Co się dzieje, kiedy ludzie umierają?

Wszyscy   obawiają   się   śmierci, 
zostaliśmy   bowiem   stworzeni 

do   życia,   a   nie   do   umierania. 
Pismo   Święte   (Biblia)   objawia 

nam   drogę   ratunku   przed 
śmiercią   wieczną.   Ono   też 

mówi   nam,   jaki   jest   stan 

człowieka

 

po

 

śmierci.

 

"Wiedzą bowiem żywi, że muszą umrzeć, lecz umarli nic  
nie wiedzą i już nie ma dla nich żadnej zapłaty, gdyż ich  

imię idzie w zapomnienie. Zarówno ich miłość, jak ich  
nienawiść, a także ich gorliwość dawno minęły; i nigdy  

już nie mają udziału w niczym z tego, co się dzieje pod  
słońcem   (...).   Na   co   natknie   się   twoja   ręka,   abyś   to  

zrobił,   to   zrób   według   swojej   możności,   bo   w   krainie  
umarłych,   do   której   idziesz,   niema   ani   działania,   ani  

zamysłów, ani poznania, ani mądrości"  (Pismo Święte, 
Nowy Przekład, Księga Koheleta 9,5-6).

Czym jest śmierć?

 

Biblia określa stan śmierci jako sen.  "Nie chcemy, 
bracia,  abyście byli  w  niepewności co  do  tych,  którzy  

zasnęli"  (listy   apostoła   Pawła:   I   Tes.   4,13,   por.   I   Kor. 
15,19-20).   Podobnie   Chrystus   określa   stan,   w   jakim 

znajdował się umarły  Łazarz.  "Łazarz, nasz przyjaciel,  
zasnął; ale idę zbudzić go ze snu. Tedy rzekli uczniowie  

do niego: Panie! Jeśli zasnął, zdrów będzie. Ale Jezus  
mówił   o   jego   śmierci;   oni   zaś   myśleli,   że   mówił   o  

zwykłym śnie. Wtedy to rzekł im Jezus wyraźnie: Łazarz  
umarł" (Ew. Św. Jana 11,11-14).

Ten   sen   śmierci   będzie   trwał   aż   do   przebudzenia. 
"Człowiek, gdy się położy, nie wstanie; dopóki niebo nie  

przeminie, nie ocuci się i nie obudzi się ze swojego snu" 
(Pismo   Święte,   NP,   Księga   Hioba   14,12).   To 

przebudzenie nastąpi w momencie powtórnego przyjścia 
Chrystusa. "To wam mówimy na podstawie Słowa Pana,  

że my , którzy pozostaniemy przy życiu aż do przyjścia  
Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli. Gdyż sam  

Pan na dany rozkaz, na głos  archanioła i trąby Bożej  
zstąpi   z   nieba;   wtedy   najpierw   powstaną   ci,   którzy  

umarli   w   Chrystusie"  (I   List   Apostoła   Pawła   do 
Tesaloniczan 4,15-16).

Gdzie znajdują się umarli?

Na   pytanie,   gdzie   znajdują   się   umarli,   Biblia 
odpowiada:  "Śpią w prochu ziemi"  (Pismo Święte, NP, 

Księga   Daniela   12,2).   Odpowiada   też   napytanie:   W 
jakim stanie znajdują się umarli? "Człowiek urodzony z 

niewiasty żyje krótko i jest pełen niepokoju. Wyrasta jak  
kwiat i więdnie; ucieka jak cień i nie ostaje się" (Pismo 

Święte,   Księga   Hioba   14,1-2).   Gdy  "wraca   do   prochu 
swego,   w   tymże   dniu   giną   wszystkie   zamysły   jego" 

(Księga Psalmów 146,4).

Świadomość w stanie śmierci?

Po śmierci nie ma też żadnej świadomości Boga, 

dlatego psalmista Dawid woła: "Panie, ratuj duszę moją, 
zbaw mnie przez łaskę swoją! Bo po śmierci nie pamięta  

się   o   tobie,   a   w   krainie   umarłych   któż   cię   wysławiać  
będzie?"  (Księga   Psalmów   6,5-6).W   Księdze   Koheleta 

9,10 czytamy:  "Na co się natknie twoja ręka, abyś to  
robił,   to   zrób   według   swojej   możności,   bo   w   krainie  

umarłych,   do   której   idziesz,   niema   ani   działania,   ani  
zamysłów, ani poznania, ani mądrości"  (Pismo Święte, 

Nowy Przekład).

Aby zrozumieć stan, w jakim znajdują się zmarli, 
właściwą rzeczą jest zadać pytanie: Kim jest człowiek? 

W   sprawozdaniu   o   stworzeniu   człowieka   czytamy: 
"Ukształtował Pan Bóg człowieka z prochu ziemi i tchnął  

w   nozdrza   jego   dech   życia.   Wtedy   człowiek   stał   się  
istotą żywą" (Pismo Święte, Księga Rodzaju 2,7). Są tu 

wymienione podstawowe elementy, z których składa się 
człowiek: ciało (proch ziemi) i tchnienie życia (energia 

ożywcza);   one   tworzą   istotę   żywą.   Żaden   z   tych 
elementów nie może żyć niezależnie od siebie.
Co   się   więc   dzieje   w   momencie   śmierci?   Biblia 
odpowiada, że jest to proces odwrotny do stworzenia. 

"Wróci się proch do ziemi  - czytamy -  tak jak nim był, 
duch zaś wróci do Boga, który go dał"  (Pismo Święte, 

Księga Koheleta 12,7).
Nie stanowi dla nas problemu to, czym jest proch ziemi, 

lecz to, czym jest ów dech życia? Jest on iskrą życia, silą 
witalną, która uzdalnia człowieka do działania. W Starym 

Testamencie używa się dwóch słów na określenie owego 
ducha   albo   tchnienia:  neszamah  albo  ruach.   Słowo 

neszamah  występuje 21 razy w Starym Testamencie i 
oznacza   fizyczny   akt   oddychania,   najczęściej   sam 

oddech. Typowy przykład użycia tego słowa znajdziemy 
w Księdze Rodzaju 7,21-22: "Wszelkie ciało poruszające  

się na ziemi: ptactwo, bydło (...) i wszelkie płazy (...) i  
wszyscy   ludzie.   Wszystko,   co   miało   w   nozdrzach  

tchnienie   życia".   Zgodnie   z   tymi   wierszami   wszelkie 
stworzenie,   nie   tylko   ludzie,   posiada   owe   "tchnienie" 

życia.
Jeśli owo tchnienie wracałoby do Boga jako świadoma 

istota, która może istnieć niezależnie, znaczyłoby to, że 
do nieba idą ludzie i zwierzęta, że nie ma też podziału 

na   sprawiedliwych   i   grzesznych.   Nigdzie   w   Starym 
Testamencie słowo neszamah nie oznacza nieśmiertelnej 

istoty.  Ruach  pojawia   się   w   Starym   Testamencie   377 
razy.   Tłumaczone   jest   w   podobny   sposób:   jako  duch, 

wiatr,   oddech.   Posiada   identyczne   znaczenie   jak 
neszamah.   W   Nowym   Testamencie   odpowiednikiem 

hebrajskiego ruach jest greckie słowo pneuma.

Czym jest dusza?

Co w Piśmie Świętym znaczy słowo dusza?  Słowo 

dusza   jest   tłumaczeniem   hebrajskiego   słowa  nefesz, 
odpowiednika   nowotestamentowego   słowa  psyche,   i 

oznacza   najczęściej   życie,   osobę,   zwierzę.   Obecnie 
często zwrot nefesz hahajah tłumaczony jest jako istota 

żywa (w starszych tłumaczeniach, jak np. w przekładzie 
księdza Jakuba Wujka z 1935 roku, jako dusza żyjąca). 

Jego znaczenie nie jest ograniczone tylko do ludzi (zob. 
Księga Rodzaju 1,20.24; 2,19).
W sumie w Biblii jest około 900 miejsc, gdzie występuje 
słowo nefesz albo psyche, ale w żadnym miejscu nie jest 

związane z czymś nieśmiertelnym; najczęściej oznacza 
żywą osobę (zob. Księga Rodzaju  14,21;  Księga Liczb 

5,6) i tak najczęściej jest to słowo tłumaczone (Księga 
Powtórzonego Prawa 10,22).
Z Pisma Świętego jasno wynika, że człowiek nie posiada 
duszy,   to   on   jest   nazwany   duszą   żyjącą.   Pogląd,   że 

człowiek   zachowuje   jakąkolwiek   formę   życia   czy 
świadomość   po   śmierci,   oparty   jest   na   pierwszym 

kłamstwie   szatana,   który   wbrew   temu,   co   Bóg 
powiedział (zob. I Mojż. 3,3), oświadczył: "Na pewno nie 

umrzecie"(Księga Rodzaju 3,4). W to kłamstwo szatana 
nie   tylko   uwierzyli   pierwsi   mieszkańcy   ziemi,   ale 

przekonanie   to   przedostało   się   do   kręgów 
chrześcijaństwa,   i   podtrzymuje   ten   pogląd   wielu 

chrześcijan

 

do

 

dnia

 

dzisiejszego.

Zgodnie   z   wiarą   apostoła   Pawła   tylko   Bóg   jest 

nieśmiertelny   (zob.   II   List   Ap.   Pawła   do   Tymoteusza 
6,16).
Skąd zatem zaczerpnięto ideę, że dusza oddziela się od 
ciała w momencie śmierci? Jest to echo słów szatana: 

"Na   pewno   nie   umrzecie".   Rozwinięte   to   zostało   w 
formie   dualizmu   przez   takich   filozofów   greckich,   jak 

Platon (zm. w r. 350 p.n.e.), Arystoteles (zm. w r. 320 
p.n.e.), Pitagoras (zm. w r. 495 p.n.e.). Później idea ta 

przeniknęła do chrześcijaństwa. Szczególną rolę odegrał 
tu   Tomasz   z   Akwinu   (zm.   w   r.   1274   n.e.).

Prawdą   jest   Słowo   Boże.   Nigdy   nie   unikniemy 
zwiedzenia,   jeśli   będziemy   opierać   się   na   nauczaniu, 

które jest mieszaniną prawdy i kłamstwa. Tylko dzięki 
gruntownemu badaniu Słowa Bożego możemy uniknąć 

zwiedzenia. Biblia powinna być pewnym i ostatecznym 
autorytetem dla chrześcijan. Dlatego tak ważną rzeczą 

jest, abyśmy znali pełną prawdę o śmierci.
Już   w   Starym   Testamencie   spotykamy   się   z   faktem 

kontaktowania się przez odstępców od nakazów Bożych 
z rzekomymi umarłymi. W związku z tym Pismo Święte 

daje   radę:  "Gdy   wam   będą   mówić:   Radźcie   się  
wywoływaczy   duchów   i   czarowników,   którzy   szepcą   i  

mruczą,   to   powiedzcie:   Czy   lud   nie   ma   się   radzić  
swojego Boga ? Czy ma się radzić umarłych w sprawie  

żywych? A co dotyczy prawa i objawienia: Jeżeli tak nie  
powiedzą, to nie zabłyśnie dla nich jutrzenka"  (Księga 

Izajasza 8,19-20).
"Nauka o świadomości człowieka po śmierci, a przede 

wszystkim   wiara   w   to,   że   duchy   zmarłych   powracają, 
aby usługiwać żywym, utorowała drogę nowoczesnemu 

spirytyzmowi   (...).   Tę   właśnie   naukę   wykorzystuje 
szatan dla własnych celów. Upadli aniołowie wykonujący 

jego   rozkazy   zjawiają   się   jako   posłowie   ze   świata 
duchów. Książę zła, twierdząc, że kontaktuje żyjących z 

umarłymi,   wywiera   ;   swój   zgubny   wpływ   na   umysły 
ludzi.   Może   on   ukazać   ludziom   postacie   ich   zmarłych 

przyjaciół. Oszustwo to jest doskonałe: znajomy wygląd, 
głos,   słowa   -   wszystko   to   podrabia   z   zadziwiającą 

dokładnością. Wielu pociesza się zapewnieniem, że ich 
umiłowani   doznają   szczęścia   w   niebie,   i   nie 

podejrzewają żadnego niebezpieczeństwa. Dają posłuch 
duchom zwodzącym i naukom diabelskim" (Ellen White, 

Wielki bój, s. 382)*. Te zdarzenia powodują, że miliony 
Judzi   wierzą   w   niebiblijną   naukę   o   nieśmiertelności 

duszy, o życiu pozagrobowym.

Czy jednak jest nadzieja na życie wieczne?

Jezus   jest   źródłem   wiecznego   życia.   Życie   możemy 

osiągnąć tylko przez wiarę w Niego. Wiara ta jednak nie 
polega jedynie na przyjęciu poglądu, że Jezus żył kiedyś 

jako   postać   historyczna,   ale   oznacza   zaufanie   Mu   z 
całego   serca,   całkowite   poleganie   na   Nim. 

Posłuszeństwo   Jemu   jest   warunkiem   życia   wiecznego. 
Jezus zwyciężył śmierć przez to, że sam najpierw umarł 

i powstał z grobu. Może więc dać każdej istocie ludzkiej 
nadzieję niekończącego się życia poza okowami grobu. 

Biblia mówi nam, jak możemy osiągnąć życie wieczne. 
Jej  odpowiedź  jest  bardzo  prosta:  "Kto   ma  Syna,   ma 

żywot; kto nie ma Syna Bożego, nie ma żywota" (I Jana 
5,12) i:  "Uwierz w Pana Jezusa, a będziesz zbawiony" 

(Dz. 16,31).
Pismo   Święte   naucza,   że   przy   stworzeniu   człowiek 

otrzymał tylko warunkowo nieśmiertelność, uzależnioną 
od   posłuszeństwa.   Przez   nieposłuszeństwo   stał   się 

podległy śmierci.
Biblia wyjaśnia, że gdy Jezus przyjdzie na ziemię po raz 

drugi, wzbudzi swój lud z grobów, to jest wierzących, 
którzy   żyli   w   ciągu   wszystkich   wieków,   i   obdarzy   ich 

ponownym życiem. "Gdyż sam Pan na dany rozkaz, na  
głos   archanioła   i   trąby   Bożej   zstąpi   z   nieba;   wtedy  

najpierw   powstaną   ci,   którzy   umarli   w   Chrystusie"  (I 
Tes. 4,16). Pierwszą rzeczą, która stanie się, gdy Jezus 

powróci na ziemię, będzie zmartwychwstanie wszystkich 
Jego wiernych naśladowców. Pismo Święte mówi dalej: 

"Potem  my,  którzy  pozostaniemy  przy  życiu,   razem  z  
nimi   porwani   będziemy   w   obłokach   w   powietrze,   na  

spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z Panem" (I Tes. 
4,17). Co za wspaniała obietnica! Gdy znajdujesz się w 

obliczu śmierci, wtedy najbardziej potrzebujesz nadziei 
życia, która sięga poza bramy grobu. Ten rodzaj nadziei 

oferuje ci Jezus. Dlaczego Mu nie zaufać teraz?  "Jak w 
Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy  

będą   ożywieni.   A   każdy   w   swoim   porządku:   jako  
pierwszy Chrystus, potem ci, którzy są Chrystusowi w  

czasie jego przyjścia" (I Kor. 15,22-23).
Apostoł   Paweł,   w   obliczu   zbliżającej   się   śmierci 

męczeńskiej, napisał:  "Już niebawem będę złożony w.  
ofierze, a czas rozstania mego z życiem nadszedł. Dobry  

bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem; a  
teraz oczekuje mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w  

owym   dniu   da   Pan,   sędzia   sprawiedliwy,   a   nie   tylko  
mnie, lecz i wszystkim, którzy umiłowali przyjście jego" 

(II   Tym.   4,6-8).   Czas   śmierci   męczeńskiej   to   czas 
rozstania   z   życiem,   a   nie   przemiana   jednego   życia   w 

inne życie, jednej świadomości w inną, czy też wędrówki 
duszy   do   nieba.   Nagrodę   w   postaci   życia   wiecznego 

Paweł miał otrzymać dopiero w "owym dniu". Ten dzień, 
jak   często   podkreślał   w   swoich   listach,   to   dzień 

powtórnego przyjścia Chrystusa.

Władysław Polok