holograficznej.
Podstawowe zasady inergizacji holograficznej 
Skoro więc nasze gałki oczne automatycznie wędrują w określonym kierunku – gdy myślimy czy 
przywołujemy konkretne myśli – to powinno być prawdziwe również twierdzenie odwrotne, a 
mianowicie, że aby wprowadzić do umysłu nowe dane (wyobraźnia / zdolności twórcze), czyli aby 
stworzyć realistyczne doświadczenie, musimy celowo kierować wzrok w określoną stronę.
Świadomie poruszając gałkami ocznymi, możemy oszukać nasz umysł i przekonać go, by uznał 
realistyczne doświadczenie za coś, co już się wydarzyło i co jest fragmentem naszych wspomnień z 
przeszłości.
Ruszyliśmy tym śladem i zaczęliśmy przeprowadzać eksperymenty podczas naszych seminariów. 
Odkryliśmy, j to bez większego zdziwienia, że nowe informacje o wiele skuteczniej wywołują 
trwałą zmianę przekonań, jeśli wprowadzane są w stanie relaksacji alfa. Wejście w stan fizycznej i 
umysłowej relaksacji – na przykład za pomocą techniki dr Silvy – pozwala nam ominąć większość 
blokujących analitycznych zachowań związanych z poziomem beta; dzięki temu wprowadzanie, 
akceptowanie i programowanie realistycznego doświadczenia jest łatwiejsze.
Metoda Silvy stała się niejako wyrzutnią ku inergizacji holograficznej. Pełni funkcję parasola 
rozpiętego nad procesem tworzenia realistycznego doświadczenia, które łączy w sobie wrażenia 
wszystkich pięciu zmysłów. Czuwa nad przebiegiem owego procesu i wprowadza do umysłu 
powstały obraz doświadczenia, wykorzystując ruchy gałek ocznych i większe emocjonalne 
zaangażowanie.
Proces powstawania inergizacji holograficznej, łączący doświadczenie realistyczne z ruchem 
gałek ocznych 
Zastanów się, jakiego rodzaju informacje chcesz wprowadzić do swego mózgu. Jakie jest twoje 
upragnione doświadczenie realistyczne? Może jest to jakiś cel, którego do tej pory nie mogłeś 
osiągnąć, albo jakaś umiejętność, którą chciałbyś posiąść. Zamknij teraz oczy i wejdź w stan 
relaksacji alfa za pomocą metody 3-1 (Zob. “Dodatek").
Tworzenie wizualnej informacji wejściowej 
Po wejściu w stan relaksacji wprowadź do umysłu film z obrazową lub raczej wizualną częścią 
inergizacji holograficznej. W tym celu skieruj gałki oczne lekko ku górze i w prawą stronę, przy 
zamkniętych powiekach.

KW – obrazy konstruowane wizualnie

(oczy w górę i w prawą stronę)
zdolność twórcza / wyobraźnia

 

Przy takim ustawieniu gałek ocznych stwórz w umyśle ścieżkę wizualną, po czym ukształtuj 
dokładne wyobrażenie sytuacji tak, jak wyglądałaby ona w rzeczywistości, gdybyś ty w niej 
uczestniczył. Nie zapomnij o kolorach i perspektywie. Nie śpiesz się. Wymyśl dla wszystkich 
uczestników obrazu ubrania, zwracając uwagę na fason, fakturę materiału i jego barwę. Im więcej 
dodasz szczegółów, tym wyraźniejszy będzie obraz. Zapytaj sam siebie, co byś zobaczył, gdybyś 
miał otwarte oczy? Nie zastanawiaj się nad widzeniem tych obrazów za pomocą zmysłu fizycznego, 
lecz postrzegaj je za pomocą zmysłu myślowego. Inscenizuj!., w najdrobniejszych szczegółach.

PW – obrazy (dokładne i żywe) przywoływane wizualnie

(oczy w górę i w lewo)

przywoływanie danych z pamięci

 

Sprawdzenie jakości wprowadzonych danych wizualnych 
Kiedy już udało ci się, ku twemu zadowoleniu, utworzyć i wprowadzić do umysłu obraz wizualny, 
sprawdź jakość wprowadzonych informacji. Skieruj gałki oczne do góry i w lewą stronę, po czym 
przywołaj scenę z pamięci. Jeśli obraz pojawia się z łatwością i jest ostry, oznacza to, że masz już 
do dyspozycji prawidłowo wprowadzony, szczegółowy obraz.
Jeśli występują jakieś trudności w przywoływaniu wizualnego obrazu, ustaw gałki oczne w 
dawnym położeniu, czyli w górę i w prawo, i jak to robiłeś poprzednio, uwzględnij w obrazie 
więcej punktów odniesienia, po czym ponownie sprawdź jakość obrazu. Możesz powtarzać te 
czynności tyle razy, ile będzie to potrzebne. Gdy już stworzysz kilka takich holograficznych 
inergizacji, nabierzesz wprawy i nauczysz się kształtować obraz wizualny już przy pierwszym 
podejściu.
Uwaga: Osobom używającym szkieł kontaktowych radzimy, by przy pierwszych ćwiczeniach 
zdejmowały je.
Tworzenie słuchowej informacji wejściowej 
Teraz dodaj ścieżkę dźwiękowa. Pozostając w tym samym stanie relaksacji umysłu, z zamkniętymi 
powiekami, ustaw oczy tak, jakbyś patrzył w stronę prawego ucha... ucha o twórczym słuchu. Przy 
takim ustawieniu gałek ocznych stworzysz dźwięki, jakie usłyszałbyś, uczestnicząc naprawdę w 
przedstawionej przez ciebie sytuacji.
Stwórz scenariusz: ułóż dialog, który prowadzą “aktorzy" w twoim myślowym filmie. Zwróć 
uwagę na tempo wypowiedzi i barwę głosów. Nie zapomnij o dodaniu dźwięków słyszanych w tle – 
zarówno odgłosów natury, jak i pochodzących od człowieka.

KS – dźwięki lub słowa konstruowane słuchowo

(oczy na linii wzroku i w prawo)

 

Sprawdzenie jakości wprowadzonych danych słuchowych 
Kiedy udało ci się, ku twemu zadowoleniu, uzupełnić obraz o ścieżkę dźwiękową, możesz 
przeprowadzić wewnętrzny test. Skieruj gałki oczne ku lewemu uchu (przywoływanie słuchowe). 
Pomyśl o ścieżce dźwiękowej. Czy dźwięki powstają z łatwością? Jeśli tak, przejdź do modelu 
kinestetycznego. Jeśli nie, powtórz procedurę konstruowania danych słuchowych z oczami 
zwróconymi ponownie w kierunku prawego ucha.

PS – dźwięki i słowa przywoływane słuchowo

(oczy na linii wzroku i w lewo)

 

Tworzenie kinestetycznej informacji i sprawdzanie jej jakości 
Model kinestetyczny jest inny niż wizualny i słuchowy. W trybie wizualnym i słuchowym 
konstruowanie odbywało się przy ustawieniu gałek ocznych w stronę prawego ucha, 
przywoływanie zaś – w stronę lewego. W trybie kinestetycznym obie te czynności zachodzą przy 
jednakowym ustawieniu wzroku.
Uwaga: w standardowej technice NLP przetwarzanie danych kinestetycznych, fizycznych i 
emocjonalnych objawia się ruchem gałek ocznych w dół i w prawą stronę, natomiast ruch w dół i w 
lewo świadczy o odbywającym się dialogu wewnętrznym, o rozmowie człowieka z samym sobą 
(więcej informacji na ten temat znajdziesz w następnych rozdziałach). My doszliśmy jednak do 
wniosku, że do tworzenia inergizacji holograficznej bardziej przydatny będzie nieco inny model. 
Gałkom ocznym zwróconym w dół i w prawo przypisaliśmy tylko wrażenia fizyczne, skierowanym 
zaś w dół i w lewo – emocjonalne. Podobnego odkrycia dokonał psycholog Steven Devore, 
założyciel i przewodniczący organizacji Syber Vision.

KWF – kinestetyczne wrażenia fizyczne,

odczucia cielesne – przywoływanie i konstruowanie

(oczy w dół i w prawo)

 

Podczas konstruowania fizycznych, czyli cielesnych, wrażeń kieruj gałki oczne w dół i w prawą 
stronę. Przy takim Ustawieniu oczu wprowadzaj informacje o odczuciach fizycznych. Pytaj siebie: 

“Gdybym teraz naprawdę przeżywał to realistyczne doświadczenie, jaka byłaby temperatura 
otoczenia? Jak bym się czuł w ubraniach i butach, które mam na sobie. Jak odczuwałbym obecność 
szkieł kontaktowych lub okularów na nosie?" – i tak dalej.
Po uzupełnieniu obrazu o odczucia fizyczne możesz sprawdzić jakość wprowadzonych danych, po 
prostuje przywołując. Jeśli masz trudności, powtórz ostatnie ćwiczenie i dodaj więcej szczegółów 
(oczy zwrócone w dół i w prawo).
Informacje węchowe 

ZAPACH

(oczy na wprost i 10 stopni powyżej linii wzroku) 

Po uzupełnieniu obrazu wrażeniami cielesnymi powróć do ustawienia gałek ocznych w pozycji 
centralnej (spójrz prosto przed siebie – z zamkniętymi oczami). Teraz unieś oczy – powoli i 
spokojnie, tak jakbyś wąchał perfumy – około 10 stopni powyżej linii wzroku. Gdy będziesz 
wprowadzał do umysłu wrażenia węchowe, oczy automatycznie ustawią się na odpowiednim 
poziomie lub pod właściwym kątem.
Pozostając przy takim ustawieniu gałek ocznych, stwórz wonie i aromaty dla programowanego 
właśnie realistycznego doświadczenia. Sprawdź swoje postępy, przywołując dane zapachowe. Jeśli 
obraz węchowy nie jest kompletny, wyraź pragnienie stworzenia dodatkowych informacji i dodaj 
więcej punktów odniesienia do modelu zapachowego.
Informacje smakowe 

SMAK

(oczy na wprost i 10 stopni poniżej linii wzroku, zwrócone ku ustom) 

Następnym zmysłem biorącym udział w tworzeniu realistycznego doświadczenia jest zmysł smaku. 
Powróć do ustawienia gałek ocznych w pozycji centralnej, po czym opuść wzrok około 10 stopni 
niżej, tak jakbyś spoglądał na swoje usta.
Pozostając przy takim ustawieniu gałek ocznych, stwórz smaki, jakich mógłbyś doznać, gdyby 
doświadczenie realistyczne było doświadczeniem realnym. Może to być delikatna woń uroczystej 
kolacji lub słodki smak sukcesu. Pamiętaj, że żołądek funkcjonuje w ten sposób, iż doświadczenie 
negatywne może wywołać smak goryczy, natomiast wydarzenie pozytywne – czysty, wyraźny smak 
słodyczy.
Utrzymując gałki oczne w tym samym położeniu, sprawdź jakość inergizacji, wyraziwszy 
uprzednio pragnienie przywołania danych smakowych. Jeśli wymagane jest dodanie większej ilości 
szczegółów, wprowadź je do obrazu z zachowaniem tego samego ustawienia gałek ocznych.
Tworzenie emocjonalnej informacji i sprawdzanie jej jakości 
Oto poddałeś już holograficznej inergizacji wrażenia wzrokowe i słuchowe, jak również 
kinestetyczne. Nadszedł czas na utworzenie modelu o największej sile oddziaływania, największej 
mocy ożywiania filmu myślowego, a mianowicie modelu emocjonalnego. Spójrz przed siebie, po 
czym opuść wzrok do dołu i w lewą stronę. Zadaj sobie w myślach pytanie: “Jakiego rodzaju 
emocje przeżyłbym w chwili osiągnięcia upragnionego celu?". Czy będzie to uczucie dumy, 
radości, satysfakcji, ekstazy, miłości? Określ swoje uczucie i rozwiń je; podkręć gałkę umysłowego 
wzmacniacza emocjonalnego. Wyobraź sobie, że to uczucie wypełnia całe twoje ciało.

KWE – kinestetyczne wrażenia emocjonalne

przywoływanie i konstruowanie

(oczy w dół i w lewo)

 

PEŁNE DOŚWIADCZENIE REALISTYCZNE

PW – obrazy przywoływane wizualnie (oczy w górę i w lewo)
PS – dźwięki i słowa przywoływane słuchowo (oczy na linii wzroku i w lewo)
KWE – kinestetyczne wrażenia emocjonalne (oczy w dół i w lewo – zarówno przy konstruowaniu, jak i 
przywoływaniu)

wrażenia ZAPACHOWE (oczy na wprost i 10 stopni powyżej linii wzroku)

wrażenia SMAKOWE (oczy na wprost i 10 stopni poniżej linii wzroku, w kierunku ust)

KW – obrazy konstruowane wizualnie (oczy w górę i w prawo)

KS – dźwięki i słowa konstruowane słuchowo (oczy na linii wzroku i w prawo)

KWF – kinestetyczne wrażenia fizyczne, odczucia cielesne (oczy w dół i w prawo – zarówno przy konstruowaniu,

jak i przywoływaniu)

Teraz, nadal pozostając w stanie alfa i koncentrując się na odczuciach emocjonalnych, skieruj gałki 

oczne w górę i w lewą stronę; dodaj do emocji ścieżkę wizualną. Następnie przenieś wzrok w 

kierunku lewego ucha i dodaj ścieżkę dźwiękową. Teraz spuść oczy w dół i w prawo i uzupełnij 
obraz o wrażenia fizyczne, po czym spójrz prosto przed siebie i 10 stopni powyżej linii wzroku, 

dodając ścieżkę zapachową. I znowu popatrz na wprost i 10 stopni w dół, w poszukiwaniu wrażeń 

smakowych, a następnie w dół i w lewo – po odczucia emocjonalne. Na koniec odpręż się i 

przeprowadź pełne programowanie, starając się, by twoja inergizacja była dynamiczna i barwna. Po 

zakończeniu programowania wyjdź ze stanu alfa, odliczając od 1 do 5.

Na seminariach poświęconych zagadnieniu panowania nad umysłem metodą dr Silvy odnosiliśmy 
wielkie sukcesy. Wielu słuchaczy ze łzami w oczach opisywało swoje pierwsze, po wielu latach, 
osiągnięcia dokonane za pomocą wizualizacji. Najkrótsza droga do sukcesu prowadzi oczywiście 
przez próby, próby i jeszcze raz próby.

PODSUMOWANIE
Inergizacja holograficzna
Komunikowanie się z umysłem wewnętrznym
Teraz już wiesz, na czym polega sekret inergizacji holograficznej. Prawdopodobnie dokonaliśmy 
pierwszego od wielu lat znaczącego przełomu w badaniach nad wizualizacją.
Inergizacja typu holograficznego jest potrzebna szczególnie ludziom, którzy mają kłopoty z 
wizualizowaniem, gdyż albo nie pojmują istoty wizualizacji, i tym samym komplikują cały proces, 
blokując go, albo z natury nie są wzrokowcami, lecz mają za to bardziej rozwinięty tryb 
postrzegania kinestetycznego bądź słuchowego.
Dzięki holograficznej inergizacji mogą wykorzystać swą lepszą z natury umiejętność kinestetyczną 

lub słuchową do tworzenia ścieżki wizualnej w swym realistycznym doświadczeniu.
Z pomocą tego nowego narzędzia możesz wyznaczać cele i Osiągać je. Stosuj więc technikę 
inergizacji i uczyń ze swej wewnętrznej świadomości najlepszego przyjaciela, który pomoże ci 
osiągać sukcesy we wszystkich dziedzinach życia.
W celu stworzenia realistycznego doświadczenia przy programowaniu przyszłych osiągnięć, 
eliminowaniu złych nawyków, lęków, niesłusznych przekonań lub rozwijaniu jakiejś umiejętności 
wykonuj następujące czynności:
Etap pierwszy: Zamknij oczy i wejdź w stan relaksacji umysłu za pomocą metody 3-1.
Etap drugi: Pozostając nadal w stanie alfa, zwróć oczy w górę i w prawą stronę. Stwórz obraz 
wizualny, dodając barwę i akcję.
Etap trzeci: Sprawdź jakość tego obrazu, kierując gałki oczne w górę i w lewo. Jeśli obrazy 
napływają z łatwością, przejdź do następnego etapu, jeśli nie – powtórz etap 2.
Etap czwarty: Teraz ustaw gałki oczne tak, jakbyś spoglądał na swoje prawe ucho. Skonstruuj 
ścieżkę dźwiękową zawierającą muzykę, rozmowy i dźwięki w tle.
Etap piąty: Sprawdź ścieżkę dźwiękową, wykonując ruch gałkami ocznymi tak, jakbyś patrzył na 
swoje lewe ucho. Jeśli przywoływanie przebiega łatwo, przejdź do następnej czynności, jeśli nie – 
powtórz ćwiczenie 4.
Etap szósty: Skieruj oczy w dół i w prawo i stwórz fizyczne wrażenia, jakich doznałbyś, 
uczestnicząc naprawdę w sytuacji, którą obecnie wizualizujesz. Przy takim samym ustawieniu gałek 
ocznych sprawdź efekt, przywołując z pamięci owe cielesne wrażenia. Jeśli przywołujesz je z 
łatwością, przejdź do następnego etapu.
Etap siódmy: Teraz spójrz w lewo i w dół. Stwórz emocje, które przeżywałbyś, gdybyś 
rzeczywiście znalazł się w wyobrażonej sytuacji. Aby sprawdzić postępy, nadal przy tym samym 
ustawieniu gałek ocznych przywołaj owe emocje. Jeśli nie sprawia ci to trudności, przejdź do 
dalszych etapów.
Etap ósmy: Spójrz prosto przed siebie (oczywiście ciągle z zamkniętymi oczami) i 10 stopni 
powyżej linii wzroku, tak jakbyś patrzył na swój nos. Dodaj dane zapachowe. Sprawdź Je tak, jak 
opisano wyżej.
Etap dziewiąty: Oczy skierowane do przodu i 10 stopni poniżej linii wzroku, jakbyś patrzył na 
usta. Stwórz informacje smakowe, a następnie sprawdź ich jakość.
Etap dziesiąty: Teraz połącz wszystkie obrazy (wzrokowy, dźwiękowy, zapachowy, dotykowy, 
smakowy i emocjonalny), a otrzymasz pełną inergizację holograficzną. Dodaj akcję, kolory i 
zbliżenia.
Etap jedenasty: Odliczając od 1 do 5, wyjdź ze stanu alfa, otwórz oczy, poczuj się wspaniale i w 
doskonałym zdrowiu.
Celem realistycznego doświadczenia jest stworzenie doświadczenia sztucznego w sposób tak 
szczegółowy, by umysł przyjął to, co “realistyczne", za rzeczywistość. Dzięki tętnu zostanie ono 
skatalogowane w banku pamięci jako wspomnienie, a ty przechytrzysz własny umysł tak, że 
przezwycięży on ograniczające go przekonania i poszerzy twą strefę komfortu, a tym samym 
pozwoli ci osiągać nowe cele.

5. BUDUJ MOSTY, A NIE MURY
Komunikacja z innymi ludźmi
Czy zauważyłeś kiedyś, że niektóre osoby zawsze skupiają na sobie uwagę otoczenia, podczas gdy 
inne są wiecznie ignorowane? Niektórzy ludzie potrafią sprzedać każdy pomysł lub towar, a inni nie 
mogą spłacić nawet najmniejszego długu.
Są tacy, którzy mają wręcz talent do wszczynania kłótni i niesnasek, i tacy, którzy są opłacani za to, 
że w razie konfliktów potrafią być świetnymi mediatorami i szybko pogodzić zwaśnione strony.
Na czym polega ów sekret budowania mostów komunikacji? Dzięki zastosowaniu niżej opisanych 
technik będziesz mógł znacznie udoskonalić swą umiejętność perswazji -umiejętność właściwą 
człowiekowi.
Punktem wyjścia powinna być zawsze analiza świata, w którym żyje interesująca nas osoba. Każdy 
człowiek spowity jest światem, który sam sobie wytworzył. Sądzi, że zna się na wszystkim. Jest 
przekonany, iż doskonale umie sobie poradzić z większością sytuacji. Ten świat – dobry czy zły – 
jest jego światem.
Przypomnij sobie, co mówiliśmy wcześniej o powłoce – “strefie komfortu" – otaczającej każdego 
człowieka. Odgrywa ona rolę filtra zatrzymującego wszelkie dane będące w konflikcie z jego 
rzeczywistością.
I oto pojawiasz się ty – otoczony własną powłoką tkwisz we własnej rzeczywistości i chcesz 
drugiego człowieka do czegoś przekonać. Dlaczego miałby cię słuchać? Oczywiście, na pewno 
znajdzie się wiele słusznych powodów, ale w jego świecie to on jest ekspertem.
Wszystko, co słyszy, automatycznie porównuje z własną wiedzą. W tym procesie analizy 
nadchodzące informacje wtłaczane są w ustalone schematy i zazwyczaj podlegają biednej 
interpretacji tak, by pasowały do systemu przekonań słuchacza.
Cała tajemnica polega na tym, by przedrzeć się przez ową ochronną powłokę i zawładnąć uwagą 
osoby, z którą pragniesz nawiązać kontakt.
Współczesna wieża Babel 
Komunikacja to prawdopodobnie największy problem na-szych czasów. W swoich podróżach 
spotykamy ludzi, którzy pragną nawet narzucić swój język innym narodowościom. Jeśli zwróciłeś 
uwagę, że Amerykanie zwiedzający obcy kraj zwracają się do tubylców po angielsku, spodziewając 
się, iż zagadnięta osoba odpowie w tym samym języku? I o dziwo, najczęściej tak się dzieje. To 
fantastyczne, jak dalece Amerykanie narzucili światu swój sposób komunikacji. Choć na razie jest 
on skuteczny, bądźmy świadomi, że to nie najlepsza metoda komunikowania się.
Aby nawiązać skuteczny kontakt z Niemcem, musisz mówić po niemiecku, bo właśnie w tym 
języku przetwarza on nadchodzące informacje. Mówienie w innym języku wymaga od ciebie 
mentalnego przekładu z owego języka na twój i z powrotem na język rozmówcy. Zaczynasz już 
chyba rozumieć, dlaczego komunikacja na tej planecie jest prawdziwym problemem.
Ale takie kłopoty mają też obywatele, mieszkający w granicach tego samego państwa. Każda grupa 
ludzi – zawodowa, społeczna, wiekowa – posługuje się własnym żargonem i, co gorsze, nadaje 
słowom odmienne znaczenia i zabarwienie emocjonalne, co może doprowadzić do poważnych 
nieporozumień.
Miliard dolarów obrotu 
Podobne zjawisko obserwujemy w naszym życiu zawodowym. Niektórzy ludzie, pracując od lat w 
tym samym biurze, We komunikują się z kolegami, z przełożonymi i personelem. Wraz z 
polepszeniem komunikacji zmniejszyłaby się płynność kadr. Wielu ludzi interesu stwierdza, iż po 
zastosowaniu naszych technik nie tylko zmniejszyła się rotacja kadr w ich przedsiębiorstwach, ale 

też znacznie wzrósł wskaźnik produkcji i polepszyło się samopoczucie pracowników.
Polepszenie stosunków rodzinnych 
Brak komunikacji jest być może główną przyczyną kryzysu rodziny. Na naszych seminariach nieraz 
spotykamy pary, które nawet po dwudziestu czy trzydziestu latach małżeństwa nie mogą się ze sobą 
porozumieć – nie mówiąc już o normalnych kontaktach z dziećmi! Na szczęście, po zastosowaniu 
technik komunikacyjnych następują radykalne zmiany na lepsze.
Skłoń słuchacza do odprężenia 
Postawa typu “udowodnij mi to" pojawia się u kogoś, kto czuje się zagrożony tym, co powiedziałeś 
i z czym się nie zgadza. Dlatego też może zamknąć ci usta, zanim jeszcze zaczniesz dyskusję – już 
na wstępie jest gotów do obrony. Musisz zatem znaleźć sposób, by rozładować napięcie. Istnieją 
wytrychy, którymi można otwierać drzwi do takich zamkniętych umysłów i dzięki temu budować 
pomosty między własnym światem i światem drugiego człowieka. Podamy ci niebawem sposoby 
otwierania drogi doskonałej komunikacji.
Indianie mają powiedzenie-klucz, które pomaga otworzyć zamknięte drzwi. Na pewno już je 
słyszałeś: “Przejdź się milę w moich mokasynach" – co oznacza, iż trzeba wyjść z własnego świata 
i spojrzeć na życie z punktu widzenia drugiego człowieka. Musisz przeniknąć umysłem przez jego 
powłokę za pomocą klucza do jego specyficznego zamka.
Na pewno nieraz byłeś przekonany, że potrafisz komuś pomóc, lecz twoją sugestię kwitowano 
obojętnym, a często nawet wrogim spojrzeniem. Czasami jesteśmy tak podekscytowani tym, co 
chcemy powiedzieć, że zapominamy, iż komunikacja musi przebiegać dwustronnie. Próbujemy 
wcisnąć nasze myśli w czyjś zamknięty umysł i siłą utorować sobie drogę przez cudzą powłokę. 
Dla drugiej osoby oznacza to atak z twojej strony.
Jak w takim razie winieneś postąpić? Uczyń w myślach krok do tyłu i obserwuj osobę, z którą 
właśnie rozmawiasz. \y Jaki sposób przyjmuje twoje słowa? Co mówi język jej dała? Jak siedzi lub 
stoi? Czy fizycznie jest otwarta, czy zamknięta na ciebie i twoje poglądy?
Nie będziemy się tutaj rozwodzić nad znaczeniem rożnych póz ciała; napisano na ten temat wiele 
znakomitych książek (listę polecanych przez nas tytułów znajdziesz w “Bibliografii"). Zajmiemy 
się językiem ciała pod zupełnie innym względem, dzięki czemu nauczysz się prostej techniki 
opartej na znajomości języka ciała, techniki o nadzwyczajnej sile oddziaływania.
Etap pierwszy: Fizyczne dostosowanie
Obserwując świetnych negocjatorów, mediatorów i mistrzów w nawiązywaniu kontaktów, 
zauważysz w ich postawie ciała specyficzną cechę. Jedną z ich mało znanych tajemnic otwartej 
komunikacji jest dostosowanie się do języka ciała rozmówcy.
PROBLEM:
Stanowisz zagrożenie dla ochronnej powłoki słuchacza.
ROZWIĄZANIE:
Usuń to zagrożenie... pozwól słuchaczowi na relaks.
TECHNIKA:
Fizyczne dostosowanie.
Chcąc się łatwo z kimś skomunikować, staraj się siedzieć lub stać w tej samej pozycji, co osoba, z 
którą prowadzisz rozmowę. Jeśli rozmówca siedzi ze skrzyżowanymi nogami i założonymi rękami, 
usiądź podobnie. Gdy słuchacz zmienia pozycję, ty także powoli zmień Pozycję ciała. Psycholodzy 
uznali metodę dostosowania za narzędzie pomagające pacjentom otworzyć się na ich sugestie. 
Zastosuj i ty tę metodę, a rezultaty będą zadziwiające!
W większości przypadków rozmówca nie zauważy, że naśladujesz jego ruchy – przynajmniej nie na 
poziomie świadomości zewnętrznej. Jednakże wewnętrzna świadomość odnotuje lustrzane odbicie 

jego samego. Ludzie dobrze czują się w swoim towarzystwie, a ponieważ ty będziesz do nich 
podobny (pozycją twego ciała), przestaniesz stanowić dla nich zagrożenie i poczują się przy tobie 
wspaniale, zaczną się powoli odprężać, znikną bariery i kanał komunikacyjny między wami stanie 
otworem.
Możesz stać się mistrzem metody “fizycznego dostosowania", próbując, wdrażając i powtarzając tę 
technikę.

Fizyczne dostosowanie
A. Postawa ciała
1. Stojąca lub siedząca
2. Położenie ramion, dłoni, nóg i stóp
3. Pozycja głowy
4. Krok (szybki, średni, powolny)
B. Gesty
1. Gestykulacja rąk
2. Ruchy ramion
3. Ruchy głowy
4. Ruchy ciała
C. Oddech
1. Szybki lub wolny
2. Płytki, średni lub głęboki
D. Mowa
1. Tempo – szybkie lub wolne
2. Ton – wysoki lub niski
E. Mimika twarzy
1. Mruganie powiekami
2. Wyrażanie emocji
a. uśmiech – usta otwarte lub zamknięte
b. czoło – zmarszczone lub gładkie

Nawiązywanie i budowanie raportu 
Gdy raport zostanie już nawiązany, ty będziesz mógł przejąć inicjatywę, to znaczy zmienić nastrój 
rozmówcy, jeśli to potrzebne. Na przykład jeśli ktoś jest podekscytowany, naśladuj szybkie tempo 
jego oddechu i ruchy gałek ocznych. Wzoruj na rozmówcy swój oddech, mruganie powiekami i 
inne fizyczne oznaki emocji. Buduj raport, upodobnij się do swego słuchacza, i przejmuj 
inicjatywę, stopniowo uwalniając oddech i uspokajając ruch oczu, aż on automatycznie zacznie 
podążać za tobą, odpręży się i wejdzie w stan receptywności. Zobaczysz, jak teraz on z kolei będzie 
dopasowywać się do ciebie, nawet nie zdając sobie z tego sprawy – wszystko bowiem zachodzi na 
poziomie świadomości wewnętrznej. Technika ta może okazać się nadzwyczaj przydatna podczas 
udzielania pierwszej pomocy lub w sytuacjach stresowych.
Jakie nastroje chciałbyś zmienić u innych osób? Sporządź ich listę (depresja, złość, strach etc.). I 
zapisuj wszystkie swoje sukcesy!
Etap drugi: Werbalne dopasowanie
Prostym sposobem poprawienia komunikacji jest posługiwanie się językiem osoby, z którą 
rozmawiamy.
Każdy człowiek, każda grupa, każdy region wykształciły Specyficzny język: zestaw słów i 
zwrotów, które dla nich są wygodne. Ten szczególny język uformowało ich środowisko. Od 
momentu narodzin korzystamy ze wszystkich naszych zmysłów, by gromadzić dane – informacje o 
nas samych i otaczającym nas świecie. Następnie formułujemy z nich Opinie o sobie i naszym 
otoczeniu. W wielu wypadkach te .Ograniczające" opinie pozostają przy nas przez całe życie, chyba 

że zastąpią je inne.
Gdy dorastamy, większość z nas doskonali “ulubione" tryby, zmysły czy kanały przetwarzania 
danych, rozwijając i używając tylko jednego lub dwóch z nich – przeważnie jednego podstawowego 
i jednego drugorzędnego. Niektórzy używają przede wszystkim wzroku, inni korzystają z emocji, 
by przesłać informacje do mózgu.
I tak powstaje język, którym posługujesz się w rozmowie z ludźmi podobnymi do ciebie, z tymi, 
wobec których czujesz się pewnie. To język łączy was we wzajemnym zrozumieniu i zaufaniu. To 
twój specjalny tryb komunikacji pozwala gromadzić i przetwarzać informacje.
Spróbuj zwrócić uwagę na sposób wypowiadania się przedszkolaków, nastolatków, ludzi starszych. 
Niestety niewielu stara się zrozumieć ich specyficzny język. Jeśli tobie się to uda, nawiąż z nimi 
kontakt, wypowiadając podobne słowa, budując podobne zdania, naśladując ich.
PROBLEM:
Brak słownego porozumienia.
ROZWIĄZANIE:
Analiza specyficznych wzorców wypowiedzi i dopasowanie się do nich.
TECHNIKA:
Werbalne dostosowanie.
Każdy zawód charakteryzuje się specyficznym słownictwem. Porównaj język finansisty z językiem 
prawnika lub lekarza. Tak, czasami chcą cię w ten sposób “oszołomić" i zrobić na tobie wrażenie, 
ale najczęściej język odzwierciedla sposób ich myślenia, ich werbalne przetwarzanie informacji.
Jeśli lekarz nadużywa frazeologii medycznej, trudno się z nim porozumieć. Mówi na przykład, że 
masz kłopoty z “obrączką rzęskową" (orbiculus ciliaris). (Co to takiego?) Wielu lekarzy zapomina, 
że ich pacjenci nie mają medycznego wykształcenia. Ale czy lekarz może mówić językiem 
pacjenta? Z pewnością, lecz podobnie jak wielu profesjonalistów, jest najczęściej tak ciasno 
spowity w zasłonę własnego świata, że zapomina o innych.
A co z tobą? Może i ty tak dalece pochłonięty jesteś własnymi sprawami, że nie masz czasu, by 
uczyć się języka innych ludzi. Spróbuj jednak. Może znajdziesz drogę do nowego świata!
Jako mistrz w komunikacji powinieneś dostosować się do słownika osoby, z którą rozmawiasz. 
Powinieneś używać wyrażeń dobrze znanych wam obu. Twoim celem nie jest papugowanie 
drugiego człowieka, lecz naśladowanie tylko tych żargonowych zwrotów, które pasują do twojej 
osobowości (Dziwne byłoby słyszeć siedemdziesięciolatka mówiącego: “Klawy z niego gostek!".)
A zatem przysłuchuj się, w jaki sposób ktoś mówi – jakich używa słów – i naśladuj go. To język, 
któremu ufa i którym najwygodniej mu się posługiwać. Ale uważaj, to nie znaczy, ^ masz się zniżać 
do czyjegoś poziomu, masz tylko mówić językiem, który jest dla słuchacza zrozumiały, tonem, 
któremu on ufa. Dzięki temu twój rozmówca będzie bardziej zrelaksowany i otwarty na nowe idee. 
Zbudujesz pomost komunikacyjny między waszymi dwoma światami. (Czy masz pojęcie, jakie to 
ważne dla ludzi, którzy utrzymują się z handlu!)
W jaki sposób ludzie myślą? 
Jeśli poddamy analizie sposób, w jaki ludzie wyrażają siebie, otrzymamy zestaw ważnych 
wskazówek mówiących o tym, Jak przetwarzają informacje.
Badania dowiodły, że w miarę jak ludzie kształtują opinie o sobie i otoczeniu, tworzą specyficzne 
wzorce wypowiedzi, które wyrażają ich reakcje na świat. Dobór Słownictwa świadczy o sposobie 
przetwarzania danych. Słuchając, jak ktoś mówi, często możemy dowiedzieć się, jak myśli!
Gdy już odkryjesz czyjś sposób myślenia, świat komunikacji stanie przed tobą otworem – będziesz 
umiał przewidzieć reakcje drugiego człowieka na to, co masz do powiedzenia, czyniąc tym samym 
wielki krok w kierunku doskonałego porozumienia, i zyskasz pewność siebie.

Skąd otrzymujemy informacje? 
Istnieje wiele rodzajów środków przekazu, które dostarczają nam “wiadomości": telewizja, radio, 
gazety, czasopisma i oczywiście, rozmowy z innymi ludźmi. Każdy z nas korzysta z ulubionego 
medium, na przykład telewizji, by otrzymać wieści ze świata. Inne środki przekazu We wydają się 
tak nieodparte. Zamykamy się więc w zasięgu "tuby" telewizyjnej i uznajemy ją za główne źródło 
danych.
l tak jak faworyzujemy jedno z mediów, tak też dajemy pierwszeństwo w uzyskiwaniu informacji 
jednemu z naszych zmysłów. Podstawowe tryby wprowadzania danych związane są z pięcioma 
ludzkimi zmysłami: wzrokiem, słuchem, dotykiem, węchem i smakiem. Jeśli je wszystkie zbadamy, 
okaże się, że wzrok, słuch i dotyk są dominujące, natomiast węch i smak stanowią tylko 
przedłużenie zmysłu dotyku.
Kolejny przełom 
Przełom w badaniach nad możliwością otwierania umysłu drugiego człowieka stanowiła 
szczegółowa i gruntowna praca dr Miltona H. Ericksona. Wykazuje on, iż każdy człowiek posiada 
komplet kluczy do przetwarzania informacji. Dopóki bliskie mu osoby, znajomi, klienci nie znają 
tych kluczy i nie używają ich, dopóty nie otworzą oni jego umysłu i nie pojmą jego myślenia.
Pracę dr Ericksona studiowali w późniejszym czasie dr Richard Bandler i dr John Grider. Włączyli 
oni jego badania w zakres kursu, czy technologii, zwanego programowaniem neurolingwistycznym 
(NLP – Neuro Linguistic Programming), które można nazwać “językiem mózgu".
Tryby przetwarzania danych: wizualny, słuchowy, kinestetyczny (WSK) 
Analizując słowa – zwłaszcza rzeczowniki, czasowniki i przymiotniki – którymi najczęściej 
posługuje się nasz rozmówca, możesz ustalić, jaki jest jego “język zmysłów". Jeśli będziesz tego 
języka używać, twój słuchacz z łatwością będzie przetwarzał twoje informacje, w trybie, który mu 
najbardziej odpowiada. Dzięki temu powstanie między wami most umożliwiający prawdziwą, pełną 
komunikację.
Oto przykłady słów, które dadzą ci wskazówkę o “języku mózgu" twego rozmówcy.
WZROKOWIEC
Słowa nawiązujące do wzroku: “patrzeć", “wygląd", “perspektywa", “obraz", “jasny".
SŁUCHOWIEC
Słowa nawiązujące do słuchu: “głos", “powiedzieć", “słuchać", “mówić", “dźwięk".
KINESTETYK
Słowa nawiązujące do wrażeń dotykowych: “ogarnąć", .zebrać", “solidny", “dotknąć", 
“wyczuwalny", “utrzymać".
Test dla Ciebie 
Sprawdź swoją umiejętność rozpoznawania słów charakteryzujących wzrokowca (W), słuchowca 
(S) i kinestetyka (K).
A. Podkreśl kluczowe słowa lub zwroty w poniższych przykładach.
B. Określ podstawowy tryb przetwarzania danych u osoby wypowiadającej poniższe zdania.

1. Czuję, że to będzie fajna wycieczka. 

( ) wzrokowiec

( ) słuchowiec

(X) kinestetyk

2. To naprawdę jasny pogląd.

( ) wzrokowiec

( ) słuchowiec

( ) kinestetyk

3. Zajrzyj do gazety i zobacz, co grają w kinach.

( ) wzrokowiec

( ) słuchowiec

( ) kinestetyk

4. Jestem między młotem a kowadłem.

( ) wzrokowiec

( ) słuchowiec

( ) kinestetyk

5. Słyszę, co mówisz, ale nie jestem pewien, czy to dobrze brzmi.

( ) wzrokowiec

( ) słuchowiec

( ) kinestetyk

6. Chciałbym, żeby mój szef przestał się mnie czepiać.

( ) wzrokowiec

( ) słuchowiec

( ) kinestetyk

7. Ona zawsze pachnie jak róża.

( ) wzrokowiec

( ) słuchowiec

( ) kinestetyk

8. Ciemno tu jak w grobie.

( ) wzrokowiec

( ) słuchowiec

( ) kinestetyk

Werbalne dostosowanie do trzech głównych trybów przetwarzania informacji 
1. WZROKOWIEC – wygląd
Osoba, której ulubionym kanałem przepływu informacji jest WZROK, posługuje się wyrażeniami 
nawiązującymi do wrażeń wizualnych. Wzrokowiec woli telewizję niż radio, patrzy na 
przepływające obłoki, zamiast chodzić na basen, marzy o przyszłości, a nie zajmuje się koszeniem 
trawnika. Z łatwością możesz poznać wzrokowca po dużej liczbie słów nawiązujących do wzroku 
obecnych w jego słowniku.
Powie on na przykład tak:
“Niech no SPOJRZĘ jeszcze raz na ten problem".
“WIDZĘ, że to nie jest to, o co nam chodzi".
“Nie mam JASNEGO OBRAZU twoich poglądów"
Możesz otrzymać OBRAZ trybu przetwarzania danych u twego rozmówcy, PATRZĄC na słowa, 
jakich najczęściej używa.
2. SŁUCHOWIEC – dźwięk
Słuchowiec woli środki przekazu oparte na DŹWIĘKU i z nich czerpie informacje. Woli radio niż 
telewizję, koncert niż balet i będzie raczej słuchać muzyki stereo, niż kosić trawę. Z jego 
wypowiedzi z łatwością wyłowisz słowa nawiązujące do słuchu:
“Chciałbym USŁYSZEĆ, co masz mi do POWIEDZENIA".
“To BRZMI obiecująco.
“Ta idea BRZMI sensownie".
Nieraz SŁYSZYSZ, jak ludzie MÓWIĄ, że coś BRZMI dobrze lub źle.
3. KINESTETYK – dotyk i odczucia emocjonalne
Osobowość kinestetyczna rozwinęła przede wszystkim sfery DOTYKU i EMOCJI.

Kinestetyk będzie wolał pływać, niż iść do kina; tańczyć, niż oglądać balet... to wreszcie ktoś, 
komu prawdziwą przyjemność sprawia koszenie trawy!
Od razu poznasz tego rodzaju osobę po doborze słów.
Kinestetyk powie tak:
“CZUJĘ, że w swoim sprawozdaniu DOTYKASZ meritum sprawy".
“Zdaje się, że nie udało ci się OGARNĄĆ problemu".
“Gdy będziesz znał już KONKRETY, SKONTAKTUJ SIĘ ze mną".
Po takich wypowiedziach będziesz już mógł UCHWYCIĆ charakter tej osoby i poradzisz sobie z 
nią, używając MOCNYCH, KONKRETNYCH argumentów w trakcie rozmowy.
Sprawdź, ile przykładowych słów wymyślisz dla każdego typu rozmówcy.
Po ilości uzyskanych punktów zorientujesz się, jaki jest twój ulubiony tryb przetwarzania danych 
(ten, gdzie liczba punktów jest największa). Następnie powinieneś rozwinąć słownictwo w 
pozostałych kolumnach tak, byś czuł się swobodnie w rozmowach z osobami o innych 
preferencjach. Mistrz komunikacji potrafi prowadzić konwersację dostosowując się do każdego 
trybu przetwarzania.

WZROKOWIEC

SŁUCHOWIEC

KINESTETYK

 

 

 

(PODSUMUJ WYNIKI W KAŻDEJ KOLUMNIE)

Większość ludzi posługuje się trybem podstawowym i trybem drugorzędnym. Czy zaczynasz już 
pojmować, jaki jest twój dominujący kanał informacyjny?
Bardzo ważna wskazówka 
Wiele osób w sytuacjach stresowych ucieka się tylko do jednego, podstawowego kanału 
informacyjnego. Określ podstawowe tryby przetwarzania u ludzi, z którymi często przebywasz, i 
sporządź ich listę, żebyś w razie nagłej potrzeby był przygotowany do nawiązania z nimi 
porozumienia.
Imię i nazwisko:
Podstawowy tryb przetwarzania:
Drugorzędny tryb przetwarzania:

....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................

WSK w handlu 
Przyjrzyjmy się rozmowie dwóch osób, które cechuje odmienny tryb przetwarzania.
Jan (sprzedawca): – Proszę SPOJRZEĆ na tę ofertę. ZOBACZYCIE państwo, jak wasza firma 
zaoszczędzi na niej.
Anna (klientka): -Tak, CZUJĘ, że przedstawił pan parę 'MOCNYCH stron tej propozycji, ale są tu 
też SŁABE punkty.
J.: – Ależ pani nie DOSTRZEGA całości OBRAZU. Wiem, że z pani punktu WIDZENIA 
WYGLĄDA to trochę SZKICOWO, ale jeśli zechce pani PRZYJRZEĆ SIĘ naszej ofercie, 
DOSTRZEŻE pani same korzyści.
A.: – Jednakże PODSTAWĄ działania mojej firmy jest PRZEPŁYW gotówki. CZUJĘ, że 
powinnam WSTRZYMAĆ SIĘ z zamówieniem. Nie ma POŚPIECHU. Gdy SKONKRETYZUJE 
pan swoją ofertę, proszę o KONTAKT.

Jan jest:

( ) wzrokowcem

( ) słuchowcem

( ) kinestetykiem 

Anna jest:

( ) wzrokowcem

( ) słuchowcem

( ) kinestetykiem

Czy Jan otrzyma zamówienie?

( )tak
( )nie

Kto odniósłby korzyści z lepszego porozumienia?

( )Jan

( ) Anna

( ) oboje

Czy Jan otrzyma zamówienie? Prawdopodobnie nie. Jan i Anna rozmawiali tak, jakby posługiwali 
się innymi językami. Równie dobrze Jan mógłby mówić po chińsku, a Anna po niemiecku.
Kto zyska na lepszej komunikacji? Oboje.
Zadaniem kupującego jest rozwój jego firmy dzięki opłacalnemu zakupowi najbardziej przydatnych 
produktów. Mówiąc językiem sprzedawcy, Anna mogłaby uzyskać pełną informację, zrozumieć ją i 
podjąć najlepszą decyzję.
Zyski sprzedawcy zależą w dużej mierze od jego umiejętności komunikacji. Ta umiejętność 
decyduje o sukcesie lub o porażce.
W jaki sposób ty komunikujesz się z ludźmi? Ile razy zdarzyło ci się usłyszeć lub powiedzieć: “Nie 
rozumiem, co masz na myśli". Poświęć trochę czasu na określenie trybu przetwarzania informacji 
osób, z którymi się kontaktujesz, i przećwicz te tryby, by poprawić jakość waszej komunikacji.
Aby lepiej zrozumieć, jak można wykorzystywać znajomość czyjegoś trybu przetwarzania, 
wyobraź sobie, że...
1. Wybierasz się na pierwszą randkę (spotkanie) i chcesz pobić dobre wrażenie. Wiesz już, jaki jest 
tryb przetwarzania u tej osoby. Jaki rodzaj rozrywki jej zaproponujesz?

(Ą) Wzrokowcowi:

1. ....................................................................................................
2. ....................................................................................................
3. ....................................................................................................
4. ....................................................................................................

(B) Słuchowcowi:

1. ....................................................................................................
2. ....................................................................................................
3. ....................................................................................................
4. ....................................................................................................

(C) Kinestetykowi:

1. ....................................................................................................
2. ....................................................................................................
3. ....................................................................................................

4. .................................................................................................... 

2. Jest rocznica waszego ślubu i chcesz podarować ukochanej osobie jakiś specjalny prezent. Co 
kupisz?

(D) Wzrokowcowi:

1. ....................................................................................................
2. ....................................................................................................
3. ....................................................................................................
4. ....................................................................................................

(E) Słuchowcowi:

1. ....................................................................................................
2. ....................................................................................................
3. ....................................................................................................
4. ....................................................................................................

(F) Kinestetykowi:

1. ....................................................................................................
2. ....................................................................................................
3. ....................................................................................................

4. .................................................................................................... 

3. Klienci często kupują domy, które wcale nie przypominają domów ich marzeń. Mistrz 
komunikacji w dziedzinie sprzedaży nieruchomości przede wszystkim zwróci uwagę na tryb 
przetwarzania charakteryzujący jego klienta... czyli na jego sposób podejmowania decyzji o 
zakupie. Następnie wybierze dom odpowiadający potrzebom klienta.
Na co ty jako sprzedawca zwróciłbyś uwagę klienta?

(G) Wzrokowcowi:

1. ....................................................................................................
2. ....................................................................................................
3. ....................................................................................................
4. ....................................................................................................

(H) Słuchowcowi:

1. ....................................................................................................
2. ....................................................................................................
3. ....................................................................................................
4. ....................................................................................................

(I) Kinestetykowi:

1. ....................................................................................................
2. ....................................................................................................
3. ....................................................................................................

4. .................................................................................................... 

A może sam znajdziesz jeszcze inne zastosowania owej techniki? (Wszystkie odpowiedzi znajdują 
się na końcu rozdziału).
Etap trzeci: Obserwacja ruchu gałek ocznych
Okazuje się, że kiedy zadajesz komuś pytanie, jego gałki oczne wykonują automatyczne, określone 
ruchy, gdy zastanawia się on nad odpowiedzią.
Oznaki wzrokowego przetwarzania danych
Jeśli zadajesz pytanie, które wymaga od pytanego przywołania odpowiedzi wizualnej, jego gałki 
oczne najczęściej kierują Się w dół i w prawo lub w lewo, w zależności od rodzaju pytania.
Chociaż od każdej reguły są wyjątki, możemy ogólnie stwierdzić, że wyżej opisany ruch gałek 
ocznych świadczy o wzrokowym trybie przetwarzania informacji. W tym przypadku jednak nie 
oznacza to, że osoba ta jest wzrokowcem. Rozważymy tę kwestię nieco później.

 

Chcąc zidentyfikować wizualny tryb przetwarzania, trzeba zadać odpowiednie pytanie. Pytanie 
nawiązujące do dźwięku lub odczucia emocjonalnego nie jest właściwe. Musi to być pytanie, które 
ewokuje odpowiedź wizualną. Co ciekawsze – istnieją dwa rodzaje pytań dla trybu wizualnego. Jak 
się później okaże, te same dwa rodzaje pytań stosuje się również przy przetwarzaniu słuchowym – 
ale nie przy kinestetycznym.
Dwa rodzaje pytań 
A oto dwa rodzaje pytań, które ewokują specyficzny tryb mózgowego przetwarzania i dostarczają 
wyraźnych wskazówek, które możemy wykorzystać do podniesienia skuteczności komunikacji:
1. Pytanie przywołujące – jest to pytanie, które wymaga od rozmówcy przywołania danych z banku 
pamięciowego (mózgu).
2. Pytanie konstruujące – jest to pytanie, które wymaga od rozmówcy utworzenia nowych danych 
przy użyciu wyobraźni i zdolności twórczych.
Pytanie przywołujące wymaga tego, co nazwiemy wizualizacją lub inergizacją. Taki rodzaj pytania 
uaktywnia przywoływanie wcześniej zgromadzonych danych (wspomnień). Mogą to być obrazy, 
dźwięki lub emocje. Nie powstaje tutaj nic nowego; osoba, z którą rozmawiasz, ma już potrzebne 
jej informacje i tylko przywołuje odpowiedź.
Gdybyś ktoś cię zapytał: “Jak wygląda czerwona róża?", sięgnąłbyś po prostu do banku pamięci i 
przywołał wspomnienie jakiejś prawdziwej bądź sztucznej czerwonej róży. Ten proces 
przywoływania trwa zaledwie kilka sekund. Jeśli przyjmiemy bardzo prostą wersję modelu 
rozszczepionego mózgu, to dane tego rodzaju przechowywane są głównie w lewej jego półkuli.
Pytanie konstruujące wymaga od rozmówcy skorzystania z wyobraźni Ten typ pytania skłania go do 
tworzenia NOWYCH obrazów, dźwięków lub emocji, które powstają na bazie wcześniej 
zgromadzonych fragmentów informacji.
Gdyby cię zapytano: “Jak wygląda niebieska róża?", proces myślenia byłby bardziej 
skomplikowany. Najpierw przetrząsnąłbyś pamięć w poszukiwaniu niebieskiej róży, potem – nie 
znajdując tam takiej róży – przywołałbyś czerwoną, następnie przywołałbyś barwę niebieską, po 
czym czerwoną różę uczyniłbyś różą niebieską; i w ten sposób stworzyłbyś i zatrzymał w pamięci 
nowy obraz niebieskiej róży, który od tej chwili mógłbyś swobodnie przywoływać, bez 
konieczności powtórnego konstruowania. Ów twórczy proces może skłonić cię do użycia twej 
prawej półkuli mózgowej.
UWAGA: Zawsze przed rozmową przeprowadzaj testy kontrolne.
PRZYWOŁYWANIE WIZUALNE 
Gdy zadasz specjalne pytanie wymagające odpowiedzi wizualno-przywołujacej, zobaczysz, że oczy 
osoby pytanej kierują się w górę i w twoją prawą stronę.

 

Test na przywoływanie wizualne
Aby sprawdzić u rozmówcy objawy tego typu przetwarzania informacji, zapytaj go o obraz, który 
już wcześniej widział – o jakąś “znaną" mu cechę.
Na przykład:

“Jak wygląda twój płaszcz?".
“Jakiego koloru są ściany twego domu?".
KONSTRUOWANIE WIZUALNE 
Gdy zadasz specjalne pytanie wymagające odpowiedz} wizualno-konstruującej, zobaczysz, że gałki 
oczne pytanego zwracają się w górę i w twoją lewą stronę.

 

Test na konstruowanie wizualne
Aby zaobserwować u rozmówcy oznaki tego typu przetwarzania informacji, zapytaj go o obraz, 
którego nigdy przedtem nie widział – o jakąś “nie znaną" mu cechę.
Na przykład:
“Jak wyglądałby żółty kangur w czarne cętki?".
“Jak wyglądałbyś z zielonymi włosami?".
“Jak wyglądałby twój dom, gdyby pomalowano go na zielono w duże różowe groszki?".
Wzrok rozbiegany lub nieruchomy 
Oczy wpatrzone w przestrzeń, rozbiegane lub nieruchome, również mogą wskazywać na wizualny 
dostęp do danych. Gdy oczy wznoszą się ku górze, a gałki oczne poruszają się to w prawo, to w 
lewo, tam i z powrotem, często świadczy to o trwającym właśnie procesie wizualnego 
konstruowania. (Można to porównać do snu na jawie... Nauczyciele, pamiętajcie: może Janek 
akurat tworzy lekcję historii!)
Jak przeprowadzać test i weryfikację 
Opisane tu ruchy gałek ocznych występują u większości ludzi, aczkolwiek bywają wyjątki. Jeśli 
masz jakieś wątpliwości, powinieneś zadać rozmówcy więcej pytań i sprawdzić rezultaty. Może się 
okazać, że ruchy oczu są u kogoś akurat odwrotne, a w niektórych rzadkich przypadkach – 
całkowicie inne. Formułuj pytania tak, by sprowadzić rozmowę na tematy interesujące obie strony.
Dla uproszczenia naszych rozważań przyjmijmy, że każdy człowiek pasuje do naszego idealnego 
modelu. Trzeba tylko pamiętać o tym, by przy stosowaniu niniejszej techniki ocenić ruchy oczu 
każdej osoby, to znaczy sprawdzić je za pomocą pytań kontrolnych.
Wskazówki dotyczące formułowania pytań kontrolnych wraz z przykładowymi pytaniami znajdują 
się na końcu tego rozdziału.
Oznaki słuchowego przetwarzania danych 
W przypadku słuchowego przetwarzania informacji gałki oczne kierują się w stronę ucha, prawego 
lub lewego. Wygląda to tak, jakby mózg wsłuchiwał się w napływające informacje. Podobnie jak 
przy wizualnym trybie przetwarzania, do uzyskania informacji o rozmówcy służą dwa rodzaje 
pytań.
PRZYWOŁYWANIE SŁUCHOWE 
Gdy zadasz specjalne pytanie wymagające odpowiedzi słuchowo-przywołającej, zaobserwujesz, że 
wzrok pytanego kieruje się w stronę jego lewego ucha, tzn. w twoją prawą stronę.

 

Test na przywoływanie słuchowe
Aby sprawdzić u rozmówcy objawy tego typu przetwarzania danych, zapytaj go o jakiś dźwięk lub 
wrażenie słuchowe, którego już kiedyś doświadczył – o cechę mu “znaną".
Na przykład:
“Jak brzmi klakson twojego samochodu?".
“Jaki jest dźwięk twojego budzika?".
“Jak brzmi wycie syreny policyjnej?".
KONSTRUOWANIE SŁUCHOWE 
Gdy zadasz pytanie wymagające odpowiedzi shichowo– -konstrwjjocej, oczy pytanego skierują się 
w stronę jego prawego ucha, to znaczy w twoją lewą stronę.

 

Test na konstruowanie słuchowe
Aby sprawdzić u rozmówcy objawy tego typu przetwarzania danych, zapytaj go o dźwięk lub 
wrażenie słuchowe, którego nigdy nie doświadczył – o jakość mu “nie znaną".
Na przykład:
“Jak brzmiałby klakson twojego samochodu, gdyby jego dźwięk podobny był do dziewczęcego 
śpiewu?".
“Jak brzmiałoby twoje nazwisko wymówione od końca?".
“Jakie byłoby brzmienie fletu imitujące płacz dziecka?".
Wewnętrzny świat dźwięków jest jednym z najbogatszych źródeł informacji płynących do mózgu, 
mimo że dla większości osób podstawowym sposobem przetwarzania danych jest tryb wizualny lub 
kinestetyczny, nie zaś słuchowy.
0znaki kinestetycznego przetwarzania danych 
Okazuje się, iż przetwarzanie kinestetyczne to całkiem odmienne zjawisko. Być może dlatego, że 
kinestezja dotyczy wrażeń zarówno fizycznych, jak emocjonalnych. Inny Jest dostęp do wrażeń 
fizycznych i odczuć emocjonalnych, a inny do wewnętrznego dialogu, czyli rozmowy z samym 
sobą. W przypadku wrażeń ich przywoływanie i konstruowanie objawia się jednakowym 
położeniem gałek ocznych.
Wspomnieliśmy w poprzednim rozdziale, że proponowany przez nas model inergizacji 
holograficznej (komunikacji wewnętrznej) jest nieco inny niż w standardowej wersji NLP. Teraz 
powróćmy jednak do owej wersji (komunikacja zewnętrzna) i przyjmijmy założenie, że gdy wzrok 
pytanego kieruje się w dół i w twoją prawą stronę, świadczy to o prowadzeniu przez niego 
wewnętrznego dialogu, czyli rozmowy z samym sobą.

DIALOG WEWNĘTRZNY – ROZMOWA Z SAMYM SOBĄ 
Kiedy odbywa się taki wewnętrzny dialog, oczy rozmówcy ferują się w dół i w twoją prawą stronę.

 

Test na kinestetyczny dialog wewnętrzny
Na przykład:
.Opowiedz samemu sobie jakiś dowcip".
.Co sobie myślisz, kiedy zdarza ci się potknąć?"
“Co myślisz, kiedy ktoś mówi ci komplement?".
DANE FIZYCZNE I EMOCJONALNE 
Gdy zadasz specjalne pytanie wymagające odpowiedzi związanej z wrażeniami cielesnymi lub 
emocjonalnymi, gałki oczne rozmówcy skierują się w dół i w twoją lewą stronę.

 

Test na wrażenia kinestetyczne
Na przykład:
“Co odczuwa dłoń, dotykając kory drzewa?".
“Jak czuje się człowiek podczas biegu?".
“Jak to jest być zakochanym?".
Zauważysz, że nie występuje tu różnica między trybem konstruowania i przywoływania – i jedno, i 
drugie odbywa się przy takim samy m położeniu gałek ocznych; przy dialogu wewnętrznym – w 
dół i w twoją prawą stronę, a przy wrażeniach fizycznych i emocjonalnych – w dół i w twoją lewą 
stronę.
Korzyści 
Istnieje nieskończenie wiele sposobów doskonalenia sztuki komunikacji dzięki wykorzystaniu 
wskazówek mówiących o trybie przetwarzania drugiego człowieka. Prowadziliśmy specjalne 
wykłady dla pracowników organów kontroli, dla personelu służby bezpieczeństwa, prawników i 
rozmaitych agencji wywiadowczych. Techniki wydobywania prawdziwych informacji, 
przeprowadzania wywiadów i śledztw mogą okazać się nieocenione w tego rodzaju zawodach.
Czy kłamcy są “lewi"? 
Wiele osób pracujących w służbie śledczej lub wywiadowczej dochodzi do wniosku, że “kłamcy są 
lewi". Gdy rozmawiają ze świadkiem lub podejrzanym, obserwują ruch jego gałek ocznych. Jeśli 
jego wzrok kieruje się w prawo – jest to wskazówka, że jego informacje mogą być prawdziwe, jeśli 
zaś w lewo, istnieje duże prawdopodobieństwo, że podejrzały właśnie “tworzy" swe informacje. 
Podążając za taką hipotezą, śledczy na początku rozmowy zadaje kilka pytań kontrolnych, aby 
określić tryb przetwarzania danych u swego rozmówcy. Oczywiście wzrok kierujący się w lewą 

stronę niekoniecznie musi oznaczać, że osoba udzielająca odpowiedzi kłamie. Czasami ktoś nie 
potrafi przywołać całego wydarzenia, więc “wypełnia je szczegółami" – po prostu dodaje kilka 
sfabrykowanych informacji, by opowieść płynęła gładko. Tak więc oczy zwrócone w lewo mogą 
Oznaczać “prawie prawdę". Należy pamiętać, że nie ma metod niezawodnych, istnieją tylko 
sposoby na poprawienie umiejętności komunikacji – sztuka zadawania pytań jest jednym z nich. Jak 
mogą rodzice czy nauczyciele korzystać z tych metod, by budować most porozumienia z 
młodzieżą?
Wskazówki służące do identyfikowania podstawowego trybu przetwarzania 
Wiele osób sądzi, że można określić czyjś podstawowy Sposób przetwarzania danych, obserwując 
pierwszy ruch gałek ocznych po zadaniu obojętnie jakiego pytania.
Nauczyciele mogą w ten sposób stwierdzić, jakim trybem myślenia uczeń rozwiązuje zadanie 
matematyczne. Mając taką informację, dobry nauczyciel będzie mógł pomóc uczniowi zrozumieć 
zawiłości matematyki.
Do sukcesu można dojść tylko jedną drogą. Oto skrót, którym można ją wyrazić: PSP, co oznacza:

P = PRÓBOWANIE

S = STOSOWANIE

P = POWTARZANIE 

Są to trzy konieczne warunki wprowadzenia w czyn opisanej techniki. Skup cale swoje myślenie na 
treści tego rozdziału. Jeśli chcesz ją sobie przyswoić, to przed powtórnym czytaniem wykonaj 
ćwiczenie relaksacji metodą dr Silvy, opisane w “Dodatku".
Jak poprawić umiejętność przywoływania 
A oto w jaki sposób zdołasz lepiej przywołać informacje zawarte w tej książce: przeczytaj 
“Podsumowanie"... zamknij powieki i przedstaw sobie w myślach wyróżnienia w tekście, a 
następnie przywołaj wszystkie szczegóły ich dotyczące. Nadal z zamkniętymi oczami poddaj 
analizie swój dzisiejszy dzień i jutrzejszy: z kim masz się spotkać i jak rozpocząć udoskonalanie 
komunikacji? Kiedy już poczujesz się tak, jakbyś naprawdę to robił... weź głęboki oddech, powoli 
wypuść powietrze i otwórz oczy. A teraz kontynuuj czytanie.

PODSUMOWANIE
Buduj mosty, a nie mury Komunikacja z innymi ludźmi
Etap pierwszy: Ćwiczenie na poziomie alfa. W stanie relaksacji umysłu wyobrażaj sobie różne 
osoby i w myślach je obserwuj, po czym próbuj naśladować oznaki ich sposobu komunikacji. 
Stwórz w umyśle kadry filmowe: najpierw naśladuj postawę ciała, następnie gesty, oddech, głos, 
mimikę... Może ci to zająć kilka sesji. Ćwiczenie w stanie relaksacji umysłu pozwala na 
przyswojenie sobie informacji i szybsze uzyskanie pomyślnych rezultatów stosowania opisanych 
technik.
Etap drugi: Prostym sposobem polepszenia jakości komunikacji jest posługiwanie się językiem 
rozmówcy.
Poświęć czas na przestudiowanie werbalnych schematów wypowiedzi i naucz sieje naśladować, 
bacząc jednak, by nie używać czyjegoś żargonu lub ulubionych powiedzonek, jeśli sam ich nie 
używasz. Naśladuj tylko sposób wypowiadania się – budowę zdań, tempo mówienia...
Etap trzeci: Studiuj i staraj się zidentyfikować główny, wewnętrzny tryb podejmowania decyzji u 
interesującej cię 0soby. Zbadaj, jak przetwarza ona informacje, i zanotuj częstotliwość 
występowania w jej słownictwie wyrazów należących do wszystkich trzech kategorii: wizualnej, 
słuchowej i kinestetycznej. Których słów jest najwięcej?
Następnym krokiem do osiągnięcia doskonałości w dziedzinie komunikacji będzie dostosowanie się 

do podstawowego trybu przetwarzania charakteryzującego twego rozmówcę i prowadzenie 
konwersacji w tym właśnie trybie.
Test dla ciebie 
A w jaki sposób ty przetwarzasz informacje? Jakich używasz zdań opisowych? Aby to sprawdzić, 
odszukaj jakiś stary, napisany przez ciebie list. Miej na uwadze, że piszesz zupełnie inaczej, niż 
mówisz, mimo to znajdziesz we własnych listach swoje ulubione zwroty.
Postaraj się zmienić swoje schematy wypowiedzi, ćwicząc posługiwanie się słownictwem 
wizualnym, słuchowym i kinestetycznym. Im więcej ćwiczeń, tym łatwiej stosować te techniki 
wobec innych i przyjąć ich sposób myślenia. W miarę postępów możesz przystąpić do nauki 
naśladowania: postawy ciała, gestów rąk, oddychania, tonu głosu, prędkości mowy, wyrazu twarzy, 
mimiki (np. mruganie powiekami) i wielu innych cech czyjegoś zachowania.
Piękna sztuka komunikacji i przekonywania jest darem, który należy polerować tak długo, aż jego 
blask padnie na drugiego człowieka.

OBSERWACJA RUCHU GAŁEK OCZNYCH

Miej na uwadze, że patrzysz na twego rozmówcę,

tak więc wskazówki odnoszą się do twojej prawej i twojej lewej strony! 

KW – obrazy konstruowane wizualnie (oczy w górę i w lewo)
KS – dźwięki lub słowa konstruowane słuchowo (oczy na linii wzroku i w lewo)
WK – wrażenia kinestetyczne: emocje i odczucia cielesne
(oczy w dół i w lewo; zarówno przy konstruowaniu, jak i przywoływaniu) 

 

PW – obrazy przywoływane wizualnie (oczy w górę i w prawo)

(wzrok rozbiegany lub nieruchomy także może wskazywać na przetwarzanie wizualne)

PS – dźwięki lub słowa przywoływane słuchowo (oczy na linii wzroku i w prawo)

DW – kinestetyczno-słuchowa rozmowa z samym sobą

(oczy w dół i w prawo; zarówno przy konstruowaniu, jak i przywoływaniu)

Masz więc już w swoich rękach narzędzie burzące mury i wznoszące mosty komunikacyjne. 
Przejdź po nich na drugą stronę ku lepszemu, szczęśliwemu i wartościowemu światu.
Przykładowe odpowiedzi na pytania z rozdziału:
A
1. kino
2. sztuka teatralna
3. wystawa w muzeum
4. oglądanie telewizji

B
1. koncert
2. słuchanie płyt
3. pocztówki dźwiękowe
4. opera

D
1. sprzęt wideo
2. kalejdoskop
3. telewizor
4. mikroskop

E
1. sprzęt stereofoniczny
2. śpiewający telegram
3. płyty kompaktowe
4. pozytywki

G
1. piękny widok
2. mnóstwo przestrzeni
3. kolorystyka
4. krajobraz

H
1. odgłos pukania w ścianę
2. spokojne sąsiedztwo
3. weseli sąsiedzi
4. śpiew ptaków

C
1. pływanie
2. spacer w parku
3. dancing
4. kolacja w restauracji

F
1. sprzęt sportowy
2. futro
3. kupon jedwabiu lub atłasu
4. kominek

I
1. kominek
2. miękkość dywanu
3. miły chłód lub przytulne ciepło
4. zapach kwiatów

6. KOMUNIKACJA SUBIEKTYWNA MIĘDZY UMYSŁAMI
KOMUNIKOWANIE się z rodziną, przyjaciółmi i znajomy, mi na poziomie świadomości 
zewnętrznej jest warunkiem, by dawać sobie radę w otaczającym świecie. Jednakże zdarza się, że 
nie potrafimy znaleźć odpowiednich słów lub że ktoś nie chce z nami nawet rozmawiać. Co można 
zrobić? Istnieje metoda komunikowania się z ludźmi na poziomie świadomości wewnętrznej – 
wówczas słowa są niepotrzebne.
Umysłowa komunikacja subiektywna i zjawisko programowania to od dawna tematy bardzo 
kontrowersyjne. Chcąc stosować najnowocześniejsze techniki dr Silvy, musimy najpierw zbadać 
możliwości korzystania z czystej komunikacji międzyumystowej, czyli z parapsychicznych 
zdolności człowieka. Zwróćmy się zatem do dawnych i nowych odkryć, które wydają się 
wskazywać, iż ten typ umysłowego programowania nie jest jedynie tkwiącym w nas potencjałem, 
ale może być nadzwyczaj skuteczny w praktyce.
Tak, istnieją dowody na istnienie takich umiejętności i w dalszej części książki dowiesz się, jak 
można je rozwijać za pomocą techniki programowania subiektywnego dr Silvy.
Badania dr Rhine'a 
Prawdopodobnie najbardziej znany zespół badaczy zjawisk parapsychicznych założył w 1920 roku 
dr J.B. Rhine przy Laboratorium Parapsychologii w Duke University w Durham, w Karolinie 
Północnej. Do uczestnictwa w eksperymentach zaproszono ludzi z różnych środowisk, by poddać 
analizie ich umiejętność odgadywania specjalnie oznaczonych kart. Talia składała się z 25 kart, na 
których widniał jeden z pięciu symboli – gwiazda, linia falowana, koło, kwadrat i znak dodawania. 
Dwóch uczestników rozdzielano przegrodą tak, by nie mogli siebie widzieć. Talię dokładnie 
fasowano. “Nadawca" odsłaniał wierzchnią kartę i koncentrował się na niej, usiłując przesłać w 
myślach widziany symbol “odbiorcy". Odbiorca miał głośno powiedzieć pierwszy symbol, jaki 
przyjdzie mu do głowy. Potem odkrywano następną kartę i wszystkie kolejne, aż po wyczerpania 
całej talii. Przez ponad trzydzieści lat badań | podczas tysięcy testów odbiorcom wielokrotnie 
udawało się prawidłowo odgadnąć wszystkie 25 kart. Na podstawie tych badań stwierdzono, że 
istnienie zdolności parapsychicznych w człowieku jest więcej niż prawdopodobne.
Widzenie na odległość 
Badania prowadzone we wczesnych latach siedemdziesiątych przez dr Harolda Puthoffa i dr 
Russella Targa potwierdzają – jak relacjonuje “The Journal of the Institute of Electrical and 
Electronics Engineers" – prawdziwość wyników tego typu eksperymentowania z ludzkimi 
możliwościami parapsychicznymi. Ich odkrycia dotyczą widzenia na odległość, czyli umiejętności 
umysłowego otrzymywania informacji z dużych odległości.
Fizyk Puthoff i specjalista od laserów. Targ, przeprowadzili serię testów, w których prosili jednego z 
uczestników, skazywanego “nadawcą", by udał się w jakieś znane tylko Sobie miejsce. Jego partner, 
czyli “odbiorca", pozostawał w laboratorium. W ustalonym czasie odbiorca miał się odprężyć, 
zamknąć oczy i, próbując sobie wyobrazić, co w tej chwili widzi nadawca, narysować ów 
przypuszczalnie widziany przez nadawcę obraz. Wykonane rysunki były zadziwiająco prawidłowe.
Przeprowadzono sześćdziesiąt eksperymentów z udziałem zarówno osób, u których już dawniej 
stwierdzono zdolności parapsychiczne, jak też z naukowcami rządowymi oraz innymi urzędnikami, 
którzy przewinęli się przez laboratorium. Wszystkich proszono, by zgodzili się odgrywać rolę 
“odbiorców". Co prawda ci pierwsi wypadli najlepiej, ale i większość pozostałych uczestników 
otrzymała bardzo dobre wyniki. Eksperymenty potwierdziły więc tezę, że wszyscy ludzie mają 
zdolności parapsychiczne, że jest to dar ofiarowany nam przez naturę, który możemy rozwijać 
dzięki praktyce.
Te zaawansowane badania skłoniły rząd Stanów Zjednoczonych do finansowania dalszych prac w 
tej dziedzinie. Wyniki uzyskane w Instytucie Badań w Stanford są jednak zaliczane do ściśle 

tajnych. Wieść niesie, że ostatnio rząd wykorzystywał ludzkie zdolności widzenia na odległość w 
celu zlokalizowania terrorystów i uwolnienia ofiar porwania. Jeśli to prawda, następnym krokiem 
będzie prawdopodobnie przewidywanie mających nastąpić wydarzeń, by zapobiec rozlewowi krwi, 
aktom przemocy, nieszczęściom.
Widzenie na odległość było także przedmiotem badań doktor Marilyn Schitz i doktorów Rhine'a z 
Instytutu Parapsychologii oraz Roberta Jahna z uniwersytetu w Princeton; wszyscy uzyskali 
pozytywne rezultaty.
Zdolności parapsychiczne i zyski na rynku srebra 
Chcąc udowodnić skuteczność tzw. programowania subiektywnego, dr Targ wraz z psycholog Keith 
Harary i kolekcjonerem dzieł sztuki Anthonym White'em założyli Towarzystwo Delphi w 
Kalifornii. Ich celem było pomyślne wykorzystanie zdolności parapsychicznych do prognozowania 
cen srebra na giełdzie. Harary, odgrywając rolę odbiorcy, dokonała dziewięciu, jeden po drugim, 
prawidłowych szacunków. Prawdopodobieństwo trafienia wynosi w tej dziedzinie 1: 50 000. W 
ciągu jednego roku dzięki sesjom parapsychicznym grupa, o której mówimy, osiągnęła zysk netto 
120 000 dolarów.
Latem 1987 roku Russell Targ, pracujący obecnie jako etatowy specjalista od laserów, dokonał 
kolejnego prognozowania na rynku srebra. Spośród pięćdziesięciu dwóch prób trzydzieści pięć było 
pomyślnych. O zyskach osiągniętych z tej operacji nic nie wiemy.
Krytycy i oszuści 
Wyniki tych wieloletnich kontrolowanych, naukowych testów powinny przekonać nawet 
największych sceptyków, mimo to wielu nadal uważa, że nie ma żadnych dowodów la istnienie 
zjawisk parapsychicznych. Dlaczego wciąż jeszcze z takim uporem zaprzecza się istnieniu 
zdolności parapsychicznych człowieka? Zbadajmy pika możliwych przyczyn takiej postawy.
Siła środków przekazu 
Gazety, czasopisma, radio i telewizja często wypowiadają się negatywnie o parapsychologii, 
zarzucając badaczom sztuczki i oszustwa. Niekiedy mają oczywiście rację, zawsze i wszędzie 
bowiem znajdą się oszuści, którzy dorabiają się, korzystając z ludzkiej naiwności. Szybko 
rozwijająca się wspólnota New Age / New Thought gromadzi prawdopodobnie więcej oszustów niż 
ludzi uczciwych. &bok ludzi prawych są tam naciągacze, i co smutniejsze, łych drugich jest więcej. 
Dziennikarze, korzystając z ich Informacji, często mają fałszywe pojęcie o badaniach 
parapsychicznych.
Niektórzy dziennikarze idą po linii najmniejszego oporu, polegając na słowach tzw. “autorytetów". 
Na przykład: amerykańska telewizja i prasa poświęciły dużo miejsca magikowi, który twierdził, że 
nikt jeszcze nie wykazał rzeczywistych Umiejętności parapsychicznych. “Dowodził", że wszystkie 
prezentowane zdolności tego typu są oszustwem, ponieważ on potrafi uzyskać podobne efekty 
dzięki zwykłym sztuczkom. To dokładnie tak, jak gdyby ktoś oświadczył, że sól nie istnieje, gdyż 
można otrzymać taką substancję w laboratoriach chemicznych. Mimo iż owo “expose" było w 
gruncie rzeczy metodą na pojawienie się nazwiska magika w mediach, prasa daje się ogłupiać 
pustymi oświadczeniami, że siły parapsychiczne nie istnieją, lub równie głupimi stwierdzeniami 
(mimo przekonywających wyników tylu badań), że: “Nie ma jak dotąd żadnego dowodu, iż 
zdolności parapsychiczne istnieją".
Relacje tendencyjne 
W niektórych przypadkach to same media wprowadzają ludzi w błąd. Ostatnio donoszono, że autor 
piszący dla magazynu “Scientific American" skrytykował program rządowy NASA wspierający 
badania parapsychiczne. Twierdził on, jakoby “uczestnicy eksperymentów zniszczyli taśmy z 
niepomyślnymi danymi, a wręczyli taśmy tylko z pozytywnymi wynikami". Później przyznał się 
koledze po fachu, że dopuścił się takiego oskarżenia, gdyż wydawało mu się, iż rezultaty badań tak 
dobitnie przemawiały za istnieniem zdolności parapsychicznych, że “było to podejrzane!". 

Zaproszono go na publiczną debatę, aby przedyskutować wysunięte przez niego zastrzeżenia. 
Odmówił, przyznając, iż tak naprawdę nie wie zbyt dużo o eksperymentach parapsychicznych i nie 
jest na bieżąco zorientowany w tym temacie.
Policja parapsychiczna przyłapana na oszustwie 
Inna grupa zorganizowanych krytyków, “Naukowe Dociekania nad Zjawiskami Paranormalnymi", 
zwana też “policją parapsychiczna", powstała w celu ochrony obywateli przed oszustami. 
Członków tej organizacji przyłapano na próbie fałszowania statystyk tak, by wykazywały wyniki 
negatywne, podczas gdy prowadzone przez nich eksperymenty dawały nieoczekiwane rezultaty 
pozytywne. Sprawa wydała się wówczas, gdy jeden z członków grupy opuścił jej szeregi i 
udostępnił prasie dowody fałszowania dokumentów.
Inny były członek policji parapsychicznej wyjawił, w jaki sposób dwaj członkowie organizacji 
próbowali zniweczyć wyniki eksperymentów prowadzonych w Washington University w 
Laboratorium Badawczym McDonnella. Usiłowali oni zdyskredytować badania, symulując 
zdolności parapsychiczne i wykorzystując każdą okazję, by wprowadzić eksperymentatorów w 
błąd. Mieli oni fałszywe wyobrażenie, że jeśli uda im się oszukać naukowców, to wszystkie badania 
nie mają żadnej wartości.
Powyższe przykłady dają nam pojęcie, do jakiego rodzaju oszustw i podstępów uciekają się 
nierozważni ludzie lub , organizacje, by skompromitować uczciwe badania – badania 
przeprowadzane na najlepszych uczelniach pod ścisłą kontrolą naukowców!
Zmiana w postawie mediów 
W ostatnich czasach dostrzegamy zmianę postawy środki masowego przekazu wobec 
eksperymentów parapsychicznych – wydaje się bardziej obiektywna. Być może świadczy to o 
lepszej znajomości tej tematyki na całym świecie. Widzieliśmy powszechne zainteresowanie 
badaniami prowadzonymi przez aktorkę Shirley MacLaine i gwałtowny wzrost sprzedaży książek i 
kaset New Age. A może Właśnie nadchodzi nowa era, era otwierania się ludzkich zmysłów na 
własne zdolności i potencjały życiowe. l Wykorzystanie parapsychicznego programowania 
subiektywnego w sferach biznesu jest sekretem ściśle strzeżonym przez osoby na najwyższych 
stanowiskach kierowniczych. Według ostatnich publikacji w “New York Times", “Wall Street 
Journal" i “U.S. News and World Report" wiele spółek należących do “Fortune 500" stosuje 
informację subiektywną.
Ostatnie badania spełniają wszystkie kryteria 
Niedawne eksperymenty parapsychiczne powinny przekonać nawet największych sceptyków, że 
istnienie zdolności parapsychicznych zostało dowiedzione metodą naukową. Na uniwersytecie w 
Princeton dr Dean Radin i dr Roger Helson dokonali przeglądu i oceny ponad 800 eksperymentów 
prowadzonych według ścisłych standardów naukowych. Badano możliwość wpływania na wyniki 
generatora liczb losowych. Radin i Nelson przebadali 832 przypadki, z których 597 polegało na 
próbie wywierania wpływu na rezultaty komputera generującego, a w 235 przypadkach nie 
czyniono żadnych prób tego rodzaju. Za każdym razem usiłowanie wpłynięcia na generator 
kończyło się oczywistym sukcesem, podczas gdy zwykłe sesje kontrolowane owocowały 
rezultatami przypadkowymi. Podczas eksperymentów zastosowano wszystkie możliwe 
zabezpieczenia przed różnego rodzaju wadami, charakteryzującymi wcześniejsze badania i często 
podkreślanymi przez sceptyków. Naukowcy z Princeton zastosowali kompleksowe modele 
statystyczne, by określić, czy rozmaite czynniki zewnętrzne mogą w jakikolwiek sposób 
warunkować otrzymywane rezultaty. Ich testy dały odpowiedź na pięć głównych zarzutów, często 
podważających skuteczność badań parapsychicznych:
1. Wyniki nie są zgodne z powszechnie uznanymi modelami naukowymi. Badacze z Princeton 
określają ten zarzut jako “argument filozoficzny o niewielkiej wadze w świetle bogatych 
materiałów dowodowych" (takich jak te przedstawione wyżej).

2. Metodologia eksperymentalna jest prymitywna pod względem technicznym. Jak już zostało 
powiedziane wcześniej, badacze nie znaleźli żadnego powodu, by miało to jakiekolwiek znaczenie.
3. Wyniki eksperymentów można łatwo sfałszować. Okazało się, że nawet najbardziej zatwardziali 
sceptycy odrzucili ten pogląd, a zresztą podobne rezultaty uzyskało 68 niezależnie działających 
naukowców.
4. Sceptycy nie potrafią otrzymać pozytywnych wyników. Radin i Nelson nie znaleźli ani jednej 
zanotowanej próby wpłynięcia na generator liczbowy przez człowieka mieniącego się sceptykiem.
5. Nie istnieje żadne stosowne teoretyczne wyjaśnienie dla uzyskiwanych rezultatów. To prawda, 
powiadają, ale nie jest to argument “na poparcie negatywnego wniosku w odniesieniu do badań 
eksperymentalnych".
“Ogólnego wymiaru efektów otrzymanych w warunkach eksperymentalnych nie da się wyjaśnić 
wadami metodologicznymi czy praktyką selektywnego opisu – konkludują. -Dlatego też, po 
przeanalizowaniu odtworzonego materiału dowodowego, opublikowanego i nie opublikowanego, 
okrojonego przez wszystkich krytyków, trudno jest uniknąć wniosku, że w pewnych 
okolicznościach, świadomość znajduje się w interakcji z fizycznymi systemami losowymi.
Okaże się wkrótce, czy wyniki owe zostaną uznane za pominiętą milczeniem sztuczkę 
metodologiczną, za osobliwe bioelektryczne zakłócenie czułych przyrządów elektronicznych, czy 
za empiryczny wkład w filozofię umysłu".
Studium Radina i Nelsona zostało opublikowane w “Foundation of Physics 19: 1499-1514". Po 
dalsze informacje można zwracać się do dr Nelsona pod adresem: Mechanical and Aerospace 
Engineering Department, Princeton University, Princeton, New York, USA.
Istnieje również dostępny doskonały program komputerowy sprawdzający i rozwijający 
umiejętności parapsychiczne. W celu uzyskania informacji można skontaktować się pisarzem, 
trenerem o dużych zdolnościach parapsychicznych Alanem Vaughanem pod adresem: Mind 
Technology Systems, 3223 Madera Ave, Los Angeles, California 90039. W korespondencji proszę 
powołać się na niniejszą książkę.
Jak możesz korzystać ze swych umiejętności parapsychicznych? 
Osoby zaawansowane w stosowaniu techniki subiektywnego programowania dr Silvy, twierdzą, iż 
jest ona szczególnie skuteczna przy:
– uwalnianiu bliskich osób od różnych uzależnień (narkotyki, alkohol),
– odbudowywaniu rozpadającego się związku małżeńskiego, nawiązywaniu satysfakcjonujących 
kontaktów osobistych i zawodowych,
– szukaniu doskonałego partnera życiowego bądź przyjaciela,
– lokalizowaniu miejsca pobytu zaginionego dziecka lub naturalnych rodziców,
– znajdywaniu nowego partnera w interesach lub inwestora.
Inne sukcesy, o których nam wiadomo: 
• Człowiek prowadzący interesy na Florydzie, dzięki uprawianemu hobby, zastosował tę technikę w 
celu skutecznego powiększenia swych dochodów.
• Kalifornijczyk skorzystał z programowania subiektywnego, by otworzyć nowy interes.
• Firma w Ohio zastosowała tę technikę, w ciągu jednego miesiąca zwiększając swoje zyski 
czterokrotnie! 
To tylko kilka przykładów, jak ludzie na całym świecie z powodzeniem korzystają z techniki 
subiektywnego programowania, by komunikować się z innymi umysłami. Ty także z łatwością 
możesz się tego nauczyć, aby życie swoje i swoich najbliższych uczynić szczęśliwszym.

Proponowana przez nas technika programowania subiektywnego wywodzi się z badań dr Silvy, 
pierwotnie przeprowadzanych z dziećmi. Silva czuł, że istnieje umysłowa więź czy komunikacja 
między matką i jej dzieckiem. Jego dalsze odkrycia utwierdziły go w przekonaniu, że taki kontakt 
istnieje również między dzieckiem i ojcem. Początkowo program służył odzwyczajaniu dzieci od 
ssania palca i moczenia się. Po zestawieniu wyników wszystkich testów Silva doszedł do 
przekonania, że wszyscy ludzie, nie tylko członkowie jednej rodziny, potrafią się ze sobą 
komunikować drogą międzyumyslową. Trzeba tylko mieć pozytywną, pełną zrozumienia i troski 
postawę wobec osoby, z którą chcemy nawiązać kontakt umysłowy.
Technika programowania subiektywnego 
Wieczorem, tuż przed zaśnięciem, wejdź w stan relaksacji umysłu i ciała za pomocą metody 3-1.
W tym stanie alfa powiedz sobie w myślach następujący program:
Obudzę się, gdy... (tutaj wstaw imię właściwej osoby) będzie śnić swój ostatni sen i jej/jego umysł 
będzie najbardziej receptywny i otwarty na programowanie. Obudzę się i przypomnę sobie, po co 
się obudziłem.
Następnie zaśnij, wychodząc ze stanu alfa.
Obudzisz się w nocy lub nad ranem, gdy programowana osoba będzie najbardziej receptywna.
Po obudzeniu zamknij oczy i programuj odbiorcę za pomocą "pozytywnego programu". (Przykłady 
znajdziesz niżej).
Po zakończeniu programowania zaśnij znowu i śpij, aż nadejdzie twoja zwykła pora wstawania.
Jeśli za pierwszym razem nie uda ci się obudzić na czas programowania lub obudzisz się, ale nie 
będziesz mógł sobie przypomnieć dlaczego... i znowu zaśniesz, nie zniechęcaj się. Po prostu 
powtarzaj to ćwiczenie każdej nocy, aż do skutku.
Pozytywny program oznacza, iż decydujesz się uczynić tę osobę obiektem swych działań w sposób 
pozytywny. Będziesz więc w treści programowania używać pozytywnych zwrotów, unikając słów 
takich jak “przestań", “nie rób" l “nigdy". Istota całej procedury polega na tym, by programować to, 
czego chcesz dla tej osoby, i w ogóle nie wspominać o tym, czego dla niej nie chcesz. Używaj 
poleceń pozytywnych. Wizualizuj lub inergizuj realistyczne doświadczenie podczas myślowego 
wypowiadania treści programu.
UWAGA: W programowaniu subiektywnym możesz korzystać z podstawowego trybu komunikacji 
odbiorcy – ze Mów nawiązujących do wzroku, słuchu lub dotyku!
ŹLE: “Przestań krzyczeć na dzieci!".
DOBRZE: “Staniesz się bardziej pomocny, spokojniejszy i cierpliwy i z większą troską będziesz 
odnosił się do dzieci". Być może osiągniesz lepszy skutek, jeśli przed pójściem spać napiszesz 
pozytywny program na kartce, i położysz ją obok łóżka, by w razie potrzeby móc do niej zajrzeć.
Technika ta działa nawet wobec osób mieszkających w innej strefie czasowej lub na drugiej półkuli. 
Wypowiedz po prostu jak zwykle tekst programowania: “obudzę się, gdy...". Nie musisz się 
zastanawiać, kiedy ten ktoś śni swój ostatni sen. Ponieważ wszyscy ludzie połączeni są ze sobą na 
głębszych poziomach świadomości, twój umysł sam znajdzie najbardziej odpowiedni moment do 
przekazania Informacji. Na tym właśnie polega istota komunikacji między umysłami!
Programowanie subiektywne wymaga od nas troski o drugiego człowieka, nie tylko o członków 
naszej rodziny, ale o wszystkich bliźnich. Technika Jest najbardziej skuteczna wówczas, gdy taką 
“troską" otoczymy także własne życie, zarówno osobiste, jak i zawodowe.
Wyzyskiwanie świata do naszych potrzeb? 
Niektórzy mogą się obawiać, że skoro programowanie subiektywne ma tak wielką siłę 
oddziaływania, dostanie się ono w niepowołane ręce i służyć będzie złym celom. Jednym z 

najciekawszych aspektów owej techniki jest to, iż można ją stosować tylko z pożytkiem dla siebie 
bądź innych ludzi Nie można na przykład zaprogramować kogoś, by nas kochał, jeśli już nas nie 
kocha i “tak mówią karty" – nie może więc nam posłużyć za “napój miłosny!". Technika nie 
zadziała też, jeśli miałoby to kogoś zranić pod względem fizycznym, umysłowym lub duchowym. 
Czasami jednak nie wiadomo, co właściwie jest dobre dla wszystkich zainteresowanych stron. W 
takich sytuacjach wykorzystuj całą swoją umiejętność subiektywnego programowania (z intencją, 
by było ono pozytywne) – i jeśli daje ono wynikł, to wspaniale! Jeśli nie, nawet po wielu dniach 
konsekwentnego programowania, wtedy wiadomo już, że istnieje jakiś wyższy cel, którego nie 
możesz pojąć – niechaj więc tak zostanie, a ty skieruj siłę swojego umysłu ku innym celom.
Jeżeli zajmujesz się sprzedażą bubli – a więc towarów o małej lub żadnej wartości dla klienta – 
stosowanie owej techniki nawet zmniejszy twoje obroty. Programowanie subiektywne, prowadzone 
według zasad uczciwej gry – stanie się w twoich rękach sprawnym narzędziem otwierającym drogę 
do nowej i szczęśliwej przyszłości, bez względu na to, czy jej treścią ma być miłość, czy pieniądze, 
dla ciebie czy dla innych.
Panowanie nad innymi ludźmi? 
Niemal każde podejmowane przez nas działanie, każde wypowiadane słowo, jest w pewnym sensie 
wywieraniem wpływu na inne osoby. Gdy jadąc samochodem, wciskamy nagle hamulec lub 
zbliżamy się do świateł, panujemy nad ruchem ulicznym za nami, kiedy się uśmiechamy lub 
marszczymy brwi, warunkujemy emocje osoby, która nas obserwuje, gdy uczymy nasze dziecko 
lub, przeciwnie, nie uczymy go, wpływamy na jego przyszłość. Najważniejsze są nasze intencje, 
nasze motywy. Utrzymuj zatem swoje myśli w czystości, nauczaj sprawiedliwości i uczciwego 
postępowania, stosując ową technikę. Nie trać czasu przeznaczonego na sen ani siły umysłu na 
przekazywanie swojej energii temu, co negatywne. Wszystko, co negatywne, prędzej czy l później 
wróci do ciebie, ponieważ odbicie tego, co dajesz, pozostaje w tobie.
Jak długo czekać na wyniki? 
Większość ludzi dostrzega działanie programowania subiektywnego już po pierwszym 
zastosowaniu! Jeśli nie otrzymałeś pożądanych rezultatów, zapytaj siebie samego: “Czy mój 
program jest całkowicie pozytywny? Czy jest korzystny dla wszystkich stron, biorących w nim 
udział?". Sprawdź swoją motywację, wprowadź ewentualne poprawki, a następnej nocy zastosuj 
poprawioną wersję programowania. Powtarzaj procedurę wielokrotnie, aż do skutku. Na pewno 
niebawem zadziała!
UWAGA: Pamiętaj, byś unikał “umysłowego zrzędzenia"! Inaczej mówiąc, stosuj technikę każdej 
nocy przez tydzień, następnie przerwij działania wobec tej konkretnej osoby, po czym – jeśli należy 
powtórzyć programowanie – kontynuuj przez następny tydzień, i tak dalej.
W sytuacji, gdy programujesz jednostkę lub grupę w odniesieniu do określonego zdarzenia w 
przyszłości, radzimy, byś stosował technikę programującą przez trzy kolejne dni przed spotkaniem 
z tymi ludźmi. Na przykład, jeśli wybierasz się na rozmowę w sprawie przyjęcia do nowej pracy, 
programuj osobę mającą przeprowadzić z tobą wywiad przez trzy dni poprzedzające spotkanie. 
Dzięki temu będziesz mógł zachować stan odprężenia podczas konstruowania swych pragnień, 
wiary i oczekiwań... wiedząc, że twój program się ziści.
Przykłady programowania międzyumysłowego 

Uzależnienie od narkotyków i alkoholu 

Wieczorem, tuż przed zaśnięciem, wejdź w stan relaksacji ciała i umysłu za pomocą metody 3-1.
W stanie alfa wypowiedz w myślach następujący program:
Obudzę się, gdy... (tutaj wstaw odpowiednie imię) będzie śnić swój ostatni sen lub gdy jej/jego 
umysł będzie najbardziej receptywny i otwarty na programowanie. Obudzę się i przypomnę sobie, 

dlaczego się obudziłem.
Następnie zaśnij, wychodząc ze stanu alfa.
Obudzisz się w nocy lub nad ranem, gdy osoba programowana będzie najbardziej receptywna.
Po przebudzeniu, zamknij oczy i przeprowadź programowanie.
“(Imię programowanego)
Jesteś naprawdę ciekawym człowiekiem.
Cieszysz się życiem.
Możesz rozwiązać swój problem, gdyż jesteś do tego zdolny.
Chcesz być wolny od wszystkiego, co mogłoby zasnuć chmurami jasność twoich przeżyć.
Jesteś..." (Tutaj możesz dodać coś, co szczególnie dotyczy tej osoby. Pamiętaj, by wszystkie 
określenia były pozytywne).
Po zakończeniu programowania, zaśnij znowu i śpij, aż nadejdzie zwykła pora rannego wstawania.

Poprawa wyników w nauce

Wieczorem, tuż przed zaśnięciem, wejdź w stan relaksacji ciała i umysłu za pomocą metody 3-1.
W stanie alfa wypowiedz w myślach następujący program:
Obudzę się, gdy... (tutaj wstaw odpowiednie imię) będzie śnić swój ostatni sen lub gdy jej/jego 
umysł będzie najbardziej receptywny i otwarty na programowanie. Obudzę się i przypomnę sobie, 
dlaczego się obudziłem.
Następnie zaśnij, wychodząc ze stanu alfa.
Obudzisz się w nocy lub nad ranem, gdy osoba programowana będzie najbardziej receptywna.
Po przebudzeniu, zamknij oczy i przeprowadź programowanie.
“(Imię programowanego)
Twoja zdolność rozumienia wzrasta z dnia na dzień.
Każdego dnia umiesz się coraz lepiej koncentrować.
Odkrywasz przyjemność w zdobywaniu wiedzy.
Podczas nauki pracujesz wydajnie.
Z łatwością przypominasz sobie to, czego się nauczyłeś.
Umiesz czytać i uczyć się szybciej i sprawniej.
Możesz...".
Po zakończeniu programowania, zaśnij znowu i śpij, aż nadejdzie zwykła pora rannego wstawania.

Przezwyciężanie lęków

Wieczorem, tuż przed zaśnięciem, wejdź w stan relaksacji ciała i umysłu za pomocą metody 3-1.
W stanie alfa wypowiedz w myślach następujący program:
Obudzę się, gdy... (tutaj wstaw odpowiednie imię) będzie śnić swój ostatni sen lub gdy jej/jego 
umysł będzie najbardziej receptywny i otwarty na programowanie. Obudzę się i przypomnę sobie, 
dlaczego się obudziłem.
Następnie zaśnij, wychodząc ze stanu alfa.
Obudzisz się w nocy lub nad ranem, gdy osoba programowana będzie najbardziej receptywna.
Po przebudzeniu, zamknij oczy i przeprowadź programowanie.
“(Imię programowanej osoby)
Z dnia na dzień wzrasta twoje wewnętrzne poczucie pewności.
Umiesz radzić sobie z każdym problemem.
Wiesz, że wcześniej czy później sprawy przybiorą pozytywny obrót.

Umiesz panować nad swymi emocjami.
Masz wiele odwagi, siły i wytrwałości.
Jesteś osobą twórczą i osiągniesz sukces. W sytuacjach stresowych zachowujesz spokój.
Jesteś...".
Po zakończeniu programowania zaśnij znowu i śpij, aż nadejdzie twoja zwykła pora rannego 
wstawania.

Miłość do ludzi

Wieczorem, tuż przed zaśnięciem, wejdź w stan relaksacji ciała i umysłu za pomocą metody 3-1.
W stanie alfa wypowiedz w myślach następujący program:
Obudzę się, gdy... (tutaj wstaw odpowiednie imię) będzie śnić swój ostatni sen lub gdy jej/jego 
umysł będzie najbardziej receptywny i otwarty na programowanie. Obudzę się i przypomnę sobie, 
dlaczego się obudziłem.
Następnie zaśnij, wychodząc ze stanu alfa.
Obudzisz się w nocy lub nad ranem, gdy osoba programowana będzie najbardziej receptywna.
Po przebudzeniu, zamknij oczy i przeprowadź programowanie.
“(Imię programowanej osoby)
Jesteś naprawdę ciekawym człowiekiem.
Cieszysz się życiem i troszczysz się o innych.
Kochasz samego siebie i tych, którzy cię otaczają.
Z ludźmi, których spotykasz, łączy cię specjalna więź.
Radość sprawia ci okazywanie innym troski.
Czujesz się wspaniale, mówiąc »kocham cię* swoim bliskim.
Wiesz, że niektórzy darzą cię szczególną miłością i ty także okazujesz im swoje uczucie.
Okazujesz szczególne zainteresowanie tym, którzy jak się wydaje, nie odwzajemniają twojej troski; 
im najbardziej potrzebna jest twoja pomoc.
Jesteś...".
Po zakończeniu programowania zaśnij znowu i śpij, aż nadejdzie pora rannego wstawania.
Poszukiwanie partnera życiowego za pomocą programowania subiektywnego 
Wielu uczestników naszych seminariów pytało, czy programowanie subiektywne może być 
pomocne w znalezieniu doskonałego partnera życiowego. Ależ tak! Należy jednak pamiętać, że 
słowo “doskonały" znaczy idealny dla ciebie. Radzimy ci, byś zrobił listę cech, które chciałbyś 
widzieć u swojego partnera (przyjaciela). (Zob. komplet kaset Perfect Mate Judiego). Następnie, w 
stanie alfa, dokonaj wizualizacji tych cech. Wymień też cechy, które ty masz do zaoferowania 
poszukiwanej osobie. Jak powiada Bernard Shaw: “Znalazłem doskonałą partnerkę... ale ona 
szukała doskonałego mężczyzny!".
Zmień formułę programowania i powiedz tym razem tak: Obudzę się w chwili, gdy jak największa 
liczba mężczyzn / kobiet o zaletach, jakie charakteryzują wybranego przeze mnie partnera, będzie 
śnić swój ostatni sen lub będzie najbardziej otwarta na programowanie. Obudzę się i przypomnę 
sobie, dlaczego się obudziłem.
Obudzisz się w nocy lub nad ranem, gdy osoby programowane są najbardziej otwarte na przyjęcie 
wiadomości od ciebie.
Po przebudzeniu zamknij oczy i przeprowadź programowanie. Tym razem dokonaj “umysłowego 
przedstawienia się", po czym wizualizuj i wymieniaj cechy, których szukasz u idealnego partnera 
bądź przyjaciela. Następnie określ miejsce, w którym będą mogli cię znaleźć!
Halo, nazywam się (wymień swoje imię). Szukam idealnego partnera (wskaż cel poszukiwań: 

matrymonialny czy po prostu wspólne życie lub spędzanie czasu). Oto moje cechy (wymień to, co 
masz do zaoferowania). Szukam kogoś, kto jest... (wymień, jakie cechy powinien mieć człowiek, 
którego poszukujesz). Pracuję w... chodzę na... jadam w... (wskaż miejsca, gdzie ten ktoś będzie 
mógł cię spotkać). Ponieważ ', Już poznaliśmy się w myślach, na pewno rozpoznamy się na i 
poziomie fizycznym, gdy dojdzie do spotkania. (Oboje będziecie mieli wrażenie, że się znacie... że 
“to właśnie ten lub ta").
Po zakończeniu programowania zaśnij znowu i śpij, aż nadejdzie zwykła pora rannego wstawania. 
Podczas dnia i wieczorem rozglądaj się uważnie w poszukiwaniu tej osoby. Nasi słuchacze 
relacjonują, że spotkali swój ideał w samolocie, na seminarium, podczas joggingu, w pracy (kogoś, 
kogo przedtem nawet nie zauważali), na przyjęciu. I stało się tak, jak powiedzieliśmy... oni już 
dobrze się znali! (Randka w ciemno zmieniła się w randkę w jasno!!!)
Możesz użyć tej techniki także przy poszukiwaniu idealnego pracownika, szefa, lekarza, kościoła, 
klubu...
Reklamowanie produktów lub usług 
Zmień powyższy program tak, by jego treść dopasować do własnych potrzeb zawodowych. Możesz 
na przykład powiedzieć:
Obudzę się, gdy największa liczba osób, które mają zapotrzebowanie na moje towary lub usługi, 
będzie śnić swój ostatni sen i będzie najbardziej otwarta na programowanie. Obudzę się i będę 
wiedział, dlaczego się obudziłem.
Gdy się obudzisz w nocy lub nad ranem, zamknij oczy i wyemituj swą “umysłową audycję". 
Wizualizuj myślową reklamę. (Możesz dodać dźwięk dzwoneczków i w myślach śpiewać 
reklamową piosenkę dla swych duchowych słuchaczy!).
A oto przykładowa reklama: “Mówi do was John Doe z firmy 'Profesjonalne Czyszczenie 
Dywanów. Czyścimy dywany i wykładziny ostrożnie i profesjonalnie, wykonujemy najlepszą 
usługę w mieście. Możecie znaleźć nasz adres na żółtych stronach branżowej książki telefonicznej 
pod hasłem 'Czyszczenie dywanów'. Zapamiętajcie nazwę firmy 'Profesjonalne Czyszczenie 
Dywanów' i adres: 2930 54th Auenue North, St. Petersburg. Czekamy na wasze telefony. Będziecie 
zadowoleni z jakości naszych usług. Pamiętajcie, 'Profesjonalne Czyszczenie Dywanów'".
Po zakończeniu programowania zaśnij znowu i śpij, aż nadejdzie zwykła pora rannego wstawania. 
Następnie czekaj na telefon ze zleceniem albo na klienta, który wejdzie do twojego biura i powie: 
“Właśnie tędy przejeżdżałem i zauważyłem szyld" albo: “Natknąłem się na pana adres w książce 
telefonicznej i...".
RADA: Rób tak, jak czynią wszystkie sprawne agencje reklamowe: powtarzaj trzykrotnie nazwę 
firmy lub produktu czy usługi.
“Nadając" audycję umysłową, możesz podnieść skuteczność całego programowania subiektywnego 
dzięki zastosowaniu holograficznej inergizacji w celu utworzenia doświadczenia realistycznego.
Przykłady myślowych perswazji:
Obudzę się, gdy mój syn...
Obudzę się, gdy mój mąż...
Obudzę się, gdy mój idealny partner...
Obudzę się, gdy moja klientka. Susie Smith...
Obudzę się, gdy mój szef, Sam Spade...
Obudzę się, gdy mój pracownik, Don Dodge...
Obudzę się, gdy...
Obudzę się, gdy...

PODSUMOWANIE
Teraz będziesz mógł stosować opisane techniki w dowolny pozytywny sposób. Możesz z nich 
korzystać, by polepszyć stosunki z osobami trudnymi w kontaktach, ze współmałżonkiem, z 
dzieckiem, członkami rodziny, kierownikiem, klientem, przyjacielem. Stosuj je do myślowego 
reklamowania swoich produktów lub usług. Używaj subiektywnego programowania, by pomóc 
ludziom przezwyciężać ich lęki i zahamowania. Nie sposób doprawdy zliczyć tych wszystkich 
zmian, których szybko i łatwo możesz dokonać dzięki stosowaniu opisanej techniki. Rada: możesz 
także zaprogramować samego siebie, że obudzisz się w chwili, gdy twój wewnętrzny umysł będzie 
najbardziej otwarty na programowanie!
Ponieważ nadal trwają badania nad ogólnym wykorzystaniem ludzkich zdolności 
parapsychicznych, chcielibyśmy się dowiedzieć o twoich doświadczeniach w tej dziedzinie. 
Prosimy zatem o przysyłanie nam sprawozdań opisujących zastosowania i rezultaty techniki 
subiektywnego programowania.
Za pomocą owej techniki – gdy już będziesz mógł się nią sprawnie posługiwać – otworzysz nowy 
wewnętrzny świat lepszej komunikacji i sztuki perswazji.

7. DĄŻENIE DO SUKCESU
Piękna sztuka wytyczania celów
SUKCES to stopniowe osiąganie z góry określonych, godnych wysiłku celów osobistych. Bez 
takich celów codzienne wstawanie z łóżka nie miałoby żadnego sensu. Większość ludzi sądzi, iż 
celami są tylko te nadzwyczajne marzenia, które snuje każdy z nas. Omówimy więc zarówno te 
drobne, jak i te wielkie codzienne marzenia, życzenia i pragnienia, o których trzeba stale myśleć, by 
mogły się w końcu spełnić.
Wiele osób, którym nieobcy jest sukces, przyzna z pewnością, że wyznaczanie celów to główny 
warunek, umożliwiający wspinaczkę na szczyty. Określenie celu, do którego dążymy z myślą o 
lepszej przyszłości, jest istotne dla każdego człowieka, bez względu na jego wiek i status życiowy.
Każdy z nas powinien sporządzić na kartce papieru plan życiowy, czyli sformułować cele, do 
których zmierza: dokładnie to wszystko, co chce w życiu osiągnąć. Nigdy nie jest się za młodym 
ani za starym, by zacząć myśleć o życiowych planach, pracować nad nimi... “poszukiwać złota".
Wiem, że to, co mówię, jest prawdą, mimo iż przez wiele lat sam nie potrafiłem sobie wytyczyć 
głównego celu mego życia. Chwytałem się wszelkich sposobów, aby uciec od sformułowania 
własnych dążeń. Poświęciłem większą część życia, by wreszcie znaleźć przyczynę takiej mojej 
postawy.
Jako mały chłopiec zawsze chciałem grać w futbol ze starszymi chłopakami. Pewnego dnia, 
umęczeni moimi ciągłymi błaganiami, wreszcie pozwolili mi zagrać. Wręczyli mi piłkę i palcem 
wskazali cel. Miałem tylko dobiec z piłką do bramki. Zacząłem biec. Ktoś mnie popchnął i 
upadłem; podniosłem się i znowu biegłem, dostałem szturchańca i znów runąłem na ziemię.
Wtedy zrozumiałem, czemu służą uniki z piłką – zapewniały bezpieczeństwo. A zmierzanie do celu 
oznaczało otrzymywanie kopniaków i szturchańców. Nie chciałem brać udziału w takim 
zakichanym interesie; przecież ktoś mógł mnie zranić! Dorastając, unikałem wszelkich celów, a 
kiedy zdarzało mi się je wyznaczać, ponosiłem fiasko, gdyż nie znałem zasad właściwego 
określania swych dążeń do sukcesu. Miałem “psychiczną blokadę".
W końcu pojąłem, gdzie tkwi błąd: słowo “cel", przynajmniej w moim przypadku, należało zastąpić 
określeniem dążenie do sukcesu. Osiąganie miejsca przeznaczenia było proste – robiłem to 
codziennie. Wiedziałem, dokąd zmierzam, wychodząc codziennie z domu do pracy, i docierałem 
tam, gdzie planowałem. Jeśli i ty w przeszłości nie umiałeś sobie poradzić z wyznaczaniem celów 
życiowych, może pomocne okaże się nazwanie całego procesu twoim dążeniem do sukcesu.
Ogólnie mówiąc, zawsze, gdy ustalasz jakiś cel, wkraczasz w nową dziedzinę, w coś, czego jeszcze 
nie robiłeś. Pamiętaj, że wszystko, co nowe, znajduje się najprawdopodobniej poza twoją strefą 
komfortu. A kiedy dążenie wychodzi poza “znane ci zachowania", rezultatem jest stres. Umysł, 
chcąc uniknąć napięcia, często stosuje blokadę, która ogranicza twoje zachowania do znanych 
wzorców; w ten sposób wyznacza ci kurs prosto ku porażce – czyli wbrew wszystkiemu, czego 
naprawdę pragniesz.
Możesz uporać się z takim problemem za pomocą dwuetapowej metody:
1. Powinieneś poznać zasady określania dążeń do sukcesu.
2. Musisz nauczyć się przekonywać swą wewnętrzną świadomość, że realizowanie tych dążeń jest 
korzystne.
Przechytrzanie wewnętrznej świadomości 
W celu poszerzenia strefy komfortu ograniczającej twoją zdolność wyznaczania celów, musisz 
zastosować inergizację holograficzną, by stworzyć realistyczne doświadczenie, musisz przechytrzyć 
umysł tak, by był przekonany, że wszystko Już się wydarzyło – że zrealizowałeś swój zamiar.
Gdy umysł zaakceptuje wyobrażone dążenie oraz stworzone doświadczenie jako spełnioną 

rzeczywistość, wówczas wszystkie umiejętności twojego mózgu, twojego umysłu i twojego ciała 
połączą się w harmonijną całość, by pomóc ci to wyimaginowane doświadczenie zrealizować. 
Umysł będzie chętnie uczestniczył w przywoływaniu danych i emocji, aby dać ci “odpowiedni 
materiał" na sukces.
Stwórz realistyczne doświadczenie dla każdego z twoich celów, planów i dążeń. Wykorzystaj ruchy 
gałek ocznych, by pobudzić do działania wszystkie zmysły: wzrok, słuch, węch, smak, dotyk oraz 
emocje. (Zob. także rozdział “Inergizacja holograficzna"). Zwróć baczną uwagę na najdrobniejsze 
szczegóły, jak choćby dźwięki w tle, tak by tworzone doświadczenie było jak najbardziej 
realistyczne. Holograficzną inergizacja w połączeniu z zasadami określania dążeń do sukcesu 
przyspieszy twoją wędrówkę ku pomyślności we wszystkich dziedzinach twojego życia.
Zasady określania dążeń do sukcesu 
Celem wyznaczenia miejsca, do którego dążysz, jest dokładne wyjaśnienie samemu sobie własnych 
przekonań i idei oraz ułożenie planu realizacji kolejnych pragnień.
Omówimy teraz poszczególne etapy procesu dążenia do sukcesu, po czym podamy instrukcje do 
formularza, który pomoże ci ustalić Plan Akcji. Uczyń swoje dążenie do sukcesu sposobem na życie 
– nieustającym procesem rozwoju i wzrostu, który da ci powodzenie, o jakim marzysz. Główna i 
najważniejsza idea jest następująca: wykształcić w sobie nawyk formułowania własnych dążeń, 
pracować nad ich zrealizowaniem i świętować każdy triumf. Zawsze pamiętaj o tym, by 
pogratulować sobie zwycięstwa. Dzięki temu wyznaczanie nowych celów i ich osiąganie będzie 
coraz łatwiejsze.
Etap pierwszy: Sporządź listę dążeń do sukcesu.
Na razie, bez zastanawiania się, na ile praktyczne są twoje pragnienia, zapisz je na kartce. Bądź 
przy tym jak najbardziej spontaniczny, twórczy i nie kieruj się żadnymi ograniczeniami. Później, 
gdy przystąpisz do układania planu działań, zdecydujesz, czy określony cel wart jest wysiłku, czy 
jest tylko bańką mydlaną.
Weź kartkę papieru i podziel ją na trzy kolumny. Wypisz cele w kolumnie marzeń. Napisz, co 
chcesz mieć, co chciałbyś osiągnąć, kim chciałbyś być. Wymień wszystko, od najdzikszych marzeń 
do skromnych życzeń.
Masz już długą listę pragnień, nadziei, marzeń, dążeń. Jeśli kierowałbyś wszystkie swoje życiowe 
wysiłki tylko i wyłącznie ku zrealizowaniu zawartości tej listy, prawdopodobnie mógłbyś to 
wszystko osiągnąć. Jednak istnieje wiele rzeczy nieosiągalnych bądź też możliwych do osiągnięcia, 
ale za cenę konfliktu wobec innych dążeń, co spowolni twoją podróż do sukcesu.
UWAGA: Po obu stronach listy pragnień znajdują się dwie wąskie kolumny; po stronie lewej jest 
kolumna do umieszczenia chorągiewek ostrzegawczych, po prawej zaś do oznaczania dążeń 
objętych priorytetem
Etap drugi: Wstaw chorągiewki ostrzegawcze.
Istnieje wiele zasad, które pomagają decydować, czy mamy zachować na liście poszczególne 
dążenia, czy trzeba je odrzucić. Oto cztery najważniejsze symbole chorągiewek ostrzegawczych:
1. Niemożliwe do osiągnięcia – x
2. Konflikt interesów – o
3. Poza czasem i/lub przestrzenią – *
4. Wymaga więcej ćwiczeń lub wiedzy – +
Niemożliwe do osiągnięcia. Przejrzyj teraz swoją listę i wstaw symbol "x" przed każdym dążeniem, 
które uznasz za niemożliwe do spełnienia. W ten sposób wyeliminujesz wszystkie dążenia, które na 
razie w ogóle nie wchodzą w rachubę.

DĄŻENIE DO SUKCESU FORMULARZ WYTYCZANIA CELÓW

WYMARZONE CELE

OD TYGODNIA DO
JEDNEGO MIESIĄCA

OD SZEŚCIU MIESIĘCY
DO JEDNEGO ROKU

 

 

 

 

  

 

 

OD JEDNEGO DO
SZEŚCIU MIESIĘCY

OD JEDNEGO ROKU
DO PIĘCIU LAT

 

 

 

 

Na przykład: spacer po księżycu. Chociaż takie marzenie jest całkiem realistyczne – jeśli masz 
obecnie około 55 lat – to jednak niemożliwe, byś dopiął takiego celu. Ale pamiętaj, że jeśli 
naprawdę czegoś pragniesz, jest całkiem prawdopodobne, że zlekceważysz postawienie symbolu 
“niemożności".
Konflikt interesów. Ponownie przejrzyj listę i wstaw symbol “o" przed każdym dążeniem, które 
twoim zdaniem znajdzie się w konflikcie z innym. W ten sposób wyeliminujesz dążenia sprzeczne z 
innymi dążeniami lub sytuacjami.
Na przykład: masz szczęśliwą rodzinę i mieszkacie na Florydzie, a twoim marzeniem jest otwarcie 
interesu na Alasce. Rodzina prawdopodobnie będzie starała się blokować wszystkie ruchy 
zmierzające do przeprowadzki na mroźną Alaskę. Pamięta), że jeśli jest to cel, który naprawdę 
pragniesz osiągnąć, przeoczysz symbol “konfliktu interesów".
Poza czasem i/lub przestrzenią. Znów zrewiduj swoją listę, wstawiając symbol “*" wszędzie tam, 
gdzie dążenie dotyczy innej strefy czasowej lub przestrzennej. Odrzucisz tym sposobem wszelkie 
dążenia wykluczone przez czas i miejsce, w którym żyjesz.
Na przykład: posiadać na własność całe Stany Zjednoczone. Do takiego celu można było dążyć 
trzysta lat temu, ale teraz jest to marzenie wychodzące poza czas i przestrzeń. Ale jeśli tego bardzo 
pragniesz, pamiętaj, że możesz przegapić przy nim symbol “*".
Wymaga więcej ćwiczeń lub wiedzy. Ostatni raz przejrzyj listę, wstawiając symbol “+" przed 
każdym dążeniem, które według ciebie wymagałoby więcej praktyki bądź zdobywania wiedzy. 
Wyeliminujesz każde dążenie, którego realizacja zabrałaby ci więcej czasu, niż skłonny jesteś na to 
poświęcić.
Na przykład: zostać chirurgiem mózgu, podczas gdy nie ma się dyplomu wyższej szkoły 
medycznej. Czy chcesz przerwać swój dotychczasowy bieg życia, by wiele lat przeznaczyć na 
naukę, która pomoże ci ziścić owo marzenie? Pamiętaj, że jeśli rzeczywiście tego pragniesz, nie 
wstawisz tutaj symbolu “+".
Masz już zatem przed sobą znacznie skróconą listę dążeń do sukcesu. Następnym krokiem będzie 
ustalenie dla nich priorytetów i wyznaczenie ram czasowych.
Etap trzeci: Ustal własne priorytety.
Zrewiduj listę i dla każdego dążenia wyznacz jego priorytet. W wąskiej kolumnie po prawej stronie, 

ponumeruj wszystkie dążenia według znaczenia, jakie mają dla ciebie.
Ustalanie priorytetów ma charakter krytyczny, wymaga oceny, który cel jest najważniejszy i należy 
się nim natychmiast zająć, a który może jeszcze poczekać. Takie ustalenia oparte na pragnieniach, 
życzeniach lub potrzebach, zaoszczędzą ci czasu, pieniędzy i nerwów, ponieważ niektóre dążenia 
TRZEBA zostać spełnić PRZED innymi.
Etap czwarty: Wyznacz ramy czasowe.
Teraz poddaj klasyfikacji wszystkie dążenia, które pozostały na liście (tzn. nie zostały oznaczone 
żadnym symbolem), i podziel je na trzy kategorie: długo– , średnio– i krótkoterminowe. 
Zauważysz, że krótko– i średnioterminowe cele utrzymują cię na codziennie przemierzanej ścieżce, 
która prowadzi do twojego ostatecznego celu długoterminowego – do celu całego twojego życia. 
One to warunkują wszystkie codzienne działania i w ten sposób przybliżają ci? do ostatecznego 
SUKCESU.
Realizacja krótkoterminowych dążeń wymaga od jednego dnia do jednego miesiąca.
Średnioterminowe cele można osiągnąć w czasie od jednego do sześciu miesięcy.
Realizacja długoterminowych dążeń trwa od sześciu miesięcy do jednego roku... a nawet całe życie.
Etap piąty: Wyznacz kolejność dążeń do sukcesu.
W wąskiej kolumnie, umieszczonej po prawej stronie każdej kolumny czasu, ponumeruj swoje 
dążenia w kolejności, która wydaje ci się najbardziej odpowiednia. Zastanów się, jakie są kolejne 
stopnie – który cel prowadzi cię do następnego. Czego się spodziewasz po pierwszym osiągnięciu?' 
Jakie jest drugie...? Utwórz ze wszystkich dążeń drabin^ z kolejnymi szczeblami.
Etap szósty: Rozwiń swój Plan Akcji
Teraz, gdy już wymieniłeś wszystkie swoje dążenia do sukcesu i nadałeś im priorytety, możesz 
rozpocząć układanie skutecznego Planu Akcji.
Sformatowanie dążenia. Sformułuj dążenie do sukcesu w sposób pozytywny i bardzo szczegółowy. 
Definiowanie celu w formie najprostszej i najbardziej wyrazistej pozwoli ci na dokładne nazwanie 
własnych pragnień. Jasne określenie celu to pierwszy krok do sukcesu.
Przeszkody. Wymień wszelkie przeszkody, jakie mogą stanąć na twej drodze do celu, takie jak: brak 
umiejętności, zła postawa lub nałogi, ograniczające cię przekonania, rodzina i przyjaciele, 
wewnętrzne wątpliwości itp. Pierwszą zasadą, którą się musisz kierować, stawiając czoło 
jakimkolwiek wyzwaniom, jest dobre rozpoznanie problemu. Gdy już pojmiesz istotę swych 
problemów – czyli przeszkód na twojej drodze, możesz zastanawiać się nad ich rozwiązaniem.
Rozwiązania. Wejdź w stan relaksacji umysłu (w stan alfa) i wykorzystaj swoje zdolności twórcze i 
wyobraźnię w planowaniu rozwiązań, które pozwolą ci pokonać każdą z wymienionych przeszkód. 
Poproś członków twojej Rady Umysłu o wskazówki (zob. ostatni rozdział), po czym zastosuj 
rozwiązania na poziomie beta, czyli na poziomie świadomości zewnętrznej. Następnie podejmij 
konieczne kroki, by marzenia stały się rzeczywistością.
Przewidywana data realizacji Gdy dokonałeś już rozpoznania problemów i znalazłeś sposób na 
przezwyciężenie czekających cię trudności, wyznacz datę osiągnięcia celu. Wyznacz rozsądną datę: 
bądź dla siebie wyrozumiały. Zapisz tę datę w formularzu Dążeń do Sukcesu.
Ustalenie terminu zachęci cię do wyruszenia naprzód. Lepiej jest wyznaczyć ramy czasowe, a nie 
konkretny termin. Niechaj owe ramy będą elastyczne. Jeśli ustalisz jedną sztywną datę, możesz się 
zniechęcić, gdy dążenie do celu będzie trwało dłużej, niż zakładałeś. Spodziewaj się, że osiągniesz 
swój cel na czas, ale pozostań wystarczająco elastyczny, by dostosować ramy czasowe do 
możliwości.
Korzyści osobiste. Wymień wszystkie zyski i osobiste korzyści, które staną się twoim udziałem, 
gdy osiągniesz cel. Jeśli twoim dążeniem jest pomaganie bliźnim, pomyśl o osobistej satysfakcji, 

jaką da ci tego rodzaju działalność! Ola każdego dążenia znajdź takie korzyści. Wypisywanie 
przewidywanych nagród pomoże ci rozwinąć automotywację i determinację, konieczne do 
podtrzymania entuzjazmu. Nie będziesz się wówczas ociągał i łatwiej utrzymasz kurs na sukces.
Mechanizm wyzwalający. Wybierz jakieś kluczowe słowo, zwrot lub gest, które przypomną ci o 
twoim dążeniu do sukcesu. Wejdź w stan alfa i zaprogramuj je. (Zob. rozdział “Mechanizm 
wyzwalający"). Wyzwalacze pomogą ci w nieustającej autokorekcie i zawsze będą przypominać o 
powziętym kierunku działania i myślenia.
Zapis postępów. Nie zapominaj o okresowym sprawdzaniu postępów w dążeniu do wyznaczonego 
celu. Sprawdzaj też, czy nie zboczyłeś ze szlaku prowadzącego do realizacji marzeń i czy zbliżasz 
się do wyznaczonego terminu. Jeśli czasu jest mało, ponownie oceń swoje możliwości i dostosuj do 
nich ramy czasowe. Podziel drogę do celu na etapy tak, byś mógł łatwiej ogarnąć i ocenić swoje 
postępy. Gdy osiągniesz cel, zapisz datę. Świętuj swoje zwycięstwo!
Etap siódmy: Przeglądaj zapis swoich sukcesów i święć triumfy.
Zachowaj wypełniony formularz Dążeń do Sukcesu i przeglądaj go zawsze, gdy potrzebujesz 
nowego zastrzyku [pewności siebie czy dodatkowej motywacji, by osiągać kolejne cele. Po każdym 
zwycięstwie zapisuj jego datę. I oglądaj, analizuj, smakuj swoje sukcesy. Będziesz czuć się 
WSPANIALE! Ciesz się i upajaj swymi osiągnięciami.
Etap ósmy: Wyznacz NOWE dążenia do sukcesu.
Jedna z pułapek, w którą wpada większość osób, polega na tym, że kiedy osiągną już swój cel, 
zadowolone z siebie spoczywają na laurach. Taki stan nazywamy stagnacją! Ziściło się... osiągnąłeś 
cel... ogarnia cię lenistwo, frustracja, nuda... i pytasz samego siebie, czy tylko tyle życie ma ci do 
zaoferowania. Aby zatem uniknąć dnia, miesiąca czy roku zionącego pustką, musisz szukać nowych 
dążeń, zanim jeszcze poznasz ostateczne rezultaty starych. Pamiętaj, nie osiąganie celów jest 
najważniejsze, ale to, czego uczysz się po drodze. (W rzeczywistości większość ludzi czuje spadek 
emocji w momencie, gdy marzenie się spełnia... strumień adrenaliny wysycha).
Formularz dążeń do sukcesu 
Przerysuj ten formularz na kartkę papieru i zawsze noś ją przy sobie, tak byś codziennie mógł 
sprawdzić stan twoich postępów.

Sformułowanie dążenia

....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................

.................................................................................................... 

Przeszkody

....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................

.................................................................................................... 

Rozwiązania

....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................

.................................................................................................... 

Przewidywany czas realizacji

....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................

.................................................................................................... 

Korzyści osobiste

....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................

.................................................................................................... 

Mechanizm wyzwalający

....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................

.................................................................................................... 

Zapis postępów

....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................
....................................................................................................

.................................................................................................... 

Data realizacji

.................................................................................................... 

PODSUMOWANIE
Dążenie do sukcesu...
Piękna sztuka wytyczania celów
Podstawowym warunkiem sukcesu jest intensywne, gorące pragnienie jego osiągnięcia. Bez 
pragnienia nie ma zaangażowania, a bez zaangażowania nie ma impulsu do działań! Możesz 
stworzyć takie zaangażowanie, takie pragnienie... i uczynić je pragnieniem gorącym, wypisując 
-szczegółowo – wszystko, czego pragniesz, przeglądając to wielokrotnie, koncentrując się na tym i 
uwypuklając wszystkie “chcę" oraz rozwijając plan działań, twój plan bitewny przeciwko 
wszystkiemu, co negatywne w twoim umyśle, przeciwko każdemu “nie umiem!" i “nie mogę!".
Aby łatwiej wytyczać cele i je osiągać:
1. Wypisz marzenia, których realizacji pragniesz najbardziej.
2. Ustal dla nich priorytety.
3. Wyznacz ramy czasowe (cele krótko– , średnio– i długoterminowe).
Dla każdego dążenia ułóż skuteczny Plan Akcji:
1. Napisz pozytywne sformułowanie celu.
2. Wymień wszelkie przeszkody, które trzeba przezwyciężyć.
3. Wskaż możliwe rozwiązania.
4. Ustal przewidywany czas realizacji poszczególnych marzeń.
5. Wypisz wszystkie spodziewane korzyści osobiste i nagrody, które sprawią ci radość.
6. Wybierz wyzwalające zdanie, słowo lub gest.
7. Zapisuj postępy w dążeniu do celu.
8. Zanotuj rzeczywistą datę dotarcia do miejsca przeznaczenia.
9. Gratuluj samemu sobie i upajaj się każdym zwycięstwem!
10. Przeglądaj co jakiś czas zapis swoich sukcesów!
Wejdź w stan alfa metodą 3-1 i omów każdy poszczególny cel z członkami Rady (zob. ostatni 
rozdział), prosząc ich o wskazówki. Opuść poziom alfa, odliczając od 1 do 5.
Codziennie wchodź w stan alfa i stwarzaj realistyczne doświadczenie zawierające odczucia 
wzrokowe, dźwiękowe, smakowe, węchowe, dotykowe i emocjonalne. Inergizuj holograficznie 

każde dążenie do sukcesu, wprowadzając do obrazu akcję, barwę i perspektywę. Utrzymuj ten 
ruchomy obraz myślowy przy życiu i codziennie dodawaj do niego nowe wrażenia zmysłowe. 
Opuszczaj poziom alfa metodą odliczania od 1 do 5.
Podczas tej codziennej pracy-zabawy podejmuj konieczne działania (na poziomie beta) i zmierzaj 
do każdego z wyznaczonych celów. Bądź elastyczny w ustalaniu ram czasowych. Dobrej zabawy!!!

8. ORGANIZACJA CZASU ALFA
Człowiek, który pragnie odnosić sukcesy, musi mądrze organizować swój czas prywatny i 
zawodowy. To nieprawda, że każdy z nas dysponuje tą samą liczbą godzin dziennie! Ci, którzy 
korzystają z “czasu alfa", mają tę przewagę nad innymi, że ich świadomością wewnętrzną nie 
rządzi ogólnie przyjęty czas wyznaczany cykaniem zegara, lecz dzięki zastosowaniu niżej 
opisanych technik mogą gromadzić, przywoływać i analizować informacje z mniejszym wysiłkiem 
i w krótszym czasie.
Technika wprowadzania alfamatyku 
Przez lata ludzie stosowali metodę wielokrotnego powtarzania tzw. afirmacji, próbując w ten 
sposób odegnać od siebie negatywne myśli i zbliżyć się do upragnionego celu. Afirmacje pisano lub 
wygłaszano, z różnym rezultatem. Ciągłe wypisywanie pozytywnych twierdzeń pozwalało 
wprowadzić informację do głębszych poziomów świadomości, ale najczęściej nie na tyle głębokich, 
by mogły wywołać skutek natychmiastowy i trwały.
Ludzie odpowiednio posługujący się czasem alfa mogą z łatwością zwiększyć swoją skuteczność, 
wprowadzając do mózgu afirmacje lub pozytywny program za każdym razem, gdy znajdą się na 
poziomie relaksacji umysłu. Zapisywanie pozytywnego programu – my nazwaliśmy go 
alfamatykiem – w stanie relaksacji może łatwo i szybko zmienić twoje codzienne życie. Dzieje się 
tak dlatego, że docierasz wprost do samego źródła – do swej wewnętrznej świadomości, która 
rządzi wszystkimi twoimi poczynaniami.
DEFINICJA: Alfamatyk Jest to zdanie twierdzące o treści pozytywnej, które – wypowiedziane w 
myślach lub na glos W stanie alfa – pomaga wyzwolić pozytywną reakcję w twym zachowaniu, 
postawie lub samopoczuciu, stając się tym samym automatyczną reakcją twej świadomości 
wewnętrznej.
Alfamatyki mogą przeprogramować lub zastąpić negatywne, samowyniszczające przekonania, które 
trzymają twój umysł w granicach strefy komfortu. Musisz zmienić siebie – powtarzając alfamatyki 
każdego dnia – przestać wątpić we własne siły i sprawić, by owe zmiany były trwałe. Podczas 
Inergizacji holograficznej treść alfamatyków możesz wypowiadać w myślach lub na głos albo też 
wyobrażaj sobie, że piszesz słowa na tablicy lub na kartce papieru. Można także .ułożyć z tych słów 
piosenkę i śpiewać ją na ulubioną melodię lub wystukiwać w stanie alfa.
Elementy alfamatyku 
Podczas formułowania swych osobistych alfamatyków pamiętaj, by były one krótkie, treściwe i 
odwoływały się do twoich emocji; możesz je poddać inergizacji holograficznej.
1. Zawsze formułuj treść alfamatyku w czasie teraźniejszym. Dopóki postrzegasz go w 
teraźniejszości, dopóty jest on zapisywany w mózgu i umyśle jako przeszły... a zatem tak, jakby już 
się wydarzył. Zawsze, gdy wypowiadasz go w stanie alfa, przekonujesz umysł, że tak właśnie jest.
2. Niechaj treść będzie pozytywna i wsparta silnym przekonaniem; oświadczaj, że to, o czym 
mówisz, dzieje się w rzeczywistości.
3. Używaj zaimka “ja", gdy wygłaszasz alfamatyk do samego siebie. Niechaj treść ma charakter 
osobisty, tak jakbyś rozmawiał ze swoim Wyższym Ja.
Jose Silva powiada: “Pisząc afirmacje czy wymieniając upragnione cele, zapisuj kolejno 
oświadczania, zaczynające się tak: »Ja będę... Ja właśnie będę... Ja już niebawem będę... Teraz 
jestem tym a tym«. Ustalasz w ten sposób punkty odniesienia i stopniowo posuwasz się do przodu: 
»Chcę być... będę... zaczynam być... jestem*. Na poziomie alfa, w wymiarze subiektywnym 
(wewnętrznym), odniosłeś już sukces. Dodaj do tego jeszcze Pragnienie, Wiarę i Oczekiwanie, by 
osiągnąć go również w rzeczywistości. Przerwij teraz słowne programowanie i zwróć się do intencji 
emocjonalnej, gdyż to przede wszystkim ona pobudza Wyższe Ja, by wprowadziło i utrwaliło 

zmiany w twoim umysłowym wizerunku".
Doskonałym przykładem celu, który warto osiągnąć, może być nauka szybkiego czytania. W ciągu 
jednego dnia możesz zwiększyć tempo czytania, rozumienia i przyswajania tekstu. Treść 
alfamatyku szybkiego czytania może wyglądać następująco:
Każdego dnia czytam coraz szybciej i rozumiem więcej.
W trakcie powolnego wypowiadania alfamatyku, trzykrotnie w stanie alfa, stosuj technikę 
inergizacji holograficznej w celu ukształtowania realistycznego doświadczenia. Wyobraź sobie 
siebie czytającego szybciej i rozumiejącego więcej. Następnie, już po opuszczeniu poziomu alfa, 
gdy zdarzy ci się okazja przeczytania jakiegoś tekstu (na poziomie beta), przymierz się do 
szybszego czytania. Przebiegaj wzrokiem kolejne linijki, opuszczając co krótsze słowa, mogące 
zwolnić tempo czytania. Mówiąc prościej, skłoń samego siebie do szybszego czytania. Zdziwisz 
się, jak prędko i łatwo ci to przyjdzie. Nie tylko będziesz szybciej czytał, ale i więcej rozumiał.
PAMIĘTAJ, by wszystkie twoje alfamatyki były pozytywne – wymieniaj czynności, zachowania i 
postawy, jakich pragniesz, a nie te, których nie chcesz. Unikaj “czerwonych chorągiewek 
ostrzegawczych", jakimi są słowa: “przestań, żaden, nie chcę, nie".
Zdanie negatywne: “Przestaję siebie krytykować".
Zdanie pozytywne: “Wybaczam sobie i akceptuję siebie".
Dzięki stosowaniu techniki wprowadzania alfamatyku, możesz zmienić dowolną dziedzinę swego 
życia. Sformułuj listę osobistych alfamatyków dotyczących wszystkich zmian, jakie chcesz 
wprowadzić w swoim życiu. (Pełny zestaw dziewięciu alfamatyków służących zapewnieniu 
równowagi życiowej znajduje się w “Dodatku").
Stwórz “Mistrzowski Plan Działania"
(na jeden dzień lub dla jednego wydarzenia) 
Stosując niżej opisaną procedurę, obniżysz poziom stresu, zdobędziesz więcej pewności, zyskasz 
kontrolę nad sytuacją i mniej czasu będziesz poświęcać na podejmowanie decyzji. Wcześniejsze 
programowanie umysłowe, zanim 'jeszcze jakieś wydarzenie nastąpi, pozwoli ci dostrzec wszystkie 
ewentualne trudności i ich uniknąć. Wzmocni to również twoją ufność we własne siły i zdolność 
panowania nad sobą.
Program poranny 
Z pewnością nigdy nie wyszedłbyś z domu nie ubrany. Z tego samego względu nie powinieneś rano 
wychodzić nie ubrany w sensie psychicznym.
Każdego ranka, po obudzeniu, wejdź w stan alfa za pomocą metody 3-1.
W stanie alfa dokonaj przeglądu rozwiązań lub pomysłów, które otrzymałeś w nocy w formie snów 
lub wizji. :Możesz założyć “Sennik", w którym będziesz zapisywać swoje sny ze wszystkimi 
szczegółami. Następnie zastanów się, jaki jest związek owych informacji z całym “Planem 
Działania" – czy sny zawierają odpowiedzi na problemy dnia •powszedniego.
Ubierz swój umysł do pracy – przygotuj go zawczasu do dziennych obowiązków. Przejrzyj w 
myślach wszystkie umówione spotkania i decyzje, które w tym dniu będzie należało podjąć. 
Skoncentruj się na zadaniach, które mogą okazać się trudne. Zastosuj inergizację holograficzną, by 
stworzyć obraz realistycznego doświadczenia sytuacji ji spotkań, do jakich dojdzie tego dnia – 
przedstaw sobie [pozytywne wyniki wszystkich działań.
Te zadania, które mogą stanowić dla ciebie wyzwanie, trzeba przewidzieć w najdrobniejszych 
szczegółach, zupełnie tak, jakbyś miał pisać scenariusz. Po pierwsze, zdecyduj, jakiego pragniesz 
rezultatu. Wyobraź sobie, że uczestniczysz w tym spotkaniu, i zastanów się, jakie tematy mogą być 
poruszane w rozmowie. Gdy ustalisz wynik dyskusji, zapisz wszystkie dialogi, tworząc dokładny 
scenariusz. Zaplanuj każde pytanie i każdą odpowiedź, zawsze mając na myśli upragniony wynik 

rozmowy.
Stosując alfamatyk samodoskonalenia, powoli powtórz trzy razy jego treść przy jednoczesnym 
przeprowadzaniu inergizacji holograficznej. Wizualizuj ze szczegółami trójwymiarowy obraz 
sukcesu. Następnie, odliczając od 1 do 5, opuść poziom relaksacji.
Program popołudniowy 
Rozłóż sobie zajęcia w ten sposób, byś po lunchu, nim przystąpisz do dalszych obowiązków, miał 
czas na wejście w stan alfa. Pięć minut – to dobrze, dziesięć minut – bardzo dobrze, piętnaście 
minut w stanie relaksacji – to doskonale.
Wejdź w stan alfa za pomocą metody 3-1. Następnie dokonaj analizy tej części dnia, która już 
minęła. Zastanów się nad wydarzeniami poranka. Jak upłynął? Czy są jakieś sprawy, które mogłeś 
załatwić inaczej?
Jeśli tak, odtwórz w myślach wydarzenie i zmień scenariusz. Odegraj scenę tak, jak chciałbyś ją 
widzieć w rzeczywistości. Stwórz realistyczne doświadczenie owej sceny. Ostatnie wrażenie 
powinno przedstawiać obraz wykończony i nie wymagający poprawek, abyś w przyszłości, będąc w 
podobnej sytuacji, miał już gotową, prawidłową odpowiedź, dostępną w katalogu z pozytywnymi 
danymi. Dzięki temu wspomnienie sukcesu będzie przechowywane w neuronach twojego mózgu. 
(Pamiętaj, mózg jest twoim komputerem!).
Teraz spróbuj przewidzieć treść reszty dnia. Przedstaw sobie poszczególne spotkania jako korzystne 
dla każdej ze stron.
Zastosuj taki sam alfamatyk samodoskonalenia albo jakiś inny. Aby uzyskać lepsze rezultaty, 
powtórz go trzy razy podczas inergizacji holograficznej.
Wyjdź ze stanu alfa, odliczając od 1 do 5.
Program wieczorny 
Wieczorem, przed udaniem się na spoczynek, rozbierz swój umysł, przeglądając treść całego 
minionego dnia.
Nikt normalny nie idzie spać w ubraniu. Mało kto pamięta, by rozebrać umysł. Jeśli chcesz mieć 
spokojny, odprężający sen, musisz rozebrać umysł, zdjąć z niego wszystkie troski i kłopoty.
Leżąc w łóżku lub siedząc w fotelu, wejdź w stan alfa za pomocą metody 3-1.
Przeanalizuj cały dzień. Jeszcze raz przyjrzyj się sprawom, które można było załatwić lepiej. 
Sporządź w umyśle scenariusz, realistyczne doświadczenie, które przedstawia pożądany przebieg 
wydarzenia. Wspomnienie nowego scenariusza zostanie zachowane w katalogu z plikami 
pozytywnymi, byś w przyszłości mógł się do niego odwołać.
Wprowadź do umysłu alfamatyk samodoskonalenia, powoli powtarzając go trzy razy przy 
jednoczesnym stosowaniu inergizacji holograficznej.
Niechaj doświadczenie realistyczne obejmuje wszystko, czego pragniesz na przyszłość, wszystkie 
cele, jakie chciałbyś osiągnąć. Pamiętaj o stworzeniu nadzwyczaj dokładnych obrazów; korzystaj z 
wrażeń wzrokowych, słuchowych, węchowych, dotykowych, smakowych i emocjonalnych.
Ułóż plan pomysłów czy rozwiązań problemów, by przyszły do ciebie podczas snu.
Tym razem nie ma potrzeby wychodzenia ze stanu alfa, ponieważ jest czas snu. Jeśli dokonujesz 
programowania, leżąc w łóżku, po prostu stopniowo pogrążaj się we śnie. . Wchodząc w stan alfa 
trzy razy dziennie, stwierdzisz po jakimś czasie, iż dni mijają ci gładko i bez komplikacji, że Jesteś 
bardziej wydajny i sypiasz lepiej, budzisz się wypoczęty i wstajesz z nową energią do pracy. Czas 
zainwestowany w programowanie owocuje większą pewnością siebie, większą liczbą twórczych 
pomysłów i umiejętnością psychicznej organizacji. Rób więc to codziennie, a staniesz się 
“menedżerem czasu alfa".

Jeśli zdarzy ci się zasnąć w stanie alfa, nie przejmuj się. To normalne u początkujących. Wyrobiłeś 
w sobie nawyk zasypiania, gdy przez dłuższy czas masz zamknięte oczy. Teraz, za pomocą 
ćwiczeń, powinieneś uczyć się panowania nad swoimi procesami myślowymi i pozostawać w stanie 
czuwania, kiedy masz zamknięte oczy. W ten sposób zarówno twój umysł, jak i ciało wiele zyskają, 
zdobędziesz wszystko, czego pragniesz.
Jeśli będąc w stanie alfa, masz skłonność do zasypiania, postaraj się, by było ci trochę niewygodnie 
– usiądź na książce lub na twardym krześle albo tylko na brzegu krzesła. Nie wchodź na poziom 
alfa, leżąc w łóżku. Dopiero po otwarciu oczu, po zakończeniu programowania idź spać. Jeden z 
praktykujących chodził przez cały czas programowania, trzymając nad głową szklankę z wodą. Gdy 
zaczynał zasypiać, opuszczał rękę i woda wylewała mu się na głowę! Po czymś takim nie zdarzyło 
się, by zasnął w stanie alfa; była to kuracja wstrząsowa dla jego umysłu, dzięki której umysł został 
zmuszony do współpracy!
Dynamiczne narzędzie organizacyjne
Notatka w punktach 
Opisana tutaj czynność, niemal mechaniczna, daje wspaniałe wyniki dzięki swej prostocie. Sprawia, 
że czujesz się pewnie w obcowaniu z ludźmi. Wypróbuj ją od razu, aby znacznie zwiększyć siłę 
swego wpływu na kontakty osobiste i zawodowe.
Zanim z kimkolwiek się spotkasz, zanotuj w punktach, co chcesz powiedzieć i jak to powiesz.
To brzmi tak prosto, i takie jest w rzeczywistości! Jednakże niewiele osób znajduje czas, by 
wyjaśnić sobie własne myśli. Fantastyczne efekty “techniki notatki w punktach", wielce ich 
zadziwią.
Notatka w punktach dla pracowników 
Notatka w punktach potrafi czynić cuda. Wypróbuj ją na szefie. Większość przełożonych ma w 
pracy tak wiele spraw do załatwienia, że bywa niecierpliwa w stosunku do pracowników, którzy 
przychodzą do ich gabinetu dla omówienia różnych kwestii.
Kiedy następnym razem będziesz wybierał się do szefa, wejdź przedtem w stan alfa, odpręż się i 
przeanalizuj sytuację. Zastanów się, co trzeba przedyskutować, i zanotuj to w myślach, punkt po 
punkcie. Przedstaw sobie plan rozmowy z szefem; jak powinna ona przebiegać. Przejdź przez 
realistyczne doświadczenie, po czym otwórz oczy fizycznie zrób notatkę, którą wcześniej 
opracowałeś w myślach.
Z notatką w ręku wejdź do gabinetu szefa, wręcz mu kartkę ze staranną notatką w punktach i 
powiedz: “Miałbym (tu wymień liczbę) spraw do omówienia, kiedy znajdzie pan dla mnie czas". To 
działa jak magia. Niektórzy nasi słuchacze mówili, że ich szef rzeczywiście wypowiadał dokładnie 
te słowa, które wcześniej zaplanowali sobie w wyobraźni I (Przypomina się powiedzenie o 
wkładaniu słów w czyjeś usta!)
Każdy szef, bez względu na to, jak jest zapracowany, spróbuje poświęcić ci trochę czasu, widząc, że 
przemyślałeś i opracowałeś jakiś problem tak dokładnie że można już podjąć konkretne działania.
Większość pracowników idzie do szefa po pomoc bez żadnych propozycji i własnych sugestii, 
nawet bez jasno sprecyzowanych pytań. Po prostu wpadają do gabinetu i rzucają temat: “Trzeba 
wysłać odpowiedź na ten list. Zastanawiałem się właśnie, co im napisać".
“Notatka w punktach" świadczy o tym, że panujesz nad sytuacją. Najważniejsze jest to, że 
proponujesz szefowi coś konkretnego, co pozostaje mu tylko ocenić. Podejmujesz działania, dzięki 
czemu wzrasta twoja skuteczność. Szef zaczyna, cię wyróżniać spośród reszty pracowników i jesteś 
mile widziany w jego gabinecie. Ta metoda przyniosła wiele awansów i korzyści jej użytkownikom.
Notatka w punktach dla profesjonalistów 
Jako profesjonalista, zawsze powinieneś mieć gotową notatkę przed każdą próbą zawarcia 

transakcji przez telefon. Nigdy nie wykręcaj numeru, zanim nie napiszesz w punktach, o czym masz 
mówić. Czy jest to rozmowa służbowa, czy prośba o poprawienie faktury, czy nawet rozmowa 
osobista – najpierw uporządkuj myśli.
Zapisanie twych myśli po wyjściu ze stanu alfa jest umysłowym podsumowaniem celów, jakim ma 
służyć planowana rozmowa. Gdy widzisz przed sobą sporządzoną wcześniej notatkę, zmienisz 
podejście do całej sprawy.
Jesteś dobrze zorganizowany i wiesz o tym; druga osoba słyszy, że mówisz rzeczowo, i przez to Jest 
bardziej chętna do rozmowy. A ile zaoszczędzisz czasu, wydatków i kłopotów, jeśli nie będziesz 
musiał dzwonić powtórnie, by omówić sprawy, o których mogłeś zapomnieć!
Poprawa jakości korespondencji 
Stosuj metodę “notatki w punktach" przed napisaniem listu służbowego lub osobistego. Wejdź w 
stan alfa i w myślach przedstaw sobie listę zagadnień, jakie ma zawierać list. Następnie ułóż w 
myśli cały tekst – wyobraź sobie, że siedzisz przy biurku, komputerze lub maszynie do pisania i 
sam piszesz albo też dyktujesz list swojej sekretarce.
Teraz wyjdź z poziomu alfa i naprawdę, czyli fizycznie, podyktuj, napisz ręcznie lub na maszynie 
list, który skomponowałeś w myślach.
Podejmowanie decyzji przy użyciu “notatki w punktach" 
Opisana metoda stanowi kapitalną pomoc przy podejmowaniu decyzji... iść czy zostać... wybrać to 
czy tamto. Stosuj ją nawet wtedy, gdy wybór zarówno jednej, jak i drugiej możliwości jest słuszny 
– uda ci się wybrać tę BARDZIEJ korzystną dla rozmaitych życiowych celów. (Najlepiej stosuj ją 
codziennie).
Etap pierwszy: Nazwy problem. Musisz sięgnąć do korzeni problemu. Aby uzyskać ilość 
informacji wystarczającą do określenia jego istoty, powinieneś zgromadzić wszystkie ważniejsze 
dane oraz zapisać je w formie notatki. Zastanów się, jakiego rodzaju informacje – w postaci faktów, 
opinii, postaw itp. – będą ci potrzebne do zrozumienia wszystkich aspektów problemu lub 
zaistniałej sytuacji.
Informacje powinny – na ile to możliwe – pochodzić z pierwszej ręki. Fakty, bez względu na 
intencje ludzi, często są przeinaczane lub wręcz przemilczane. Staraj się upewnić co do 
prawdziwości informacji, sięgając do kilku ich źródeł. Zapisz dane o źródłach informacji jako 
kolejny punkt swojej notatki.
Czasami wydaje się, że mamy do czynienia z jednym problemem, podczas gdy naprawdę składa się 
on z kilku mniejszych. Być może każdy z nich trzeba rozwiązywać osobno, pilnując jednak, by 
poszczególne rozwiązania wzajemnie się uzupełniały.
Etap drugi: Wymień wszystkie możliwe rozwiązania. Wypisz jak najzwięźlej wszystkie 
ewentualne rozwiązania na kartce z notatką. (Wymień także pomysły innych, nie tylko własne – tak 
jakbyś zaczerpnął je od członków Umysłowego Zespołu Doradczego podczas narady – zob. 
rozdział “Twórcze rozwiązywanie problemów (...) z zespołem doradczym alfa".
Etap trzeci: Zrób wykaz konsekwencji płynących z zastosowania każdego z rozwiązań. Dla każdej 
planowanej akcji musisz przewidzieć ewentualną reakcję. Bądź konkretny, bądź ścisły, bądź 
uczciwy. Zanotuj wszystkie koszty i zmiany konieczne do wprowadzenia idei w czyn.
Etap czwarty: Przyjmij wybrane rozwiązanie i zastosuj je. Jeśli już zdecydowałeś się na określony 
plan działania, zacznij go realizować. Zwróć baczną uwagę na szczegóły działań i regularnie 
sprawdzaj swoje postępy, by mieć pewność, że wszystko odbywa się zgodnie z planem.
Na początku możesz odnieść wrażenie, że podążanie tymi czterema etapami może spowolnić proces 
podejmowania decyzji, ale z czasem technika “notowania w punktach" stanie się w dużym stopniu 
automatyczna, a ty zwiększysz skuteczność działania i umiejętność rozwiązywania problemów. 

Interesy będą ci szły jak nigdy i osiągniesz lepsze zyski. Również życie osobiste da ci wiele 
satysfakcji i jeszcze wzmocnisz wiarę we własne siły.
Praktyka 
Kiedy metodę “notatki w punktach" zaczniesz wprowadzać w czyn, okaże się, że jest ona przydatna 
w wielu rozmaitych sytuacjach. Stosuj ją przez dziesięć dni. Dzięki temu szybko zyskasz poczucie 
pewności siebie, doznasz przypływu energii i będziesz umiał kształtować swoje relacje z innymi 
ludźmi.
Pięć wskazówek dotyczących programu “notatki w punktach":
1. Miej zawsze pod ręką kilka karteczek, najlepiej po jednej na każdą rozmowę telefoniczną, oraz 
kilka większych arkuszy na biurku i kilka przy ulubionym fotelu.
2. W nagłówku na kartce wypisz główny cel, jakiemu ma służyć kontakt z drugą osobą.
3. Wejdź w stan alfa i w myślach jeszcze raz szybko wylicz wszystkie punkty notatki, zanim 
podniesiesz słuchawkę. Być może przyjdą ci wówczas do głowy jakieś dodatkowe punkty. Dopisz 
je, gdy tylko opuścisz poziom relaksacji.
4. Nawiąż kontakt z drugim człowiekiem i podążaj w swym działaniu za treścią sporządzonej 
notatki. Może ci się wydawać, że zapamiętałeś wszystkie punkty; mimo to powracaj do swojej listy, 
ponieważ to właśnie jej obraz będzie wywierać wpływ na treść prowadzonej rozmowy.
A oto lista sytuacji, w których program “notatki w punktach" jest najbardziej przydatny:
1. Przeprowadzanie lub udzielanie wywiadu.
2. Kupno domu, łodzi, samochodu lub polisy ubezpieczeniowej.
3. Rozmowa z wychowawcą twego dziecka.
4. Próba uzyskania pożyczki bankowej.
5. Zlecanie komuś wykonania robót w twoim domu.
6. Spotkanie z lekarzem lub dentystą.
7. Ważna rozmowa telefoniczna.
8. Rozmowa kwalifikacyjna, przyjmowanie nowego pracownika i ocena jego umiejętności.
9. Prowadzenie zebrania.
10. Sprzedaż towarów lub pomysłów.
11. Oddawanie samochodu do naprawy.
12. Ważna rozmowa rodzinna.
13. Organizowanie zbiórki pieniędzy, świątecznego przyjęcia lub seminarium.
14. Pisanie różnego rodzaju listów i podań.
15. Konsultacja z szefem.
Korzystając z techniki "notatki w punktach" – staraj się być coraz lepszy. Zyskasz sobie poważanie, 
każdy wysłucha Cię z uwagą i wykaże chęć współpracy.

PODSUMOWANIE
Organizacja czasu alfa
Zostań “menedżerem czasu alfa". Trzy razy dziennie rób bobie “przerwę umysłową"; naucz się 
znajdować czas dla siebie – nawet gdybyś miał wpisać go do terminarza! Odprężenie się i 
przemyślenie spraw na poziomie alfa zaoszczędzi Ci czasu w przyszłości, ponieważ z chwilą gdy 
nastroisz swój Umysł na poziom świadomości wewnętrznej, będziesz popełniał o wiele mniej 
błędów. W sferze umysłu nie ma bariery czasu i przestrzeni (możesz myśleć o okresie sprzed 
dziesięciu lat i będzie ci się wydawało, że wszystko zdarzyło się wczoraj), dlatego też przy 
podejmowaniu decyzji i rozkazywaniu problemów potrafisz ogarnąć większy zakres [problemów. A 
zatem poczyń odpowiednie kroki, by – bez wątpienia we własne siły i frustracji czającej się u drzwi 
– osiągać wytyczone cele.

Przykładowe zastosowanie “notatki w punktach" do rozwiązania konkretnego problemu 
Pan Shields, kontroler w dziale spedycyjnym, porządkuje myśli przed spotkaniem z przełożonym, 
którym jest pan Albert, wiceprezes spółki.
Kontakt: pan Albert.
Problem: obecnie używane kartony do pakowania ładunków są za słabe.
Cel: uzyskać zgodę pana Alberta na zakup nowych kartonów, by zmniejszyć straty przewozowe.
Punkty dyskusji. Działania i konsekwencje:
1. Straty sięgają 8% – nadzwyczaj wysokie.
2. Kartony są wadliwe – trzeba użyć kartonów “plastrowych".
3. Sprawdziłem nowy rodzaj kartonów – okleiłem taśmą, rzuciłem nim o ścianę, o podłogę, bez 
żadnych uszkodzeń.
4. Wypróbowałem karton w 100 próbnych przewozach. Żadnych problemów z załadunkiem i brak 
zwrotów z powodu uszkodzeń.
5. Nowy karton kosztuje o dwa centy więcej.
6. Zaoszczędzimy 800 dolarów tygodniowo, zmniejszymy znacznie koszty, w tym także koszty 
ubezpieczenia, i wzrośnie nasza wiarygodność.
7. Powinniśmy oddać stare kartony na makulaturę.
8. Możemy otrzymać nowe opakowania w ciągu 10 dni.
9. Powinniśmy zamówić 100000 sztuk.
Rozwiązanie: Uzyskać zgodę pana Alberta na wymianę starych kartonów na nowe tak, byśmy 
mogli je dzisiaj zamówić.
Rezultat: Pan Albert po konsultacji z działem handlowym, który potwierdził moją opinię, polecił, 
bym podjął działania konieczne do wymiany opakowań. Sposób przedstawienia problemu zrobił na 
panu Albercie wrażenie.

9. TWÓRCZE ROZWIĄZYWANIE PROBLEMÓW I PODEJMOWANIE DECYZJI
WSPÓLNIE Z ZESPOŁEM DORADCZYM ALFA
Życie każdego człowieka niesie z sobą problemy. Możemy Jednak traktować je jako wyzwania, z 
którymi trzeba się zmierzyć, jako próbę sił, prowadzącą do powiększenia i pełniejszego 
wykorzystania naszego życiowego potencjału. Nie było przed tobą człowieka, któremu nie mógłbyś 
dorównać pod względem osiągnięć, triumfów i awansów. To kwestia ewolucji – każde następne 
pokolenie staje się lepsze niż poprzednie. Na czym to jednak polega?
Możemy osiągnąć wyższy stopień rozwoju, jeśli każdy z nas dogłębnie przeanalizuje swoją 
osobistą sytuację, czyli rozwiąże własne problemy... “wymiecie śmieci spod własnych drzwi". 
Istotą rozwiązywania problemów jest przyjęcie odpowiedzialności za to, kim i czym jesteśmy oraz 
gdzie się dzisiaj znajdujemy. Odpowiedz na trzy niżej wymienione pytania, a łatwiej będzie ci 
poznać własne myśli i ocenić swoją postawę wobec życiowych problemów.
Czy to rzeczywiście problem, czy tylko mydlana opera? 
Ludzie często mylą “problemy" z “operą mydlaną". I rzeczywiście niektórzy z nas całe swoje życie 
zamieniają w ckliwy dramat. Każde wydarzenie (a także słowo, gest, osoba) urasta do rangi 
problemu. Taki ktoś prawdopodobnie ma poczucie zagrożenia i jest przekonany, że świat istnieje 
tylko po to, by sprowadzać na niego nieszczęścia i wiecznie obarczać go kłopotami.
Zapytaj więc siebie: “Czy to rzeczywiście jest problem?".
Czy walczysz z cieniem? 
Wiele osób traci mnóstwo czasu na roztrząsanie problemów nie istniejących lub takich, które nie 
wymagają natychmiastowych rozwiązań. A ty, czy nie zamykasz się w świecie pytań w rodzaju: CO 
BY BYŁO GDYBY? Czy nie poszukujesz rozwiązań dla problemów, które pozostawione sobie 
rozwiązałyby się same? Wiele kłopotów zniknie, zanim będziesz zmuszony uporać się z nimi. 
Podobnie jak Orson Wells nie wypiłbyś wina, dopóki nie przyjdzie stosowna pora, zatem nie trać 
czasu na roztrząsanie problemów, dopóki nie ma takiej konieczności!
Zapytaj więc siebie: “Czy muszę rozwiązać ten problem teraz?". Ale pamiętaj, jeśli nadejdzie to 
“teraz" – nie zwlekaj.
Czy twój problem to znak stopu, czy drogowskaz? 
Są tacy, którzy w konfrontacji z problemem uciekają i, zdruzgotani, chowają się w czterech 
ścianach swojego domu. Dla tego rodzaju ludzi każdy problem staje się kolejnym 
usprawiedliwieniem ich porażki. Oszukują samych siebie. Uciekają w chorobę. Sukcesy i klęski 
często znajdują odzwierciedlenie w stanie ludzkiego zdrowia.
Zawsze będziemy mieć problemy. Ale możemy je też wykorzystać dla zachowania młodości i 
energii. Dopóki traktujemy problem jak wyzwanie lub życiową przygodę, dopóty możemy się 
spodziewać, że będziemy zdrowi. Kiedy jednak zaczynamy dramatyzować, popadamy w 
rzeczywiste kłopoty. Musimy zatem podchodzić do problemów jak do kolejnych doświadczeń, 
które nauczą nas, jak osiągać sukcesy. Pamiętaj, Edison powiedział, że podczas badań nad 
wynalezieniem żarówki przeprowadził pięć tysięcy “pouczających doświadczeń" – zrobił pięć 
tysięcy kroków wiodących do sukcesu. (Osoba myśląca negatywnie uznałaby je za 5 000 porażek – 
o nie, ona by nie zrobiła nawet dziesięciu kroków!)
A zatem zadaj sobie pytanie: “W jaki sposób zamienić problem w wartościowe doświadczenie?".
Spojrzenie w gwiazdy 
Spójrz na swój problem tak, jak gdyby miał on tyle rozwiązań, ile jest gwiazd na niebie. Główną 
przyczyną klęski jest poddawanie się po pierwszym niepowodzeniu. Człowiek sukcesu stawia czoło 
porażkom, podejmując kolejne próby i starając się realizować wciąż nowy plan, tak długo, aż 

nadejdzie zwycięstwo.
I ty możesz mieć masę pomysłów na rozwiązanie problemów, które zdają się przeszkodą nie do 
przebycia!... Daj tylko swobodę swoim myślom i zapisuj na kartce wszystkie możliwe rozwiązania. 
I zapisuj też rozwiązania niemożliwe!
Podczas “burzy mózgów", organizowanej przez ludzi na kierowniczych stanowiskach, rzuca się na 
stół wszystkie pomysły i propozycje, choćby nawet najgłupsze, co sprawia, że takie narady 
odbywają się w ożywionej, a często też wesołej atmosferze.
Jeżeli rozwiązywaniu problemów towarzyszy humor, to połowa walki jest już za tobą! Pamiętaj, by 
każdy problem zamieniać w plan. Używaj tego planu do pobudzania własnego myślenia, a nie 
powstrzymywania twórczych pomysłów. Nie pytaj, co ten plan może ci dać, lecz co ty możesz 
uczynić dla jego realizacji! W jaki sposób poprawić finanse, stosunki z ludźmi, poziom swego 
życia?
Aby nauczyć się szukać nowych rozwiązań, posłuż się opisaną niżej techniką zespołu doradczego 
alfa. Zobaczysz, jak kolejne problemy padają niczym kostki w dominie.
Zespól doradczy alfa 
Zauważyłeś, że niektóre korporacje wymieniają swój zespół doradców na papierze firmowym? Czy 
chciałbyś mieć własną grupę ekspertów, którzy pomagaliby ci w podejmowaniu decyzji? 
Koncepcję, z którą zaraz się zapoznasz, rozwinął milioner, który całe bogactwo zawdzięczał tylko 
sobie, król stali – Andrew Carnegie. Jego gabinet “niewidzialnych doradców" stał się sławny dzięki 
książce Napoleona Hilla należącej już do klasyki, Myśl!... i bogać się
Wyobraź sobie własny zespół doradców, składający się z mężczyzn i kobiet, których dokonania 
życiowe wywarły na tobie największe wrażenie. Stwórz powołany przez wyobraźnię gabinet w 
najdrobniejszych szczegółach, tak dokładnie, byś mógł prowadzić z jego członkami dyskusję i 
naradzać się z nimi. Łatwo jest mówić o tej koncepcji, lecz niełatwo wprowadzić ją w czyn, mimo 
wskazówek Napoleona Hilla. Wielu już próbowało, ale tylko nielicznym udało się powołać w 
myślach działający gabinet cieni.
Dzisiaj, po piętnastu latach, dysponując narzędziami nowoczesnych badań parapsychicznych i 
technikami dr Silvy (techniką redukcji stresu i techniką relaksacji), możemy zastosować w praktyce 
metodę Carnegie'ego. Ponieważ tworzymy i korzystamy z usług “zespołu doradczego" w stanie 
alfa, zmieniliśmy jego nazwę na “zespół doradczy alfa".
Zespół doradczy alfa zostaje powołany do istnienia w stanie relaksacji alfa. Na tym poziomie 
wizualizujesz lub naśladujesz postacie sześciu dowolnych doradców. Mogą to być osoby żyjące lub 
zmarłe, rzeczywiste lub fikcyjne. Będziesz miał świetną zabawę, wymyślając dowcipy i plotki, 
prowadząc burzę mózgów i ucząc się od wielkich tego świata.
Jak to działa? Psychologowie powiadają, że człowiek bardzo często zna odpowiedzi na swoje 
problemy... ale jest tak zaangażowany emocjonalnie, iż nie umie ich rozpoznać. Kiedy w stanie alfa 
“rozmawiamy" z jednym lub dwoma członkami zespołu doradczego, stajemy się bardziej 
obiektywni, uwalniamy się od emocji i “wykładamy na stół nasze pomysły"! Na tym właśnie polega 
kolejna tajemnica sukcesu – tu tkwi rozwiązanie warte miliona dolarów!
Wejście na posiedzenie zespolą doradczego alfa 
A oto standardowa metoda, za pomocą której wchodzimy na zebranie gabinetu doradczego.
Wejdź w stan alfa metodą 3-1. Wywołaj w wyobraźni obraz “alfawatora" – podnośnikowego 
pomieszczenia z wygodnym krzesłem w środku. Wejdź w myślach do alfawatora i usiądź na 
krześle. Zauważysz dwie niezwykłe rzeczy: 1) drzwi alfawatora opadają w dół ku podłodze 2) 
numery pięter są odwrócone – pierwsze piętro jest piętrem najwyższym! Teraz wizualizuj kolejno 
zapalające się numery pięter... dziesięć, dziewięć, osiem... aż do pierwszego. Na pierwszym piętrze 
drzwi opadają i możesz już wkroczyć do swojej “sali posiedzeń".

Użyj wyobraźni, by urządzić to pomieszczenie w odpowiadającym ci stylu i nadać mu odpowiedni 
klimat. Przedstaw sobie w myślach piękny, długi mahoniowy stół konferencyjny i przeznaczony 
specjalnie dla ciebie fotel przewodniczącego, Twój Fotel Władzy. Urządzasz ten niezwykły, 
wymyślony pokój dla siebie, a więc staraj się go wyposażyć we wszystkie potrzebne sprzęty – 
komputer (z modemem, oczywiście), fax, telewizor z wielkim ekranem, sprzęt audiowizualny i 
specjalny kamerowid, który automatycznie nagrywa całą treść posiedzeń. Są tam również katalogi 
biblioteczne i regały, a także pluszowa sofa, fotele i barek z sokami owocowymi. To twój pokój do 
myślenia, tu będziesz tworzył i wpadał na najlepsze pomysły – wyposaż go więc we wszystkie 
nowoczesne urządzenia XXI wieku, jakie tylko potrafisz sobie wymarzyć! A oto dobra rada: 
odwiedź domy meblowe i sklepy z wyposażeniem wnętrz, by mieć wizualną ideę urządzenia swego 
gabinetu.
Teraz wybierz członków zespołu doradczego. Zdecyduj się, kogo chciałbyś ujrzeć na owych sześciu 
obitych pluszem fotelach wokół mahoniowego stołu konferencyjnego. Mogą to być całkiem 
dowolne osoby (czyj mózg chciałbyś wydrenować?) – sławni ludzie z przeszłości, teraźniejszości 
lub nawet z przyszłości, postacie fikcyjne, znajomi lub postacie stanowiące kompozycję kilku osób. 
Najczęściej ludzie wolą wyobrażać sobie bliskich członków rodziny lub przyjaciół -wszystko 
zależy od ciebie.
A oto niektórzy kandydaci na członków zespołu doradców: Jose Silva, Lee lacocca, George Bush, 
matka Teresa, Martin Luther King, Napoleon Hill, Ben Franklin, dr Spock, Golda Meir, pani Curie, 
dr Judith Powell, królowa Elżbieta II, F. Lee Bailey, Abraham Lincoln, Jerzy Waszyngton, dr Tag 
Powell, Susan B. Anthony, Gloria Steinem, dr Ruth... lista nie ma końca. Możesz wybrać kogoś z 
reklamy, na przykład Dawida Oglivy'ego, lub nawet jakiegoś dyrektora z kręgu twoich 
konkurentów, który mógłby zaproponować konkurencyjne rozwiązanie.
Teraz członkowie twego zespołu będą parami wsiadać do alfawatora. Stwarzaj ich kolejno w 
wyobraźni i sadzaj wokół stołu. Kiedy już wszystkie sześć miejsc zostanie zajętych, ty usiądź na 
fotelu przewodniczącego i powitaj zebranych. Następnie możesz podziękować swojej “Władzy 
Zwierzchniej", że pozwoliła ci zorganizować posiedzenie. Od tej chwili twoi eksperci będą gotowi 
rozpocząć obrady.
Przedstaw jakiś bieżący problem czy śmiały pomysł i poproś zebranych o radę. Najpierw zapytaj o 
opinię osobę siedzącą po twojej prawej stronie. Weź głęboki oddech i powoli wypuść powietrze, tak 
jakbyś oczyszczał swój umysł. Przemyśl odpowiedź, jaką otrzymałeś od pierwszego doradcy. 
Możesz odnieść wrażenie, że to ty sam jej udzieliłeś, ale nie przejmuj się, jest to prawidłowe 
odczucie. Udawaj... wyobrażaj sobie... wcielaj się w kogoś innego! Domyśl się, co powiedziałaby ta 
osoba, gdyby rzeczywiście tu była.
Powtarzaj procedurę, posuwając się wokół stołu, aż uzyskasz kilka możliwych rozwiązań twojego 
problemu. Być może niektóre propozycje będą brzmiały niemądrze, ale nie lekceważ ich – często 
właśnie one zainspirują ciebie i twoich doradców i podsuną wam lepsze pomysły.
Po wysłuchaniu wszystkich sześciu członków izby doradczej porównaj zaproponowane rozwiązania 
i wybierz to, które wydaje się najlepsze dla twego życia zawodowego i osobistego. Trafna decyzja 
pozwoli ci zaoszczędzić czas i pieniądze.
Bądź twórczy, zapraszaj doradców na kolejne spotkania. Proś ich o szczegółowe rady na temat 
finansów, marketingu, organizacji czasu, wydajności pracy, personelu, jak również rodziny i 
stosunków osobistych.
Wiesz już, dokąd się udać, gdy będzie potrzebna ci rada -na poziom sali posiedzeń. Nie zapomnij 
spytać doradców, co sądzą o podjętych przez ciebie decyzjach. Pytaj każdego po kolei, zwłaszcza, 
wówczas, gdy któryś z nich sam nie ma ochoty zabierać głosu.
Po uzyskaniu odpowiedzi, podziękuj indywidualnie każdemu z doradców... i opuść stan alfa, 
odliczając od 1 do 5.

Nie zapomnij o zapisywaniu wszystkich pomysłów, szczególnie tych uzyskanych od konkurentów! 
Być może zdziwisz się widząc, że niektóre rozwiązania, odrzucone przez ciebie lub innych, zostaną 
wkrótce – rzeczywiście firmowane przez owych konkurentów – opisane w gazetach.
Zawsze wykorzystuj salę posiedzeń alfa do twórczego podejmowania decyzji dotyczących 
wszystkich dziedzin twego życia. I pamiętaj. Jeśli znuży cię gadanie któregoś z członków izby 
doradczej, możesz go zwolnić!
Podejmowanie decyzji wspólnie z Benem Franklinem 
Na koniec rozważań o podejmowaniu decyzji warto wspomnieć o unowocześnionej wersji “techniki 
Bena Franklłna". Często stosują ją handlowcy, by zawrzeć transakcję, ale okazuje się też niezwykle 
pomocna w procesie podejmowania decyzji dotyczących życia osobistego.
Najpierw linią pionową podziel kartkę papieru na dwie kolumny. Po jednej stronie napisz “ZA", po 
drugiej zaś “PRZECIW". Następnie wymień wszystkie argumenty przemawiające za przyjęciem 
pewnego rozwiązania lub za jego odrzuceniem. Po wypisaniu wszystkich “za" i “przeciw" podjęcie 
właściwej decyzji stanie się sprawą oczywistą!
Jedyną ujemną stroną tej techniki jest to, iż polega ona niemal w stu procentach na analitycznym 
myśleniu lewej półkuli mózgowej. Prawa, twórcza, intuitywna półkula nie uczestniczy bowiem w 
podejmowaniu decyzji. Możemy jednak zaangażować ją w ten proces, korzystając – po wejściu w 
stan alfa – z naszej “umysłowej sali posiedzeń" i rad zespołu doradczego alfa; w ten sposób 
udoskonalimy “technikę Bena Franklina".
Technika Bena w stanie alfa 
Weź czystą kartkę papieru i podziel ją linią pionową na dwie kolumny. Jedną kolumnę oznacz 
nagłówkiem “ZA", drugą – “PRZECIW".
Wejdź w stan alfa za pomocą metody 3-1, po czym wkrocz do umysłowej sali posiedzeń i zajmij 
przy stole miejsce przewodniczącego. Teraz wywołaj dwóch najlepszych dyskutantów – dwóch 
członków izby doradczej, którzy w czasie ostatnich debat byli najbardziej aktywni.
Jednemu z nich wyznacz zadanie dostarczania argumentów “za", drugiemu zaś – argumentów 
“przeciw". Daj im trochę czasu do namysłu, by mogli przygotować swoje stanowisko. Następnie, 
zastosowawszy “technikę pocierania kciuka", by wprowadzić się w stan odprężenia, otwórz oczy i 
zapisz na kartce wszystkie ich odpowiedzi.
Wejdź w głębszy poziom świadomości, zamykając powtórnie oczy, nabierając głębokiego oddechu i 
wolno wypuszczając powietrze. Nie musisz już liczyć, ponieważ nadal przebywasz w stanie alfa. 
Jeszcze raz zapytaj swoich ekspertów o zdanie i dalsze przemyślenia. Otwórz oczy i zapisz 
odpowiedzi. (Jeśli zajdzie taka potrzeba, możesz powtarzać tę procedurę dotąd, aż uzyskasz od 
swoich najlepszych dyskutantów wszystkie argumenty dotyczące tej szczególnej sytuacji.) Wyjdź z 
poziomu alfa, odliczając od 1 do 5.
Oblicz wszystkie “za" i “przeciw". Otrzymany wynik będzie zawierał ostateczną odpowiedź 
zarówno analitycznej lewej półkuli, jak i twórczej, intuitywnej półkuli prawej.
“Technika Bena w stanie alfa" daje możliwość rozsądnego, twórczego i analitycznego 
rozwiązywania problemów; jest więc nie tylko użyteczna, ale też stymulująca.

PODSUMOWANIE
Twórcze rozwiązywanie problemów i podejmowanie decyzji wspólnie z zespołem doradczym 
alfa
Korzystanie z pomocy umysłowego zespołu ekspertów w stanie alfa może być zarówno zabawne, 
jak i pomocne w rozwiązywaniu problemów i podejmowaniu decyzji, w życiu zawodowym i 
osobistym. Możesz zgłębić osobowości twych doradców, czytając ich biografie i autobiografie. W 

bibliotekach publicznych na pewno znajdziesz wiele informacji o tych osobistościach. Technika ta 
jest kapitalnym ćwiczeniem rozwijającym wyobraźnię, zdolności twórcze, sztukę wizualizacji i 
inergizacji holograficznej. Dobrej zabawy!

DODATEK
STRES TOWARZYSZĄCY ZMIANOM
Skala przystosowania społecznego 
Przeprowadźmy dalszą analizę czynników wywołujących stres. Dr Thomas H. Holmes i dr Richard 
H. Rahe, psychiatrzy z University of Washington Medical School, wymyślili skalę pomiaru napięć 
w sytuacjach stresowych. Niżej przedstawiamy unowocześnioną i zmodyfikowaną jej wersję. Gdy 
dojdziesz do końca listy, zanotuj ilość punktów uzyskaną za zeszły rok.

Skala

wpływu

Wydarzenie

100

85
73
70
65
63
63
53
51
50
47
45
45
44
42
41
40
39
39
39
38
37
36
35
31
29
29
29
28
26
26
25
24
23
20
20
20
19
19
18
17

Śmierć współmałżonka
Śmierć dziecka
Rozwód 
Śmierć rodzica
Separacja małżeńska
Wyrok więzienia
Śmierć bliskiego członka rodziny
Doznanie obrażeń ciała lub choroba
Egzekucja długu hipotecznego lub pożyczki
Zawarcie małżeństwa
Utrata pracy 
Pojednanie małżeńskie
Przejście na emeryturę
Pogorszenia stanu zdrowia członka rodziny
Śmierć ulubionego zwierzątka
Dług ponad dolarów
Ciąża
Kłopoty w życiu intymnym
Zyskanie nowego członka rodziny 
Reorganizacja w interesach
Zmiana stanu majątkowego
Śmierć bliskiego przyjaciela
Zmiana charakteru pracy 
Zmiana częstotliwości kłótni małżeńskich 
Dług ponad dolarów
Zmiana zakresu odpowiedzialności w pracy
Odejście syna lub córki z domu rodzinnego
Kłopoty z zięciem, synową lub teściową i teściem
Wyjątkowe osiągnięcie osobiste 
Współmałżonek zaczyna nową pracę lub przestaje pracować 
Początek i koniec roku szkolnego
Zmiana warunków życiowych 
Zmiana dotychczasowych przyzwyczajeń
Kłopoty z szefem 
Zmiana godzin lub warunków pracy 
Zmiana miejsca zamieszkania
Zmiana w szkole
Zmiana formy wypoczywania
Zmiana w organizacji kościelnej
Zmiana w społeczeństwie
Dług lub pożyczka mniejsza niż dolarów 

16
16
15
15
13
11

Zmiana godzin lub warunków snu
Święta
Zmiana częstotliwości zebrań rodzinnych
Zmiana przyzwyczajeń w spożywaniu posiłków 
Wakacje
Drobne kłopoty z prawem

Jeśli w ciągu roku nazbierałeś więcej niż 150 punktów, znaczy to, że poziom stresu jest u ciebie 
bardzo wysoki, czasami towarzyszą mu zaburzenia psychosomatyczne.
ĆWICZENIA NA REDUKCJĘ STRESU I NATYCHMIASTOWE OSIĄGANIE STANU 
RELAKSACJI 
(Prosimy pamiętać, że cała treść tej książki objęta jest prawem autorskim i można ją 
wykorzystywać tylko w celach prywatnych.)
Znajdź spokojne miejsce, gdzie nikt nie będzie ci przeszkadzał. (Chociaż nie jest to konieczne, 
możesz przy pierwszych próbach przysłonić światło tak, by nic cię nie rozpraszało.) Jeśli jesteś 
akurat w pracy i żadne takie miejsce nie jest dostępne, skorzystaj ze świetlicy.
Usiądź na wygodnym krześle, rozluźnij uciskające cię części garderoby i zdejmij okulary, jeśli je 
nosisz. Postaw obie stopy płasko na podłodze, a dłonie niech spoczywają na kolanach wnętrzem ku 
górze. Weź głęboki oddech i odpręż się.
Wejdź w stan relaksacji alfa, stosując metodę 3-1:
Jeszcze raz nabierz głęboko powietrza i podczas wydechu trzykrotnie powtarzaj w myślach i 
wizualizuj liczbę 3.
Trzy (pauza). Trzy (pauza). Trzy (pauza).
Znów weź głęboki wdech, po czym wypuszczając powietrze, powtarzaj w myślach i wizualizuj 
liczbę 2, trzykrotnie.
Dwa (pauza). Dwa (pauza). Dwa (pauza).
Weź następny wdech i powtórz procedurę z liczbą 1.
Jeden (pauza). Jeden (pauza). Jeden (pauza).
Znajdujesz się teraz w stanie alfa, w podstawowym stanie, którego uczysz się używać dla 
polepszenia jakości swego życia zawodowego i osobistego.
Aby pomóc ci wejść w głębszy, bogatszy i bardziej odprężający stan umysłu, będę odliczać od 10 
do 1, dając ci wskazówki przy każdej kolejnej liczbie.
Schodząc w dół po kolejnych stopniach, będziesz miał wrażenie coraz pełniejszej, głębszej 
relaksacji, będziesz zstępował do coraz to głębszych, zdrowszych (pod względem psychicznym i 
fizycznym) poziomów relaksacji umysłu.
Aby skuteczniej wprowadzić umysł w stan całkowitego odprężenia, posłużymy się wizualnym 
obrazem bladoniebieskiego światła – światła, które przesuwa się powoli wzdłuż ciała, usuwając z 
niego i z umysłu wszelkie napięcie.
10. Wyobraź sobie, że bladoniebieskie światło wnika przez czubek twojej głowy, usuwając stamtąd 
i z okolicy czoła wszelkie napięcie. Czujesz, jak światło rozprasza nagromadzony w twoim umyśle 
stres, zastępując go uczuciem relaksu.
9. ...Wyobraź sobie, że bladoniebieskie światło powoli wypełnia twoje oczy... uspokaja je. Czujesz, 
jak znika z nich napięcie... Czujesz, jak światło przesuwa się w dół, po twarzy... jego promienie 
suną coraz niżej i niżej. Rozchyl delikatnie wargi... odpręż się. Weź głęboki wdech i powoli 
wypuszczaj powietrze. Rozluźnij się jeszcze bardziej...

8. Czujesz, jak światło przesuwa się w stronę karku, rozluźniasz mięśnie szyi i ramion... Możesz 
sobie wyobrazić ręce delikatnie masujące szyję i okolice ramion... Zapadasz się coraz głębiej...
7. Światło opływa twoje ramiona... dochodzi do łokci... koi, odpręża, uspokaja. Przesuwa się na 
przedramiona... Ramiona i ręce stają się ciężkie... Rozluźniasz obie dłonie... Czujesz lekkie 
drętwienie w palcach... Ogarnia cię spokój. Czujesz, jak napięcie opuszcza twoje ciało przez czubki 
palców. Zupełny relaks...
6. Jesteś coraz głębiej i głębiej... niebieskawe światło znowu powraca na szyję i ramiona, 
sprowadzając na nie uczucie całkowitego odprężenia. Czujesz ręce delikatnie masujące twój kark i 
ramiona... światło przesuwa się w dół i wypełnia klatkę piersiową, kojąc w niej wszystkie narządy 
wewnętrzne...
5. Światło spływa na okolice żołądka i jelit... łagodzi napięcia, uzdrawia, koi...
4. Odprężające światło obejmuje organy płciowe... biodra. .. Czujesz błogi spokój... strumień 
światła opada niżej... niżej... niżej...
3. Wrażenie ukojenia obejmuje uda... rozluźniasz je... osuwasz się głębiej i głębiej w stan całkowitej 
relaksacji... Bladoniebieskie światło spływa niżej... niżej. Rozluźniasz kolana... Jeszcze bardziej...
2. Coraz głębiej... głębiej... czujesz światło przesuwające się ku dołowi... opływa twoje kostki... a 
potem stopy. Rozluźniasz palce... pięty. Wyobrażasz sobie i odczuwasz lekkie mrowienie w obu 
stopach, podczas gdy znika z nich napięcie...
1. Fizycznie jesteś teraz całkowicie zrelaksowany. Za każdym razem, gdy będziesz wchodził w stan 
relaksacji umysłu i ciała, proces ten będzie przebiegał szybciej i łatwiej, wprowadzając cię na coraz 
głębsze poziomy relaksu.
Aby ułatwić ci wejście w głębszy, zdrowszy i bardziej odprężający stan umysłu, będę teraz odliczać 
od 1 do 3, pstrykając jednocześnie palcami. Ty wtedy stosuj wizualizację, emitując obraz samego 
siebie w jakimś miejscu, gdzie kiedykolwiek się relaksowałeś. Wyobraź sobie przyjemne, spokojne 
otoczenie. Poczuj się tak, jakbyś tam się teraz wybierał. Słysz to, co byś tam usłyszał, patrz na to, 
co byś zobaczył... dotykaj tak, jakbyś dotykał... wąchaj, jakbyś wąchał... delektuj się smakiem, 
jakiego byś doznawał... i czuj się tak, jak byś się czuł.
Jeden... (pauza)
Dwa... (pauza)
Na słowo trzy przeniesiesz się w myślach do miejsca relaksacji. Zanim znowu usłyszysz mój głos, 
minie wiele, wiele czasu na tym poziomie umysłu. Mój głos nie wyrwie cię z błogiego stanu; 
weźmiesz głęboki oddech i osuniesz się jeszcze głębiej.
Trzy (pstryknij palcami)
Relaks
(pauza 30 sekund)
Relaks... Weź głęboki oddech i wejdź na głębszy poziom.
(pauza)
Programowanie nowej informacji (pauza)
(Tutaj wprowadź treść programującego alfamatyku. Możesz, na przykład, wprowadzić jakąś 
technikę programowania umysłu opisaną w tej książce.)
Zaprogramujemy teraz pozytywny mechanizm wyzwalający: “technikę ściskania kciuka".
Aby zawsze uzyskiwać natychmiastowy relaks, powiedz sobie w myślach, że “Za każdym razem, 
gdy lekko będę ściskał kciuk palcem wskazującym, szybko ogarnie mnie przyjemne uczucie 
odprężenia umysłu i ciała".

Teraz delikatnie ściśnij kciuk wskazującym palcem tej samej ręki i wyobraź sobie, że się odprężasz. 
Stopniowo zwolnij ucisk i znowu staraj się poczuć, iż ciało twoje rozluźnia się jeszcze bardziej... 
Poczuj, jak jesteś odprężony.
Stosując technikę ściskania kciuka, zawsze będziesz wchodzić na głębszy, przyjemniejszy poziom 
relaksacji umysłu i ciała... szybciej i łatwiej niż tym razem. Możesz korzystać z tej metody, kiedy 
tylko zechcesz się natychmiast zrelaksować, nawet z otwartymi oczyma i podczas wykonywania 
codziennych czynności.
Teraz zaprogramujemy inny pozytywny mechanizm wyzwalający: “technikę pocierania kciuka".
Pocierając powoli kciuk palcem wskazującym tej samej ręki, od pierwszego stawu aż po sam 
czubek palca, wypowiedz w myślach treść programu:
“Za każdym razem, gdy będę pocierać kciuk palcem wskazującym, wolno przesuwając opuszkiem 
od pierwszego stawu aż po czubek palca, wyobrażę sobie, że stres opuszcza moje ciało, i zyskam 
pewność, że poradzę sobie z każdą sytuacją".
Wyobraź sobie, że stres rozpływa się w powietrzu. Zawsze, gdy zastosujesz tę technikę, wyobrazisz 
sobie, że stres opuszcza twoje ciało, i zyskasz wiarę, że dasz sobie radę z każdym problemem. 
Korzystaj z tej metody, Ilekroć zapragniesz uwolnić się od stresu.
Masz zatem do dyspozycji narzędzia służące natychmiastowej relaksacji i redukcji stresu; są nimi 
twoje własne palce.
(Najlepiej będzie powtórzyć każdy program przynajmniej trzy razy w stanie alfa, by go wzmocnić i 
pozwolić mu stać się integralną częścią nas samych.)
(Koniec programowania.)
Teraz będę odliczać od 1 do 5. Na słowo “pięć" szeroko otworzysz oczy i spojrzysz na świat, 
będziesz pełen energii i poczujesz się o wiele, wiele lepiej.
Jeden... dwa i powoli... powoli... trzy. Gdy powiem “pięć", otworzysz oczy, ockniesz się, poczujesz 
się pewnie i bezpiecznie... Nie będziesz miał żadnych kłopotów ze słyszeniem, widzeniem... ani nie 
będzie bolała cię głowa. Słuch i wzrok będą się wyostrzały za każdym razem, gdy wchodzić 
będziesz na głębsze poziomy umysłu... cztery... pięć... (pstryknięcie palcami).
Otwarte oczy, szerokie spojrzenie... doskonałe samopoczucie... bezpieczeństwo i wiara we własne 
siły.
WZMOCNIONE PROGRAMOWANIE CELÓW, ZDROWIA I SUKCESÓW 
1. Wejdź w stan alfa za pomocą metody 3-1 (3-3-3; 2-2-2; 1-1-1).
2. Aby ten stan pogłębić, odliczaj w dół od 10 do 1 (10-9-8-7-6-5-4-3-2-1). W celu uzyskania 
relaksacji ciała wizualizuj obraz bladoniebieskiego światła, które spływa od czubka głowy i 
stopniowo, przy każdej kolejnej liczbie ogarniając niższe partie ciała, przenika całe ciało.
3. Chcąc pogłębić ten stan, przenieś się w myślach w jakieś idealne miejsce, dla osiągnięcia 
psychicznego odprężenia.
4. Wprowadzenie alfamatyku: wypowiedz w myślach KRÓTKIE pozytywne oświadczenia, 
afirmacje czy “alfamatyki".
Oto przykłady takich OGÓLNYCH alfamatyków mówiących o korzyściach:
Pozytywne myślenie daje mi korzyści i dobra, jakich pragnę. Codziennie, pod każdym względem, 
staję się lepszy, lepszy i lepszy.
Moje ciało i umysł zawsze będą w doskonałym zdrowiu.
5. Etap programowania – programuj w myślach słowa i myślowe obrazy, to znaczy posługuj się 
własnymi słowami i wizualizuj wydarzenie “oczami umysłu", dodając do obrazu akcję, kolor i 

perspektywę (gałki oczne skierowane są na wprost, około 20 stopni ponad linią wzroku).
ALFAMATYK POPRAWY WZROKU 
Przykłady: Moje ciało, mózg i umysł przyjmą teraz program poprawy wzroku i skłonią mięśnie 
oraz tkanki narządu wzroku, by pracowały tak, że gałki oczne będą odbierały idealny, ostry i 
proporcjonalny obraz. Będę widział doskonale zarówno z bliska, jak i na odległość. (Wywołaj w 
myślach ruchomy, kolorowy i szczegółowy obraz stanu, którego pragniesz.)
Dodatkowa procedura: Możesz dodać na początku programowania FIZYCZNY mechanizm 
wyzwalający: Za każdym razem, gdy zapalę światło (albo będę korzystać z długopisu), moje ciało, 
mózg itd.
ALFAMATYK ZWIĘKSZENIA ZYSKÓW 
Przykład: Moje ciało, mózg i umysł będą zgodnie pracowały nad tym, bym myślał o bogactwie, 
pragnął go i je pochwalał, tak by każda minuta upływającego dnia owocowała coraz większym 
dobrobytem. PRAGNĘ być bogaty; moim PRZEZNACZENIEM jest bogactwo; MYŚLĘ w 
kategoriach bogactwa; JESTEM bogaty. Składam podziękowanie za stale rosnący dobrobyt, który 
jest moim udziałem.
6. Aby sięgnąć do głębszych pokładów świadomości wewnętrznej, policz od 10 do 1 i wejdź na 
poziom umysłowej sali posiedzeń alfa. 10-9-8-7-6-5-4-3-2-1. Przywitaj się z sześcioma członkami 
zespołu doradczego i poproś, by uczestniczyli w programowaniu.
7. Dokonaj powtórnego programowania punktu 5 – tym razem przy pomocy doradców. W 
przypadku programów dotyczących ZDROWIA wejdź myślą w głąb swego ciała wywołaj 
powiększony obraz – kolorowy i ruchomy – organów wewnętrznych. Podczas programowania 
CELÓW analizuj sytuację wspólnie z ekspertami i korzystaj z metody “notatki w punktach".
Zastosuj technikę inergizacji holograficznej. Chcąc stworzyć nowy obraz, skieruj oczy w prawą 
stronę, aby zaś przywołać obraz -w lewą. Podczas dynamicznej wizualizacji wzorowanej na 
rzeczywistości, korzystaj ze wszystkich pięciu zmysłów (wzroku, słuchu, węchu, dotyku i smaku) 
oraz z emocji. Wywołaj uczucia, jakie będą ci towarzyszyć w chwili osiągnięcia celu.
8. Opuść poziom sali posiedzeń, podziękowawszy członkom gabinetu, i odlicz od 1 do 10, a 
następnie od 1 do 5. Otwórz oczy i powiedz: Lepiej i lepiej + (magiczne hasło wyzwalające).
Przykłady magicznych wyzwalaczy SŁOWNYCH:
DLA POPRAWY WZROKU: idealny wzrok albo widzę teraz wyraźnie.
DLA ZWIĘKSZENIA ZYSKÓW: świetnie mi się powodzi lub powszechny dobrobyt.
ALFAMATYK RÓWNOWAGI ŻYCIOWEJ 
Przy wypowiadaniu treści każdego alfamatyku wywołuj w myślach obraz samego siebie. Powtarzaj 
programowanie w stanie relaksacji ciała i umysłu, trzy razy dziennie. Przeanalizuj treść programów 
także na poziomie umysłu beta (na jawie / w pracy).
Dobre samopoczucie fizyczne: W działaniu jestem perfekcjonistą, dlatego też moje ciało 
doskonale regeneruje narządy, tkanki i komórki.
Sprawne, dynamiczne myślenie: Moja zdolność twórczego rozumowania poprawia się z każdym 
moim oddechem.
Świadomość duchowa: Czy to na jawie, czy we śnie odczuwam istnienie Powszechnej 
Świadomości.
Panowanie nad własnymi emocjami: Mam pozytywne nastawienie do świata; ze spokojem 
oczekuję zmian i akceptuję je.
Rozwój osobisty: Cieszę się każdym nadchodzącym dniem, robię wszystko, na co mnie stać, z 
ufnością we własne siły i odwagą.
Sukcesy zawodowe: Mądrze organizuję czas i szybko osiągam wyznaczone cele.
Harmonia w rodzinie: Kocham rodzinę i pozwalam, by jej członkowie byli sobą.

Zaufanie u innych: Staję się coraz bardziej tolerancyjny, cierpliwy i staram się każdego zrozumieć.
Bezpieczeństwo finansowe: Nie ma czegoś takiego jak brak podaży, jest tylko brak popytu. Ja 
żądam i otrzymuję to, czego w życiu pragnę.
Kasety z programem Równowagi Życiowej (9 sztuk) zawierają od 15 do 20 alfamatyków na każdy 
temat. Alfamatyki te należy wprowadzać w stanie alfa przy relaksującej muzyce docierającej do 
podświadomości.

BIBLIOGRAFIA
Bagley Dan S., III i Edward J. Reese, Beyond Setting, Meta Publications, California.
Benson Herbert, The Relaxation Response, Simon and Schuster, New York.
Benson Herbert, The Body/Mind Ejfect, Simon and Schuster, New York.
Bernd Ed Jr., Relax, It's Good For You, Institute of Psychoorientology, Texas.
Bower Gordon H.. “Emotion and Cognitłon", Stanford University, California. Materiały z III 
Meksykańskiego Kongresu Psychologii.
Brown Barbara, New Mind, New Body, Harper & Row, New York.
Brown Barbara, Stress and the Art oj Biofeedback, Harper & Row, New York.
Brown Barbara, Super Mind, Harper & Row, New York.
Clark Glenn, The Man Who Tapped the Secrets of the Uniuerse, The University of Science & 
Philosophy, Virginia.
Corbett Margaret, Help Yourself to Better Sight, Wilshire Book Co., California.
Cousins Norman, Anatomy of an Illness, W.W. Norton & Company, New York.
Diamond John, BK-Behavioral Kinesiology (w twardej oprawie), Your Body Doesn't Lie (w 
miękkiej oprawie), Harper & Row, New York.
Ferguson Marilyn, Aąuarian Conspiracy, J.P. Tarcher Inc., California.
Friedman Meyer M. D. i Ray Roseman, Type A Behauior and YowHeart, Alfred A. Knopf Inc., New 
York.
Golas Thaddeus, The Lazy Man's Guide to Enlightenment, Bantam Books, New York.
Hadsell Helene, Contesting: The Name It And Claim It Game, How to Win Contests and 
Sweepstakes, Top Of The Mountain Publishing, Florida.
Hadsell Pat H., Cry, Baby, Cry and Create a New You, CSA Press, Georgia.
U.S. Department of Health, Education and Welfare, Research on Sleep and Dreams, National 
Institute of Mental Health, Maryland.
Jacobson Edmund, You Must Relax, Mc Graw Hill, New York.
King Serge, Imagineering for Health, The Theosophical Pblishing Hose, Illinois.
Krippner Stanley i Montague Ullman, Dream Telepathy, Penguin Press, New York.
LeShan Lawrence, The Mechanic and the Gardner, Holt, Rinehart and Winston, New York.
Loe Gerald M., The “Giff Of Healing. The Healers Handbook, Top Of The Mountain Publishing, 
Florida.
Maltz Maxwell, Psycho-Cybernetics, Wilshire Book Co., California.
Molloy John T., Liuefor Success, Morrow & Co., New York.
Molloy John T., The NEW Dressfor Success for Men, Warner Books, New York.
Molloy John T., Women's Dressfor Success, Warner Books, New York.
Murphy Joseph, The Power of Ybur Subconscious Mind, Prentice-Hall Inc., New York.
Nierenberg Gerald I. i Henry H. Galero, How to Read a Person Like a Book, Simon & Schuster, 
New York.
O'Hanlon William Hudson, Taproots, Underlying Principles ofMilton Erickson's Therapy and 
Hypnosis, W.W. Norton & Company, Inc., New York.
Ostrander Sheila i Lynn Schroeder, Super Leaming, Dell Publishing Co., New York.
Owen Bob, Roger's Recooery FromAid's, Davar, California.
Peale Norman Vincent, Dynamic Imaging, Fleming H. Revell
Co., New Jersey.
Percival Harold, Thinking and Destiny, The Word Foundation, Texas. Powell Tag, As You Thinketh, 
Top Of The Mountain Publish– ing, Florida. Powell Tag, Money and You, Top Of The Mountain 
Publish– ing, Florida. Powell Tag, THINK WEALTH... Put Your Money Where Your
Mind Is/Top Of The Mountain Publishing, Florida. Reese Maryann i Carol Lynn Yancar, 
Practitioner Manuał for
Introductory Pa.tt.erns of Neuro-Linguislic Programming,
Southern Institute Press, Inc., Florida. Selye Hans, Stress Without Distress, Signet Books, New

York.
Selye Hans, The Stress of Life, Mc Graw Hill, New York. Siegel Bernie S., Love, Medicine and 
Miracles, Harper &
Row, New York. Silva Jose, IHaue a Hunch, 2 tomy, Institute of Psychorientology, Texas. Silva Jose 
i Ed Bernd, Jr., Questions and Answers About
Using The Silua Method, Institute of Psychorientology, Texas.
Silva Jose i Ed Bernd, Jr., Subjectiue Communication, Institute of Psychorientology, Texas. Silva 
Jose i Philip Miele, The Silua Mind Control Method,
Simon & Schuster Pocket Book Co., New York. Silva Jose i Robert Stone, The Silua Mind Control 
Method for
Business Managers, Simon & Schuster Pocket Book Co., New York. Silva Jose i Robert Stone, You 
The Healer, HJ Kramer Inc.,
California. Simonton O. Carl, Getting Well Again, St. Martins Press, New York.
Stewart Clifford T., Cancer, Preuention, Detection, Causes and Treatement, Hampcourt Press, 
Pennsylvania.
Tate David A., Health, Hope and Healing, M. Evans and Company, New York.
Toffler Alvin, Future Shock, Random House, New York. Wattles Wallace D., The Science ofBeing 
Great, Top Of The Mountain Publłshing, Florida. Wattles Wallace D., The Science of Getting Rich, 
Top Of The Mountain Publishing, Florida, 

CZASOPISMA.
“Brałn/Mind Bulletin", Los Angeles, California. Relacje na temat stanu badań nad mózgiem i 
umysłem.
“Omni Magazine", Farmingdale, New York. Bieżące informacje dotyczące relacji między umysłem 
i mózgiem. 

MUZYKA NEW AGE do relaksacji
Abood Peter i dr Tag Powell, Tuning the Rainbow. Łagodna, odprężająca muzyka, która wywołuje 
uczucie spokoju, miłości i bezpieczeństwa. Top of the Mountain Publishing, Florida.
Abood Peter i dr Tag Powell, Charging the Body Electric. Łagodna, relaksująca muzyka 
wywołująca poczucie siły, dumy, odwagi i wiary w siebie. Top of the Mountain Publishing, Florida.
Abood Peter i dr Tag Powell, Trans/ormations. Łagodna relaksująca muzyka, która może 
towarzyszyć umysłowemu dokonywaniu zmian np. podczas ćwiczeń inergizacji holograficznej. Top 
of the Mountain Publishing, Florida.