Orzekanie z tytułu niezdolności do pracy w skandynawskim systemie
ubezpieczeniowym, wady i zalety.
Porównanie systemu polskiego i szwedzkiego
Mariusz Sznabowic z
1,2
, Szymon Syrek
2
, Beata Karakiewicz
1
1. Zakład Zdrowia Publicznego. Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie
2. Borlänge Öppenvårdspsykiatri, Sverige
Streszczenie
Celem pracy jest krótkie przybliżenie zasad dotyczących orzekania z tytułu niezdolności do
pracy pacjentów w Szwecji z uwypukleniem różnic pomiędzy obowiązującymi Polsce i w
Szwecji.
Prezentacja ma charakter opisowy i opiera się na kilkuletnim doświadczeniu zebranym
równolegle z pracy w kraju i w Skandynawii. Autorzy pragną podzielić się refleksjami
dotyczącymi poszczególnych etapów w procesie orzekania z tytułu niezdolności do pracy a
także wskazać na pewne deficyty informacji, których uzupełnienie mogłoby ułatwić i
przyspieszyć podejmowanie decyzji o przyznaniu zasiłku chorobowego w instytucjach
ubezpieczeniowych w kraju.
Skandynawski model orzekania z tytułu niezdolności do pracy różni się pod wieloma
względami od rodzimego. Różnice wynikają przede wszystkim z długości okresu zasiłku
chorobowego, który w Polsce jest istotne krótszy i raczej nie podlega ewentualnemu
przedłużaniu. Istotną różnicą jest system gradacji niezdolności do pracy w zakresie od 25%
do 100%. Umożliwia to podtrzymanie aktywności zawodowej w wymiarze adekwatnym do
możliwości pacjenta oraz stopniową readaptację do obowiązków zawodowych po dłuższym
okresie absencji z powodu choroby.
Istotną część szwedzkiego orzeczenia o niezdolności do pracy stanowi opis przyczyn
niezdolności do wykonywania określonych czynności związanych z pracą zawodową
pacjenta oraz przedstawienie konkretnych ograniczeń wywołanych dysfunkcją w przebiegu
choroby.
Słowa kluczowe: orzeczenie, gradacja niezdolności do pracy, prognoza, dysfunkcja.
