plik

PROLOG

Norbert Colter nie zakochał się w ParyŜu. Podczas tygodniowego pobytu w Mieście

wiatła nocą spacerował po Polach Elizejskich, a w dzień patrzył na lśniącą w blasku słońca

wstęgę Sekwany. Jadał coq au vin i haricot de mouton w romantycznych kafejkach oraz

sypiał w nieskazitelnej pościeli najlepszych paryskich hoteli. Ale nie poddał się magii ParyŜa.

Przyjechał tutaj w interesach i nie oczekiwał Ŝadnych szczególnych wraŜeń. Od dawna

miał zwyczaj kolekcjonować miasta równie beznamiętnie, jak zbierał dzieła sztuki z okresu

renesansu. Codziennie pozwalał sobie przez pewien czas obserwować świat, lecz podróŜe

były tylko zajęciem akademickim, poniekąd ćwiczeniem intelektu.

Teraz Norbert od godziny siedział na ławce w Ogrodzie Luksemburskim, kończąc

notatki. W otoczeniu równiutkich klombów, palm w wielkich donicach oraz spacerowiczów,

niekiedy podnosił głowę, aby poobserwować spektakl. W to letnie przedpołudnie chyba

większość paryŜan znalazła jakąś wymówkę, aby udać się do parku. W pewnej chwili jego

uwagę zwróciła młoda kobieta, której widok podziałał na niego zdumiewająco silnie.

Poruszała się z wdziękiem, mijając grupki wielbicieli słońca i dzieci szykujących się

do puszczania łódeczek na płytkim stawie. Miała na sobie prostą, czarną sukienkę opinającą

biodra i piersi, rozciętą z boku na tyle wysoko, Ŝe odkrywała smukłe, kremowe udo.

NiezaleŜnie od tego, skąd pochodziła ta kreacja - z butiku Chanel czy teŜ z wyprzedaŜy w

Bon Marche - wyglądała tak, jakby została stworzona z myślą o tej dziewczynie.

Norbert zauwaŜył równieŜ szczególny sposób chodzenia nieznajomej. Przy kaŜdym

kroku lekko unosiła się na palcach, jakby chciała wznieść się aŜ do nieba, oraz łagodnie, lecz

prowokująco kołysała biodrami. A ciało Norberta, od dawna pozbawione seksu, natychmiast

zareagowało na taką podnietę.

Kobieta wyglądała jak galijska leśna nimfa - jej lśniące, kasztanowe włosy z rudawym

odcieniem lekko falowały na ramionach, a nogi o długości równie imponującej, co wyob-

raźnia Francuzów, były bardzo zgrabne. Mimo to Norbert nie całkiem rozumiał, dlaczego

nieznajoma tak szybko obudziła jego libido. Widywał w ParyŜu piękniejsze dziewczyny.

NaleŜała do nich na przykład ta, z którą wczoraj jadł kolację. Spotkanie miało charakter

słuŜbowy, lecz bez trudu zakończyłby je bardziej intymnie, gdyby nie wyczuł pułapki w

drapieŜnym uśmiechu towarzyszki.

Natomiast ta leśna nimfa wcale się nie uśmiechała. Szła dość szybko, obserwując

mijanych ludzi, lecz nie patrzyła im w oczy, tylko uwaŜnie omiatała spojrzeniem kolejne

twarze, jakby je skanowała. Norbert był niemal pewien, Ŝe ona kogoś lub czegoś wypatruje.

Normalnie juŜ by się znudził obserwowaniem jednej osoby i znów zabrałby się do

pracy. Ale dzisiaj, całkiem bez zastanowienia, wepchnął dokumenty do teczki i wstał.

WyjeŜdŜał dopiero wieczorem, miał więc sporo wolnego czasu. Zaliczył juŜ wszystkie muzea

i po raz pierwszy od kilku dni był zaintrygowany. Pójście śladem uroczej nieznajomej

wydawało się wybaczalne w mieście słynącym z romantyzmu.

Po wyjściu z parku Norbert starał się nie zgubić jej z oczu, chociaŜ sam się sobie

dziwił, Ŝe za nią idzie. Było to całkiem nie w jego stylu i juŜ zaczynał czuć się głupio. Nie

zmartwiłby się, gdyby dziewczyna znikła w tłumie, lecz ona skręciła w wąską uliczkę i

weszła do jakiegoś lokalu.

MoŜe właśnie spotkała się z kochankiem - jakimś młodym, ciemnookim Francuzem -

lub z przyjaciółkami? Norbert nie miał pojęcia, co odkryje. Nie spodziewał się jednak, Ŝe

nieznajoma stanie za ladą drugorzędnej kawiarenki w Dzielnicy Łacińskiej, weźmie z rąk

nabzdyczonej paniusi biały fartuszek i go załoŜy. Z tymi wysoko sklepionymi kośćmi

policzkowymi i dumną postawą wyglądała jak księŜniczka. Idealnie pasowałaby do katedry

na Sorbonie, lecz jako osoba podająca kawę i maślane bułeczki wydawała się dziwnie nie na

miejscu. Norbert uznał, Ŝe warto jeszcze trochę ją poobserwować.

W kiosku na rogu kupił dziennik „USA Today” i poszedł do kawiarni. Nimfa była

sama.

- Cafe au lait, s'il vous plait - powiedział, uśmiechem przepraszając za swój

beznadziejnie amerykański akcent.

ZauwaŜył, Ŝe dziewczyna przez sekundę mu się przyglądała, zanim odwróciła się do

ekspresu. Jej twarz była równie intrygująca, jak sposób chodzenia. Dość długi, wąski nos i

przeciętne usta nie zwracały uwagi, w przeciwieństwie do szerokich, ciemniejszych niŜ

włosy, brwi i zadziwiająco turkusowych oczu. Te oczy na moment leciutko pociemniały, gdy

nieznajoma stwierdziła, Ŝe klient patrzy na nią badawczo.

Podała mu filiŜankę kawy z mleczną pianką, której odrobina spływała na spodek.

- Co poleciłaby pani do tego? - Norbert nadal mówił po francusku.

- Wszystko jest dobre - odpowiedziała w nienagannej, urokliwej francuszczyźnie. Głos

zabrzmiał miękko i o ton niŜej, niŜ się spodziewał.

- Więc poproszę croissanta.

Dziewczyna podała rogalik bez słowa i dopiero po chwili powiedziała, ile franków

wynosi naleŜność.

W małej, niezbyt czystej kawiarence stały tylko cztery stoliki. Norbert usiadł w rogu,

gdzie na blacie mógł rozłoŜyć gazetę i widzieć ladę. Niczego nie planował, chciał tylko miło

spędzić nieco czasu. Z przyjemnością zabawił się w kotka i myszkę z atrakcyjną nieznajomą,

tropiąc ją ulicami ParyŜa, a teraz zamierzał poczytać.

Od lat pasjonował się psychologią i był wielkim znawcą charakterów, co zawsze

przydawało mu się w prowadzeniu firmy. Osobiście wybrał lub zatwierdził kaŜdego pracow-

nika na szczeblu kierowniczym Tri - C International, wielkiej korporacji załoŜonej prawie sto

lat temu przez jego pradziadka. Norbert nigdy nie miał powodu Ŝałować Ŝadnej z tych

decyzji. Lubił wyobraŜać sobie Ŝycie innych ludzi, ich nadzieje i obawy, codzienny byt. A

gdy juŜ zebrał garść spostrzeŜeń, szedł dalej, nie oglądając się za siebie. Tak było najlepiej -

adnych komplikacji, zbędnych zobowiązań ani powodów do cierpienia.

Znalazł stronę ze sportem i sprawdził wyniki rozgrywek baseballowych. Raz zerknął

na dziewczynę i zauwaŜył - zanim pospiesznie spuściła oczy - Ŝe na niego patrzy.

Kilka minut później dopił zimną kawę. Musiał jeszcze jakoś zagospodarować

popołudnie i jechać na dworzec. Składając gazetę, poszukał spojrzeniem dziewczyny.

I stwierdził, Ŝe jest w kawiarni sam.

Po chwili do lokalu wszedł ciemnowłosy męŜczyzna. Postał przy ladzie, po czym za

nią zajrzał, jakby podejrzewając, Ŝe ktoś się tam chowa. Nikogo nie zobaczył, więc

mamrocząc pod nosem, wyszedł na ulicę.

Po kwadransie wróciła nabzdyczona paniusia i na widok pustego miejsca za ladą

brzydko zaklęła. Następnie odsunęła ciemną zasłonkę i zajrzała na zaplecze. Norbert

zobaczył, Ŝe w małym pomieszczeniu teŜ nikogo nie ma, lecz tylne drzwi są otwarte, a na

klamce wisi biały fartuszek.

Uśmiechnął się do siebie. Siedzenie leśnej nimfy okazało się bardziej interesujące, niŜ

oczekiwał, gdy ujrzał ją dzisiaj po raz pierwszy w Ogrodzie Luksemburskim.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Celestine St.Gervais uwaŜnie przyjrzała się swemu odbiciu w lustrze. Jej włosy były

podzielone na równe pasma i pospinane grubymi klipsami. Dłonie nadal lekko drŜały po

ucieczce z kawiarni, lecz mimo to sięgnęła po noŜyczki. Kolejno odpinała klipsy,

przeczesywała pasma i znacznie je skracała. Na podłodze leŜało coraz więcej włosów w od-

cieniu ciemnego cynamonu.

Po chwili Celestine oceniła rezultaty strzyŜenia. Fryzura była krótsza, niŜ w załoŜeniu,

poniewaŜ naleŜało wyrównać niektóre kosmyki z tyłu głowy. Teraz włosy sięgały do nasady

kołnierzyka, a z tą puszystą grzywką były w bardzo angielskim stylu i nie wymagały Ŝadnego

układania ani zakręcania na wałki. A co najwaŜniejsze - zmieniły jej wygląd. Lecz ta zmiana

okazała się niewystarczająca.

Godzinę później Celestine była prawie nie do poznania. Po zmyciu koloryzującej

pianki, którą nakładała na włosy podczas pobytu w ParyŜu, teraz miały one barwę prawie

naturalną, czyli ciemnopopielatą, zawsze szalenie łatwą do ufarbowania.

Twarz takŜe wyglądała na tyle neutralnie, Ŝe moŜna było wiele zdziałać. Dawniej

Celestine martwiła się brakiem wyrazistych rysów, lecz obecnie bardzo się z tego cieszyła.

Starannie wydepilowała brwi, nadając im kształt cieniutkich łuków, usunęła makijaŜ i

wymieniła turkusowe soczewki kontaktowe na takie, które nadawały jej niebieskim oczom

kolor ciemnoszary.

Teraz Celestine była nie do poznania. Patrząc w lustro, przećwiczyła nowy sposób

mówienia.

- Tak, dziękuję - powiedziała po angielsku z akcentem wykształconej Brytyjki. -

Chciałabym podjąć pracę, o której mowa w waszym ogłoszeniu, tym naklejonym na szybie.

Jestem... Tina St. James.

Nie była pewna, czy chodzi właśnie o to nazwisko. Podeszła do łóŜka, wsunęła dłoń

pod materac i wyjęła plastikowy woreczek z dokumentami. Przejrzała kilka z wierzchu i

znalazła to, czego szukała.

- Tina St. James. Amerykanka - przeczytała półgłosem. - Wspaniale - mruknęła

sarkastycznie.

Paszportowe zdjęcie przedstawiało całkiem inną Celestine - brunetkę z długimi,

kręconymi włosami. W tamtym wcieleniu miała oczy mocno podkreślone niebieskim cieniem

do powiek i mówiła przez nos jak mieszkańcy Brooklynu.

Zajrzała do kilku innych paszportów i wybrała ten z fotografią, na której wyglądała

prawie tak, jak teraz. Był to paszport brytyjski wystawiony na nazwisko Lesley McBain.

Urodzona w Stevenage, na północ od Londynu, wychowana przez starszą siostrę, która po

mierci ich rodziców często zmieniała miejsce zatrudnienia i zamieszkania. Lesley McBain -

biedna, ale dumna dziewczyna, gotowa zarabiać w jakikolwiek sposób, byle uczciwie.

Tak, to odpowiednia historyjka. W Londynie na pewno uda się znaleźć jakąś pracę.

Celestine wiedziała, Ŝe nie moŜe tracić czasu, poniewaŜ zostało jej niewiele pieniędzy. ParyŜ

okazał się nadzwyczaj drogim miastem, ostatnie zajęcie było słabo płatne, a powrót do

kawiarni madame Duchampier po zaległe wynagrodzenie nie wchodził w grę.

Celestine usiadła na łóŜku, przyciskając paszport do piersi. MoŜe popełniała błąd?

BoŜe drogi, czyŜby juŜ popadła w klasyczną paranoję, całkiem zwariowała? A jeśli ten

męŜczyzna w ciemnym garniturze rzeczywiście pojawił się w ParyŜu, aby ją zabić? Był mniej

więcej w wieku swoich poprzedników, niewątpliwie pochodził ze Stanów i śledził ją aŜ do

kawiarni. Potem postał przed wejściem, wszedł do wnętrza i przyglądał się jej. Dyskretnie,

lecz prawie bezustannie.

Celestine zamknęła oczy. WciąŜ widziała tego człowieka. Był uderzająco przystojnym

szatynem z włosami gładko zaczesanymi do tyłu, prostym nosem, kwadratową szczęką i

bystrymi, orzechowymi oczami, które niczego nie zdradzały. Garnitur z wełny i jedwabiu

sprawiał wraŜenie kosztownego, szytego na miarę w Anglii lub Hongkongu.

A ta twarz... było w niej coś bezwzględnego, natomiast sposób poruszania się

męŜczyzny sugerował agresywność, wyczuwalną nawet wówczas, gdy spokojnie popijał

kawę i udawał, Ŝe czyta.

Celestine westchnęła cięŜko. Była wykończona, a musiała szybko się spakować, aby

zdąŜyć na dworzec kolejowy Gare du Nord. Na szczęście nie miała zbyt wiele garderoby

pasującej do nowego wcielenia. Mogła zabrać tylko długą, kwiecistą spódnicę, sweterek w

lawendowym kolorze, granatowy Ŝakiet z tanimi, mosięŜnymi guzikami oraz szare spodnie.

Marie St. Germaine, ze swoimi cynamonowymi włosami i stylowo szczupłą sylwetką, prawie

całkiem zniszczyła jedne porządne dŜinsy, wąską spódniczkę z guzikami rozpiętymi do

połowy uda i obcisły, Ŝółty pulowerek, który prowokacyjnie opinał piersi. Obecna Lesley

powinna włoŜyć te rzeczy oraz czarną sukienkę do papierowej torby i zostawić, aby

konsjerŜka komuś je oddała lub wyrzuciła.

Celestine palcami przeczesała włosy i przez jedną krótką chwilę Ŝałowała ściętych

loków. JuŜ dawno przestała być próŜna, lubiła jednak, gdy tak przyjemnie falowały na

ramionach. I cieszyły ją spojrzenia męŜczyzn, którzy często patrzyli na nią z

zainteresowaniem.

Wątpliwe, aby komuś spodobała się Lesley McBain, lecz im mniej będzie się rzucać w

oczy, tym lepiej. Jeśli jeszcze trochę się zgarbi w tych duŜo za luźnych ciuchach i będzie

uśmiechać się nieśmiało, to chyba nikt jej nie rozpozna.

Poza tym często powinna zaciskać usta i moŜe znów nosić okulary. Te w

bladoniebieskich oprawkach, niemodnych od dobrych kilku lat.

Nie ma sensu roztkliwiać się nad fryzurami i odzieŜą. Włosy odrastają, a odzieŜ jest

wszędzie dostępna. Ale jednego nadal nie umiała traktować z filozoficznym spokojem - tego

bezustannego uciekania. W ciągu minionych czterech lat wcieliła się juŜ w tyle postaci, Ŝe

chwilami zatracała poczucie prawdziwej toŜsamości.

Czasami zastanawiała się teŜ, czy naprawdę musi wciąŜ uciekać.

Znów pomyślała o męŜczyźnie w ciemnym ubraniu. Czy czekał na nią gdzieś za

cianami tego pokoiku na poddaszu? Czy znajdzie ją, zanim ona zdąŜy opuścić ParyŜ? A

moŜe ten człowiek o szerokich barach i z twarzą nie wyraŜającą Ŝadnych uczuć był tylko

zwyczajnym turystą, który chciał posiedzieć w taniej, francuskiej kawiarence?

Nie wiedziała. MoŜe nigdy tego się nie dowie. Ale jednego była pewna. Nadal Ŝyła.

I zamierzała zachować to status quo.

- Norbert, odwiedzisz nas znów w ParyŜu? - Jeanette Girbaud wręczyła mu teczkę z

dodatkowymi danymi, co było wystarczającym pretekstem do przyjścia na stację.

- W razie konieczności. - Norbert uśmiechem okrasił swoją odpowiedź. W ostrym

wietle na peronie kolejowym Jeanette wyglądała tak samo atrakcyjnie, jak wczoraj w blasku

wiec. Była drobną, zgrabną brunetką o kilka lat starszą od swego trzydziestoletniego szefa i

zajmowała dyrektorskie stanowisko w paryskiej filii Tri - C International.

- A dla przyjemności? Chyba zakochałeś się w moim pięknym mieście?

- Rzeczywiście jest powodem do dumy.

- Mogę więc oczekiwać twojego przyjazdu?

Przez chwilę miał ochotę zignorować podtekst pytania, ale uznał, Ŝe to bez sensu.

- Jeanette, nigdy nie romansuję z pracownikami Tri - C.

- Nie?

- Nie.

- A w ogóle... z kimś romansujesz, Norbercie? Bo wydajesz mi się taki... - Francuzka

wzruszyła ramionami - samotny.

Zdumiała go jej otwartość, a jeszcze bardziej autentyczne zatroskanie pobrzmiewające

w głosie Jeanette.

- Nie jestem nieszczęśliwy.

- Ale to nie oznacza, Ŝe jesteś szczęśliwy.

- Moje Ŝycie mi odpowiada.

- CóŜ, wolałabym, Ŝebyś lepiej się bawił, lecz... jak widać, nie mam na to wielkiego

wpływu. - Jeanette uśmiechnęła się serdecznie. - Udanej podróŜy do Londynu.

- Dzięki za pokazanie mi ParyŜa. - Uścisnął jej dłoń.

- Dobrze, Ŝe mogłam ci pokazać chociaŜ tyle. Odprowadził ją wzrokiem. Uwielbiał

przyglądać się idącym ludziom. Jeanette szła naprawdę ładnie - szybko, jak na taką

niewysoką kobietę, lecz z imponującym wdziękiem.

Znów pomyślał o nieznajomej nimfie, której sposób chodzenia podziwiał dziś po

południu. Jej zniknięcie trochę go zaintrygowało, toteŜ nawet się zastanawiał nad jego

przyczynami. Starsza Francuzka, prawdopodobnie właścicielka, była wściekła. Norbert wręcz

zbaraniał, słysząc monolog godny pijanego marynarza, chociaŜ nie zrozumiał wszystkich

wyrafinowanych przekleństw. Nie ulegało wątpliwości, Ŝe smukła nieznajoma nie ma tam po

co wracać.

Przeszedł przez kontrolę celną i wsiadł do pociągu. Wsadził torbę z ubraniami do

szafki przy wejściu, po czym odnalazł swoje miejsce. Wykupił bilet takŜe na sąsiednie, aby

uniknąć konwersacji, i połoŜył na fotelu teczkę. Wolał podróŜ Eurostarem niŜ promem lub lot

samolotem, poniewaŜ od początku interesował się budową tunelu pod kanałem La Manche i

chciał sprawdzić, jak jedzie się szybkobieŜnym pociągiem. Poza tym nie spieszył się do

Londynu. Był tam wielokrotnie i tym razem nie musiał załatwiać niczego szczególnego. Mógł

więc stracić trochę czasu przed powrotem do Kolorado, gdzie mieściła się centrala Tri - C

International.

Spokojna kolorystyka wnętrza wagonu działała kojąco, a szaroniebieskie fotele były

wygodne. Pociąg jechał gładko jak po stole, więc Norbert postanowił poczytać. Właśnie

otworzył ksiąŜkę, gdy przechodząca obok młoda kobieta niechcący potrąciła go w ramię i po

angielsku mruknęła „przepraszam”. Norbert zdąŜył zauwaŜyć, Ŝe jest atrakcyjna, choć

wyglądała bardzo skromnie. Miała ciemnoszare oczy i twarz bez śladu makijaŜu, a na sobie

zbyt luźną odzieŜ.

Powrócił do swojej lektury - kryminału o łatwym do przewidzenia zakończeniu - lecz

jakoś nie mógł się skupić. Jego myśli zaprzątała dziewczyna, którą przed chwilą zobaczył.

Dziwne, ale przypominała mu nieznajomą z paryskiej kawiarenki. Ale dlaczego? Tamta była

piękna i zmysłowa, z długimi, kasztanowymi lokami, nogami tancerki i wiotką talią.

Natomiast ta miała krótką, praktyczną fryzurkę, hoŜe policzki dojarki i skromną minę

kobietki, która zacisnęłaby powieki i myślała o pieczeniu chleba, gdyby męŜczyzna

spróbował się z nią kochać.

Z wyglądu były zupełnie inne... ale chodziły identycznie.

Norbert zamknął ksiąŜkę i usiłował przypomnieć sobie szczegóły. Tamta Francuzka

szła z wdziękiem, przy kaŜdym kroku lekko unosząc się na palcach i łagodnie kołysząc

biodrami. Ta Angielka poruszała się dokładnie tak samo.

Zdumiewający zbieg okoliczności?

Norbert odłoŜył ksiąŜkę na wolne miejsce i spojrzał w okno, lecz mijane z szybkością

ponad dwustu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę francuskie pejzaŜe zlewały się w jedną

niewyraźną plamę. Zamknął więc oczy, a pod powiekami zaczęły mu się przesuwać

zapamiętane wizerunki dwóch róŜnych kobiet.

Niech diabli porwą ślepy los! Jechała superekspresem pędzącym jak błyskawica w

stronę tunelu pod kanałem La Manche, a w tym samym pociągu siedział męŜczyzna z

kawiarni!

Ten potencjalny morderca, któremu juŜ raz się wymknęła!

Celestine padła na fotel i wlepiła wzrok w drzwi prowadzące do sąsiedniego wagonu.

Przypadkiem szturchnęła w ramię tego człowieka. Gdyby nie to, moŜe nie podniósłby wzroku

i nie spojrzał jej w oczy. MoŜe nie zorientował się, Ŝe to ona? MoŜe jej nie rozpoznał?

Bała się nawet mrugać, zbyt przeraŜona, Ŝe on nagle tu wejdzie, wyciągnie pistolet i

błyskawicznie zastrzeli Lesley McBain, czyli Marie St. Germaine, Elenę Kovacs, Tinę St.

James i tak dalej.

Z jej ust wydobył się zduszony jęk, ale nikt na nią nie spojrzał. Była jedną z kilkuset

osób jadących tym pociągiem, zwyczajną szarą myszką. Nikt nie wiedział, Ŝe czyha na nią

zabójca. Nie pierwszy i zapewne nie ostatni, chyba Ŝe ten naleŜycie wykona swoje zadanie.

Celestine spróbowała zebrać myśli. Z tego pociągu nie dało się wysiąść podczas jazdy,

co miało swoje plusy i minusy. Morderca nie mógł zabić i uciec. Nie był Jessem Jamesem,

który zatrzyma parowóz i wyskoczy na tory gdzieś na amerykańskim Dzikim Zachodzie.

Tutaj nie dało się otworzyć doskonale zabezpieczonych drzwi ani wyprowadzić w pole

pracowników ochrony, dysponujących wyrafinowanym sprzętem elektronicznym. Lecz ona

teŜ była na razie uziemiona. A do stacji Waterloo były tylko dwie godziny.

Jeśli ten zbir nie spróbuje zlikwidować jej tutaj, to mogła spotkać swoje własne

Waterloo właśnie tam, między licznymi kioskami i agencjami wynajmu samochodów. Albo

poza terenem dworca. Co prawda była mistrzynią w znikaniu, lecz ten męŜczyzna to

profesjonalista, który Ŝyje z zabijania. Jeśli posiadał wizytówki, to zapewne z napisem

„Szukasz zamachowca? JuŜ go znalazłeś”.

Celestine poczuła przypływ gniewu, który zajął miejsce paraliŜującego strachu. Nie

mogła dopuścić, aby znów odezwały się obawy. Przetrwała tak długo dzięki swojej

inteligencji i pomysłowości oraz niezaprzeczalnej odwadze. Poradziła sobie w sytuacjach, w

których tchórz skończyłby marnie. Była więc dzielna i bystra.

A moŜe szalona?

Mimo przyjemnego chłodu, na jej czole pojawiły się kropelki potu. Spróbowała

odegnać ostatnią myśl, lecz była ona prawie tak samo niepokojąca, jak obecność w pociągu

tego barczystego szatyna. Celestine jęknęła w duchu. MoŜe tylko miała przywidzenia? MoŜe

naprawdę była niezrównowaŜona psychicznie, co wmawiano jej przez tyle lat? MoŜe ten

męŜczyzna wcale nie szukał Celestine St. Gervais? MoŜe to nawet nie ten, który obserwował

ją w kawiarni? A moŜe Ŝaden z nich nie istniał, zaś wszystkie wydarzenia minionych czterech

lat to tylko urojenia?

Ale musnęła jego ramię. JuŜ w ParyŜu zauwaŜyła, Ŝe męŜczyzna ma szerokie bary.

Takie, które wymagają szycia garnituru na miarę.

To ten sam człowiek, ona zaś nie powinna ani wpadać w panikę, ani tracić wiary w

siebie. MoŜe i była bliska obłędu, lecz nadal oddychała, wolała ten stan od utraty Ŝycia w

pełni władz umysłowych.

Drzwi nagle rozsunęły się, a jej serce szaleńczo przyspieszyło tempo. Do wagonu

wszedł męŜczyzna w ciemnym garniturze.

Odwróciła się całym ciałem do okna, chociaŜ wiedziała, Ŝe to na nic się nie zda. Ten

męŜczyzna nie spacerował, aby rozprostować nogi. Nie szedł do bufetu, aby coś zjeść. Zjawił

się z jej powodu.

- Pozwoli pani, Ŝe usiądę tu na chwilę? Poznałaby jego głos nawet w ciemnościach.

Mówił po angielsku tak samo dźwięcznym barytonem, jak rano po francusku. Jakimś cudem

zdołała podnieść wzrok i zmarszczyła brwi, jakby trochę się zirytowała. Dzięki temu zyskała

na czasie i wydobyła głos z zaciśniętego gardła.

- Proszę wybaczyć, ale mój mąŜ zaraz wróci.

Szatyn tylko się uśmiechnął. Nie złowrogo, tylko jak ktoś przywykły do tego, Ŝe

zawsze dostaje wszystko, na czym mu zaleŜy, ale lubi drobne trudności. Celestine zmartwiała,

w duchu nakazując sobie spokój. Wiedziała, Ŝe nie wolno jej okazać zdenerwowania ani

tchórzliwie wciskać się w fotel.

- Chyba juŜ panią widziałem. Pani twarz... wydaje mi się znajoma.

- Obawiam się, Ŝe mnie pan z kimś pomylił. Nigdy wcześniej pana nie widziałam -

wycedziła chłodnym tonem dobrze wychowanej angielskiej damy. Lód, który ją dławił,

doskonale zamroził timbre jej głosu. Ale nie zniechęcił męŜczyzny, który siadł obok i lekko

pochylił się w jej stronę.

- Nie pamięta mnie pani z kawiarni? Dziś rano zamówiłem kawę z mlekiem i

croissanta. - UwaŜnie przyglądał się jej twarzy okiem bystrego detektywa.

- Zapewniam, Ŝe pana nie pamiętam - wyniośle odparła Celestine. - I nie chadzam po

kawiarniach.

MęŜczyzna najwyraźniej jej nie uwierzył, lecz wolno skinął głową.

- ParyŜ to wspaniałe miasto, prawda?

- Mój mąŜ teŜ tak sądzi. - ZauwaŜyła, Ŝe zerknął na jej dłoń, i zaklęła w duchu.

Dlaczego nie włoŜyła obrączki? PrzecieŜ czasem ją nosiła. - Byliśmy tam z ramienia naszego

kościoła - dodała, kłamiąc jak z nut. - UwaŜam, Ŝe ParyŜ jest przesiąknięty zepsuciem. Ludzie

yją tam tylko sprawami ciała, piją, tańczą, eksponują goliznę. - Zrobiła zgorszoną minę

purytanki. - A ja jestem prostą, bogobojną kobietą - dokończyła i zacisnęła usta, ale jej

rozmówca chyba nie przejął się tym kazaniem.

- Kobieta, którą... pani mi przypomina... nie oceniałaby tego tak surowo.

- Na świecie jest o wiele za mało kobiet wyznających wartości podobne do moich.

- Mimo to wydaje mi się... - Szatyn znów się uśmiechnął, jakby zamierzał zdradzić jej

sekret. - śe pani i ona jesteście niezmiernie do siebie podobne.

- To z pewnością interesujące, ale naprawdę muszę pana prosić o odejście. Mojemu

męŜowi nie spodoba się fakt, Ŝe z panem gawędzę. Nasze małŜeństwo opiera się na

staroświeckich zasadach.

- Gdyby pani na mnie nie wpadła... chyba nie skojarzyłbym pani z tamtą dziewczyną.

- Wpadłam na pana? - spytała z udawanym zdumieniem. - Och, jak mi przykro.

- Rzeczywiście świetna z pani aktorka - mruknął męŜczyzna, przysuwając się do niej

jeszcze bardziej. - Podziwiam ten talent, ale muszę panią ostrzec. Chodzi pani krokiem, który

niesłychanie zwraca uwagę. Proszę o tym pamiętać następnym razem, gdy będzie pani

udawać kogoś innego. Trzeba zmienić takŜe ruchy ciała. A tak a propos zmian... wolałem

tamte dłuŜsze włosy i swobodniejsze maniery. - Wstał, dotknął czoła, Ŝartobliwie salutując, i

poszedł do swojego wagonu.

PrzeraŜenie zaćmiło jej cały zdrowy rozsądek. Zmartwiała ze strachu Celestine przez

chwilę miała ochotę wyskoczyć z pociągu, nie bacząc na konsekwencje.

Nie zdołała wyprowadzić w pole tego męŜczyzny. Rozpoznał ją. I teraz perwersyjnie

bawił się z nią w kotka i myszkę.

Ale zawsze jest jakieś wyjście. Musiała za wszelką cenę opuścić pociąg i zniknąć z

dworca, zanim morderca podąŜy jej śladem. Przychodziły jej do głowy kolejne nierealne

pomysły, gdy drzwi wagonu znów się rozsunęły.

Dźwięk przypominający Ŝałosne jęknięcie zamarł w gardle Celestine, gdy zobaczyła,

kto wchodzi. MęŜczyzna z wąsami inspektora Clouseau i rumianymi policzkami, w kole-

jowym mundurze konduktora. Podjęła decyzję, zanim jeszcze skierował się w jej stronę, i

przywołała go ruchem dłoni.

MęŜczyzna podszedł bliŜej i przystanął z taką miną, jakby sugerował, Ŝe ma

waŜniejsze sprawy do załatwienia, niŜ rozmowa z pasaŜerką lub podawanie jej koca.

- Sir, muszę prosić pana o pomoc - powiedziała odpowiednio boleściwym tonem.

- W czym problem?

- Tym pociągiem jedzie pewien męŜczyzna - szepnęła, rzucając spłoszone spojrzenie

na drzwi, po czym na moment uniosła drŜącą dłoń do ust. - Przed chwilą był tutaj. Och, tak

bardzo się boję...

- Dlaczego, Mademoiselle?

- To długa historia. Ten człowiek... jest bardzo niebezpieczny. - Tu nie minęła się z

prawdą. - Widzi pan, do niedawna byliśmy kochankami... - Jej głos stał się bardzo cichy i

konduktor lekko się pochylił. - Rzuciłam go, a on grozi, Ŝe mnie zabije, jeśli kiedykolwiek...

Siedzi mnie...

- Bardzo mi przykro, ale co to ma wspólnego z pani podróŜą?

- Och, on jest potwornie zazdrosny! MoŜe spróbować mnie zabić. To istny szaleniec.

- Sugeruje pani, Ŝe chciałby panią zabić tutaj? W szybkobieŜnym pociągu? Musiałby

nie mieć krzty rozumu, Ŝeby porywać się na coś takiego.

- Jest wystarczająco zdesperowany - zapewniła, zdając sobie sprawę, Ŝe nie przekonała

swojego rozmówcy. - Ale obawiam się, Ŝe jest jeszcze coś. Odeszłam od niego, poniewaŜ

podejrzewam, Ŝe szmugluje... - wzięła głęboki oddech i na sekundę odwróciła wzrok -

...narkotyki.

- MoŜe pani to udowodnić?

- Niby jak? Ale wiem, co mówię, bo z nim mieszkałam! Zorientowałam się, co robi,

ale przecieŜ nie mogłam wziąć kilku torebeczek z kokainą, aby pokazać je władzom.

- Czego oczekuje pani ode mnie?

- Proszę go zatrzymać.

- Nie mam takich uprawnień.

- Ale londyńscy celnicy mogliby go przeszukać i znaleźć przy nim lub w jego bagaŜu

te narkotyki.

- Ma je przy sobie? Jest pani pewna?

- Bóg mi świadkiem, Ŝe wolałabym, aby to nie było prawdą. Ale on naleŜy do

narkotykowego kartelu. Zawsze wozi ze sobą próbki oferowanego towaru.

- ZłoŜyłaby pani stosowne oświadczenie?

- Ja?! - Celestine potrząsnęła głową i załamała ręce. - To wykluczone! Nie rozumie

pan? Nawet jeśli on pójdzie do więzienia, to ktoś później mnie zlikwiduje. W razie

przesłuchania wszystkiemu zaprzeczę. MoŜna go jedynie zatrzymać w taki sposób, jakby

chodziło o rutynową kontrolę, przeszukać go i jego rzeczy. Dokładnie, bo jest bardzo sprytny.

- A pani w tym czasie oczywiście zniknie?

- Och, tak. Błagam pana, to moja jedyna szansa... Konduktor przez chwilę się

zastanawiał, ale nie było oczywiste, do jakiego wniosku doszedł.

- Gdzie siedzi ten męŜczyzna?

Podała numer wagonu i przypuszczalny numer miejsca oraz starannie opisała wygląd i

ubranie swojego prześladowcy.

- Jak się nazywa?

- John Albert - odparła bez wahania. - Ale z pewnością nie podróŜuje pod tym

nazwiskiem. UŜywa wielu róŜnych paszportów, moŜe nawet udawać Amerykanina lub Kana-

dyjczyka.

- Rozumiem. Co zamierza pani robić, dopóki nie przyjedziemy do Londynu?

- Jest gdzieś w pociągu jakieś bezpieczne miejsce, gdzie on mnie nie znajdzie?

Błagam, proszę mi pomóc. - Jej oczy wypełniły się łzami.

- Nie mogę sam podjąć decyzji, lecz moŜe uda mi się zapewnić pani trochę spokoju.

Proszę wziąć swoje rzeczy i iść ze mną. Jeśli pani sobie Ŝyczy, mogę równieŜ zlecić

przeniesienie pani bagaŜu.

- Och, dziękuję. - Łzy spłynęły po jej policzkach, w przeciwieństwie do zmyślonej

historii były całkiem prawdziwe.

Konduktor stuknął obcasami i sztywno skinął głową. Celestine powiedziała, gdzie jest

jej jedyna walizka, zdjęła z półki torbę i poszła za nim, rzuciwszy szybkie spojrzenie przez

ramię. Nikt jej nie obserwował, więc przyspieszyła kroku, z kaŜdym kolejnym oddalając się

od męŜczyzny w ciemnym garniturze. I zwiększając swoje szanse na przeŜycie.

Norbert był zmęczony. Miał się zatrzymać w domu niedaleko Pałacu Kensington i

marzył tylko o gorącym prysznicu oraz późnej kolacji. PodróŜ pociągiem okazała się

przyjemna, lecz niezbyt ciekawa. Nawet dwadzieścia minut w tunelu pod kanałem La Manche

przypominało zwyczajną jazdę metrem.

Po rozmowie z tajemniczą nieznajomą nie wydarzyło się juŜ nic interesującego, co

przerwałoby monotonię tej podróŜy. Po przekroczeniu granicy Anglii pociąg znacznie zwolnił

i jedyną rozrywką było liczenie mijanych stacji oraz spekulacje na temat owej nimfy, która

uciekła z ParyŜa, uprzednio zmieniwszy swój wygląd i pewnie całą toŜsamość.

Norbert od dawna nie był aŜ tak zaintrygowany. Nie wątpił, Ŝe Angielka mówiąca z

nieskazitelnie brytyjskim akcentem to ta sama kobieta, na którą zwrócił uwagę w ParyŜu.

Owszem, zmieniła swój wygląd, lecz jedwabista cera była identyczna, podobnie jak delikatny

zarys twarzy i kształt oczu oraz wysoko sklepione kości policzkowe.

Co skłoniło piękną nimfę do dokonania drastycznych zmian? I dlaczego tak się

przestraszyła? Dał jej spokój tylko z powodu tego przeraŜenia, które dostrzegł w jej oczach.

Mimo oczywistych talentów aktorskich nie zdołała ukryć, Ŝe się go boi. On zaś uznał, Ŝe nie

ma prawa jej kosztem zaspokajać swojej ciekawości, choć nadal miał na to ochotę.

Po pewnym czasie postanowił trochę rozprostować nogi i jeszcze raz spojrzeć na tę

dziewczynę. Nie zamierzał z nią rozmawiać, tylko sprawdzić, czy rzeczywiście towarzyszy

jej męŜczyzna. Przeszedł prawie przez cały pociąg, ale nigdzie jej nie zauwaŜył.

A teraz czekał w kolejce do odprawy celnej, aby otrzymać pozwolenie wejścia na

angielską ziemię. W dłoni trzymał paszport, a torbę z zapasowym garniturem przerzucił sobie

przez ramię. Kolejka była długa i przesuwała się równie powoli, jak amerykański kierowca na

brytyjskim rondzie.

- W Ŝyciu nie widziałem czegoś takiego - stwierdził męŜczyzna stojący tuŜ przed

Norbertem, obwieszony aparatami fotograficznymi i kilkoma torbami. Miał na sobie szorty i

barwną, hawajską koszulę, jakby chciał podkreślić, Ŝe nie jest Europejczykiem. - Chyba

wszystkich biorą na spytki.

- MoŜe mają na kogoś namiar.

- Pewnie tak. Oby znaleźli go jak najszybciej i dali nam święty spokój.

Norbert zabijał czas, szukając wzrokiem tajemniczej nieznajomej, ale nigdzie jej nie

dostrzegł. Najwyraźniej wywiodła go w pole. Albo stała w kolejce poruszającej się duŜo

szybciej i w tej chwili juŜ jechała taksówką, zastanawiając się, gdzie zjeść kolację.

W końcu dotarł do urzędniczki i odprowadził spojrzeniem odchodzącego męŜczyznę

w koszuli w hawajskie wzorki. Następnie postawił torbę na podłodze i podał paszport.

Kobieta przez chwilę patrzyła na niego w milczeniu. Właśnie zamierzał spytać, czy moŜe iść,

gdy obok niego wyrosło dwóch funkcjonariuszy.

- Jakiś problem? Moje dokumenty są w porządku - zapewnił. - Proszę sprawdzić.

- Musi pan iść z nami - oznajmił starszy męŜczyzna.

- Dlaczego? PrzecieŜ mam dowód toŜsamości.

- Oczywiście, sir, ale proszę iść z nami. - MęŜczyźni przysunęli się bliŜej,

niedwuznacznie dając do zrozumienia, Ŝe w razie oporu zastosują przymus fizyczny.

- Dobrze. - Schylił się po torbę, ale natychmiast został powstrzymany.

- Nie dotykać bagaŜu!

- Jest mój. - Norbert stopniowo tracił cierpliwość. - Sam mogę go nieść.

- Powiedziałem „nie dotykać”. - Starszy męŜczyzna ruchem głowy wskazał torbę

młodszemu, który natychmiast ją wziął.

- śądam wyjaśnień - parsknął Norbert.

- Proszę iść z nami. - Starszy funkcjonariusz ostrzegawczo połoŜył rękę na jego

ramieniu.

Norbert omal się nie roześmiał. Facet był od niego z dziesięć centymetrów niŜszy i

lŜejszy o jakieś dwadzieścia kilogramów. Wystarczyłoby jedno szarpnięcie, aby go prze-

wrócić. Norbert ledwie się powstrzymał, przywołując na pomoc zdrowy rozsądek.

- Chodźmy, chcę to załatwić jak najszybciej.

- Dobre podejście, sir.

- Mogę pana o coś prosić?

- Tak?

- Proszę nie mówić do mnie „sir”.

- Idziemy.

Norbert zrobił, co mu kazano, a z jego gardła wydobył się dźwięk przypominający

warczenie.

ROZDZIAŁ DRUGI

Celestine juŜ przywykła do mieszkań na poddaszu. W ciągu tych kilku lat poza

domem rzadko mogła sobie pozwolić na coś lepszego. Postanowiła więc, Ŝe kiedyś, gdy juŜ

nie będzie uciekać, napisze przewodnik zatytułowany „Facjatki Europy”. Znała ten temat jak

nikt.

Londyńska facjatka nie była taka zła. Składała się z dwóch pokoików na czwartym

piętrze, z toaletą i umywalką w pomieszczeniu, które dawniej słuŜyło za szafę, oraz z

elektryczną płytką i elektrycznym czajnikiem w kącie saloniku. Do łazienki, z której korzystał

równieŜ drugi lokator, wchodziło się z korytarza. Sufit w mieszkanku opadał pod ostrym

kątem, lecz okna wychodziły na New Row, uroczy zaułek w pobliŜu Covent Garden.

Celestine miała szczęście, znajdując w tej drogiej dzielnicy Londynu takie malownicze i tanie

lokum. Mieszkała tu juŜ miesiąc i była bardzo zadowolona. Pragnęła tylko w spokoju do-

czekać dnia dwudziestych piątych urodzin. A wtedy moŜe wreszcie będzie mogła wrócić do

domu.

Prawie zaraz po przyjeździe z ParyŜa znalazła pracę w punkcie naprawczym. Znów

zmieniła wcielenie, rezygnując z zaniedbanej Lesley na rzecz Celie Sherwood - zgrabnej i

bystrej osóbki. Celie miała modną, fachowo wycieniowaną fryzurę z jasnymi pasemkami i

oczy w naturalnym niebieskim kolorze. Nosiła okulary w metalowych oprawkach, odzieŜ w

stylu klasycznym i prawie się nie malowała. Szukając zajęcia, odbyła trzy rozmowy

kwalifikacyjne i nazajutrz otrzymała dwie propozycje zatrudnienia.

Teraz wybierała się do pracy, lecz przed wyjściem musiała do kogoś zadzwonić.

Telefon pochodził chyba z okresu międzywojennego, a obrotowa tarcza kręciła się tak

cięŜko, Ŝe po wybraniu kilkunastu numerów Celestine rozbolał palec. Stukając nim

niecierpliwie o drewnianą skrzynkę słuŜącą za stolik, modliła się w duchu, aby Allison

zbudziła się i odebrała.

- Na litość boską, kto dzwoni o tej porze!

- Allie, to ja. - Celestine uśmiechnęła się, a po drugiej stronie przez moment panowało

milczenie.

- Celestine?

- Wiem, która godzina, ale o normalnej porze nigdy nie mogę cię zastać. Bez przerwy

balujesz.

- Nic ci nie jest?

- Nie. Mam pracę i mieszkanie. Ale nie tam, gdzie poprzednio.

- Gdzie się podziewasz, u licha?

- Lepiej, Ŝebyś wiedziała jak najmniej. Nie chcę cię naraŜać. Musiałam tylko usłyszeć

twój głos.

- O trzeciej trzydzieści nad ranem nie brzmi najlepiej.

- Rozmawiałaś z Whitem?

- Ostatnio nie.

- Myślę o powrocie.

- Jezu, skarbeńku, to chyba nie najlepszy pomysł...

- Wiem, ale nadchodzi pora na debiut.

- Celie? - Na korytarzu rozległ się jakiś hałas i ktoś gwałtownie zastukał do drzwi. -

Celie, jesteś juŜ na nogach?

- Muszę lecieć, Allie. Zajrzyj do dziadka Suttera, proszę cię. Zdaniem Whita czuje się

dobrze, ale wolę być pewna. Nie zdołałam dodzwonić się do niego.

- Sprawdzę, co u niego - obiecała Allison. - Błagam cię, uwaŜaj na siebie.

- Będę. - Celestine odłoŜyła słuchawkę.

- Celie, wstałaś? - zawołał ktoś na korytarzu.

- Jasne, Ŝe tak. - W wiekowych drzwiach nie było wizjera, lecz Celestine otworzyła je,

poniewaŜ wiedziała, Ŝe za nimi stoi Marshall Winston, jej współlokator na czwartym piętrze i

od niedawna... takŜe przyjaciel.

- O, rany - jęknął Marshall na widok jej kostiumu i zacisnął usta. - AleŜ bym chciał

odziać cię w coś czerwonego! Albo w ten koral, który lansujemy w tym roku.

- Chyba w następnym wcieleniu, Marsh. - Cofnęła się, zapraszając go do wnętrza.

- Mamy teŜ na wystawie istne cudo z białego szyfonu. Stworzone dla ciebie.

- Na coś takiego pozwolę sobie dopiero za dwa wcielenia. Napijesz się herbaty?

- Chyba nie. - Marshall podszedł do okna i spojrzał na New Row. Po wąskiej uliczce

snuła się mgła, chyba równie gęsta, jak na niskobudŜetowych filmach o Sherlocku Holmesie.

- CóŜ za piękny dzień.

- Dlaczego nie jesteś w pracy?

- Uznałem, Ŝe podrepczę koło południa. - Marshall był właścicielem butiku z

ekskluzywną odzieŜą damską. Nie miał wielkiego talentu do interesów, lecz zawsze jakoś

utrzymywał się na powierzchni, a kobiety go uwielbiały za jego poczucie stylu. Marshall

rewanŜował się wielką sympatią, choć jego serce od niedawna naleŜało do Bobby'ego -

przystojnego atlety, który przed wejściem do pobliskich pawilonów Ŝonglował kręglami i

połykał ogień.

- Ja muszę lecieć. Jestem pracującą dziewczyną.

- Celie, dlaczego nie poszukasz sobie czegoś lepszego? Czegoś na twoim poziomie?

Masz wykształcenie.

- Niewystarczające. I Ŝadnych referencji. Poza tym moja praca mi odpowiada, a w

zachwyt wprawia te dziesięć metrów, jakie mnie od niej dzieli.

Punkt rzeczywiście znajdował się naprzeciwko, a Harry - szef Celestine - dał jej

namiar na tanie mieszkanko. Praca okazała się łatwa, a miejsce miało wielką zaletę.

Do punktu Harry'ego nigdy nie zaglądali amerykańscy turyści.

- Na pewno nie pozwolisz, Ŝebym przerobił cię na kogoś innego, prawda? JuŜ ja cię

znam, Celie. - Marshall oskarŜycielsko wycelował w nią palec. - W Ŝyciu nie ułoŜyłabyś

inaczej nawet kosmyczka włosów ani na jotę nie zmieniłabyś podejścia do świata. Zejdziesz z

niego dokładnie taka sama, jak się urodziłaś.

- Trafiłeś w sedno, Marsh - przyznała bez mrugnięcia okiem. - Celie Sherwood jest

jaka jest. Konserwatywna do szpiku kości.

Na ulicy ktoś gwizdnął i Celestine pomachała potęŜnie zbudowanemu blondynowi w

obcisłych spodniach z czarnej skóry, a on odpowiedział podobnym gestem.

- Bobby czeka - oznajmiła.

- Umówiłem się z nim na miłe śniadanko.

- No to leć, skarbie. - Celestine cmoknęła Marshalla w policzek. - Daj ode mnie

buziaka Bobby'emu.

Po wyjściu przyjaciela chwyciła przeciwdeszczowy płaszcz i zgodnie ze swoim

zwyczajem uwaŜnie rozejrzała się po mieszkaniu. Jego zakamarki ukrywały róŜne sekrety.

Szczegółowe przeszukanie ujawniłoby wszystkie, ale szybka rewizja nie przyniosłaby

poŜądanych rezultatów. Zadowolona z tego, Ŝe pokój wygląda, jak trzeba, Celestine takŜe

wyszła i starannie zamknęła za sobą drzwi na klucz.

Norbert w pierwszej chwili miał wątpliwości, czy wychodząca z wąskiego, piętrowego

domu kobieta to Angielka z pociągu. Ale widział, jak zgasło światło na facjatce, a prywatny

detektyw zapewnił, Ŝe mieszka tam niejaka Celie Sherwood alias Lesley McBain - osoba,

która spowodowała zatrzymanie Norberta na dworcu Waterloo.

Nawet teraz, po upływie miesiąca, Norbert zatrząsł się z gniewu na wspomnienie

tamtego doświadczenia. Detektyw początkowo nie był w stanie wpaść na trop dziewczyny z

ekspresu ParyŜ - Londyn. Chyba nigdy by jej nie odnalazł, gdyby nie przypadkowa uwaga

jednego z celników, która oświeciła Norberta co do przyczyn jego upokarzającej przygody.

Odnalezienie Angielki okazało się jednak niełatwe, lecz Norbert wynajął odpowiedniego

człowieka i dobrze mu zapłacił.

A poszukiwania doprowadziły go tutaj.

Ze swojego miejsca widział wejście do małego warsztatu, a Celie Sherwood właśnie

na moment przystanęła i wsunęła dłoń do torebki, jakby coś sprawdzała. Następnie zamknęła

ją i ruszyła w stronę krawęŜnika. Z tej odległości wcale nie przypominała kobiety z pociągu,

lecz gdy specyficznym krokiem przeszła przez jezdnię, Norbert juŜ był pewien, Ŝe to ta sama

osoba.

Zapłacił Hindusce w niebieskim sari za o wiele za drogą babeczkę, którą zjadł w

maleńkiej cukierni, postawił kołnierz prochowca i wyszedł na zewnątrz. Długo czekał na tę

chwilę i zamierzał poczekać jeszcze trochę. AŜ do południowej przerwy, aby rozmówić się z

panną Sherwood w cztery oczy.

- Harry, jeśli chcesz, wyślę te faktury, idąc na lunch - zaproponowała Celestine. -

Szybciej dojdą.

Harry chrząknął i z parasolem w dłoni wyłonił się z zaplecza. Był siwym starszym

panem z młodymi, zręcznymi palcami, które umiały naprawić niemal wszystko.

- Ja to zrobię. Będę mijał pocztę.

- Na pewno?

W odpowiedzi Harry znów chrząknął i zgarnął z lady kilka kopert. Celestine polubiła

swojego szefa, był dobrym człowiekiem i niewiele wymagał. Nie przepadał teŜ za

konwersacją.

- Zamknę przed wyjściem - obiecała Celestine.

Harry wziął kapelusz z wieszaka przy drzwiach i chrząknął na poŜegnanie, a gdy

zatrzaskiwał drzwi, wiszący nad nimi dzwonek melodyjnie zabrzęczał.

Celestine uporządkowała rzeczy na ladzie i zaniosła na roboczy blat Harry'ego

przedwojenny opiekacz. Przylepiła do niego kartkę, na której napisała: „Właścicielka

twierdzi, Ŝe poranna grzanka smakowała jak relikt z okresu wielkiego poŜaru Londynu”.

Nadsłuchując jednym uchem, czy ktoś nie wchodzi, starła z blatu kurz i wyrzuciła

resztki śniadania Harry'ego. Zadowolona z rezultatów sprzątania wróciła do kantorku.

I cofnęła się o krok na widok opartego o ladę męŜczyzny z paryskiej kawiarni.

- Na pani miejscu nigdzie bym nie uciekał, Celie. Jeśli natychmiast pani nie złapię, co

jest mało prawdopodobne, to i tak znów panią odnajdę, a wtedy naprawdę się wkurzę.

Nawet nie przełknęła śliny, tylko wysunęła brodę.

- Nie wiem, o co panu chodzi.

- CzyŜby? - MęŜczyzna uśmiechnął się, lecz jego twarz nadal wyglądała jak wykuta z

kamienia.

Dzisiaj nie miał na sobie ciemnego garnituru. Pod brązowym trenczem Celie

dostrzegła spłowiałe dŜinsy, rozpiętą pod szyją kremową koszulę i sztruksową marynarkę w

kolorze myśliwskiej zieleni. Ale nigdzie nie zauwaŜyła kabury z bronią, więc spojrzała

męŜczyźnie prosto w oczy.

- Nie mam pojęcia, w czym rzecz i w ogóle pana nie znam. Chyba pomylił mnie pan z

kimś innym.

- Doprawdy?

- Proszę wybaczyć, ale właśnie wychodziłam. MoŜe pan wrócić za godzinę?

- śeby stwierdzić, Ŝe pani znów znikła? Nie wątpię, Ŝe opuści pani pana Harry'ego

Atkinsa dokładnie tak samo, jak panią Duchampier w ParyŜu. Nie oglądając się za siebie.

- Naprawdę nie wiem, o czym pan mówi i nie będę tracić czasu na zgadywanie.

- OdświeŜę pani pamięć. W ubiegłym miesiącu pracowała pani na lewym brzegu

Sekwany. Ta czuprynka była wtedy duŜo dłuŜsza i w innym kolorze. Nie nosiła pani

okularów i posługiwała się francuskim równie imponująco, jak później angielskim. Nazywała

się pani Marie St. Germaine. Dowiedziałem się tego bez trudu. Mój człowiek dał w łapę pani

byłej pracodawczyni, która, nawiasem mówiąc, nie wyraŜała się o pani w superlatywach.

- Na pewno mnie pan z kimś pomylił. Nazywam się Celie Sherwood i nigdy nie

pracowałam w ParyŜu.

- Była pani kiedyś rewidowana przez celników, Celie? A moŜe Lesley?

Nie odpowiedziała. Nawet nie mrugnęła, a on lekko wzruszył ramionami.

- Celnicy potrafią być cholernie dokładni. I wiedzą, jak człowieka upokorzyć.

Zdumiałaby się pani, w jakich miejscach handlarze narkotyków przemycają towar. Ale

agentów nie sposób oszukać, zajrzą dosłownie wszędzie, w kaŜdy zakamarek ciała, a potem

jeszcze delikwenta prześwietlą...

- Zaraz wychodzę.

- Nie sądzę. - MęŜczyzna obszedł ladę. Poruszał się lekko jak komandos. Gdyby miał

pod stopami suche gałązki, Ŝadna by nie trzasnęła.

- Będę krzyczeć.

- Tak? Po francusku czy po angielsku? Zna pani jeszcze inne języki?

- Jest pan niezrównowaŜony. Proszę natychmiast wyjść albo wezwę pomoc. -

Wiedziała, Ŝe nie zdoła uciec przez tylne wyjście, bo on stał tuŜ przed nią. Mogła tylko liczyć

na to, Ŝe ktoś wejdzie od frontu. Zerknęła na drzwi.

- Zamknąłem je na klucz. - MęŜczyzna chyba czytał w jej myślach. - A teraz proszę

wreszcie mi powiedzieć, kim pani jest i dlaczego mnie pani wrobiła?

- Nie mam zielonego pojęcia, o czym pan gada! I z jakiej racji mnie pan przepytuje!

Jestem obywatelką brytyjską i stoimy na brytyjskiej ziemi.

- CóŜ, zacznijmy od tego. Niejaka Celie Sherwood istotnie urodziła się w Wielkiej

Brytanii. A konkretnie... w Bourton - on - the - Water, jakieś dwadzieścia cztery lata temu.

Ale prawdziwa Celie w wieku osiemnastu lat wstąpiła do klasztoru w Walii i od tego czasu

nie potrzebuje dokumentów potwierdzających jej toŜsamość. MoŜe więc nawet nie miałaby

nic przeciwko temu, Ŝe ktoś przywłaszczył sobie jej personalia? Ale ja się na to nie zgadzam,

jasne?

- W Ŝyciu nie słyszałam takich głupot. Jestem Celie Sherwood i rzeczywiście

pochodzę z Bourton - on - the - Water, lecz reszta pańskiej historyjki to stek bzdur.

- Niby dlaczego miałbym coś zmyślać? Nie znamy się. ZauwaŜyłem panią w ParyŜu,

ale nie jestem zboczeńcem. Nawet za bardzo się na panią nie gapiłem. Nie naleŜę teŜ do

adnej grupy przestępczej i nie chciałem pani porwać z zamiarem sprzedaŜy do jakiegoś

haremu. Byłem tylko zwyczajnym biznesmenem, któremu zostało trochę czasu do zabicia. -

ZauwaŜył, Ŝe ostatnie słowa przyprawiły ją o prawie niedostrzegalny dreszcz, i trochę się

zmitygował. - Nie stanowię dla pani Ŝadnego zagroŜenia. Nie wiem, za kogo mnie pani bierze

ani kim pani jest, ale zapewniam, Ŝe nie przyszedłem pani skrzywdzić.

- Więc proszę mnie zostawić w spokoju! Zniknąć z tego miejsca i z mojego Ŝycia!

- Najpierw wyjaśnijmy, dlaczego musiałem przejść tę wstrętną kontrolę osobistą.

- Skąd mam wiedzieć? Nigdy nie pracowałam w ParyŜu ani nawet nie jechałam

Eurostarem! - palnęła jak idiotka.

MęŜczyzna w milczeniu świdrował ją wzrokiem. Orzechowe oczy niczego nie

zdradzały, lecz było oczywiste, o czym myśli.

- Czy wspomniałem o Eurostarze? - spytał w końcu.

- Skoro przyjechał pan z ParyŜa, to właśnie Eurostar kończy jazdę na Waterloo.

- Czy wspomniałem o Waterloo?

Wpadła w panikę i trzęsła się z przeraŜenia. NiewaŜne, co powiedział. Zaraz pewnie

wyciągnie pistolet lub nóŜ i zabije jak zawodowiec, a Harry po powrocie znajdzie ją w kałuŜy

krwi na posypanej trocinami podłodze. I strasznie się zirytuje, Ŝe musi odpowiadać na pytania

policji.

- Ja tylko... - Urwała, słysząc szczęk obracanego w zamku klucza i wymamrotane

przekleństwo. Zabrzęczał dzwonek i w drzwiach stanął Harry.

- Zapomniałem portfela...

Nie czekała na reakcję swego prześladowcy. Potrzebowała właśnie tej jednej sekundy,

gdy miał rozproszoną uwagę. Błyskawicznie się odwróciła, skoczyła na zaplecze, zręcznie

ominęła roboczy blat Harry'ego, biodrem pchnęła tylne drzwi, które natychmiast stanęły

otworem i znalazła się w gęstej, londyńskiej mgle, uciekając przed śmiercią.

Norbert zawahał się. MoŜe nie powinien gonić Celie Sherwood, czy jak tam się

nazywała. Niewątpliwie ją przestraszył. Była doskonałą aktorką, lecz w jej szafirowych

oczach czaiło się przeraŜenie. Jeśli będzie ją ścigał, dziewczyna moŜe zrobić coś, czego oboje

poŜałują. Chyba rzeczywiście lepiej ją zostawić i o wszystkim zapomnieć.

Mimo tego rozsądnego wniosku Norbert ruszył w pościg. Musiał wyświetlić

tajemniczą sprawę. Celie niewątpliwie sądziła, Ŝe on chce zrobić jej krzywdę, a nawet zabić.

MoŜe przypominał kogoś, kto naprawdę jej zagraŜał. A moŜe pasował do opisu, który jej

przekazano. W ogóle ciekawe, dlaczego kobieta wyglądająca jak ucieleśnienie spokoju, tak

strasznie boi się o swoje Ŝycie.

Pragnął ją zapewnić, Ŝe jego nie musi się obawiać. Przejęty jej bezpieczeństwem

zapomniał o swoim gniewie. ZaangaŜował się, chociaŜ dobrze wiedział, Ŝe to nie ma sensu. A

teraz oboje mieli powody do frustracji.

Zaułek na tyłach warsztatu okazał się ślepy, więc Norbert pognał w prawo i

wybiegając zza rogu, dostrzegł plecy Celie. Szkoda, Ŝe ma na sobie szary płaszcz, a nie coś

czerwonego lub pomarańczowego, pomyślał, gdy wpadła do jakiegoś sklepiku. Dotarł do

niego w kilkunastu susach i za moment stanął oko w oko z potęŜnie zbudowanym rzeźnikiem,

który trzymał się pod boki i głośno klął.

Norbert pędem go ominął, przebiegł między dyndającymi na hakach baranimi

półtuszami i znalazł się na wąskiej uliczce. Usłyszał pisk hamulców, odwrócił się w prawo i

spostrzegł umykającą Celie oraz wrzeszczącego na nią kierowcę.

Dziewczyna spojrzała przez ramię i zaczęła biec jeszcze szybciej. Poruszała się z

imponującą zręcznością, jakby uciekała nie pierwszy raz. Wkrótce oboje znaleźli się w

pobliŜu wielkiego, przeszklonego budynku targowiska. W tej handlowej dzielnicy było wiele

sklepów i restauracji, toteŜ wszędzie panował tłok. Norbert nie wątpił, Ŝe on i Celie zwracają

powszechną uwagę. Zanim jednak ktoś ruszył ich śladem, niebiosa nagle się otworzyły i lunął

rzęsisty deszcz. Spłoszeni przechodnie zaczęli pospiesznie chować się, gdzie się tylko dało.

Norbert osłonił dłonią oczy, wypatrując uciekinierki, lecz nie był pewien, czy biegnie

w odpowiednim kierunku. W pewnej chwili odniósł wraŜenie, Ŝe widzi Celie Sherwood

pędzącą na ukos w stronę kościoła stojącego na brukowanym kostką placyku w pobliŜu

pawilonów handlowych. Lecz kiedy tam dotarł, dziewczyny juŜ nie było.

Ruszył w przeciwnym kierunku, zajrzał teŜ na zadaszony bazar - i nic. Celie

Sherwood, która powinna spędzać dni na modlitwie w walijskim klasztorze, dosłownie

rozpłynęła się we mgle.

- Bobby! O, Jezu, Bobby! Musisz mnie ukryć! Natychmiast! - Celestine padła na

muskularną pierś jasnowłosego atlety, który skradł serce Marshalla. Co za szczęście, Ŝe

jeszcze tu był.

- Celie? - Bobbie zamknął ją w mocarnych ramionach. - Na litość boską, co się stało?

Co tutaj robisz?

- Goni mnie jakiś szaleniec! Przyszedł do punktu i zaczął mi grozić, a potem chciał

mnie złapać. Nie wiem, czy go zgubiłam!

Bobby odsunął ją na odległość ramienia. Miał zielone oczy i dość długie włosy, a na

sobie obcisłe spodnie z czarnej skóry i kamizelkę w cętki leoparda. W ciągu kilku minionych

tygodni, gdy pokazywał swoje sztuczki w okolicy Covent Garden, stał się ulubieńcem

zwiedzających. Zarabiał tyle, Ŝe nawet odpalał pewne sumki Marshallowi, co było najszybszą

drogą do jego serca.

- Hej, juŜ jesteś bezpieczna. - Bobby kojąco pomasował plecy Celie i patrzył na nią

wyraźnie zatroskany. - Nie pozwolę nikomu cię skrzywdzić.

- Musisz mnie ukryć!

- Mieszkam daleko.

- Wiem. - Celestine spróbowała przebić wzrokiem ścianę deszczu. Stali pod daszkiem

przy wejściu do sklepu z latawcami i modelami samolotów. Drzwi znajdowały się w głębi,

toteŜ z daleka byli niewidoczni, lecz jeśli ten męŜczyzna jakimś cudem tu trafi...

- Chodźmy do sklepu Marsha. - Bobby włoŜył czarną skórzaną kurtkę. - Pójdziemy

bocznymi zaułkami. To prawdziwy labirynt, ale juŜ tamtędy chodziłem. Jeśli nawet ktoś cię

ledzi, to zaraz się zgubi.

- A jeśli trafi do Marsha? MoŜe mnie obserwował, więc zechce sprawdzić ten adres.

- PrzecieŜ obaj będziemy z tobą. Jeśli ten typ się zjawi, to juŜ my go załatwimy.

- Dobrze. Ale pospieszmy się.

Bobby uspokajająco uścisnął jej dłonie, po czym się cofnął i popatrzył w obie strony.

- Nikogo nie widzę. Chodź. I trzymaj się blisko mnie.

Wrześniowy deszcz był chłodny, a Celestine juŜ przemokła do suchej nitki. DrŜąc z

zimna pomaszerowała za Bobbym i w wąskich zaułkach prawie natychmiast straciła

orientację, więc wlepiła wzrok w muskularną sylwetkę idącego przodem siłacza.

Ale zdenerwowanie zrobiło swoje, więc po kilku minutach poczuła obezwładniające

zmęczenie. Właśnie zamierzała poprosić Bobby'ego, aby chwilkę odpoczęli, gdy on

przystanął i wskazał wiszący nad zaułkiem łącznik między dwoma budynkami.

Schroniła się w jego zaciszu i zdjęła pantofel, aby rozmasować stopę. Co za szczęście,

e zawsze nosiła buty na płaskich obcasach. W szpilkach od razu byłaby na straconej pozycji.

- Gdzie jesteśmy? - spytała.

- W pobliŜu sklepu Marsha.

- Miałeś rację, Ŝe to istny labirynt. - Usiłowała powstrzymać się od łez, lecz zbierało

się jej na płacz. - JuŜ się zgubiłam.

- Biedactwo. Trzęsiesz się ze strachu.

- Jestem ci taka wdzięczna. - Uśmiechnęła się z wysiłkiem.

- Czego chciał tamten facet, Celie?

ałowała, Ŝe nie moŜe Bobby'emu powiedzieć całej prawdy.

- Właściwie nie wiem. Zachowywał się jak szaleniec. Jakby mu odbiło. Wziął mnie za

kogoś innego i groził mi.

- Pomylił cię z kimś?

- Eee... chyba tak. Zresztą... nie mam pojęcia. Przeraził mnie, więc biegiem uciekłam.

- Jesteś w tym niezła.

- DuŜo biegałam w szkole, więc zachowałam dobrą formę.

- Nie o to mi chodziło.

- Nie sądzisz, Ŝe lepiej juŜ iść? - Rozejrzała się wokoło. Nigdzie nie było Ŝywej duszy.

- Chyba mnie nie zrozumiałaś, malutka.

- Słucham? - Spojrzała na Bobby'ego zaskoczona dziwną nutą w jego głosie. I poczuła

ukłucie strachu. W tych okolicznościach uśmiech Bobby'ego wydawał się całkiem nie na

miejscu.

- Celie. Ładne imię, chociaŜ dość niezwykłe, prawda? Zwraca uwagę. Nie

podejrzewałbym, Ŝe je wybierzesz.

- Nie wiem, o czym mówisz.

- Och, wiesz.

Cofnęła się, ale za sobą miała ceglany mur.

- Stąd chyba juŜ sama trafię do sklepu Marsha - oświadczyła z udawanym spokojem. -

Dzięki, Ŝe mnie podprowadziłeś aŜ tutaj. - Odwróciła się, aby zwiać, lecz palce Bobby'ego

zacisnęły się na jej przedramieniu.

- Nigdzie nie odejdziesz, Celestine.

Słowa Bobby'ego zagłuszył grzmot, lecz i tak je zrozumiała.

- Puść mnie! To boli!

- Przykro mi, bo zaraz zaboli jeszcze bardziej.

- Kim ty, u diabła, jesteś?

- Ucieleśnieniem twoich wszystkich koszmarów. Spróbowała się wyswobodzić.

Bobby trzymał ją lewą ręką, lecz był taki silny, jak demonstrował to swojej ulicznej

publiczności. Celestine zaczęła się wyrywać, ale on coraz bardziej przyciągał ją do siebie,

chociaŜ szarpała się i kopała. Zdwoiła wysiłki, a jej oczy rozszerzyły się z przeraŜenia, gdy

prawą ręką sięgnął pod kurtkę. Wyjął nóŜ z osiemnastocentymetrowym ostrzem i efektownie

poruszył bronią, jakby popisywał się przed zachwyconymi gapiami.

- Tak między nami, droga Celie... zdecydowanie wolę kobiety od męŜczyzn, chociaŜ

biedaczek Marsh tego nie wie. Zamierzałem dopiero w przyszłym tygodniu trochę się z tobą

zabawić, zanim cię unieszkodliwię. Ale dzisiaj tak bardzo ułatwiłaś mi wykonanie zadania,

więc nie będę juŜ zwlekał ani tym bardziej narzekał...

Wrzasnęła, co sił w płucach, gdy podniósł nóŜ, a Bobby uśmiechnął się, jakby

znajdował przyjemność w tym, co zamierzał uczynić.

- Tutaj nikt cię nie usłyszy, skarbie - szepnął jej prosto do ucha. - Poddaj się, a pójdzie

nam duŜo łatwiej.

ROZDZIAŁ TRZECI

Norbert usłyszał krzyk właśnie wtedy, gdy postanowił zrezygnować z dalszej pogoni.

Mimo przeciwdeszczowego płaszcza był kompletnie przemoczony, a zdrowy rozsądek

podpowiadał, Ŝe szukanie Celie jest bezcelowe. Pewnie juŜ nigdy jej nie odnajdzie i nie dowie

się, dlaczego w popłochu uciekła i dlaczego spowodowała zatrzymanie przez celników Bogu

ducha winnego człowieka.

Norbert westchnął zrezygnowany, lecz słysząc wrzask kobiety, pobiegł w tamtą

stronę. Lało jak z cebra, co chwilę ogłuszająco grzmiało i normalni ludzie juŜ dawno gdzieś

się pochowali. Miał więc dla siebie całe ulice i biegnąc, nie musiał nikogo potrącać.

Minął kilkanaście budynków i zaczął mieć wątpliwości, czy biegnie w dobrym

kierunku. W Londynie wszystko brzmiało głośniej niŜ w innych miastach. Domy były z cegły

lub kamienia, a wysokie mury odbijały kaŜdy dźwięk, zwielokrotniając jego siłę. Krzyk mógł

dochodzić z daleka i juŜ się nie powtórzył.

Norbert nieco zwolnił, usiłując zebrać myśli. Zanim jednak zawrócił w przeciwną

stronę, kobieta znów wrzasnęła. Tym razem znajdowała się duŜo bliŜej.

Wypadł zza rogu i spojrzał w głąb uliczki, która właściwie była wąskim zaułkiem

między niezamieszkałymi domami. Przeprowadzano tu prace renowacyjne, o czym

wiadczyły schowane pod prowizorycznymi namiotami narzędzia i sprzęt budowlany. Ale w

porze lunchu nie było na budowie robotników.

Domy stały w zabudowie szeregowej, zrośnięte bokami, a między dwoma znajdował

się łącznik. W jego cieniu Norbert dostrzegł dwie postacie - atletę w ubraniu z czarnej skóry

oraz Celie Sherwood.

Była śmiertelnie przeraŜona, lecz jak dzika lwica walczyła o Ŝycie. W tym miejscu,

gdzie echo niosło się daleko, jej przeraźliwy krzyk był bronią niemal równie skuteczną, jak

nóŜ lśniący w dłoni zamachowca. Z tą róŜnicą, Ŝe zabić mógł tylko nóŜ.

- Zostaw ją! - Norbert ruszył w stronę wzniesionego ramienia zabójcy. Celie juŜ

krwawiła, jej okulary leŜały roztrzaskane na bruku, a wielkolud znów szykował się do zadania

ciosu. Dziewczyna bezskutecznie usiłowała uwolnić się z mocarnego chwytu.

- Szukasz kłopotów? - Blondyn spojrzał na nadbiegającego męŜczyznę i uśmiechnął

się kpiąco.

Norbert był dobrze zbudowany, co w przeszłości niejeden raz zniechęciło mniejszego

napastnika do wszczęcia bójki. Ale ten osobnik wyglądał jak atleta i najwyraźniej ucieszył się

z widoku jeszcze jednej potencjalnej ofiary. Norbert uniósł ręce w geście rezygnacji i zrobił

krok wstecz, a blondyn dwukrotnie przeciął noŜem powietrze i roześmiał się. Lecz w chwili,

gdy odwracał się do Celie, Norbert zaatakował.

Bezbłędnie oszacował odległość i wylądował dokładnie tam, gdzie zamierzał - na

lewym barku olbrzyma. Jedną ręką chwycił jego nadgarstek, a drugą błyskawicznie zadał cios

w przedramię. Blondyn zawył z bólu i puścił Celie, lecz nadal ściskał w dłoni nóŜ. Obrócił się

raptownie, aby złapać Norberta, on jednak przewidział to posunięcie i juŜ zdąŜył odskoczyć

do tyłu.

Celie potykając się, dotarła do przeciwległej ściany, zgięta w pół, jakby nie mogła się

wyprostować. Norbert nie miał czasu jej się przyjrzeć, poniewaŜ wielkolud znów na niego

skoczył, lecz nie okazał się wystarczająco szybki. Te wspaniałe mięśnie, które przez lata

rozwijał z taką czułością, teraz stały się przeszkodą. Norbert kopnął go w udo i tył kolana, a

gdy męŜczyzna się pochylił, ciosem stopy w łokieć wytrącił mu nóŜ, który zręcznie chwycił.

- JuŜ nie Ŝyjesz - wychrypiał siłacz.

- Tak sądzisz? - Norbert jak doświadczony ulicznik przerzucił nóŜ z ręki do ręki,

następnie przeciął powietrze w taki sam sposób, jak przed chwilą zrobił to napastnik. - Jestem

cholernie wkurzony. I nie lubię facetów, którzy krzywdzą kobiety.

Atleta ruszył do przodu z głową wciśniętą w ramiona jak atakujący baran. Tym razem

Norbert nie miał miejsca, aby uskoczyć, mógł tylko mocno stać na rozstawionych nogach i w

ostatnim momencie obrócić się bokiem, aby nie paść na ziemię. Gdyby został przygnieciony

wielkim ciałem przeciwnika, nie wyszedłby Ŝywy z tej walki. Było jasne, Ŝe ona rozstrzygnie

się właśnie tutaj.

Przyjął barkiem potęŜne uderzenie i walnął głową o ścianę, a nogi pojechały mu do

przodu, lecz nie wypuścił noŜa ani się nie przewrócił. Zdołał teŜ złapać napastnika za długie

włosy i szarpnąć jego głowę do tyłu, jednocześnie przykładając mu do gardła nagie ostrze.

- To jak będzie, Goliacie? - syknął rozjuszony. - Mam ci puścić krew, czy wolisz dać

nogę, póki moŜesz?

- Dlaczego... mam wybierać?

Norbert kątem oka zobaczył Celie. Podczas starcia całkiem o niej zapomniał. Nie

zdziwiłby się, gdyby znów uciekła. Lecz ona stała teraz tuŜ obok, ściskając w dłoniach wielki

kamień przypominający te, z których zbudowano okoliczne domy. Uniosła go i z całej siły

zdzieliła nim atletę w tył czaszki, po czym padła zemdlona na jego bezwładne ciało.

Celestine nie wiedziała, gdzie się znajduje. Miała wraŜenie, Ŝe jest lekka jak piórko i

cała mokra. Rozpaczliwie pragnęła znów pogrąŜyć się w nieświadomości, lecz

uniemoŜliwiała to spływająca po twarzy woda. A z gardła, zamiast słów, wydobył się tylko

zduszony jęk.

- Nie bój się, Celie. Zawiozę cię do szpitala.

- Nie... - Ktoś ją trzymał, a właściwie niósł, więc spróbowała się uwolnić. Otworzyła

oczy i zaraz je zamknęła, bo padał deszcz. - Nie... zostaw mnie...

- Wykluczone.

- Oni mnie znajdą... zabiją... nie mogę... do szpitala... - Jej język był zdrętwiały, a

umysł coraz bardziej zasnuwała mgła. Ale strach był silny jak zawsze.

- Jesteś ranna, a sam nie zatamuję krwotoku. Musisz iść do szpitala.

- Zabiją mnie... Czy ty... mnie zabijesz? - MoŜe juŜ próbował? ChociaŜ... chyba to nie

on. Nie pamiętała, co dokładnie się wydarzyło ani dlaczego. Ale umierała z przeraŜenia.

Chciała się wyswobodzić, lecz jej członki nie reagowały na rozkazy mózgu. A ciało nagle

znalazło się w stanie niewaŜkości, zaczęło odpływać gdzieś w przestworza, coraz dalej i dalej

od tego deszczu i niosącego ją męŜczyzny.

Kiedy ponownie odzyskała przytomność, nadal znajdowała się w jego ramionach, lecz

deszcz chyba ustał.

- Nie moŜe pan jechać szybciej? - spytał trzymający ją człowiek.

- Przykro mi, chłopie, ale w tej ulewie prawie nic nie widać. Jak nasza pasaŜerka?

- Nic jej nie będzie.

- Na pewno nie trzeba zawieźć jej do szpitala?

- Nie, tylko zemdlała, bo nic dzisiaj nie jadła. Potrzebuje porządnej kolacji i trochę snu

we własnym łóŜku.

- Radzę podać rosołek i gorącą, słodką herbatkę z cytryną.

- OtóŜ to. - MęŜczyzna chyba mówił przez zaciśnięte zęby.

- Jesteśmy prawie na miejscu.

- Świetnie.

- Pomóc panu ją wnieść?

- Nie, damy sobie radę.

Celestine chciałaby w to uwierzyć, ale wiedziała, Ŝe nie ma Ŝadnych szans. Ona juŜ

nie da sobie rady. Nigdy nie będzie Ŝyć jak normalna kobieta. Nigdy nie...

Spróbowała się odezwać, powiedzieć męŜczyźnie, aby nie kłamał. Zdołała tylko

jęknąć, ale to juŜ było bez znaczenia, poniewaŜ znów wzlatywała gdzieś wysoko.

Tym razem Norbert był zadowolony z tego, Ŝe zatrzymał się w domu naleŜącym do

Tri - C International, przeznaczonym dla odwiedzających Londyn szefów firmy. Normalnie

nie przepadał za tą siedzibą w wiktoriańskim stylu, była zbyt staroświecka, jak na jego gust.

Betty Prynne, gospodyni, uwielbiała ogrody, więc i tutaj posadziła na podwórzu mnóstwo

kwiatów i krzewów efektownych o kaŜdej porze roku. A wnętrze domu, z jego wysokimi

pokojami i wyposaŜeniem z ciemnego, rzeźbionego drewna, nieco zmiękczyła uroczymi

antykami oraz dodatkami w pastelowych barwach. Wszystko emanowało domowym

ciepełkiem, co Norberta zazwyczaj irytowało, lecz dzisiaj poczucie prywatności i domowe

wygody stanowiły niezaprzeczalny plus.

Deszcz nadal padał, gdy taksówka zatrzymała się przed wejściem. Zaciągnięte

burzowymi chmurami niebo miało kolor ołowiu, a na dworze było ciemno, co Norberta takŜe

cieszyło. W takich warunkach sąsiedzi nie będą w stanie zobaczyć, Ŝe nowy mieszkaniec

rezydencji w Kensington dźwiga kobietę owiniętą w swój brązowy płaszcz.

Norbert wiedział, dlaczego przywiózł Celie tutaj, ale nie był pewien, czy podjął

właściwą decyzję. Zanim zemdlała po raz drugi, Celie przez chwilę patrzyła na niego, a

malujące się w jej oczach przeraŜenie zmieniło się w coś bardziej mroŜącego krew w Ŝyłach.

Ta dziewczyna myślała, Ŝe umiera, i juŜ zaczęła godzić się z tym, co nieuniknione.

A on nagle doszedł do wniosku, Ŝe nie moŜe jej zawieść. Nie miał pojęcia, co

przeszła, lecz chyba została przez kogoś straszliwie skrzywdzona. Jeśli on, Norbert, takŜe ją

zawiedzie, to ona juŜ nigdy się nie podźwignie.

Taksówkarz, młody człowiek z kozią bródką, osłonił go wielkim parasolem i razem

pobiegli do wejścia. Celie wydawała się strasznie lekka. Norbert dopiero teraz stwierdził, jaka

jest szczuplutka.

Wręczył taksówkarzowi klucz i poczekał, aŜ chłopak otworzy drzwi, po czym wcisnął

mu do ręki banknot.

- Jak się nazywasz, chłopcze?

- Nigel. Nigel Clark.

- Posłuchaj, Nigel. Moja Ŝona umarłaby ze wstydu, gdyby ktoś się dowiedział o jej

omdleniu. Proszę cię więc, Ŝebyś nikomu o tym nie mówił. Nawet gdyby cię o nią pytano.

- Niby kto miałby mnie pytać?

- Ona jest znaną osobistością w Ameryce. - Norbert powiedział to przyciszonym

tonem. - Występuje w telewizji, w nowym programie, którego jeszcze nie nadają tutaj. Musi

bardzo dbać o dyskrecję.

- Rozumiem. - Nigel spojrzał na pieniądze i jego oczy się rozszerzyły.

- Jeśli w ciągu kilku najbliŜszych tygodni nikt nie będzie zawracał jej głowy, to

uznam, Ŝe zachowałeś nasz mały sekret tylko dla siebie. A wtedy dostaniesz kolejne sto

funtów.

- Nikomu nie pisnę ani słowa.

- Doskonale. Dzięki za pomoc.

Nigel skinął głową i pobiegł do samochodu, a Norbert wszedł do wnętrza.

- Betty? Jesteś w domu?

Ale nikt nie odpowiedział. Gospodyni prawdopodobnie poszła po zakupy. Rano

Norbert uprzedził, Ŝe zje kolację tutaj, i teraz Ŝałował tej decyzji. Betty znała się na wielu

sprawach i była osobą ze wszech miar godną zaufania. Mogłaby doradzić, co począć z ranną

kobietą.

Norbert prowizorycznie opatrzył ramię Celie za pomocą chusteczki do nosa i paska od

płaszcza, nie obejrzał jednak zranionego miejsca, aby nie alarmować taksówkarza. I teraz nie

miał pojęcia, czego się spodziewać.

Zaniósł dziewczynę do sypialni na piętrze, kolanem otworzył drzwi i dotarł do

mahoniowego łoŜa z koronkowym baldachimem. Jedną ręką odrzucił haftowaną kapę i

połoŜył Celie na białej pościeli.

Dziewczyna miała twarz kredowobladą i nawet się nie poruszyła, gdy odwinął ją z

płaszcza. Granatowy Ŝakiet był pocięty noŜem i cały we krwi, lecz ukrywał to, co najgorsze.

Norbert zdjął prymitywny opatrunek i wzrokiem poszukał czegoś do rozcięcia marynarki, aby

łatwiej ją zdjąć. Nie chciał zostawiać rannej nawet na moment, lecz stwierdził, Ŝe musi iść po

jakieś noŜyczki. W drzwiach jeszcze raz się upewnił, Ŝe Celie nadal jest nieprzytomna, i

pomaszerował do swojego apartamentu, gdzie w łazience miał zestaw drobiazgów do szycia.

Gdy wrócił, Celie leŜała całkiem nieruchomo dokładnie w tej samej pozycji, co przed

chwilą, i chyba była jeszcze bledsza. Norbert ostroŜnie usiadł obok niej i zaczął rozcinać

akiet, a następnie bluzkę.

Zadanie okazało się piekielnie trudne, poniewaŜ maleńkie noŜyczki nadawały się

wyłącznie do odcinania nitek, a Norbert nie zaliczał się do osób cierpliwych. W końcu jakimś

cudem odciął cały rękaw i zsunął go w dół, delikatnie ciągnąc za mankiet.

Rana wyglądała gorzej, niŜ się spodziewał - była zygzakowata i tak głęboka, jakby

sięgała prawie do kości. Zdumiewające, Ŝe przy tak powaŜnym obraŜeniu Celie zdołała

podnieść wielki kamień i zdzielić nim napastnika. Ta dziewczyna stanowiła jedną wielką

zagadkę, lecz jedno wydawało się oczywiste - była najdzielniejszą osobą, jaką Norbert znał.

Rana krwawiła i niewątpliwie naleŜało załoŜyć szwy. Mimo nadzwyczajnej jakości

przybornika do szycia, nie zawierał on niczego odpowiedniego do wykonania tego zabiegu.

Niezbędna była pomoc chirurga, znieczulenie i antybiotyki. Norbert złoŜył na pół dwie

wyprasowane serwetki, które wziął z szafy w korytarzu, i przycisnął je do rany. Postanowił

wezwać pogotowie i złoŜyć na policji zeznanie oraz poprosić o ochronę dla Celie Sherwood.

- Panie Colter?

Niemal podskoczył na dźwięk głosu Betty. Nawet nie słyszał, Ŝe wróciła.

- Jestem tutaj - zawołał. - I potrzebuję pani pomocy.

- Przepraszam, Ŝe przeszkadzam, ale... - Kobieta weszła do sypialni i ze zdumieniem

popatrzyła na Celie. - BoŜe drogi!

- Wszystko w porządku, Betty. - Trudno o coś dalszego od prawdy, pomyślał kpiąco. -

ChociaŜ... niezupełnie. Jakiś męŜczyzna usiłował ją zabić, ale błagała, Ŝeby nie zawozić jej do

szpitala. Chyba obawia się o swoje Ŝycie.

- Och, panie Colter...

- Myślę, Ŝe trzeba wezwać pogotowie.

- Lecz jeśli ona się boi... - Betty podeszła bliŜej. Była panią zbliŜającą się do

sześćdziesiątki, korpulentną i siwiejącą, jak kobieta, która nie przejmuje się nadchodzącą

starością. - Biedactwo. Jak to się stało?

- Facet zaatakował ją noŜem. - Norbert na moment podniósł opatrunek, a Betty

przymruŜyła oczy i uwaŜnie obejrzała ranę, która krwawiła trochę mniej.

- Widziałam lepsze i gorsze. Są inne zranienia?

- Widziała pani gorsze?

- Dawniej pracowałam w Glasgow jako pielęgniarka na chirurgii. Potem przeniosłam

się do Londynu i podjęłam tę pracę. Mniej męczy nogi.

- Chyba nie ma więcej ran, ale nie jestem pewien.

- No to bierzmy się do roboty.

- Do roboty?

- Jasne. Pan szybko sprawdzi stan naszej pacjentki, a ja zadzwonię do przyjaciela.

Tylko proszę nie marudzić, bo ta rana wymaga ucisku, zanim zostanie zeszyta. Chyba moŜe-

my wziąć to na siebie, jeśli pan chce.

Najchętniej zacząłby ten dzień od nowa, wykreślając z niego konfrontację z Celie

Sherwood. A jeszcze lepiej - cofnąłby się do tamtego przedpołudnia w ParyŜu i poszedłby w

przeciwną stronę niŜ rudowłosa nimfa. Celie Sherwood była mu całkiem obca. Nie

potrzebował tej komplikacji, nie miał ochoty brać na siebie tego cięŜaru.

- Nie wiem, co robić. - Spojrzał na bledziutką twarz dziewczyny. - Nie jestem za nią

odpowiedzialny.

- Oczywiście - z przyganą w głosie powiedziała Betty.

- Naprawdę nie jestem. A jeśli zajmiemy się nią tutaj, to automatycznie zaangaŜujemy

się w jej sprawy. Nie rozumie pani?

- Och, rozumiem. RównieŜ i to, Ŝe pan nie lubi się angaŜować.

Podniósł głowę, a Betty z wyzywającą miną wytrzymała jego spojrzenie. Nie mógł

mieć jej za złe, Ŝe wali prawdę w oczy. Wszyscy pracownicy Tri - C mieli do tego prawo.

Przejmując zarządzanie firmą, Norbert uświadomił im, Ŝe Ŝyczy sobie szczerości w

kontaktach międzyludzkich.

- Odniosłem wraŜenie, Ŝe to raczej ona unika zaangaŜowania.

- Więc co mam zrobić? Zadzwonić po pogotowie czy po kogoś, kto udzieli jej pomocy

tutaj?

- Jak pani widzi to drugie?

- Mam dobrego znajomego, właściwie przyjaciela. Przez wiele lat był chirurgiem, ale

zaczął zaglądać do butelki. - Betty wzruszyła ramionami. - Odebrano mu prawo

wykonywania zawodu, ale później przestał pić i ręce mu nie drŜą.

- Przyjechałby do nas?

- Na pewno. Mieszka niedaleko i uczyni wszystko, o co go poproszę.

- Więc proszę go wezwać.

- Dobrze. - Betty ruszyła do drzwi. - Jeśli znajdzie pan jeszcze inne rany, proszę mnie

zawołać.

Norbert został sam z Celie, która nadal była nieprzytomna i leŜała tak nieruchomo,

jakby juŜ umarła. A on... tylko jeden raz w Ŝyciu rozbierał kobietę w takim stanie.

Zacisnął powieki na wspomnienie tamtych przeŜyć. Mimo upływu czasu nadal były

bolesne. W pokoju panował chłód, lecz poczuł, Ŝe dłonie mu się pocą, i przez długą chwilę

nie mógł złapać tchu. W końcu otworzył oczy i juŜ nie miał wątpliwości, Ŝe musi pomóc

Celie. Stracił prawo wyboru, gdy popatrzyła na niego, najwyraźniej przekonana o swojej

rychłej śmierci, i zaczęła się godzić z tym, co nieuniknione.

Teraz nawet gdyby chciał, juŜ nie mógł zostawić na pastwę losu tej kobiety, która

poŜyczyła sobie personalia Celie Sherwood.

Sięgnął do guzików bluzki. Rozpiął je bez trudu i rozchylił poły. Celie w ogóle nie

była opalona, toteŜ cieniutkie, niebieskie Ŝyłki wyglądały niemal jak skazy na idealnie

gładkiej, kremowej skórze. Na ramieniu i klatce piersiowej znajdowało się trochę zaschniętej

krwi, lecz Norbert nigdzie nie stwierdził śladów obraŜeń. Cieniutki stanik okrywający drobne,

jędrne piersi był nasiąknięty krwią, Norbert wsunął więc dłoń pod plecy Celie i rozpiął

maleńką klamerkę. Aby zsunąć stanik, musiał najpierw zdjąć z Celie bluzkę, a do tego

potrzebował pomocy Betty. Kontynuował więc badanie za pomocą dotyku, a nie wzroku.

Celie miała gładkie, lecz o wiele za chłodne ciało, które delikatnie zareagowało na

muśnięcia rąk, a z ust dziewczyny wydobył się cichy jęk. CóŜ za ironia, przemknęło Norber-

towi przez głowę. Wtedy, w ParyŜu, zwrócił uwagę na atrakcyjną nieznajomą i nawet

fantazjował na jej temat, wyobraŜając sobie, Ŝe ją pieści, a ona rozkosznie pojękuje. Teraz

jego Ŝyczenia się spełniły, lecz niezupełnie tak, jakby tego pragnął.

- Wyjdziesz z tego, Celie - zamruczał. - Zajmiemy się tobą.

Nie wykrył innych obraŜeń powyŜej talii, więc rozpiął suwak spódnicy i ściągnął ją

poniŜej bioder. Tutaj teŜ nie stwierdził Ŝadnych ran. Wielkolud z noŜem celował wysoko.

Norbert miał cichą nadzieję, Ŝe jedynym problemem jest rozcięte ramię. PołoŜył na nim drugi

opatrunek z serwetki i lekko go przycisnął, a Celie znów jęknęła i zatrzepotała powiekami.

Spojrzała mu prosto w oczy, wątpił jednak, czy naprawdę go zobaczyła.

- Wyjdziesz z tego - powtórzył.

- Nie...

- Masz ranę na ramieniu. Usiłuję zatamować krwotok. Celie zaczęła rzucać się z boku

na bok, więc mocno przytrzymał jej drugi bark.

- Spokojnie, Celie, bo krwawienie się zwiększy. Nikt cię nie skrzywdzi. Usiłujemy ci

pomóc.

- Proszę... nie chcę... - Zamknęła oczy i bezwładnie opadła na prześcieradło.

- Jerry juŜ jedzie. - Do pokoju weszła Betty. - Co z nią?

- Na chwilę odzyskała przytomność.

- Biedulka.

- Chyba nie ma innych obraŜeń.

- Rozbierzmy ją.

- Co mam robić? - Nie był zachwycony czekającym go zadaniem. JuŜ i tak

zaangaŜował się bardziej, niŜ powinien, ale Betty nie dałaby sobie rady sama.

- Najpierw rozetnę trochę dalej ten Ŝakiet. O, tak. Teraz proszę ją unieść. OstroŜnie.

Zsunę go, a potem zdejmiemy bluzkę i bieliznę.

- Wspaniale - mruknął z przekąsem.

- Nigdy nie widział pan nagiej kobiety, panie Colter?

- Róbmy, co trzeba, dobrze?

- Cieszę się, Ŝe został pan bogaty nie jako lekarz.

- Co pani wyprawia?

- Rozcinam resztę jej ubrania. - Betty zręcznie zdjęła z Celie stanik. - Szczuplutka, ale

kształtna, prawda?

Norbert zerknął na Celie i w duchu przyznał rację Betty.

- Co to jest? Pierwsza pomoc czy konkurs piękności?

- burknął, odwracając wzrok.

- Nawet sama mogłabym załoŜyć szwy, gdyby nie te poszarpane krawędzie rany. -

Gospodyni pokręciła głową.

- Lepiej niech Jerry się tym zajmie. Taka z niej chudzina, więc trzeba się postarać,

eby nie została duŜa blizna.

- Długo potrwa rekonwalescencja?

- To zaleŜy, czy ta biedulka nie zechce od razu zerwać się z łóŜka. Jeśli trochę poleŜy,

to za jakiś tydzień lub dwa stanie na nogi. - Betty wzruszyła ramionami. - Ale zawsze istnieje

ryzyko infekcji.

- Tydzień lub dwa?

- Ma gdzie się zatrzymać? Jakieś bezpieczne miejsce?

- JuŜ pani mówiłem, Ŝe jej nie znam.

- Zaraz przyniosę mydło i wodę, Ŝeby dziewczynę trochę umyć, a pan niech przyciska

ten opatrunek. Jerry zjawi się lada chwila.

Znów został sam z Celie. Ciekawe, co by powiedziała, gdyby teraz odzyskała

przytomność i zobaczyła, Ŝe on się na nią gapi. Było oczywiste, Ŝe się go bała. Co pomyślała,

gdy zjawił się, nie wiadomo skąd, aby ją ratować? Uznała go za dobrego faceta czy teŜ nadal

uwaŜała za jakiegoś groźnego wroga?

I kim był tamten atleta w czarnej skórze? Przypadkowym napastnikiem, który usiłował

ją okraść lub zgwałcić? To wydawało się mało realne, ale teŜ cała ta historia nie mieściła się

w głowie, a jednak działa się naprawdę.

Wbrew własnej woli powędrował spojrzeniem do piersi Celie i przez chwilę

wyobraŜał sobie, jakby wyglądała w innych, korzystniejszych okolicznościach. Nie była ani

ultraszczupła jak modelka, ani biuściasta jak dziewczyna z „Playboya”. Miała normalne,

kobiece kształty, a teraz jej ciało pokrywały plamy zaschniętej krwi i świeŜe siniaki. Na ich

widok Norbert poczuł przypływ takiej wściekłości, Ŝe zdumiała go siła tego uczucia. Jak

moŜna zrobić coś takiego bezbronnej dziewczynie! Słyszał, jak krzyczała, lecz chyba nie

spodziewała się, Ŝe ktoś jej pomoŜe. Sądziła, Ŝe zaraz umrze.

Niechętnie przeniósł wzrok na twarz Celie i stwierdził, Ŝe ona go obserwuje.

- Dlaczego... tego nie dokończysz? - Jej głos zabrzmiał tak, jakby dochodził z daleka.

Niebieskie oczy nie wyraŜały Ŝadnych emocji.

- Wkrótce przyjdzie lekarz i zeszyje ci ramię. Nie, nie ruszaj się! Krwotok się

zmniejszył. - Przytrzymał ją, gdy spróbowała się podnieść. - Zamierzamy opatrzyć twoją

ranę, a później sobie pośpisz. Jesteś bezpieczna. Nie mam pojęcia, co ci chodzi po głowie, ale

tu nic ci nie grozi. Facet w czarnej skórze pewnie nadal leŜy tam, gdzie go zostawiliśmy, a ja

nie zawiozłem cię do szpitala, bo tego się bałaś.

- Puść mnie. - Znów zaczęła się wyrywać.

- Nie. A jeśli nie przestaniesz się szamotać, to wezwę pogotowie i pojedziesz na ostry

dyŜur. Rozumiesz? Nie chcę, Ŝebyś wykrwawiła się na śmierć.

- Dlaczego nie?

Jej pytanie było tak dalece pozbawione cienia nadziei, Ŝe Norbert na moment oniemiał

z wraŜenia.

- Nie wiem, za kogo mnie bierzesz - odparł w końcu. - Ani czego się obawiasz. Ale

właśnie chyba uratowałem ci Ŝycie. Coś ci świta w tej łepetynie?

- Czego... ode mnie oczekujesz?

- Najchętniej zobaczyłbym cię w pełni sił i powiedział „Ŝegnaj”. Ale to niemoŜliwe,

więc chwilowo zadowolę się twoim grzecznym zachowaniem, gdy lekarz będzie zakładał ci

szwy. A potem zobaczymy.

Z korytarza dobiegły jakieś odgłosy i do sypialni weszła Betty.

- Jerry przyjechał. Nasza pacjentka jest przytomna? Norbert skonstatował, Ŝe wciąŜ

przyciska półnagą Celie do łóŜka. Nie chciał, aby inny męŜczyzna popatrzył na nią tak, jak on

przed chwilą. Wzrokiem, którego nie moŜna oderwać.

Puścił ją i podciągnął haftowaną kapę, zasłaniając Celie aŜ po pachy, chociaŜ nie

miało to Ŝadnego sensu. PrzecieŜ Betty zamierzała ją umyć. Ale po prostu nie mógł jej

zostawić, gdy leŜała taka odkryta i bezbronna. Ona zaś nadal patrzyła na niego z obawą.

- Mogę wyjść albo zostać - oznajmił. - Gdy lekarz będzie opatrywał ci ramię... ty

decyduj, czy mam zostać.

- Kim... jesteś?

Nie chciał jej powiedzieć całej prawdy. Był postacią dobrze znaną, a jego nazwisko

wielu ludziom kojarzyło się z pewnymi wydarzeniami, o których wolał nie mówić. Miał

więte prawo do zachowania resztek swojej prywatności.

- Nazywam się Norbert James. - Wstał i spojrzał na Betty. Chyba nie zdziwiła się, Ŝe

skłamał. Przeciwnie, miała taką minę, jakby go rozumiała.

- Niech pan stąd idzie, panie James - poleciła stanowczym tonem. - My się nią

zajmiemy. Zawołamy pana, gdy będzie po wszystkim.

Do pokoju wszedł łysiejący męŜczyzna w wieku Betty i podobnej jak ona postury. W

ręce trzymał staroświecką lekarską torbę i miał wręcz Ŝałosną minę człowieka, który pragnie

zabrać się do pracy, a widzi, Ŝe inni mu w tym przeszkadzają.

Norbert skinął głową i jeszcze raz spojrzał na leŜącą z zamkniętymi oczami Celie.

Ciekawe, o czym myślała. Czy uwierzyła, Ŝe chcą jej pomóc? A moŜe jej się zdawało, Ŝe

nadal jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie?

Od czego uciekała? I dlaczego?

Norbert rozumiał ludzi, którzy uciekają. I Ŝałował, Ŝe człowiek nie jest w stanie

ukrywać się w nieskończoność ani stać się kimś innym. Sam wiedział to z pierwszej ręki. JuŜ

dawno się przekonał, Ŝe niezaleŜnie od tego, na jaki kraniec świata pojechał, patrząc w lustro,

zawsze widział siebie - Norberta Jamesa Coltera. Szkoda, Ŝe nie mógł tego wyjaśnić Celie.

- Bądź dzielna - powiedział. - Zresztą... chyba juŜ jesteś, prawda?

Nie odpowiedziała ani nie otworzyła oczu. Znów leŜała bezwładnie jak szmaciana

lalka, czekając na swój los.

ROZDZIAŁ CZWARTY

- Dobrze zniosła zabieg. Teraz śpi. Jerry podał jej środek przeciwbólowy. Nie chciała

połknąć tabletki, więc musiałam głaskać ją jak słabego szczeniaczka, ale w końcu wzięła

lekarstwo i usnęła. - Betty włączyła elektryczny czajnik. Zastała Norberta w kuchni, gdy

szukał czegoś do zjedzenia, i kazała mu usiąść przy stole. - Biedulka nawet nie jęczała, a

musiało ją boleć.

- Ona nie z tych, co jęczą. To wiem na pewno.

- A ja wiem, Ŝe przedstawił się pan nieprawdziwym nazwiskiem.

Norbert przymknął powieki. Dopiero teraz zaczął sobie uświadamiać, Ŝe nie tylko

Celie odniosła obraŜenia w starciu z atletą.

- Wolałem nie ujawniać swojej toŜsamości - mruknął znuŜony. - Nie mam pojęcia, na

co stać tę dziewczynę. Wolałbym, Ŝeby mi nie zaszkodziła.

- Chyba niełatwo być Norbertem Colterem.

Norbert przez moment Ŝałował, Ŝe jako mały, przeraźliwie spragniony uczuć chłopiec

nie miał przy sobie kogoś równie serdecznego jak Betty. Wtedy tak bardzo potrzebował

czyjegoś zrozumienia i ciepła. Obecnie uwaŜał to za zbędne.

- Przeciwnie - odparł lekkim tonem. - Moje Ŝycie to marzenie kaŜdego nastolatka.

- Nastolatka? Oboje wiemy, którą częścią ciała rozumuje nastolatek...

- Nasza pacjentka długo będzie spała?

- Z godzinę. Przy odrobinie szczęścia moŜe dwie.

- Zastanawiam się, kiedy zapukają do drzwi inspektorzy ze Scotland Yardu.

- Niby dlaczego mieliby tu przyjść? - Betty zastygła z ręką nad srebrną puszką z

herbatą. - ChociaŜ... co ja mówię. Oni działają perfekcyjnie.

- Dałem taksówkarzowi w łapę, Ŝeby zachował dyskrecję. Lecz jeśli policja znajdzie

napastnika, który zranił Celie, to dokładnie go przesłucha. I po nitce do kłębka w końcu trafi

tutaj.

- MoŜe tak byłoby najlepiej? Sam pan powiedział, Ŝe tę dziewczynę trzeba chronić.

- Gdybym uwaŜał, Ŝe ochroni ją policja, to od razu wezwałbym gliny.

- CóŜ, akurat pan ma powody, aby nie wierzyć władzom. Zignorował te słowa. Betty

usilnie starała się traktować go ciepło, a on równie zdecydowanie ignorował te próby.

- MoŜe powinienem sam ją gdzieś zabrać?

- Ale dokąd? Do Ameryki? Przewiózłby pan kobietę przez zieloną granicę?

Ten pomysł był kuszący, ale nie z powodów, które Betty brała pod uwagę. Norbert

miał coraz więcej podstaw, aby sądzić, Ŝe pochodzenie Celie Sherwood to sprawa nadzwyczaj

tajemnicza. Na pewno nie była tą osobą, za którą się podawała. Miała imponujące talenty

aktorskie oraz lingwistyczne. Mówiła znakomicie zarówno po francusku, jak i po angielsku.

A jeśli nie była ani Francuzką, ani Angielką? MoŜe obie te narodowości stanowiły tylko część

jej maskującego repertuaru?

Gdy odzyskała przytomność, z pewnością nie była w stanie niczego udawać. Co

prawda niewiele mówiła, lecz wyszeptane słowa miały rytm i miękkość typową dla ojczyzny

Norberta, czyli Południa Stanów Zjednoczonych.

Kim, u licha, jest ta kobieta?

- Naprawdę chciałby pan porwać tę biedulkę?

- To nie powieść kryminalna, Betty - parsknął zirytowany. - Usiłuję tylko zapewnić

dziewczynie bezpieczeństwo, dopóki nie dowiem się o niej czegoś więcej.

- Znam odpowiednie miejsce. - Betty wcale nie przejęła się opryskliwym tonem

Norberta. - Lecz jeśli nie potrzebuje pan mojej pomocy...

- Co to za miejsce?

- Moja siostra Joan ma domek w hrabstwie Kent. Nic szczególnego, ale przyjemnie

uciec tam z miasta, Ŝeby złapać oddech. Wokoło nic, tylko same pola i farmy. Prawie nikt tam

nie przyjeŜdŜa. Kiedyś przez kilka tygodni nie widziałam w okolicy Ŝywej duszy. Ale

niedaleko jest wieś, ze sklepem i kościołem, więc moŜna coś kupić i się pomodlić.

- Sądzi pani, Ŝe siostra pozwoli mi się tam zatrzymać?

- Powiem jej, Ŝe sama chcę trochę odsapnąć. Nie będzie mnie indagować. Zresztą

wkrótce jedzie na urlop do Madrytu, a domek prawie zawsze stoi pusty.

- Mógłby się przydać.

- Chyba Ŝe znajdzie pan coś lepszego.

- To daleko stąd?

- Właśnie na tym polega urok tego miejsca, Ŝe jedzie się tam tylko godzinę lub nieco

dłuŜej, wszystko zaleŜy od tego, czy od razu zauwaŜy pan tę chałupkę.

W pierwszej chwili Norbert pomyślał, Ŝe najwygodniej byłoby wysłać tam Celie wraz

z Betty. Ale zaraz porzucił ten pomysł. Nie wiedział o Celie nic poza tym, Ŝe ktoś

niewątpliwie nastaje na jej Ŝycie. Oddawanie jej pod opiekę Betty mogłoby narazić

gospodynię na nieprzewidziane zagroŜenia.

Bez sensu było teŜ zabieranie Betty, gdyby sam pojechał z Celie na wieś. Nie

potrzebował gospodyni, a Celie chyba obejdzie się bez pielęgniarki. Zresztą Betty zawsze

mogła szybko się zjawić. Tylko w razie absolutnej konieczności, poniewaŜ nawet jego

obecność nikomu nie gwarantowała bezpieczeństwa.

Ostatnia kobieta, którą miał pod swoją opieką, nie przeŜyła...

- Sąsiedzi się nie zdziwią, Ŝe ktoś zamieszkał w tym domku?

- Zawiadomię najbliŜej mieszkającą rodzinę, Ŝe jesteście młodym małŜeństwem i

marzycie o krótkim miodowym miesiącu tylko we dwoje.

Taka historyjka, chociaŜ w załoŜeniu idiotyczna, mogła okazać się przekonująca dla

tamtejszych mieszkańców. A gdyby prześladowcy i tak zdołali wyśledzić Celie, to trzeba

będzie chronić się w inny sposób. Po krótkim namyśle Norbert podjął decyzję.

- Zgoda, Betty, zawiozę ją tam, jeśli zechce. Chyba Ŝe sama wpadnie na lepszy

pomysł, w którym nie będzie miejsca dla mnie. Wolałbym taki wariant.

- CzyŜby? Odniosłam wraŜenie, Ŝe świetnie pan się bawi. - Uśmiech Betty był niemal

równie szeroki jak jej biodra.

- Doceniam szczerość, ale nie lubię wtykania nosa w moje Ŝycie. - Norbert zmierzył

gospodynię surowym spojrzeniem.

- Wielka szkoda. - Betty wzięła się pod boki. - Powinien pan wreszcie wyleźć z tej

swojej skorupy. Zawsze panu wygarnę, co myślę, bo mogę robić, co mi się podoba.

- MoŜe pani stracić tę robotę - burknął ostrzegawczo.

- Proszę spróbować mnie zwolnić. Dzięki moim kruchym ciasteczkom mam wśród

szefów Tri - C więcej przyjaciół niŜ pan.

Usiłował się nie uśmiechnąć, ale w końcu nie wytrzymał i roześmiał się.

Norbert zdąŜył zjeść porządny lunch, wziąć prysznic i się przebrać, zanim Celie się

obudziła. Betty troskliwie doglądała jej przez całe popołudnie i przy pierwszych oznakach

ycia pacjentki natychmiast wezwała Norberta, który przeglądał w bibliotece dzisiejsze faksy.

Wchodząc do oświetlonego tylko nocną lampką pokoju, Norbert niemal się

spodziewał, Ŝe nie zastanie w nim Celie. W końcu juŜ zdąŜył się przekonać, Ŝe ta dziewczyna

umie zniknąć w najdziwniejszy sposób. Lecz tym razem nadal tu była - z ręką na temblaku

leŜała oparta o dwie poduszki, blada jak szanujący się duch z jakiegoś angielskiego zam-

czyska.

- Jak się czujesz? - Norbert stanął w nogach łóŜka i skrzyŜował ramiona na piersi.

- Jak ktoś pocięty na kawałki.

Słowa zabrzmiały cicho i sennie, lecz Norbert stwierdził, Ŝe Celie znów mówi z

brytyjskim akcentem.

- Jak widzisz bez okularów? Bo Goliat je rozdeptał.

- Widzę nieźle.

- Więc chyba zauwaŜyłaś, Ŝe oczekuję paru odpowiedzi. Trochę się zgarbiła, lecz

buntowniczo wysunęła brodę, jak ktoś mający poczucie klęski, lecz nadal odwaŜny.

- Nie wiem, kim jesteś ani czego chcesz.

- Więc dlaczego uciekłaś dzisiaj z tego punktu napraw? Zacznijmy od tego miejsca i

cofajmy się w czasie.

- Przestraszyłeś mnie. Myślałam, Ŝe chcesz mi zrobić coś złego.

- Daj spokój. - Norbert z politowaniem pokręcił głową. - PrzecieŜ wcale ci nie

groziłem. Poprosiłem tylko o garść wyjaśnień.

- Nie mogłam ich udzielić. Nie miałam pojęcia, o co chodzi. Nadal tego nie wiem.

- Dzisiaj omal nie straciłaś Ŝycia. Zdajesz sobie z tego sprawę?

- Owszem. To było niezapomniane przeŜycie.

- Zechcesz mi powiedzieć, dlaczego stało się twoim udziałem? Dlaczego ktoś

próbował cię zabić? MoŜe dla ciebie to pestka, ale ja inaczej traktuję taki zamach. Tamten

facet usiłował zabić takŜe i mnie.

- Nie wiem, dlaczego. Nawet nie jestem pewna, czy miał takie zamiary. Chyba...

chyba planował coś innego, ale się broniłam, więc...

- Sama powiedziałaś, Ŝe chciał cię zabić.

- Ja? Ja tak powiedziałam?

- Ty. I błagałaś, Ŝebym cię nie zawoził do szpitala, bo tam teŜ ktoś moŜe pozbawić cię

ycia. O kim mówiłaś, Celie? I co tamten wielkolud ma z tym wspólnego? Musisz mi to

wyjaśnić albo ci nie pomogę.

- Ty... miałbyś mi pomóc? - Tym razem jej zdumienie było autentyczne.

- Nie rozumiem, co cię tak dziwi. PrzecieŜ cię tu przyniosłem, prawda?

- Uciekałam z twojego powodu. Zacząłeś bredzić o jakichś pociągach i kawiarniach.

- Gdybym chciał twojej zguby, to zostawiłbym cię na pastwę tamtego Goliata z

wielkim noŜem. - Norbert stwierdził, Ŝe logika tego rozumowania nie wywarła na Celie

adnego wraŜenia. - Nie sądzisz, Ŝe naleŜą mi się jakieś wyjaśnienia?

- Dlaczego mnie tu przyniosłeś?

- Mój osąd jest najwyraźniej tak samo wadliwy, jak twoje nowe wcielenie.

- Czego ode mnie chcesz?

- Tylko prawdy.

- Nazywam się Celie Sherwood - powiedziała powoli jak do dziecka lub jakby jeszcze

pozostawała pod wpływem środków nasennych. - Urodziłam się w Bourton - on - the - -

Water. Nie jestem zakonnicą ani od dziecka nie byłam w ParyŜu. Przestraszyłeś mnie swoimi

pytaniami, więc uciekłam. Nie wiem, kim był męŜczyzna z noŜem.

- Świetnie. Zadzwonię więc na policję i zgłoszę ten napad. Zabiorą cię do szpitala, a ja

zapomnę o całym incydencie.

Celie opuściła nogi z łóŜka. Miała na sobie wielką, kwiecistą koszulę nocną,

prawdopodobnie Betty.

Norbert błyskawicznie dał susa i zdąŜył podtrzymać dziewczynę, gdy wstała i się

zachwiała. Zwiotczała w jego ramionach, a on mocno ją obejmował i przez moment chciał

zatrzymać przy sobie.

- Celie, mogę ci pomóc... gdybyś tylko powiedziała mi, o co chodzi...

- Muszę... stąd iść.

- Jesteś za słaba, Ŝeby sama gdzieś iść. - Norbert westchnął. - Słuchaj, nie zamierzam

zatrzymywać cię tutaj wbrew twojej woli. MoŜesz odejść, jeśli chcesz. Ale powiedz, kogo

mam zawiadomić, Ŝeby po ciebie przyjechał. Straciłaś sporo krwi, a twoje ramię musi być

unieruchomione, dopóki bark się nie wygoi. Przez tydzień lub dwa będziesz potrzebowała

pomocy.

Celie milczała, a Norbert poczuł przypływ frustracji. Chciał odepchnąć tę

niewdzięcznicę, ale całkiem wbrew sobie jeszcze mocniej ją przytulił. A ona trzęsła się ze

strachu, po czym nagle zaczęła szlochać.

- Celie... - Pogłaskał ją po włosach. - Do licha, Celie, kim jesteś i o co w tym

wszystkim, u diabła, chodzi?

Nie odpowiedziała, lecz jej szlochanie się wzmogło, chociaŜ najwyraźniej starała się

uspokoić. W końcu zrezygnowała i płakała po cichutku, jakby juŜ dawno temu nauczyła się

wstydzić swoich łez. I właśnie to wzruszyło Norberta bardziej, niŜ by sobie Ŝyczył.

- PołoŜę cię do łóŜka. Odpoczniesz, a później porozmawiamy.

- Nie mam... kogo zawiadomić - szepnęła z rozpaczą w głosie.

- A twój szef?

- Nie! Nie mogę tam wrócić...

- JuŜ dobrze, dobrze. Nie musisz. - Odsunął ją od siebie, trzymając obu rękami w talii.

- Ale powiedz mi, co się dzieje? Powinienem wiedzieć, Ŝeby ci pomóc.

- Boję się... - Jej wykrzywiona bólem twarz jeszcze zbladła.

- Dlaczego?

- Lepiej, Ŝebyś nie wiedział. Nie chcę cię naraŜać na niebezpieczeństwo.

- Zaryzykuję.

- Proszę...

Uznał, Ŝe teraz nic więcej z niej nie wydobędzie. Celie była bliska zemdlenia, więc

wziął ją na ręce i ułoŜył na pościeli.

- Zbieraj siły, bo wkrótce cię stąd zabiorę.

- Gdzie? - Jej oczy lekko się rozszerzyły.

- Joan, siostra Betty, mojej gospodyni, ma domek w Kent. MoŜemy tam pojechać.

- Dlaczego?

- Przywiozłem cię tutaj taksówką. I obawiam się, Ŝe policja moŜe trafić pod ten adres,

jeśli znajdzie Goliata. Nadal oddychał, gdy go zostawiliśmy, ale nie był w dobrej formie.

Nieźle mu przyłoŜyłaś. - Znów skrzyŜował ramiona, Ŝeby jej nie dotknąć. Potrzebowała

ukojenia, on zaś nie był w stanie ofiarować go ani jej, ani Ŝadnej innej kobiecie. - Gliniarze

przeprowadzą śledztwo i wezmą cię w większe obroty niŜ ja. Chcesz odpowiedzieć na ich

pytania czy wolisz gdzieś zniknąć?

- Powiedziałeś „moŜemy”. Ty teŜ byś pojechał?

- A co? Spodziewałaś się, Ŝe po prostu wręczę ci kluczyki do domu i samochodu?

Wybacz, ale nie mogę ufać ci bardziej niŜ ty mnie.

- Dlaczego miałbyś mi pomagać?

Domyślił się, o co jeszcze chciała spytać. „Masz w tym jakiś własny interes?” Sam teŜ

się nad tym zastanawiał. I nie był zadowolony z odpowiedzi, ale tylko takiej mógł udzielić.

- Jestem zaintrygowany - odparł szczerze. - Tobą, twoją sytuacją. A mnie trudno

zaintrygować.

- I naraziłbyś się na niebezpieczeństwo... z powodu ciekawości?

Widział, Ŝe Celie drŜy. I doskonale zdawał sobie sprawę z tego, Ŝe ona nie zdoła sama

o siebie zadbać. Został wplątany w utkaną przez nią sieć.

- Nie mam nic do stracenia - mruknął, odwracając się do drzwi.

- Nie wierzę.

- Szkoda. Jeśli chcesz stąd odejść beze mnie, to wolna droga. Lecz jeśli za godzinę,

gdy na dworze zapadnie zmrok, jeszcze tu będziesz, to razem pojedziemy do Kent.

Bark piekielnie bolał, a cały pokój wirował. MęŜczyzna, który zakładał jej szwy, kazał

połknąć jakieś tabletki, a ona była zbyt słaba, aby się przeciwstawić. I teraz nie mogła jasno

myśleć. Czy to na skutek szoku? Lub z powodu duŜego upływu krwi? A moŜe podano jej

jakiś narkotyk, Ŝeby stała się bezwolnym narzędziem w czyichś rękach?

Ale co ktoś mógłby w ten sposób uzyskać? Chyba lepiej byłoby ją zabić?

Przygryzła wargi, Ŝeby nie jęczeć. Jej umysł nadal funkcjonował w zwolnionym

tempie, otumaniony pigułkami, ale bark palił Ŝywym ogniem, a unieruchomione prawe ramię

było bezuŜyteczne. Nawet gdyby zdjęła temblak, to prawdopodobnie zemdlałaby z bólu.

PrzecieŜ była praworęczna.

Oparła głowę na poduszce i spróbowała zebrać myśli. Jak nazywał się ten męŜczyzna?

Norbert? Norbert chciał, aby mu zaufała. Aby powiedziała mu prawdę. Ale Norbert śledził ją

aŜ od ParyŜa. Trafił za nią do punktu napraw, a potem jakimś cudem znów ją odnalazł - w

samą porę, aby powstrzymać Bobby'ego.

Ale to ona walnęła go w głowę... Norbert mu groził, ale był skłonny go puścić...

Tym razem z jej ust wydarł się jęk.

Drzwi sypialni otworzyły się i do pokoju weszła tęgawa kobieta z ciepłym

spojrzeniem. Betty, jak nazywał ją Norbert. Jego gospodyni... tak przynajmniej o niej mówił.

- O, dziecinko, środki przeciwbólowe przestają działać, co? - Betty podeszła do łóŜka.

- Obawiam się, Ŝe będzie pani musiała trochę pocierpieć.

- Gdzie... moje ubranie?

- Niestety całe w strzępach. Ale wysłałam Jerry'ego po jakieś odpowiednie ciuszki.

- Muszę iść.

- Tak myślałam. Ale ten domek w Kent na pewno się pani spodoba. Jest z kamienia

starego jak królestwo, a pod dachem chętnie załoŜyłyby gniazdo ptaszki, gdyby im na to

pozwolić. Zaś na pięterku... zresztą sama pani wkrótce zobaczy.

- Nie jadę tam.

- Zna pani lepsze miejsce? - Betty wyraźnie się zafrasowała.

Celestine pomyślała, Ŝe kaŜde miejsce będzie lepsze. Musiała natychmiast stąd odejść,

znów zmienić toŜsamość, zniknąć w innym kraju, zacząć Ŝyć innym Ŝyciem.

Problem w tym, Ŝe nie miała pieniędzy. Ani grosza. A wszystkie dokumenty,

paszporty i metryki, które zebrała z takim trudem i za które zapłaciła majątek, znajdowały się

w mieszkanku na New Row. Absolutnie nie mogła tam wrócić. Skoro Bobby ją namierzył, to

kto jeszcze wiedział o tym adresie? Kto tylko czekał, aby znów ją zaatakować?

- Panno Sherwood? - Betty przysiadła na brzegu łóŜka. - Ma pani jakieś powaŜne

kłopoty, prawda?

Celestine przez chwilę zastanawiała się, jakby to było zwierzyć się tej kobiecie. JuŜ od

kilku lat nie miała kogoś godnego zaufania, z kim mogłaby rozmawiać o waŜnych sprawach.

A kłamstwa z konieczności tak dalece weszły jej w krew, Ŝe teraz nawet nie była pewna, czy

jeszcze umiałaby powiedzieć prawdę.

- Nie moŜna dusić wszystkiego w sobie. - Betty z dezaprobatą pokręciła głową. - W

końcu płaci się za to wysoką cenę. Rozumie mnie pani, prawda? A jeśli nie dowiemy się, w

czym rzecz, to nie znajdziemy rozwiązania.

- Nie ma rozwiązania.

- Tak pani sądzi? A moŜe warto uczynić pierwszy krok?

I to szybko. Pan... James uwaŜa, Ŝe policja zjawi się tutaj jeszcze przed północą. Nie

zostało więc zbyt wiele czasu na rozmyślania. - Betty pochyliła się w jej stronę. - MoŜe pani

zaufać panu Jamesowi. Jeśli on obiecuje pomóc, to tak zrobi.

- Kim on jest?

- Chyba wolałby sam opowiedzieć o sobie. - Betty uśmiechnęła się leciutko. - Ale

zapewniam panią, Ŝe to dobry człowiek. A jeśli pani mu nie zdradzi, Ŝe to powiedziałam, to

jeszcze coś dodam. Pan James wiele przeszedł i umie poznać, Ŝe ktoś cierpi.

Celestine doszła do wniosku, Ŝe juŜ niczego więcej o Norbercie Jamesie nie wyciągnie

z Betty.

- Jak tam jest... w tym Kent?

- To ładne miejsce i doskonale nadaje się na azyl, w którym odzyska pani siły. Tam

moŜna się ukrywać w nieskończoność.

Celestine zrozumiała, Ŝe stoi w obliczu trudnego wyboru. Musiała albo wrócić do

mieszkanka na poddaszu, zabrać dokumenty i trochę odłoŜonych pieniędzy, albo złoŜyć swój

los w ręce Norberta Jamesa i Betty. Przynajmniej na pewien czas. Nie mogła przecieŜ błąkać

się bez grosza przy duszy, dopóki jakoś nie załatwi przekazania gotówki. Miała jedynie te

dwie moŜliwości - jedna była niemal na pewno śmiertelnie niebezpieczna, a druga - moŜe

trochę bardziej bezpieczna.

- Pojadę do Kent.

- Doskonale. Spakuję pani rzeczy, gdy tylko Jerry je przywiezie. Chce pani łyknąć coś

przeciwbólowego? - Betty wyjęła z kieszeni plastikowy słoiczek.

- JuŜ nie będę brać tych tabletek.

- Dam je panu Jamesowi, na wszelki wypadek. Nie ma sensu się umartwiać. - Betty

podeszła do drzwi i na moment przystanęła. - Podjęła pani właściwą decyzję. Pan James

dopilnuje, aby nie spotkało pani nic złego. A ja mam nadzieję, Ŝe pozwoli mu pani

wyprostować swoje sprawy. To by wam obojgu wyszło na dobre.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Celie drzemała prawie przez całą drogę do Kent. Od czasu do czasu raptownie się

budziła i rozglądała spłoszona, jakby zaraz miała wyskoczyć z samochodu. Norbert wolałby,

eby się odpręŜyła i smacznie spała, ale czuł, Ŝe to niemoŜliwe. Ta dziewczyna zawsze miała

się na baczności, nawet wtedy, gdy gryzła wargi z bólu.

Norbert nie był zachwycony jazdą. Musiał bardzo uwaŜać, prowadząc auto po lewej

stronie jezdni, co okazało się trudniejsze, gdy zjechał z autostrady. PejzaŜ prawdopodobnie

był uroczy za dnia, w blasku słońca, natomiast w nocy ciemne zarysy wzgórz wyglądały dość

ponuro. Norbert zapisał sobie wskazówki Betty, lecz i tak raz zgubił drogę i musiał zawrócić.

Czytając „Proszę skręcić na szczycie drugiego wzgórza” nie przypuszczał, Ŝe chodzi o ledwie

widoczny podjazd prowadzący do owczarni u stóp niewielkiego pagórka obok lśniącego w

blasku księŜyca stawu.

Kiedy wreszcie zajechał przed - jak miał nadzieję - właściwy domek, jednego był

pewien. Betty mówiła szczerą prawdę. To miejsce idealnie nadawało się na kryjówkę. Skoro

on z trudem tu trafił, dysponując dokładnym opisem trasy i mapą, to prześladowcy Celie -

jeśli w ogóle istnieli - będą tak długo krąŜyć po bezdroŜach Kentu, Ŝe w końcu kompletnie

stracą orientację i nigdy więcej nikt o nich nie usłyszy.

Celie nie zbudziła się, gdy zgasił silnik, co dobitnie świadczyło o jej wyczerpaniu.

Norbert oparł ręce na kierownicy i patrząc na szarą chałupkę, zastanawiał się, w co się

wpakował.

Domek zbudowany z kamienia, zwanego przez Betty łupkiem z Kentu, miał wielkość

szopy na narzędzia w posiadłości Norberta w Górach Skalistych. Stał w pobliŜu wąskiego

strumienia migoczącego w świetle księŜyca jak srebrzysta wstąŜeczka. Stromy dach mocno

wystawał poza obrzeŜe ścian, zaś podwórze było częściowo wysypane Ŝwirem i właśnie tam

Norbert zaparkował wypoŜyczony samochód. Z jednej strony rosły jakieś wysokie krzaki, a z

drugiej, bliŜej potoku - wspaniała, rozłoŜysta wierzba. Całość zapewne była malownicza i

odseparowana od reszty świata. Nie ulegało teŜ wątpliwości, Ŝe na takiej małej przestrzeni

mieszkalnej dwoje lokatorów niczego przed sobą nie ukryje.

- Dojechaliśmy?

Norbert nie zdziwił się, Ŝe Celie wreszcie otworzyła oczy. Dziwne, Ŝe dopiero teraz,

pomyślał z przekąsem.

- Chyba tak. Ale nabiorę pewności, gdy mój klucz otworzy te drzwi.

- Ten dom jest taki...

- Maciupeńki. Tylko to słowo przychodzi mi do głowy. - Norbert wyjął kluczyk ze

stacyjki i dopiero wtedy wysiadł. Celie była chwilowo jednoręczna, lecz niebywale wytrwała.

Pewnie mogłaby ukraść auto i odjechać prosto w ciemną noc. A zanim znalazłby w tej głuszy

jakichś sąsiadów i dowiedział się, gdzie zgłosić kradzieŜ, Celie moŜe juŜ byłaby fertyczną

brunetką z loczkami, serwującą sznycle we Frankfurcie lub Wiedniu.

Ruszył w stronę wejścia i usłyszał trzaśniecie drzwiczek. Celie szła za nim, co uznał

za bardzo w jej stylu.

Brukowana kamiennymi płytkami dróŜka była po obu stronach wysadzana lawendą,

która wyschła, eksponując szpiczaste, szare nasionka. Norbert zerwał kilka z nich, roztarł je w

dłoni i powąchał... po czym nagle znalazł się o tysiące kilometrów stąd, w małym domku w

Tarpon Springs na Florydzie.

I poczuł, Ŝe nogi wrosły mu w ziemię. Nie mógł zrobić kroku ani nawet oddychać.

Znów była z nim Lynn - tak, jak dawniej, w latach ich małŜeństwa. Lynn, która umarła,

poniewaŜ nie umiał jej ochronić.

- Dlaczego przystanąłeś?

Usłyszał głos Celie jakby z oddali. W głowie mu szumiało i mimo wieczornego

chłodu poczuł, Ŝe się poci. Nie był w stanie odpowiedzieć, wydobyć z zaciśniętego gardła ani

słowa, ale jakimś cudem zmusił się do zrobienia kroku. A potem kilku następnych, aŜ dotarł

do szerokiego daszku nad drzwiami.

ZauwaŜył tylko tyle, Ŝe daszek jest jaskrawoniebieski. Wsunął wilgotną od potu dłoń

do kieszeni i wyjął duŜy staroświecki klucz, który dostał od Betty. Ręka mu drŜała, lecz

zdołał wsunąć go do zamka i przekręcić.

- Gdzieś tu musi być wyłącznik - powiedział, wchodząc do mrocznego wnętrza. Tylko

on wiedział, z jakim trudem panuje nad własnym głosem. Po omacku odnalazł pstryczek i

włączył światło. Zapaliła się duŜa lampa przy drzwiach oraz mniejsza, obok kamiennego

kominka.

Pokoik wyglądał w miarę przyzwoicie. Ściany były chropawe, jakby otynkował je

ktoś mający słaby wzrok i zrobił to w okresie średniowiecza. Dach podtrzymywały grube,

drewniane belki, z których zwisały pęki suszonych kwiatów i gałązek. W głębi znajdowała się

maleńka łazienka wielkości szafy oraz niewiele większa sypialnia. Wąziutki korytarzyk

prowadził do zaskakująco obszernej kuchni, najwyraźniej dobudowanej kilkaset lat po po-

stawieniu domu.

Celie nadal stała na zewnątrz, a raczej opierała się o framugę, jakby całkiem opadła z

sił po przejściu paru metrów.

- Wejdź i usiądź - polecił Norbert. - Tam jest bujak.

Ale ona nawet nie drgnęła. Norbert odwrócił się i stwierdził, Ŝe dziewczyna bada

wnętrze takim przenikliwym wzrokiem, jakby jej Ŝycie zaleŜało od dokładnego sprawdzenia

kaŜdego kąta i zakamarka.

- śadnych duchów ani facetów w czarnej skórze - zapewnił Norbert. - Ale nie

zdziwiłbym się na widok myszy, chociaŜ pewnie umkną, sfrustrowane naszym

towarzystwem.

Celie nadal się nie poruszyła, wpatrzona w drewniane schodki - niewiele lepsze od

drabiny - prowadzące na wąski stryszek z ukośnie ściętym sufitem. WzdłuŜ krawędzi biegł

niski murek, za którym rzeczywiście moŜna by się ukryć.

- Zajrzę na górę - zaproponował Norbert, a Celie zrobiła taką minę, jakby nie uwaŜała

wyników jego inspekcji za wiarygodne. - Celie, musisz mi zaufać, jeśli mamy ze sobą

wytrzymać.

Popatrzyła na niego, a w przyćmionym świetle jej oczy były błękitne, jak u dziecka.

Takie same, jak kiedyś oczy Josha, synka Norberta. Ale Josh nigdy nie spoglądał na nikogo

tak podejrzliwie.

- MoŜe czułbym się podobnie na twoim miejscu - ugodowym tonem przyznał Norbert.

- ChociaŜ trudno powiedzieć, bo właściwie nie znam twojej sytuacji. Ale rzeczywiście

niełatwo ufać komuś obcemu.

- Wcale ci nie ufam. Przyjechałam tutaj, poniewaŜ tylko to mogłam zrobić.

- Prawienie pochlebstw nie jest twoją najmocniejszą stroną, co? - Norbert uśmiechnął

się, aby Celie wiedziała, Ŝe on do pewnego stopnia ją rozumie.

Chyba zaskoczył ją jego uśmiech. I nic dziwnego, bo rzadko gościł na twarzy

Norberta, który juŜ w dzieciństwie się przekonał, Ŝe uśmiech to wyłom w nawet najlepszej

obronie.

- Sprawdzisz, co jest na górze?

- A nadal tu będziesz, gdy zejdę?

- Raczej nie nadaję się do włóczęgi po leśnej głuszy.

- Ładne określenie pustkowia.

- Tak nazywamy tę część hrabstwa Kent.

- Oczywiście nauczyłaś się tej terminologii w angielskich szkołach?

- Zajrzysz na górę? - przynagliła, ignorując jego ironię. Wdrapał się na stryszek i

ujrzał tam kilka łóŜek, jak w jakimś młodzieŜowym schronisku.

- Nikogo tu nie ma - oznajmił, schodząc na parter. - Rozejrzę się w pozostałych

pomieszczeniach.

Nie sprawiły Ŝadnej niespodzianki. Kuchnia rzeczywiście była duŜa, przyzwoicie

wyposaŜona, z kominkiem w jednym rogu i wielkim, sosnowym stołem na środku. Norbert

wyobraził sobie siedzące tutaj dzieciaki oraz kobietę mieszającą zupę w duŜym garnku.

Niemal usłyszał wesołe przekomarzania i śmiech ludzi, którzy się kochają. Lecz moŜe nigdy

nie było tutaj nikogo takiego.

- Jesteśmy sami - powiedział do Celie, która wciąŜ stała w otwartych drzwiach. -

Powinnaś się połoŜyć. Wyglądasz tak, jakbyś miała zemdleć.

- Gdzie ty będziesz spać?

- Na górze teŜ są łóŜka, więc pozwolę ci wybrać. Gdzie poczujesz się najbezpieczniej?

- Gdzieś w Alpach. Z dzikim owczarkiem u boku.

- Nie podejrzewałem cię o poczucie humoru.

- Dzisiaj nie zdarzyło się nic zabawnego.

Celie budziła jego ciekawość, lecz w tej chwili ogarnęło go równieŜ współczucie dla

tej tajemniczej dziewczyny, która okazała się taka zdeterminowana i dzielna. Kojarzyła mu

się z pewną biegaczką startującą w olimpijskim maratonie. Tamta kobieta omal nie zemdlała

tuŜ przed ukończeniem biegu. ChociaŜ jednak straciła wszelkie szanse na medal, dotarła do

mety kulejąc i słaniając się na nogach, a tłum wiwatował na jej cześć.

Na cześć Celie nie wiwatował nikt. No, moŜe z wyjątkiem Norberta Coltera.

- Nie wiem, czy to dobry pomysł, Ŝebyś wdrapywała się po tych stopniach. Jesteś za

słaba. Jeśli jednak ja zostanę na dole, to ewentualni napastnicy będą musieli najpierw załatwić

mnie, zanim dotrą do ciebie. Więc wybieraj.

- Drzwi sypialni zamykają się na klucz? Norbert poszedł sprawdzić.

- Nie. Ale moŜesz zablokować klamkę krzesłem.

- Wolę spać na górze.

- Jak chcesz. Pomóc ci?

- Nie.

- Tak myślałem. Lepiej skorzystaj z łazienki, zanim pójdziesz na strych. Ja w tym

czasie zaniosę tam twoje rzeczy.

Jerry kupił dla niej sweter i spódnicę, którą teraz miała na sobie, trochę bielizny, drugą

zmianę odzieŜy i cienki prochowiec. Betty dodała trochę kosmetyków, lecz w porównaniu z

milionami innych młodych kobiet Celie Sherwood nie posiadała prawie nic. Była chyba

najbiedniejszą dziewczyną, jaką Norbert kiedykolwiek znał.

Gdy poszła się umyć, przygotował dla niej wszystko na górze. Wyjął z szafy świeŜą

pościel i starannie posłał największe łóŜko, następnie połoŜył na nim wyjętą z plastikowego

woreczka nocną koszulę i otworzył jedno z okien, aby wpuścić trochę świeŜego powietrza.

Rozejrzał się jeszcze wokoło, stwierdził, Ŝe nic więcej nie moŜe zrobić, i zszedł na dół.

- Chyba powinnaś wziąć coś przeciwbólowego - zasugerował, gdy Celie wyszła z

łazienki. - Bo inaczej czeka cię przykra noc.

- Dzięki, ale nie.

- Celie, naprawdę sądzisz, Ŝe w razie konieczności byś mnie pokonała? Gdybym

chciał cię skrzywdzić, to juŜ dawno byłabyś martwa. Więc idź po rozum do głowy i łyknij

jakąś tabletkę, Ŝeby zasnąć. Musisz odzyskiwać siły, a nie tracić. - Wyjął z kieszeni słoiczek z

pigułkami. - MoŜesz nawet mi nie mówić, co zdecydowałaś.

Popatrzyła na lekarstwo i z wahaniem je wzięła. Betty sugerowała, aby nie dawać

Celie całego zapasu, ale Norbert wiedział, Ŝe ktoś jej pokroju na pewno nie zechce skończyć

ze swoimi problemami, łykając garść proszków. Celie naleŜała do tych, którzy się nie

poddają.

- Aha, jeszcze jedno. - Norbert wyciągnął do niej dłoń, na której leŜała złota obrączka.

- To pomysł Betty. Mamy wyglądać na małŜeństwo. A propos obrączki... jej brak na palcu

niejakiej Lesley McBain obudził moją czujność i upewnił mnie, Ŝe ona kłamie.

- Do kogo naleŜy? - Celie zignorowała jego uwagę i ze zdegustowaną miną patrzyła na

złote kółeczko. - Skąd Betty ją wzięła?

- Podobno naleŜała do kogoś z rodziny, ale nie jest wartościowa. Musisz ją włoŜyć.

onaci męŜczyźni często jej nie noszą i nikt się im nie dziwi.

Celie sięgnęła po obrączkę i wsunęła ją na palec.

- Pasuje?

- Ujdzie.

- To dobrze. - Norbert skinął głową. - Rano nadal tu będę. Wtedy porozmawiamy.

Celie odwróciła się i powoli zaczęła wchodzić po stromych schodkach. Raz lekko się

zachwiała i Norbert juŜ myślał, Ŝe trzeba będzie ją wnieść. Lecz odzyskała równowagę i

weszła na górę samodzielnie.

On zaś zostawił otwarte drzwi do swojej sypialni. Na wszelki wypadek, Ŝeby usłyszeć

wołanie Celie, gdyby czegoś potrzebowała. Minęło duŜo czasu, zanim wreszcie zdołał zasnąć.

Obudziło ją słońce, lecz najpierw uświadomiła sobie brak jakichkolwiek dźwięków.

Od ucieczki z domu zawsze mieszkała w wielkich metropoliach, gdzie najłatwiej zniknąć w

tłumie. Małe miejscowości nie wchodziły w grę, poniewaŜ tam ludzie uwielbiają plotki i

kaŜdy nowy przybysz budzi zainteresowanie. Dlatego od bardzo dawna nie słyszała takiej

cudownej ciszy, zmąconej jedynie świergotaniem ptaków i szelestem liści.

Takiej, jak w rodzinnym domu. W Haven House.

Przez chwilę miała przemoŜne wraŜenie, Ŝe znów jest w Północnej Karolinie, w

pokoju, który naleŜał do niej, gdy była dzieckiem. W sosnowym zagajniku śpiewały drozdy,

powietrze przesycał świeŜy zapach atlantyckiej bryzy. Właśnie z tym kojarzył się Celie

Haven House. Tam czuła się bezpieczna i szczęśliwa, ale było to dawno temu.

A teraz znajdowała się daleko od Haven House. I od wielu lat nikt nie zadbał o jej

bezpieczeństwo. Nikt, z wyjątkiem Stephena, który przypłacił to własnym Ŝyciem.

Usłyszała jakiś szmer, potem odgłos kroków i zaczęła nadsłuchiwać. Norbert James

był obcym człowiekiem, który podąŜał za nią ulicami ParyŜa, następnie z uporem jej szukał i

wyśledził aŜ na New Row. Norbert rzucił się na Bobby'ego i uratował ją, lecz zrezygnował z

zadania ostatecznego ciosu. To ona zdzieliła Bobby'ego kamieniem.

Norbert zamierzał puścić napastnika wolno.

Znów przypomniała sobie wszystkie szczegóły tamtego zdarzenia. Norberta na pewno

coś łączyło zarówno z Bobbym, jak i z pozostałymi osobami, które pragnęły widzieć ją

martwą. PrzecieŜ niemoŜliwe, Ŝeby chciał połazić za nią w ParyŜu tylko dla rozrywki. Ale co

planował tutaj?

Mógł tylko nastawać na jej Ŝycie...

Kroki chyba się oddalały, ona zaś spróbowała sobie przypomnieć rozkład wnętrz. Z

saloniku prowadził na tyły domku wąski korytarzyk. Przypuszczalnie do kuchni. MoŜe

Norbert poszedł właśnie tam.

Powolutku podniosła się do pozycji siedzącej. Bark pulsował tak boleśnie, jakby nadal

tkwiło w nim ostrze noŜa. Tej nocy spała bardzo niespokojnie i z przerwami, poniewaŜ nie

zaŜyła ani jednej tabletki. Wzięła je od Norberta tylko dlatego, Ŝeby ewentualnie nie dodał ich

do jej jedzenia. Zdumiewające, jak nauczyła się rozumować w ciągu minionych czterech lat.

Jeśli nawet jeszcze nie stała się paranoiczką, to mogłaby perfekcyjnie ją udawać.

MoŜe w ogóle nikt nie usiłował jej zabić. MoŜe Bobby był tylko groźnym maniakiem,

współczesnym Kubą Rozpruwaczem, wybierającym swe ofiary na chybił trafił. MoŜe wczoraj

akurat szukał blondynki. Albo kobiety w szarym płaszczu.

MoŜe wszystkie wydarzenia z tych czterech lat to tylko przypadki lub wytwory jej

wybujałej, wręcz chorej wyobraźni.

SkądŜe! Celie zdecydowanie odegnała wątpliwości. Zawsze osaczały ją w trudnych

chwilach. Po raz pierwszy pojawiły się dawno temu, juŜ wtedy, gdy Haven House stał się

istnym polem bitwy. Wiedziała, Ŝe nie naleŜało ich słuchać ani upadać na duchu.

Wstała i z trudem się ubrała w nowe, workowate ciuszki. Powoli wyjęła rękę z

temblaka i wsunęła ją w rękaw swetra, który miała na sobie wczoraj. Prawie zemdlała z bólu -

tak samo, jak wtedy, gdy się rozbierała przed pójściem do łóŜka.

Zaczęło jej się zbierać na płacz. Czuła się taka bezradna. Co zrobi, jeśli Norbert

przestanie bawić się w te swoje gierki i postanowi dzisiaj ją wykończyć? Ukryła w kieszeni

maleńkie noŜyczki z zestawu do szycia, które zabrała z nocnej szafki domu w Kensington, ale

była to beznadziejna broń. W starciu z mordercą nie nadawała się do niczego. A na tym

odludziu Norbert bez problemu ukryje ciało swojej ofiary. Tak dobrze, Ŝe nikt nigdy jej nie

znajdzie.

No tak, ale co ktoś mógłby zyskać, gdyby nie odnaleziono i nie zidentyfikowano jej

ciała?

Znów usłyszała odgłos kroków i jakieś skrzypnięcie. CzyŜby Norbert wchodził po

schodkach? Błyskawicznie sięgnęła po noŜyczki, które wczoraj schowała pod poduszką. Ale

skrzypienie nie ustawało, a Norbert się nie pokazywał. Jakoś zdołała włoŜyć rękę w temblak i

cisnęła w dłoni noŜyczki. Następnie powoli, krok za krokiem, aby nie robić hałasu, podeszła

do niskiego murku, przykucnęła i ostroŜnie zza niego wyjrzała.

Norbert siedział w bujaku przy kominku i trzymał na kolanach wielkiego, zwiniętego

w kłębek, czarnego kocura.

Celie na moment oniemiała ze zdumienia. WyobraŜała sobie skradającego się zabójcę,

a ujrzała kogoś wyglądającego jak ucieleśnienie spokojnego domatora, który nie skrzyw-

dziłby nawet muchy. Huśtał się powoli w przód i w tył, i patrzył na kota ze zdumieniem, ale

chyba nie zamierzał zrzucić go na podłogę.

Miał na sobie dŜinsy - raczej ekskluzywne, sądząc z ich kroju - i wpuszczoną w nie,

rozpiętą pod szyją, zieloną koszulę. Ciemne włosy były zwichrzone, a stopy bose. Celie

odniosła wraŜenie, Ŝe jest zaspany, moŜe trochę nie w sosie i - co wydało się jej dziwne,

zwaŜywszy na jej obawy - bardzo atrakcyjny.

Od dawna nie widziała męŜczyzny z samego rana. JuŜ zapomniała, jak pociągający

bywa jednodniowy zarost, jak prowokuje widok kawałka nagiego torsu. Miała tylko jednego

kochanka, a później usilnie starała się go nie wspominać. Dawno temu połączyło ich

młodzieńcze, namiętne uczucie, a obecnie on nie Ŝył - z jej powodu.

Ale teraz, dyskretnie obserwując Norberta Jamesa, zastanawiała się, kim on jest. Tak

naprawdę.

- Wiesz coś o tych stworzeniach? - spytał Norbert. Ciekawe, kiedy się zorientował, Ŝe

na niego patrzę, pomyślała spłoszona i wyprostowała się, bo dalsze chowanie się za murkiem

straciło sens.

- Czarne koty przynoszą pecha.

- Więc jakiś pewnie przebiegł mi drogę tamtego dnia, gdy ujrzałem cię w ParyŜu.

- Nie byłam w ParyŜu...

- Od dzieciństwa. I nigdy nie jechałaś Eurostarem ani nie udawałaś purytanki

wracającej z krucjaty w stolicy moralnego zepsucia. Pamiętam.

- Chyba wręcz przeciwnie, skoro bezustannie próbujesz pociągnąć mnie za język.

- Wyjrzałem niedawno na podwórze... - Norbert puścił mimo uszu jej słowa - i ten

kiciuś wmaszerował do środka. Ciekawe, czego chce.

- Złapać mysz?

- Nie, jest zbyt rozleniwiony jak na takiego, który ugania się za myszami. Tamte są

smukłe i drapieŜne, prawda? Zresztą... nie znam się na kotach.

- W dzieciństwie zawsze miałam koty - palnęła bez namysłu. Co prawda nie ujawniła

tą informacją niczego waŜnego na swój temat, ale powinna bardziej uwaŜać.

- Ja nigdy nie miałem Ŝadnego zwierzaka.

- Ten chyba przypadł ci do gustu.

- Jak spałaś?

- Dziękuję, całkiem dobrze.

- Ale z ciebie kłamczucha. Jedna z najlepszych, jakie kiedykolwiek spotkałem.

- Dlaczego sądzisz, Ŝe kłamię?

- Bo nad ranem, gdy w końcu zdołałem zmruŜyć oko, zaczęłaś jęczeć. Cholernie cię

bolało, ale prawdopodobnie nie wzięłaś ani jednej tabletki. - Norbert podniósł wzrok.

- Schodzisz na dół? - Wypłoszył kota z kolan i wstał, gdy ostroŜniutko zeszła po

drewnianych stopniach na parter.

- Zrobiłem kawę. Napijesz się?

- Chętnie. - Wstąpiła do łazienki, a po wyjściu na korytarz stwierdziła, Ŝe kot na nią

czeka. Z podniesionym puszystym ogonem pomaszerował za nią do kuchni - zdumiewająco

duŜej i skąpanej w złocistym blasku słońca. Celestine usiadła przy stole w takim miejscu, aby

dobrze widzieć Norberta, zaś kot wskoczył na krzesło w kącie i zwinął się w kłębek, Ŝeby

uciąć sobie drzemkę.

- W Stanach konsumujemy mnóstwo kawy - zagaił Norbert, nalewając pachnący płyn

ze staroświeckiego zaparzacza. - W moich stronach, na Zachodzie, pijemy mocną i czarną.

Chyba podobnie, jak Południowcy, prawda?

Celestine na moment straciła dech. Norbert najwyraźniej na coś czekał. Wiedział.

- Nie mam pojęcia - odparła, starannie modulując głos na angielską modłę. - Nigdy nie

byłam w twoim kraju.

- Serio? Ani w Georgii, ani w obu Karolinach? Więc gdzie wyssałaś ten akcent?

Myślałem, Ŝe z mlekiem matki...

- Nie wiem, o czym mówisz. - Sięgnęła po filiŜankę, a Norbert usłuŜnie ją podał.

- Przysiągłbym, Celie, Ŝe będąc półprzytomna, gdy nie udawałaś Angielki, mówiłaś z

amerykańskim akcentem, jak wszyscy Amerykanie z Południa.

- Masz wybujałą wyobraźnię.

- Tak sądzisz? MoŜe więc wymyślę ciekawą historię.

- Och, nie krępuj się. Na pewno będzie fascynująca. Oparł się o blat i skrzyŜował

ramiona na piersi.

- śyła sobie kiedyś pewna młoda kobieta, która wciąŜ uciekała. Nie wiem, przed

czym, ale robiła to bardzo skutecznie. Przejechała na drugą stronę oceanu, aby znaleźć się jak

najdalej od zagroŜenia, często zmieniała toŜsamość i narodowość. Umiała skutecznie się

maskować, lecz przeoczyła coś waŜnego. Nie zdawała sobie sprawy, Ŝe chodzi w bardzo

specyficzny sposób. Właśnie dlatego zauwaŜył ją męŜczyzna, który lubił obserwować ludzi.

A później znów zwrócił na nią uwagę, gdy juŜ udawała kogoś innego. Poznał ją tylko po jej

chodzie.

Celie poruszyła filiŜanką, wprawiając kawę w wirowy ruch, i w zamyśleniu popatrzyła

na lśniącą w słońcu obrączkę. Norbert okazał się zadziwiająco przenikliwy i spostrzegawczy.

Nie miało sensu wmawiać mu, Ŝe się myli. To tylko wzmogłoby jego ciekawość.

O ile on juŜ nie znał całej prawdy.

- Dlaczego mi pomagasz?

- Niech mnie licho, jeśli wiem. - Otworzył szafkę i sięgnął po miseczki. - Zjesz płatki?

Betty dała nam trochę zapasów. Na dzień lub dwa wystarczy, zanim znajdziemy w okolicy

jakiś sklep.

- Zjem. Dzięki.

Norbert postawił na stole karton mleka, a Celestine niezręcznie sięgnęła po nie lewą

ręką, co było przykrym doświadczeniem. Widocznie w niebiosach dano człowiekowi dwie

ręce nie bez powodu.

- Jesteś praworęczna? - Norbert przysunął jej miseczkę z musli i nalał do niej trochę

mleka.

- Tak. - Wiedziała, Ŝe nic nie zyska, kłamiąc, a odruchy i tak szybko by ją zdradziły.

- Powiedz, gdybyś potrzebowała pomocy.

Prędzej piekło zamarznie, niŜ cię poproszę, pomyślała. I przypuszczała, Ŝe on o tym

wie. Wzięła łyŜkę do lewej ręki i zaczęła uczyć się jeść tą ręką.

- To jak będzie? Wyznasz mi prawdę? - Norbert usiadł naprzeciwko. - Bo nie

zamierzam dłuŜej ryzykować. Wszystko wskazuje na to, Ŝe pomagam i ukrywam

przestępczynię.

- Nie.

- Dlaczego miałbym ci uwierzyć?

Było to sensowne pytanie, jeśli Norbert rzeczywiście nie naleŜał do jej

prześladowców.

Zjadła połowę swoich płatków, zanim odpowiedziała. śałowała, Ŝe on jej się

przygląda, rozchlapała bowiem nieco mleka, bark ją bolał i czuła się zmęczona, jak nigdy

dotąd. Najchętniej połoŜyłaby głowę na stole i zaczęła szlochać, ale na to nie mogła sobie

pozwolić. OdłoŜyła więc łyŜkę i spojrzała na Norberta. Obserwował ją z nieprzeniknionym

wyrazem twarzy i czekał na wyjaśnienia.

- Najpierw ty - oświadczyła. - Jak mam powierzyć ci swoje tajemnice, skoro nie

opowiedziałeś mi nic o sobie?

- Grasz na zwłokę. - Norbert rozsiadł się wygodniej, jakby zamierzał w tej pozycji

spędzić duŜo czasu.

- Kim jesteś? Ujawnij coś więcej niŜ nazwisko.

- Pracuję jako konsultant dla kilku wielkich korporacji. Moja specjalność to

zabezpieczenia dla róŜnych urządzeń technicznych produkcji tych firm. Wiele podróŜuję w

celach słuŜbowych... takŜe do ParyŜa, gdzie pierwszy raz cię ujrzałem.

- Jakie to korporacje?

- RóŜne. - Norbert wzruszył ramionami. - Mam własny zespół ekspertów, którym

kieruję.

Zdaniem Celestine to wszystko brzmiało szalenie ogólnikowo i wydawało się

niemoŜliwe do zweryfikowania.

- A ten dom, do którego mnie zabrałeś... jest twój?

- Nie. NaleŜy do firmy, która korzysta z moich usług. Zatrzymują się tam pracownicy

ze szczebla kierowniczego.

- Ta firma ma jakąś nazwę?

- Tri - C International. Nazwa nic jej nie mówiła.

- Jak na kogoś, kto wpadł tam tylko przelotnie, byłeś mocno zaprzyjaźniony z

gospodynią.

- JuŜ kiedyś pracowałem dla Tri - C. Betty i ja jesteśmy dobrymi przyjaciółmi.

- Dlaczego obserwujesz ludzi?

- Dawno temu stwierdziłem, Ŝe to lepsza metoda, niŜ bezpośrednie, bliskie kontakty.

W mojej pracy muszę rozumieć, co stymuluje kogoś do działania. Nie wolno mi niczego

przeoczyć. A osobiste zaangaŜowanie moŜe utrudnić dokonanie właściwej oceny. Wolę się

więc przyglądać z dystansu, aby zachować obiektywizm.

- A na dodatek nikt cię nie zrani. Interesujące... - Celestine wypiła kilka łyków kawy.

W duchu musiała przyznać, Ŝe słowa Norberta brzmiały przekonująco. Niewątpliwie duŜo

jeździł po świecie. Jeśli osiągnął sukces w sferze zawodowej, to było go stać na kosztowne

garnitury i krawaty. I moŜe faktycznie umiał zebrać mnóstwo cennych informacji, uwaŜnie

przyglądając się ludziom wokół siebie. Potrafił teŜ zauwaŜyć wszelkie odstępstwa od normy.

- Skończyłaś mnie maglować?

- Jeszcze nie. Skoro jesteś konsultantem, to nie powinieneś czegoś konsultować?

MoŜesz sobie pozwolić na marnowanie czasu, niańcząc przypadkowo spotkaną osobę? Co z

obowiązkami, terminami... i rodziną, która czeka na twój powrót?

- Nie mam rodziny. I mogę robić, co mi się podoba, jeśli będę wysyłał i odbierał

faksy.

- Przebywamy na odludziu.

- Mam przenośny komputer, za pomocą którego moŜna faksować, a w sypialni jest

telefon.

Celestine ucieszyła się z tej wiadomości. I poŜałowała, Ŝe wybrała stryszek.

- Teraz twoja kolej. - Norbert uniósł swoją filiŜankę w Ŝartobliwym toaście. - Za

prawdę. Niech nic cię nie powstrzyma. Mogę słuchać przez cały dzień.

- Właśnie opisałeś kogoś, kto jest wolny, jak ptak. śadnej rodziny, praca dająca

niesamowitą swobodę działania, Ŝycie wiecznie w drodze. Równie dobrze mógłbyś mówić o

zawodowym zabójcy mordującym ludzi na zlecenie. Oprócz komputera z faksem

potrzebowałbyś tylko pistoletu.

- Akurat skończyły mi się naboje.

- Czy w Tri - C ktoś potwierdziłby, Ŝe dla nich pracujesz?

- Z pewnością, jeśli trafisz na odpowiednie osoby. Ale nie jestem na liście ich stałego

personelu.

- Idealne rozwiązanie.

- Dlaczego miałbym chcieć cię zabić, Celie?

Nie musiała odpowiadać, poniewaŜ ktoś nagle załomotał do kuchennych drzwi.

Całkiem automatycznie dała susa pod stół, a Norbert skoczył do przodu, lecz nie zdąŜył

zamknąć ich na klucz.

- Tu jesteś, ty moje utrapienie! - Do kuchni wkroczyła wysoka kobieta w brązowym

stroju, pomaszerowała prosto do krzesła w kącie i zgarnęła z niego drzemiącego kota. - Nie

lubimy siedzieć u siebie w domu, prawda, Śpiąca Królewno? Musicie wiedzieć, Ŝe ona nigdy

nie akceptuje tego, co dla niej zaplanowałam. Cudownie, Ŝe ją zatrzymaliście, dopóki jej nie

znajdę. - Kobieta uniosła kota wysoko nad głowę i lekko nim potrząsnęła, po czym przytuliła

go do obfitego biustu. - A teraz... witajcie. Kiedy się pobraliście, jeśli wolno spytać, i co mogę

dla was uczynić podczas waszego pobytu w Trillingden?

ROZDZIAŁ SZÓSTY

PotęŜnie zbudowana, grubokoścista i energiczna kobieta patrzyła na nich tak

serdecznie, Ŝe Norbert nie był w stanie wyrzucić jej za drzwi, choć w pierwszej chwili chciał

to zrobić. Była nie tyle stara, co w wieku trudnym do określenia. Miała włosy w kolorze

swetra i tweedowej spódnicy, lecz mocno poprzetykane siwizną, oraz czerstwą, zaróŜowioną

cerę z mnóstwem drobniutkich zmarszczek. Nie ulegało teŜ wątpliwości, Ŝe oczekuje

natychmiastowych odpowiedzi na swoje pytania.

- Jestem Marian Farnsworth - oznajmiła takim tonem, jakby cały świat znał to

nazwisko.

- Norbert James. - Norbert uścisnął podaną mu dłoń.

- Znałam Jamesów z okolicy Charing. Byli dosyć rachityczni. To chyba nie Ŝadna

rodzina? - Pani Farnsworth odwróciła się do Celie. - Bo jeśli tak, to lepiej się zastanowić, czy

warto decydować się na dzieci, kochaniutka.

- Będę o tym pamiętać. - Celie miała taką minę, jakby tuŜ obok właśnie wybuchł

granat.

Norbert połoŜył dłoń na jej ramieniu tak czule, jakby uczynił to młody Ŝonkoś.

- Nie martw się, kochanie, prawdopodobnie nie mam tam Ŝadnych krewnych. A jeśli

nawet, to są najwyŜej dziesiątą wodą po kisielu.

- OstroŜności nigdy za wiele - stwierdziła Marian.

- Trzeba coś niecoś wiedzieć o genetyce. Znam się na rzeczy, bo hoduję owce. Na ich

przykładzie moŜna sporo się nauczyć.

- To moja... Ŝona, Celie. - Norbert spojrzał na nią sugestywnie.

- Ach, nowoŜeńcy, prawda? Dziwne, Ŝe juŜ wyskoczyliście z łóŜka. - Marian

wyciągnęła rękę do Celie, która juŜ nie była tak przeraźliwie blada, jak przed chwilą. -

Zadowolę się lewą, skoro prawa wisi na tym durnym temblaku.

Celie podała kobiecie dłoń, a cofając ją, zerknęła na rękę takim wzrokiem, jakby

sprawdzała, czy nadal ma palce.

- Pobraliśmy się dwa tygodnie temu - powiedział Norbert, odpowiadając na wstępne

pytanie. - Ale od ślubu prawie nie mieliśmy okazji do bycia tylko we dwoje.

- Och, nie będę wam przeszkadzać. Przynajmniej nie za często. Ale jutro po południu

urządzamy podwieczorek na waszą cześć. U mnie, czyli na najbliŜszej farmie od wschodu.

Przyjdą wszyscy sąsiedzi, Ŝeby na was zerknąć, więc pewnie się zjawicie. Bardzo lubimy

Joan i Betty, i pragniemy włączyć was do swojego grona, skoro to one was przysłały.

- Nie sądzę, Ŝebyśmy... - powiedziała Celie, lecz Marian nie pozwoliła jej dokończyć.

- Tylko mi nie dziękujcie. Tworzymy tutaj małą, ale zgraną społeczność i nie

tolerujemy między nami obcych. Zostaniecie więc naszymi przyjaciółmi. - Marian na sekundę

przestała Ŝywo gestykulować i zerknęła na swój duŜy, męski zegarek. - Muszę lecieć. Zatem

jutro o trzeciej. I Ŝadnego spóźniania. A gdyby Śpiąca Królewna znów wpadła was

odwiedzić, to wcale się nie przejmujcie. Przyjdę i ją zabiorę. Strasznie niedobra kocina z tej

Królewny.

Marian Farnsworth wyszła z takim samym impetem, jak weszła. Norbert odprowadził

ją wzrokiem, gdy maszerowała dróŜką, trzymając pod pachą niesfornego ulubieńca.

- Jezu, co to było? - jęknęła Celie.

- Produkt sielankowej prowincji hrabstwa Kent.

- Raczej Baba - Jaga z leśnych ostępów.

- Mieszkając tutaj, człowiek chyba szybko staje się bezpośredni. Musi wydobyć z

rozmówcy jak najwięcej, jeśli juŜ dorwie kogoś nowego. - Norbert zacisnął dłoń na zdrowym

barku Celie, zanim zdąŜyła się odwrócić. - Nigdzie nie zmykaj, Celie. Mimo tej niezwykłej

dygresji pragnę kontynuować naszą rozmowę. Jeszcze jej nie skończyliśmy.

- Ja... tak. - Poruszyła się, zrzucając jego rękę. - Źle się czuję.

Norbert umiał rozpoznać czyjś unik, miał jednak świadomość tego, Ŝe Celie mówi

prawdę. Znów bardzo zbladła i ledwie trzymała się na nogach, chociaŜ nadal buntowniczo

wysuwała brodę.

Powstrzymał się więc od oferowania pomocy. Wczoraj zdąŜył poznać smukłość talii

Celie oraz kobiecą krągłość jej bioder i niepotrzebnie myślał później o tym, jak cudownie

było ją dotykać, a wspomnienie tych chwil wciąŜ odzywało się w jego pamięci. Zapadając tej

nocy w sen, znów przypomniał sobie kształty ciała Celie, przyjemność, jaką odczuwał, niosąc

ją do sypialni, muśnięcia jedwabistych włosów na swojej ręce. Ta dziewczyna budziła jego

poŜądanie nawet wówczas, gdy leŜąc na stryszku, pojękiwała z bólu.

A przecieŜ seksualne zauroczenie dodatkowo skomplikowałoby tę i tak dziwaczną

sytuację.

Utwierdził się w tym przekonaniu i zignorował fakt, Ŝe Celie ledwie stoi. Ale trzymał

się blisko niej, na wypadek, gdyby jednak musiał jej pomóc.

- MoŜe chociaŜ weźmiesz aspirynę? - zaproponował. - Nie zaćmi jasności twojego

umysłu, więc gdybym spróbował skręcić ci kark lub zastrzelić z nieistniejącego pistoletu,

nadal będziesz w stanie dziabnąć mnie tymi śmiesznymi noŜyczuszkami.

- Jakimi noŜyczuszkami?

- PrzecieŜ widzę, co masz w kieszeni. To te same, którymi wczoraj rozciąłem twoją

odzieŜ?

- Ty to zrobiłeś?

- Owszem i gdybym chciał cię zabić, to miałem wtedy nadzwyczajną okazję. LeŜałaś

na łóŜku półnaga i nieprzytomna. Całkiem w mojej mocy.

Przez chwilę analizowała jego słowa, nie patrząc mu w oczy, jakby była trochę

zaŜenowana wizją opisanej przez niego intymności.

- ZaŜyję aspirynę.

- Siadaj. - Norbert wskazał krzesło i odwrócił się do zlewozmywaka, aby nalać wody.

- Proszę. - Postawił przed Celie pełną szklankę i połoŜył dwie tabletki z zapasów Betty. -

Powinienem był dać ci je wczoraj wieczorem, ale sądziłem, Ŝe zdrowy rozsądek skłoni cię do

zaŜycia środka przeciwbólowego.

Połknęła pigułki tak ochoczo, jakby miała nadzieję, Ŝe zadziałają natychmiast.

- Wkrótce poczujesz się lepiej.

- Na pewno masz rację.

- A na razie odpowiesz mi na parę pytań.

- Naprawdę chciałabym odpocząć.

Rzeczywiście wyglądała tak, jakby nie nadawała się do przesłuchiwania. Norbert omal

nie powiedział, Ŝe poczeka, ale w porę przypomniał sobie ocieniony koroną wierzby strumień.

- Nie ma problemu. Znam świetne miejsce.

- Wolę iść na górę. - Celie wyprostowała plecy, swoją postawą dając do zrozumienia,

e nie zamierza się poddać.

- Mam lepszy pomysł. - Norbert podszedł do drzwi i wyjrzał na podwórze. - Trzeba

uwaŜać, Ŝeby ten kotek znów tu nie wlazł, bo Marian wprowadzi się do naszej kuchni.

- Betty zapewniała, Ŝe to odludzie.

- JuŜ ja z nią pogadam. - Norbert wyszedł na dwór i ruchem głowy wskazał pobliskie

drzewa. - To dwa kroki stąd. Dasz radę?

- Tak.

Oniemiał ze zdziwienia. Oczekiwał protestów, lecz Celie widocznie uznała, Ŝe lepiej

być z nim na zewnątrz, niŜ sam na sam w ciasnym domku.

Ranek był pogodny, a niebo intensywnie błękitne. Słońce świeciło jasno i powietrze

juŜ zdąŜyło się rozgrzać, obiecując jeden z tych pięknych dni późnego lata, gdy kaŜdy

angielski ogrodnik pragnie aŜ do wieczora pracować pośród swoich roślinek. Norbert poszedł

wyłoŜoną kamieniami ścieŜką, wzdłuŜ której rosły krzaki z wdzięcznymi, stoŜkowatymi

kwiatkami. Zerwała się z nich chmurka białych motyli, lecz nie odleciały daleko, jakby po

jego odejściu zamierzały wrócić do źródła słodkiego nektaru.

- Motylowe krzaczki - stwierdziła Celie, sięgając po fioletowy kwiat.

- Tak się nazywają?

- Fachowa nazwa to budleia. Ten rodzaj to prawdopodobnie „czarny rycerz”.

- A więc jesteś ogrodniczką?

- Niezupełnie. - Zawahała się i wzruszyła ramionami. - Przez pewien czas pracowałam

w szklarniach.

- Jako Celie Sherwood czy Marie St. Germaine? - Norbert nie omieszkał wykorzystać

tej okazji, lecz Celie zignorowała jego pytanie.

- Powąchaj. Mają subtelny, ale śliczny zapach. Norbert pomyślał o swojej wczorajszej

reakcji na aromat lawendy i nie skorzystał z zachęty.

- Prawie jesteśmy na miejscu.

- Nie martw się o mnie.

Doskonała rada, pomyślał. Wcale nie chciał przejmować się niczyim losem. Od lat Ŝył

właśnie tak i nie zamierzał tego zmieniać. Lecz Celie juŜ wtedy, gdy ujrzał ją po raz pierwszy,

zawładnęła jego emocjami, a jedną z nich była troska. Podchodził z ostroŜnym dystansem do

osoby Celie Sherwood i nadal miał wątpliwości, czy chce zgłębić jej problemy, lecz mimo to

pragnął ją chronić.

- Jak tu ładnie. - Celie przystanęła i z autentycznym zachwytem spojrzała na

szemrzący strumień. Na obu brzegach leŜały róŜnej wielkości głazy, niektóre takie duŜe i

płaskie, Ŝe moŜna było się na nich połoŜyć i opalać.

- Nawet ładniej, niŜ przypuszczałem. O, mamy miejsce do siedzenia. - Norbert

wskazał dwa głazy tworzące jakby fotel z wysokim oparciem. - Zdołasz tam zejść?

- Tak.

Naprawdę nie chciał znów jej dotknąć, lecz wolałby teŜ nie podnosić jej z tej

kamienistej ścieŜki. Nie była szczególnie stroma, lecz Celie przecieŜ nie odzyskała jeszcze sił.

- Chodź. - Wyciągnął rękę. - Pomogę ci.

- Poradzę sobie.

- Wątpię. - Cofnął się o krok i ujął jej nadgarstek. Nie spróbowała wyswobodzić dłoni,

ale teŜ się nie poruszyła. - Słuchaj, ja teŜ nie jestem zachwycony tym całym układem, ale nie

chcę, Ŝebyś się potknęła i coś sobie zrobiła. Teraz ci pomogę, lecz wystarczy, Ŝe poczujesz się

lepiej, a dam ci święty spokój. Zgoda?

Nie czekając na odpowiedź, ruszył w dół, a Celie z westchnieniem pozwoliła się

poprowadzić. Pomógł jej usadowić się na głazie, następnie usiadł dwa metry dalej, Ŝeby nie

czuła się zdominowana jego bliskością.

Przez kilka minut ciszę przerywał jedynie świergot ptaków i szmer wody opływającej

kamienie na dnie potoku. Norbert wystawił twarz do słońca i podwinął rękawy koszuli.

Gdzieś w pobliŜu domku przejechał samochód, a po chwili zaszczekał pies.

- Co chcesz wiedzieć? - spytała w końcu Celie.

- Zacznij od początku. I dotrzyj do końca.

- Nie myliłeś się. Rzeczywiście uciekam. Odwrócił się, aby widzieć jej twarz, lecz

Celie nie patrzyła na niego. Miała taką minę, jakby analizowała swoją przeszłość, wybierając

z niej te strzępki, którymi mogła się z nim podzielić. Niewiele, pomyślał, ale zawsze to jakiś

postęp.

- Nie mogłabyś najpierw się przedstawić?

- UwaŜaj mnie za Celie Sherwood.

- Ale nią nie jesteś.

- Nie.

Ucieszył się z tego maleńkiego zwycięstwa.

- Nie masz ochoty usłyszeć swojego prawdziwego imienia i nazwiska?

- Gdy ostatnio je usłyszałam, facet usiłował mnie zabić.

- Bobby?

- Tak.

- Więc rzeczywiście nie uwaŜasz go za przypadkowego napastnika. Sądzisz, Ŝe

chodziło mu właśnie o ciebie?

- Prawie zawsze tak myślę.

- Prawie zawsze?

- Gdy uciekasz, trudno zachować obiektywizm. Wydawało mi się, Ŝe Bobby wymówił

moje imię, ale nie jestem pewna. W chwili zagroŜenia percepcja czasem kuleje, instynkt

zawodzi.

- Twój zawiódł cię wtedy w ParyŜu.

- Nie chcę rozmawiać o ParyŜu.

- Czy w ten sposób przyznajesz, Ŝe byłaś Marie St. Germaine?

- Nie.

Norbert ledwie powstrzymał się od gniewnej odpowiedzi. Zanadto naciskał. Jeśli Celie

miała powiedzieć mu coś o sobie, to niech zrobi to w dowolnym tempie i w taki sposób, jaki

jej najbardziej odpowiada.

- Przepraszam. Mów to, co uznasz za stosowne. UwaŜnie popatrzyła mu prosto w

oczy, on zaś bez trudu domyślił się jej wątpliwości. Zastanawiała się, ile moŜe ujawnić. Jak

dalece mu zaufać.

- Widziałam, jak popełniono morderstwo - oznajmiła i czekała na jego reakcję, lecz on

postarał się nawet nie mrugnąć okiem. - Zabity męŜczyzna był... - wzięła głęboki oddech -

moim kochankiem.

- Boisz się, Ŝe morderca chce zabić równieŜ ciebie?

- Na pewno usiłują to zrobić.

- Oni?

- To tylko takie sformułowanie.

- Czyli nie wiesz, kim jest zabójca?

- Nie.

- Rozumiem. - Nieprawda. Nic nie rozumiał. Ta historia niewątpliwie zawierała więcej

niewiadomych, niŜ początkowo sądził.

- Ten ktoś myśli, Ŝe znam jego toŜsamość i chce się mnie pozbyć.

Norbert zauwaŜył, Ŝe teraz uŜyła liczby pojedynczej. CzyŜby celowo starała się

wprowadzić go w błąd?

- Nie lepiej zgłosić się na policję i zaŜądać ochrony?

- Naprawdę wierzysz, Ŝe policja jest w stanie ją zapewnić?

- Chyba nie.

- No właśnie. Dlatego uciekłam.

- Skąd? - spytał, a ona natychmiast zacisnęła usta. - Celie, mam powody, aby

podejrzewać, Ŝe jesteś Amerykanką. Nie moŜesz powiedzieć mi chociaŜ tyle? Stany to wielki

kraj, zamieszkany przez ćwierć miliarda ludzi. Nie pytam cię o adres i numer ubezpieczenia.

- Dla dobra nas obojga powinieneś wiedzieć jak najmniej.

- Dlaczego? PoniewaŜ chcę cię chronić? Czy dlatego, Ŝe nadal mi nie ufasz?

- Nie ufam nikomu.

- A co planujesz? Do końca Ŝycia zmieniać toŜsamość i przenosić się z kraju do kraju?

Jak to organizujesz? Załatwiasz fałszywe paszporty i metryki osób zmarłych lub takich,

którzy nie funkcjonują w normalnym społeczeństwie?

- Nic więcej ci nie powiem.

Zastanawiał się, czy to, co wyznała, jest prawdą. Jeśli tak, to musiała rozwiać jedną

waŜną wątpliwość.

- Jesteś współwinna tej zbrodni? Uciekasz przed wymiarem sprawiedliwości?

- Nie!

Odpowiedź padła tak szybko i zabrzmiała tak szczerze, Ŝe w nią uwierzył. Owszem,

Celie Sherwood była wspaniałą aktorką i równie utalentowaną kłamczuchą, lecz tym razem

chyba mówiła szczerze.

- Dlaczego zamierzałeś puścić Bobby'ego?

- Jak to... puścić?

- Wtedy, gdy go pokonałeś. Chciałeś go puścić i to ja walnęłam go kamieniem.

- A co według ciebie miałem uczynić? PoderŜnąć mu gardło? Oddać w ręce policji?

Niby jak? Sam? Ty na pewno zaraz byś zwiała, więc mogłem albo go zabić, albo zostawić.

Nie widzę się w roli mordercy ani kata wymierzającego sprawiedliwość.

- MoŜe znałeś Bobby'ego.

- Sugerujesz, Ŝe razem dybaliśmy na twoje Ŝycie? śe znałem jego plany względem

ciebie?

Celie wzruszyła ramionami.

- Chyba całkiem ci odbiło. Niby skąd wiedziałbym, Ŝe z tego punktu naprawczego

pobiegniesz do tego atlety? Nawet gdybyśmy obaj byli w zmowie, to nie moglibyśmy

zgadnąć, co zrobisz, prawda?

Nie odpowiedziała.

- Twierdzisz, Ŝe ktoś usiłuje cię zabić. Ja miałem do tego wiele okazji, od kiedy

znalazłem cię w tamtym zaułku, ale nic ci nie zrobiłem. Przeciwnie, przywiozłem cię tutaj,

eby zapewnić ci bezpieczeństwo. Czy to nic dla ciebie nie znaczy?

- JuŜ sama się w tym gubię - mruknęła. - Wystarczy, Ŝe komuś zaufam, Ŝe przestanę

oglądać się za siebie i juŜ...

- Bobby nie był pierwszym zamachowcem, który cię zaatakował, prawda?

- Nie.

- Ile razy cię to spotkało?

- Sporo.

Sposób, w jaki powiedziała to jedno krótkie słowo, mówił duŜo więcej niŜ ono samo.

Celie Sherwood chyba w kaŜdej chwili spodziewała się śmierci. Była tak znuŜona długo-

trwałą ucieczką, tak bardzo udręczona wiszącym nad jej głową niebezpieczeństwem, Ŝe

obecnie akceptowała swoją sytuację, chociaŜ nie zamierzała się poddać.

- Celie. - Norbert pokręcił głową. - Nie jestem w stanie nawet sobie wyobrazić, co

przeŜywasz.

- Traktuję to jak śmiertelną chorobę. Nie mam Ŝadnych objawów, ale śmierć czeka na

mnie za rogiem. Tyle tylko, Ŝe w moim przypadku kostucha rzuci się na mnie znienacka i

nigdy się nie dowiem, kto mnie załatwił.

- Naprawdę tak sądzisz?

- W zasadzie tak, chociaŜ... gdzieś w głębi duszy kołacze się odrobina nadziei, Ŝe

zdołam wyjść z tego cało. śe pokonam przeciwnika i kiedyś, w przyszłości, juŜ nie będę

musiała uciekać.

- Jak moŜesz pokonać kogoś nieznanego?

- Po troszeczku. Tak, jak wymykając się z rąk Bobby'ego... Jak radząc sobie z tym... -

Wskazała na zraniony bark.

- I znów zmieniając nazwisko, aby pojawić się na FidŜi lub na australijskiej prowincji?

- W Kangurowie, stary? Co mogłaby tam zdziałać taka dziewuszka, jak ja?

Norbert z podziwem słuchał, gdy gładko przeszła na australijski akcent i slang.

- Wygląda na to, Ŝe juŜ tam byłaś.

- W dzieciństwie zawsze marzyłam o dalekich podróŜach. Moje przyjaciółki pragnęły

zostać tancerkami lub lekarkami, a ja chciałam wędrować po Antarktydzie i zdobywać Mont

Everest. Niekoniecznie naraz - dokończyła z uśmiechem.

- Chyba zrealizowałaś część tych marzeń.

- MoŜe.

- Ale nie tak, jak zamierzałaś. - Przysunął się bliŜej, a na jej twarzy natychmiast

pojawił się wyraz czujności. - Pozwól, Ŝe ci pomogę.

- Niby jak?

- Mam szerokie koneksje. Jestem w stanie zapewnić ci bezpieczeństwo. I ustalić, kto

cię prześladuje.

- PodróŜuję w pojedynkę.

- Gdybyś w tamtym zaułku podróŜowała w pojedynkę, juŜ leŜałabyś dwa metry pod

ziemią.

- A kto mi zaręczy, Ŝe wkrótce tam nie wyląduję?

- Nikt. Ale będziesz miała większe szanse przetrwać, jeśli ktoś cię wesprze. To twoje

ycie, Celie. A ja jestem kimś obcym. Nie winię cię za brak zaufania do mnie. Twoja sytuacja

uczyniła z ciebie paranoiczkę...

- Nie jestem paranoiczką! Nie wymyśliłam tego wszystkiego. śyję w bezustannym

zagroŜeniu i ono jest bardzo realne!

Patrzył na nią, świadomy tego, Ŝe wystarczyło jedno słowo, aby porzuciła

dotychczasową rezerwę.

- Zamierzałem tylko powiedzieć, Ŝe twoje doświadczenia uczyniły z ciebie osobę

niesamowicie ostroŜną. Byłem z tobą w tamtym zaułku, pamiętasz? Wiem, Ŝe nie wymyśliłaś

zagroŜenia.

- Chciałabym juŜ wracać.

- Dobrze. - Wstał i wyciągnął do niej rękę. - Ale przemyśl moją propozycję. Mogę

wydatnie ci pomóc. Chętnie to zrobię, jeśli dasz mi szansę. Ale najpierw powinienem poznać

całą prawdę, co oznacza, Ŝe musiałabyś mi zaufać.

Nie odpowiedziała i nie chwyciła jego dłoni. Wdrapała się na górę samodzielnie i

oboje w milczeniu poszli do domu.

Celestine koniecznie chciała skorzystać z telefonu i późnym popołudniem juŜ nie

mogła się doczekać, aŜ Norbert gdzieś wyjdzie. Po powrocie znad strumienia prawie nie

rozmawiali. Ona trochę odpoczywała, potem zjadła przyniesiony na górę lunch i znów

poleŜała.

Właściwie nie znała Norberta Jamesa, zdąŜyła jednak się zorientować, Ŝe nie jest

człowiekiem, który lubi przymusową bezczynność. Słyszała cichy szum jego przenośnego

komputera i zastanawiała się, co Norbert robi. Załatwiał sprawy słuŜbowe dla owego Tri - C

International lub innych firm, w których rzekomo był konsultantem?

A moŜe za pomocą komputera kontaktował się z Millie lub Rogerem? Informował ich,

e ma ją w garści i juŜ wkrótce problem Celestine St. Gervais przestanie istnieć?

UwaŜnie nadsłuchiwała, gdy chodził po pokoju. Wychodził ze swojego saloniku i

szedł do kuchni, potem wracał do pokoju, ale nawet nie zbliŜył się do schodków. Celestine

nie pozwoliła sobie na głęboki sen, którego rozpaczliwie potrzebowała, ale przymknęła

powieki i trochę się zdrzemnęła. Gdy wreszcie usłyszała szczęknięcie zamykanych drzwi,

wstała z łóŜka i ostroŜnie wyjrzała zza murka. Norbert podszedł do samochodu i wyjął coś ze

skrytki - chyba przeciwsłoneczne okulary - a następnie pomaszerował w stronę drogi.

Celestine nie wiedziała, dokąd się udał, ale teraz mogła zadzwonić. Zeszła na dół i

zajrzała do jego sypialni. Z zadowoleniem stwierdziła, Ŝe juŜ wyłączył komputer i wyjął jego

kabel z gniazdka telefonicznego. Celestine szybko policzyła w myśli, która jest godzina w

Północnej Karolinie, i wystukała numer. Ufała tylko trojgu ludziom i właśnie oni powinni

wiedzieć, co się z nią dzieje. Obawiała się, Ŝe teraz nie zdąŜy skontaktować się z nimi

wszystkimi, postanowiła więc najpierw porozmawiać z osobą najwaŜniejszą dla jej dalszej

egzystencji.

Podała sekretarce nazwisko, które dawno temu ustaliła z Whitem, i czekała.

Whit długo się nie zgłaszał, więc podeszła do drzwi, aby mieć na oku dróŜkę. Na

widok Norberta mogła natychmiast odłoŜyć słuchawkę i wrócić na górę, zanim on zdąŜyłby

wejść do środka.

- Celestine!

- Och, Whit. - Na moment zamknęła oczy, dziękując Opatrzności za to, Ŝe go słyszy. -

JuŜ się bałam, Ŝe cię nie złapię.

- Gdzie jesteś? Wszystko w porządku?

- Tak. I nie. - Jej zduszony śmiech zabrzmiał niemal jak szloch. - Zaatakowano mnie,

ale Ŝyję.

- Co się stało?

- Nie mogę teraz o tym mówić. Ale straciłam wszystkie swoje rzeczy, Whit. Nie mam

złamanego grosza przy duszy. MoŜesz przekazać mi telegraficznie trochę pieniędzy na nowy

początek?

- Jasne, Ŝe tak. Gdzie? Jak?

- Jeszcze nie wiem. Na razie zorganizuj jakąś kwotę. Później omówimy szczegóły.

- Jeśli mi podasz miejsce pobytu, to sprawdzę, gdzie znajduje się najbliŜszy bank i

załatwię formalności.

Zawahała się. Znała nazwę wioski. Trillingden. Ale udzielając Whitowi zbyt wiele

informacji, mogła niechcący narazić go na niebezpieczeństwo. Oczywiście ufała przyja-

cielowi bez zastrzeŜeń, wolała jednak jak najwięcej danych zachować w tajemnicy.

- Chwilowo mieszkam na jakimś odludziu - odparła wymijająco, a Whit nie nalegał na

konkretną odpowiedź.

- Masz jakiś dokument potwierdzający twoją toŜsamość?

- Nic.

- To niedobrze, ale coś wymyślę.

- Dziękuję. Bardzo, bardzo.

- To przecieŜ twoje pieniądze, Celestine, a ja tylko nimi zarządzam w twoim imieniu.

- Nie zdołam zadzwonić do Allie ani dziadka Suttera. Pozdrowisz ich ode mnie?

Powiedz, Ŝe jestem cała i zdrowa.

- Załatwione. Coś jeszcze?

- Tak. Jestem teraz z męŜczyzną, który nazywa się Norbert James. Twierdzi, Ŝe

pracuje jako konsultant dla korporacji Tri - C International. Słyszałeś o niej?

- Oczywiście. To jedna z tych wielkich kolosów - konglomeratów, które mają związki

z wieloma działami gospodarki, z produkcją przemysłową, wydobyciem surowców,

telekomunikacją...

- MoŜesz go sprawdzić?

- Powiedziałaś Norbert James?

- Tak.

- Jak go poznałaś?

- Nie mam teraz czasu, Ŝeby ci opowiadać. I nie mogę podać ci swojego numeru, bo

nie widzę go na aparacie.

- Daj mi dzień lub dwa na przygotowania. MoŜesz poczekać aŜ tyle?

- Chyba tak.

- Kiedy wracasz do domu? Chyba juŜ nadeszła pora na twój ruch. Ale musisz tu być,

eby go wykonać. Bez ciebie mam związane ręce.

- Powinnam kończyć - powiedziała pospiesznie, widząc Norberta skręcającego na

cieŜkę. - Zadzwonię jutro.

OdłoŜyła słuchawkę, zanim Whit zdąŜył odpowiedzieć. I spokojnie siedziała w bujaku

obok kominka, gdy Norbert otworzył drzwi.

- Gdzie byłeś? - spytała, udając zaskoczenie.

- Na spacerze.

- Przyjemnym?

- Owszem. Wdrapałem się na szczyt tego wzgórza. Wczoraj w tych egipskich

ciemnościach nie było nic widać, więc postanowiłem sprawdzić, jak blisko mamy sąsiadów.

- I co?

- Po linii prostej nawet niedaleko. Niecały kilometr przez lasek i pola. To chyba dom

Farnsworthów. A poza tym kompletne pustkowie.

Celestine znów ze zdumieniem stwierdziła, Ŝe Norbert James to przystojny

męŜczyzna, na którego aŜ miło popatrzeć. Po przechadzce miał zwichrzone przez wiatr włosy

i zarumienione policzki. Stał w drzwiach, trzymając ręce w kieszeniach dŜinsów i uwaŜnie

przesuwał spojrzeniem po kaŜdym zakątku wnętrza. Zdaniem Celestine zaliczał się chyba do

tych ludzi, którzy przywykli do stawiania na swoim, zawsze nad wszystkim panują i nie lubią

oddawać władzy. Celestine przypuszczała, Ŝe jest dla niego twardym orzechem do zgryzienia

i trochę ją to cieszyło.

Ale nie byłaby zachwycona, gdyby ją zdradził.

- Jak się czujesz? - spytał, wchodząc do środka i zamykając za sobą drzwi.

- W zasadzie dobrze, chociaŜ wolałabym mieć sprawne obie ręce.

- Powinienem ci zmienić opatrunek. Teraz czy po obiedzie?

Chciała powiedzieć, Ŝe sama się tym zajmie, ale znała swoje obecne moŜliwości.

Norbert mógł zrobić to lepiej, a im szybciej ramię się zgoi, tym szybciej ona będzie mogła

przystąpić do kreowania swojej nowej toŜsamości.

- Wolę to mieć z głowy - oświadczyła.

- Zostań tutaj, a ja przyniosę, co trzeba.

Huśtając się na fotelu, zastanawiała się, czy Norbert zauwaŜy, Ŝe jest coś nie tak w

pobliŜu telefonu. Starała się niczego nie przesunąć, ale czy jej się to udało?

Norbert wrócił z apteczką, którą naprędce skompletowała Betty. Przysunął lampę i

skrzyŜowawszy ramiona, popatrzył na Celie.

- Musisz zdjąć sweter. Mam ci pomóc?

WciąŜ usiłowała sobie przypomnieć, czy zostawiła wszystko w pokoju Norberta

identycznie jak było, więc nawet nie pomyślała o konieczności rozebrania się. Teraz

odruchowo zacisnęła palce na górnym guziku pulowera.

- Poradzę sobie.

- Pozwól sobie pomóc. - Norbert kucnął przed nią. - Nie ma sensu, Ŝebyś się męczyła.

PrzecieŜ i tak zobaczę kawałek twojego ciała.

Zrozumiała, Ŝe byłoby głupotą protestować. Norbert rozpiął pasek temblaka,

delikatnie go zsunął i odłoŜył na gzyms kominka. A Celestine zacisnęła palce na schowanych

w kieszeni spódnicy noŜyczkach, zaczęła je uwaŜać za coś w rodzaju talizmanu

przynoszącego szczęście.

- Pewnie trochę cię zabolało - współczującym tonem stwierdził Norbert.

- Nic mi nie jest.

- Powiesz to nawet na łoŜu śmierci.

- Oby jak najpóźniej.

Norbert uśmiechnął się, a Celestine oniemiała z wraŜenia, poniewaŜ dzięki temu

uśmiechowi Norbert zmienił się prawie nie do poznania. Nagle przestał być kimś, kogo

naleŜy się obawiać, a stał się po prostu uroczym męŜczyzną. Nadzwyczaj atrakcyjnym

męŜczyzną, który właśnie miał ją rozebrać.

- Z rozpinaniem sama sobie poradzę. - Przesunęła przez dziurkę górny guzik.

- Chyba zdąŜę się zdrzemnąć. - Norbert przymknął powieki.

- Uznaj to za ćwiczenie, obowiązkowy element mojej fizykoterapii. Gdy skończę,

będę w pełni oburęczna. - Rozpięła drugi guzik.

- Wcześniej pewnie umrę z głodu. - Norbert otworzył oczy.

- Betty dała nam kanapki, czy zamierzasz coś ugotować?

- To drugie.

- Dlaczego mi się zdaje, Ŝe nie masz o tym pojęcia? - Jakoś zdołała rozpiąć trzeci

guzik.

- Bo zostawiłem w twojej kanapce plastikową osłonkę na plasterkach szynki?

- Więc w swojej chyba teŜ zostawiłeś. - Pokonała czwarty guzik.

- Na ogół jadam w restauracjach.

- A gdy jesteś w domu? Podobno mieszkasz w zachodniej części Stanów. Czyli gdzie?

- W promieniu jakichś czterech i pół tysiąca kilometrów od twojego domu,

gdziekolwiek on jest.

- Jestem Amerykanką - powiedziała po chwili milczenia, mając do rozpięcia jeszcze

tylko jeden guzik.

- Dzięki za szczerość. - Spojrzenie Norberta wyraźnie się ociepliło.

- Teraz mogę juŜ wrócić do swojego akcentu.

- Słyszę, Ŝe pochodzisz z Południa.

- A ty... skąd? - Pośrednio wyznała prawdę.

- Z Kolorado.

- Zawsze tam mieszkałeś?

- Nie. Dorastałem w Los Angeles.

- PomoŜesz mi z tym rękawem?

- Po raz pierwszy poprosiłaś mnie o pomoc. Robisz postępy. - Norbert znów się

uśmiechnął, następnie uniósł jej rękę i zaczął powolutku ciągnąć mankiet.

Celestine zacisnęła zęby i zdołała nie wydać Ŝadnego dźwięku. Norbert spojrzał na

nią, a w jego oczach pojawił się wyraz zatroskania... lub jego przekonująca imitacja.

- Nie wolno nam dopuścić do infekcji, Celie. Wiem, Ŝe nie Ŝyczysz sobie

dodatkowych problemów.

Jakie to dziwne, pomyślała. MęŜczyzna, którego podejrzewała o to, Ŝe chce ją zabić,

teraz starał się naprawić zło wyrządzone jej przez Bobby'ego - człowieka obdarzonego przez

nią zaufaniem, oczywiście do pewnego stopnia. Co prawda nadal nie ufała Norbertowi

Jamesowi i nie wierzyła, Ŝe wkroczył w jej Ŝycie przypadkiem, lecz w tej chwili jakoś nie

potrafiła wykrzesać z siebie wystarczającej podejrzliwości. Nie mogła teŜ przypomnieć sobie

nikogo, kto dotykał jej bardziej delikatnie i z większą troską. I po raz pierwszy od śmierci

Stephena czuła się przy męŜczyźnie taka bezbronna, jakby on był jej bliski.

- Dlaczego mi pomagasz? - spytała. - Tak naprawdę?

- Nie wiem. Chyba dlatego, Ŝe jesteś w potrzebie.

- Zawsze wspierasz potrzebujących?

- Rzadko wiem, czy komuś bym się przydał.

- PoniewaŜ nie zbliŜasz się do ludzi na tyle, aby się o tym przekonać?

Wydał dźwięk, który mógł uchodzić zarówno za „tak”, jak i za „nie”, lecz Celestine

wolała wybrać to pierwsze.

- Na pewno nie zbliŜyłbyś się do mnie, gdybym nie zakablowała cię władzom na

dworcu Waterloo.

- UwaŜaj, Celie. Właśnie przyznałaś się do wcielenia Lesley.

- To była jedna z moich najmniej udanych ról. Norbert skończył zdejmować z niej

sweter, a chłód powietrza sprawił, Ŝe Celestine poczuła się wyjątkowo obnaŜona. Miała na

sobie stanik, lecz rano odpięła jedno ramiączko, aby nie ocierało się o bandaŜ. Teraz

wiedziała, Ŝe miękka miseczka obsunęła się i tylko częściowo zasłania pierś. I niemal poczuła

na niej wzrok Norberta. Nie wiedziała, co powiedzieć, ale nieoczekiwanie wyobraziła sobie

dotyk jego palców nie tylko na swoim barku, nie tylko na opatrunku, lecz takŜe niŜej, na

swoim nagim ciele... i ta myśl wcale nie wydawała się niemiła. Dłonie Norberta były ciepłe i

delikatne... na pewno mogły sprawić przyjemność, dać ukojenie...

- Nie będzie bolało. - Norbert połoŜył palce na opatrunku, lecz wewnętrzna strona

nadgarstka lekko spoczywała na piersi Celestine. - Weź głęboki oddech.

Zamknęła oczy i zacisnęła wargi. Norbert szybko i sprawnie zdjął stary bandaŜ, lecz

mimo to Celestine poczuła łzy pod powiekami.

- Przepraszam. - Głos Norberta zabrzmiał gardłowo.

- Nie ma za co.

- Dobrze się czujesz?

- Tak. Jak to wygląda?

- Nie gorzej niŜ wczoraj. To chyba dobra nowina.

- Chyba tak.

- Oczyszczę ranę i załoŜę nowy opatrunek. Trzymasz się jakoś?

Skinęła głową, a gdy Norbert skończył, znów oddychała prawie normalnie.

- Pomogę ci włoŜyć ten rękaw. - Norbert sięgnął za jej plecy, szukając poły swetra, i

znalazł się tak blisko Celestine, Ŝe torsem musnął jej piersi.

Ona zaś wbrew własnej woli zobaczyła w Norbercie seksownego męŜczyznę. Nie

tajemniczego nieznajomego. Nie wybawcę. Ale pociągającego męŜczyznę, który znajdował

się tak bliziutko, Ŝe mogłaby go pocałować. I nagle zapragnęła podnieść lewą rękę i wpleść

palce we włosy Norberta. Czuła jego ciepło, chciała jeszcze poczuć jego siłę. Spróbowała

sobie wmówić, Ŝe jest taka poruszona z powodu ulgi i wdzięczności, lecz chociaŜ była

wspaniałą kłamczuchą, nigdy nie oszukiwała samej siebie. W tej chwili przepełniały ją

zupełnie inne, bardziej prymitywne emocje. Najbardziej zbliŜone do poŜądania.

- Wreszcie capnąłem ten sweter! - Norbert zaśmiał się krótko i przelotnie napotkał jej

wzrok, jakby chciał sprawdzić, czy ją teŜ ubawiła jego niezdatność. I zaraz spowaŜniał. Nie

poruszył się, nie usiłował wsunąć ręki Celie w rękaw, tylko na nią patrzył z dziwnym Ŝarem

w oczach.

- Teraz... moja kolej - powiedziała cicho, niemal szeptem.

- Na co?

Pytanie zawisło między nimi. Oboje wiedzieli, co sugerował. Ale Ŝadne z nich nie

chciało postawić kropki nad „i”.

- Miałaś rację, mówiąc, Ŝe to będzie niebezpieczny układ. - Norbert przysiadł na

piętach, lecz nadal patrzył Celie prosto w oczy.

- Potrafię obronić się w kaŜdej sytuacji.

- CzyŜby?

Chyba trochę się rozgniewał, Celestine nie wiedziała jednak, na kogo.

- Nie traktuj moich słów jak wyzwania, Norbercie. Daj mi święty spokój, a zrewanŜuję

ci się tym samym.

- Chcesz, czy nie, ale tkwimy w tym razem. Przynajmniej na razie. - Norbert wstał z

podłogi. - Ale nie obawiaj się, Celie. Nie zamierzam do niczego cię przymuszać. Moja

samokontrola cieszy się legendarną sławą.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

- Daleko stąd do Canterbury?

Norbert podniósł wzrok znad patelni, na której smaŜył drugą porcję kiełbasek.

Niedawno w moŜliwie najgorszy sposób przekonał się, Ŝe angielskie kiełbaski są zupełnie

inne niŜ amerykańskie. W domu czasem je smaŜył. Po prostu kładł na patelni i ze dwa razy

obracał. Ale te angielskie - od ulubionego rzeźnika Betty - wymagały wcześniejszego

ugotowania, o czym poinformowała go Celie, gdy kilka pierwszych z hukiem eksplodowało.

- Do Canterbury? Jakieś trzy kwadranse jazdy. A bo co? - Zmniejszył płomień gazu,

tak na wszelki wypadek, gdyby gotowanie okazało się niewystarczającą obróbką cieplną.

- Usiłuję się połapać, gdzie jesteśmy.

- W samochodzie mam mapę.

- Chętnie na nią zerknę.

- Dobrze spałaś? - Norbert oparł się o kuchenkę i swoim zwyczajem skrzyŜował

ramiona.

Celie wyglądała dziś duŜo lepiej i nie była taka blada, jak wczoraj. Miała na sobie

drugi strój kupiony przez Jerry'ego - skromną białą sukienkę w fiołki i róŜyczki. Norbert

przypomniał sobie obcisłą, czarną suknię Marie St. Germaine i poŜałował, Ŝe to nie on

wybierał garderobę dla Celie.

- Nie najgorzej.

- Nie czekałaś przez calutką noc, aŜ wdrapię się na górę i cię wykończę?

- Masz dziwaczne poczucie humoru.

- Usiłuję tylko coś ci unaocznić.

- Ty niewątpliwie teŜ spałeś, skoro nadal oddycham, a moje serce bije.

- Jesteś głodna?

- Zawsze jestem głodna.

ZdąŜył to zauwaŜyć. Celie zjadała absolutnie wszystko, co dostała. Miała apetyt

osoby, która nie wie, kiedy zdarzy się okazja do następnego posiłku. Wczoraj Norbert podał

na kolację zanadto przysmaŜone kotlety z baraniny i zielony groszek rozgotowany prawie na

papkę. Celie omal nie wylizała talerza.

- Jak radzisz sobie finansowo? Wiem, Ŝe pracujesz, gdy moŜesz, ale te zmiany miejsca

zamieszkania i toŜsamości... To musi sporo kosztować.

- Nie narzekam.

- Pewnie minimalizujesz wydatki. Nawet te na Ŝywność.

- Umiem przygotować ryŜ i fasolkę na tysiąc sposobów.

- Ktoś ci pomaga? Przysyła pieniądze?

- Dlaczego pytasz?

- Bo muszę wyciągać z ciebie twoją historię po jednej sylabie. - Przyglądał się

dłoniom Celie, gdy w milczeniu obracała kubek. Miała śliczne, smukłe ręce, z zadbanymi,

lecz nie polakierowanymi paznokciami.

- Muszę dostać się do Canterbury. - Podniosła wzrok. - Zawieziesz mnie?

- Po co?

- To dla mnie waŜne.

- Kiedy?

- Jeszcze nie wiem.

- A jeśli tam pojedziemy, znowu znikniesz? Lub moŜe będę zmuszony walczyć z

jakimś Bobbym?

- Nie zniknę.

- A co z Bobbym?

- Norbert, jestem ostatnią osobą, która coś o nim wie.

Podobało mu się, jak Celie wymawia jego imię. Z tą odrobiną śpiewności typowej dla

południowców. Był teŜ zachwycony grą uczuć na twarzy Celie. Zazwyczaj nie ujawniała

adnych emocji, natomiast teraz patrzyła wręcz błagalnie. Potrzebowała go.

Wcale nie chciał, aby go potrzebowano.

- Zawiozę cię - mruknął, odwracając się do kuchenki. - Tylko powiedz, kiedy.

- Dziękuję.

Jej głos zabrzmiał cicho, a podziękowanie naprawdę szczerze. Nie ufała mu, ale po

troszeczku topniała. Mijały kolejne godziny, a ona nadal była bezpieczna, więc jej zaufanie

do niego rosło. Tylko co miał począć z tym zaufaniem? Jak mógłby zapewnić Celie

bezpieczeństwo, skoro nie zdołał ochronić własnej Ŝony i syna?

ZauwaŜył, Ŝe stoi obok niego dopiero wtedy, gdy wyjęła mu z dłoni łopatkę.

- Rzeczywiście Ŝałosny z ciebie kucharz, Norbercie Jamesie. Jesteś pewien, Ŝe gdzieś

tam nie czeka na ciebie troskliwa Ŝoneczka? Osoba, która parzy ci kawę, nabija fajkę i podaje

gazetę? - Celie zręcznie przewróciła kiełbaski, chociaŜ zrobiła to lewą ręką.

- Wszystkie Ŝony są takie?

- Mam nadzieję, Ŝe nie.

Nagle zapragnął powiedzieć jej o sobie coś waŜnego.

- Kiedyś byłem Ŝonaty.

- JuŜ nie jesteś?

- To się skończyło jakiś czas temu.

- Nie wyobraŜam sobie ciebie w roli męŜa. Sprawiasz wraŜenie samotnika.

- Takiego, jak ty?

- Nie wiem. Trudno powiedzieć, jaka byłabym, gdyby moje Ŝycie potoczyło się

inaczej.

- PrzecieŜ kogoś miałaś. Tego kochanka, którego później zabito.

- Tak.

- Więc nie zawsze Ŝyłaś sama.

- Był moim pierwszym i ostatnim męŜczyzną. - Jej twarz znów stała się maską bez

wyrazu. - Nasz romans trwał bardzo krótko. Ledwie się zaczął, a juŜ było po wszystkim.

- Zawsze tak nam się wydaje, gdy kogoś tracimy. - Norbert poczuł przypływ

współczucia.

- TeŜ miałeś takie wraŜenie po rozwodzie? Nie sprostował tej istotnej nieścisłości.

- To dość powszechne odczucie. Wiesz, dlaczego zabito twojego kochanka, Celie?

MoŜe znając powody, łatwiej odkryłabyś, kto cię prześladuje?

- I co mogłabym zrobić? Nie mam Ŝadnych dowodów. śadnej władzy. Ktokolwiek to

jest, dysponuje środkami, o jakich ja nawet nie marzę. Podaj mi jego nazwisko, a i tak nie

będę w stanie nic zdziałać.

- Ja mam stosowne środki.

- To nie jest twoja walka. A dla mnie najlepszym wyjściem jest ucieczka. MoŜe kiedyś

znajdę miejsce, które uznam za bezpieczny azyl. Gdzie nikt mnie nie wyśledzi.

- Niby gdzie? W niebie?

Celie najpierw zrobiła dziwną minę, po czym nagle zaczęła się śmiać. Norbert spojrzał

na nią zaskoczony i całkiem wbrew sobie teŜ się uśmiechnął.

- Trafiłeś w dziesiątkę. To jedyne schronienie, gdzie juŜ nic człowiekowi nie grozi,

prawda?

- Najpierw rozejrzyjmy się za mniej drastycznym rozwiązaniem.

Celie natychmiast spowaŜniała.

- Jeśli istotnie nie dybiesz na moje Ŝycie, to muszę przyznać, Ŝe naprawdę miły z

ciebie facet.

- Chyba nie ma na tej planecie nawet trzech osób, które określiłyby mnie w ten

sposób.

- Betty powiedziała, Ŝe jesteś dobrym człowiekiem. Kimś, kto sam wiele przeszedł.

- JuŜ ja z nią pogadam.

- Co miała na myśli?

- Nie wiem. MoŜe usiłowała uatrakcyjnić mój wizerunek.

- Jakbyś nie był wystarczająco atrakcyjny... - palnęła i natychmiast tego poŜałowała.

- A jestem?

- Na pewno mnóstwo kobiet juŜ ci to mówiło. - Umknęła spojrzeniem w bok i

przestawiła patelnię na palnik z tyłu. - To niewiarygodne - mruknęła. - Gawędzimy jak para

przyjaciół. Jeszcze chwila i zaczniemy się sobie zwierzać. Ty mi wyjaśnisz, o co chodziło

Betty, a ja opowiem ci tyle o sobie, Ŝe zapłacisz za to Ŝyciem. Musimy uwaŜać na słowa,

Norbercie. Nie paplać o wszystkim, bo wejdzie nam to w zwyczaj. I ściągnie na nas

nieszczęście.

Odwrócił się i sięgnął po grzankę. Smarując ją masłem, słuchał znajomych odgłosów.

Szczęknęła odkładana na patelnię metalowa łopatka. NóŜ przesuwał się po chrupiącym

chlebie. Na ścianie tykał zegar.

Gdy poprzednim razem Norbert pomagał kobiecie przygotowywać posiłek, krzątając

się wraz z nią po kuchni, tą kobietą była jego Ŝona. A dwanaście godzin później ona i jego

syn juŜ nie Ŝyli.

- Śmierć moŜe człowieka dosięgnąć niezaleŜnie od naszych działań. Kłamstwa i

oszustwa nie zagrodzą jej drogi. Nie lepiej zdobyć się na szczerość? Bez niej i tak jesteśmy

poniekąd martwi, nie sądzisz?

- Łatwo ci mówić - prychnęła Celie. - To nie twoje Ŝycie jest w niebezpieczeństwie.

- Łatwo mi mówić, bo wiem, jak się Ŝyje po utracie tego, co najdroŜsze. I nie Ŝyczę ci

takiej egzystencji. - ZauwaŜył, Ŝe znieruchomiała i otworzyła usta, jakby zamierzała coś

powiedzieć, ale się nie odezwała. - Nie mam pojęcia, jakim cudem stałem się częścią twojego

ycia, Celie. A jeszcze mniej rozumiem, dlaczego. Ale cieszę się, Ŝe do tego doszło. Tylko nie

odcinaj się teraz ode mnie. Masz powody do strachu, lecz moja przyjaźń nie jest jednym z

nich.

Celestine dyskretnie podziwiała Norberta podczas jazdy. Po raz pierwszy mieli

wystąpić jako małŜeństwo i Norbert przed wyjściem wziął prysznic oraz starannie się ogolił.

Jego woda kolońska miała przyjemny zapach, a krój granatowej marynarki podkreślał

szerokość barów. Celie podobały się teŜ dłonie, które trzymały kierownicę lekko, lecz

pewnie. Ten męŜczyzna był zrelaksowany, jednocześnie w pełni panował nad sytuacją.

Ciekawe, jak to jest niczego się nie obawiać, pomyślała Celestine. Od kilku lat

właściwie nie sprawowała kontroli nad swoim Ŝyciem. Od tak dawna bezustannie uciekała, Ŝe

chwilami miała wątpliwości, czy zdoła przestać, gdy znów będzie bezpieczna.

Jeśli w ogóle tego doczeka.

Przypomniała sobie dzisiejszą rozmowę z Whitem. Norbert zaraz po śniadaniu

pojechał do miasteczka, więc natychmiast skorzystała z okazji i znów zadzwoniła do Whita -

tym razem do jego domu w Wilmington. Koniecznie musiała powiedzieć, Ŝe będzie mogła

wybrać się do Canterbury i odebrać pieniądze, gdyby Whit - zgodnie z obietnicą - zdołał je

jakoś przesłać.

Później rozmowa zeszła na tematy osobiste.

- Skontaktowałem się z Earlem Sutterem i z Allison - oznajmił Whit. - JuŜ wiedzą, Ŝe

jesteś cała i zdrowa.

Celestine zamknęła oczy, a pod powiekami natychmiast pojawił się wizerunek tych

dwóch czy trzech osób, którym bezgranicznie ufała i na które zawsze mogła liczyć. Dziadek

Sutter nie był jej prawdziwym krewnym, lecz najlepszym przyjacielem jej dziadka i za jego

ycia zarządzał wielką posiadłością Haven House. Obecnie miał siedemdziesiąt sześć lat i

nadal mieszkał na jej terenie, w małym ceglanym domku z długą werandą wychodzącą na

pola, o które dawniej tak dbał. Ciotka i wuj Celestine nie chcieli, aby Earl Sutter pozostał w

Haven House. Zawsze mieli starszemu panu za złe, Ŝe tak dobrze ją traktuje, chwali jej talenty

i wspiera pod kaŜdym względem. Zwłaszcza wtedy, gdy oni usilnie starali się skrzywić jej

osobowość. Nie znosili Earla, ale nie byli w stanie się go pozbyć. W swoim testamencie

Alexander St. Gervais zapisał przyjacielowi domek i sporą działkę, toteŜ Millie i Roger

musieli się z tym pogodzić.

Celestine całym sercem kochała teŜ Allison Freeman, swoją wspaniałą przyjaciółkę,

którą poznała jeszcze w szkole. Czarnowłosa Allie wzięła zbuntowaną Celestine pod swoje

skrzydełka i nauczyła ją trudnej sztuki przetrwania w internacie, gdzie panował iście

wojskowy reŜim, a jego celem było złamanie ducha pełnych temperamentu cór Południa.

Celestine nie widziała ani dziadka Suttera, ani Allie od długich czterech lat. Rzadko

dzwoniła do swoich bliskich, poniewaŜ nie chciała naraŜać ich na niebezpieczeństwo.

Wolałaby teŜ nie wciągać w swoje sprawy Whita, ale niestety nie miała wyboru.

Zresztą po śmierci Stephena, swojego najlepszego przyjaciela, Whit sam

zaproponował pomoc.

Norbert spod oka zerknął na Celie i stwierdził, Ŝe ona patrzy na niego lub raczej...

przez niego.

- Musimy ustalić pewne fakty - powiedział. - JeŜeli inne panie są pokroju Marian, to

zasypią nas pytaniami.

- Na jaki temat? - Celestine znów powróciła do swojego brytyjskiego akcentu. Nie

chciała pomylić się podczas wizyty.

- Nasz. Kim jesteśmy. Gdzie mieszkamy. Gdzie się poznaliśmy. MoŜe coś o naszym

lubie.

- Co proponujesz?

- CóŜ, mogę wspomnieć o moim zawodzie konsultanta.

- Świetnie. MoŜe powiem, Ŝe byłam sekretarką, ale zrezygnowałam z pracy, Ŝeby

towarzyszyć ci w podróŜach?

- Gdzie do tej pory pracowałaś?

- Och, coś mi wpadnie do głowy. Nie masz pojęcia, jak dobrze umiem zmyślać.

- Mam - odparł, unosząc brew. - Podejrzewam, Ŝe połowa tego, co mówisz, jest

wyssana z palca.

- Gdzie mieszkamy?

- W Kensington. Ale przeprowadzamy się do... do Nowego Jorku.

- Super. Zawsze chciałam zamieszkać w „Wielkim Jabłku”.

- Na Park Avenue?

- Na Central Park West, albo się nie zgadzam. Norbert się uśmiechnął. Ostatnio robił

to coraz częściej i nawet nieźle mu szło. Stopniowo zaczynała się do tego przyzwyczajać.

- Co jeszcze?

- Poznałam cię na przyjęciu. Przez wspólnych przyjaciół. Zaproponowałam, Ŝe pokaŜę

ci Londyn.

- Wzięliśmy ślub w małym wiejskim kościółku. W hrabstwie Yorkshire?

- Nie, lepiej w Stanach. Ktoś na tej herbatce moŜe pochodzić z Yorkshire i spytać o

jakichś znajomych z tamtych stron. Wyznam, Ŝe jestem sierotą i oboje pragnęliśmy się pobrać

w katedrze, do której kiedyś chodziła twoja rodzina...

- W Filadelfii.

- Dobrze. Widzisz, jaka to radość od nowa wymyślać swoje Ŝycie?

- JuŜ nigdy więcej nie powiem prawdy.

- Jeśli spytają cię o mnie, wyślij ich do źródła. Powiedz: „Celie pewnie wolałaby sama

opowiedzieć wam tę historię”. Ja zrobię podobnie, gdyby ktoś wypytywał mnie o ciebie. I

będziemy uwaŜnie słuchać swoich wersji, Ŝeby nie palnąć jakiegoś głupstwa.

- Nie ruszę się od twego boku.

- Nie Ŝałujesz, Ŝe wtedy w ParyŜu nie popatrzyłeś w drugą stronę, co, Norbercie?

ZauwaŜyła w jego oczach ciepły błysk. Norbert niewątpliwie zrozumiał, Ŝe ona

właśnie odkryła przed nim kolejny prawdziwy szczegół ze swojego Ŝycia.

- Czy ja wiem... Marie St. Germaine była warta zachodu.

- Ale nie Lesley?

- Lesley przydałaby się subskrypcja na rocznik katalogu z seksowną bielizną firmy

Victoria's Secret i kilka nasyconych erotyką romansów na nocnej szafce.

- AleŜ, sir, Lesley byłaby zaszokowana!

- Najbardziej lubię chyba Celie Sherwood.

- Dlaczego? - ZbliŜali się do domu Farnsworthów, ale Celestine pragnęła usłyszeć

odpowiedź, zanim wejdą do środka.

Norbert zaparkował auto pod rozłoŜystym bukiem, gdzie juŜ stało kilka samochodów,

i zgasił silnik.

- PoniewaŜ od czasu do czasu Celie na moment przestaje grać swoją rolę i staje się

sobą, a ja widzę, jaką kobietą jest naprawdę. Wtedy mi się podoba, chociaŜ nadal nie wiem o

niej prawie nic.

- Wiesz tyle, ile trzeba. - Celestine usiłowała nie poddać się magii ciepła, jakim

emanowały słowa Norberta.

- Nie sądzę. - Dotknął jej policzka i tym nieoczekiwanym gestem zdumiał tak samo

siebie, jak i ją. - Chciałbym poznać Celie Sherwood duŜo lepiej.

- Powiedziałam ci wszystko, co mogłam.

- Zobaczymy. - Cofnął rękę i odwrócił się, aby otworzyć drzwiczki.

A Celestine miała przemoŜną ochotę musnąć palcami miejsce, gdzie przed chwilą

spoczywała dłoń Norberta.

Dom Farnsworthów zbudowano chyba przed wiekami. Był częściowo drewniany,

dość duŜy i stał z boku wąskiej, polnej drogi z iglastymi, wiecznie zielonymi krzaczkami po

obu stronach. Poszli wybrukowanym cegłą podjazdem do głównego wejścia, gdzie na

zadbanym klombie rosły piękne, białe chryzantemy.

Norbert uniósł metalową kołatkę w kształcie podkowy i stuknął nią o drzwi na tyle

wąskie, aby stanowiły przeszkodę trudną do pokonania przez hordy dzikusów, którzy kiedyś

najeŜdŜali tę część angielskiego wybrzeŜa.

- Jesteście punktualni. Cecha godna podziwu, zwłaszcza u Amerykanów, którzy

prawie zawsze się spóźniają - powitała ich Marian. Dzisiaj miała na sobie identyczny sweter i

spódnicę, co wczoraj, tylko w szarym kolorze. - Ale pan moŜe się zmienił na lepsze pod

wpływem Ŝony - Angielki. Bo jest pani z Anglii, prawda? Jakoś nie zdołałam umiejscowić

pani akcentu, choć zazwyczaj umiem na tej podstawie co do kilometra ustalić miejsce

czyjegoś pochodzenia.

- Och, mój akcent rzeczywiście moŜe być nieco mylący - przyznała Celestine. - W

dzieciństwie często zmieniałam miejsce zamieszkania. - Weszła za gospodynią do niewiel-

kiego holu i poczuła za plecami obecność Norberta.

- Naprawdę? Gdzie pani mieszkała?

- W Sussex i w Oxfordshire. A takŜe w Kornwalii. Na krótko wyjechaliśmy równieŜ

do Pakistanu i do Jukonu. Tego wymagała praca taty, więc Ŝycie nigdy nie było nudne.

- I chyba nie będzie u boku tego młodego człowieka. Amerykanie lubią urozmaicenie i

nigdy nie przychodzą o czasie. Jedno ma chyba coś wspólnego z drugim. - Marian gestem

zaprosiła ich do salonu. - Zaraz poznacie wszystkich. Bardzo się cieszymy, Ŝe zgodziliście się

przyjść.

Marian poszła przodem, a Norbert przytrzymał Celie za łokieć.

- Jukon? - spytał przyciszonym tonem.

- Zawsze marzyłam o udziale w wyścigu psich zaprzęgów.

- Moja wyobraźnia to zero przy twojej.

Salon okazał się obszernym, widnym pokojem z lśniącym, sosnowym parkietem i

duŜymi oknami ze sfazowanych szybek w metalowych ramkach. Sufitowe belki były bardzo

grube i ozdobione podobnymi pękami suszonych kwiatów, jakie wisiały w domku Betty. Na

ogromnym kominku płonął ogień, a na dwupoziomowym barku stały tace z kanapkami i

pokrojonym ciastem, natomiast na niskim stoliku pyszniła się śliczna, srebrna zastawa do

herbaty oraz filiŜanki z delikatnej porcelany.

Marian poprowadziła Norberta i Celie wokół pokoju, przedstawiając kilkunastu innym

gościom, którzy gawędzili w kilkuosobowych grupkach. Kobiet było więcej niŜ męŜczyzn.

Marian z dumą pochwaliła się dwoma dziesięcioletnimi wnuczkami w kwiecistych

sukieneczkach i pogłaskała Śpiącą Królewnę zwiniętą na kolanach jednej z dziewczynek.

Następnie podeszła do rysującego coś w kącie cztero - lub pięcioletniego chłopczyka.

- A to mój wnuczek Edward. Teddy, przywitaj się z państwem James.

Dziecko podniosło głowę znad rysunku i Celie natychmiast zorientowała się, Ŝe

okrągła buzia i charakterystyczne rysy świadczą o zespole Downa. Chłopiec uśmiechnął się i

pokazał Celie swój rysunek, a ona przykucnęła, aby go obejrzeć.

- O, wybrałeś śliczne kolory, Teddy - powiedziała.

- Niebieski to mój ulubiony.

- Fioletowy... - Dzieciak uśmiechnął się jeszcze radośniej.

- Tak, fioletowy teŜ lubię. Spójrz... - Dotknęła palcem fiołka na swojej sukni. -

Widzisz? Te kwiatuszki teŜ są fioletowe.

- Cześć, Teddy. - Norbert kucnął obok nich.

- Cześć. - Teddy równieŜ i jego obdarzył serdecznym uśmiechem, a następnie rzucił

się Norbertowi na szyję.

- Hej, chłopie. Gdzie się wybierasz? - Norbert chwycił malca w ramiona i wstał,

trzymając go na rękach.

- Jego ojciec często wyjeŜdŜa słuŜbowo i Teddy ma trochę dosyć wielu kobiet wokół

siebie - wyjaśniła Marian.

- Obawiam się, Ŝe bywa męczący, gdy ma okazję przebywać w towarzystwie

męŜczyzny.

Celie obserwowała reakcję Norberta. Najwyraźniej wcale nie miał chłopcu za złe jego

zainteresowania swoją osobą. Przeciwnie, był chyba oczarowany Teddym. Nie zaprotestował

nawet wówczas, gdy głaszczący go po twarzy maluch prawie wsadził mu palce do oka.

- Chyba lubi pan dzieci, panie James, prawda? - spytała Marian.

- Bardzo.

- To zawsze dobry znak - stwierdziła Marian, zwracając się do Celie. - MęŜczyzna,

który lubi dzieci, zanim urodzą mu się jego własne, będzie wspaniałym ojcem.

Celie zauwaŜyła, Ŝe słowa Marian wywarły na Norbercie silne wraŜenie.

- Nie wystarczy lubić dzieci, Ŝeby być dobrym ojcem.

- Głos Norberta zabrzmiał dziwnie głucho.

- Oczywiście - zgodziła się gospodyni. - Ale to niezły początek. A pan ma zadatki na

wietnego tatę. To oczywiste. - Marian wyciągnęła ręce do wnuczka. - Chodź, Teddy. Nie

męcz pana Jamesa.

- Niech zostanie ze mną, jeśli chce. - Norbert nie wypuścił dziecka z objęć.

- Doskonale. Będzie pan więc musiał jedną ręką trzymać jego, a w drugiej filiŜankę.

Zgadza się, Teddy?

Celestine była zafascynowana wyrazem twarzy Norberta. Wielu dorosłych męŜczyzn

uznałoby dziecko z zespołem Downa za co najmniej degustujące. Lecz Norbert był

zachwycony tym chłopczykiem.

Celestine zwróciła teŜ uwagę na coś innego. Norbert z przyjemnością tulił malca do

siebie, lecz jednocześnie chyba sprawiało mu to ból. Jakby obecność Teddy'ego obudziła

jakieś przykre wspomnienia. CzyŜby o innym dziecku?

- Dobrze sobie z nim radzisz - stwierdziła Celie, gdy Marian odeszła, aby rozpocząć

rytuał nalewania herbaty. - Jakbyś miał praktykę.

- Zdarzyło mi się trzymać dzieci na rękach.

- Masz dzieci?

Teddy właśnie zajął się jego jedwabnym, niewątpliwie kosztownym krawatem. Zaczął

miętosić go w rączce, lecz Norbert wcale się tym nie przejął.

- Nie.

- CóŜ, Marian chyba miała rację. Nadajesz się na tatusia. Kilka pań podeszło do nich i

zaprosiło na poczęstunek.

Przez następną godzinę ze smakiem pałaszowali maleńkie kanapeczki z ciemnego

chleba wypieku Marian oraz aromatyczny keks, równieŜ domowej roboty.

Zgodnie z przewidywaniami Norberta posypały się pytania, lecz na ogół nie dotyczyły

one spraw szczególnie osobistych. Widocznie nie wszyscy mieszkańcy Trillingden byli tacy

bezpośredni jak Marian lub tacy pewni, Ŝe są uprawnieni do poznania kaŜdego szczegółu z

ycia nowych sąsiadów. Tylko jeden z gości interesował się nimi z zastanawiającym uporem i

skupił uwagę na Celie.

MęŜczyzna, którego nazwiska nie zapamiętała, został jej przedstawiony przez Marian.

Przyszedł dosyć późno i miał niemiły zwyczaj stopniowego przysuwania się do swojego

rozmówcy. A poniewaŜ towarzyszył Celie juŜ od kilku minut, więc stał irytująco blisko. Poza

tym mówił chrapliwym głosem i zdecydowanie za głośno.

- Powiedziała pani w Oxfordshire? A dokładnie gdzie? Mam tam rodzinę.

- Och, mieszkaliśmy tam strasznie dawno temu. - Celie zaczęła się zastanawiać,

dlaczego ten osobnik tak ją indaguje. - O ile pamiętam, w okolicy Woodstock. Ale nie jestem

pewna, bo byłam wtedy małą dziewczynką.

- Wspomniała pani jeszcze o Kornwalii, nieprawdaŜ? Celie postanowiła przejąć

inicjatywę, coraz bardziej rozstrojona tymi pytaniami. Nie znała ani nazwiska męŜczyzny, ani

nie wiedziała, czym on się zajmuje. Na pozór wyglądał niegroźnie - zbliŜał się do

pięćdziesiątki, był średniego wzrostu i przeciętnej wagi, miał kasztanowe włosy i piwne oczy.

A takŜe silny tik, który sprawiał wraŜenie porozumiewawczego mrugania i zmieniał wyraz

twarzy, co utrudniało interpretację tego wyrazu.

- Przepraszam, ale nie przypominam sobie pańskiego nazwiska - powiedziała Celie.

- Dougie. Dougie Ferguson.

- Ach tak, rzeczywiście. Mieszka pan na pobliskiej farmie?

- Och nie, droga pani. Ja teŜ jestem tu nowy. Niedawno kupiłem miejscowy pub „Pod

lwem i owieczką”. MoŜe wpadną państwo na piwo?

- Z przyjemnością.

- A wracając do tematu... - Pan Ferguson nie dawał za wygraną. - W której części

Kornwalii pani rezydowała?

- Tam teŜ ma pan rodzinę?

- Nie, ale znam tamte strony. Sporo kręciłem się po świecie.

- Zawsze prowadził pan pub, panie Ferguson?

- Wystarczy Dougie, dobrze? A co do pytania... nie, pub to dla mnie coś nowego.

Robiłem juŜ róŜne rzeczy.

MęŜczyzna znów mrugnął i tym razem Celie nie uznała tego za tik. Jej dłonie nagle

stały się lodowate, a oddychanie przychodziło jej z trudem. Jakie rzeczy robił Dougie

Ferguson? Dlaczego tak bardzo interesował się jej Ŝyciem? MoŜe tylko prowadził uprzejmą

pogawędkę? Celie wmawiała sobie, Ŝe nikt nie zdołałby tak szybko trafić na jej ślad ani

wprosić się na herbatkę do szacownych mieszkańców Trillingden. Nie wydawało się teŜ

moŜliwe, aby ktoś stąd zgodził się dokonać zabójstwa na zlecenie.

Celie bezwiednie westchnęła. Usilnie pragnęła wierzyć, Ŝe przesadza ze swoją

podejrzliwością.

Ale z drugiej strony... przecieŜ nadal Ŝyła tylko dlatego, Ŝe nauczyła się nie ufać

pozorom.

- Wolno spytać, co takiego pan robił? - Była dumna z tonu swojego głosu. Zabrzmiał

imponująco spokojnie i chłodno.

- Och, parę rzeczy, którymi wolę się nie chwalić, i parę całkiem przyzwoitych. Ale

prowadzenie pubu odpowiada mi najbardziej. Ludzie, którzy tam się przewijają, budzą moje

zainteresowanie, jeśli pani się domyśla, o co mi chodzi.

Celie obawiała się, Ŝe doskonale wie, co Dougie chciał wyrazić. I juŜ zaczęła się

zastanawiać, czy ktoś z gości pubu złoŜył jej właścicielowi propozycję nie do odrzucenia.

Nie, to czysty nonsens. Absolutnie niemoŜliwe.

Albo... kolejna pułapka z długiej serii zastawianych na Celestine St. Gervais.

- śyczę powodzenia. - Celie znów pogratulowała sobie w duchu opanowania. - MoŜe

znajdzie pan w Trillingden to, czego pan szukał, i juŜ pan tutaj zostanie.

- O, z pewnością juŜ znalazłem to coś.

Równie dobrze mógł powiedzieć „tego kogoś”, pomyślała Celestine. Nie zdąŜyła

zareagować, poniewaŜ podeszła do nich Jane, miła pani w średnim wieku. Była niska, miała

nogi grube w kostkach i pantofle na płaskich obcasach.

- Mogę wziąć filiŜankę, pani James?

- Proszę. - Celie wręczyła jej filiŜankę, mimo zdenerwowania usiłując zdobyć się na

sympatyczny uśmiech.

Dougie Ferguson wciąŜ świdrował ją wzrokiem. - Jane, chyba chciała mi pani pokazać

ogród Marian, prawda?

- Bardzo chętnie. - Jane ucieszyła się, Ŝe Celie pamięta o jej wcześniejszej sugestii. -

Idziemy?

- Zechce pan nam wybaczyć? - Celie spojrzała na Fergusona.

- Oczywiście. Na pewno wkrótce znów się spotkamy.

Celie podejrzewała, Ŝe jej serce łomocze w maksymalnym tempie. W głębi pokoju

zobaczyła Norberta z Teddym, który radośnie obejmował go za nogi. Pragnęła podbiec do

Norberta, paść mu w ramiona i podzielić się z nim swoimi podejrzeniami. Ale jemu teŜ nie

mogła ufać.

Nie mogła ufać nikomu.

Poszła za Jane, nie zwracając uwagi na to, gdzie idą. Gdy wyszły na zewnątrz, poczuła

na policzkach cudownie chłodne powietrze i z ulgą wzięła głęboki oddech, po czym

dyskretnie zerknęła przez ramię. Fergusona nie było w zasięgu wzroku.

- Marian hoduje najpiękniejsze róŜe w Kent. - Jane poszła przodem krótką dróŜką. -

Niektóre krzaki są równie stare jak dom. Poza tym chętnie rozdaje zaszczepki, lecz skoro

przenosicie się do Ameryki, to raczej nie będziecie mogli ich tam wwieźć. O ile wiem, nie jest

to dozwolone.

- Jane, zna pani dobrze Dougiego?

- Raczej nie.

- Wydaje się miły...

- Chyba tak, ale dziwak z niego, prawda? Tyle, Ŝe nieszkodliwy. I dobrze sobie radzi

w tym pubie. Doprowadził go do porządku, zatrudnił kucharkę. Nawet zastanawialiśmy się,

skąd ma fundusze na wprowadzanie tylu zmian, ale... to nie nasza sprawa. W sumie cieszymy

się, Ŝe lokal prosperuje.

- Douggie powiedział mi coś... zastanawiającego... Ŝe robił rzeczy, którymi wolałby

się nie chwalić...

- CóŜ, pewnie kaŜdy z nas ma coś takiego na sumieniu.

- Ale o tym nie mówimy, prawda?

- Doug chyba na ogół plecie bez zastanowienia. Ma troszkę nierówno pod sufitem,

jeśli wie pani, o co mi chodzi. Podobno kilka lat temu został ranny podczas jakiegoś napadu

rabunkowego. Dostał kulkę i niektóre skutki okazały się nieodwracalne. Ale umie o siebie

zadbać.

Celestine w milczeniu analizowała te słowa. Jak dalece Dougie umie troszczyć się o

siebie? Czy chciałby Ŝyć na wyŜszej stopie? Czy wydał zbyt duŜo na odnawianie pubu i

potrzebuje gotówki, więc ochoczo przyjął zlecenie dotyczące uciekającej Amerykanki? A

jeśli zagalopowała się w swoich domysłach?

Jak wygląda prawda?

- Dobrze się pani czuje? - z troską w głosie spytała Jane.

- AleŜ tak, dziękuję. - Celie zdała sobie sprawę z tego, Ŝe niewidzącym wzrokiem

spogląda w przestrzeń. - Tylko troszkę kręci mi się w głowie.

- MoŜe lepiej wróćmy do środka?

- Nie. - Nie nadawała się do kolejnej rundy z Dougiem Fergusonem. Postrzał?

Rabunkowy napad? Jaką rolę odegrał w nim Dougie? Znów miała przemoŜną ochotę zaalar-

mować Norberta. I znów powtórzyła w myśli, Ŝe nie moŜe mu ufać. PrzecieŜ śledził ją jeszcze

w ParyŜu.

Lecz czy człowiek, który tak czule trzyma w ramionach dziecko, mógł być mordercą?

Lub jego wspólnikiem? W końcu uratował ją z rąk Bobby'ego, ukrył i wywiózł w bezpieczne

miejsce. Ale... czy na pewno bezpieczne? MoŜe tylko usiłował zyskać jej zaufanie? Z

powodów, których na razie nie rozumiała. Czy zwróci się przeciwko niej, gdy uzna to za

stosowne?

- Mam zawołać pani męŜa?

- Nie, nie chcę go niepokoić. Chyba tylko potrzebuję trochę świeŜego powietrza. Sądzi

pani, Ŝe Marian mi wybaczy, jeśli juŜ pójdę do domu?

- Oczywiście, Ŝe tak. Zawiozę panią.

- Dziękuję, ale wolę się przejść. To mi dobrze zrobi.

- Na pewno, moja droga? Skoro kręci się pani w głowie...

- Och, juŜ mi lepiej. Przespaceruję się polami. Ale proszę na razie nie mówić

Norbertowi, Ŝe poszłam. Po co ma się martwić.

- Dobrze - bez przekonania zgodziła się Jane i na moment połoŜyła dłoń na ręce Celie.

- Ale proszę po drodze odpoczywać. Nie ma sensu zemdleć pośród pszenicy.

- Obiecuję uwaŜać. Zawsze jestem ostroŜna.

ROZDZIAŁ ÓSMY

W stronę domku Betty prowadziła ścieŜka, pochodząca zapewne jeszcze z czasów,

gdy wieśniacy wędrowali piechotą. Podobne dróŜki krzyŜowały się na całej angielskiej

prowincji, a właściciele ziemscy utrzymywali je w dobrym stanie. Ta wiła się w kierunku

zachodnim i idąc nią, naleŜało przejść przez lasek.

Celestine w ciągu kilku minut zostawiła dom Marian za sobą i weszła między pola

wysokiej pszenicy, idąc tak szybko, Ŝe jej serce biło w rytmie kroków.

Ale juŜ wkrótce stwierdziła, Ŝe palnęła wielkie głupstwo. Jeszcze nie zdołała odzyskać

sił. Okłamała Jane, mówiąc o zawrocie głowy, ale teraz rzeczywiście miała wraŜenie, Ŝe świat

zaczął wokół niej wirować. Zwolniła więc, uwaŜnie nadsłuchując, ale nikt jej nie gonił.

Jedynym dźwiękiem był tylko łagodny szum poruszanych wiatrem łanów zboŜa.

Celestine znów zaczęła bić się z myślami. Czy rzeczywiście powinna uciekać? MoŜe

Dougie Ferguson to tylko zwyczajny człowiek, który niezbyt zręcznie prowadził zwyczajną

rozmowę? Był trochę nachalny i ciekawski, a mając złe zamiary chyba nie zachowywałby się

w ten sposób. Raczej starałby się wtopić w tło, aby nie zwracać uwagi swojej potencjalnej

ofiary.

MoŜe jednak chciał w ten sposób potwierdzić, Ŝe istotnie ma do czynienia z Celestine

St. Gervais? śe znalazł właściwą osobę? MoŜe prześladowcy dotarli za nią i Norbertem aŜ

tutaj i juŜ szykowali się do zadania ostatecznego ciosu?

Celie nie miała pojęcia, co robić i dokąd się udać. Norbert wkrótce zacznie jej szukać.

Gdyby wróciła do domku, on zaraz by ją tam znalazł.

BoŜe, właśnie tego chciała. Najbardziej pragnęła pomocy Norberta, jego kojącej

obecności. Podejrzewała, Ŝe skrywa on jakieś tajemnice, lecz prawdopodobnie nie miały one

adnego związku z nią. Ale nie była tego pewna. PrzecieŜ ruszył jej śladem juŜ w ParyŜu.

Dotarł aŜ do punktu naprawczego na New Row...

I zostawił Bobby'ego w spokoju...

Wzięła głęboki oddech, usiłując zapanować nad swoimi myślami. Owszem, całą duszą

pragnęła zaufać Norbertowi, uwierzyć w jego logiczne wyjaśnienia, ale nie mogła sobie na to

pozwolić. Musiała więc jakoś dotrzeć do Canterbury, zadzwonić do Whita i dowiedzieć się,

jak przekaŜe jej pieniądze. Pod osłoną ciemności mogła teŜ udać się do miejscowego

proboszcza, powiedzieć mu, Ŝe jej Ŝycie jest w niebezpieczeństwie, podać kilka mało istot-

nych, lecz prawdziwych informacji i błagać o pomoc. A znalazłszy się w Canterbury,

zrealizowałaby przekaz i znów by znikła. Mogła liczyć na swoje kontakty, znała ludzi, którzy

trudnili się podrabianiem dokumentów, więc juŜ wkrótce zaczęłaby wszystko od nowa.

Ale nie chciała tego.

Coś zbyt podobnego do łez zapiekło ją w oczy. Uciekała juŜ tyle razy. Znała

zagroŜenia i obawy. Przywykła do nich. A samotność traktowała jak coś oczywistego. Lecz

po raz pierwszy od lat miała dojmujące poczucie straty. JuŜ zaczęła ufać Norbertowi. Zaczęła

go lubić. A na dodatek między nią a Norbertem pojawiły się jakieś trudne do sprecyzowania,

lecz niebezpieczne emocje, które przypomniały jej, Ŝe jest kobietą.

Po prostu kobietą. Nie tylko kobietą, która bezustannie ucieka, aby zachować Ŝycie.

Usiłowała się zastanowić, gdzie mogłaby się ukryć, zanim będzie mogła bezpiecznie

iść do Trillingden. Znała kierunek i wiedziała, Ŝe powinna unikać sąsiedztwa pubu „Pod lwem

i owieczką”. Gdyby nie zastała pastora w domu, poszłaby dalej. W tych stronach nie

brakowało kościołów. Na pewno w końcu ktoś by jej pomógł.

Oparła się o pień przydroŜnego drzewa i przez chwilę odpoczywała. UwaŜnie

wsłuchała się we wszelkie odgłosy i, uspokojona ciszą, zamknęła oczy. Znów pomyślała o

Norbercie, o tym, jak delikatnie zmienił jej opatrunek. W parę minut mogłaby dotrzeć do

domku i powiedzieć Norbertowi o swoich podejrzeniach wobec Dougiego. A Norbert z pew-

nością coś by wymyślił.

Mogła teŜ rozpłynąć się we mgle i ukryć się w jakiejś mysiej dziurze, dopóki nie

nadejdzie pora powrotu do rezydencji Haven House, aby zgodnie z prawem objąć ją w

posiadanie.

Po krótkim namyśle ruszyła w stronę strumienia, zostawiając domek za sobą.

- Poszła do domu?! - Norbertowi nie udało się ukryć zdenerwowania, wiedział, Ŝe

Jane wolałaby w tej chwili znajdować się z dala od niego.

- Tak. Nie czuła się najlepiej i chciała odetchnąć świeŜym powietrzem. Prosiła, Ŝebym

od razu pana nie alarmowała. Przykro mi, ale musiałam z tym poczekać, skoro obiecałam,

prawda?

Norbert tylko skinął głową, poniewaŜ był zbyt zdenerwowany, aby mówić. Celie znów

odeszła. Nawet nie wziął tego pod uwagę. Co innego dziś rano, niemal się spodziewał, Ŝe po

powrocie ze spaceru juŜ jej nie zastanie.

I zdziwił się, bo nigdzie nie umknęła. To uśpiło jego czujność.

- MoŜe powinien pan jej poszukać? - zasugerowała Jane. - Pani James była taka

bledziutka.

- Tak, zaraz pójdę. - Norbert poszukał wzrokiem gospodyni. Niektórzy goście juŜ

wyszli, a kilka osób oglądało albumy z rodzinnymi fotografiami. Królewna ŚnieŜka została

zdetronizowana i teraz na kolanach jednej z dziewczynek smacznie spał Teddy.

- Obawiam się, Ŝe Celie juŜ wyszła - powiedział Norbert, odnalazłszy Marian w holu.

- Przepraszam, Ŝe bez poŜegnania, ale podobno nie czuła się dobrze i chciała łyknąć trochę

powietrza.

- Biedactwo. Oczywiście rozumiem. Zresztą zauwaŜyłam, Ŝe rozmawiając z Dougiem

była na buzi biała jak moje chryzantemy.

- Z Dougiem?

- To nowy właściciel miejscowego pubu.

- Jeszcze tu jest?

- Nie, wyszedł jako jeden z pierwszych.

- Mieszka tu od dawna?

- SkądŜe. W tej okolicy „dawno” oznacza kilka stuleci wstecz. Dougie dopiero co

przyjechał z Londynu. Dziwny jegomość, lecz chyba poczciwina.

- Na pewno. - Norbert właśnie tego wcale nie był pewien. CzyŜby Celie uciekła stąd z

powodu owego Dougiego? Przestraszyła się go?

A moŜe nadal bała się jego, Norberta?

Pospiesznie się poŜegnał i wyszedł. Nie znalazł jej ani w samochodzie, ani w domu.

Obszedł go dookoła, wołając Celie po imieniu i na moment wszedł do środka. Wziął jej

płaszcz oraz latarkę, na wypadek, gdyby musiał kontynuować poszukiwania po zapadnięciu

zmroku, zamknął za sobą drzwi na klucz i ruszył w kierunku domu Farnsworthów.

Dokąd udała się Celie? Norbert podejrzewał, Ŝe zawsze miała w zanadrzu jakiś plan

ucieczki. Jeśli mówiąc o sobie, powiedziała choć trochę prawdy, to postrzegała Ŝycie jako

wielkie pole minowe. Musiała bezustannie być czujna, poniewaŜ kaŜde zaniedbanie mogła

przepłacić własnym Ŝyciem.

Takie podejście oznaczało, Ŝe czasem popełniała błędy. Brała Bogu ducha winnych

ludzi za zabójców. Niewinne w treści pogawędki uwaŜała za pełne ukrytych gróźb. Nie

wiedziała, kto usiłuje ją zabić, więc sądziła, Ŝe potencjalnym mordercą moŜe być kaŜdy, kto

się do niej zbliŜył.

Norbert usiłował sobie przypomnieć, czy zauwaŜył u Marian coś szczególnego.

Początkowo on i Celie trzymali się razem, lecz później, gdy juŜ zaspokoili ciekawość gości na

swój temat, zaczęli krąŜyć wśród nich oddzielnie. On na prośbę Marian porozmawiał z jakimś

staruszkiem, Celie swobodnie gawędziła z jej wnuczkami. Uśmiechała się do nich i parę razy

pogłaskała Śpiącą Królewnę.

Czy widział Celie w towarzystwie męŜczyzny? Chyba nie. Dlaczego, u licha, bardziej

na nią nie uwaŜał?

Na dworze robiło się coraz chłodniej, więc przyspieszył kroku, lecz co chwilę

przystawał, aby przesunąć spojrzeniem po okolicy, wypatrując jakiegoś ruchu. Jeśli Celie

rzeczywiście uciekała, to na pewno nie zostanie długo na otwartej przestrzeni, tylko poszuka

schronienia między drzewami. Ale w którą stronę się udała?

Pytała o Canterbury, więc moŜe zmierza właśnie tam? ChociaŜ, znając Celie, równie

dobrze mogła celowo wprowadzić go w błąd, aby potem udać się z powrotem do Londynu.

Autostopem lub poprosiwszy o podwiezienie kogoś poznanego na herbatce u Marian.

- Niech cię diabli, Celie.

Norbert trochę zwolnił. Czy nie lepiej zrezygnować z szukania? Uczynił wszystko, co

w jego mocy, aby zyskać zaufanie Celie, a mimo to ona przy pierwszej nadarzającej się okazji

znów uciekła. Celie Sherwood - która wcale nią nie była - to przecieŜ nie jego problem. Skoro

zrezygnowała z jego pomocy, to niech teraz sama sobie radzi.

Omal nie odwrócił się, aby wracać. Ale w jego uszach wciąŜ pobrzmiewały słowa

Marian. „ZauwaŜyłam, Ŝe rozmawiając z Dougiem, była na buzi biała jak moje chryzan-

temy”.

Czy Celie znów znalazła się w niebezpieczeństwie? Czy potrzebowała pomocy, lecz

obawiała się o nią poprosić?

Do licha, nie mógł zostawić jej na pastwę losu. Nie teraz.

Powziął decyzję i skierował się w stronę potoku. Na miejscu Celie szedłby wzdłuŜ

niego, aby dotrzeć do wsi.

A tam zmyśliłby jakąś wzruszająca historyjkę i opowiedział ją komuś godnemu

zaufania, człowiekowi szanowanemu, błagając go o podwiezienie do Canterbury.

Ciekawe, jak daleko zdołała się oddalić. Jeszcze nie odzyskała sił, a poza tym chyba

wolałaby poczekać na zapadnięcie zmroku, aby trudniej ją było zauwaŜyć. MoŜe więc uda się

ją dogonić.

Norbert wmawiał sobie, Ŝe uczyniłby to dla kaŜdego człowieka w kłopotach. Nie

zostawiłby bez pomocy kogoś potrzebującego ratunku. A Ŝe pomagał akurat Celie? No cóŜ,

tak się złoŜyło... Była dla niego tylko kobietą w niebezpieczeństwie. Nie budziła w nim

adnych szczególnych uczuć. Jasne, Ŝe nie.

Ale jakiś wewnętrzny głos odpowiedział, Ŝe Norbert Colter staje się równie dobrym

kłamczuchem, jak kobieta, która nazywała siebie Celie Sherwood.

Celie nie wiedziała, ile czasu minęło. Szła teraz w cieniu, a słońce prawie znikło za

horyzontem i zrobiło się jej zimno. Ale nie mogła nic na to poradzić. Jej płaszcz został w

domku; ten płaszcz, kupiony przez Jerry'ego, który opatrzył ją tak troskliwie, chociaŜ była dla

niego całkiem obca. A Betty ją nakarmiła i dbała o nią jak o własną córkę.

Zaś Norbert...

Oparła się o drzewo, Ŝałując, Ŝe ma na sobie biały strój. Ten kolor zanadto rzucał się

w oczy. Ciekawe, czy Norbert będzie jej szukał. MoŜe raczej spisze ją na straty, spakuje

swoje rzeczy do małego auta i spokojnie wróci do wygodnych pieleszy domu w Kensington.

PrzecieŜ nie miał wobec niej Ŝadnych zobowiązań. Jeśli istotnie tylko przez przypadek

wkroczył w jej Ŝycie, to pewnie ucieszy się z jej zniknięcia. Nie będzie dłuŜej musiał

przejmować się sprawami jej bezpieczeństwa. Zajmie się obowiązkami zawodowymi i

zapomni o kobiecie, której tak delikatnie zmieniał opatrunek.

Spojrzała na płynący parę metrów niŜej strumień. Wczoraj Norbert wbrew jej woli

wziął ją za rękę i sprowadził na dół, gdzie poczęstowała go kolejnymi kłamstwami. Ale

dzisiaj nikt jej nie pomoŜe. Wolałaby iść wzdłuŜ potoku, obawiała się jednak, Ŝe później

moŜe nie mieć siły wdrapać się z powrotem na górę. Musiała więc podąŜać wierzchem skarpy

i pocieszać się nadzieją, Ŝe nie zostanie zauwaŜona.

Po przejściu dwustu metrów znów przystanęła, aby odpocząć. Las był tutaj bardzo

gęsty, a strumień prawie całkiem niknął za rozłoŜystymi dębami i bukami. Bezsilnie osunęła

się na ziemię pod jednym z drzew i przymknęła powieki, słuchając świergotania ptaków.

Tutaj śpiewały inaczej niŜ te z Południowej Karoliny. Tam kaŜdego lata powietrze wypełniały

słodkie trele drozdów, pomieszane z rechotem Ŝab, a na granatowym, wieczornym niebie

lśniły niezliczone gwiazdy i maleńkie, tańczące świetliki.

BoŜe, aleŜ chciała wrócić do domu! Pragnęła tego tak rozpaczliwie, Ŝe niemal była

skłonna zaryzykować. JuŜ wkrótce miała skończyć dwadzieścia pięć lat, ale te ostatnie dni

mogły się okazać śmiertelnie niebezpieczne, dopóki Whit w jakiś magiczny sposób nie

załatwiłby formalności. Mimo to prawie się poddała, straszliwie znuŜona tym kilkuletnim

uciekaniem. JuŜ nie ufała swojej intuicji. Zawierzyła Bobby'emu, a on usiłował ją zabić.

Teraz zaś wymknęła się spod kurateli Norberta...

Przypomniała sobie, jak wczoraj wieczorem pomagał jej się ubrać. Poczuła wtedy coś

bardzo zbliŜonego do poŜądania. A w nocy przyśniło się jej, Ŝe Norbert leŜy tuŜ obok, zaś ona

juŜ się nie boi. Przepełniało ją zupełnie inne uczucie...

Chyba zapadła w drzemkę, z której wyrwał ją głośny krzyk jakiegoś ptaka. Przez

chwilę sądziła, Ŝe jest na terenie rodzinnej posiadłości. Jako mała dziewczynka często włó-

czyła się po lasach wokół Haven House, sypiała w gałęziach drzew, zbierała jagody i orzechy.

Była dzieckiem nieustraszonym, z rumianymi policzkami i piegami na nosie, zawsze

zadowolonym - zarówno na dworze, jak i w domu.

Przeciągnęła się leniwie, otworzyła oczy i ujrzała nad sobą... Dougiego Fergusona!

- Co pani tutaj porabia, pani James? Nikt pani nie powiedział, Ŝe w ciemnym lesie

czyha wiele niebezpieczeństw?

Po raz drugi w ciągu krótkiej znajomości z Celie Norbert zorientował się, gdzie ona

jest, słysząc jej krzyk. Niestety dochodził z oddali, widocznie Celie pokonała większą

odległość, niŜ przypuszczał.

Zawołał ją dwa razy po imieniu, aby zasygnalizować, Ŝe nadchodzi i wpadł między

drzewa, pełen obaw o jej bezpieczeństwo. Ale znajdował się daleko od niej. Na dodatek nie

mógł biec wystarczająco szybko, poniewaŜ w lesie rosło mnóstwo gęstych krzaków, które

musiał bezustannie odgarniać obu rękami.

- Celie! Gdzie jesteś? - huknął jeszcze raz.

- Tutaj! Chyba zemdlała!

Norbert odwrócił się, słysząc męski głos, i pognał w kierunku strumienia. Przedarł się

przez kolczaste gałęzie głogu oraz splątane pnącza i ujrzał klęczącego na ziemi Dougiego

Fergusona.

- Nie wiem, co jej się stało. Chyba spała, obudziła się, a potem wrzasnęła.

- Co jej pan zrobił?! - Norbert odepchnął męŜczyznę i upewnił się, Ŝe Celie oddycha.

- Nic. Kompletnie nic! Zawsze łowię tutaj ryby. To moje ulubione miejsce. Zabrałem

do Marian wędkę, a po podwieczorku przyszedłem spróbować szczęścia. Najpierw siedziałem

tam - Dougie machnął ręką w prawo - ale nic nie złapałem, więc postanowiłem przenieść się

trochę dalej. MoŜe niechcący przestraszyłem pańską Ŝonę, bo nagle wyłoniłem się zza drzew.

Wiem, Ŝe moja twarz czasem budzi w kobietach zgrozę, ale nic nie mogę na to poradzić.

Dziesięć lat temu postrzelono mnie w policzek. Pracowałem wtedy w sklepie i zranił mnie

rabuś, gdy usiłowałem obronić przed nim kobietę. Dostałem od władz medal za odwagę, a ten

cholerny tik to skutek poraŜenia nerwu.

- Gdzie pańska wędka? - Norbert chwycił męŜczyznę za przód koszuli.

- Tam, oparta o pień. - Dougie wskazał kciukiem za siebie.

Norbert spojrzał w tamtą stronę i rzeczywiście zobaczył wędkę oraz stojące obok niej

małe wiaderko.

- Naprawdę nie chciałem skrzywdzić pańskiej Ŝony. Rozmawiałem z nią u Marian.

Wie, kim jestem. Nie przypuszczałem, Ŝe tak zareaguje.

Norbert prawie był pewny, Ŝe Dougie mówi prawdę. Biedak wydawał się przeraŜony i

zmartwiony stanem Celie.

- W porządku. - Norbert puścił koszulę Dougiego i pozwolił mu się cofnąć. Następnie

ukląkł przy Celie i połoŜył jej głowę na swoich kolanach. - Jak to było? Zwyczajnie

zemdlała?

- Z krzykiem poderwała się z ziemi, odwróciła się, jakby zamierzała uciec i wpadła

prosto na drzewo.

- Prawdopodobnie uraziła zraniony bark i straciła przytomność z bólu.

- Dlaczego włóczyła się sama po lesie? To niebezpieczne. Ten świat juŜ nie jest taki

dobry, jak dawniej. Ktoś powinien się nią opiekować. To chyba pana obowiązek, prawda?

- Proszę mi wierzyć, Ŝe niełatwo mieć na oku taką niezaleŜną osóbkę. - Norbert

pogłaskał Celie po trochę brudnym policzku. Ona zaś wydała dźwięk przypominający ciche

jęknięcie i otworzyła oczy.

- Celie, jesteś bezpieczna. Nie wrzeszcz, bo moje uszy chyba tego nie zniosą. -

Pomógł jej usiąść i przytulił, zanim zdąŜyła się odsunąć. - Dobrze się czujesz? - ZauwaŜył, Ŝe

z przestrachem spojrzała na Dougiego i dodał: - Pan Ferguson łowił ryby. Tam stoi jego

wędka i wiaderko. Nie zamierzał cię zabić.

- Zabić?! - Dougie sapnął gniewnie. - Co teŜ pan plecie? Niby dlaczego miałaby

myśleć coś takiego? PrzecieŜ mnie zna. Wie, Ŝe prowadzę pub „Pod lwem i owieczką”.

- Jesteś bezpieczna. - Norbert odwrócił twarz Celie do siebie i mocniej ją objął, ona

zaś zaczęła cichutko pochlipywać. - Dougie, mógłby pan zostawić nas samych?

- Jasne. Na dzisiaj chyba mam dosyć łowienia. I wpadnijcie kiedyś do mojego pubu na

kolację. Ja stawiam. - Dougie ruszył po swoje rzeczy. - Ale Ŝeby podejrzewać mnie o chęć

zabicia... - MęŜczyzna pokręcił głową. - Raz ryzykowałem Ŝyciem, ratując kobietę...

- JuŜ dobrze, Celie? - Norbert zaczął łagodnie huśtać ją w ramionach. Przypuszczał, Ŝe

wpadła w szok. Była silną kobietą, lecz zbyt długo Ŝyła w strachu i dzisiaj coś w niej pękło.

Znalazła się o krok od utraty zmysłów.

Norbert znał ten stan ducha. Po śmierci Lynn był w podobnym stanie - dotarł na sam

skraj przepaści i wiedział, jaka jest głęboka.

Uspokajająco gładził Celie po włosach, mrucząc jakieś kojące słowa. śadna kobieta

nie jest pociągająca, gdy płacze, lecz Celie wyglądała słodko i bezbronnie, a jej pełne łez oczy

były jeszcze bardziej niebieskie niŜ zwykle.

- Uciekłaś ode mnie, prawda? - Uniósł jej twarz. - Dougie cię przestraszył, więc

zostawiłaś takŜe i mnie? Dlaczego? Nie udowodniłem ci, Ŝe chcę twojego dobra?

Z jej spojrzenia wyczytał odpowiedź. Celie Sherwood była sama na świecie, gdzie

kaŜdy moŜe okazać się zdrajcą. Ale chciała zaufać Norbertowi Jamesowi. Tak bardzo...

A on jej pragnął.

Uświadomił to sobie niemal z bólem serca. Dawno temu poprzysiągł sobie, Ŝe juŜ

nigdy nie zwiąŜe się emocjonalnie z Ŝadną kobietą. Wiedział, jak to jest stracić kogoś ukocha-

nego. I wolał więcej nie ryzykować. Oczywiście było to podejście tchórza, ale Norbert chyba

nie przeŜyłby takiego cierpienia, jakie juŜ raz zesłał mu los. A Celie Sherwood była kobietą,

którą na pewno łatwiej utracić, niŜ zatrzymać przy sobie.

Norbert zdawał sobie z tego sprawę, lecz juŜ nie miał wyboru, poniewaŜ Celie

Sherwood stała się dla niego kimś najwaŜniejszym, chociaŜ nie miał pojęcia, kim ona jest, ani

od czego ucieka. ChociaŜ go okłamywała i niewątpliwie zrobi to jeszcze wielokrotnie.

ChociaŜ podejrzewał, Ŝe pewnie znów go opuści, nie bacząc na wszystko, co dla niej uczynił.

Byłaby dla niego równie cenna nawet wtedy, gdyby całkiem zwariowała.

- Pragnę cię, Celie. - Pocałował ją w czoło i przygarnął do siebie. - Pragnę cię i chcę ci

pomagać.

- Nie mam nic, co mogłabym ci ofiarować.

- Pozwól, Ŝe ja to ocenię.

Jej wargi były miękkie i podatne, gdy ogarnął je ustami, dłoń spoczęła na jego szyi,

jakby Celie zamierzała go objąć. Norbert był do głębi poruszony zarówno słodyczą tej

bliskości, jak i smutkiem. Obejmował Celie - taką Ŝywą i ciepłą - a moŜe za parę godzin ona

znów zniknie.

Pogłębił pocałunek, jakby wbrew własnej woli o coś nim pytał. I odniósł wraŜenie, Ŝe

Celie odpowiedziała „tak”. Wtedy odezwały się pragnienia, które dusił w sobie od lat.

Pragnienia fizycznej bliskości oraz tej emocjonalnej. Znów wydawało mu się, Ŝe ma szanse

na całkiem nowe Ŝycie, na szczęście, które przed laty uznał za nierealne. Zamknął Celie w

ciasnym uścisku i na moment zapomniał o całym świecie, z wyjątkiem trzymanej w

ramionach kobiety.

Ona pierwsza się odsunęła, a wtedy ujął jej bledziutką twarz w dłonie i wyczytał z

niebieskich oczu, Ŝe Celie jest tak samo zagubiona jak on.

- Zabiorę cię do domu, Celie. Musisz odzyskać siły przed kolejną ucieczką. Wiem, Ŝe

znów uciekniesz. Nie zaprzeczaj. Pozwól mi jednak opiekować się tobą, dopóki nie będziesz

na tyle zdrowa, aby jakoś dać sobie radę. Niedawno zemdlałaś. Czy to nic ci nie mówi?

- Co z Dougiem?

- Groził ci?

- Nie...

- Chyba jest nieszkodliwy. MoŜe niewłaściwie zinterpretowałaś to, co mówił.

- Jane wspomniała, Ŝe został postrzelony podczas napadu...

- Wiem. Ale nie był napastnikiem, tylko chciał ratować jakąś kobietę. Sprawdzę to,

jeśli chcesz. Ale moim zdaniem facet powiedział prawdę.

- Myślałam, Ŝe oni znów mnie znaleźli. śe mnie śledzili lub namierzyli po mojej

rozmowie telefonicznej...

- Po rozmowie? Dzwoniłaś stąd do kogoś, Celie? Ktoś ci pomaga? - Widział, jak z jej

twarzy znika wyraz bezradności, a pojawia się obojętna maska, będąca fasadą, za którą Celie

zawsze się ukrywała. - Rozumiem. - Norbert ze smutkiem potrząsnął głową. - Nadal nie

chcesz zdobyć się wobec mnie na szczerość, prawda? Wiesz, kto ci zagraŜa, ale nie

zamierzasz podzielić się ze mną tą informacją. I masz pomocnika, do którego telefonowałaś

stąd.

- Nie mogę powiedzieć ci niczego więcej.

- I pewnie tego nie zrobisz. - Odsunął ją od siebie, wstał i otrzepał spodnie.

- Nie.

Pomógł jej się podnieść, usiłując wykrzesać z siebie choć trochę gniewu. Chciał być

zły na Celie, lecz nic z tego nie wyszło. Rozumiał, Ŝe w jej świecie błędne decyzje mogły

kosztować Ŝycie.

- Celie, jestem w stanie ci pomóc, chociaŜ pewnie w to nie wierzysz. Pozwól więc, Ŝe

najpierw zabiorę cię do domku i trochę o ciebie zadbam. A później nie będę cię zatrzymywał,

jeśli zechcesz uciec.

Zamknęła oczy, całkiem zrezygnowana. Norbert rozumiał, Ŝe ona boi się zostać. Ale

jeszcze bardziej obawiała się odejść...

- Dziękuję - szepnęła.

Nie wiedział, co odpowiedzieć. Ani za co mu podziękowała. Za to, Ŝe jej szukał? Za

propozycję pomocy? Lub za tę chwilę intymności? A moŜe za coś tak podstawowego, jak

fakt, Ŝe nie okazał się zdrajcą? Przynajmniej na razie.

- Niedaleko jest ścieŜka. - Kiwnął głową w prawo.

- Podprowadzę cię do niej, chwilę tam zaczekasz, a ja skoczę po samochód. Zdołasz

przejść ten kawałeczek?

- Miałam zamiar dotrzeć aŜ do Canterbury - odparła z bladym uśmiechem.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Zaczęła ćwiczyć ramię, podnosząc prawą ręką rolkę papierowego ręcznika. Bark

piekielnie bolał, lecz Celestine nie zamierzała przestać. PołoŜyła rolkę na kuchennym blacie,

następnie znów ją uniosła, tym razem aŜ na wysokość ramienia i z ręką wyprostowaną w

łokciu.

- Jak idzie?

Odwróciła się do drzwi i z nieśmiałym uśmiechem spojrzała na Norberta. Nie słyszała,

jak wchodził.

- Dobrze wreszcie nie nosić tego temblaka i robić coś sensownego.

- Betty mówiła, Ŝebyś nie przesadzała z ruchami.

- Wiem. Wcale nie chcę się przetrenować. Ale musiałam sprawdzić, jak dalece

zaszkodził mi Bobby.

- Zdaniem Betty odzyskasz pełną sprawność, lecz powinnaś chodzić na fizykoterapię.

- To niemoŜliwe. Sama nad sobą popracuję.

- CóŜ, w twojej sytuacji rzeczywiście nie sposób umawiać się na wizyty. Jesteś raz tu,

raz tam, nie wiadomo, gdzie będziesz jutro. - Norbert wzruszył ramionami.

- Wcale nie lubię uciekać. - Oparta o blat patrzyła, jak Norbert sięga do lodówki po

puszkę z napojem.

- Ale nie chcesz przyjąć mojej pomocy.

- Nie moŜesz mi pomóc.

Otworzył colę i wypił dwa łyki. Po raz pierwszy od dnia, gdy znalazł Celie w lesie,

poruszył draŜliwy temat. AŜ do tej pory prawie ze sobą nie rozmawiali, spotykając się

wyłącznie podczas posiłków. Rzadko nawet przebywali w tym samym pomieszczeniu.

Celestine duŜo odpoczywała i planowała swoje następne posunięcie. Whit obiecał, Ŝe

pieniądze będą do odebrania dzisiaj. Zdawała sobie sprawę z tego, Ŝe po wejściu w ich

posiadanie musi szybko zadecydować, co dalej. Inne wieści okazały się niepokojące. Whit

próbował znaleźć jakąkolwiek informację o Norbercie Jamesie, konsultancie firmy Tri - C,

lecz nigdzie nie trafił na jego ślad. Miał nadal szukać, lecz sugerował zachowanie daleko

idącej ostroŜności.

CóŜ, Whit oczywiście mógł nie dokopać się do źródła. Korporacja Tri - C była

ogromnym konglomeratem z filiami w róŜnych częściach świata, a Norbert sam powiedział,

e nie znajduje się na regularnej liście płac. Ale wątpliwości nie zostały wyjaśnione, toteŜ

Celie znów czuła się bardzo niepewnie. Zwłaszcza Ŝe Norbert całymi godzinami siedział przy

komputerze oraz często rozmawiał przez telefon. Zastanawiała się, z kim - i jej obawy rosły.

Norbert rzadko wychodził z domu, ale wczoraj rano poszedł odwiedzić Teddy'ego.

Celestine dowiedziała się o tym od Marian, która po południu przyniosła wykonany przez

chłopca rysunek - kilka czarnych i pomarańczowych smug, które tylko rodzic mógł uznać za

ładne. Norbert przyczepił malunek do ściany swojej sypialni, a Celestine chciała spytać,

dlaczego to zrobił. Pragnęła zadać mu wiele róŜnych pytań, wolała jednak unikać okazji do

ewentualnych wzruszeń. Wystarczy, Ŝe bez przerwy myślała o Norbercie, nawet jeśli nie byli

razem. Przypominała sobie ich pocałunek, tę niespodziewaną pieszczotę wydartą z absurdu jej

ycia. I zastanawiała się, czy pozwolić sobie na więcej takich szaleństw.

Nagle skonstatowała, Ŝe gapi się na Norberta, i pospiesznie umknęła spojrzeniem w

bok.

- Nie byłem wobec ciebie całkiem szczery, Celie - powiedział Norbert, opróŜniwszy

przynajmniej połowę puszki. - Odniosłem zawodowy sukces i mam więcej pieniędzy, niŜ

pewnie zdołam wydać do końca Ŝycia. Znam teŜ sporo wpływowych ludzi.

- Ja równieŜ. I właśnie oni usiłują mnie zabić.

- Kim są?

W odpowiedzi tylko pokręciła głową.

- WciąŜ mi nie ufasz.

- Nie bierz tego do siebie. - Spróbowała złagodzić swoje słowa uśmiechem, lecz na

Norbercie nie wywarło to Ŝadnego wraŜenia.

- Skoro nie chcesz Ŝadnej pomocy, przyjmij ode mnie chociaŜ pieniądze. Na nowy

początek.

- Nie mogłabym wziąć od ciebie pieniędzy.

- Stać mnie na to.

- Praca konsultanta jest aŜ tak dobrze płatna? Musisz być bardzo dobry w tym, co

robisz.

- Jestem. Ale nie wszystko mi wychodzi. - Zgniótł puszkę w dłoni. - Jak sama widzisz,

nie umiem wzbudzić zaufania.

- Dzięki za propozycję, ale nie przyjmę Ŝadnych funduszy. Nawet gdybyś był

prawdziwym krezusem. JuŜ i tak zabrałam ci mnóstwo czasu, wystawiłam na liczne próby

twoją cierpliwość...

- To na pewno. Prawie mi się skończyła. - Zgrabnie wrzucił puszkę do kosza.

- WyobraŜam sobie. Nigdy się nie dowiesz, jak bardzo jestem ci wdzięczna za

wszystko, co dla mnie uczyniłeś. Gdyby nie ty, juŜ bym nie Ŝyła.

- Mimo to nadal ukrywasz przede mną swoją toŜsamość. Pragnęła mu powiedzieć coś

o sobie. Była mu to winna.

Chciała wyznać, Ŝe jest Celestine St. Gervais, dziewczyną z amerykańskiego Południa,

a nie kimś posługującym się cudzymi personaliami.

- No dobrze - mruknęła, gdy Norbert odwrócił się, aby wyjść. - Moje prawdziwe imię

to Celestine.

Norbert cofnął się i patrzył na nią wyczekująco.

- Dodam jeszcze coś. Dzisiaj po południu kończę dwadzieścia pięć lat.

- Masz dziś urodziny?

- Tak wynika z kalendarza.

- Wszystkiego najlepszego, Celestine.

- Mogłam... wybrać sobie jakieś inne dane. Jedną z moŜliwości była Celie Sherwood.

Gdy byłam mała, mój ojciec czasem mówił do mnie „Celie”. Zdecydowałam się uŜywać tego

imienia, poniewaŜ działało na mnie kojąco. Prawdziwa Celie chyba nie miałaby nic

przeciwko temu.

- Masz jakieś nazwisko?

- Tak.

- Pewnie go nie poznam.

- Proszę cię... niech to wystarczy.

- Jak będziemy świętować twoje urodziny?

- Wcale. Nie robiłam tego od... od bardzo dawna.

- Więc pora zmienić zwyczaj.

- Chciałabym pojechać do Canterbury.

- A wrócisz?

Powiedziała mu juŜ tyle kłamstw. Nie zamierzała karmić go kolejnymi. Nie teraz.

- Znów muszę zniknąć. Mogłabym juŜ dzisiaj.

- W swoje urodziny?

- To byłby kiepski prezent, prawda?

- Raczej tak.

- Ramię się goi, juŜ nim poruszam i nie potrzebuję temblaka. Powinnam iść swoją

drogą. Ty teŜ.

- Dlaczego? JuŜ zacząłem się przyzwyczajać. Lubić to.

- Co?

- Ciebie. Siebie. Nas razem. Obserwowanie, jak na słońcu twoje policzki znów

róŜowieją. Jak popijasz poranną kawę, jak w południe jesz zupę. Wsłuchiwanie się nocą w

odgłosy, jakie wydajesz przez sen.

Poczuła, Ŝe się rumieni. Ciekawe, czy Norbert oczekiwał jakiejś reakcji.

- Nie ma sensu przyzwyczajać się do czegoś, co długo nie potrwa.

- Do ciebie naleŜy decyzja, czy z Canterbury udasz się tam, gdzie uznasz za stosowne.

Nie zamierzam zatrzymywać cię siłą, ale chociaŜ obiecaj, Ŝe nie wyjedziesz bez przygoto-

wania. Jeśli potrzebujesz pieniędzy, powiedz tylko słowo. MoŜesz to uznać za poŜyczkę, jeśli

chcesz.

- Wolałabym wrócić z tobą do Londynu. Tam mogę wszystko załatwić.

- I znów zniknąć? Skinęła głową.

- Kiedy?

Wzięła głęboki oddech.

- Wkrótce.

- Więc dobrze. Ale najpierw musisz pojechać do Canterbury?

- Tak.

- Za pół godziny?

- Doskonale.

- Wieczorem uczcimy twoje urodziny.

- Niekoniecznie. Naprawdę nie musisz...

- Ale chcę. - Podszedł do niej i wsunął jej za ucho kosmyk włosów. - Tylko raz w

yciu człowiek kończy dwadzieścia pięć lat.

- Fakt. Nawet nie byłam pewna, czy tego doŜyję.

- Udało się. Stoję tuŜ obok ciebie, a ty nie sięgasz po nóŜ.

- Jest za daleko.

- JuŜ nie podskakujesz, gdy wchodzę do pokoju.

- Co mam powiedzieć? śe zaczynam ci ufać?

- To zabrzmiałoby jak najsłodsza muzyka.

- Norbert... - Była pewna, Ŝe oboje patrzą na siebie ze smutkiem w oczach. - Nie ufam

adnemu z nas. Tak lepiej?

- Wiesz co? Najbardziej nie ufasz chyba sobie samej.

Norbert nigdy nie był w Canterbury, nigdy nie widział przepięknej katedry, gdzie

Thomas Beckett spotkał się ze swoim stwórcą, i do której dawniej pielgrzymowali ludzie z

całej Anglii. Po drodze Celie powiedziała, Ŝe teŜ jedzie tam po raz pierwszy. Ale Ŝadne jej

zapewnienie nie musiało być prawdą.

Norbert zostawił auto na płatnym parkingu, wrzucił do parkometru stosowną liczbę

monet, po czym oboje skręcili w lewo, aby dojść do centrum. Współczesne Canterbury

odwiedzali pielgrzymi z całego świata, obwieszeni kamerami, aparatami fotograficznymi i z

torbami pełnymi zakupów. Po wąskich uliczkach z czasów średniowiecza przelewały się

tłumy hałaśliwych turystów.

- Masz ochotę obejrzeć katedrę, gdy załatwisz swoje sprawy?

- Bardzo chętnie. Zawsze chciałam ją zobaczyć.

- Ja teŜ. - Przypuszczał, Ŝe tym razem Celie powiedziała prawdę.

Dwie przecznice dalej przystanęła przed wystawą sklepu z porcelaną, lecz chyba

nawet jej nie zauwaŜyła.

- Teraz cię zostawię - oznajmiła. - Muszę coś załatwić.

- Tak myślałem.

- MoŜemy spotkać się tutaj o... - Podniosła jego rękę i spojrzała na zegarek. - O

jedenastej?

- ZdąŜysz do tego czasu?

- Mam nadzieję.

- To do jedenastej. - Stwierdził, Ŝe Celie ma niepewną minę. - Nie zamierzam deptać

ci po piętach. Idź.

- Dziękuję.

Dotrzymał obietnicy, wchodząc do pierwszego sklepu po przeciwnej stronie uliczki. I

zaraz poŜałował, Ŝe wcześniej nie spojrzał na szyld. Znalazł się bowiem w królestwie

zabawek, a nie był w takim miejscu od śmierci Josha. Teraz nagle odŜyły wspomnienia.

- Czym mogę słuŜyć?

Bezradnie pokręcił głową, zaskoczony pytaniem siwowłosej ekspedientki, która

wyglądała raczej na babcię kupującą prezenty dla wnuków.

- Oszałamiający wybór, prawda? - dodała kobieta.

- Rzeczywiście.

- Szuka pan czegoś dla chłopca czy dziewczynki?

- Właściwie... niczego nie szukam.

- Och... rozumiem.

Niczego nie rozumiesz, pomyślał z goryczą, która nieoczekiwanie zalała go jak wielka

fala.

- Miałem syna, ale on umarł. Od tego czasu nie byłem w sklepie z zabawkami -

wypalił bez namysłu, czując nagłą potrzebę podzielenia się swoim bólem.

- Och, tak mi przykro. PrzeŜył pan prawdziwą tragedię.

- On uwielbiał oglądać zabawki. Był...

- Tak? Jaki był?

Norbert odwrócił się, aby widzieć twarz kobiety. Patrzyła na niego z autentycznym

współczuciem i skrzyŜowała ręce, jakby zamierzała cierpliwie słuchać. A on, nie wiadomo

dlaczego, postanowił się jej zwierzyć.

- Miał zespół Downa. Wie pani, co to takiego?

- O, tak.

- Był moim pasierbem i kiedy poznałem jego matkę, ona uwaŜała, Ŝe jej synek

wzbudzi moją niechęć. Ale ja natychmiast go pokochałem. On emanował słodyczą.

- Wiem, o czym pan mówi.

- Cieszyłem się nim tylko przez dwa lata.

- To był dobry okres w pańskim Ŝyciu?

- Wspaniały.

- Bardzo się cieszę.

- Parę dni temu spotkałem chłopca z zespołem Downa. - Norbert podszedł do półki, na

której znajdowało się mnóstwo pluszowych misiów. Spojrzeniem wielkich, plastikowych

oczu błagały o zabranie ich do domu. - Ten malec przypomniał mi o Joshu. Ma takie same

jasne włosy, taki sam uśmiech. - Norbert sięgnął po zielono - fioletowego smoka, z

rozanieloną miną szczerzącego wielkie zębiska. - ZauwaŜyłem, Ŝe mały lubi fioletową barwę.

Chyba spodobałby mu się ten smok. Josh byłby nim zachwycony.

- Więc powinien pan kupić mu tę zabawkę. Norbert trzymał smoka w obu rękach. Po

mierci Josha i Lynn stał się niemal odludkiem, głęboko pogrzebał swoją zdolność kochania.

Dlaczego więc teraz wydawało mu się, Ŝe ona odŜyła? Jak to się stało, Ŝe tak czule tulił

Teddy'ego w ramionach? I Ŝe był w stanie opowiedzieć obcej osobie najsmutniejszą historię

ze swego Ŝycia?

- Wezmę go. - Wepchnął smoka w dłonie serdecznie uśmiechniętej sprzedawczyni.

- Cieszę się.

Norbert teŜ się ucieszył, chociaŜ wraz ze zmartwychwstaniem dawno zapomnianych

uczuć pojawił się takŜe ból.

- To prawie jak prezent od pańskiego synka, prawda? - Kobieta włoŜyła zabawkę do

kolorowej torby. - Bo gdyby tak bardzo pan go nie kochał, to nie kupowałby tego dla innego

dziecka.

Celestine podeszła do stanowiska urzędnika bankowego, którego opisał jej Whit. Dwa

razy zrezygnowała z załatwiania sprawy przez młodą kobietę, czekając, aŜ męŜczyzna będzie

wolny. W końcu nadeszła jej kolej.

- Jestem Celestine St. Gervais - powiedziała, siadając na wskazanym jej krześle.

- Witam, panno St. Gervais. - MęŜczyzna miał jakieś pięćdziesiąt kilka lat i bielutkie

wąsy. Zdaniem Celie wyglądał jak dobroduszny Święty Mikołaj. A ona była tego roku bardzo

grzeczna.

- Rozumiem, Ŝe pan Whit Sanderson z kancelarii prawniczej „Flinders, Billett &

Crane”, z siedzibą w Wilmington, w stanie Północna Karolina, juŜ się z panem skontaktował?

- Oczywiście. Przelaliśmy pieniądze na pani osobiste konto. Cała suma jest do

natychmiastowej dyspozycji.

- Dziękuję. - Celie z ulgą przymknęła powieki. - To wiele dla mnie znaczy. - Podpisała

wymagane dokumenty i uścisnęła dłoń urzędnika.

- Proszę powiedzieć, ile pieniędzy Ŝyczy pani sobie dzisiaj pobrać, a ja zaraz załatwię

polecenie wypłaty.

Trzymała w garści gotówkę, zanim się zorientowała, Ŝe z braku torebki musi

wepchnąć banknoty do kieszeni. Ale teraz juŜ mogła sobie kupić kilka rzeczy, choć nie

powinna zanadto szastać pieniędzmi.

Wychodząc z banku, stwierdziła, Ŝe ma jeszcze pół godziny do spotkania z

Norbertem, poszła więc po zakupy. Potrzebowała torebki, zegarka i pary wygodnych butów,

poniewaŜ w tych, w których szła przez las, chwiał się obcas. Z kupowaniem dodatkowej

garderoby i bielizny musiała jeszcze się wstrzymać - zarówno z braku czasu, jak i konie-

czności podróŜowania z niewielkim bagaŜem.

Znalazła sklep z galanterią i wybrała torebkę z imitacji skóry, wystarczającą duŜą, aby

słuŜyła za niewielki neseser. Nabyła teŜ tani, okrągły zegarek z metalową bransoletką i

szmacianą portmonetkę. Nigdzie nie trafiła na porządne pantofle, lecz zauwaŜyła warsztat

szewca, który na poczekaniu umocnił obcas.

O jedenastej stwierdziła, Ŝe jest z siebie zadowolona.

Norbert juŜ czekał w umówionym miejscu. Oparty o ścianę obserwował mijających go

turystów z miną osobnika, który nie potrzebuje niczego ani nikogo.

Ale Celestine juŜ wiedziała, Ŝe to nieprawdziwy wizerunek Norberta. W ciągu tych

kilku dni zdąŜyła trochę go poznać, chociaŜ się maskował. Był spokojnym, ale wraŜliwym

człowiekiem, nieskłonnym do wydawania pochopnych sądów. Cechowała go teŜ siła i

odwaga kogoś, kto umie wycisnąć, ile się da, nawet z niekorzystnej sytuacji. Działał

konsekwentnie i skutecznie.

Celie bezwiednie westchnęła. Norbert pokonał Bobby'ego i pomógł jej w warunkach,

kiedy inni ludzie pewnie by ją zawiedli. Mimo ostrzeŜeń Whita jakoś nie mogła uwierzyć, Ŝe

Norbert tylko udaje, aby ją przechytrzyć. Ale z drugiej strony... juŜ popełniła kilka

powaŜnych błędów. Pomyliła się co do Bobby'ego i prawdopodobnie co do Dougiego

Fergusona.

Ale teraz, patrząc na Norberta, poczuła, Ŝe jej serce zabiło szybciej. Gdyby znów

zawiodła ją intuicja i Norbert okazałby się zdrajcą, to świat chyba juŜ nigdy nie byłby taki

sam, jak dotąd. Z całej duszy pragnęła, aby Norbert był dokładnie taki, za jakiego chciała go

uwaŜać. Dobry, serdeczny, godny zaufania.

Teraz wyprostował się, trochę obrócił, zauwaŜył, Ŝe ona na niego patrzy i uśmiechnął

się. Lubiła, gdy w jego oczach pojawiał się taki cudowny, ciepły blask. I przez chwilę miała

ogromną, absurdalną ochotę paść w ramiona Norberta i pocałować go, na środku zabytkowej

uliczki Canterbury.

- Załatwiłaś, co trzeba?

- Tak.

- To dobrze.

Nie spytał o nic więcej, poniewaŜ chyba juŜ wiedział, Ŝe byłoby to stratą czasu, lecz

Celestine poczuła niemal rozczarowanie. Chętnie podzieliłaby się z Norbertem dobrymi

wiadomościami. Tych złych mu nie szczędziła.

- Co robiłeś?

- Małe zakupy.

- Chyba maciupeńkie, bo nie masz Ŝadnych pakunków.

- Zaniosłem je do samochodu.

- Zwiedzimy katedrę? - Celestine cofnęła się, przepuszczając grupę rozkrzyczanych

niemieckich turystów.

- MoŜe najpierw wolisz iść na lunch?

- Nie, zjemy coś później.

Nie zaprotestowała, gdy Norbert wziął ją za rękę. To wydawało się takie oczywiste.

Wolnym krokiem ruszyli przed siebie, zatrzymując się czasami, aby obejrzeć wystawy lub

spenetrować malownicze boczne uliczki. Celestine usiłowała sobie przypomnieć, kiedy

ostatnio była na spacerze z męŜczyzną. Ominęło ją tyle przyjemności, które jej rówieśniczki

uwaŜały za coś najnormalniejszego na świecie. Myśląc o tym teraz, doszła do wniosku, Ŝe

mimo niebezpieczeństw czyhających na nią w ciągu kilku ostatnich lat, mimo strachu i

niepewności, w tym trudnym okresie swojego Ŝycia nauczyła się czegoś niezmiernie cennego.

Poznała wartość kaŜdej ulotnej chwili. I wiedziała, Ŝe nawet gdyby kiedyś mogła normalnie

egzystować, to dostrzeŜe wokół siebie piękno we wszystkim. W kaŜdym zachodzie słońca. W

kaŜdym płatku róŜy i jej aromacie. W muśnięciu jedwabiu o nagą skórę.

Doceni bliskość takiego męŜczyzny jak Norbert.

- Kupiłem prezent dla Teddy'ego.

- Naprawdę? Co?

- Smoka.

- Chyba nie prawdziwego? W takim miasteczku, jak Canterbury, Ŝywe smoki pewnie

są w cenie.

- Ten powinien przypaść małemu do gustu. PoniewaŜ to Norbert poruszył ten temat,

więc uznała, Ŝe moŜna go kontynuować.

- Masz wspaniałe podejście do tego chłopca. Marian mówiła, Ŝe będzie chodził do

miejscowej szkoły, Ŝeby jak najwięcej przebywać z rodzicami. To doskonałe rozwiązanie.

KaŜde dziecko powinno czuć, Ŝe jest kochane. A takie, jak Teddy, musi być całkiem pewne

ich miłości.

- Miałem kiedyś synka z zespołem Downa. Był moim pasierbem.

- Mówiłeś, Ŝe nie masz dzieci.

- On umarł.

Mocniej ścisnęła dłoń Norberta.

- JuŜ zapomniałem o róŜnych rzeczach z nim związanych, ale Teddy wszystko mi

przypomniał. Josh wszędzie nosił ze sobą swoją ulubioną zabawkę... taką małą pluszową

małpkę imieniem Dawg. Zabierał ją nawet do wanny. Znał wszystkie litery, chociaŜ miał

niecałe pięć lat. Moja Ŝona pracowała z nim codziennie całymi godzinami. Czasem po

powrocie do domu zastawałem ich oboje niemal we łzach. Ale ona postanowiła nauczyć go

czytać i pisać, znać się na godzinach... - Norbert umilkł na chwilę. - Na pewno wszystko by

umiał.

- Co się stało?

- Wieczorem poszedł spać, a nazajutrz juŜ się nie obudził.

- Tak mi przykro...

- Uhm. - Norbert westchnął. - śałuję, Ŝe celowo tyle rzeczy o nim zapomniałem. JuŜ

nie pamiętam tytułu jego ulubionej bajki, koloru ścian w jego sypialni ani tego, co Josh chciał

dostać na następne urodziny. Pewnie juŜ nigdy sobie tego nie przypomnę.

- Nie zapomniałeś tego, co najwaŜniejsze.

- Sam nie wiem...

- Moi rodzice zmarli, gdy byłam małą dziewczynką. Prawie ich nie pamiętam, ale

nigdy nie zapomnę tego, jak bardzo mnie kochali. Ta świadomość dodawała mi sił, gdy

pokonywałam kolejne setki kilometrów.

- Najeździłaś się po świecie.

- Wiesz co? Cieszę się, Ŝe teraz nigdzie nie jadę.

- Spójrz tam. - Norbert ścisnął jej dłoń.

Celestine podniosła głowę i ujrzała wspaniałą bramę, za którą było widać słynną

katedrę. Przez długą chwilę oboje milczeli, podziwiając niezwykłe dzieło średniowiecznej

architektury.

- Patrząc na coś tak imponującego, łatwo uwierzyć, Ŝe człowiek moŜe wszystko. Jeśli

tylko bardzo tego pragnie - stwierdził Norbert. - Chyba musimy kupić bilety, Ŝeby wejść do

rodka. Pójdę do...

Celestine nie zwróciła uwagi na to, Ŝe Norbert urwał w pół zdania.

- Tylko pomyśl o tych wielu wiekach historii - powiedziała, przepełniona podobnym

podziwem, jaki zapewne czuli dawni pielgrzymi. - Podobno część tych witraŜy jest równie

stara, jak sama budowla...

Nagle Norbert mocno szarpnął ją za rękę.

- O co chodzi?

- Szybko! - Odwrócił się i pociągnął ją za sobą.

- Zaufaj mi!

Zaufała. Widocznie coś było nie tak i nie naleŜało tracić ani chwili, więc posłusznie

pomknęła za Norbertem. On zaś bezceremonialnie wepchnął ją do najbliŜszego sklepiku,

zawadzając o regał z pamiątkami i niechcący szturchając dwie siwowłose matrony.

- Stańmy tam. - Ruchem głowy wskazał zasłonięty stojakami kąt pomieszczenia.

- Co się dzieje? - cicho spytała Celie, gdy znaleźli się za nimi. Norbert stał odwrócony

plecami do drzwi, więc nie widziała ulicy.

- Co sądzisz o tym? - Norbert wziął do ręki komplet serwetek z wyhaftowanymi

strofami wierszy Chaucera, poety z czternastego wieku. - Świetny prezent dla mojej matki,

prawda?

- Masz matkę?

- Gdzieś mam.

Celie dopiero teraz się zorientowała, Ŝe on obserwuje drzwi sklepu, patrząc w lustro za

jej plecami.

- W czym problem? - spytała przyciszonym tonem, a Norbert na ułamek sekundy

odwrócił wzrok.

- Tam jest Bobby.

- O, BoŜe!

- Co kupimy dla twojej rodziny? - spytał głośniej.

- Zabójcę.

Norbert znów szybko na nią zerknął, nie ulegało wątpliwości, Ŝe dobrze ją zrozumiał.

- Gdzie go widzisz? - szepnęła.

- Wraca z codziennej modlitwy w katedrze. Celestine przymknęła powieki. Chyba juŜ

nigdy nie będzie bezpieczna. Ani wolna. Nawet dom boŜy nie mógł dać schronienia przed

tymi, którzy pragnęli jej śmierci.

- Jak za mną trafił?

- Opuść głowę, Celie. On właśnie mija sklep.

Stała całkiem bez ruchu, jak zahipnotyzowana, zaś Norbert znów zaczął paplać o

prezentach dla jej nieistniejącej rodziny. A gdy nagle przestał porównywać walory serwetek z

zaletami porcelanowych Big Benów, domyśliła się, Ŝe bezpośrednie zagroŜenie zniknęło.

- Musimy załoŜyć, Ŝe Bobby jakoś nas namierzył i albo on, albo jakiś jego wspólnik

ma teraz na oku parking - stwierdził Norbert. - Nie moŜemy sami iść po samochód. Ktoś musi

to zrobić za nas.

- Ale kto?

- W pubie na pewno znajdzie się chętny, który za stosowną opłatą przyprowadzi nam

auto pod wskazany adres. Tam, gdzie Bobby pewnie nie będzie nas szukał. Na jakieś

spokojnej, willowej uliczce. Wskoczymy do samochodu i błyskawicznie znikniemy z

Canterbury.

- Jakim cudem nas znalazł?

- MoŜe ty mi wyjaśnisz, po co tu przyjechałaś, zanim sam się tego dowiem.

- Moje sprawy na pewno nie mogą mieć z tym nic wspólnego.

- Ale Bobby za tobą trafił do Canterbury. Zjawił się tu właśnie dziś. Pomyśl o tym,

Celie.

- Nie. Wiem, Ŝe to nie moŜe być to!

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

- Obecnie moje Ŝycie teŜ jest w niebezpieczeństwie, więc powinnaś powiedzieć mi

wszystko. - Norbert spojrzał na Celie. Nadal myślał o niej właśnie tak, chociaŜ juŜ znał jej

prawdziwe imię. Siedziała skulona na przednim siedzeniu, włosy zasłaniały połowę jej

twarzy, lecz on i tak wiedział, jakie uczucia się na niej malują. Celie była przeraŜona.

Zdesperowana. Zraniona.

- Okazałeś mi duŜo dobroci - powiedziała, nie patrząc na niego. - Ale nie mam wobec

ciebie Ŝadnych zobowiązań. Nie prosiłam cię o pomoc.

- Poniekąd tak. Prosiłaś, Ŝebym nie zabierał cię do szpitala. MoŜe powinienem był tam

cię zawieźć i teraz nie miałbym na karku tych problemów - palnął bez namysłu i zaraz tego

poŜałował. Ale był zły, poniewaŜ Celie nadal nie chciała puścić pary z ust.

- Po powrocie do domku spakuję się i zaraz odejdę. Na pewno zdołam jakoś dotrzeć z

Trillingden do Londynu.

- Nie. - Jego cięŜkie westchnienie dobrze wyraŜało głębię dręczącej go frustracji. -

Przepraszam.

- Nie masz za co.

- Zazwyczaj nie bywam okrutny.

- Zazwyczaj nie uciekasz.

- Chciałbym wiedzieć, dlaczego teraz to robię. Musisz więc powiedzieć mi prawdę.

- Tak sądzisz? Niby dlaczego miałabym ci ufać? Tylko troje ludzi znało moje

dzisiejsze plany. Jesteś jednym z tej trójki.

- To ja zauwaŜyłem Bobby'ego. - Norbert zacisnął dłonie na kierownicy.

- Owszem i to właśnie ty mogłeś spotkać się z nim, gdy załatwiałam swoje sprawy.

Mogłeś go na mnie napuścić. Albo zmyśliłeś, Ŝe on tam jest. Ja go nie widziałam!

- A więc dobrze. - Norbert ledwie zdołał to powiedzieć i zaraz zacisnął wargi, Ŝeby nie

palnąć głupstwa, które później by sobie wyrzucał.

Jechali w milczeniu aŜ do najbliŜszej wioski. Tam Norbert zignorował objazd,

dojechał wąskimi uliczkami do centrum miejscowości i zatrzymał auto przed ceglanym

budynkiem, w którym mieścił się sklep spoŜywczy i poczta.

- Jeszcze wcześnie. Na pewno złapiesz jakiś środek komunikacji. Zakładam, Ŝe

zdobyłaś pieniądze, poniewaŜ masz nową torebkę. Sugeruję więc, Ŝebyś postarała się znów

zniknąć. Najlepiej zmień autobusy kilkakrotnie, abym nie wpadł na twój ślad, poniewaŜ

oczywiście będę próbował cię tropić. Od dawna usiłuję cię zamordować, chociaŜ nic złego ci

się nie stało, od kiedy jesteś ze mną. - Skończył perorować i dopiero wtedy spojrzał na Celie.

Bezgłośnie płakała.

Przymknął powieki i oparł głowę o fotel. Wnętrze samochodu cuchnęło tak, jak facet,

który przyprowadził go z parkingu - papierosami, potem i zachłannością.

- Rozumiem, Ŝe nie wiesz, komu ufać, ale juŜ nie jestem w stanie znieść tej twojej

permanentnej podejrzliwości, Celie. Albo mi zaufasz, albo się rozstaniemy.

Naprawdę oczekiwał, Ŝe ona wysiądzie. Na jej miejscu moŜe by tak uczynił. Ale

drzwiczki nie szczęknęły.

- Przepraszam. - Łzy zmiękczyły jej głos.

- Nie współpracuję z Bobbym. Pierwszy raz w Ŝyciu zobaczyłem go w tamtym

londyńskim zaułku.

- Wierzę ci.

- A dzisiaj naprawdę był przed katedrą.

- Nie pojmuję, jak za mną trafił.

Norbert otworzył oczy i odwrócił się twarzą do Celie.

- Nie zdołam pomóc ci rozwikłać tej zagadki, jeśli mi nie powiesz, po co tu

przyjechałaś. Wspomniałaś o trzech osobach, które wiedziały o tym, Ŝe będziesz w

Canterbury. Kim są pozostałe dwie?

- Muszę to przemyśleć.

- śeby zdecydować, co mi powiesz?

- Tak. - Wyjęła z kieszeni chusteczkę higieniczną. - Jeśli tego nie akceptujesz, to

wysiądę.

Przez chwilę waŜył w myśli te słowa. Tym razem Celie przynajmniej była szczera. Co

za odmiana.

- Zgoda.

- Dziękuję.

- Wracajmy do domu.

- A jeśli on nas tam namierzył?

- Gdyby znał nasz adres, nie szukałby nas w Canterbury.

- Skoro trafił tam, to trafi i do domu.

Norbert zapalił silnik i włączył się do ulicznego ruchu. Nie mógł w Ŝaden sposób

uspokoić Celie, poniewaŜ prawdopodobnie miała rację. I oboje o tym wiedzieli.

Celestine ostroŜnie zeszła nad brzeg strumienia, pomagając sobie prawą ręką, chociaŜ

bark nadal pobolewał. Minie sporo czasu, zanim ramię odzyska pełną sprawność.

Norbert pracował w swoim pokoju, ale uprzedziła go, dokąd idzie, Ŝeby się nie

martwił. Czuła się tutaj tak samo bezpieczna, jak gdzie indziej. Nawet gdyby Bobby wytropił

ich w Trillingden, to w tym miejscu szybko by jej nie znalazł.

Słońce chyliło się ku zachodowi i niebo juŜ nabrało koralowego odcienia. Celestine

pomyślała o zachodach w posiadłości Haven House. Rodzice uczynili rytuał z ich oglądania i

niezaleŜnie od pogody lub innych zajęć codziennie przychodzili z drinkami na wielki taras,

aby obserwować niknący za horyzontem złocisty krąg. Ona zaś towarzyszyła im, popijając

sok jabłkowy doprawiony wodą sodową i ozdobiony największą wisienką, jaką tylko zdołała

znaleźć w słoiku. Ojciec często powtarzał, Ŝe Bóg był dla nich wyjątkowo łaskawy, powinni

więc podziwiać wszystkie jego piękne dzieła.

Właśnie o tej porze dnia Celestine zawsze czuła się najbliŜej ojca i matki.

Gdziekolwiek przebywała, nadal starała się znaleźć takie miejsce, gdzie mogła być sama i

wspominać.

Ostatnio rzadko miała po temu okazję, poniewaŜ wciąŜ się przeprowadzała, nikomu

nie ufając. I gdzieś po drodze stała się kimś innym, osobą, której sama nie poznawała.

Niewiele było w niej tamtej młodej kobiety, która zakochała się w Stephenie Montgomerym,

która wierzyła w istnienie miłości na tym świecie, chociaŜ doświadczyła na nim tyle zła.

Która jeszcze wierzyła w przyszłość.

Cztery lata bezustannego uciekania zmieniło tamtą niewinną dziewczynę w kogoś, kto

juŜ nie umie zaufać męŜczyźnie, który dwukrotnie stanął między nią a jej zabójcą.

Zresztą... moŜe chodziło o coś zupełnie innego. MoŜe obawiała się, Ŝe ten męŜczyzna

ze swoim cynicznym uśmieszkiem i uwaŜnym, często smutnym spojrzeniem orzechowych

oczu sprawi, Ŝe ona rozpaczliwie zapragnie tego wszystkiego, czego nie wolno jej mieć... i

wtedy zapomni o konieczności uciekania. A za to oboje zapłaciliby wysoką cenę.

- Pięknie, prawda?

Błyskawicznie się odwróciła i ujrzała stojącego na skarpie Norberta. Nie słyszała jego

kroków i gdyby to był Bobby, to pewnie juŜ leŜałaby martwa.

- Wybacz. Usiłowałem hałasować, ile wlezie.

- Zejdź tu i usiądź przy mnie - zaproponowała, podziwiając jego sylwetkę w dŜinsach i

wiśniowym swetrze oraz wyraziste rysy twarzy oświetlonej padającymi niemal poziomo

promieniami słońca.

- Mogę? Przed chwilą wyglądałaś tak spokojnie.

- Ty chyba nie zburzysz mojego spokoju?

- Tego nie wiem.

- Przekonajmy się.

Zszedł na dół i zajął miejsce tuŜ obok, lecz nie na tyle blisko, aby jej dotykać.

Celestine spodobał się zarys jego muskularnych ud, który dostrzegła, gdy Norbert wypros-

tował nogi, oraz niecierpliwy ruch, jakim podciągnął rękawy. Jego przedramiona pokrywało

ciemne, delikatne owłosienie, zaś dłonie były duŜe i kształtne. Widziała, jak tymi rękami

chwytał Bobby'ego, jak walczył z nim o jej Ŝycie, a jednak z uporem starała się o tym

zapomnieć. Dlaczego? PoniewaŜ się bała. PoniewaŜ zawsze musiała kierować się tylko

strachem, niczym więcej.

- Obiad prawie gotowy - oznajmił Norbert.

- MoŜe chwilę poczekać?

- Na pewno.

W jego głosie tym razem nie było ciepła. Znali się od niedawna, lecz Norbert ostatnio

próbował trochę się do niej zbliŜyć. Pomyślała o tym, co dziś powiedział jej o swoim synku, i

zaczęło dławić ją w gardle. Norbert takŜe wiele przeszedł. Przypuszczalnie dlatego traktował

wiat z dystansem, zadowalając się rolą obojętnego obserwatora, który stoi z boku i sam nie

bierze udziału w tym, co widzi. Ale przypadkiem wkroczył w jej Ŝycie i wtedy bez wahania

zadziałał odwaŜnie, okazał jej przy tym wiele serca.

Celestine podjęła decyzję. Było to zdumiewająco łatwe. Norbert zasługiwał na to, aby

poznać powody jej prześladowania. Musiała mu powiedzieć. Zaufać mu. Bo gdyby nie

zaufała właśnie temu męŜczyźnie, to nie mogłaby juŜ nigdy zawierzyć nikomu. A wówczas

ycie straciłoby sens.

- Chciałeś wiedzieć o mnie trochę więcej - zagaiła.

- Pytałem, po co pojechałaś do Canterbury.

- Nie byłam z tobą całkiem szczera.

- Jesteś mistrzynią w uŜywaniu niedomówień.

- Masz rację. W ogóle nie byłam z tobą szczera.

- To dla mnie Ŝadna nowina.

- Znam osoby, które usiłują mnie zabić.

- Ale nie powiesz mi, kim są, Ŝeby nie narazić mnie na niebezpieczeństwo.

- Mogę opowiedzieć ci pewną historię?

- Zamieniam się w słuch. I nigdzie się nie wybieram. Zrozumiała, co sugerował.

Mogła zebrać myśli, mówić w dowolnym tempie, poniewaŜ on zamierzał cierpliwie słuchać.

Tak, jak cierpliwie pomagał jej od samego początku. I pomimo jej zachowania wciąŜ

pozostawał u jej boku.

- W dzieciństwie byłam bardzo mocno związana z moimi rodzicami - powiedziała,

nadal patrząc przed siebie i podziwiając zachód słońca. - Oni chyba mnie rozpieszczali,

poniewaŜ moja mama nie mogła mieć więcej dzieci. Z wyglądu bardzo ją przypominam, ale

poruszam się jak mój ojciec. Podobno mam identyczny chód, stawiam nogi jak ktoś pragnący

szybko dotrzeć do celu. MoŜe właśnie na to zwróciłeś uwagę, gdy mnie pierwszy raz

zobaczyłeś.

- Podejrzewam, Ŝe w twoim wykonaniu ten chód ma więcej uroku.

- Straciłam ich oboje, mając prawie dziewięć lat. Mieszkaliśmy nad wodą i oni byli

doskonałymi Ŝeglarzami. Lubili wyzwania, ale zawsze uwaŜali, natomiast pływając po morzu,

czasem trochę ryzykowali. Tamtego dnia, gdy zginęli, nagle rozszalała się burza, a oni podjęli

o jedno ryzyko za duŜo.

Norbert wziął ją za rękę. Tak zwyczajnie, od niechcenia. Jak dobry przyjaciel. Lecz

Celestine zareagowała na to inaczej, niŜ na przyjacielski dotyk. I nie po raz pierwszy

wyobraziła sobie dłonie Norberta na jej bardziej intymnych częściach ciała.

- Mów dalej.

Przez chwilę przesiewała w pamięci okruchy swojego Ŝycia.

- Większość sierot zamieszkuje u najbliŜszych krewnych. Ale moja ciotka i wuj

sprowadzili się do mnie. Moi rodzice byli bogaci. Ojciec dostał w spadku całą posiadłość po

swoim ojcu, poniewaŜ dziadek przed śmiercią wydziedziczył moją ciotkę. Nie znosił jej

męŜa, a ona wielokrotnie zniesławiła naszą rodzinę. Dlatego nic jej nie zapisał, tylko udzielił

kilku rad.

- Które zapewne wzięła sobie do serca.

- Bynajmniej. Była rozjuszona brakiem spadku i Ŝądała, aby mój ojciec podzielił się z

nią tym, co otrzymał. On zaś chyba doskonale wiedział, Ŝe ona i tak wszystko roztrwoni.

Obiecał więc zawsze o nią dbać, ale zachował kontrolę nad całym majątkiem.

- I właśnie ta ciotka wzięła cię pod opiekę?

- CóŜ, była jedyną bliską krewną. Zgodnie z testamentem mojego ojca ustanowiono

fundusz powierniczy, z którego moŜna było pobierać tylko kwoty potrzebne na Ŝycie i

utrzymanie... - Urwała, nie chcąc ujawnić Ŝadnych nazw. - Posiadłości - dokończyła. -

Całością zarządzali prawnicy, którzy mieli podejmować wszelkie decyzje, dopóki nie osiągnę

określonego wieku.

- Twój ojciec postąpił bardzo rozsądnie.

- Owszem, w interesie naszej posiadłości. Ale nie moim. Gdy ciotka i wuj zamieszkali

ze mną, moje Ŝycie zmieniło się w piekło.

Norbert współczująco ścisnął jej dłoń, a Celestine przez chwilę milczała.

- To właśnie oni... oboje chcą mojej śmierci - powiedziała w końcu, gdy juŜ zdołała

wydobyć głos. - Nie wiem, kiedy zrozumieli, Ŝe pozbywając się mnie, mogą wejść w

posiadanie całego majątku. Ojciec obawiał się, Ŝe gdyby coś mi się stało, zanim zacznę

zarządzać naszymi dobrami, gros majątku zjedzą podatki oraz honoraria prawników. Dlatego

rozporządził, Ŝe gdybym zmarła przed ustanowionym terminem, fundusz powierniczy

przechodzi na moją ciotkę. Tata nie przepadał za swoim szwagrem, lecz chyba w głębi duszy

kochał siostrę. I nie chciał, Ŝeby została bez niczego. Po pewnym czasie wuj i ciotka doszli do

wniosku, Ŝe jestem dla nich przeszkodą, którą naleŜy usunąć...

- Sądzisz, Ŝe to oni cię prześladują?

- Z całą pewnością stoją za kaŜdym dotychczasowym zamachem na moje Ŝycie.

- Jakie masz dowody?

- Oprócz motywu? Oprócz tego, Ŝe przez długie lata usiłowali zniszczyć mnie

psychicznie? - Ostatnie słowa powiedziała podniesionym głosem i zacisnęła wargi.

- To przekonująca motywacja.

- To jedyna motywacja.

- Celie... - Norbert przysunął się i otoczył ją ramieniem, przytulając jej dłoń do swojej

piersi. - A informacja o śmierci twojego kochanka... to było kłamstwo?

- Nie.

- Więc... co się wydarzyło?

Celestine z trudem przełknęła ślinę, w myślach powracając do tamtych bolesnych

przeŜyć. Znów odezwał się zadawniony ból. I gniew, który zŜerał jej duszę od dnia pogrzebu

rodziców.

- Pierwszy raz próbowano mnie zabić, gdy byłam na studiach. Zdołałam przekonać

prawników zajmujących się moimi sprawami, Ŝe powinnam wyjechać z... Południa.

Pragnęłam znaleźć się jak najdalej od ciotki i wuja. Do college'u w Nowej Anglii wybierała

się moja najlepsza szkolna przyjaciółka, więc postanowiłam zamieszkać z nią w akademiku.

Wujostwo oczywiście się sprzeciwili, lecz nie oni ponosili koszty, więc postawiłam na

swoim. Wyjechałam i po raz pierwszy od śmierci rodziców byłam naprawdę szczęśliwa.

Zdecydowałam się studiować aktorstwo. To cię dziwi?

- Ani trochę.

- Uczyłam się teŜ języków. Zawsze miałam do nich talent. Obecnie mówię biegle po

francusku i niemiecku, a mój węgierski teŜ jest całkiem niezły...

- Węgierski?

- W ciągu minionych czterech lat mieszkałam równieŜ w Budapeszcie. Jako Elena

Kovacs. W drugim pokoleniu Amerykanka, szukająca swoich korzeni.

Norbert odgarnął z jej czoła kosmyk włosów. Zrobił to delikatnie, ale teraz nic nie

mogło podziałać na nią kojąco. Chciała wreszcie wyrzucić z siebie wszystko, aby mieć to za

sobą.

- Co stało się w college'u?

- Na ostatnim roku wracałam kiedyś z zajęć późno wieczorem. Było juŜ ciemno, ale na

terenie campusu wszyscy się znaliśmy, więc nawet nie myśleliśmy o jakichś zagroŜeniach.

Moja przyjaciółka czekała na mnie w pokoju, bo zamierzałyśmy razem skoczyć na pizzę.

Spieszyłam się i pobiegłam na skróty między dwoma budynkami. W pewnej chwili

usłyszałam za sobą odgłos kroków, ktoś chwycił mnie za kołnierz i przewrócił. LeŜałam

twarzą do dołu, więc nic nie widziałam.

- Chcesz o tym mówić? - Norbert obrócił jej twarz do siebie i leciutko pogłaskał

jedwabisty policzek.

- Tak. - Skinęła głową. - Napastnik chwycił mnie za gardło i zaczął dusić. Nawet nie

zdąŜyłam wrzasnąć.

- Ktoś musiał przyjść ci z pomocą?

- Profesor biologii zauwaŜył nas przez okno. Najpierw uznał, Ŝe uprawiamy seks, ale

potem postanowił sprawdzić, czy się nie pomylił. Gdy nadbiegł, tamten facet uciekł. A ja

zostałam ze spuchniętą tchawicą i siniakami na całej szyi.

- Dlaczego uznałaś, Ŝe nie chodziło o przypadkowy napad?

- Najpierw niczego nie podejrzewałam. Ale potem pojawiły się wątpliwości. Ten ktoś

nie próbował mnie zgwałcić. Ani okraść.

- MoŜe zabrakło mu czasu?

- Właśnie to stwierdziła policja. Ale jeden z funkcjonariuszy, starszy pan z

wieloletnim doświadczeniem, wziął mnie na bok i spytał, czy ktoś mógłby zyskać na mojej

mierci. AŜ do tej pory nawet nie przyszło mi do głowy, Ŝe wujostwo chcieliby się mnie

pozbyć. Ale potem zaczęłam się nad tym zastanawiać. Nazajutrz zjawili się oboje, Ŝeby

zabrać mnie do domu. Zanim zdąŜyłam się obejrzeć, wypisali mnie ze studiów. Moja

przyjaciółka usiłowała ich powstrzymać. Znała ich jak zły szeląg i wiedziała, do czego są

zdolni, ale nic nie wskórała. Ciotka i wuj stwierdzili, Ŝe potrzebuję pomocy, aby stanąć na

nogi po urazie psychicznym. śe przyda mi się odpoczynek na łonie rodziny. - Celestine

zaśmiała się z goryczą.

- Rozumiem, Ŝe raczej ci nie pomogli.

- Byłam młoda i przeraŜona, a oni mi wmawiali, Ŝe jestem niezrównowaŜona

emocjonalnie i brak mi rozsądku. Ich zdaniem okazałam się idiotką, idąc sama przez ciemny

campus. Sugerowali nawet, Ŝe pewnie nikt mnie nie napadł, tylko kochałam się z

gwałtownym chłopakiem...

Zamknęła oczy i oparła głowę o bark Norberta. W ten sposób było łatwiej jeszcze raz

przeŜyć tamten koszmar.

- Nie pozwalali mi stanąć na nogi. Wysłali mnie do psychiatry, który uznał, Ŝe

wykazuję skłonność do urojeń. W końcu zaczęłam się bać, Ŝe to prawda. śe rzeczywiście

jestem wariatką. Lecz nadszedł taki dzień, kiedy zaczęłam obawiać się ich, a nie siebie...

- Jak sobie poradziłaś?

- Postanowiłam zapoznać się ze szczegółami testamentu moich rodziców. Musiałam

się przekonać, czy wuj i ciotka mieliby po co mnie zabić. Poszłam więc do adwokatów

prowadzących nasze sprawy. Tak się złoŜyło, Ŝe prawnik, z którym się umówiłam, niestety

zachorował. Przyjął mnie jego młody asystent. Byłam taka roztrzęsiona, Ŝe nie wiadomo

kiedy opowiedziałam mu całą swoją historię, nie ukrywając podejrzeń wobec wujostwa.

Powiedziałam teŜ o obawach związanych z moim stanem psychicznym, o napadzie i sugestii

tamtego policjanta. Gdy skończyłam, byłam niemal pewna, Ŝe adwokat wezwie facetów w

białych kitlach. Ale on wyjął z sejfu testament i dokładnie mi wyjaśnił, dlaczego jest

moŜliwe, Ŝe wujostwo pragną mojej śmierci.

- Usiłował mi pomóc i... i po pewnym czasie... zakochaliśmy się w sobie. Okazało się,

e wuj usiłował umieścić mnie w prywatnym zakładzie psychiatrycznym. Mój lekarz

zamierzał poprzeć ten wniosek. Wtedy mój przyjaciel...

- Jakoś się nazywał?

- Stephen. Na razie tylko tyle, dobrze? - powiedziała po krótkim namyśle, a Norbert na

moment zacisnął usta.

- I co dalej?

- Stepehen poruszył niebo i ziemię, Ŝeby powstrzymać moją rodzinę. Starsi wspólnicy

z jego kancelarii nie wierzyli w moją historię. Ciotka i wuj uchodzili za szanowanych

obywateli i mieli po swojej stronie psychiatrę. Natomiast ja byłam młoda i prawie oszalała ze

strachu, więc istotnie mogło się wydawać, Ŝe trzeba mnie leczyć.

Celestine umilkła. Nie zostało wiele do opowiadania, ale te wspomnienia były

najgorsze. Wiedziała, Ŝe dziś znów - podobnie, jak wiele razy przedtem - przyśni się jej

mierć Stephena.

- Stepehen zginął tego dnia, gdy formalnie wystąpił o nakaz sądowy pozbawiający

moją rodzinę prawa do zamknięcia mnie w zakładzie psychiatrycznym. W budynku, gdzie

mieszkał, było sporo włamań. Łupem padały sprzęt audiowizualny, biŜuteria... Policja

stwierdziła, Ŝe Stepehen prawdopodobnie zaskoczył włamywacza. Ale mnie ta wersja nie

przekonała. Z mieszkania Stephena niczego nie zabrano, nadal miał przy sobie zegarek i

portfel. A zginął od jednej kuli.

- Mówiłaś, Ŝe byłaś świadkiem morderstwa.

- Zmarł na moich rękach, ale zabójca zdąŜył uciec. Tego wieczoru umówiłam się ze

Stepehenem, ale coś mi wypadło, więc zadzwoniłam i uprzedziłam, Ŝe się spóźnię. Gdy

przyszłam, drzwi były otwarte na ościeŜ, a w korytarzu zaczęli zbierać się ludzie. Weszłam i

stwierdziłam, Ŝe Stephen jeszcze Ŝyje. Zobaczył mnie i usiłował coś wyszeptać. Uklękłam,

połoŜyłam jego głowę na kolanach i wtedy znów się odezwał. Po czym umarł.

- Co powiedział? - Norbert objął ją mocniej.

- Tylko jedno słowo: „Uciekaj”. Kazał mi uciekać. Na pewno to oni go zabili, moja

ciotka i wuj. Oczywiście sami nie pociągnęli za spust, ale są za to odpowiedzialni.

- Ale dlaczego zabili jego? Dlaczego nie ciebie?

- Co do tego nie mam pewności. MoŜe zamierzali mnie zgładzić, ale się nie zjawiłam,

albo postanowili trochę poczekać, Ŝeby moja śmierć nie wzbudziła podejrzeń. Nie wątpię, Ŝe

gdyby zdołali umieścić mnie w zakładzie psychiatrycznym, to Ŝywa nigdy bym go nie

opuściła. Ale Stephen stanął im na drodze. Dopóki Ŝył, nie zdołaliby nic mi zrobić. On jeden

mi wierzył i postarałby się ujawnić ich machinacje.

- Kto obecnie ci pomaga?

- Stephen powiedział mi kiedyś, Ŝe gdyby coś mu się stało, to mam zwrócić się do

jego najlepszego przyjaciela, równieŜ zatrudnionego w tej kancelarii. To właśnie przyjaciel

Stephena pomógł mi uciec i od tego czasu mnie wspiera. Ma dostęp do małej części mojego

majątku, poniewaŜ zajmuje się niektórymi inwestycjami. Czasami trochę Ŝongluje tymi

pieniędzmi, Ŝeby dyskretnie przekazać mi drobne sumy. Byłby zawodowo skończony, gdyby

ktoś to odkrył.

- On przysłał ci pieniądze?

- Tak.

- Więc orientuje się, gdzie przebywasz?

- To nie on, Norbert. Na pewno nie.

- Kto jeszcze wiedział, Ŝe będziesz w Canterbury?

- Urzędnik bankowy. Całkiem mi obcy.

- Rozumiem. - Norbert wyraźnie się zasępił.

- Podejrzewasz niewłaściwego człowieka. - Celestine bez trudu domyśliła się, co

Norbertowi chodzi po głowie. - Przyjaciel Stephena nigdy by mnie nie zdradził.

- Nawet najlepszy przyjaciel moŜe okazać się przekupny.

- On od dawna usiłuje zapewnić mi bezpieczeństwo. Robi wszystko, co w jego mocy.

- Czyli zna trasy twoich podróŜy?

- Nie, ale w razie konieczności dzwonię do niego. Czasem na moją prośbę przekazuje

paru osobom wiadomość, Ŝe jestem cała i zdrowa. Gdyby nie on, nie miałabym nikogo...

- Celie, tylko pomyśl. Dzwonisz do niego. On moŜe cię namierzyć.

- Nigdy nie rozmawiam z nim na tyle długo.

- Więc jednak nie ufasz mu w stu procentach?

- PrzeŜyłam jeszcze kilka innych zamachów na moje Ŝycie. Jakiś rok temu

zauwaŜyłam, Ŝe śledzi mnie męŜczyzna. Lub tak mi się zdawało. Usiłowałam nie panikować,

wmawiałam sobie, Ŝe nikt nie mógł mnie znaleźć. Ale tamtego wieczora omal nie przejechał

mnie samochód. Były teŜ inne incydenty. MoŜe przypadkowe, ale kto wie...

- Celie...

- Nie widzisz, jak wygląda moje Ŝycie? - Nie zamierzała się rozpłakać. Norbert

wystarczająco napatrzył się na jej łzy. Nikt nie widział jej szlochającej tyle razy, co on. Ale w

jej głosie zabrzmiała rozpacz człowieka, który pragnie, aby go zrozumiano.

- To istny koszmar. Nie mam pojęcia, jak przetrwałaś do tej pory.

Jego orzechowe oczy w blasku słonecznej poświaty stały się niemal złociste, a

Celestine wyczytała z nich, Ŝe Norbert jej wierzy. Słuchał jej, lecz nie osądzał. I był zły, Ŝe

los zgotował jej Ŝycie uciekinierki.

Odczuła taką przemoŜną ulgę, Ŝe przez chwilę nie była w stanie mówić. Dopiero w tej

chwili pojęła, co w duŜym stopniu powstrzymywało ją od opowiedzenia Norbertowi

wszystkiego. Obawiała się, Ŝe on nie da wiary tej opowieści. Rzeczywiście brzmiała ona

miejscami nieprawdopodobnie. I niełatwo było się nią podzielić.

- Jakoś dałam sobie radę. - Niewiele myśląc, wsunęła palce w jego włosy. - I

zamierzam nadal się trzymać. A takŜe znaleźć sposób, Ŝeby kiedyś znów normalnie Ŝyć... tak

naprawdę Ŝyć.

Norbert przygarnął ją do siebie. Widziała w jego spojrzeniu te same wątpliwości, z

którymi ona teŜ się zmagała. Patrzyli na siebie w milczeniu i kaŜde z nich obawiało się

uczynić pierwszy krok.

- A gdyby mi się nie udało... gdybym nie przeŜyła najbliŜszych dni czy tygodni, to

chciałabym mieć świadomość, Ŝe przed śmiercią bez reszty zaufałam chociaŜ jednej osobie.

- Nie musisz mówić nic więcej. Nie jesteś mi nic winna, Celie.

- Jestem to winna sobie. - Lubiła cyniczne wygięcie jego ust, lecz jeszcze bardziej

spodobało się jej to, jak zmiękły, dotknięte jej wargami.

Pocałunek podziałał na niego jak płomień zapałki na las w okresie suszy. Norbert

chwycił Celie w talii, jakby chciał ją odsunąć, ale tego nie zrobił. Nie mógł zrobić, poniewaŜ

nagle ogarnęło go pragnienie, które wzięło nad nim górę. Przytulił Celie do siebie, aŜ poczuł

na torsie miękki ucisk jej piersi.

Celestine od tak dawna tłumiła wszelkie emocje, Ŝe nieoczekiwany przypływ ciepła i

nadziei podziałał na nią oszałamiająco. Od śmierci Stephena aŜ do tej chwili nigdy nie

pozwoliła sobie na przeŜywanie takiej rozkoszy, ani na moment nie zapomniała o niezbędnej

ostroŜności. Ale teraz znalazła się we władaniu zmysłów. Poczuła muśnięcia języka Norberta

i marzyła tylko o tym, aby mu się oddać, aby te godziny, które jeszcze im pozostały, okazały

się cudowną magią.

- Celie... - Norbert trochę się odsunął, lecz jego dłonie nadal niespokojnie błądziły po

jej biodrach. - To nie najlepszy pomysł. Jesteś rozstrojona - argumentował, lecz mimo to

ogarnął jej usta swoimi, ona zaś jęknęła, gdy znów podniósł głowę.

- Nie chcę myśleć, Norbercie. NiewaŜne, jaki to pomysł... dobry czy zły...

- Ja oceniam to inaczej.

- PrzecieŜ o nic cię nie proszę. JuŜ nic więcej nie moŜesz dla mnie uczynić.

Tym razem Norbert jednak opuścił ręce, gwałtownie wstał i cofnął się o krok.

- Mógłbym pomóc ci jeszcze bardziej... gdybyś tylko podała mi swoje prawdziwe

nazwisko i miejsce opisanych wydarzeń.

- Nie. JuŜ jeden męŜczyzna zginął tylko dlatego, Ŝe mi pomagał. Nie naraŜę cię na

takie niebezpieczeństwo.

- Czy to oznacza, Ŝe zamierzasz znów odejść? Nie odpowiedziała.

- Więc czego ode mnie oczekujesz? Przygody na jedną noc? Miłej przerwy w tym

nieustającym horrorze, jakim stało się twoje Ŝycie?

- Czego oczekuję? Wspomnienia. Jednego dobrego wspomnienia...

Potrząsnął głową, jakby dostał w twarz. Następnie bez jednego słowa pognał w

kierunku domu.

- Norbert! - Ruszyła za nim, ale nie zdołała go dogonić. Gdy wbiegła do domu,

Norberta tam nie było. Zajrzała do kuchni i oniemiała z wraŜenia. Na stole leŜały dwa

nakrycia, stały jeszcze nie zapalone świece, a obok nich - urodzinowy tort. Zaś po tej stronie,

gdzie zazwyczaj siedziała ona, leŜał stos pięknie opakowanych prezentów.

- Norbert! - Celestine zauwaŜyła, Ŝe frontowe drzwi są lekko uchylone. Otworzyła je

szerzej i wyjrzała na zewnątrz, gdzie powoli zapadał zmrok. - Norbert! - zawołała ponownie i

nagle usłyszała trzaśniecie drzwiczek auta. Stał obok samochodu.

- Umiesz prowadzić? - Norbert odwrócił się twarzą do niej.

- Co?

- Pytam, czy umiesz jeździć samochodem?

- Oczywiście, ale...

- A twój bark? Poradzisz sobie z trzymaniem kierownicy na krótkim dystansie?

- Chyba tak, ale...

- To dobrze. Proszę. - Podszedł do niej i włoŜył jej w dłoń kluczyki. - Weź ten

samochód i jedź, dokąd ci pasuje. Chcę tylko, Ŝebyś po dotarciu do celu zawiadomiła

wypoŜyczalnię, gdzie zostawiasz pojazd. Ktoś go stamtąd zabierze, a ja ureguluję opłaty.

Dowód rejestracyjny jest w skrytce.

- Dlaczego to robisz?

- A co mam zrobić? Ty pragniesz seksu na jedną noc, a potem zamierzasz stąd

zniknąć. Opowiadasz wstrząsającą historię swojego Ŝycia, ale nie pozwalasz mi sobie pomóc.

Przyjmij do wiadomości, Ŝe nie bawię się w taką grę. Albo jestem z tobą, albo się rozstajemy,

Celestine.

- Ty nic nie rozumiesz! Nie moŜesz mi pomóc!

- Tak sądzisz? Więc teraz ja coś ci opowiem.

Stał tuŜ przed nią i w łagodnym świetle padającym przez otwarte drzwi dobrze

widziała posępną minę Norberta i jego ponure spojrzenie.

- Kilka lat temu byłem człowiekiem Ŝonatym. Miałem synka i Ŝonę, którą

uwielbiałem. Ale nie dbałem o nich w naleŜyty sposób i pewnego dnia oboje odeszli. O, tak. -

Norbert pstryknął palcami. - MoŜe nie rozumiem, przez co przechodzisz, ale jedno wiem na

pewno. Nigdy nie będę stał z boku i patrzył, jak kobieta, na której mi zaleŜy, ponosi przykre

konsekwencje mojego braku zaangaŜowania. Wolałbym umrzeć, niŜ jeszcze raz popełnić ten

błąd. - Norbert przysunął się jeszcze bliŜej. - Decyzja naleŜy do ciebie, Celestine. Uciekasz

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Było oczywiste, Ŝe Celie jest wykończona zarówno pod względem psychicznym, jak i

fizycznym. Norbert widział malujące się na jej twarzy znuŜenie i targały nim sprzeczne

uczucia. Chciał zaŜądać, aby Celie dokonała wyboru. Ale inna strona jego osobowości, ta

słabsza, pragnęła czegoś zupełnie innego - scałować z ust Celie jej kłamstwa i błagać, Ŝeby

zgodziła się z nim zostać chociaŜ na tę jedną jedyną noc.

Celie wyciągnęła do niego ręce, a on zrozumiał, Ŝe mogła zdobyć się tylko na tyle.

Natychmiast chwycił ją w ramiona i przycisnął usta do jej warg.

DrŜała. Jedną ręką objęła go za szyję i rozchyliła usta. Norbert nigdy nie smakował

czegoś równie słodkiego i kuszącego. Z całego serca chciał wierzyć, Ŝe oboje rozpoczynają

nowy etap w ich Ŝyciu. Przedstawił swoje stanowisko i głęboko wierzył w kaŜde słowo tej

szlachetnej perory... ale miał świadomość, Ŝe ten pocałunek równie dobrze moŜe być

poŜegnaniem.

Z Celie w ramionach wszedł do domu i kopnięciem zamknął za sobą drzwi.

- Co ja mam z tobą zrobić? - spytał bezradnie i znów ją pocałował, tym razem bardziej

namiętnie, uwaŜając jednak, aby nie urazić jej w bark.

- Nic nie rób. Niech wszystko po prostu się toczy. Wiedział, Ŝe właśnie na to nie

powinien się zgodzić, ale teraz juŜ nie był w stanie podejmować decyzji. Znajdował się pod

urokiem Celie, która zaczarowała go, zanim się zorientował, Ŝe jest kobietą nadzwyczajną...

Kobietą bez nazwiska. Tajemniczą nieznajomą.

Gdy się odsunęła, pomyślał, Ŝe zmieniła zamiar. Lecz ona ruszyła w stronę sypialni, a

w drzwiach przystanęła, odwróciła się i powoli rozpięła górny guzik sweterka.

- Niech się to stanie, Norbercie.

Podszedł do niej, zafascynowany widokiem rozbierającej się kobiety. Smukła dłoń

poruszała się z gracją Marie St. Germaine. W błękitnych oczach malowała się śmiałość i

zdecydowanie Celie Sherwood. Ale przecieŜ ta kobieta miała na imię Celestine! On zaś

dopiero tego wieczoru zrozumiał, jak bardzo jest niezwykła.

- Przydałoby mi się trochę pomocy. - Jej głos miał niskie, wibrujące brzmienie.

Celestine była teraz uwodzicielką, zdecydowaną dopiąć swego. Jej palce leciutko drŜały,

niepewnie uśmiechnięte usta równieŜ, co świadczyło o wzbierającej namiętności. A

zmysłowe wygięcie ciała kusiło, przyzywało...

- Dobrze sobie radzisz - stwierdził Norbert, zdumiony równieŜ swoim głosem, który

teraz wcale nie naleŜał do Norberta Coltera, zawsze idealnie panującego nad kaŜdą sytuacją.

Zwykle ograniczającego się do obserwowania świata z duŜego dystansu. Natomiast teraz,

patrząc na Celestine, Norbert pragnął znaleźć się tak blisko niej, jak tylko męŜczyzna moŜe

być blisko z kobietą.

Celie rozpięła drugi i trzeci guzik, następnie czwarty i nagle znieruchomiała z dłonią

na biuście.

- Chyba juŜ nie radzę sobie tak dobrze jak przed chwilą. MoŜe jednak pomógłbyś mi?

- spytała niemal szeptem, opuszczając ręce wzdłuŜ ciała.

Podszedł do niej i rozpiął piąty guzik. Spod rozchylonego swetra było widać skromny,

bawełniany stanik, kupiony przez Jerry'ego w tanim sklepie. Zdaniem Norberta Celie zasługi-

wała na jedwabie i koronki, które wyglądałyby cudownie na tych kształtnych piersiach i

łagodnie zaokrąglonych biodrach.

Celie połoŜyła dłonie na jego ramionach, on zaś poczuł ciepło jej palców przez sweter

i na moment wstrzymał oddech.

- Nie chciałbym sprawić ci bólu. Jeszcze nie wyzdrowiałaś.

- Nie pozwolę, Ŝebyś sprawił mi ból.

Wiedział, Ŝe miała na myśli nie tylko swój zraniony bark. Bez wahania rozpiął jej

sweterek do samego dołu i wreszcie dotknął nagiej skóry. Celie zamknęła oczy, mocniej

zaciskając palce na jego ramionach.

- Tylko udajesz twardą. - Pocałował jej powieki i czoło, ale nie usta. - Jesteś cała jak

nie zabliźniona rana, Celestine. Twoje Ŝycie to seria zamachów...

- Więc ulecz mnie chociaŜ na tę jedną noc. Nie na zawsze. Tego nie zdołałbyś

dokonać. Ale tylko na dziś...

Odchyliła głowę i podała mu usta, które natychmiast ogarnął wargami. Teraz juŜ nie

mógł się zatrzymać. Pozwalająca na odwrót chwila niepewności dawno minęła. Z niejakim

zdumieniem stwierdził, Ŝe nie jest takim męŜczyzną, za którego się uwaŜał.

Celie wyślizgnęła się ze sweterka, który upadł na podłogę u ich stóp. Norbert odnalazł

klamerkę staniczka, a Celie pozwoliła zsunąć go z siebie, więc zaraz teŜ wylądował na

dywaniku.

Od pierwszej chwili, gdy ujrzał tę kobietę, Norbert pragnął pogłaskać jej atłasową

skórę. Piersi Celie były małe, krągłe, idealne pod kaŜdym względem. Przez tych kilka

minionych dni starał się stłumić przemoŜną chęć dotykania jej, zaniepokojony tym, Ŝe jego

mroczne pragnienia odzywają się z taką siłą. A teraz wreszcie mógł je zaspokoić. Z

zachwytem pieścił więc ciało Celie, które było właśnie takie, jakiego się spodziewał -

delikatne, lecz silne, gładkie jak marmur, lecz emanujące cudownym ciepłem.

Ona zaś objęła go w pasie i trochę nieśmiało wsunęła dłonie pod gruby sweter.

Muśnięcie jej palców na nagiej skórze podziałało na Norberta niezwykle podniecająco. Był

doświadczonym kochankiem, umiał sprawić kobiecie rozkosz i sam ją przeŜyć, nie dając z

siebie zbyt wiele. Ale przy Celestine stracił wszelkie hamulce. Chciał chwycić ją na ręce, paść

z nią na łóŜko i szaleńczo kochać się z nią aŜ do utraty tchu, zrzuciwszy z siebie i z niej tylko

najbardziej przeszkadzające części garderoby. Chciał zatonąć w tej kobiecie jak najgłębiej i

uczynić z niej swoją jedyną, upragnioną partnerkę. PoŜądał jej tak dziko, Ŝe prawie nie

rozpoznawał tego uczucia. Nigdy by nie przypuszczał, Ŝe go na nie stać.

Ale ono naprawdę nim targało.

Jednym gwałtownym ruchem ściągnął sweter przez głowę i cisnął na podłogę, a oczy

Celestine rozbłysły. Powędrowała dłońmi po jego nagiej piersi, następnie zarzuciła mu ręce

na szyję i przylgnęła do niego, on zaś mocno ją przytulił. Była niewiarygodnie miękka i taka

delikatna, jak płatek egzotycznego kwiatu. Norbert odnalazł suwak spódnicy, która za

moment znalazła się u stóp Celestine.

- Będziemy kochać się tutaj? - Głos Celie takŜe był miękki i równie zmysłowy jak

gorące noce pod niebem Georgii, równie słodki jak poranek w Karolinie.

A Norbert wiedział, Ŝe tym razem trzyma w ramionach prawdziwą Celestine. Wziął ją

na ręce i znów się zdumiał, jaka jest drobna. W zasadzie powinna zginąć od jednego ciosu

Bobby'ego - atlety. Ale ona oprócz szczupłego ciała miała jeszcze kolosalną wolę

przetrwania, duŜo silniejszą niŜ zaciekłość wszystkich zamachowców, którzy próbowali po-

zbawić Ŝycia tę niezwykłą kobietę.

Norbert połoŜył ją na kwiecistej kołdrze i pospiesznie się rozebrał, a wtedy Celie

wyciągnęła do niego ręce. LeŜąc obok niej wplótł palce w jej jedwabiste włosy, powędrował

wargami po jej twarzy, ucząc się konturów na pamięć.

- Będę ostroŜny - obiecał. - Ale musisz mi pomóc...

- Norbert, ja... nie stosuję Ŝadnych środków zapobiegawczych. I nie mogę

ryzykować...

Uciszył ją pocałunkiem.

- Biorę to na siebie. Nie dopuszczę, Ŝebyś miała jakiekolwiek problemy.

- Wiem - odparła z westchnieniem. - JuŜ to wiem. Jej ufność podziałała na niego jak

ciepły promień słońca.

- Zadbam o to, Ŝebyś była bezpieczna. Pod kaŜdym względem.

- Wiem, Ŝe chcesz. Wierzę ci...

Obrysował czubkami palców jedną pierś, a słowa Celestine przeszły w cichutkie,

słodkie jęknięcie.

- Twoje nerwy nie są nawet tuŜ pod skórą, tylko na samym wierzchu - szepnął. -

Chyba dzięki tej wraŜliwości udawało ci się przeŜyć. A teraz wykorzystamy ją w innym

celu... - Zaczął delikatnie gładzić pierś, która pod wpływem tej pieszczoty nabrzmiała i stała

się jeszcze cieplejsza. Po chwili połoŜył dłoń na brzuchu Celestine i przesunął rękę niŜej tak

powoli, Ŝe sam był zdumiony swoim opanowaniem.

Czuł na swojej skórze dłonie Celestine; błądziły po jego ciele z cudowną

delikatnością, lecz budziły doznania, jakich Norbert nigdy przedtem nie doświadczył.

Sprawiały, Ŝe chciał być dotykany wszędzie i sam teŜ pragnął dotykać z taką samą czułością.

Chwilami nie potrafił rozróŜnić swojej rozkoszy od tej, którą dawał Celestine. Gdy poruszyła

biodrami i głośno wciągnęła powietrze, wydał pomruk zachwytu i poczuł drobną, ciepłą dłoń,

która umiejętnie zintensyfikowała jego zmysłowe doznania.

Pocałunek, którym obdarzył Celestine, zdawał się nie mieć końca. Ta kobieta była

równie słodka, jak zapach rozgrzanych słońcem róŜ. I miała ciało, które poznawał z radością,

wędrując dłońmi po jego wklęsłościach i wypukłościach, po jedwabistych, długich udach,

kształtnych pośladkach i cudownie jędrnych piersiach.

Serce waliło mu jak oszalałe, a mięśnie boleśnie się kurczyły, gdy usiłował

powstrzymać się od tego, czego pragnął najbardziej. Ale wyczuwał, Ŝe Celestine nie robiła

tego często. Z przejawami jej namiętności splatało się bowiem wahanie kobiety

niedoświadczonej seksualnie. Wspomniała o jednym kochanku. Norbert wątpił, czy miała

drugiego. Uciekała od tak dawna, w takim strachu, Ŝe w jej Ŝyciu chyba nie było miejsca na

męŜczyznę.

RównieŜ dlatego, Ŝe w jej Ŝyciu nie było miejsca na zaufanie.

Przewrócił się na wznak i sięgnął do szuflady nocnej szafki po zabezpieczenie.

- Celestine... - PołoŜył ją na sobie i zamknął oczy, a ona znów go pocałowała. Czuł na

ciele jej powabne miękkości i niczego innego bardziej nie pragnął, jak odwrócić ją na plecy i

w niej zatonąć, biorąc w posiadanie ją całą. Chciał zawładnąć nie tylko jej ciałem, lecz takŜe

sercem i duszą, zapanować nad jej Ŝyciem. Było to odwiecznym dąŜeniem wszystkich

prawdziwych męŜczyzn i on pod tym względem wcale się od nich nie róŜnił. Ale miał sporo

rozsądku i zanadto zaleŜało mu na Celestine, aby kierować się wyłącznie pierwotnymi

Ŝą

dzami. Obawiał się ją przestraszyć lub uczynić jej coś złego. Musiał więc dostosować się

do niej.

- Co mogę zrobić, Ŝeby dać ci rozkosz? - szepnęła, patrząc mu w oczy.

Gdyby nie wzruszenie i podniecenie, chyba parsknąłby śmiechem. Ale dostrzegł w jej

spojrzeniu autentyczny niepokój, wiedział więc, Ŝe ona mówi serio.

- Cokolwiek. Na co masz ochotę.

- Chcę się z tobą kochać...

- To dobrze. - Ledwie zdołał wydusić z siebie te słowa.

- Tak... całkowicie. Powoli.

PołoŜył dłonie na jej biodrach, a ona przyjęła go w sobie właśnie tak, jak powiedziała

- całkowicie i powoli. Norbert na moment wstrzymał oddech i gardłowo jęknął, gdy płynnie

zakołysała ciałem. JuŜ zapomniał, Ŝe męŜczyzna i kobieta mogą tak wspaniale do siebie

pasować. I Ŝe seks moŜe być czymś więcej, niŜ tylko sposobem pozwalającym zapomnieć o

duchowej pustce.

KaŜdy ruch Celestine cudownie przypominał o tym, Ŝe ta intymność oferuje równieŜ

nieskończenie wiele czułości i ekstazę oraz poczucie jedności, którego nie sposób porównać z

adną inną emocją. Norbert juŜ kiedyś jej doświadczył, lecz teraz nie czuł się winny,

przeŜywając to wszystko po raz drugi. Lynn na pewno by zrozumiała. Chciałaby, Ŝeby

naprawdę Ŝył... A przecieŜ on od tak dawna tylko wegetował.

- Norbert... - szepnęła Celestine. Miała zamknięte oczy, a na jej twarzy malowało się

napięcie.

Znów spróbowała się poruszyć, a on dopiero teraz zauwaŜył, Ŝe Celie moŜe opierać

się tylko na jednej ręce.

- Zaczekaj. - Obrócił się wraz z Celie i delikatnie połoŜył ją na wznak. - Dobrze się

czujesz?

- Nawet nie pamiętałam, Ŝe boli mnie bark. - Otworzyła oczy, a Norbert ujrzał w nich

łzy. - Zawsze myślałam, Ŝe... Ŝe to tylko seks.

Oczywiście, Ŝe między nimi chodziło o coś więcej, ale Norbert jeszcze nie chciał tego

nazwać. Nadal za wiele stało między nim a Celestine.

Teraz on zaczął się poruszać, a ona nie przymknęła powiek i nie uciekła spojrzeniem

w bok. Norbert mógł więc zobaczyć w jej oczach całą gamę cudownych doznań i wiedział, Ŝe

Celestine to samo widzi na jego twarzy.

Nigdy przedtem nie przeŜyła takiej ekstazy, nie czuła takiego słodkiego pulsowania.

Teraz leŜała obok Norberta, słuchając jego coraz spokojniejszego oddechu. Ale była pewna,

e Norbert nie śpi, chociaŜ oboje milczeli.

Celestine miała w głowie zbyt wielki zamęt, aby trafnie nazwać to, co właśnie stało się

ich udziałem. Gdyby koniecznie musiała powiedzieć, co czuła, zanim zaczęli się kochać,

uŜyłaby słowa „poŜądanie”. Pragnęła zneutralizować napięcie. Pragnęła być dotykana. I

kusząca. Tylko tyle, bo do miłości chyba nie była zdolna. Nie mogła nawet pozwolić sobie na

marzenia, skoro Ŝyła w ciągłym zagroŜeniu.

MoŜe więc czuła jedynie wdzięczność? W ramionach Norberta doświadczyła czegoś,

co do tej pory uwaŜała za nierealne. Całkowicie zaufała temu męŜczyźnie. Pozwoliła wziąć

górę swoim wszystkim sekretnym pragnieniom, a Norbert je spełnił. Dlatego słowo

„wdzięczność” wydawało się zbyt ubogim określeniem tych cudownie wstrząsających

doznań. I tych emocji, które nadal w niej buzowały.

- Spisz?

- A powinnam? - Otworzyła oczy i ujrzała twarz Norberta tuŜ nad swoją.

- To podobno tak działa.

- Ale ty nie jesteś senny. - Spróbowała wyczytać coś z jego spojrzenia, lecz Norbert

chyba znów zamknął się w sobie.

- Nie chcę stracić ani sekundy z tych chwil, które spędzamy razem.

- Cieszę się - odparła z uśmiechem i odniosła wraŜenie, Ŝe ten uśmiech został

wywołany przez coś, co stało się dla niej dostępne dopiero teraz. Ale nie wiedziała jeszcze, co

to jest.

- Zostań tutaj.

- Dlaczego? Dokąd idziesz?

- Zaraz wrócę.

W pokoju było juŜ prawie ciemno, lecz Celestine odprowadziła zachwyconym

wzrokiem muskularną sylwetkę wychodzącego z sypialni męŜczyzny. Dopiero gdy znikł,

przypomniała sobie o prezentach. I o torcie.

Z trudem powstrzymała cisnące się do oczu łzy. JuŜ nie pamiętała, kiedy jej urodziny

były czymś więcej, niŜ tylko okazją do stwierdzenia, Ŝe przeŜyła kolejny rok. A Norbert

nawet nie podejrzewał, jakie waŜne są te dwudzieste piąte urodziny.

Zgodnie z jej przewidywaniem wrócił do sypialni z naręczem podarunków. Zapalił

nocną lampkę i rozsiadł się po turecku na łóŜku.

- Tylko nie śpiewaj - jęknęła. - Bo się rozpłaczę ze wzruszenia.

- Nigdy nie śpiewam. Doprowadziłbym do płaczu kaŜdego.

Celestine takŜe usiadła. Nigdy dotąd nie była całkiem naga w obecności męŜczyzny.

Ale przy Norbercie nie czuła zawstydzenia. Poza tym on przecieŜ znał kaŜdy zakamarek jej

ciała.

- Nie musiałeś tego robić. Niepotrzebnie powiedziałam ci o tych urodzinach.

- A ja jeszcze ci nie powiedziałem, jaka jesteś piękna.

- Komplementy są zbędne. - Spojrzała na niego i poczuła, Ŝe się rumieni. - Wiem, Ŝe

mam przeciętną urodę, ale ta przeciętność działała zawsze na moją korzyść, gdy musiałam

zmieniać swój wygląd, więc nie narzekam. Mam rysy, które nikomu nie pozostają w pamięci.

- Nonsens. Ja natychmiast zapamiętałem twoją twarz.

- Podobno zwróciłeś uwagę na mój chód.

- Wszystko w tobie jest nadzwyczajne. Zwłaszcza teraz. Sięgnęła po jego dłoń, nie

wiedząc, co jeszcze mogłaby zrobić.

- Nie otworzysz prezentów, trzymając mnie za rękę.

- Więc pewnie mi pomoŜesz?

- Nie. Wolę patrzeć, jak sama je wyjmujesz.

- Zrobiłeś zakupy w Canterbury? - spytała z uśmiechem, rozwiązując pierwszą

kokardkę.

- Tak.

Celestine zdjęła lśniący papier i podniosła wieczko białego pudełka.

- Och! Norbert, jakie...

- Wyjmij i zobacz.

JuŜ wiedziała, co to. Trzymała w dłoniach nocną koszulkę ze szmaragdowego

jedwabiu, na cieniutkich ramiączkach i z dekoltem chyba do pępka.

- Przypuszczałeś, Ŝe...?

- Nie. Ale podczas długich, bezsennych nocy wciąŜ sobie wyobraŜałem, jak

wyglądasz, leŜąc tam na górze w łóŜku. I nie byłem w stanie nawet w myślach rozebrać cię z

tego flanelowego namiotu, który dała ci Betty.

Celestine pochyliła się i cmoknęła Norberta w usta, po czym z zachwytem przyłoŜyła

koszulkę do piersi.

- Zaraz ją włoŜę.

- Ani się waŜ. - Norbert wyjął jej koszulę z rąk, a Celestine wesoło się roześmiała.

- Dziękuję.

- Otwórz to.

- Przesadziłeś z tą ilością.

- JuŜ zapomniałem, jaką radość sprawia kupowanie prezentów kobiecie.

- Naprawdę? - spytała, powaŜniejąc.

- Tak.

Wiedziała, Ŝe powiedział prawdę. Na pewno od czasu swojego rozwodu nie miał

wystarczająco bliskiej kobiety, której chciałby zrobić prezent.

- Cieszę się, Ŝe miałeś frajdę.

- Teraz zajrzyj tutaj.

Sięgnęła po kolejny prezent i wlepiła oszołomione spojrzenie w czarną suknię -

niewątpliwie kaszmirową, piękniejszą niŜ wszystko, co miała w ciągu minionych kilku lat,

zaprojektowaną tak, aby budziła grzeszne myśli.

- Znalazłeś coś takiego w Canterbury?

- Wydała mi się trochę podobna do tej, którą nosiłaś, gdy pierwszy raz cię ujrzałem.

- Och, ta jest o wiele piękniejsza. - Celestine lekko strzepnęła sukienkę i przyłoŜyła ją

do siebie. - Jest cudowna. Dziękuję.

- Pogratuluję sobie, jeśli będzie leŜała, jak tamta.

- Wiele zawdzięczam owej sukience, prawda? Gdybyś wtedy za mną nie poszedł, teraz

nie bylibyśmy razem.

- Jest jeszcze jedna rzecz. - Wręczył jej prezent w czerwono - złotym pudełku,

przewiązanym białą wstąŜeczką.

Wyjęła z niego kawałek jasnego drewna i zaraz stwierdziła, Ŝe jest to swoista

układanka w formie kostki, składającej się z wielu elementów.

- Och, to przecieŜ arka Noego! - Celestine musnęła palcami drewniany statek i małe

figurki zwierząt. - Jakie śliczne! Nie masz pojęcia, jak mi się to podoba.

- Znalazłem tę kostkę w sklepie, gdzie kupiłem smoka dla Teddy'ego.

- Zachowam ją na zawsze.

- Chciałem, Ŝebyś miała coś przypominającego o mnie.

Nie odpowiedziała, poniewaŜ nie wiedziała, co powiedzieć. I dławiło ją w gardle.

- śeby zostało ci nie tylko wspomnienie tej nocy - dodał Norbert, bez cienia uśmiechu

na twarzy.

Celestine starannie powkładała wszystkie prezenty do pudełek i postawiła je na

podłodze.

- Arka jest prześliczna - powiedziała. - I będzie dla mnie jak skarb. Ale nie potrzebuję

zabawki, aby pamiętać o tobie, Norbercie.

- Nie zgodzisz się na moją pomoc?

- Nie rozmawiajmy o tym. Nie teraz, dobrze? - Wstała i połoŜyła dłonie na jego

ramionach. - W ogóle niczego nie mówmy.

Przez chwilę miał ochotę się sprzeciwić. Celestine uklękła przed nim, błagając go

samym spojrzeniem. Nie zniosłaby kolejnej sprzeczki z Norbertem.

- Niektórzy ludzie uwaŜają mnie za najbardziej nieugiętego człowieka świata -

mruknął. - Ale nie znają ciebie.

- To moje najpiękniejsze urodziny, Norbercie. Mogę ci przyzwoicie podziękować?

- Wolałbym nieprzyzwoicie.

- Norbercie... - Musnęła kącik jego ust czubkiem palca. - Chciałbyś, Ŝebym włoŜyła tę

czarną suknię... i nic pod spód?

- Bardzo. - Błysk w oczach Norberta zmienił się w płomień.

- Przykro mi, Ŝe ścięłam włosy. Ale mógłbyś udawać...

- Nie muszę udawać, Ŝe biorę cię za kogoś innego. I nie chcę, Ŝebyś ty udawała inną

kobietę.

- Nie inną. Marie St. Germaine była częścią mnie. Lubiłam ją.

Wzięła sukienkę i powoli ją uniosła, prowokacyjnie kołysząc biodrami. Następnie

wsunęła ją przez głowę i powolutku ściągnęła w dół, stopniowo zasłaniając piersi i biodra.

Sukienka sięgała przed kolana i okazała się bardziej obcisła, niŜ tamta poprzednia.

Celestine zburzyła włosy i stanęła w pozie modelki, wysuwając do przodu jedną nogę.

- I jak? Podoba ci się?

Norbert zerwał się z łóŜka i podszedł do Celestine. Bez uśmiechu i bez jednego słowa

połoŜył dłonie na piersiach Celie, a ona gwałtownie wciągnęła powietrze. Wtedy przesunął

rękami wzdłuŜ jej ciała, wygładzając dŜersej, zatrzymał je na biodrach i kucnął przed nią,

następnie powędrował dłońmi po udach i sięgnął pod sukienkę.

- Tylko jedno spodobałoby mi się bardziej od wkładania tego ciuszka.

- Co takiego? - Głos Celestine zabrzmiał zmysłowo.

- Zdejmowanie.

Gdy Celestine zbudziła się o świcie, Norbert jeszcze smacznie spał. We śnie wyglądał

mniej surowo, jak człowiek, który uznał świat za bezpieczne miejsce, gdzie moŜna usnąć z

kobietą w ramionach.

Lecz świat wcale taki nie był. I moŜe Norbert jednak to wiedział. MoŜe domyślił się,

e śpiąc z nim tej nocy, popełniła najgorsze z oszustw. Nie obiecała, Ŝe z nim zostanie, Ŝe

zgodzi się, aby pomógł jej zmierzyć się z jej demonami. Kochając się z nim, właściwie z góry

wiedziała, Ŝe go zostawi... Było to więc jak zdrada... poniewaŜ teraz musiała znów uciec.

Powolutku usiadła, a Norbert nawet się nie poruszył. W pokoju panował chłód, lecz

dzięki temu szybciej oprzytomniała. Wstała i szybko zebrała z podłogi swoje prezenty. Jak

zwykle powinna ruszyć w drogę, mając przy sobie niewielki bagaŜ, ale nie mogła zmusić się

do pozostawienia tego, co dał jej Norbert. W ciągu ostatnich kilku lat nauczyła się nie

przywiązywać do przedmiotów, ale te rzeczy juŜ stały się bliskie jej sercu.

Wzięła jeszcze odzieŜ leŜącą przy drzwiach i ubrała się w kuchni. Niebo za oknami

dopiero zaczynało szarzeć. Na stole walały się resztki ich kolacji, którą zjedli o północy,

wszędzie leŜały okruchy urodzinowego tortu. Zaledwie parę godzin temu oboje śmiali się

dosłownie z niczego, łapczywie zjedli pieczonego kurczaka, a później karmili się nawzajem

tortem jak para nowoŜeńców na ślubnym przyjęciu.

Ciekawe, czy Norbert juŜ wtedy zdawał sobie sprawę z tego, Ŝe wkrótce się rozstaną.

Siadając do stołu, Celestine wiedziała, co powinna zrobić. A zanim zaczęli kochać się po raz

ostatni, wiedziała takŜe, jak ma zrealizować swoje plany.

Jeszcze raz rozejrzała się po kuchni. Wszystko nagle zaczęło się wydawać takie

nadzwyczajne, pełne wspomnień. Wiedziona impulsem, urwała jeden suchy kwiatek z gałązki

oplatającej sufitową belkę. Norbert dowiedział się od Marian, Ŝe są to pędy chmielu, które w

hrabstwie Kent często słuŜą do ozdabiania wnętrz pubów i domów mieszkalnych. Chmiel był

tu kiedyś głównym źródłem dochodu i okoliczni mieszkańcy nadal wierzyli, Ŝe przejście pod

wiązką chmielu zapewni człowiekowi powodzenie w interesach i szczęście osobiste.

W kilka minut spakowała do nowej torby wszystkie swoje rzeczy. Zabierała ze sobą

niewiele, lecz i tak więcej, niŜ kiedykolwiek miała. A najcenniejsze były wspomnienia tej

ostatniej nocy.

Napisała liścik, w którym poprosiła Norberta, aby się na nią nie gniewał. Zostawiła

kartkę na stoliku i przycisnęła ją zdjętą z palca ślubną obrączką.

ROZDZIAŁ DWUNASTY

Telewizor odbierał tylko program jednej stacji, chyba Ŝe ktoś chciał za opłatą obejrzeć

emitowane filmy pornograficzne. Celestine nie była spragniona takich rozrywek. Miała ich aŜ

nadto, z konieczności słuchając odgłosów dobiegających z sąsiedniego pokoju.

Wynajmowano go na godziny i kolejne pary robiły z łóŜka imponujący uŜytek.

Celestine nie spodziewała się tutaj Ŝadnych luksusów. Wystarczy, Ŝe po ścianach nie

łaziły karaluchy, pościel była czysta, choć poŜółkła ze starości, a w drzwiach znajdował się

wizjer. Zaś decydującym czynnikiem okazała się solidna zasuwka. Teraz, gdy ktoś głośno

zapukał, Celestine na palcach podeszła do drzwi, aby sprawdzić, kto ją niepokoi.

Natychmiast otworzyła i znalazła się w objęciach gościa.

- Allie... - Wciągnęła swoją najlepszą przyjaciółkę do pokoju i zamknęła drzwi. - Och,

Allie... - Celestine rozpłakała się ze wzruszenia. - Myślałam, Ŝe juŜ nigdy cię nie zobaczę.

- Jezu, Celestine, chyba juŜ nie mogłaś znaleźć gorszej nory?

- ObraŜasz moją skromną siedzibę. - Celestine otarła oczy i niechętnie wysunęła się z

objęć Allie.

- Skromna to mało powiedziane! Chryste, z lewej strony lombard, z prawej... teŜ. Jeśli

zapragniesz kupić spluwę to trafiłaś, gdzie trzeba.

- Spluwa moŜe by mi się przydała - mruknęła Celestine, zasuwając łańcuch.

- Skarbeńku, nawet nie mów takich rzeczy! Nikt nie wie, Ŝe tu jesteś. Wszystko będzie

dobrze. JuŜ wkrótce.

Celestine nie mogła oderwać wzroku od twarzy Allie. Jej długie do ramion, ciemne

włosy lśniły, a spojrzenie piwnych oczu wędrowało po sylwetce przyjaciółki, oceniając

zmiany, jakie w niej zaszły w ciągu minionych kilku lat.

Allie miała mały, zadarty nosek, pełne, zmysłowo wykrojone usta oraz wspaniałą

figurę z talią osy. Zawsze uchodziła za największą buntowniczkę ze wszystkich uczennic w

ich liceum, a takŜe w internacie, gdzie obie mieszkały. W tym czasie, gdy Celestine

przebywała za granicą, Allie skończyła studia i zaczęła pracować jako przedstawicielka

handlowa duŜej firmy farmaceutycznej z Północnej Karoliny. Celestine była pewna, Ŝe wielu

lekarzy ze wschodniej części stanu niecierpliwie wyczekuje słuŜbowych wizyt pięknej

Allison.

- I jak? - spytała Allie.

- Wyglądasz bosko! Mowę mi odjęło.

- Nie Ŝartuj! - Allie uśmiechnęła się, a na jej policzkach pojawiły się śliczne dołeczki.

- Ty teŜ nieźle się prezentujesz. MoŜe to skakanie po świecie dobrze ci robi?

Celestine odruchowo przeczesała palcami krótkie, rozjaśnione na blond włosy.

Doskonale pasowały do sportowej odzieŜy w kalifornijskim stylu i złocistej opalenizny, będą-

cej rezultatem wylegiwania się na opalającym łóŜku u kosmetyczki w Edynburgu, gdy

Celestine czekała na zrobienie nowych dokumentów. Nikt, kto znał Celie Sherwood, teraz nie

rozpoznałby jej na pierwszy rzut oka. Czasem zastanawiała się, co na jej widok powiedziałby

Norbert... WciąŜ pojawiał się w jej snach, choć od ucieczki z Trilling - den minął miesiąc.

- Nienawidzę tych podróŜy - mruknęła, opuszczając rękę. - Zamierzam z nimi

skończyć.

- Cieszę się, Ŝe wróciłaś. O nic się nie martw.

- Usiądź. - Celestine wskazała krzesło z podniszczonym siedzeniem z plastikowej

plecionki. - Mam dla nas colę.

- Otworzyła puszkę i podała ją Allie. - Szkoda, Ŝe nie mogę zatrzymać się u ciebie. Z

radością zobaczyłabym twój apartament.

- Pamiętasz, jak dawniej gadałyśmy po nocach o tym, co zrobimy, gdy wreszcie

będziemy wolne? Dokąd pojedziemy? Co sobie kupimy? - Allie uniosła puszkę. - Wypijmy

za spełnione marzenia. Ty pewnie byłaś we wszystkich miejscach, które wymieniłyśmy. A ja

znajdywałam jednego dobrego chłopaka po drugim, Ŝeby kupował mi śliczne rzeczy...

- Jednego po drugim? - Celestine otworzyła drugą puszkę.

- Ty miałaś klasę i dobry gust. Ja nie. - Allie wzruszyła ramionami.

- Nie spotkałaś nikogo nadzwyczajnego?

- W przeciwieństwie do ciebie nie wierzę w bajki.

- Allie uśmiechem złagodziła swój cierpki ton. - To ty czekałaś na rycerza w lśniącej

zbroi, który zabierze cię na białym koniu do krainy baśni. Ja zawsze zadowalałam się jakimś

szarakiem, dopóki się nie zmył.

Celestine uśmiechnęła się, lecz była pewna, Ŝe Allie mówi szczerze. Jako jedyne

dziecko samotnej matki, Allie w porównaniu z pozostałymi dziewczętami z liceum była

ubogim Kopciuszkiem. A po śmierci jej matki jacyś krewni zaczęli opłacać dość wysokie

czesne, Ŝeby tylko nie mieć z Allie do czynienia, lecz nie dawali jej kieszonkowego. Dawno

temu Allie poprzysięgła sobie - jak Scarlett O'Hara - Ŝe zrobi wszystko, aby tylko nigdy

więcej nie cierpieć głodu.

- A ty? - Allie oparła bose stopy o łóŜko i poruszyła palcami z polakierowanymi

paznokciami. - Wiem, Ŝe uwaŜałaś Stephena za swojego rycerzyka. Nie spotkałaś jakiegoś

innego rycerza Okrągłego Stołu?

- Był pewien męŜczyzna w Anglii... - Celestine zaczęła skubać wypłowiałą kapę. -

Amerykanin.

- Jakoś go tu nie widzę...

- Zostawiłam go. Nie chciałam bardziej go angaŜować.

- Bardziej?

- Uratował mnie. Był kolejny zamach na moje Ŝycie.

- O, BoŜe. - Allie wyprostowała się i spowaŜniała.

- Dlaczego nic nie powiedziałaś?

- Po co? śeby cię zmartwić?

- Niech szlag trafi tych drani! - Allie walnęła pięścią w poduszkę.

- Pokonam ich. Dlatego wróciłam. Nie zamierzam więcej uciekać. Dowiedziałam się,

e wkrótce odbędzie się wstępna rozprawa rozpoczynająca proces formalnego uznania mnie

za zmarłą. Millie i Roger uczynią absolutnie wszystko, Ŝebym nie weszła w posiadanie tego,

co mi się naleŜy. Ale juŜ skończyłam dwadzieścia pięć lat. Cała posiadłość jest moja, a raczej

będzie, gdy w piątek wejdę do sali sądowej i powiem sędziemu, jak się nazywam.

- Taki masz plan? Sądzisz, Ŝe moŜesz zaryzykować?

- Allie znów wzięła puszkę.

- Muszę. Chcę wreszcie zacząć normalnie Ŝyć. Te minione lata były jednym wielkim

koszmarem.

- Whit wie?

- Nie.

- Jakim cudem?

- Nie ufam mu.

- Skarbeńku... - Allie z niedowierzaniem pokręciła głową. - Skoro nie ufasz

poczciwemu, staremu Whitowi, to komu uwierzysz?

Doskonałe pytanie, pomyślała Celestine. Sama wciąŜ je sobie zadawała. Ale po

długich rozwaŜaniach nie mogła zlekcewaŜyć ostrzeŜeń Norberta. Whit był jednym z trojga

ludzi, którzy wiedzieli, kiedy ona będzie w Canterbury. Oczywiście nie musiał okazać się

zdrajcą. MoŜe Bobby trafił na jej ślad samodzielnie, popytał taksówkarzy, pracowników w

wypoŜyczalniach aut... Ale wątpliwości pozostały, toteŜ wolała nie ryzykować.

- Chyba nikt nie oczekuje, Ŝe przyjdę na tę rozprawę. Wszyscy zainteresowani

prawdopodobnie przypuszczali, Ŝe jeśli się zjawię, to dokładnie w swoje urodziny. Wtedy nie

wróciłam, więc wujostwo złoŜyli wniosek o uznanie mnie za zmarłą. Zazwyczaj musi minąć

siedem lat, lecz oni twierdzą, Ŝe pewnie popełniłam samobójstwo, poniewaŜ mój stan

psychiczny bardzo się pogorszył po śmierci Stephena.

- PrzecieŜ oni wiedzą, Ŝe Ŝyjesz. Usiłowali cię zabić.

- Ale sędzia nie ma o tym pojęcia. A Roger i Millie nie spodziewają się mnie

zobaczyć. Mają nadzieję, Ŝe zdąŜą załatwić niezbędne formalności, zanim przyjadę. Jeśli w

ogóle to nastąpi.

- Skąd wiesz, jak rozumują?

- Zgaduję.

- Chwileczkę. - Allie usiadła po turecku. - Co będzie, jeśli postanowią cię zabić, gdy

się pojawisz? Och, nie w sali sądowej, oczywiście, ale trochę później, zanim formalnie

staniesz się właścicielką posiadłości? Bo jestem pewna, Ŝe spróbują odroczyć decyzję

sędziego. UŜyją argumentu, Ŝe jesteś niepoczytalna i miną całe tygodnie, nim połoŜysz łapkę

na swoich dobrach.

- Zamierzam zlecić Whitowi sporządzenie mojego testamentu. Zapiszę dosłownie

wszystko największej organizacji dobroczynnej, jaką zdołam znaleźć. Takiej, która zatrudnia

najbardziej bezwzględnych prawników. Dwie minuty po udowodnieniu sędziemu, Ŝe Ŝyję,

posiadłość stanie się moją własnością, chociaŜ sprawy papierkowe jeszcze nie będą

załatwione. ZałóŜmy, Ŝe w międzyczasie umrę. Wówczas mój testament natychmiast nabierze

mocy urzędowej, a jeśli ktoś go zakwestionuje, to rozpęta się sądowe piekło. Kiedy opadnie

kurz, Millie i Roger zostaną z niczym. A poza tym mam zamiar dokładnie wyjaśnić sędziemu,

dlaczego przez te lata się ukrywałam i czego się obawiam. Nawet jeśli uzna mnie za wariatkę,

a ja umrę, zanim wszystkie papierki zostaną skompletowane, to on z pewnością kaŜe wszcząć

dochodzenie.

- Fiuuu... - Allie gwizdnęła z podziwu. - To niezłe zagranie.

- Jest pewien haczyk.

- Jak zawsze.

- Whit musi przygotować niezbędne dokumenty. - Celestine dokładnie to przemyślała.

Jej Ŝycie zaleŜało od tego, jak rozegra tę partię. Od wyjazdu z Kentu nie przespała porządnie

ani jednej nocy.

- Dlaczego on?

- PoniewaŜ dysponuje wszystkimi danymi na temat posiadłości i majątku po moich

rodzicach, a ja nie mogę sobie pozwolić na jakikolwiek błąd w dokumentach. Mój testament

musi być nie do obalenia... lub jestem martwa. Jeśli zwrócę się do jakiegoś adwokata z ulicy,

to on i tak będzie musiał iść do kancelarii „Flinders, Billett & Crane”, aby otrzymać

niezbędne informacje. To nie tylko przedłuŜy sprawę, ale i zasygnalizuje Whitowi, Ŝe jestem

tutaj. Lepiej więc zwrócić się od razu do niego. A później najwyŜej poproszę eksperta o

sprawdzenie dokumentu.

- Jak zlecisz Whitowi napisanie testamentu?

- PomoŜesz mi, Allie?

- Wiesz, Ŝe tak. Dla ciebie przeszłabym po rozŜarzonych węglach.

- Pójdziesz do Whita i powiesz mu, Ŝe potrzebuję testamentu. Nie mów, gdzie

przebywam, ani po co mi ten papierek. Niech go sporządzi dokładnie tak, jak to kiedyś

ustaliliśmy. Potem weź kopię, którą zaniosę do sądu.

- Tylko tyle? - Allie była wyraźnie rozczarowana. - Liczyłam na coś w stylu Maty

Hari. Miałam nadzieję, Ŝe przynajmniej będę musiała sprzedać moje ciało.

- Zwrócisz się do Whita?

- Jasne, Ŝe tak.

- Dziękuję.

- Zaraz powinnam zmykać. Chyba nikt mnie nie śledził, bo uwaŜałam, Ŝeby jakiś

szpieg Millie i Rogera nie siedział mi na ogonie, ale lepiej nie ryzykować.

- Ten motel to nie miejsce w twoim stylu.

- Przeciwnie! Twoja rodzinka uwaŜa, Ŝe właśnie w takie miejsca jeŜdŜę, Ŝeby się

zabawić. Zawsze uwaŜali mnie za ladaco.

- Nie warto nawet o nich mówić.

- Powinnaś o czymś wiedzieć. - Allison spowaŜniała. - Dziadek Sutter chorował.

Widziałam się z nim parę dni temu. Czasem do niego wpadam, z uwagi na ciebie.

- Naprawdę? - Celestine poczuła, Ŝe jej oczy wilgotnieją. - Odwiedzasz go ze względu

na mnie?

- Gdy moja firma przeniosła mnie do Wilmington, pomyślałam, Ŝe mogę się jakoś

przydać... chociaŜ w ten sposób. Więc odwiedzam dziadka Suttera, słucham jego historyjek,

wypijamy razem parę piw...

- Nie powinien pić.

- Jemu to powiedz, nie mnie. Straszny z niego uparciuch.

- Wiem. Szkoda, Ŝe nie mogę się z nim zobaczyć.

- MoŜesz.

- Jak? Na razie muszę trzymać się jak najdalej od Haven House.

- Starszy pan w ubiegłym tygodniu przeniósł się do córki. Tylko na pewien czas,

dopóki nie wydobrzeje. Zadzwonił do mnie, Ŝebym wiedziała, gdzie jest. Nikomu nawet nie

przyjdzie do głowy, Ŝe znasz tę informację, więc twoi wujostwo nie kaŜą obstawić domu.

Córka i zięć dziadka pracują na nocną zmianę. Ucieszy się, jeśli do niego zajrzysz. A później

rozpłyniesz się w mroku.

- Pomyślę o tym. Podaj mi adres.

Allison pogrzebała w torebce i wyjęła z niej karteczkę.

- Dziadkowi teŜ nie powiedziałam, Ŝe wróciłaś, ani nawet, Ŝe się nad tym

zastanawiasz.

- Ufam mu tak, jak tobie.

- Mogę tu dzwonić do ciebie? - Allison wstała.

- Lepiej nie. Skontaktuję się z tobą, korzystając z automatów.

- Twoje Ŝycie to kryminał klasy B.

- Ale jakoś to przetrwam. - Celestine odprowadziła przyjaciółkę do drzwi. - A juŜ

wkrótce będziesz do mnie dzwonić, ile razy zechcesz. PokaŜesz mi swój apartament...

- Poderwiemy jakichś facetów.

Wargi Celestine leciutko zadrŜały. Perspektywa podrywania męŜczyzn wcale nie

wydawała się kusząca. Celestine myślała wyłącznie o Norbercie, lecz nawet gdyby zdołała go

odnaleźć, to on zapewne nie chciałby jej widzieć po tym, co zrobiła.

- Dobrze zamknij za mną drzwi. Ten motel to okropna nora. Nie wiadomo, kto moŜe

się czaić za rogiem... Nigdy nie było wiadomo, prawda? - Allie uśmiechnęła się współczująco

i musnęła wierzchem dłoni policzek Celestine. - Trzymaj się, skarbeńku. I odezwij się

czasami. Twój wielki dzień się zbliŜa.

Po wyjściu przyjaciółki Celestine zaryglowała drzwi i oparła się o nie plecami. JuŜ

wkrótce to wszystko się skończy. Ale na razie była zmęczona i samotna.

Ciekawe, gdzie teraz jest Norbert. Czy myślał o niej od tamtego świtu, kiedy znów

uciekła? A moŜe poprzysiągł sobie zapomnieć o niej na zawsze? Lecz gdziekolwiek

przebywał, ona pragnęła być właśnie tam.

Rhonda, córka dziadka Suttera, mieszkała w Morehead City, w drewnianym domku,

który wyglądał jak barak z bazy marynarki. Stał w rzędzie jemu podobnych, ukrytych pod

koronami starych, rozłoŜystych drzew, które w upalny dzień dawały niemal tyle chłodu, co

klimatyzacja. Na małym podjeździe ani pod daszkiem nie było samochodu, ale w saloniku

paliło się światło, widoczne przez szparę między zasłonami. Celestine dwa razy przejechała

obok domu, aby zorientować się, z której strony najlepiej do niego podejść. Wynajęła auto z

przyciemnionymi szybami, lecz mimo to miała wraŜenie, Ŝe wszyscy na nią patrzą.

W końcu zostawiła pojazd trzy przecznice dalej, poniewaŜ w tej okolicy ktoś idący

piechotą nie wzbudzał zdziwienia. Na trawnikach bawiły się dzieci, poszczekiwały psy, a z

okien dochodziły dźwięki z włączonych telewizorów. Na wszelki wypadek poszła jednak

okręŜną trasą, zmieniając kierunek i trzymając się największego cienia.

Znając dziadka Suttera, wiedziała, Ŝe zastanie otwarte drzwi. I nie pomyliła się.

Wślizgnęła się do wnętrza, minęła skromniutko wyposaŜoną kuchnię z wiszącymi na ścianach

tanimi obrazkami i weszła do pokoju. W bujaku, obok stojącej lampy, drzemał męŜczyzna.

Był niewątpliwie starszy o cztery lata, ale jak zawsze drogi sercu Celestine.

- Dziadku? - Nie chciała go przestraszyć, od razu podchodząc bliŜej. - Dziadku?

Otworzył oczy i spojrzał w jej stronę.

- Kto to?

- To ja, Celestine. - ZbliŜyła się i uklękła obok fotela.

- Celestine? - Przez chwilę mogło się wydawać, Ŝe to imię nic mu nie mówi. Ale

staruszek zaraz oprzytomniał i uwaŜniej spojrzał na twarz gościa. - Laleczko, to naprawdę ty?

- Dotknął jej włosów i zmarszczył brwi.

- Ja, dziadku, ale rozjaśniłam czuprynę, Ŝeby trochę zmienić wygląd.

- Ciemne włosy teŜ są ładne. Bóg ci je dał.

- Jak się czujesz, dziadku? - Wzięła go za rękę i po raz pierwszy od czasu gdy się

poznali, zauwaŜyła, Ŝe naprawdę jest stary. Mocno przerzedzone włosy były całkiem siwe, a

postać wydawała się skurczona i krucha. - Wiem od Allie o twojej chorobie.

Starszy pan pochylił się i serdecznie ją objął.

- Dobra dziewczyna z tej Allie. Wiedziałem, Ŝe jeśli wrócisz do domu, to ona powie

ci, gdzie jestem.

- Co ci dolegało?

- Głupstwo. Zwyczajne zapalenie płuc. Musiałem rzucić palenie. PoŜałowałem, Ŝe

yję.

Celestine roześmiała się i cmoknęła go w policzek.

- Dochodzisz do siebie?

- Wolniej, niŜ bym chciał. Wkrótce pojadę na swoje śmieci, chociaŜ Rhonda staje

okoniem. Ale co ona tam wie.

- Rhonda cię uwielbia. Musisz o siebie dbać.

- Rhonda martwi się o ciebie.

- Bardzo chciałabym się z nią spotkać, ale to zbyt ryzykowne, na razie tylko ty i Allie

moŜecie wiedzieć o moim powrocie.

- Nie miałem pojęcia, Ŝe przyjedziesz. MoŜe źle zrobiłaś? Ten Roger juŜ liczy forsę,

którą zgarnie, gdy sąd uzna cię za zmarłą. Jest zdolny do wszystkiego.

- Znam go jak zły szeląg.

- Naprawdę jesteś cała i zdrowa, dziecinko?

- Tak. Trochę przeraŜona, ale teŜ pełna nadziei.

- Co zamierzasz?

Przedstawiła mu swój plan, a staruszek słuchał, kręcąc głową i zadając pytania.

- Niewiarygodne, Ŝe do tego doszło - stwierdził w końcu. - Twój dziadek obdarłby

Millie Ŝywcem ze skóry, gdyby przypuszczał, co ta baba zacznie knuć. Zawsze uchodziła za

czarną owcę. Nigdy nie było drugiej takiej w całej rodzinie St. Gervais.

- Ale to ja będę śmiać się ostatnia.

- Jak ci pomóc?

- śycz mi szczęścia. Tylko tyle. - Celestine cmoknęła dłoń staruszka. - Muszę juŜ

lecieć. Chyba nie zobaczymy się przed rozprawą.

- MoŜe nie powinnaś była tu przychodzić? Wiem, Ŝe te dranie bezustannie mają mnie

na oku, gdy jestem u siebie. Nawet i tutaj mogą mnie obserwować.

- Warto było zaryzykować.

- Nie mów mi, gdzie mieszkasz. Nie jestem pewien, czy wytrzymałbym tortury. Co

zrobię, jeśli dadzą mi papierosa za wydanie ciebie?

Celestine parsknęła śmiechem, a dziadek Sutter patrzył na nią z czułością.

- Będziesz na siebie uwaŜać, laleczko? Tak porządnie? Bo tych dwoje nie Ŝartuje.

- JuŜ się o tym przekonałam. - Podniosła się z klęczek. - Zadzwonię do ciebie, gdy

wszystko się wyjaśni. Wtedy skoczymy na krewetki. Coś mi się zdaje, Ŝe trzeba cię

podtuczyć.

- Nawet nie mając zębów, zjem więcej niŜ ty.

- Zobaczymy. - Od drzwi przesłała mu buziaka i wyszła. Uliczka była słabo

oświetlona, co Celestine uznała teraz za plus. W cieniu wielkiego dębu poczekała, aŜ sąsiad,

który wyrzucał śmieci, spłucze wyłoŜone kamiennymi płytami patio, ustawi ogrodowe meble

i wejdzie do domu. Wtedy przeszła przez płot i przemknęła wzdłuŜ rzędu wysokich

cyprysów. Później wróciła do samochodu inną trasą, niŜ przyszła - wąską alejką prowadzącą

do małego kościoła. Tam przystanęła, uwaŜnie odprowadzając wzrokiem przejeŜdŜające auta,

i pobiegła na ukos przez parking do następnej przecznicy.

Rozglądając się wokoło, doszła do wniosku, Ŝe nikt jej nie śledzi. W oddali, pod

rozłoŜystym platanem, widziała swój samochód. W pobliŜu stał jeszcze tylko jeden pojazd -

ciemny sedan zaparkowany przed domem z remontowanym podjazdem.

Wrześniowa noc była przyjemnie ciepła, a na granatowym niebie mrugały gwiazdy.

Celestine z zachwytem oddychała aromatycznym powietrzem, przesyconym słonawym

zapachem oceanicznej bryzy. Gdzieś w pobliŜu zaśpiewał drozd, a od strony wybrzeŜa

doleciał krzyk mew. Westchnęła, rozkoszując się tym wszystkim. Znajdowała się zaledwie

parę kilometrów od Haven House. Prawie zwycięŜyła. Była prawie bezpieczna.

Jeszcze raz omiotła wzrokiem najbliŜszą okolicę i wsiadła do auta, natychmiast

zatrzaskując drzwiczki. Zanim jednak odwróciła się, aby sięgnąć po pasy, ktoś chwycił ją za

ramię. Nie zdąŜyła wrzasnąć, poniewaŜ zasłonięto jej usta.

- Skoro ja zdołałem odnaleźć cię tak łatwo, to co z tymi, którzy pragną twojej śmierci,

Celestine?

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

- Norbert! - zawołała zdławionym głosem i oderwała od ust jego rękę.

- Nie sprawdzasz auta, zanim do niego wsiądziesz? Nie odpowiedziała, oddychając tak

głęboko, jakby chciała zmagazynować w organizmie zapas tlenu na cały rok.

- Nawet nie zauwaŜyłaś, Ŝe nie zapaliło się światło, gdy otworzyłaś drzwiczki.

Wykręciłem Ŝarówkę. W tej chwili juŜ mogłabyś być martwa. - Norbertem targały sprzeczne

uczucia. Pragnął uspokoić Celestine, którą niewątpliwie bardzo przeraził, ale od miesiąca był

na nią wściekły i chętnie wyładowałby teraz skumulowany gniew.

- Jak mnie znalazłeś? - spytała, cięŜko dysząc.

- Zostawiłaś za sobą ślad wystarczająco długi i szeroki.

- Nigdy nie podałam ci swojego prawdziwego nazwiska!

- Jesteś Celestine Marie St. Gervais. Córka Melanie i Simona St. Gervais, który po

mierci twojego dziadka odziedziczył wielki kawał wybrzeŜa nad zatoką oraz pakiety akcji

firm przewozowych, zakładów przemysłu tytoniowego i tartaków. Siedzibą rodu jest Haven

House, wspaniała posiadłość niedaleko Beaufort w Północnej Karolinie. Spałaś w tym pokoju

nawiedzanym przez ducha Ŝołnierza Unii, czy w tym z damą w błękicie, która stoi w oknie,

wypatrując zaginionego na morzu kochanka?

- Moje gratulacje. Nie muszę juŜ niczego dodawać.

- I tak byś tego nie zrobiła. - Chciał, aby na niego spojrzała, lecz ona niewidzącym

wzrokiem wpatrywała się w przednią szybę. - Co stało się z twoimi włosami?

- To chyba oczywiste?

- Podobają mi się. Wyglądasz jak licealistka...

- Marzenie kaŜdej dorosłej kobiety.

- A marzeniem kaŜdego męŜczyzny jest ratowanie kobiety w tarapatach. Zwłaszcza

takiej, do której się przywiązał.

- Nie mogłam wciągać cię w swoje sprawy! - Wreszcie się odwróciła.

- JuŜ dawno mnie wciągnęłaś. I to jak! A teraz zaangaŜowałem się jeszcze bardziej.

Dlatego zadam ci pytanie. Naprawdę chcesz, Ŝebym zostawił cię w spokoju? Jeśli tak, to

zgoda. Nigdy więcej mnie nie zobaczysz. A moŜe wolisz, Ŝebym został i ci pomógł? Mam

swoje moŜliwości. Nawet zdobyłem potrzebną ci informację.

- Jaką?

- Najpierw odpowiedz. Potem i tak ją usłyszysz.

Jej oczy podejrzanie zalśniły, lecz jej nie dotknął ani się nie uśmiechnął.

- Nadeszła godzina zero, Celestine. śadnych gierek. śadnych kłamstw.

- Nie przeŜyłabym, gdyby coś ci się stało - szepnęła, gdy juŜ sądził, Ŝe mu nie

odpowie.

Jego gniew natychmiast wyparował. Norbert juŜ zdąŜył dowiedzieć się nieco więcej o

Stephenie Montgomerym. Celestine nie kłamała na temat jego śmierci, tylko powstrzymała

się od mówienia o szoku, jakiego doświadczyła, znajdując swojego kochanka całego we krwi.

Bezskutecznie usiłowała go ratować, stosując sztuczne oddychanie, i sanitariusze ledwie

zdołali ją odciągnąć od martwego męŜczyzny.

- Celie... - Przygarnął ją do siebie. - Zrozum... ja teŜ nie mogę pozwolić, aby ciebie

spotkało coś złego. Oboje czujemy dokładnie to samo. Przyjmij moją pomoc. Razem zdołamy

pokonać twoich wrogów.

Zaczęła pochlipywać. Trzymał ją w ramionach, zastanawiając się, jak wiele łez

musiała powstrzymywać przez te kilka minionych, iście piekielnych lat. Zbyt długo Ŝyła w

strachu, Ŝe kaŜda kolejna godzina moŜe się okazać ostatnią.

- Nie jestem Stephenem Montgomerym - powiedział, gdy juŜ się wypłakała. - I nie

będziemy walczyć sami. Nawet w tej chwili dwóch moich ludzi ma na oku to auto.

- Co? - Poderwała głowę i spojrzała na niego. Wiedział, Ŝe nie powinien teraz jej

całować. Była zbyt wstrząśnięta, zbyt bezradna. Ale jej wargi znajdowały się tak blisko, Ŝe

uniemoŜliwiało mu to racjonalne myślenie. Okazały się takie słodkie, jak pamiętał, i chyba

jeszcze bardziej miękkie. Zamknął Celie w ciaśniejszym uścisku i natychmiast ogarnęło go

poŜądanie.

- Nie moŜemy tego robić. - Raptownie odsunęła się od niego.

- JuŜ tego próbowaliśmy.

- Kto nas obserwuje? Jacy ludzie?

Wiedział, Ŝe jeszcze nie czas wyznać jej prawdę o sobie. Zresztą jego prawdziwe

nazwisko i pozycja w tych okolicznościach mogły jedynie pogorszyć sytuację. Musiałby wy-

jaśnić Celie, dlaczego od początku nie był wobec niej szczery i zapewne opowiedzieć jej

więcej o sobie. Nie sądził jednak, Ŝe juŜ teraz powinna poznać historię jego Ŝycia. Dlatego

zdecydował się podać tylko skrawek prawdy.

- To wykwalifikowani ochroniarze. Jedni z najlepszych na świecie. Tri - C pozwoliła

mi skorzystać z ich usług.

- Dlaczego?

- Firma miała wobec mnie dług wdzięczności. Ci dwaj dopilnują, Ŝeby nawet włos ci z

głowy nie spadł do chwili, gdy wkroczysz do sądu.

- Skąd pomysł, Ŝe się tam wybieram?

- Ty jesteś tutaj, a za dwa dni jest termin rozprawy, więc dodałem dwa do dwóch.

Znasz inne wyjaśnienie?

- Wiesz wszystko, co?

- Oprócz twojej odpowiedzi. Zgodzisz się, Ŝebym cię wspierał? - Obserwował grę

uczuć na jej twarzy, odzwierciedlających walkę toczoną w myślach i postanowił rzucić na stół

ostatniego asa. - Skoro ja cię znalazłem, Celie, to kto jeszcze zdoła? Kto cię namierzy?

Najwyraźniej przestała zmagać się sama ze sobą, odchyliła głowę na oparcie i

przymknęła powieki.

- Jeśli zginiesz przeze mnie...

- Nie zamierzam. Będę u twego boku, gdy przejmiesz Haven House i wszystko, co

prawnie ci się naleŜy.

- Jak mnie odnalazłeś?

- Z domku Betty dzwoniłaś do Whita. Nawet dziecko sprawdziłoby numery na

rachunku. Trafiłem do Wilmington, przez cały dzień wertowałem w bibliotece stare gazety,

popytałem ludzi. Poszło jak z płatka. Najgorsze było to, Ŝe nie miałem pojęcia, co planujesz -

zostać i iść do sądu, czy znów nawiać. Przez tydzień obserwowaliśmy dom starszego pana,

ledziliśmy twojego prawnika i niejaką Allison oraz parę innych osób. Allison dzisiaj

zgubiliśmy, bo chyba starała się wywieść w pole ewentualny „ogon”. Widziała się z tobą?

- Allie do tego nie mieszaj. Ani dziadka Suttera.

- A Sandersona?

- Co do niego... nie mam pewności.

- Pomyślałaś o mnie po ucieczce z Anglii?

- Tak - szepnęła, odwracając głowę.

- Wynająłem dom w Atlantic Beach. Chciałbym, Ŝebyś ze mną wróciła. Gdzie się

zatrzymałaś?

- Nie uwierzyłbyś.

- W jakimś luksusowym miejscu?

- W takim, Ŝe nawet nie muszę jechać po swoje rzeczy, bo byłoby niebezpiecznie

zostawić je tam chociaŜ na chwilę. Wszystkie woŜę w bagaŜniku.

- Pewnie nie masz takiej zielonej nocnej koszuli, której nigdy na tobie nie widziałem?

- spytał lekkim tonem, lecz zdumiało go to, Ŝe niecierpliwie czeka na odpowiedź.

- A jakŜe, mam ją. I czarną sukienkę, którą włoŜyłam tylko na minutę. Oraz... - Głos

Celestine lekko się załamał. - Arkę Noego - dokończyła cicho.

PołoŜył dłoń na jej policzku, wsunął palce we włosy - jasne, krótsze niŜ przedtem i

niewiarygodnie seksowne.

- Pojedziemy moim samochodem, a jeden z ochroniarzy sprowadzi twój, gdy się

upewni, Ŝe nikt go nie śledzi. Poczekaj chwilę. Zaparkuję tuŜ obok i wtedy szybko się

przesiądziesz, dobrze?

- Tak.

Pocałował ją i pospiesznie wysiadł z auta.

Gdyby Norbert nie powiedział jej o ochroniarzach, nie domyśliłaby się, Ŝe ktoś ich

obserwuje. Widocznie jej instynkt nie był aŜ tak wyostrzony, jak sądziła. A ci dwaj z

pewnością naleŜeli do najlepszych w swoim fachu i umieli perfekcyjnie wtopić się w

otoczenie.

Przestała więc ich wypatrywać i wygodniej usadowiła się na siedzeniu. Samochód

Norberta był szczytem luksusu - miał tapicerkę z mięciusieńkiej skóry i system stereo

zapewniający jakość dźwięku zbliŜoną do tego, jaki oferują najlepsze miejsca w londyńskiej

filharmonii.

Usiłowała podczas jazdy nie wpatrywać się w Norberta. Nie zapomniała jego twarzy

ani Ŝadnego szczegółu z jego wyglądu, lecz człowiek z krwi i kości znacznie przewyŜszał

wszystko, co zachowała we wspomnieniach. Dzisiaj miał na sobie jasną, płócienną marynarkę

i popielate spodnie. Raz się uśmiechnął, ale teraz znów miał powaŜną minę.

- Pierwszy raz jestem w tej części Północnej Karoliny.

- Szybko się urbanizuje. Buduje się tu zbyt wiele małych pól golfowych i budynków

mieszkalnych.

- Niektóre powstały na twoich terenach.

On rzeczywiście wie wszystko, pomyślała. MoŜe nawet to, kiedy zaczęła ząbkować.

- Nigdy nie pozwolono mi decydować o planach zagospodarowania tej ziemi. A

ustanowieni przez mojego ojca pełnomocnicy poczytywali sobie za swój obowiązek tylko

pomnaŜanie dochodów z naszej posiadłości. Mają procentowy udział w zyskach, więc

sprzedają działki, jeśli to się opłaci. Niejeden raz płakałam z powodu decyzji prawników.

- JuŜ nie będziesz płakała.

- Norbert, nie musiałeś tu za mną przyjeŜdŜać. Dlaczego to zrobiłeś? - spytała,

zmieniając temat.

- Powiedziałaś mi wystarczająco duŜo, abym łatwo cię zidentyfikował - odparł po

chwili zastanowienia. - Zostawiłaś namiary telefoniczne. Podałaś parę imion. Chciałaś, Ŝebym

cię odnalazł.

- Wcale nie!

- Tak.

Odwróciła twarz do okna. Akurat przejeŜdŜali przez most prowadzący do Atlantic

Beach i w świetle księŜyca lśniła pod nimi woda cieśniny.

- Pragnęłam cię chronić.

- Rozegrałaś to tak, Ŝebym mógł wybrać... albo cię zlokalizować, albo mieć parę

powodów zniechęcających do szukania.

- Więc czułeś się zobowiązany?

- O mało nie zwariowałem z niepokoju o ciebie, kobieto ! - Norbert walnął dłonią

kierownicę. - A chwilami byłem taki wściekły, Ŝe prawie sobie odpuściłem.

- Dlaczego więc tego nie zrobiłeś?

- PoniewaŜ mnie potrzebowałaś.

Rozczarowały ją te słowa. Miała nadzieję usłyszeć coś innego, coś bardziej od serca.

A działaniem Norberta kierowało chyba tylko poczucie winy.

Tamtej nocy, gdy się kochali, wspomniał o swoich najbliŜszych. Podobno o nich nie

zadbał i dlatego ich utracił. Mówił o sobie niewiele, a ona prawie o nic nie pytała, poniewaŜ

nie mogłaby się zrewanŜować informacjami o sobie. Lecz teraz Norbert wiedział o niej

wszystko, natomiast ona o nim nadal bardzo mało. Uznała, Ŝe pora to zmienić.

- Opowiedz mi o swojej Ŝonie i synku.

- Dlaczego?

- Bo cokolwiek się stało, wywarło na ciebie ogromny wpływ.

- Oboje nie Ŝyją.

- Myślałam, Ŝe...

- śe jestem rozwiedziony, tak? Nigdy tego nie powiedziałem.

- Ale pozwoliłeś mi tak sądzić.

- Nie było powodu, Ŝeby wyjaśniać tę sprawę. To nie miało Ŝadnego znaczenia.

- MoŜe to ja byłam dla ciebie bez znaczenia? Uznałeś, Ŝe nie zasługuję na poznanie

prawdy?

- Najwidoczniej uznałem wtedy, Ŝe prawda jest dla mnie równie nieistotna, jak dla

ciebie. - Zjechał z mostu i skręcił na szosę prowadzącą wokół wyspy. - MoŜna by mówić

duŜo albo wcale, lecz teraz lepiej to sobie darować. Skupmy uwagę na tobie... Ŝebyś wyszła

ywa z tego... A później spokojnie wyjaśnimy inne wątpliwości.

- Czyli dokładnie jakie?

- Te, które do tej pory nie zostały wyjaśnione. Celestine ani myślała się tym

zadowolić. Jej frustracja sięgnęła zenitu.

- Chcę teraz wiedzieć, czy jestem dla ciebie kimś więcej, niŜ tylko osobą potrzebującą

ratunku. Zjawiłeś się jedynie po to, Ŝeby tym razem kogoś nie zawieść? Powiedz mi chociaŜ

tyle, do cholery!

- śadne wydarzenia nie sprawią, Ŝe Lynn zmartwychwstanie. Nie mogę przywrócić jej

ycia za pomocą swoich dobrych uczynków. Nie jesteś dla mnie Ŝadnym substytutem. O to

pytałaś?

- Prze... praszam - mruknęła zaszokowana. - Naprawdę nie...

- Chcesz wiedzieć, czy coś dla mnie znaczysz? Odpowiedź brzmi: tak. Ale nie

będziemy teraz o tym mówić. Twoja przyszłość to na razie jedna wielka niewiadoma. Nie

zamierzam ciągnąć cię ani popychać w Ŝadną stronę. Pragnę tylko utrzymać cię przy Ŝyciu.

- Rozumiem.

- Wątpię.

Poddała się. Odchyliła głowę na miękki podgłówek i zamknęła oczy. Od tak dawna

musiała być czujna, lecz teraz Norbert na pewien czas przejmie kontrolę, więc...

Bezwiednie westchnęła. Nie miała pojęcia, co Norbert naprawdę czuje. Za mało go

znała, aby ocenić jego stan ducha i podejście do wielu spraw. Ale jedno wiedziała na pewno -

był człowiekiem godnym zaufania. Mogła bez obaw powierzyć mu swoje Ŝycie, a moŜe

nawet swoje serce...

Chyba się zdrzemnęła, a gdy otworzyła oczy, samochód stał w ciemnym garaŜu.

Trzasnęły drzwiczki, zabrzmiał odgłos szybkich kroków i Norbert zastukał w szybę.

- Gdzie jesteśmy? - Celestine odblokowała zamek po swojej stronie i powoli postawiła

nogi na ziemi.

- W bezpiecznym miejscu. Sami.

Wysiadła z auta, a Norbert wziął ją w ramiona, poniewaŜ chwiała się na nogach.

- Tamtego ranka w Trillingden... Nie chciałam od ciebie odejść - szepnęła, patrząc mu

w oczy.

- Jak twój bark?

- Prawie się zgoił. Czasami pobolewa, ale poza tym w porządku. Byłam u lekarza, a

on stwierdził, Ŝe ten, kto mnie zszywał, ma talent chirurga plastycznego. Zostanie tylko

maleńka blizna.

Odgarnął włosy z jej twarzy, po czym znów je zwichrzył. Czekała, aŜ ją pocałuje.

Rozpaczliwie tego pragnęła.

- Niczego od ciebie nie oczekuję, Celestine. śadnego rewanŜu.

- A gdybym chciała się zrewanŜować? Powiedzmy, Ŝe całkiem nieoczekiwanie, nagle

uznam cię za atrakcyjnego męŜczyznę...

- Wtedy musisz mnie o tym uprzedzić. Na wypadek, gdybym ja uznał cię za

atrakcyjną kobietę.

- Jest szansa, Ŝe pomyślisz tak w tej chwili? - Zamierzała powiedzieć to Ŝartobliwym

tonem, ale usłyszała w swoim głosie Ŝałośnie błagalne nuty i wiedziała, Ŝe Norbert teŜ je

rozpoznał.

- NieduŜa - zamruczał, przyciskając ją do siebie, aby wyczuła oczywisty dowód jego

poŜądania.

- Moja nocna koszula nadal jest w samochodzie.

- Więc musimy poczekać. Chyba Ŝe... moglibyśmy kochać się bez niej.

- Raz nam się udało.

- Nie tylko raz.

- Norbert, tęskniłam za tobą.

- Więc jednak wynikło z tego wszystkiego coś dobrego?

- Musnął wargami jej usta. Dwukrotnie. - Ale z faktu, Ŝe jesteśmy razem, moŜe

wyniknąć jeszcze coś lepszego.

- Odsunął się i wziął ją za rękę. - Chodź.

Otworzył drzwi i wprowadził Celestine do środka. JuŜ na pierwszy rzut oka było

widać, Ŝe dom jest ogromny. Tak dalece róŜnił się od chatki w hrabstwie Kent, jak Anglia od

Północnej Karoliny. Ta połoŜona tuŜ przy plaŜy rezydencja rozprzestrzeniała się we

wszystkich kierunkach - za kaŜdymi drzwiami znajdował się taras, a okna były po prostu

wielkimi, szklanymi taflami. Boazeria nadal pachniała cedrowym drewnem, z którego ją

wykonano, a projektanta tych wnętrz niewątpliwie zainspirował widok tutejszych wydm i

oceanu.

- Ten dom tylko z pozoru jest taki wyeksponowany. W pobliŜu nie ma innych siedzib,

a od tyłu widok zasłaniają drzewa.

Celestine podeszła do duŜych, balkonowych drzwi prowadzących na taras od strony

plaŜy. Zza wysokich, białych diun dochodził łagodny szum fal, a w ciągu dnia pewnie było

gdzieniegdzie widać połyskującą taflę morza.

- Jesteś prawie w domu, Celie. - Norbert delikatnie ją objął, a ona oparła się o niego i

poczuła na włosach jego usta.

- Nic lepszego nie mogłem znaleźć.

- To jak przebudzenie ze złego snu. - Odwróciła się i ujęła w dłonie twarz Norberta.

- Pomogę ci się zbudzić. - Znów ją pocałował, tym razem nadzwyczaj sugestywnie.

Odsunęli się tylko na parę chwil, aby zrzucić ubrania, następnie znów padli sobie w

ramiona. Sypialnie znajdowały się zbyt daleko, a puszysty dywan, na którym stali, okazał się

wystarczająco miękki.

Celestine była prawie w domu, lecz w objęciach Norberta ten dom nagle stał się

czymś więcej niŜ tylko swojską oceaniczną bryzą i niewidzianą od pięciu długich lat

rezydencją Haven House. Gdy zaczęli się kochać, Celestine myślała tylko o tym, z czego

niemal zrezygnowała.

Celestine była opalona równo na całym ciele. Norbert poczuł ukłucie zazdrości, zanim

skonstatował, Ŝe opalenizna pewnie jest skutkiem działania lamp. Skóra Celestine miała

odcień złocistego miodu, a jasne włosy lśniły jak promienie porannego słońca. Norbert znów

zaczął się zastanawiać, gdzie znikła ta dziewczyna, gdy porzuciła jego auto na rynku w

Trillingden. Nikt jej tam nie zauwaŜył, a poszukiwania w sąsiednich miejscowościach takŜe

nie przyniosły poŜądanego rezultatu. Na szczęście pozostawiła wystarczająco duŜo śladów,

aby mógł ją odnaleźć. I teraz znów byli razem.

Celestine poruszyła się, unosząc ramię. Łatwo się z nią spało. Nie wierciła się i miała

lekki sen. Prawdopodobnie nauczyła się budzić z byle powodu. Ale w tej chwili sprawiała

wraŜenie zrelaksowanej, jakby śniła o czymś przyjemnym.

Wtedy, w Trillingden, Norbert przypuszczał, Ŝe nazajutrz juŜ jej nie będzie i wcale się

nie zdziwił jej nieobecnością. Nie podejrzewał jednak, Ŝe ogarnie go takie dojmujące

poczucie straty. Wiedział, Ŝe w końcu znajdzie Celestine, lecz przez następny miesiąc, dopóki

jej nie zlokalizował, nie był w stanie myśleć o niczym innym.

- Nie zdołałam cię zmęczyć? - zamruczała, otwierając oczy, i dotknęła jego policzka.

- Ani trochę.

- Śniło mi się, Ŝe jestem w domu, a ty leŜysz przy mnie w łóŜku.

- Od dawna nie byłaś u siebie?

- Od wieków.

- Chciałabyś tam pojechać?

- Jak to?

- Twoi wujostwo są nieobecni.

- Skąd wiesz?

- Znam kaŜdy ich ruch.

- Gdzie są?

- Twoja ciotka to snobka. Uwielbia obracać się w kręgach bogaczy. W ten weekend

baluje z męŜem na wielkim przyjęciu w Waszyngtonie. Wracają jutro po południu. W

dwadzieścia minut moŜemy być w okolicy twojej rezydencji, Ŝebyś nasyciła nią wzrok.

Oczywiście nie wysiadając z samochodu. O tej porze nocy to bezpieczna wyprawa.

- Myślisz, Ŝe... Ŝe oni coś tam pozmieniali?

- Nie sądzę. Twój ojciec w testamencie nie zezwolił na Ŝadne przebudowy.

- MoŜemy pojechać? Zrobiłbyś to dla mnie?

Uczyniłby dla niej o wiele więcej. Zaczynał podejrzewać, Ŝe chyba wszystko.

Odpowiedział jej długim, czułym pocałunkiem.

- A chcesz?

- Och, bardzo!

- To się ubierz.

- Będziemy bezpieczni, bo jest tak późno? - spytała, obejmując go za szyję.

- Chyba tak - odparł, opierając się na łokciu.

- A nie byłoby bezpieczniej, gdybyśmy poczekali jeszcze troszkę?

- Masz ochotę pospać?

- Nie. - Posłała mu zmysłowy uśmiech Marie St. Germaine. - Mam ochotę na ciebie,

Norbercie.

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

Celestine juŜ drugi raz w ciągu dziesięciu minut pomieszała kawę, która chyba

zdąŜyła wystygnąć.

- Potrzebujesz więcej snu. - Norbert uniósł twarz Celestine i spojrzał jej w oczy. -

Jesteś wykończona.

- Zasnę na tydzień, gdy będzie po wszystkim.

- Nie bawi mnie ta perspektywa.

- Czasem będę się budzić. - Celestine uśmiechnęła się figlarnie.

- To dobrze. - ZauwaŜył, Ŝe spowaŜniała i najwyraźniej się zamyśliła.

MoŜe nie naleŜało zabierać jej do Haven House? Pojechali tam nad ranem i Celestine

długo wpatrywała się w wielką rezydencję takim wzrokiem, jakby patrzyła na siedlisko

duchów. Dom sprawiał imponujące wraŜenie - był wielki, chyba co najmniej

dwudziestopokojowy, z licznymi balkonami i gankami. Norbert naliczył sześć kominów i

cztery przyczółki oraz tyle okien, Ŝe słuŜba musiałaby je myć chyba przez cały tydzień. Aleja

wysadzana rozłoŜystymi dębami prowadziła do frontowej werandy wspartej na grubych

kolumnach.

- Nie wiem, czy będę mogła znów tu zamieszkać - powiedziała Celestine, gdy

odjeŜdŜali.

- Dlaczego?

- Oni zajmowali ten dom tak długo, Ŝe chyba bezustannie myślałabym o nich w

kaŜdym pomieszczeniu.

- Wezwiemy egzorcystę. Wyrzucimy wszystko, co budziłoby przykre wspomnienia.

- MoŜe lepiej spalić Haven House?

Wrócili do willi nad plaŜą i długo tulił Celestine w ramionach, aby przestała zadręczać

się myślami o przeszłości. Lecz teraz chyba znów przypomniała sobie o wujostwie. Wziął

filiŜankę z zimną kawą, wylał ją, nalał z dzbanka gorącej i podał ją Celestine.

- Nie ma sensu teraz się tym martwić, Celie. Podejmiesz decyzję, gdy sytuacja się

wyjaśni. Pij gorącą kawę.

- Gdy tylko Millie i Roger wprowadzili się do mnie, natychmiast kazali spakować

wszystko, co naleŜało do moich rodziców, a nie miało szczególnej wartości, i oddali te

rzeczy. Błagałam Millie, Ŝeby pozwoliła mi zachować sztuczną biŜuterię mojej mamy, ale się

nie zgodziła.

Norbert nie zaliczał się do ludzi agresywnych i nie lubił przemocy fizycznej, ale w tej

chwili wyobraŜał sobie, z jaką rozkoszą zacisnąłby dłonie na szyi owej Millie.

- Tak mi przykro.

- Niepotrzebnie. - Celestine znów pomieszała kawę. - Znalazłam te błyskotki, zanim

zostały zabrane, i schowałam na strychu. A do pudeł włoŜyłam parę garści ozdób naleŜących

do Millie. AŜ do dziś pewnie nie ma pojęcia, gdzie podziały się jej ukochane perły. Byłam

naprawdę okropnym bachorem.

Norbert zawył z uciechy.

- Od początku mówiłam do niej po imieniu, a ona tego nie znosiła. Rogera nigdy nie

nazywałam wujkiem. Odnosiłam małe zwycięstwa, ale i to sprawiało mi satysfakcję.

- Wspomniałem ci, Ŝe zebrałem trochę informacji. Chcesz je poznać?

- Wiesz, Ŝe tak.

- Na początek: Millie i Roger. Zdołali odłoŜyć na czarną godzinę niezły mająteczek,

co sugeruje, Ŝe nie są całkiem pewni swojego zwycięstwa w tej grze. Jeśli poniosą klęskę, to

będą mieli z czego Ŝyć.

- Z jakich źródeł pochodzi owo zabezpieczenie?

- To ci się nie spodoba.

- śadna niespodzianka.

- Sprzedali niektóre antyki i dzieła sztuki, które prawnie naleŜą do ciebie. A Roger nie

jest głupi. śongluje funduszami, do których ma dostęp, sporządza fałszywe raporty, przenosi

pieniądze z konta na konto. Ma więcej sprytu niŜ pełnomocnicy wyznaczeni do zarządzania

twoimi sprawami.

- Ile skumulował?

- W porównaniu do całości twojego majątku? Niewielki odsetek.

- Ile?

- Około pół miliona.

- Jak to odkryłeś?

- Mam pewne koneksje.

- Jakie?

- Takie, dzięki którym obecnie wiadomo, co wpływa na konto i wypływa z konta

Rogera w waszyngtońskim banku. Bo tam ukrywa swoje pieniąŜki.

- CóŜ za ulga wiedzieć, Ŝe moi kochani krewni nie będą nędzarzami, gdy dobiorę się

im do skóry. - Jad w głosie Celestine niemal zatruł powietrze.

- Prawdopodobnie uda się dowieść przepływu kaŜdego centa, więc dostaniesz

wszystko z powrotem. A urząd skarbowy z zachwytem przyjrzy się machinacjom Rogera.

- Zajmę się tym później - powiedziała z zasępioną miną. - Co jeszcze?

Ta część informacji była łatwa do przekazania. Norbert przez chwilę zastanawiał się,

jak powiedzieć Celestine resztę. Odchylił się wraz z krzesłem do tyłu i skrzyŜował ramiona.

- Kolejne złe wieści?

- Szybko stwierdziłem, kim naprawdę jesteś. Zostało mi sporo czasu, więc

prześwietliłem wszystkie osoby z twojego najbliŜszego otoczenia.

- Widzę, Ŝe moje Ŝycie to otwarta księga.

- Ciesz się, Ŝe nadal jest otwarta.

Celestine lekko się wzdrygnęła.

- Komu naprawdę ufasz, Celie?

Rozpromieniła się. Zawsze się uśmiechała, gdy zwracał się do niej w ten sposób.

Celie.

- Ufam tobie.

- Komu jeszcze?

- Allison i dziadkowi Sutterowi. Są oboje na pierwszym miejscu.

- To wszystko?

- Ufam teŜ córce dziadka, Rhondzie. Jest wspaniała. Po śmierci moich rodziców

starała się zastąpić mi matkę, oczywiście za plecami Millie, bo ta wiedźma jasno dała do

zrozumienia, Ŝe Rhonda nie jest wystarczająco dobra, aby spoufalać się z rodziną St. Gervais.

- A co z Whitem Sandersonem? Wczoraj stwierdziłaś, Ŝe nie jesteś go pewna...

- CóŜ, zasiałeś ziarno wątpliwości. Wykiełkowało.

- To dobrze.

- Dlaczego?

- Twój przyjaciel Sanderson jest hazardzistą, regularnym bywalcem kasyn w Atlantic

City, a raz na miesiąc lata do Las Vegas. Nawet niezły z niego gracz, trzeba przyznać. -

Norbert wzruszył ramionami. - Nie zrobił majątku, ale teŜ nie przegrał ostatniej koszuli. Stoi

nieźle finansowo, lecz nie wiem, dlaczego. Albo radzi sobie lepiej, niŜ sądzą moje źródła z

Vegas, albo ma jakieś inne dochody, których nie ujawnia w zeznaniu podatkowym.

- Na przykład dochody czerpane z kont Millie i Rogera?

- MoŜliwe.

- Stephen uwaŜał Whita za człowieka o nieposzlakowanej uczciwości!

- Tonący brzytwy się chwyta. A Sanderson moŜe obecnie bardzo potrzebować

pieniędzy. - Norbert stwierdził, Ŝe Celestine nie wyklucza takiej ewentualności, choć nie chce

w nią uwierzyć.

- Norbert, masz kontakty dosłownie wszędzie? Jak zdobywasz takie informacje?

Znów poŜałował, Ŝe od początku nie był z nią całkiem szczery.

- Wiem, jak skłonić ludzi do ujawnienia tego i owego. To waŜne w mojej pracy.

- Są jeszcze jakieś złe wiadomości?

- Najgorszą zachowałem na koniec - odparł z wahaniem.

- Strzelaj. Na razie idzie ci nieźle.

- Zastanawiałaś się kiedyś, jakim cudem Earl Sutter wkradł się w łaski twojego

dziadka, który później zapisał mu w testamencie dom, niezłą działkę i doŜywotnią rentę?

- Nie było powodów, Ŝeby się nad tym głowić. Dziadek Sutter to wspaniały człowiek.

Najlepszy na świecie. Zawsze był stuprocentowo lojalny wobec mojego dziadka, który

postanowił mu się odwdzięczyć.

Celestine najwyraźniej zirytowała się zawoalowaną sugestią, Ŝe dziadek Sutter mógłby

być kimś mniej godnym zaufania, niŜ sądziła. Norbert spodziewał się takiej reakcji, ale to

niczego nie ułatwiało.

- Nie zabijaj posłańca, Celie.

- Lepiej nie mów nic złego o dziadku Sutterze. - Celestine ciskała wzrokiem

błyskawice, a rzucona na stół łyŜeczka kilkakrotnie podskoczyła i zatrzymała się w połowie

blatu. - No dobrze, do cholery. O co chodzi?

- Znasz historię Haven Haouse?

- Mniej więcej. Pamiętam to, co opowiadał mi ojciec.

- Powiedział ci kiedyś, jak Sutterowie trafili do was?

- Chyba nie.

- W okresie wielkiego kryzysu twoja rodzina omal nie straciła wszystkiego w

rezultacie złego zarządzania oraz ogólnej recesji gospodarczej. Twój pradziadek Raoul był

marzycielem, nie biznesmenem. Ojciec Earla Suttera, Ike, zjawił się pewnego dnia u waszych

drzwi, szukając pracy. Towarzyszyła mu Ŝona i mały Earl. Ike uwaŜnie rozejrzał się wokoło i

zauwaŜył, co natychmiast moŜna by zrobić. Zaproponował twojemu pradziadkowi, Ŝe

poprowadzi plantację w zamian za dach nad głową i utrzymanie. Natomiast jeśli postawi ją na

nogi, to otrzyma nie wynagrodzenie, lecz sporą część posiadłości. Raoul był w tak

rozpaczliwej sytuacji, Ŝe przystał na postawione warunki.

- Nigdy o tym nie słyszałam.

- Po śmierci Raoula okazało się, Ŝe w swoim testamencie niczego Sutterom nie

zapisał. Zawarta z Ikem umowa miała charakter werbalny i przypieczętowano ją tylko uścis-

kiem ręki. Twój dziadek Alexander oraz Earl dorastali razem, i Alexander obiecał mu, Ŝe Earl

zawsze będzie miał w Haven House swój dom. Ale nigdy nie zrealizował obietnicy danej ojcu

Earla przez twojego pradziadka. Zapisał Earlowi tylko domek, działkę i rentę.

- A jednak Earl został w Haven House. Widocznie nie uwaŜał się za oszukanego.

Prawdopodobnie otrzymał zadowalającą rekompensatę.

- A jeśli mniejszą, niŜ się spodziewał?

- Jaki to mogłoby mieć związek ze mną?

- Jeśli Earl Sutter przez te wszystkie lata skrywał urazę do twojej rodziny, to moŜe

chętnie dostarczał informacje o tobie twojej ciotce i wujowi. A nawet z uciechą obserwował,

jak ostatni członkowie rodu St. Gervais wydrapują sobie nawzajem oczy.

- Nie! - Celestine trzepnęła dłonią o stół. - To wykluczone! Dziadek Sutter mnie

kocha. I zapominasz o tym, Ŝe mój dziadek zostawił dziadkowi Sutterowi naprawdę sporo.

- Zachłanność nie wzmaga naszego obiektywizmu, Celie. Ona go wykrzywia.

- Zapomniałam jeszcze o czymś - odparła po długiej chwili milczenia. - Dziadek

Sutter nie wiedział o mojej planowanej bytności w Canterbury tamtego dnia. Powiedziałam o

tym tylko Whitowi.

- Ale on często kontaktował się z Allison i Earlem Sutterem. Mógł się wygadać,

zwłaszcza jeśli ktoś umiejętnie pociągnął go za język.

- Nie wierzę w to.

- Nie musisz. Ale weź to pod uwagę.

- Pewnie odkryłeś teŜ sporo brudów w Ŝyciu Allie. Jej nie zaleŜy na opinii innych, ale

jest moją najlepszą przyjaciółką od dnia, w którym się poznałyśmy. Została nią w okresie,

kiedy byłam w największym dołku i od tego czasu nieprzerwanie stoi u mego boku.

- Dla pieniędzy twoja Allison uczyniłaby niemal wszystko - oględnie zasugerował

Norbert.

- Ale nigdy by mnie nie skrzywdziła. Nienawidzi Millie i Rogera prawie tak samo, jak

ja. Oni zawsze traktowali ją okropnie. Gdy otrzymałyśmy świadectwa maturalne, Millie

oświadczyła Allie prosto w twarz, Ŝe wywiera na mnie zły wpływ i naleŜy nas rozdzielić.

Allie za Ŝadne pieniądze nie skumałaby się z moją ciotką i wujem.

- CóŜ, spróbuj to przemyśleć.

- Wykluczone.

- Obyś się nie myliła. Wolałbym, Ŝeby moje podejrzenia okazały się bezpodstawne.

- Wiem, Ŝe mam rację. Ani dziadek Sutter, ani Allie nie działaliby na moją szkodę. Za

nic w świecie.

- Ja teŜ, Celie. - Wyciągnął do niej ręce. - Pragnę tylko zapewnić ci bezpieczeństwo.

- Wiem - odparła i podała mu swoje dłonie.

- Opowiedz, co zamierzasz.

Słuchał, gdy przedstawiała mu swoje plany, które najwyraźniej długo opracowywała.

- Wczoraj widziałam się z Allie - oznajmiła w końcu. - Pewnie wtedy ją zgubiliście.

Przyjechała do mnie do motelu. Powiedziałam jej to, co teraz tobie, i poprosiłam, Ŝeby w

moim imieniu zleciła Whitowi spisanie ostatecznej wersji mojego testamentu.

- Chyba powinienem osobiście przypomnieć mu o twojej prośbie.

- Po co? Allie pewnie juŜ u niego była.

- Chcę spotkać się z Whitem Sandersonem. Dzisiaj. Niech wie, Ŝe go obserwuję.

- Przypuszczalnie chciałbyś równieŜ poznać Allie i dziadka?

- Nie zawadzi. MoŜe zaprosisz Allie na lunch? Zaproponuj jakieś niepozorne miejsce,

a ja zapewnię ci ochronę.

- Jednego z twoich niewidocznych ludzi?

- Tym razem będzie tuŜ obok, przy sąsiednim stoliku. Przyjadę po ciebie, a ty

przedstawisz mnie Allie.

- Zadzwonię do niej.

- Nie stąd. Zadzwoń z mojej komórki.

- Dlaczego?

- PoniewaŜ numer moŜe doprowadzić do adresu, a ten dom musi pozostać bezpieczny.

- Przewidujący z ciebie człowiek, co? Ale nie marnuj czasu na działania bez sensu. To

Millie i Roger pragną mojej śmierci. Nie musisz chronić mnie przed tymi, którzy mnie

kochają.

- Nie przed wszystkimi. - ZauwaŜył, Ŝe pytająco uniosła brwi, ale nie rozwinął tematu.

Niedawno powiedział jej, Ŝe później wyjaśnią wszelkie wątpliwości. I oby tak się stało.

Biuro Whita Sandersona miało przyjemny wystrój z widoczkami oceanu na ścianach,

a w recepcji urzędowała tylko jedna sekretarka. Norbert doszedł do wniosku, Ŝe w kancelarii

są teŜ większe gabinety, a pan Sanderson zapewne stara się zasłuŜyć na jeden z nich. Ale

kontynuacja hazardu mogła to uniemoŜliwić. Właściciele takiej firmy prawniczej, jak

„Flinders, Billett & Crane” chyba nie tolerowaliby nawet cienia skandalu.

Zaledwie po paru minutach oczekiwania Norbert został wprowadzony do gabinetu

Whita. Zapisał się na wizytę jako Norbert James i był pewien, Ŝe Sanderson kojarzy go z

osobnikiem, o którego jakiś czas temu pytała Celestine. Młody adwokat wstał na powitanie.

Był niski, łysiejący i z nieco wystającym brzuszkiem, który mógł stanowić rezultat zbyt wielu

nocy spędzonych w kasynach Vegas.

Obaj panowie otaksowali się spojrzeniami i Whit wskazał gościowi krzesło naprzeciw

swego biurka, chyba równie starego i solidnego, jak reputacja firmy. Wszędzie widać było

wysokie pod sufit regały zastawione ksiąŜkami.

- Wiem, kim pan jest - oświadczył Whit.

- Doprawdy?

- Chodzi o Celestine?

- Wyłącznie.

- Jest cała i zdrowa? - Whit pochylił się do przodu i lekko przymruŜył oczy. - Bo jeśli

nie, to...

- To co? Utopi pan smutki w paru butelkach szampana i paru rundach gry w

dwadzieścia jeden? Dokąd tym razem pan skoczy? Do Las Vegas czy Atlanic City? Trudno

za panem nadąŜyć, panie Sanderson.

Whit na ułamek sekundy znieruchomiał, po czym tak błyskawicznie zerwał się z

miejsca i wyskoczył zza biurka, Ŝe Norbert nie zdąŜył się połapać, co adwokat zamierza. On

zaś chwycił go za klapy akurat wtedy, gdy Norbert wstał.

- Co jej zrobiłeś?!

- Z Celestine wszystko w porządku. - Norbert z łatwością strząsnął z siebie ręce Whita

i złapał go za ramiona. - Pogadajmy o panu.

- Gwoli ścisłości, nie bawię się w dwadzieścia jeden. - Whit gładko się wyswobodził,

ale się nie odsunął. - A pan najwyraźniej bawi się w szantaŜ.

- Bynajmniej. Chronię Celestine. Osiłek, który próbował zabić ją w Londynie, później

czekał na nią w Canterbury tamtego dnia, gdy pojechała po pieniądze. Oprócz urzędnika w

banku tylko pan wiedział, Ŝe ona tam będzie.

- Więc pańskim zdaniem usiłuję ją zabić?!

- Przyszło mi to do głowy.

- Kim pan jest, u diabła? Bo nikt z Tri - C International, z kim rozmawiałem, w Ŝyciu

o panu nie słyszał!

- Za to w Vegas i Atlantic City wszyscy, z kim ja rozmawiałem, słyszeli o panu,

Sanderson. Ma pan wszelkie powody, aby potrzebować pieniędzy. Wiadomo, Ŝe nałogowi

hazardziści rozstają się z moralnością równie łatwo, jak ptaki z piórkami w okresie ich

wymiany.

- Jak się pan nazywa?

- Norbert James. I nie pozwolę, aby kiedykolwiek coś złego spotkało Celestine.

- Nigdy bym jej nie skrzywdził. - Whit przeczesał palcami mocno przerzedzone włosy.

- Wiem, Ŝe mam problem. Naprawdę. Ale samowolnie nie tknąłem ani centa z jej pieniędzy.

Pobierałem je tylko wówczas, gdy prosiła mnie o przekaz. Nigdy nie wziąłem cudzego grosza

dla siebie.

- Więc czyją gotówkę pan przegrywa?

- Swoją. Majątek po rodzinie.

Albo Sanderson dobrze udawał, albo mówił prawdę. Norbert nie zamierzał jednak

wierzyć mu na słowo, skoro stawką było Ŝycie Celestine.

- Proszę posłuchać mnie uwaŜnie, Sanderson. Celestine chce, Ŝeby sporządził pan jej

testament. Tak, jak to kiedyś ustaliliście.

- Allison Freeman juŜ mnie zawiadomiła. Gdzie jest Celestine?

- Sądzi pan, Ŝe powiem?

- Więc skąd mam wiedzieć, Ŝe to jej pomysł?

- Ma pan przygotować ten testament. Jeszcze dzisiaj. Guzik mnie obchodzi, jakie

obowiązki musi pan skreślić, Ŝeby to zrobić. Wieczorem przyślę kogoś po kopię. Później moi

prawnicy dokładnie przeanalizują kaŜdy akapit. Jeśli wszystko będzie w porządku, jutro

wieczorem spotka się pan z Celestine i popatrzy, jak ona składa podpis.

- I co dalej?

- Radzę złoŜyć dłonie i się modlić, aby okazał się pan taki uczciwy i lojalny wobec

Celestine, jak pan twierdzi. Bo jeśli odkryję, Ŝe kiedykolwiek działał pan na jej szkodę, to

podczas następnej wizyty w Vegas będzie pan szukał posady pucybuta.

Wybrana przez Allison restauracja znajdowała się na peryferiach Wilmington, była

udekorowana rybackimi sieciami i nie podawano w niej niczego gotowanego na parze ani

pieczonego bez tłuszczu. Poza tym miała jeszcze jedną niezaprzeczalną zaletę - świeciła

pustkami. Celestine zamówiła ostrygi i zaczęła od przystawek w postaci smaŜonych kulek z

kukurydzianego ciasta. Allison jeszcze niczego nie wybrała.

- Zawsze tak jesz? - spytała. - Jakbyś umierała z głodu?

- Gdy nie wiesz, kiedy trafi ci się następny posiłek, jedzenie staje się czymś

niezmiernie cennym.

- Biedactwo. Wiele przeszłaś.

- MoŜe ten koszmar wkrótce się skończy.

- Wczoraj wieczorem złapałam Whita. Zasypał mnie pytaniami.

- Chyba nie udzieliłaś mu zbyt wielu odpowiedzi?

- śadnych, których nie powinnam. - Allison wzięła od kelnerki oszroniony kufel piwa

i wzniosła toast. - Za ciebie, za mnie i tamtego faceta, który siedzi przy stoliku w rogu i nie

spuszcza nas z oka.

Celestine doskonale wiedziała, o kogo chodzi. MęŜczyzna miał na imię Hank, był

emerytowanym agentem FBI i przywiózł ją tutaj.

- Nie marnowałabym na niego czasu.

- Dlaczego?

- Jest ze mną.

- Więc dlaczego nie przyjdzie... - Oczy Allison rozbłysły. - On cię chroni?

- Jasne. KaŜdemu podejrzanemu chluśnie sałatką w oczy i dołoŜy w łeb frytkami

prosto z wrzącego oleju.

- Skąd w takim krótkim czasie wytrzasnęłaś takiego atletę?

- Nie ja. Norbert go wynajął.

- Norbert?

- Pamiętasz, jak wspomniałam ci o pewnym męŜczyźnie? Tym, którego poznałam w

Anglii? No więc... on mnie odnalazł. I mi pomaga.

- Szczęściara z ciebie. - Allison gwizdnięciem wyraziła podziw.

- Nie powiedziałabym, Ŝeby te cztery lata były szczęśliwe.

- Oczywiście, Ŝe nie. Ale tylko pomyśl, jak będzie, gdy załatwisz swoje sprawy. Jesteś

w czepku urodzona. MoŜe trochę przyŜółkł, ale szybciutko go wybielisz i zaczniesz Ŝyć jak

księŜniczka.

- Zabawne, ale nigdy nie podniecała mnie perspektywa posiadania tego majątku.

Owszem, Haven House coś dla mnie znaczy, lecz głównie dlatego, Ŝe ta posiadłość naleŜała

do moich rodziców. Natomiast pieniędzmi chętnie podzieliłabym się z Millie i Rogerem,

gdyby tylko traktowali mnie jak człowieka. Nie jak bratanicę. Po prostu jak ludzką istotę.

- Szlachetne sentymenty.

- Daj spokój, Allie. - Celestine dotknęła dłoni przyjaciółki. - Nie wmawiaj mi, Ŝe

mając do wyboru miłość i forsę, w dzieciństwie wybrałabyś szmal.

- Jasne, Ŝe tak, głuptasku.

- Serio?

- Skarbie, przez tych parę latek tułałaś się bez pieniędzy. Naprawdę moŜesz mi

powiedzieć, Ŝe kasa nie jest waŜna? Ja dawno temu odpuściłam sobie miłość, ale pieniąŜki to

co innego.

- Wcale nie zrezygnowałaś z miłości. Nadal mnie kochasz. I jesteś uczuciowym

stworzonkiem, które odwiedza dziadka Suttera.

- Ty jedna na całym świecie postrzegasz mnie w ten sposób. - Allison umknęła

spojrzeniem w bok.

Kelnerka przyniosła talerze z lunchem, więc obie zabrały się do jedzenia. Wkrótce

znów wesoło paplały i chichotały, lecz Celestine myślała o tym, co zostało powiedziane. Po

czterech latach piekła teraz wiedziała, co w Ŝyciu naprawdę się liczy. Nie kolosalny spadek,

lecz coś, czego brak odczuwała tak boleśnie po śmierci rodziców. I co od niedawna zaczęła

odnajdywać wraz z Norbertem... Miłość.

- Masz taką rozmarzoną minę - zauwaŜyła Allie. Celestine odsunęła swój talerz.

Zostało na nim trochę sałatki i frytek, ale juŜ nie była w stanie tego zjeść.

- Norbert zaraz tu przyjdzie. Opowiedziałam mu wszystko o tobie.

- Wspaniale. Norbert... tajemniczy nieznajomy. Pewnie na dodatek bogaty, co?

- Chyba w miarę zamoŜny, ale nie obchodzi mnie jego stan posiadania.

- W razie czego ty będziesz mieć tyle forsy, Ŝe wystarczy dla was obojga. Tylko

sprawdź, Ŝe to nie jakiś łowca posagów.

- Tego mogę być pewna. Gdy pierwszy raz mnie ujrzał, serwowałam kawę w paryskiej

kawiarence. - Podniosła wzrok i zobaczyła wchodzącego do restauracji Norberta. Wymienił

spojrzenia z Hankiem i skierował się do ich stolika.

Uśmiechnął się najpierw samymi oczami, a dopiero potem wygięły się jego wargi.

Miał poluzowany krawat, a biała koszula była rozpięta pod szyją. Poruszał się jak właściciel

ziemi, po której stąpał. Celestine kolejny raz zdumiała się tym, jak wiele ten męŜczyzna dla

niej znaczy... oraz jak szybko jej uczucie do niego pobudzało te części ciała, które znajdują

się dość daleko od serca.

- Celestine... - Norbert powitał ją skinieniem głowy i spojrzał na Allison.

- Norbert, to moja najlepsza przyjaciółka, Allison Freeman. Allison, poznaj Norberta

Jamesa.

Allison przez chwilę gapiła się na niego, nie podając mu ręki. Następnie popatrzyła na

Celestine.

- Robisz mnie w konia, skarbeńku? - spytała w końcu. Celestine nie miała pojęcia, o

co chodzi. Zerknęła na Norberta, a on jakby się skurczył i zrobił dziwną minę.

- Norbert James? - Tym razem Allison posłała mu uroczy uśmiech, a na jej policzkach

pojawiły się słodkie dołeczki. - Człowieku, masz przed sobą wierną czytelniczkę czasopisma

„People”. Kurczę, czytuję wszystkie plotkarskie gazety tak zawzięcie, jak niektórzy Biblię.

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

Norbert uwaŜnie obserwował twarz Celestine. Natychmiast sięgnęła po swoje talenty

aktorskie, zdąŜył jednak dostrzec wyraz zdumienia i cień zawodu, jakby poczuła się

zdradzona.

- Lepiej wyznaj Allison prawdę - powiedziała, unikając jego spojrzenia. - Jej nie

oszukasz.

- Nie wiedziałem, Ŝe moja twarz jest tak dobrze znana.

- MoŜe nie wszystkim szarym obywatelom. - Allie chyba świetnie bawiła się swoim

odkryciem. - Ale ja mam obsesję na punkcie znakomitości.

- śadna ze mnie znakomitość. Jestem tylko biznesmenem.

- Którego przeszłość mogłaby posłuŜyć za kanwę bestsellera. Media przez pewien

czas pana uwielbiały, ja teŜ. Ilu męŜczyzn najpierw rzuca na kolana swoich ojców -

miliarderów, a później wszystko po nich dziedziczy?

- Nie był to szczególnie udany okres w moim Ŝyciu i nie lubię o tym rozmawiać.

- Święta racja - cierpkim tonem wtrąciła Celestine. - Norbert nigdy o tym nie mówi.

Nikomu.

- Kochamy swoją prywatność, co? - Allie skrzywiła się pociesznie. - Przepraszam, Ŝe

pana rozpoznałam, ale Celestine i tak by mi powiedziała. Jesteśmy jak siostry.

- Celie, chyba powinniśmy wracać. Idzie burza i jazda będzie trudna. - Norbert połoŜył

rękę na dłoni Celestine, lecz ona ją cofnęła.

- Ja teŜ muszę juŜ lecieć. - Allison chwyciła ze stołu rachunek i wstała. - Kiedy się

zobaczymy, Celestine? Mam iść z tobą do sądu?

- Zadzwonię do ciebie.

- Chcę tam być, gdy dostaniesz wszystko, co ci się naleŜy.

- Dobrze. - Celestine ścisnęła dłoń przyjaciółki. Norbert odprowadził uwaŜnym

spojrzeniem odchodzącą w stronę kasy Allison i dopiero po jej wyjściu z restauracji odwrócił

się do Celestine.

- Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć?

- Gdy będziesz bezpieczna. Gdy odzyskasz swoje Ŝycie.

- Zaufałam ci. - Celestine wstała z krzesła. - I chyba popełniłam błąd.

- Jestem Norbert Colter. - Przytrzymał ją za ramię, aby nie odeszła. - I pracowałem

jako konsultant, zanim przejąłem Tri - C International. Ani razu cię nie okłamałem, jedynie

podałem trochę fragmentarycznych informacji.

- Tylko tyle byłam dla ciebie warta? Garść byle czego?

- Wolałem od razu nie mówić ci wszystkiego. Gdy ludzie dowiadują się, kim jestem...

- Co wtedy? Padają przed tobą plackiem i modlą się u twoich stóp?

- Prasa brukowa bez przerwy rozpisuje się na mój temat, więc nie chciałem powtarzać

ci tego, co wie o mnie cały świat. Poza tym twoje Ŝycie było w niebezpieczeństwie, a ja nie

wiedziałem, dlaczego. W tych okolicznościach moja osoba zeszła na dalszy plan.

- Wyznać ci coś zabawnego?

- Marzę o takiej odmianie.

- Ja nie wiem o tobie absolutnie nic. O Tri - C International pierwszy raz usłyszałam

od ciebie, a nazwisko Norbert Colter nic mi nie mówi. Przez ostatnie cztery lata wiele mnie

ominęło. Na ogół nie stać mnie było nawet na gazety, więc nie rozczytywałam się w

opowieściach o takich magnatach jak ty. - Strząsnęła jego dłoń z ramienia i ruszyła do drzwi.

- Celestine... - Znów chwycił ją za ramię. - Wysłuchasz mnie teraz? Pozwolisz mi

wszystko opowiedzieć? Zrobiłbym to w odpowiednim czasie. Wiem, Ŝe czujesz się

oszukana...

- Doprawdy? - Znów strząsnęła jego rękę. - Nie masz pojęcia, co czuję! Wszyscy,

których kocham, są kłamczuchami. Dziś rano zasugerowałeś, Ŝebym nie ufała Ŝadnej z osób,

które pomagały mi przetrwać. A po południu dowiaduję się, Ŝe nie jesteś tym, za kogo się

podawałeś. - Poszła do wyjścia.

- Dokąd idziesz?

- Chyba bez przeszkód mogę paradować ulicami w biały dzień, skoro ludzie, którzy

mnie wspierali, prawdopodobnie są moimi prześladowcami.

- Zaczekaj, wysłuchaj mnie. A później odejdź, jeśli będziesz tego chciała, ale w jakieś

bezpieczne miejsce. Proszę - dokończył niemal błagalnym tonem.

Nie zgodziła się, ale teŜ nie odeszła, więc gestem nakazał Hankowi przyprowadzić

samochód i po chwili jechał z Celestine w stronę Atlantic Beach.

Burza szybko się zbliŜała. Nad horyzontem raz po raz rozbłyskiwały gigantyczne

błyskawice, a o przednią szybę juŜ bębniły krople deszczu. Norbert zerknął we wsteczne

lusterko i stwierdził, Ŝe Hank jedzie z tyłu, za kilkoma pojazdami. John, drugi ochroniarz z

Tri - C, pilnował domu.

- Po pierwsze, pozwól mi coś wyjaśnić. Ukrywałem przed tobą prawdę nie dlatego, Ŝe

podejrzewałem cię o polowanie na mój majątek.

- Bardzo śmieszne. Allie niedawno ostrzegała mnie przed łowcami posagów.

Oczywiście, zanim cię rozpoznała. Ale mój spadek to pewnie kropla w morzu tego, co naleŜy

do ciebie.

Norbert był zadowolony z konieczności patrzenia na mokrą szosę. Chwilowo nie miał

ochoty widzieć miny Celestine.

- Spróbuj mnie uwaŜnie posłuchać, dobrze? Ty serwowałaś mi jedno kłamstwo po

drugim, a jednak nadal tu jestem. Teraz twoja kolej obdarzyć mnie zaufaniem na kredyt,

Celie.

- Mów, bo chcę to mieć za sobą.

- Moim ojcem był James Colter. Jego dziadek stworzył Tri - C International, choć

wtedy firma nosiła inną nazwę. Trzy litery C oznaczały trzy pokolenia Colterów, którzy

przekształcili ją w obecnego giganta. Gdy dorastałem, mój ojciec jasno dał mi do

zrozumienia, Ŝe nigdy nie będzie czwartego C. Był surowym, wymagającym człowiekiem i

nie miałem szans, aby kiedykolwiek spełnić jego oczekiwania. Moi rodzice rozwiedli się

kilka lat po moim przyjściu na świat i niezmiernie rzadko widywałem ojca. Odpłacałem mu

nieskrywaną niechęcią za jego brak zainteresowania, a więc ojciec spotykał się ze mną coraz

rzadziej i teŜ okazywał mi swoją niechęć. To było błędne koło. W zasadzie mieszkałem z

matką, lecz ona wolała spędzać czas na Ŝeglowaniu jachtem i bywaniu w narciarskich

kurortach. Nigdy nie pragnęła dziecka i urodziła mnie tylko dlatego, Ŝe ojciec zaŜądał

dziedzica. Wychowywała mnie słuŜba, która często się zmieniała, poniewaŜ nawet najwyŜsza

pensja nie rekompensowała konieczności zajmowania się takim złośliwym szczeniakiem jak

ja.

Norbert umilkł, oczekując jakichś pytań, lecz Celestine milczała.

- Gdy kończyłem college, nie utrzymywałem juŜ Ŝadnych kontaktów z ojcem, który

wcześniej oświadczył, Ŝe nigdy więcej nie chce mnie widzieć. Co niewiele zmieniało, toteŜ

nie było czego Ŝałować. Babcia ze strony matki zapisała mi mały spadek, uznałem więc, Ŝe

wystarczy, aby stanąć na własnych nogach. Na miejsce zamieszkania wybrałem południową

Florydę.

Norbert powoli przejechał po zatłoczonym samochodami moście i odezwał się dopiero

po wjeździe na ląd.

- Nie wiem, kim bym się stał, gdyby nie Lynn. Była ode mnie starsza o dwa lata i

miała synka, Josha. Mówiłem ci o nim.

- Tak.

Uznał, Ŝe ta odpowiedź Celestine, choć krótka, to dobry znak.

- Początkowo nie widziałem siebie w roli człowieka Ŝonatego. Nie miałem o sobie

zbyt wysokiego mniemania, ale Lynn przekonała mnie, Ŝe jestem coś wart. Po pewnym czasie

skonstatowałem, Ŝe ona i Josh są tym, czego zawsze brakowało w moim Ŝyciu. Bardzo ją

kochałem. Po raz pierwszy byłem naprawdę szczęśliwy.

Zmieniając pas ruchu, zastanawiał się, jak opowiedzieć resztę, którą dawno temu

zepchnął na peryferie swojej pamięci.

- ZałoŜyłem firmę świadczącą usługi konsultacyjne. Lynn prowadziła biuro, a ja

zająłem się sprawami merytorycznymi. Zrobiłem dyplom z inŜynierii i chociaŜ byłem prze-

ciętnym studentem, to sporo się nauczyłem. Postanowiłem skupić się na technikach

bezpieczeństwa. W tamtym okresie odbyło się kilka głośnych procesów, w których skarŜono

wielkie korporacje. Zarzucano im, Ŝe produkowane przez nie wyroby nie posiadają

niezbędnych elementów lub urządzeń zabezpieczających. W mojej firmie przeprowadzano

niezaleŜne badania i ekspertyzy. Wybór dziedziny okazał się strzałem w dziesiątkę, więc

odniosłem sukces.

Norbert zerknął na Celestine. Wyglądała przez okno, lecz niewątpliwie słuchała.

Siedziała sztywno i chyba była spięta, jakby na coś czekała.

- Obecnie zdaję sobie sprawę ze swojej ówczesnej motywacji. Pragnąłem udowodnić

ojcu swoją samodzielność, pokazać, Ŝe dam sobie radę bez niego. Postarałem się, aby

wiedział, co robię, lecz on mnie ignorował. Po pewnym czasie przestało mnie to obchodzić.

Miałem Lynn i Josha. Nie byliśmy bogaci, ale Ŝyliśmy dosyć wygodnie, moja firma stawała

się coraz bardziej znana i klientów przybywało.

- Dlaczego ukryłeś to przede mną?

- Lynn i ja byliśmy małŜeństwem od dwóch lat. Przed ślubem powiedziała mi, Ŝe nie

chce więcej dzieci. Uwielbiała Josha, lecz wolała nie ryzykować urodzenia kolejnego dziecka

z zespołem Downa. Uszanowałem to, lecz poprosiłem, aby na razie nie decydowała się na nic

ostatecznego, bo moŜe kiedyś zmienić zdanie. Brała więc tabletki antykoncepcyjne i mimo to

zaszła w ciąŜę. Źle ją znosiła. Josh zawsze wymagał duŜo uwagi, a Lynn Ŝyła w ciągłym

napięciu. Nie chciała zrobić specjalistycznych badań, poniewaŜ niezaleŜnie od rezultatu i tak

nie zdecydowałaby się na aborcję, ale stałe obawy były stresujące. Po kilku miesiącach

przestała pracować i zajmowała się tylko Joshem oraz domem. Starałem się ją wspierać i

byłem pewien, Ŝe sobie poradzimy. Pewnego dnia pojechałem do pracy bardzo wcześnie, gdy

Josh i Lynn jeszcze spali. Nie chciałem ich budzić, więc tylko ją pocałowałem, poprawiłem

Joshowi kołdrę i wyszedłem. Sądziłem, Ŝe później Lynn do mnie zadzwoni. Nie odezwała się,

więc sam zadzwoniłem, ale nikt nie odpowiadał. Uznałem, Ŝe poszła po zakupy. Jeszcze kilka

razy bezskutecznie próbowałem się połączyć, ale o czwartej zacząłem się martwić, więc

wyszedłem wcześniej z biura, Ŝeby sprawdzić, co się dzieje.

- Norbert... nie musisz... opowiadać tego...

- WjeŜdŜając na podjazd, odniosłem wraŜenie, Ŝe dom jest jakby opustoszały. Z

powodu zimna okna były pozamykane, a wewnątrz nigdzie nie paliło się światło, chociaŜ

zapadał zmrok. Samochód Lynn stał pod daszkiem. Zaparkowałem obok, wszedłem do

kuchni i natychmiast zacząłem kasłać, bo wewnątrz brakowało powietrza.

Norbert mocniej zacisnął dłonie na kierownicy. Tyle razy wracał we wspomnieniach

do tamtych przeŜyć i zawsze były równie bolesne jak w dniu tragedii.

- Cały dom był pełen tlenku węgla. Wypadłem na zewnątrz i zawołałem sąsiada. Zaraz

przybiegł, odetchnął tym czadem i chciał mnie zatrzymać, ale zasłoniłem usta i wbiegłem do

rodka. W naszej sypialni otworzyłem okna i stwierdziłem, Ŝe Lynn leŜy w łóŜku tak, jak ją

zostawiłem. Zacząłem jej robić sztuczne oddychanie, słyszałem, Ŝe sąsiad wybija kolejne

szyby, i zemdlałem. Ktoś wezwał policję i pogotowie. Wyniesiono nas na zewnątrz, ale Lynn

i Josh juŜ dawno nie Ŝyli. We śnie zatruli się czadem.

- Norbert...

- Później okazało się, Ŝe piec miał wadliwe zawory. - Norbert walnął dłonią w

kierownicę. - A teraz się dowiesz, co uczyniło ze mnie tego człowieka, jakim jestem obecnie.

- Wiedział, Ŝe mówi z goryczą w głosie. To juŜ nigdy miało się nie zmienić. - Zawory były

produkcji Tri - C International. Szefowie firmy zdawali sobie sprawę z tego, Ŝe wypuścili na

rynek partię wybrakowanego towaru. Początkowo nawet chcieli poinformować o tym

nabywców, ale księgowi podliczyli koszty wymian, ewentualnych odszkodowań i uznali, Ŝe

lepiej niczego nie ujawniać. Wtedy juŜ byłem w stanie odkryć prawdę. Pochowałem Ŝonę i

syna, po czym zabrałem się za zbieranie informacji kompromitujących naganne działania Tri -

C. Przez rok harowałem tylko w tym celu, jak opętany, i w końcu dysponowałem

wystarczającymi dowodami, aby podać korporację ojca do sądu. Ich prawnicy usiłowali

argumentować, Ŝe pragnę tylko zarobić na osobistym nieszczęściu i rozzłościć ojca, ale

wygrałem proces. Tri - C wypłaciła mi ogromną kwotę tytułem zadośćuczynienia.

- Norbert... nie wiem, co powiedzieć.

- Jeszcze się wstrzymaj z mówieniem. Nie usłyszałaś wszystkiego. Podczas całego

procesu ojciec i ja ze sobą nie rozmawialiśmy. Nigdy nie powiedział, Ŝe mu przykro z po-

wodu śmierci moich najbliŜszych, w tym jego nie narodzonego wnuka. Nie zadzwonił, aby

wyrazić Ŝal, poniewaŜ to jego firma pośrednio pozbawiła ich Ŝycia. Przeciwnie, zrobił

wszystko, aby ukryć swoją winę. Ale w testamencie uczynił mnie jedynym spadkobiercą. Gdy

zmarł, z dnia na dzień zostałem największym udziałowcem korporacji, którą usiłowałem

rzucić na kolana.

- Chciał w ten sposób powiedzieć „przepraszam”?

- Bynajmniej. Do testamentu był dołączony list. Zdaniem ojca ponad wszelką

wątpliwość udowodniłem, Ŝe jestem wystarczająco mściwy i bezwzględny, aby zająć jego

miejsce. Wyraził teŜ nadzieję, Ŝe będę miał frajdę, naprawiając to, co tak usilnie starałem się

zepsuć.

- Źle cię ocenił. Wcale się nie mściłeś. Postępowałeś słusznie.

- Owszem, ale pragnąłem teŜ go ukarać. Sam nie wiem, co bardziej popychało mnie

do działania.

Chciał, aby Celestine wreszcie zaczęła coś mówić. Jakoś skomentowała historię jego

ycia, zdobyła się na więcej niŜ kilka słów. Spojrzał na nią i stwierdził, Ŝe jej policzki są

mokre od łez. Nadal jednak patrzyła na wycieraczki, zamiast na niego, więc sam teŜ utkwił w

nich wzrok.

- Gazety rozpisywały się na mój temat. Człowiek traci rodzinę z winy korporacji.

Podaje ją do sądu. Wygrywa z nią, a później ją dziedziczy. Nie wiadomo kiedy, z Ŝywej istoty

zmieniłem się w symbol. Utraciłem wszystko, co się dla mnie liczyło, a świat uznał, Ŝe

triumfuję. Byłem jednym z najbogatszych ludzi Ameryki i prawie nikogo nie obchodziło, Ŝe

w głębi duszy stopniowo umieram.

- I nie chciałeś, Ŝebym ja teŜ postrzegała cię w ten sposób.

- Nie. Pragnąłem znów być zwyczajnym męŜczyzną uwikłanym w coś

zdumiewającego. Nie zamierzałem obciąŜać cię całą prawdą o sobie i kolejach mojego losu.

- Ale prosiłeś, Ŝebym ci zaufała. Zapewniałeś, Ŝe mogę zdać się na ciebie. A przez

cały ten czas kłamałeś na swój temat. Nie sądziłeś, Ŝe byłabym w stanie zrozumieć, jaki jesteś

naprawdę i co przeszedłeś? śe nie sugerowałabym się tą całą otoczką?

- Jak mogłem wszystko ci wyznać? Sama nawet nie podałaś mi swojego prawdziwego

nazwiska!

- Mam taki straszny zamęt w głowie. Moje Ŝycie to jedno wielkie kłamstwo. - Teraz w

głosie Celestine wyraźnie dało się słyszeć łzy. - W ciągu minionych czterech lat wcieliłam się

w tyle postaci, Ŝe juŜ nie wiem, kim jestem, ani komu mogę wierzyć. Ktoś mi bliski

prawdopodobnie knuje coś przeciwko mnie. A męŜczyzna, w którym się zakochuję, okazuje

się kimś innym, niŜ sądziłam! - dokończyła histerycznie podniesionym tonem.

- Jestem dokładnie tym męŜczyzną, za którego mnie uwaŜałaś. Fakt, nie powiedziałem

ci wszystkiego. Powinienem był. JuŜ dawno zdałem sobie z tego sprawę. Ale nie kłamałem,

wyraŜając chęć udzielenia ci pomocy i zapewniając cię o tym, Ŝe pragnę twojego dobra.

Stawałem na głowie, aby zapewnić ci bezpieczeństwo, poniewaŜ teŜ zaczynałem cię kochać.

To szczera prawda.

Usłyszał szloch Celestine, ale nie mógł się nią zająć, poniewaŜ właśnie wjechali w

największą nawałnicę i musiał skupić uwagę na prowadzeniu samochodu szarpanego

wściekłymi podmuchami wichury. Od paru minut nie widział we wstecznym lusterku auta

Hanka, sądził jednak, Ŝe ochroniarz nadal jest w pobliŜu i skutecznie walczy z atakami burzy.

Po wjeździe do garaŜu Norbert odetchnął z ulgą. Nie miał pojęcia, jak zareaguje

Celestine, lecz wolał jej gniew od milczenia i od zmagań z Ŝywiołem. Zgasił więc silnik,

spojrzał na nią i stwierdził, Ŝe ona go obserwuje.

- Kocham cię. - Pochylił się nad nią, a ona się nie odsunęła. - Sam nie wiem, od kiedy.

MoŜe nawet od chwili, w której pierwszy raz cię ujrzałem. A później, gdy na dodatek

przekonałem się, jaka jesteś odwaŜna, pomysłowa... - Dotknął jej policzka. - Tylko to było dla

mnie waŜne. Nie twoje nazwisko.

- Norbert, ja...

Nie usłyszał jej odpowiedzi. TuŜ za nim coś trzasnęło. Nie zdąŜył się odwrócić,

poniewaŜ czyjaś ręka chwyciła go za szyję i z całej siły uderzyła jego głową o kierownicę. W

ułamku sekundy pochłonęła go czerń.

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Celestine ocknęła się w całkowitych ciemnościach i dopiero po długiej chwili

przypomniała sobie, co zaszło. Teraz nie wiedziała, gdzie jest, nie mogła teŜ mówić, a jej ręce

były związane. ZdąŜyła tylko zobaczyć, jak ktoś uderza głową Norberta o kierownicę i

natychmiast poczuła koszmarny ból w tyle czaszki, wywołany silnym ciosem. Nikogo nie

widziała, poniewaŜ zemdlała. A teraz pewnie ktoś ją zabije.

Przez moment to spostrzeŜenie było tylko kolejnym elementem układanki tworzącej

jej Ŝycie. Zaraz jednak pojawił się paniczny strach. Tym razem naprawdę miała umrzeć. Nikt

nie przybędzie na ratunek. Nikt zapewne nie wie, gdzie ona jest. Sama tego nie wiedziała. A

Norbert...

Była na niego taka rozgniewana. Wyznał, Ŝe ją kocha, a ona nie zdąŜyła mu

odpowiedzieć. Wysłuchała opowieści o tragedii, którą przeŜył, i nawet nie zapewniła, Ŝe go

rozumie i Ŝe mu wybacza zatajenie prawdy.

Przypuszczała, Ŝe zaraz umrze, a on nigdy się nie dowie o jej uczuciach... lub moŜe

Norbert juŜ nie Ŝyje.

Przygryzła wargi, aby nie jęknąć, i zmusiła się do bezruchu. Na razie najlepiej udawać

nieprzytomną. Powinna oszczędzać siły, aby podjąć walkę. Nawet jeśli szanse jej wygrania

tym razem były bliskie zeru. Ale chciała przynajmniej spróbować, aby się dowiedzieć, Ŝe

Norbert Ŝyje. Dzięki temu łatwiej pogodziłaby się z własną śmiercią.

Norbert gniewnie strzepnął ze swojego czoła rękę Johna. Ten były agent FBI, który

miał pilnować domu, gęsto się tłumaczył, lecz Norberta nie przekonywały Ŝadne wyjaśnienia.

- Nie wiem, kto tu wszedł i w jaki sposób tego dokonał! Sprawdziłem cały dom, kaŜde

cholerne pomieszczenie! Nikogo nie było. I nagle, gdy zajrzałem do kuchni...

- Dostałeś w łeb - dokończył Norbert. - Wiem, psiakrew. JuŜ mi to mówiłeś. - Norbert

cisnął skronie obu rękami. Nadal miał zamglony wzrok, a w głowie huczało.

- Musi pan jechać do szpitala - stwierdził John. - Nieźle pan oberwał.

- Dokąd mogli ją zabrać? - Norbert zignorował sugestię ochroniarza. - Dlaczego po

prostu nie zabili jej tutaj? Pozorując napad rabunkowy.

- MoŜe nie pojechali daleko.

- Dlaczego?

- Jeśli chodzi o zabójstwo na zlecenie, to walną ją raz i gdzieś w odosobnionym

miejscu wyrzucą ciało.

- Nie owijasz w bawełnę.

- Nie płaci mi pan za ładne słówka.

- Wezwałeś gliny?

- Tak. A pan, panie Colter, powinien trafić na ostry dyŜur. Nie podoba mi się pana

głowa.

Norbert marzył tylko o tym, aby mu się w niej rozjaśniło. Jeśli Celestine jeszcze Ŝyła,

to nie poŜyje długo. Wszystkie poszlaki prowadziły do jej ciotki i wuja, lecz oni jeszcze nie

wrócili do domu, gdyŜ wyjechali z Waszyngtonu dziś w południe. Norbert o tym wiedział,

poniewaŜ miesiąc temu kazał bezustannie ich śledzić.

- Sami jej nie zabiją - mruknął.

- Co? - John kucnął obok niego.

- Powiedziałem, Ŝe jej ciotka i wuj sami tego nie zrobią. Pewnie wynajęli zawodowca,

który upozoruje wypadek.

- Wykluczone - zaprotestował John. - PrzecieŜ pan złoŜy zeznanie. Nikt nie kupi

wersji wypadku.

Norbert usiłował zebrać myśli. Pod czaszką nadal mu szumiało, lecz nie tak bardzo,

jak przed chwilą.

- Ale ciotka i wuj będą głównymi podejrzanymi. To nie trzyma się kupy.

- Więc moŜe to nie oni?

- Celestine była pewna, Ŝe dybią na jej Ŝycie.

- MoŜe ktoś chciał, aby tak sądziła.

- MoŜe ktoś chciał ich wrobić... - Norbert sam był zaskoczony swoim pomysłem.

PrzecieŜ tylko Millie odziedziczyłaby majątek po śmierci bratanicy. - Jak by to zrealizował?

- Podrzuciłby jakieś dowody rzeczowe na miejscu zbrodni.

Norbert miał przemoŜne wraŜenie, Ŝe powinien sobie coś przypomnieć. Jakiś

szczegół, który uleciał mu z pamięci.

- A ten adwokat? - spytał John.

- Mało prawdopodobne.

Whit osobiście nic nie zyskałby na zabiciu Celestine. Gdyby zaś współdziałał z Millie

i Rogerem, to nie próbowałby kierować podejrzenia na nich. Albo... Nie, to odpada.

Wykluczone, aby ów dziadek Sutter chciał się zemścić na rodzinie St. Gervais. Staruszek

niedawno wyszedł ze szpitala, sam ledwie Ŝył po cięŜkiej chorobie i chyba nie byłby w stanie

intrygować oraz najmować płatnego zabójcy. Norbert potrząsnął głową i zobaczył wszystkie

gwiazdy.

- A ta przyjaciółeczka, z którą panna Celestine jadła dzisiaj lunch?

- Allison? Nie, podobnie jak Whit, nie ma motywu. Dziewczyna wydawała się

najzupełniej lojalna wobec Celestine. Norbert przypomniał sobie urodziwą brunetkę,

odchodzącą od restauracyjnego stolika. Szła z wdziękiem, zupełnie jak...

Do licha! Norbert zerwał się na równe nogi, a pokój zawirował. Jej chód!

- Panie Colter, trzeba pana zawieźć do szpitala...

- Nic mi nie jest. - Norbert słyszał syrenę nadjeŜdŜającego radiowozu. - To Allison!

Chodzi identycznie jak Celestine. One muszą być spokrewnione. Nie mam pojęcia, dlaczego

Celestine tego nie wie, lecz jeśli tak jest, to Allison moŜe chcieć jej śmierci!

Celestine juŜ była pewna, Ŝe znajduje się w bagaŜniku auta - skrępowana i

zakneblowana. Wieziono ją na miejsce zbrodni.

Spróbowała rozluźnić więzy, lecz okazało się to niewykonalne. Jej prześladowca znał

się na swojej robocie. Po jakichś dziesięciu minutach jazdy auto się zatrzymało, trzasnęły

jedne drzwiczki, zaraz potem drugie. A więc morderców było przynajmniej dwóch. To

znacznie zmniejszało szanse przeŜycia.

Zgrzytnął obracany w zamku kluczyk i Celestine poczuła na policzku powiew

wilgotnego powietrza. Nadal padał deszcz, lecz burza juŜ się oddalała.

- Wyjmij ją.

Celestine nie znała tego męskiego głosu. LeŜała całkiem nieruchomo, dopóki ktoś nie

wsunął pod nią rąk. Wtedy z całej siły kopnęła, trafiając stopą w coś miękkiego. MęŜczyzna

zaklął i trzepnął ją w twarz. Mimo bólu Celestine poczuła przypływ triumfu.

- PomóŜ mi - burknął facet i wraz z kimś innym wywlókł ją z bagaŜnika. - Gdzie ją

połoŜyć?

- Tam.

Tym razem odezwała się kobieta. Mimo dzwonienia w uszach Celestine była pewna,

e juŜ słyszała ten głos. Nie naleŜał do Millie. Brzmiał... o wiele młodziej... I nagle go

rozpoznała.

Zaczęła się szamotać. Nie mogła uwierzyć, Ŝe to prawda.

- Co z tobą, Celestine? Nie stawiałaś się na swoje randki ze śmiercią. Jesteś ciekawa,

jaka będzie ta ostatnia?

Celestine usiłowała odpowiedzieć, ale knebel jej to uniemoŜliwił.

- RozwiąŜ tę chustkę - poleciła Allison. - Chcę usłyszeć jej poŜegnalne słowa.

- Lepiej nie - zaprotestował męŜczyzna. - Zacznie wrzeszczeć.

- Wrzaśnij, skarbeńku, a natychmiast cię załatwię. Wystarczy jeden strzał. - Allison

odpowiednio cmoknęła językiem. - Rozumiesz?

Celestine skinęła głową.

- Równie dobrze moŜna teŜ odsłonić jej oczy - uznała Allison.

Celestine gwałtownie wciągnęła powietrze. Jeden męŜczyzna stał za nią, trzymając jej

nadgarstki, a drugi - z bronią w ręku - znajdował się kilka metrów dalej.

- Pewnie się zastanawiasz, po co zorganizowałam to spotkanie - słodziutko

powiedziała Allison.

Celestine nie miała co do tego Ŝadnych wątpliwości. Wiedziała teŜ, gdzie przyjechali -

na bagna w okolicy Haven House. W dzieciństwie lubiła się tu bawić, ku zgrozie matki i

uciesze ojca.

- Sprzedałaś mnie. - Celestine z uwagą wpatrywała się w twarz kobiety, którą uwaŜała

za najbliŜszą osobę na świecie.

- Bynajmniej.

- Ile płacą ci za to Millie i Roger?

- Oni? Ani grosza. W ogóle nie biorą w tym udziału. To ja zawsze usiłowałam cię

usunąć. Nawet planowałam z chłopcami porwanie sprzed domu dziadka Suttera, ale niestety

miałaś towarzystwo.

- Więc Millie i Roger...

- Roger byłby w stanie popełnić morderstwo, ale jest za głupi, Ŝeby znaleźć się poza

wszelkimi podejrzeniami. Poza tym to tchórz, ten nasz Roger. W więzieniu sobie nie poradzi.

- Zamierzasz go wrobić?

- Piątka z plusem, Celestine. Co zresztą mnie nie dziwi. W rodzinie St. Gervais nie

brakowało geniuszy. Ty. Tatuś. Ja.

- Co ty pleciesz?

- Do tej pory się nie połapałaś, prawda? MoŜe nie jesteś aŜ taka genialna. Przez tyle lat

miałaś to tuŜ przed nosem i nigdy nie zaczęłaś główkować.

- Co miałam przed nosem?

- Jezu, muszę ci wszystko przeliterować? To wydaje ci się takie niewiarygodne, Ŝe

nawet nie bierzesz tego pod uwagę. Jesteś moją siostrą. Tylko przyrodnią, ale zawsze.

- Nie jesteśmy siostrami.

- Nigdzie nie odchodź, skarbeńku, a wyjaśnię ci, w czym rzecz. CóŜ, nasz tatko za

młodu lubił się zabawić. Moja mama wpadła mu w oko i tuŜ przed ślubem z twoją zalał się w

pestkę i spędził noc z moją. Och, nazajutrz cholernie tego Ŝałował, ale ziarno zostało posiane.

Moja mama zorientowała się, Ŝe jest w ciąŜy, gdy nasz staruszek juŜ się oŜenił. Powiedziała

mu o mnie, a jego Ŝona juŜ nosiła w brzuszku ciebie. Ale numer, co? Taki porządny gość, jak

nasz tatuś, znalazł się w paskudnej sytuacji.

- Nie wierzę w to.

- Niby dlaczegoś? - Allison gniewnie przymruŜyła piękne oczy. - Twoim zdaniem nie

nadaję się na jedną z rodu St. Gervais? Przez te wszystkie lata, gdy robiłaś mi malutkie

prezenciki i dawałaś pieniądze ze swojego kieszonkowego, uwaŜałaś się za lepszą ode mnie,

prawda?

Celestine wiedziała, Ŝe byłoby błędem odpowiedzieć na to pytanie. Chciała zachować

ycie, a rozgniewana Allison mogła je zakończyć szybciej niŜ planowała.

- Opowiedz mi całą resztę.

- Proszę. Wymów to magiczne słówko. Gdzie twoje maniery?

- Proszę, Allie.

- Tatuś dał mamie trochę gotówki. - Allie znów zaczęła mówić gawędziarskim tonem.

- Nie tyle, ile powinien, to pewne. A moja mama obiecała, Ŝe nie będzie go o nic więcej

prosić i nikomu nie piśnie, kto jest ojcem jej dziecka. Dotrzymała słowa. I pewnego pięknego

dnia zmarła. Tak po prostu. Nie wiem, co tatko chciał począć z takim fantem jak ja.

Podejrzewam, Ŝe nieźle się gryzł tym problemem. Ale zmarł, zanim cokolwiek

wykoncypował. Moja mama kiepsko inwestowała, więc po jej śmierci zostało niewiele forsy.

Rodzina opłaciła z nich moją szkołę i wysłała do internatu, Ŝeby mieć mnie z głowy. I nikt

nawet się nie domyślał, kto jest moim tatą.

- Więc jak się dowiedziałaś?

- Tatuś nie był aŜ taki mądry, za jakiego się uwaŜał. Po moim przyjściu na świat

napisał do mojej mamy list. Tylko jeden. Prosił, aby mu wybaczyła. Oczywiście zrobiła to.

Dobre serduszko miała ta moja mamusia. Kiedyś powiedziała mi, Ŝe mój tata to dobry

człowiek. Trzeba przyznać, Ŝe była z niej lojalna kobitka, choć nieszczególnie bystra.

Celestine z przeraŜeniem zauwaŜyła, Ŝe Allie przeniosła wzrok na męŜczyznę z tyłu,

jakby dawała do zrozumienia, co powinien uczynić.

- Co zyskasz na mojej śmierci, Allie? - spytała, rozpaczliwie usiłując grać na zwłokę.

ZauwaŜyła, Ŝe Allie na szczęście chyba pragnęła powiedzieć jej wszystko.

- Jeszcze nie kapujesz, skarbeńku?

- Nie - skłamała Celestine, chociaŜ doskonale wiedziała, co usłyszy.

- Rany, zaczynam martwić się o ciebie. UwaŜałam cię za mądrzejszą.

- MoŜe w pozycji związanego indyka człowiek szybciej traci szare komórki.

- Zawsze miałaś poczucie humoru, Celestine.

- Co ci przyjdzie z zabicia mnie?

- Co? Wszystko! Twoi wujostwo wylądują w więzieniu. On za morderstwo, ona za

współudział. Cieszę się, Ŝe wcześniej cię nie załatwiłam, bo tym razem nie będzie absolutnie

adnych wątpliwości co do osoby sprawcy. Mam pistolet Rogera, zarejestrowany na niego, z

jego odciskami. Tak się składa, Ŝe twój wujaszek lubi po pijanemu strzelać z balkonów Haven

House do ptaków. Zdobycie tej broni poszło jak z płatka.

Allison uśmiechnęła się jeszcze radośniej.

- Roger wkrótce wróci. Podrzucę teŜ tutaj jego myśliwski kapelusik. Co jeszcze? -

Allie udała, Ŝe się zastanawia.

- Aha, list twojej ciotki do kogoś, kto za opłatą miał cię szukać. Roger i Millie

naprawdę liczyli na to, Ŝe nie Ŝyjesz. Chcieli dysponować dowodem, ale w tym liście nic nie

jest jasno sformułowane. Wynika z niego tylko, Ŝe pragną cię znaleźć. Chyba zawieszę go na

tamtej gałązce. - Allie wskazała powyginaną kłodę wystającą z grzęzawiska. - ObciąŜymy

twoje ciało i wrzucimy do wody, a później poczekamy na powrót cioci i wujka. Wtedy jeden

z chłopców anonimowo zadzwoni do szeryfa.

- Więc Roger i Millie pójdą za kratki. A jak ty udowodnisz, Ŝe jesteś z rodziny St.

Gervais?

- Zapomniałaś o liście do mojej mamy? Zrobi się teŜ badania DNA. To wygrywająca

kombinacja. AleŜ tak, proszę państwa, stoi przed wami zwycięŜczyni. A powaŜnie...

zaczekam kilka miesięcy, następnie oświadczę, Ŝe znalazłam list w starych dokumentach

mojej mamy. Dobrze się składa, poniewaŜ jedna z moich ciotek niedawno dała mi jakieś

rodzinne papierzyska.

- DNA?

- Przykro mi to mówić, Celestine, ale w razie potrzeby wykopiemy naszego tatusia.

Skoro udało się zidentyfikować Jesse Jamesa na podstawie badania jego potomków, to mój

przypadek będzie łatwizną. A wtedy wszystko przejdzie w moje ręce. - Allison znów

spojrzała na męŜczyznę za plecami Celestine, a ją przeszedł dreszcz.

- Jeszcze jedno pytanie. - Celestine spróbowała zrobić krok do przodu, lecz męŜczyzna

wykręcił jej ręce.

- Twój czas dobiega końca, skarbeńku.

- Dlaczego to zrobiłaś? Gdybyś przyszła do mnie, opowiedziała mi tę historię,

pokazała list, podzieliłabym się z tobą całym majątkiem. Wiesz, Ŝe tak. Kochałam cię, a tobie

słusznie naleŜałaby się połowa. Więc... dlaczego?

- Ciekawe, czy wymyślisz dobrą odpowiedź.

- Bo mnie nienawidzisz? Bo byłam ślubnym dzieckiem, a ty nie?

- To takŜe, ale zapominasz o jednym drobiaŜdŜku. Celestine milczała.

- Ja nie lubię się dzielić - dodała Allison. - Chcę dostać wszystko.

MęŜczyzna stojący za Celestine poruszył się. Wiedziała, co zaraz nastąpi.

Przypuszczała teŜ, Ŝe nie chcąc zatrzeć odcisków na pistolecie Rogera, będzie musiał na

moment ją puścić. Skoncentrowała się więc, ignorując panikę.

- Zegnaj, Celestine - powiedziała Allison.

Celestine błyskawicznie się odwróciła i kopnęła męŜczyznę kolanem w krocze. A gdy

zawył z bólu i niechcący strzelił w powietrze, zygzakiem podbiegła do swojej niedawnej

przyjaciółki.

- Nie strzelaj! - wrzasnęła Allison. Chciała złapać Celestine, lecz ona uderzyła ją

barkiem, przewracając na ziemię, i pognała w stronę mokradła.

Oby ktoś usłyszał strzały. Rogera i Millie nie było w domu, lecz mieszkała tam

równieŜ słuŜba - pokojówki, ogrodnicy. Prawdopodobnie uznają, Ŝe ktoś kłusuje, i wezwą

szeryfa.

Celestine dobrze znała ten teren. Przez chwilę mogła się skryć w wysokich trawach,

lecz Allison i jej ludzie na pewno ruszą w pościg. Mieli zbyt wiele do stracenia, aby teraz

pozwolić jej ujść z Ŝyciem.

Zanurkowała w trawę, słysząc świst kolejnego pocisku. Dopiero wtedy, gdy poczuła

pieczenie w boku, zrozumiała, Ŝe została trafiona. Mimo to zaczęła czołgać się przez

grzęzawisko, aby pozostać w ukryciu. Jednak zdradzał ją ruch traw, musiała więc jak

najszybciej dotrzeć do wody, poniewaŜ ciągle była zbyt łatwym celem.

Następna kula przeleciała jej nad głową, rzadkie błoto kląskało pod stopami. Celestine

miała jeszcze do pokonania ze czterdzieści metrów, nie była jednak pewna, czy zdoła płynąć

ze związanymi rękami.

Zastanawiała się, czy Norbert Ŝyje i czy będzie obwiniał się za jej śmierć tak samo, jak

za śmierć Ŝony. Poczuła muśnięcie kuli na ramieniu, ale się nie zatrzymała, tylko dzielnie

brnęła w stronę zbawczej wody.

I właśnie wtedy usłyszała wycie syren.

Norbert obiegł Haven House, wołając Celestine po imieniu. John i Hank biegli przy

nim, a szeryf wraz z dwoma zastępcami gnał ich śladem. Jeśli Allison chciała zwalić winę za

zabicie Celestine na Millie i Rogera, to najprawdopodobniej wybrała tę okolicę na miejsce

zbrodni.

- Przyjechaliście z powodu strzałów? - spytała starsza kobieta w szarym uniformie,

wychodząc na ganek.

- Jakich strzałów? Gdzie? - Norbert poczuł, Ŝe serce ma w gardle.

- W rejonie grzęzawiska. - Kobieta wskazała kierunek.

- Prowadzi tam jakaś droga?

- Taka wąska.

Norbert pognał w tamtą stronę. Towarzyszyli mu obaj ochroniarze, natomiast

policjanci wrócili po swoje samochody.

- My to sprawdzimy! - krzyknął John. - Niech pan tu zostanie.

Norbert zignorował jego słowa, podobnie, jak wściekłe łomotanie w skroniach.

Biegnąc, słyszał syreny radiowozów, aŜ w końcu dotarł do małej kępy drzew, za którymi

ujrzał bagna. Trochę dalej dwóch męŜczyzn pędziło do starego auta. Gdy się zbliŜył, jeden z

nich wycelował do niego z pistoletu.

- ZjeŜdŜaj! - zawołał i ostrzegawczo strzelił w ziemię u stóp Norberta. Następnie

wskoczył do samochodu i zapalił silnik. Drugi zdołał otworzyć drzwiczki i dał susa do

wnętrza, gdy pojazd juŜ ruszył.

Norbert usłyszał huk strzału i zobaczył, Ŝe John celuje w opony. Jedna pękła i autem

ostro zarzuciło, po czym uciekinierom drogę zajechał radiowóz szeryfa.

- Celestine! - Norbert oraz obaj ochroniarze skierowali się prosto na bagna. śaden z

nich nie zauwaŜył Allison, dopóki nie wynurzyła się spomiędzy wysokich traw tuŜ przed

Norbertem, celując gdzieś w wodę.

- Witam, panie Colter. Zjawił się pan, aby popatrzeć, jak ją zabijam? - wycedziła. -

Jeśli juŜ tego nie zrobiłam.

- OdłóŜ broń, Allison. - Norbert powoli przysunął się bliŜej.

- Wykluczone. - Wycelowała prosto w niego, więc przystanął.

- Dostaniesz doŜywocie. Albo nawet karę śmierci.

- Bardzo moŜliwe. - Znów machnęła pistoletem. - Ale wiesz co? Skoro nie mogę mieć

całego szmalu naszego tatusia, to zaraz wywabię stamtąd jego ukochaną, małą księŜniczkę,

aby ona teŜ nie połoŜyła łapki na tej forsie. Ani na twojej, Colter.

- Jest ze mną dwóch ludzi, którzy mają cię na muszce, Allie. Poddaj się.

- Coś ty... Chyba wolę kogoś zabić. Ciebie? Ją? - Allison potrząsnęła głową i

uśmiechnęła się uroczo. - Jak ja nie cierpię podejmowania decyzji.

- PomoŜemy ci. Potrzebujesz pomocy specjalistów. Ale rzuć broń.

- Skarbie, mnie nikt nie pomoŜe. JuŜ mam na sumieniu śmierć jednego człowieka.

Zastrzeliłam Stephena Montgomery'ego. To ci dopiero był bystrzak. Zaczął zadawać

niewygodne pytania. Jeszcze się nie połapał, Ŝe jestem starszą siostrą Celestine, ale pewnie by

do tego doszedł.

- Jeśli naciśniesz spust, jeden z tych męŜczyzn do ciebie strzeli. Tego chcesz?

- Ce - le - stine! - zawołała Allison. - JuŜ nie Ŝyjesz? Bo jeśli tak, to zaraz zastrzelę

Norberta!

Norbert natychmiast się zorientował, do czego Allison zmierza, i Ŝe jej się to udało.

Spomiędzy wysokiej trawy chwiejnie wyłoniła się Celestine. Oddawała za niego swoje Ŝycie.

Nie stracił ani ułamka sekundy na myślenie, tylko błyskawicznie rzucił się między

Celestine a Allison. Wtedy Allison strzeliła do niego.

Usłyszał jeszcze dwa strzały, lecz ból poczuł tylko po tym pierwszym.

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

Z Whitem po jednej stronie oraz z Franklinem Billettem z kancelarii adwokackiej

„Flinders, Billett & Crane” po drugiej, Celestine wkroczyła do gabinetu sędziego. Sędzią

okazała się starsza, siwowłosa kobieta, której rozpięta, czarna toga ujawniała klasyczny

granatowy kostium. Whit przedstawił swoją klientkę, a sędzia uścisnęła jej dłoń i poprosiła o

zajęcie miejsca po przeciwnej stronie biurka.

Whit ujął Celestine pod ramię, aby jej pomóc, lecz ona tylko pokręciła głową. JuŜ

odzyskała formę po niedawnych dwóch postrzałach i mimo nowych blizn nie potrzebowała

asysty.

- Myślałam, Ŝe Millie i Roger juŜ tu są - szepnęła do Whita. Nie była zachwycona

perspektywą spotkania z wujostwem. Co prawda wiedziała, Ŝe nie oni stali za zamachami na

jej Ŝycie, lecz wspomnienia o ciotce i wuju i tak były przykre.

- Pewnie uznali, Ŝe nie ma sensu przychodzić. Ta rozprawa to czysta formalność.

Za ich plecami rozległ się jakiś szmer. Celestine odwróciła się i po raz pierwszy od

dawna spojrzała na dwie osoby, którym przed laty powierzono opiekę nad nią.

Millie Debham, drobna brunetka, zaczynała wyglądać na swoje lata, lecz niewątpliwie

starała się ukryć wiek. Miała świeŜo ufarbowane, starannie ułoŜone włosy i nieskazitelny

makijaŜ. Natomiast Roger był o wiele za tęgi i prawie łysy.

Ich adwokat przedstawił oboje sędzi, która potraktowała ich równie formalnym, jak

przed chwilą, uściskiem dłoni, i wskazała krzesła. Następnie ułoŜyła leŜące na stole doku-

menty w równiutki stosik.

- Dokładnie zapoznałam się ze sprawą - oświadczyła.

- Panna St. Gervais Ŝyje i nie widzę Ŝadnych podstaw do uznania jej za osobę

niezdolną do czynności prawnych. Zaś niedawne wydarzenia ponad wszelką wątpliwość

udowodniły, Ŝe miała przekonujące powody, aby obawiać się o swoje Ŝycie. Wykazała się teŜ

wielkim rozsądkiem, ukrywając się aŜ do ukończenia dwudziestu pięciu lat. Osiągnęła ten

wiek i absolutnie nic nie stoi na przeszkodzie, aby formalnie stała się właścicielką zapisanych

jej dóbr. Pozostaje tylko sprawa funduszy, o które został uszczuplony jej majątek. - Znad

wąskich okularów w metalowej oprawce sędzia spojrzała na Millie i Rogera. - Dysponuję

szczegółową listą wszystkiego, czego brakuje oraz opisem metod, jakimi dokonano kradzieŜy.

Adwokat państwa posiada kopię tego dokumentu. Oczywiście mogą państwo skierować

pozew do sądu, broniąc owego stanu posiadania, lecz ostrzegam, Ŝe nie ma szans na wygraną.

Przeciwnie, moŜna nawet spodziewać się wyroku skazującego państwa na karę pozbawienia

wolności. Alternatywą jest zwrot zagarniętego mienia i zwrócenie się z prośbą do panny St.

Gervais o zgodę na takie rozwiązanie.

Roger i Millie przez chwilę konferowali szeptem ze swoim prawnikiem.

- Zaakceptuje pani ten wariant? - spytał adwokat. - Czy teŜ i tak oskarŜy pani moich

klientów?

- Zgadzam się, aby zatrzymali pieniądze - oświadczyła Celestine, ignorując Whita,

który usiłował ją powstrzymać.

- Mój dziadek nie miał moralnego prawa wydziedziczyć mojej ciotki, zaś mój ojciec

pragnął zapewnić jej byt. To jasno wynika z jego testamentu. JeŜeli państwo Debham na

piśmie przysięgną, Ŝe ich noga nigdy więcej nie postanie w Północnej Karolinie, pozwolę,

aby zachowali to, co mi ukradli. Muszą jednak opuścić Haven House do jutrzejszego

południa, zabierając ze sobą tylko rzeczy osobistego uŜytku, co zostanie sprawdzone przez

moich pełnomocników. Pragnę jednak nadmienić, Ŝe gdyby kiedykolwiek złamali dane słowo

lub spróbowali w jakikolwiek sposób skontaktować się ze mną, to zaŜądam zwrotu

wszystkiego i formalnie oskarŜę ich o kradzieŜ.

- To mi się podoba. - Frank Billett zachichotał. - Zasługujesz na nazwisko St. Gervais,

Celestine. Twój ojciec teŜ wiedział, jak osiągnąć swój cel.

Celestine zastanawiała się, czy rzeczywiście dostanie to, czego najbardziej pragnie.

Lecz na razie nie sposób było przewidzieć dalszego rozwoju sytuacji.

- Moi klienci akceptują ofertę panny St. Gervais - oznajmił adwokat Rogera i Millie.

Oboje wstali i - ku zdumieniu Celestine - ciotka podeszła do niej. Celestine dopiero

teraz zauwaŜyła, Ŝe Allison była podobna do Millie. Miała jej oczy i zadarty nosek. Szkoda,

e wcześniej tego nie spostrzegłam, pomyślała Celestine. MoŜe Allison nadal by Ŝyła, a

Norbert nie zostałby postrzelony.

- Nigdy nie czułam do ciebie nienawiści, Celestine - powiedziała Millie. - Ani nie

chciałam twojej śmierci. Po prostu nie wiedziałam, jak sobie z tobą poradzić. Nie lubię dzieci.

- Okazywałaś to od samego początku.

- I szczerze mówiąc... naprawdę sądziłam, Ŝe tracisz zdrowe zmysły.

- Szczerze mówiąc, bywały takie chwile, gdy juŜ ze mną zamieszkaliście, Ŝe sama teŜ

tak myślałam.

- Przykro mi. - Millie potrząsnęła głową.

- Doceniam twoje słowa, Millie, lecz niestety to niczego nie zmieni.

Millie odwróciła się i wraz z męŜem oraz adwokatem ruszyła do drzwi, a Celestine

odprowadziła całą trójkę wzrokiem. Nareszcie uwolniła się od ciotki i wuja. Podpisała swój

testament. JuŜ nikt nie miał powodów, aby chcieć ją zabić.

Pytanie tylko, czy komuś zaleŜało na tym, aby Ŝyła.

- śałuję, Ŝe ten sąd nie był w stanie oszczędzić pani kilku lat piekła, panno St. Gervais.

- Sędzia uścisnęła jej rękę.

- To jest nas dwie - z uśmiechem przyznała Celestine. - Ale juŜ po wszystkim. Co za

ulga.

- Planuje pani jakąś uroczystość?

- Tak. - Pomyślała o dziadku Sutterze czekającym na nią w domu córki. Whit teŜ

obiecał wpaść na kieliszek szampana i kawałek wspaniałego tortu Rhondy. Miało brakować

tylko jednej waŜnej osoby...

- To dobrze. śyczę pani wszystkiego najlepszego. Celestine wyszła na zewnątrz. Było

piękne, jesienne popołudnie, świeciło złociste słońce, a powietrze dopiero leciutko się

ochładzało. Obecnie juŜ mogła spokojnie stać w biały dzień, niczego się nie obawiając. Na

razie wydawało się jej to dziwne.

PoŜegnała obu swoich prawników i popatrzyła za nimi, gdy odchodzili. W ubiegłym

tygodniu Whit powiedział jej, Ŝe przestał odwiedzać kasyna i chodzi na zajęcia terapeutyczne,

gdzie uczą, jak walczyć z uzaleŜnieniem. Wierzyła, Ŝe uda mu się zerwać z nałogiem hazardu.

Jej auto stało zaparkowane w pobliŜu, wolała jednak się przejść. W takiej mieścinie

jak Beaufort wszędzie moŜna było dojść na piechotę. Poza tym tyle się tu zmieniło w ciągu

minionych lat, więc miała ochotę się porozglądać.

Szła wolno po ocienionych drzewami ulicach, z przyjemnością patrząc na zabytkowe

białe domy osadników z Wysp Bahama i z Indii Zachodnich. Czasem spoglądała na sklepowe

wystawy, lecz jej myśli krąŜyły gdzie indziej...

W końcu dotarła na przykościelny cmentarz, miejsce pochówku Allison. Ani Hank,

ani John nie strzelali z zamiarem zabicia, lecz celując do Norberta, Allison zrobiła jeden

fatalny w skutkach krok - i zginęła na miejscu.

Celestine poruszyła piaszczystą ziemię czubkiem szarego pantofla, usiłując

przypomnieć sobie coś naprawdę dobrego na temat Allison. ChociaŜ jedno jedyne wspo-

mnienie o niej, które mogłaby zachować.

- Nie jestem pewien, czy miała wpływ na to, kim się stała - usłyszała głos za plecami.

- Gdzieś po drodze ktoś musi nas kochać, bo inaczej w głębi duszy usychamy.

Celestine odwróciła się i przy cmentarnej bramie ujrzała Norberta. Opierał się na

lasce, lecz miał ładne rumieńce. Nie wyglądał na człowieka, który niedawno omal nie umarł.

- Co tutaj robisz? - Celestine nie ruszyła się z miejsca.

- Obserwuję cię. Polubiłem to, gdy przez krótki czas byliśmy razem.

- Powinieneś być w domu i dochodzić do zdrowia.

- Kolorado jest za daleko.

Zacisnęła powieki i znów ujrzała Norberta padającego na ziemię, powiększającą się

plamę krwi wokół niego...

- Celie, to nie była twoja wina.

- Omal cię nie zabito. Więc kto zawinił?

- Zrobiłaś wszystko, co mogłaś, Ŝeby Allison strzeliła do ciebie, a nie do mnie.

Celestine widziała Norberta tylko raz, zanim z miejscowego szpitala przewieziono go

helikopterem do najlepszego centrum medycznego. Norbert otworzył oczy, ale jej nie

rozpoznał, poniewaŜ nadal był nieprzytomny.

- Gdy wypisano mnie ze szpitala, pragnęłam się z tobą zobaczyć, lecz ludzie z Tri - C

utrzymywali miejsce twojego pobytu w tajemnicy... - Ruszyła w jego stronę. - Przekazali ci

wiadomości ode mnie?

- Tak.

- Dlaczego więc...?

- Kula Allison utkwiła blisko kręgosłupa. Lekarze długo nie mieli pewności, czy

jeszcze kiedykolwiek będę chodzić.

- I wolałeś mnie nie widzieć?

- Uznałem, Ŝe muszę stać na własnych nogach podczas naszego pierwszego spotkania

i... pojednania.

Pragnęła być na niego wściekła. Chciała go zbesztać. Ale on był dumnym męŜczyzną,

który własnym ciałem zasłonił ją przed kulą. Jak mogła mieć mu cokolwiek za złe?

- Nie znałeś mnie na tyle, aby wiedzieć, Ŝe to, czy chodzisz, czy nie, nigdy nie zmieni

moich uczuć?

- Nie chciałem, Ŝebyś wróciła do mnie powodowana poczuciem winy. I bałem się, Ŝe

w takim przypadku nie umiałbym powiedzieć „nie”.

- Wróciłabym do ciebie zawsze i wszędzie. - Stała juŜ prawie przy nim. Wystarczyło

otworzyć metalową bramę, aby znaleźć się w jego ramionach. - Oddałabym za ciebie swoje

ycie.

- Prawie to zrobiłaś.

- A ty byłeś gotów poświęcić swoje, aby mnie uratować.

- Zawsze do usług, Celie.

- Kocham cię, Norbercie.

Po jego twarzy przemknął wyraz ulgi, a Celestine zrozumiała, Ŝe Norbert nie był

pewien jej uczuć. Szarpnęła więc bramę, podbiegła do niego i objęła go.

- Kocham cię - powtórzyła. - I nie ma to nic wspólnego z Ŝadnym poczuciem winy,

wdzięcznością czy nawet stuprocentowym zaufaniem. Po prostu cię kocham. Nadal z

wzajemnością?

Odpowiedział namiętnym pocałunkiem. Gdzieś w pobliŜu rozkrzyczały się mewy,

szybując w przesyconym solą, nadmorskim powietrzu.

A Celestine nareszcie była w domu. Tym prawdziwym, wymarzonym. W Północnej

Karolinie i w ramionach Norberta.

EPILOG

Dziadek Sutter obserwował słońce, które powoli chowało się za ośnieŜonymi

szczytami gór, wznoszącymi się niedaleko drewnianej willi, w której mieszkali Celestine i

Norbert podczas pobytów w Kolorado. Haven House był pełen antyków kolekcjonowanych

przez kolejne pokolenia rodziny St. Gervais oraz dzieł sztuki zbieranych przez Norberta.

Natomiast dom tutaj był piękny wyłącznie dzięki wspaniałemu sąsiedztwu majestatycznych

Gór Skalistych.

- Jednak wolę ocean. Nie ma jak jego fale.

- MoŜemy cieszyć się i jednym, i drugim - z uśmiechem stwierdziła Celestine. - Haven

House jesienią i wiosną. A góry w upalne lato i najzimniejszą zimę...

- Nie lubię, jak zjeŜdŜasz z tych stromych zboczy, laleczko.

- Dzięki temu jestem w formie i zachowuję figurę. Lub raczej zachowywałam, gdy

jeszcze ją miałam.

- Twoja figura jest idealna, Celie. - Norbert podszedł do niej od tyłu i objął ją w talii. -

Zwłaszcza po tym, jak zrzuciłaś ten nadmiar wagi.

Ten „nadmiar wagi” właśnie rozpłakał się trzy pokoje dalej. Oboje nawet nie chcieli

myśleć o zatrudnieniu niani do opieki nad pyzatym chłopczykiem, który juŜ od minuty głośno

wyraŜał swoje zachcianki. Woleli zajmować się nim razem.

- Twoja kolej, tatusiu.

- Woła mamusię. Jest głodny.

- Skąd wiesz?

- Rozumiem, co go kusi.

- Przynieś go, dobrze? - Celestine cmoknęła męŜa w czubek nosa i usiadła w bujaku.

Po chwili Norbert wrócił z Christopherem. Dwumiesięczne niemowlę miało oczy

swojego taty. Podnosząc bluzkę, Celestine czule gruchała do dziecka, a ono po chwili

radośnie przyssało się do jej piersi.

- Wielkie chłopaczysko - stwierdził dziadek Sutter i znów odwrócił się do okna, jakby

liczył na to, Ŝe wpatrując się w góry wystarczająco długo, zdoła się do nich przyzwyczaić.

- Będzie taki duŜy, jak jego tatuś. - Celestine poklepała Christophera po pupie. Oboje

z Norbertem postanowili, Ŝe nie poprzestaną na jednym dziecku. Sami nie mieli rodzeństwa,

zamierzali więc stworzyć liczną, kochającą się rodzinę. Oraz cieszyć się kaŜdą sekundą

owego tworzenia.

- Nie brak ci podróŜowania, Celestine? - spytał dziadek Sutter. - Zawsze chciałaś

zobaczyć cały świat, lecz teraz będzie trochę trudniej, prawda?

Norbert uśmiechnął się samymi oczami, a Celestine odpowiedziała męŜowi w taki sam

sposób. W ciągu roku, jaki minął od ich ślubu, napisała listy do wielu osób poznanych

podczas jej długiej tułaczki. Odezwała się między innymi do Betty i Marian oraz do

Marshalla, który obiecał wkrótce przyjechać z wizytą. Nadmienił teŜ, Ŝe Bobby popełnił

jakieś powaŜne przestępstwo i zaczyna odsiadywać długi wyrok.

ycie w ciągłym strachu juŜ Celestine nie groziło i obecnie mogła być losowi

wdzięczna za tych ludzi, którzy okazali się jej przyjaciółmi.

- Chcę jeździć tylko tam, gdzie mogłabym zabrać ze sobą Christophera. Ale na razie

nie zamierzam nigdzie się ruszać. Tutaj mam wszystko, czego potrzebuję.

- Rozumiem cię, dziecinko. - Radosny uśmiech sprawił, Ŝe na starej, zniszczonej

twarzy dziadka Suttera pojawiło się tysiąc zmarszczek.

Norbert kucnął obok Celestine i odgarnął z jej czoła kasztanowe włosy - teraz juŜ

prawie takie długie, jak u Marie St. Germaine.

- Celie chciała powiedzieć, Ŝe ma mnie, ciebie i tego maluszka. CzegóŜ więcej trzeba

jej do szczęścia?

- Musiałaś pokonać cały ocean, aby to odnaleźć, prawda, laleczko? Ale przyznam, Ŝe

nieźle sobie poradziłaś.

Celestine teŜ tak sądziła. Obecnie nazywała się Celestine St. Gervais Colter. Objechała

pół świata, aby z dumą móc nosić te dwa nazwiska.