plik

MAGDALENA SZYCHULSKA

Pisząca jako M. A. Son

PRZEPRASZAM, CHYBA DEPCZE MI PAN CIAŁO

Okładka: Jacek Laskowski oraz Agnieszka Stankiewicz

Redakcja i korekta: Łucja Domeyko

Wydano za zajęcie II-go miejsca w

Konkursie Literackim Chomikuj.pl

http://chomikuj.pl/konkurs_literacki/info

Warszawa 2013

Magdalena Szychulska

Przepraszam,

chyba depcze mi

pan ciało.

Za dwie minuty miną dwadzieścia cztery godziny od

chwili  mojej  śmierci.  Przynajmniej  takie  mam  wrażenie,
o ile wyświetlacz na pralce znów się nie popsuł… Siedzę na
sedesie, uściślając – na zamkniętym sedesie – i wpatruję się
sama  w  siebie,  i  to  w  dość  dosłownym  tego  słowa
znaczeniu.

Początkowo miałam chwilowy kryzys i nie do końca

mogłam  uwierzyć  własnym  oczom.  Zastanawiałam  się
również,  czy  może  wreszcie  udało  mi  się  wejść  w  astral,
co  prawda  z  pewnym  opóźnieniem  (a  mianowicie
całodniowym, bo próbowałam tego dokonać poprzedniego
wieczoru,  to  znaczy  przed  wieczorem  własnej  śmierci),
ponieważ dusza spoglądała na ciało. Nazwałam siebie tak w
uproszczeniu,  bo  właściwie  nie  wiem,  czym  jestem.  Moje
zwłoki  leżą  na  podłodze,  trochę  śmiesznie  wywinięte,
z głową przy sedesie i nogami w wannie. Tak, przewróciłam
się.  To  naprawdę  żałosna  forma  śmierci,  ale  jeszcze
bardziej żałosny jest fakt, że nikt nigdy nie uświadomił mi,
jak  grubo  wyglądam,  gdy  leżę  na  boku…  Mam  nadzieję,
że  to  tylko  jakieś  gazy  pośmiertne  spowodowały
opuchliznę  i  jest  to  absolutnie  naturalne.  Bo  jeżeli  nie,
to  właśnie  zrozumiałam  przyczynę  braku  seksu  przez
ostatnie dwa lata…

Coś musiało pójść nie tak, skoro nadal siedzę na tym

nieszczęsnym sedesie. Powinno mnie gdzieś zassać,
cokolwiek. Minęły właśnie dwadzieścia cztery godziny i nie
zanosi się na to, że ktokolwiek znajdzie moje ciało.

Chciałabym  chociaż  prezentować  się  nienagannie,  ale
w  chwili  śmierci  próbowałam  zdrapać  czerwony  lakier
z  lewego  serdecznego  palca  i  chyba  jakoś  niefortunnie  się
poślizgnęłam.  Patrzyłam na  ten  do  połowy  odrapany  lewy
serdeczny  i  zastanawiałam  się,  czy  może  pośmiertnie  uda
mi  się  to  naprawić.  Niestety,  najwyraźniej  nie
współpracowałam  już  z  moim  osobistym  ciałem,  bo  lakier
wcale nie chciał się zeskrobać. Pewnie dlatego nie mogłam
również  wyjąć  nóg  z  wanny  i  przybrać  jakiejś  elegantszej
pozycji… Zawsze wyobrażałam sobie swoją śmierć jako coś
romantycznego.  Ewentualnie  dopuszczałam  myśl  zostania
babcią  i  pożegnania  w  gronie  wnuków.  Chociaż  nie,  wróć,
nigdy  nie  chciałam  mieć  dzieci,  a  to  chyba  również
wyklucza wnuki…?

Powoli zaczynam sobie uświadamiać kłopotliwość

sytuacji.  Od  dwudziestu  czterech  godzin  nie  zadzwonił
telefon  ani  domofon.  Mieszkałam  sama,  rodziców
absolutnie  się  nie  spodziewałam,  a  z  ostatniego  spotkania
towarzyskiego  w  zeszły  poniedziałek  wykręciłam  się
kolejnym  łgarstwem.  Sądzę,  że  ciało  powinno  zostać
znalezione,  zanim i  tak  już  wątpliwą  estetykę  zniekształcą
wyraźne  zmiany  pośmiertne  (inne  niż  opuchlizna);  jednak
nadal  nie  mam  koncepcji,  jak  przyspieszyć  moje
odnalezienie.

Dusze nie używają telefonów, o czym przekonałam się

nadzwyczaj szybko. Gdy cztery godziny po własnej śmierci
próbowałam  zadzwonić  po  karetkę,  moja  dłoń  po  prostu
przebiła  się  przez  stolik.  Muszę  przyznać,  że  było  to  dość
ciekawe  doświadczenie  –  mieć  dłoń  w  stoliku  –  ale

wprawiło

mnie

również

długie,

bezczynne

przygnębienie.  Nie  mogłam  zadzwonić  po  nikogo.
Rachowałam w myślach, kiedy przychodzi listonosz. Jednak
listonosz zadzwoniłby domofonem, a  słuchawki domofonu
również  podnieść  nie  mogłam.  Wszyscy  producenci
horrorów  powinni  umrzeć  i  zobaczyć,  że  ich  wybujała
fantazja  nijak  pokrywa  się  z  rzeczywistością.  Dusze  nie
przesuwają przedmiotów, a szkoda…

Powinno mi się zbierać chyba na płacz, jednak

dziwnym  trafem  nie  mogę  się  do  niego  zmusić.  Kolejna
bzdura z tych wszystkich komedii romantycznych, których
tyle  się  naoglądałam.  Jaka  szkoda,  że  przed  śmiercią  nie
zdążyłam umyć włosów! Wyglądają koszmarnie.

Próbuję usiąść po turecku, a przynajmniej takie mam

wrażenie,  gdyż  nie  widzę  tego,  czym  jestem.  Gdzieś
w  pierwszych  godzinach  po  mojej  śmierci  spróbowałam
przejrzeć  się  w  lustrze,  ale  lustro  mnie  nie  odbijało.  Albo
jestem niewidzialna, albo cała ja to jakaś dziwna projekcja
myśli. Albo jestem swoim chodzącym sumieniem, co byłoby
dość  przykre,  bo  sumienie  dostatecznie  dało  mi  w  kość
w  ciągu  życia  i  próbowałabym  pewnie  się  zabić,  gdybym
została na nie skazana również po śmierci.

Właściwie szybko się ze swoim zgonem pogodziłam,

czym,  muszę  przyznać,  sama  się  zdziwiłam.  Jakby  to  było
takie…  logiczne.  (Prawda,  niestety,  jest  zupełnie  inna  –
dusze po prostu nie mogą histeryzować…). Nie ma we mnie
jakichś  głębszych  emocji.  Staram  się  je  w  sobie  wzbudzić,
chyba  bardziej  z  przyzwyczajenia  niż  z  zachodzącej
potrzeby.  Na  pewno  został  mi  zmysł  estetyczny  (ten

odrapany serdeczny!), a poza tym jakaś chłodna kalkulacja,
która na pewno nie ujawniała się zbyt często przed
śmiercią.

Niedługo minie dwadzieścia pięć godzin, a ja wciąż

jestem  w  kropce.  Chyba  powinno  się  prowadzić  jakieś
specjalne  kampanie  dla  introwertyków  i  aspołecznych,
żeby  uświadomić  im  potrzebę  posiadania  przyjaciół
i  znajomych,  którzy  co  jakiś  czas  sprawdzaliby,  czy
przypadkiem nie jesteś martwy.

Woda w wannie niebawem zacznie wyparowywać.

Ale  na  pewno  jest  już  zimna,  więc  czy  zimna  woda  może
wyparować? Wątpię, żeby przez tyle czasu była ciepła. Nie
mogę  sprawdzić,  bynajmniej  nie  dlatego,  że  nie
próbowałam.  Mój  zmysł  dotyku  nie  odbiera  żadnych
bodźców.

Zastanawia mnie fakt, że siedzę na tym sedesie i że nie

przeniknęłam  przez  niego  piętro  niżej.  Dlaczego  tak  nie
stało  się  z  telefonem?  Dlaczego  nie  mogłam  go  złapać?
A  może  tak  naprawdę  nie  siedzę,  tylko  lewituję  w  pozycji
siedzącej  i  to  wszystko  jest  złudzeniem?  Ha,  w  tym
momencie czuję się jak tybetańscy mnisi, którzy w filmach
lewitują  za  pomocą  medytacji.  Trwa  to  całe  lata  i  jest
piekielnie  nudne,  a  tu  proszę!  Jest  szybszy  sposób,
wystarczy umrzeć.

Hmm, zastanawiam się, czy przystoi mi używać słowa

„piekielny”. Może to trochę nieetyczne, gdy jest się
martwym? A co, jeżeli istnieje Niebo i Piekło, a ja zostałam
zgubiona gdzieś w kartotece? A może takie przesiadywanie
na sedesie jest formą Czyśćca? To dość absurdalne,

by odbywać karę, siedząc i patrząc się na swoje zwłoki,
ale z drugiej strony do niedawna absurdalna wydawała mi
się możliwość bycia martwym. Bycie martwym jest chyba
cholernie nudne…

– Twoja niechęć do ludzi jest absolutnie fascynująca. –

Męski  głos  wyrywa  mnie  z  moich  głębokich  przemyśleń
i  budzi  dziwną  euforię.  Gdybym  miała  serce,  pewnie
zabiłoby  z  radości.  Wyfruwam  z  łazienki  przekonana,
że  wreszcie  nadciągnął  jakiś  wybawca.  Bez  znaczenia,
że  wydawało  się  to  na  pierwszy  rzut  oka  niedorzeczne.
Może w tym świecie są przygotowani na takie wypadki?

W salonie przy stoliku siedzi nieznany mi mężczyzna.

Ani  młody,  ani  stary,  ubrany  w  elegancki  garnitur
i z włosami ulizanymi brylantyną. Ma bladą, pociągłą twarz
i  ciemne  oczy,  głęboko  osadzone  w  oczodołach.  Uśmiecha
się  dość  chłodno.  Dostrzegam,  że  dłonie  złożone  na  blacie
stołu  ma  obleczone  w  białe  rękawiczki,  a  tuż  obok  leży
pasujący do garnituru kapelusz.

– Większość widm pozbywa się swojego ciała z pola

widzenia

pierwszych

godzinach.

Wyparowują

i  zaczynają  robić  wszystko,  na  co  kiedykolwiek  miały
ochotę.  Minęło  dwadzieścia  pięć  godzin  od  chwili  twojej
śmierci, a ty wciąż tutaj jesteś – mówi w miarę uprzejmie,
ale  odnoszę  dziwne  wrażenie,  że  to  uprzejmość  podszyta
drwiną. Dopiero po chwili uświadamiam sobie, że jegomość
zwraca się bezpośrednio do mnie.

– Przepraszam, to pan mnie widzi? – pytam

niepewnie, było to pierwsze, co przyszło mi do głowy.

– Oczywiście. Dziwi cię to? – Tym razem

zdecydowanie wyczuwam drwinę.

– Przyszedł pan może po moje ciało? Jest tam,

w łazience.

– Absolutnie nie. Jestem niestety tak samo prawdziwy

jak ty, ale jeszcze mniej materialny.

Chwilę zajmuje mi przeanalizowanie jego słów.

Dopiero potem zastanawiam się nad ich sensem. Jegomość,
który siedzi przy moim stoliku, wygląda zupełnie
normalnie. No i bez problemu opiera dłonie na blacie, przez
nic nie przenika. Dałabym sobie głowę uciąć - gdyby było to
w ogóle możliwe – że odbijałby się w lustrze.

– Jestem projekcją twojego sumienia – rzuca

znudzonym głosem, odpowiadając na niezadane pytanie. –
Widzisz mnie takiego, jakim chciałabyś zobaczyć.

W pierwszej chwili mi ulżyło, że cała moja istota nie

jest samym sumieniem, bo taka forma egzystencji mogłaby
być  drogą  przez  wieczną  mękę,  ale  potem  zaczynam  się
zastanawiać,  skąd  Sumienie  nagle  wzięło  się  w  moim
salonie.

– Dręczyły cię wybitne problemy natury duchowej,

moja  droga.  W  takich  wypadkach  to  się  zdarza.  –  Tym
razem  słyszę  damski  głos.  Na  kanapie  pod  oknem  siedzi
kobieta.  Ma  przyjemną,  łagodną  twarz  i  czarne  włosy.
Uśmiecha  się  ciepło  i  spogląda  dokładnie  w  moją  stronę.
W  przeciwieństwie  do  Sumienia  nie  jest  ubrana  oficjalnie.
Ma dżinsy i kremową koszulę w drobne kwiatki.

– Przepraszam, a pani? Kim pani jest? To też część

mojego sumienia?

Odpowiedzią na moje pytanie jest prychnięcie

mężczyzny.

– To Serce. Obrazą dla mnie jest takie uogólnianie, że

wszystko może pochodzić z Sumienia.

– Z wielkim bólem, ale muszą przyznać mu rację –

wzdycha ostentacyjnie kobieta. – Na całe szczęście nie
muszę pochodzić od niego.

W tym momencie czuję się zdezorientowana i tęsknię

za beztroskim lewitowaniem nad sedesem. Czy widma
mogą doświadczać omamów? A może to objaw powrotu do
zdrowia?

– Więc… co teraz? Państwo będą siedzieli w moim

salonie i wszyscy razem zajmiemy się obserwowaniem
postępującego gnicia?

– Skąd w tobie tyle goryczy, kochanieńka? – prycha

Serce i przewraca oczami. – Jesteśmy tutaj, gdyż sama nas
wezwałaś.

– To absurdalne i niedorzeczne – warczy Sumienie

i wstaje od stołu, z trzaskiem odstawiając krzesło. – Czy
chociaż raz w życiu mogłabyś nie kłamać?!

– No nie, to przechodzi ludzkie pojęcie. Zarzucanie mi

kłamstwa!

– Przepraszam państwa, ale ja nadal twierdzę,

że państwa obecność tutaj jest niecodzienna.

– Zakończmy tę bezsensowną wymianę zdań i może

weźmy się do roboty – mówi kwaśno mężczyzna z wciąż
niezadowoloną miną.

Odwracam się na pięcie, by wrócić do lewitowania

nad sedesem, gdy znów odzywa się Serce.

– Nie, nie, nie. My wychodzimy.
– Wychodzimy? – Zatrzymuję się w pół kroku

i zerkam przez ramię na parę gości. Sumienie włożył na
głowę kapelusz.

– Tak, wszyscy troje.
Sumienie kieruje się w stronę drzwi, Serce drepcze

za nim. Chcąc nie chcąc, frunę i ja. Przeniknęli przez twarde
drewno, więc i ja próbuję tego dokonać. Zamykam oczy,
tak na wszelki wypadek, i mam nadzieję, że nie utknę w
grubej sklejce z rulonikami złuszczonej farby.

– Ach, świetnie. Tak, myślę, że teraz możemy wyjść już

na ulicę – zarządza Sumienie, a Serce robi za jego plecami
minę.

– Przepraszam, czy ja jestem naga? – zadaję pierwsze

pytanie, które przyszło mi do głowy, gdy tylko znajdujemy
się wśród ludzi.

– Oczywiście, że tak. Przecież umarłaś w trakcie

kąpieli. Czy to jakiś problem? – Serce wytrzeszcza oczy
ze zdumienia.

– Och, no tak. – Wwiercam swoje spojrzenie

w chodnik. Tyle tylko dobrego, że sama siebie zobaczyć nie
mogę,  więc  zbytnio  nie  cierpię.  W  chwili  zwątpienia  stoję
w  miejscu  i  nie  widzę  mężczyzny,  który  zmierza  w  moją
stronę  niezwykle  energicznym  krokiem.  Gdy  wreszcie  go
spostrzegam,  jest  za  późno,  by  uskoczyć.  Jegomość  nie
zwraca  najmniejszej  uwagi  na  projekcję  mojej  duszy
i bezceremonialnie przez nią przechodzi.

– A żebyś się chociaż wzdrygnął, sukinsynu! – wołam

za nim, a Serce chichocze. Sumienie jest ewidentnie

znudzony. – No dobra, idziemy ściągnąć kogoś do mojego
ciała?

– Tak najłatwiej można to określić – rzuca

flegmatycznie facet z kijem w tyłku, jak już chwilę temu
zaczęłam określać osobiste Sumienie.

Wolno maszerujemy chodnikiem jedno obok

drugiego,  ja  idę  w  środku.  Ludzie  nas  mijają,  zabiegani,
zapatrzeni  w  ziemię  lub  z  niewidzącym  wzorkiem
w  przestrzeni.  Zaczynam  odczuwać  dziwny  dyskomfort,
chyba  moja  dusza  zasymilowała  pierwiastki  lęku
społecznego  i  nieprzystosowanie  odzywało  się  nawet
po  śmierci.  Zapragnęłam  stworzyć  dookoła  siebie  coś  na
wzór kuli dla chomika, w której mogłabym się bezpiecznie
przemieszczać.

– Pierwszy w twojej głowie pojawił się Greg. Idziemy

do Grega? – zagaduje Serce dokładnie w momencie, gdy
z hałasem mija nas ciężarówka.

– Kim jest Greg? – chce wiedzieć Sumienie.
Mówię „nikim” i w tej samej chwili Serce wpada mi

w słowo ze swoim „ukochanym”.

– Nie mamy w rejestrze ukochanego, co to znowu

za bzdety.

Zaciskam usta i postanawiam to wymownie

przemilczeć, jednak Serce okazuje się straszną gadułą.
Prawdziwa plotkara!

– Dlaczego twoje pojmowanie jest tak skandalicznie

ograniczone? Nie było i nie jest, więc nie pisze się w rejestr?
D o p r a w d y! Można kogoś kochać i wtedy wszystko…

– Zamknij się – mamroczę ze wzrokiem utkwionym w

ziemi.

– Słucham? – Serce przerywa swój monolog w pół

słowa.

– Powiedziałam, że masz się zamknąć. On nie musi

tego wiedzieć.

– Przecież on wie. Tylko jest nadętym kretynem, który

życie  postrzega  według  ściśle  określonych  schematów.
Dlatego  ciągle  mam  z  nim  problemy.  Prawdopodobnie
Grega ma opatrzonego w swoim rejestrze notatką w stylu:
„powoduje  miękkość  nóg  i  rozproszenie,  nikt  szczególnie
istotny”, lub coś w tym rodzaju.

– Nie idziemy do Grega – mówię szybko,

gdy dostrzegłam minę Sumienia. – Wolałabym Mirandę.

– Przyjaciółka jest zdecydowanie dobrym wyborem. –

Mężczyzna patrzy na mnie z błyskiem w oku i uśmiecha się
kącikami warg. Muszę przyznać, że mam wcale przystojne
Sumienie. Ciekawe, czy kręcenie z Sumieniem to jakaś
paranormalna forma kazirodztwa…

– Nie rozśmieszaj mnie! – burczy Serce,

gdy przechodzimy przez przejście dla pieszych, absolutnie
ignorując przejeżdżające samochody. Hamulce nie piszczą,
nikt nie trąbi, to jest takie normalne…

– Znowu masz jakieś problemy. Naprawdę, powinni

przestać cię wysyłać, żeby załatwiać takie sprawy. Mącisz
za życia i przeszkadzasz po śmierci.

– Miranda jest toksyczna. Wcale nie lubiłaś się z nią

spotykać – mówi Serce, ignorując skierowany w swoją
stronę przytyk.

– To tylko jakieś infantylne wahania nastrojów. Ja cię

serdecznie proszę, skończ już z tymi absurdami. – Sumienie
naprawdę sili się na spokój, ale mam dziwne wrażenie,
że jest na granicy wybuchu.

– Relacje międzyludzkie są dla ciebie absurdalne?

Jak można tak funkcjonować! – Serce nadyma policzki i ze
świstem wypuszcza powietrze z ust.

– Wiecie co… do Mirandy również nie chcę iść.
Zatrzymują się w pół kroku i patrzą na mnie dziwnie.

Sumienie

zdecydowanie

jest

zmęczony

moim

marudzeniem, Serce najpewniej też już powoli traci
cierpliwość.

– Matka, ojciec? Jakieś rodzeństwo? Cokolwiek,

błagam. Serio, chcesz leżeć tam na posadzce?

– Po prostu mam świadomość, że nie mam nikogo

na tyle istotnego, by znajdował moje ciało. – Wzruszam
ramionami. – Niespecjalnie dobrze się z tym czuję, możemy
wrócić do mnie do mieszkania? Przemyślę parę spraw.

Patrzą na siebie niechętnie, Sumienie unosi swoje

ładnie zarysowane brwi w geście najwyższego
poirytowania. Jednak muszą się zgodzić, gdyż odwracam się
do nich tyłem i ruszam tam, skąd żeśmy przyszli.

Teraz ja prowadzę, a moi towarzysze znajdują się dwa

kroki za mną i dyskutują o czymś zawzięcie. Niespecjalnie
staram

się

podsłuchiwać.

Patrzę

przed

siebie

i  najróżniejsze  myśli  kotłują  się  w  mojej  przezroczystej
głowie.  Sumienie  i  Serce,  tak  bardzo  różni,  a  mimo
wszystko  z  ich  paplaniny  wiele  wywnioskowałam.
Faktycznie jestem sama w tłumie. Samotna wśród ludzi. Nie

ma nikogo, kto mógłby znaleźć moje ciało. To takie żałosne.
Umieranie jest żałosne.

– Cholera – wyrywa mi się na głos, czym przerywam

chyba jakąś zażartą dyskusję parki za swoimi plecami.

– Co? – pyta głupio Serce, będąc całkowicie nie

w temacie moich osobistych rozmyślań.

Teraz sobie uświadamiam, że chwilę temu wyłapałam

ich

dialogu

słowa

podobne

„karaluch”

i „przetrawienie”. Prawdopodobnie to karaluchy miały
przetrawić mnie. Cóż za ironia.

– Ale to wszystko bez sensu, nie? – Śmieję się

bezradnie,  a  oni  patrzą  na  mnie  jak  na  wariatkę.  Czy  trup
lub widmo może być wariatką? W widmie nie ma już chyba
tych,  jak  im  tam…  neuronów,  po  których  pędzą  impulsy.
Znów  sobie  powtarzam,  że  umieranie  jest  totalnie  bez
sensu.

Docieramy wreszcie pod kamienicę, w której kiedyś

mieszkałam.  Przenikam  przez  ścianę,  już  absolutnie  bez
lęku,  mam  pewien  pomysł  i  nie  chcę,  żeby  Serce
z  Sumieniem  mnie  powstrzymali.  Niestety  nie  należą  do
powolnych,  widma  –  sprinterzy,  ot  co.  Chociaż  oni  nie  są
widmami.  Lepszą  nazwą  jest  pewnie  coś  w  stylu
„skondensowane zombie”, tylko jakieś mało nadgnite.

Pojawiają się w mieszkaniu równocześnie ze mną

i  depczą  mi  po  widmowych  piętach,  gdy  frunę  sobie
beztrosko  do  łazienki.  Staram  się  zachowywać  normalnie,
bo  skoro  mnie  widzą,  nie  mogę  pozwolić,  żeby  dostrzegli
chęć  zrobienia  im  psikusa,  która  z  pewnością  odmalowała
się na mojej pucołowatej, przezroczystej twarzy.

Stoimy we trójkę i patrzymy na Elizabeth Mince,

turpistycznie wywiniętą na podłodze w łazience, jakby
chciała

być

zaprzeczeniem

ułożenia

pozycji

embrionalnej. Staram się nie patrzeć na nie do końca
zdrapany lakier z paznokcia.

– Przepraszam, ale depcze pan moje ciało – rzucam

wzburzona,  gdy  dostrzegam  but  Sumienia  na  mojej
martwej  stopie.  Facet  z  kijkiem  w  tyłku  szybko  cofa
swojego lakierka. Chyba liczył, że nie zauważę tej profanacji
mojej  tłustej,  martwej  świątyni  ciała.  Jeszcze  przez  chwilę
mam  zamiar  zapytać  Serce,  czy  moja  tusza  aby  na  pewno
jest  opuchlizną  pośmiertną,  jednak  się  powstrzymuję.
Patrzę na pralkę. Minęło już dwadzieścia sześć i pół godziny
od chwili mojej śmierci. Naprawdę staram się nie zauważać
postępującego  rozkładu.  Na  szczęście  w  mieszkaniu  jest
chłodno.

Serce otwiera usta, by coś powiedzieć, jednak ja

w tym czasie podejmuję decyzję. Wzlatuję i zawieszam się
nad wykręconym ciałem, próbując jednocześnie przyjąć
w powietrzu podobną pozę.

– Co ty… – zaczyna zszokowany Sumienie i wyciąga

ręce, jakby chciał mnie złapać i powstrzymać.

– To był zły czas na umieranie. Parę rzeczy muszę

przemyśleć. Dzięki, że wpadliście – mówię i opadam
na leżące na podłodze zwłoki. Właściwie nie mam nadziei,
że stanie się dokładnie to, co sobie wykoncypowałam
na ulicy. Ale mimo wszystko coś się zmienia.

– Cholera. Ona naprawdę nie jest świadoma, że takie

umieranie jest jak kretyńskie perpetuum mobile? – zrzędzi

Sumienie, ale nie słyszę go już zbyt dobrze. Jakby jego głos
wydobywał się ze źle dostrojonego radia, jakbym była
pod wodą, gdzieś daleko. Nie widzę, że Serce kręci
zrezygnowana głową.

Budzę się w łóżku i zdaję sobie sprawę, że właśnie

śniło  mi  się  coś  niesamowicie  głupiego,  ale  im  bardziej
próbuję się na tym skupić, tym bardziej oddalają się obrazy.
Przeciągam się i czuję suchość w gardle. Za oknem obudziło
się  już  miasto.  Mam  dziwne  uczucie,  że  chcę  spotkać  się
z  ludźmi.  To  zaskakująca  i  niecodzienna  zachcianka,
spycham  ją  więc  w  głąb  podświadomości.  Kątem  oka
dostrzegam  brzydki  czerwony  lakier  na  paznokciach;
znalazłam  butelkę  wczoraj  pod  umywalką.  Znudził  mi  się
już  chyba  w  nocy,  bo  zaczynam  go  zdrapywać  w  drodze
do łazienki.

Odkręcam kurki, woda leci i szumi. Nucę jakąś

melodię.  Piżamę  rzucam  w  kąt,  myślę  o  kawie  i  tostach,
gdy wchodzę do wanny i nadal zdrapuję lakier. Sssss, woda
jest  zbyt  ciepła,  a  ja  włożyłam  nogę  po  kostkę.  Syczę,
przeklinam,  próbuję  wyciągnąć  stopę  i  jednocześnie
zakręcam  kran.  Dno  wanny  jest  śliskie,  podłoga  nie
zapewnia  przyczepności.  Czuję,  że  upadam,  dzieje  się  coś
dziwnego.  Ostatnią  rzeczą,  którą  widzę,  jest  nie  do  końca
zdrapany lakier z lewego serdecznego palca.