background image

17.03.2014

 II grupa relacji: relacje taksonomiczne (taksonomii)

Związane są z klasyfikacją, kategoryzacją; opierają się na podobieństwie, na przynależności 

między klasyfikowanymi obiektami.

Relacje te bazują na podrzędności lub nadrzędności   znaczenie jednego leksemu zawiera się w

 

znaczeniu drugiego.

Wyraz nadrzędny semantycznie (mający szerszy zakres) nazywamy hiperonimem 

(hiperonimia).

Drzewo – dąb

Rzeczownik „kwiat” jest hiperonimem dla wyrazu „tulipan”   „kwiat” oznacza zbiór wszystkich

 

cech jakie posiadają rośliny ozdobne, „tulipan” to nazwa szczególnego kwiatu.

Wyraz podrzędny semantycznie nazywany hiponimem (hiponimia).

Hiponimy mają treść bogatszą od hiperonimów ponieważ zawierają znaczenie hiperonimu i 

wskazują dodatkowo na cechy charakterystyczne dla nazywanego przez siebie obiektu.

Jeden hiperonim posiada zazwyczaj kilka hiponimów, które nazywamy ko-hiponimami, np. 
stokrotka – róża – tulipan

Hiponimia oddaje zdolność ludzkiego umysłu do porządkowania wertykalnego czyli do 

włączania pojęć w szersze klasy, np. zwierzę   pies   jamnik   jamnik szorstkowłosy

 III grupa relacji: relacje meronimiczne

Również mają charakter hierarchiczny; opierają się na przyległości, przynależności.

Jedno z pojęć zawsze odnosi się do całości obiektu, drugie mówi o części tejże całości, która 

jednakże nie mogłaby funkcjonować niezależnie, osobno, np. ludzkie ciało, które składa się z 
wielu części, a żadna z nich nie mogłaby funkcjonować samodzielnie

Relacje meronimiczne: metonimia, synekdocha

* Metonimia – polega na zastępowaniu nazwy rzeczy, cechy, czynności przez nazwę innej, ale 
zbliżonej do poprzedniej stosunkiem: 

skutku (pracuje w pocie czoła
przyczyny (czytam Słowackiego)

miejsca (Biały Dom ogłosił)
zawartości (wypił dwie lampki wina)

ilości   całość w stosunku do części (

kwitnący ogródniebieskooka – oko a tęczówka)

* Synekdocha – odmiana metonimii, która polega na zastąpieniu nazwy całości lub ogółu 

przedmiotów nazwą części lub całego przedmiotu: 

relacja ilościowa (kupił sobie nowe cztery kółkagadające głowy

relacja gatunku zamiast rodzaju (śmiertelnik zamiast człowiek)
relacja materiał zamiast wykonany z niego przedmiot (żelazo zamiast miecz)

relacja rozumienie obiektu w l.poj zamiast mnogiej (Polak to pesymista)

 IV grupa relacji: gradacja

Jest to stopniowanie semantyczne, polega na uszeregowaniu składników wypowiedzi według 

tego jak się nasila lub słabnie ich intensywność znaczeniowa lub ekspresywna.

Typy gradacji:

Gradacja rosnąca   hiperbola, wyolbrzymienie, które opisuje daną rzecz lub cechy

 

przedmiotu celowo lub jawnie w sposób wyolbrzymiony i przejaskrawiony; służy do wywołania 

odpowiedniego nastroju, nacechowania emocjami, nadania odpowiedniego wydźwięku 

background image

(zazwyczaj negatywnego) - „morze łez”, „gigantyczny!”, „powtarzałam to 1000  razy!”

Gradacja słabnąca (opadająca)   eufemizm, osłabianie danej cechy, zastępowanie

 

wyrażeń dosadnych lub wulgaryzmów wyrażeniami neutralnymi

kłamać   mijać się z prawdą

umrzeć   zasypiać w panu

Litota   gradacja opadająca, osłabianie cechy, zastępowanie danego wyrażenia

 

zaprzeczonym wyrażeniem antonomicznym.
wielki   niemały

głupi   niemądry

Różnica pomiędzy eufemizmem a litotą jest taka, że eufemizm dotyczy łagodzenia określeń 
wulgarnych i negatywnych, litota służy też łagodzeniu wyrażeń pozytywnych, neutralnych.

- kryterium formalne (gramatyczne) – określamy kategorię gramatyczną, do której należy substytut 
(nowy wyraz)

4 typy:

1. Substytucja nominalna   antecedens jest zastąpiony rzeczownikiem

zgon - umrzeć (synonimia)

2. Substytucja werbalna (czasownikowa)   substytut jest czasownikiem

zabić - udusić (hiponimia)

3. Substytucja przymiotnikowa    substytut jest przymiotnikiem

lwie – zwierzęce (hiperonimia)

4. Substytucja przysłówkowa   substytut jest przysłówkiem

dobrze – świetnie (gradacja)

d) Anafora konceptualna – ten typ anafory zastępuje zdanie lub sekwencję zdań przy pomocy konceptu 
abstrakcyjnego, czyli polega ona na zastąpieniu zróżnicowanej i bogatej treści jednym, krótkim, ale 

abstrakcyjnym rzeczownikiem (abstrakcyjny – nie możemy go doświadczyć zmysłami, jest ubogi w 
cechy, odnosi się do całej klasy obiektów).

na przykład:

„owe nieszczęścia”   głód, nędza, cierpienie, wojna etc.

„te objawy, te symptomy”   była słaba, miała kaszel, gorączkę i katar

inne: projekt, przedsięwzięcie, kryzys, wydarzenie

3 cechy anafory konceptualnej:

1. Ma charakter syntezujący, upraszcza, generalizuje

2. Funkcja redukująca – zastępuje cechy złożone, wieloelementowe
3. Wychodzi od konkretu prowadząc do abstaktu

ANAFORA

pronominalna

leksykalna

konceptualna

Endoforyczna

Egzoforyczna

Semantyczna

Gramatyczna