Richard A Knaak 
 
Wilczy hełm 
 
Tłumaczyła Maria Gębicka-Frąc 
Tytuł oryginału Wolfhelm 
Wersja angielska 1990 
Wersja 2000 
Specjalne podziękowania dla Gail H. 
za nadobowiązkową lekturę. 
Gail twierdzi, że też lubi bajki! 
I 
R'Dane zahaczył stopą o odsłonięty korzeń olbrzymiego dębu, potknął się i runął  
jak  
długi. Nie znaczy to, że był niezdarą; biegusy deptały mu po piętach i po prostu  
nie miał  
czasu patrzeć pod nogi. 
Słyszał je. Nie był to tupot wielkich szponiastych łap ani też kłapanie zębatych  
paszczy, lecz raczej pomruki niecierpliwego oczekiwania, ich głodu. Biegusy  
zawsze były  
złaknione, choćby tylko krwi i przemocy. Czyż ostatecznie nie były prawdziwymi  
dziećmi  
Niszczyciela? 
R'Dane pozbierał się i raz jeszcze bezgłośnie zwrócił się z błaganiem do swego  
pana,  
prawdziwego pana. Przecież to nie z jego winy ostatnia wyprawa w kierunku Krainy  
Snów  
zakończyła się całkowitą klęską... cóż, przynajmniej nie do końca z jego winy.  
On stał na  
czele wojsk, ale cały plan został zaaprobowany przez jego zwierzchników. 
- Idź dalej, głupcze! - mruknął do siebie. To nie był czas na rozwodzenie się  
nad  
minionymi niepowodzeniami. To był czas ucieczki w nadziei, że może - tylko może  
- jego  
byli wrogowie pospieszą mu na ratunek. 
Nie dociekał, dlaczego władcy Sirvak Dragoth mieliby mu pomóc, ale w swym  
rozpaczliwym położeniu mógł liczyć wyłącznie na ten cud. Nikt spoza Krainy Snów  
nie  
przyjdzie mu z pomocą. Na tym kontynencie nie istniało nic oprócz Krainy Snów i  
imperium,  
któremu niegdyś służył, a które teraz zażądało od niego zapłaty, odarło z  
oficerskich szlifów,  
zdegradowało do szeregowego żołnierza z pospolitym R' przed nazwiskiem i zmusiło  
do  
wyścigu o życie. Wiedział, że z biegusami nikt dotąd nie wygrał. 
Ruszył dalej z głową pełną ponurych myśli. Najgorsze było to, że nawet nie  
wiedział,  
czy jest w pobliżu Bramy. Po prostu biegł mniej więcej w tym kierunku, w którym,  
jak mu się  
wydawało, leżała Kraina Snów, i miał nadzieję, że ktoś' go dostrzeże i zrozumie  
jego  
położenie. 
Biegusy były coraz bliżej. Wyobrażał sobie, że ich gorące, smrodliwe oddechy  
omywają mu kark. 
Mistrz Watahy i garstka jego przybocznych obserwowali samotną postać  
przedzierającą się przez las, który oddzielał wschodni skraj imperium Aramitów  
od Krainy  
Snów. Czasami, gdy coś go zainteresowało, Mistrz Watahy pochylał swoje wielkie,  
zakute w  
zbroję ciało jak gdyby w oczekiwaniu. Prawie wszyscy obecni naśladowali jego  
ruchy, mając  

nadzieję, że oni również dostrzegą to, co wzbudziło ciekawość ich władcy. Tylko  
jeden z  
przybocznych - jedyny, który stał - nie okazywał zaciekawienia akcją ukazywaną  
przez  
kryształ dozorcy. 
Komnata została zaciemniona, tak żeby lepiej widać było obrazy w krysztale, a ów  
mrok nadawał zebranym pozór groźnych upiorów. Wszyscy nosili zbroje aczystego  
hebanu i  
wszyscy stapiali się z cieniami. Mistrz Watahy wyróżniał się nadzwyczajnym  
wzrostem i  
długim płaszczem z wilczych skór. Nic nosił poza tym żadnego innego symbolu  
swojej  
pozycji. Zbroja była prosta, giętka - bardzo dobrze wykonana - i szczelnie  
okrywała całe jego  
ciało. Od lat nikt nie widział go bez niej i wątpliwe, by ktokolwiek pamiętał  
jego twarz,  
zawsze bowiem przysłaniał ją wilczy hełm, symbol oddania Aramitów ich bogu,  
Niszczycielowi. Hełmy takie nosili wszyscy obecni. 
Szyderczo wykrzywione wyobrażenie wilczego pyska na hełmie było jedynie  
przypuszczalnym wizerunkiem boga. Tylko Mistrz Watahy i prawdopodobnie jeszcze  
jedna  
osoba widziały prawdziwe oblicze bóstwa. Wielu z obecnych nie chciało go  
oglądać. Byli w  
pełni usatysfakcjonowani, służąc mu. Nic dziwnego. Zaledwie kilku z nich miałoby  
dość  
odwagi, nie wspominając o mocy, by stawić czoło ponuremu dyktatorowi, a co  
dopiero bogu.  
Pod względem fizycznym nikt nie dorównywał Mistrzowi Watahy - jego ramiona,  
potężne  
niczym konary, zdradzały siłę mogącą rozerwać człowieka na dwoje, niezależnie od  
tego, czy  
miałby na sobie zbroję, czy nie. 
Jeden uczestnik zebrania siedział z dala od reszty, wodząc rękami nad  
kryształem,  
kierując obrazami. Choć nic nie różniło go od innych, nikt w komnacie nie miał  
wątpliwości  
co do jego rangi. Dozorcy już tacy byli. Nie mogli być inni. 
- Jak daleko od przypuszczalnej granicy Krainy Snów znajduje się ofiara, dozorco  
D'Rak? - zapytał jeden z dowódców Watahy. 
Pomijając Mistrza Watahy, dozorca D'Rak jako jedyny w tej komnacie mógł - gdyby  
zaszła taka potrzeba pogwałcić tradycje narady. W czasie takich spotkań wszyscy  
zobowiązani byli do noszenia ceremonialnych hełmów, ale jemu wolno było zakładać  
lżejsze  
nakrycie głowy, w którym wilcza głowa nie przysłaniała twarzy, tylko pełniła  
rolę ozdoby i  
symbolu statusu. Takie hełmy noszono poza salą obrad, gdyż były dużo  
chłodniejsze. D'Rak,  
lekko otyły Aramita z wąsami i zrośniętymi brwiami, założył otwarty hełm, żeby  
nic nie  
utrudniało mu koncentracji potrzebnej do manipulowania kryształem. 
- - Być może już przekroczył granicę. Z Krainą Snów nigdy nic nie wiadomo. -  
D'Rak nie potrafił ukryć rozdrażnienia. Mistrz Watahy nie zadałby tak głupiego  
pytania, nie  
zrobiłby tego również stojący obok niego adiutant. Z obecnych w komnacie jedynie  
oni  
rozumieli trudności wiążące się z określeniem granic na poły urojonego miejsca,  
które istniało  
tyleż w umyśle, co na powierzchni ziemi. Na tym polegał problem R'Dane'a;  
postąpił tak,  
jakby pozycje jego przeciwnika były dokładnie wytyczone, jak na przykład  
Menliatów.  

Menliatowie mieli obsesję na punkcie precyzji, obsesję, z której wyleczyło ich  
dopiero  
podbicie przez wilczych najeźdźców. Panowie Sirvak Dragoth rządzili regionem,  
którego  
granice były tak trudne do sprecyzowania, jak bywa to w przypadku mgły. 
- - Pokaż nam biegusy. - Ręka tak ogromna, że mogłaby zamknąć w sobie obie  
dłonie D'Raka, zacisnęła się z całej siły. Był to jedyny znak świadczący, że  
Mistrz Watahy  
jest zainteresowany polowaniem. Jego głos... 
Niejeden członek rady wzdrygnął się niespokojnie na dźwięk tego głosu. Nawet  
dozorcę przebiegł dreszcz. W Mistrzu Watahy było coś, co wzniecało lęk nawet w  
sercach  
najbardziej odważnych przywódców i dowódców. Głos wzbudzał echa, jakby mówiący  
siedział zgoła gdzie indziej. Jedyną osobą, która nie poddała się niepokojowi,  
był stojący  
blisko mistrza adiutant, ale o nim też krążyło mnóstwo niepokojących opowieści. 
D'Rak pochylił głowę i wyszeptał kilka słów, a jego dłonie zatańczyły nad  
kryształem. Dozorcy byli zestrojeni ze swymi osobistymi talizmanami, a on, jako  
jeden z  
najwyższych rangą, kontrolował samo Oko Wilka. Należało ono do najpotężniejszych  
magicznych artefaktów wilczych najeźdźców i oferowało wiele możliwości. Obecnie  
korzystano z jednego z pośledniejszych. 
Obraz zmienił się. Z początku widać było jedynie ciemną plamę, w której dopiero  
po  
chwili dozorca rozpoznał biegusa. Niezależnie od koncentracji obraz nie nabrał  
ostrości - taka  
była bowiem natura tych istot. 
Stworzenie trochę podobne do wilka zatrzymało się, obwąchując korzenie drzewa w  
poszukiwaniu tropu ofiary. Było ciemniejsze niż zbroje jego panów, ciemniejsze  
niż sama  
noc. Niewiarygodnie długi, wąski pysk rozchylił się, ukazując ostre jak sztylety  
kły, których  
błysk kontrastował ostro z mroczną sylwetką. Spomiędzy szczęk zwisał długi,  
jakby wężowy  
jęzor. Stworzenie podniosło łapę i pazurami długimi jak ludzkie palce zaczęło  
drapać wokół  
drzewa. Pazury bez wysiłku rwały nawet grube korzenie. Biegus był potężnie  
zbudowany i  
nie brakowało mu siły; można by pomyśleć, że takie ciężkie stworzenie nie może  
być  
szybkie, a jednak niewiele innych potrafiło przed nim umknąć. 
Dołączył do niego drugi, a potem trzy kolejne zainteresowały się znaleziskiem  
pierwszego. Nie można było orzec, gdzie kończy się jedno, a zaczyna drugie  
stworzenie;  
jakby wtapiały się w siebie i wzajemnie przenikały. Tylko dwie rzeczy nie  
budziły  
wątpliwości: doskonałe nosy i ogromne szczęki. Chwilami wydawało się, że biegusy  
składają  
się wyłącznie z zębów i pazurów. 
Odkrywca nowego tropu skoczył w tym samym kierunku, w jakim minutę czy dwie  
wcześniej oddalił się R'Dane. Za nim popędziły pozostałe. Wiele stworzeń wyło  
albo ujadało,  
powiadamiając swoich pobratymców o pościgu. 
- - Pokaż zwierzynę. 
- - Tak, Mistrzu Watahy. - D'Rak manipulował chwilę mocą zawartą w Oku i raz  
jeszcze pokazał uciekającego człowieka. Twarz R'Dane'a - D'Rak pomyślał kwaśno,  
że jest  
ona zbyt przystojna - wyrażała czysty strach. Uciekinier wiedział, że biegusy  
już go  
dopędzają i że nigdzie nie znajdzie ratunku. 
- - Jak długo ucieka? - zapytał obojętnie Mistrz Watahy. 

- Ponad dzień, panie - odparł jeden z dowódców. Ogromny Mistrz Watahy poruszył  
się na krześle, popadając w krótką zadumę. Po paru sekundach odwrócił się do  
swojego  
adiutanta i oznajmił: 
- Zakończ polowanie. 
- Panie. - Adiutant przesunął wilczą maskę i wbił wzrok w kryształ. D'Rak zdusił  
rozdrażnienie. Tak jak inni dozorcy nie lubił, gdy obcy, zwłaszcza ten obcy,  
majstrowali z  
talizmanami, z którymi związani byli oni wszyscy. Talizman był życiem tego, kto  
go nosił.  
Ale skoro Mistrz Watahy postanowił zaszczycie tego przybłędę, zlecając mu  
zadanie śmierci,  
starszy dozorca nie miał nic do gadania. 
Biegusy, gdy coś je poruszyło, zanosiły się wyciem przyprawiającym o obłęd.  
Adiutant Mistrza Watahy nadal wbijał wzrok w kryształ i po paru sekundach wycie  
osiągnęło  
taki poziom, że kilku dowódców musiało zasłonić uszy. 
- Dość. 
Postać w zbroi cofnęła się, kłaniając Mistrzowi Watahy. 
R'Dane obejrzał się, choć wiedział, że nie powinien tego robić, i potknął się na  
jakiejś  
nierówności podłoża. Przewrócił się i potoczył po ziemi, zatrzymując dopiero na  
pniu drzewa.  
Siła uderzenia wycisnęła mu powietrze z płuc. Nie mógł się ruszyć. 
"Dopadły mnie! Przeklęty niechaj będzie Niszczyciel! Co to za bóg..." 
Złapały go delikatne, ale zaskakująco silne ręce. Najpierw pomyślał, że wreszcie  
dopadły go biegusy, lecz one w jednej chwili rozdarłyby go na strzępy. Oczy  
odmawiały mu  
posłuszeństwa; prawdę powiedziawszy, powieki zrobiły się takie ciężkie, że nie  
zdołał ich  
podnieść. Zdążył jeszcze zobaczyć dwie niewyraźne postacie, które jakby nie  
miały twarzy.  
Potem zapadła ciemność. 
Dziwne, ale zgromadzeni w komnacie wilczy najeźdźcy widzieli tylko bezradnego  
żołnierza, który zawiódł swego pana. Obserwowali, jak biegusy dopadają tego  
durnia i  
okrążają go z wielką radością. Jeden po drugim przyskakiwały do skazańca,  
szarpiąc go  
zębami i drapiąc pazurami, za każdym razem wracając do kręgu, który stale się  
zacieśniał. 
Wreszcie przewodnik stada wyrwał się z kręgu, warcząc i patrząc na leżącego  
człowieka z mieszaniną żądzy i pogardy. Cofnął się o parę kroków i  
znieruchomiał. 
Skulona postać kupiłaby sobie kilka chwil życia, gdyby trwała bez ruchu. Stało  
się  
inaczej. R'Dane chciał się odczołgać, co dla biegusów było oznaką jego słabości. 
Przewodnik z rozpędu skoczył na byłego wilczego najeźdźcę. Inne stworzenia z  
dzikim wyciem uczyniły to samo. 
Kiedy nic nie zostało, nawet skrwawiony strzęp ubrania, Mistrz Watahy podniósł  
się  
spokojnie, ani trochę nie wzruszony okropną egzekucją, która odbyła się na jego  
rozkaz. 
- D'Rak, odwołaj biegusy. Reszta... zapamiętajcie sobie to, co widzieliście. 
Mistrz Watahy odszedł bez słowa pożegnania, w towarzystwie swojego adiutanta.  
D'Rak patrzył, jak inni wychodzą jeden po drugim. Mógłby sam przez cały czas  
kontrolować  
biegusy. Jego pan kazał zrobić to swojemu adiutantowi, żeby pokazać, iż  
przywrócił go do  
łask. 
Nic dziwnego. D'Shay zawsze był jego faworytem. 
Dozorca nawiązał kontakt z biegusami, które wcale nie kwapiły się do powrotu.  

Opiły  
się krwią i ogarnęła je żądza mordu. Jeden królik to za mało dla takiego dużego  
stada. "Może  
dam radę załatwić im dwa, a nawet trzy następne - pomyślał dozorca. - To będzie  
nawet  
zabawne". 
Biegusy, ogłupione nagłym zniknięciem ofiary, zataczały bezcelowe kręgi. Kiedy  
dotarło do nich wezwanie dozorcy, zawahały się, błyskając zębami, złe, że  
wyprowadzono je  
w pole i że stało się coś niezwyczajnego. 
W końcu przeważył strach i przywiązanie. Przewodnik zawył i zawrócił do psiarni.  
Reszta stada podążyła za nim. 
Nie widziały stojących obok nich postaci, podtrzymujących nieprzytomnego  
Aramitę.  
Nawet kiedy jeden biegus otarł się o jasnoszare płaszcze, po prostu odruchowo  
odskoczył w  
miejsce, gdzie nic mu nie przeszkadzało. 
Kiedy ostatni biegus zniknął w oddali, dwie postacie obróciły się ku wschodowi.  
Powietrze przed nimi zamigotało i w tkaninie samej rzeczywistości utworzyła się  
dziura.  
Gdyby D'Rak nadal patrzył w Oko, ujrzałby w oddali wysoką wieżę i masywną bramę,  
na  
której roiły się trudne do zidentyfikowania stworzenia. Strzegły one Bramy do  
Krainy Snów  
przed obcymi. 
Dwie postacie niosące R' Dane'a przeszły na drugą stronę i dziura zniknęła. 
D'Rak miał całkowitą rację w swoim przypuszczeniu. Kraina Snów rzeczywiście była  
tyleż stanem umysłu, co czymkolwiek innym. A R'Dane, w tych ostatnich sekundach,  
w  
końcu się do niej dostroił. 
II 
- Jesteś pewien, że ta twoja "bezpieczna przystań" naprawdę jest bezpieczna? 
Beseen, kapitan irilłiańskiego okrętu korsarskiego "Korbus", pokazał w uśmiechu  
ostre smocze zęby. Większość kapitanów z Irillianu albo należała do władających  
smoczych  
Idanów, albo też była ludźmi, którzy zdobywali szlify pod dowództwem smoków. W  
przeciwieństwie do wielu innych przedstawicieli swojego rodzaju, Beseen był  
niski, niemal  
krępy. Wyglądał jak zwyczajny wojownik odziany w zbroję, z twarzą niemal całkiem  
schowaną pod hełmem. Jednak jego żywiołem było morze. Przedkładaj dowodzenie  
okrętem  
nad lądową wojaczkę i trzeba przyznać, że jako kapitan korsarskiego "Korbusa"  
odnosił duże  
sukcesy. 
- Jak najbardziej, wielmożny Gryfie. Zawijaliśmy tutaj więcej niż tuzin razy.  
Aramiccy wilczy najeźdźcy, którzy chlubią się własnymi wyprawami na morze,  
uznali tę  
zatokę za bezużyteczną. Leży zbyt daleko na południe od centrum imperium w  
pobliżu  
brakuje wiosek, które mogliby podbić i splądrować. Ale i drugiej strony, ich  
potrzeby różnią  
się od naszych. 
Gryf nie wypytywał go o szczegóły. Na smocze potrzeby zbyt często składały się  
rzeczy, o których wolał nie siedzieć. I tak miał kłopoty ze zrozumieniem,  
dlaczego niektóre  
smcki zostawały żeglarzami. Ogólnie rzecz biorąc, rasa ta opętana b«ła  
podświadomym  
pragnieniem coraz większego upodabniania się db ludzi, którymi tak często  
pogardzała.  
Dlaczego na korsarskich okrętach smoki narażają życie w ludzkich postaciach,  
skoro w czasie  

walki z wrogiem mogą przybrać przyrodzoną im formę, która zapewnia im przewagę?  
Beseen, mniej zamknięty w sobie niż większość jego pobratymców, w trakcie  
podróży podał  
mu kilka powodów. Powiedział, że smok atakujący cudzoziemski statek musi zachovy  
wać  
taką ostrożność, iż jego moce stają się prawie bezużyteczne. Łup w postaci  
dryfującej sterty  
połamanego drewna nie jest żadnym łupem. Poza tym dla większości smoków z jego  
klanu  
długotrwałe unoszenie się w powietrzu jest męczące, a gdzie na oceanie m)głoby  
wylądować  
dorosłe, w pełni wyrośnięte stworzenie? Utonęłoby, próbując wrócić do ludzkiej  
postaci. Z  
jakiegoś powodu smoki nie są dobrymi pływakami. I tak, choć klany Błękitnego  
Smoka  
vyprawiały się na morze, nadal były stworzeniami lądowymi, jak i«h kuzyni, Były  
też inne  
powody. Kapitan wdał się w wyjaśnienia, lecz Gryf uznał je za nieco mętne i  
podejrzane.  
Przez całą podróż przypatrywał się smokom na pokładzie "Korbusa" i ton Beseena  
bardziej  
niż jego słowa przekonał go, że prawdziwa przyczyna polega na tym, że smoki wolą  
ludzką  
postać. Z ich zachowania i z odpowiedzi na ostrożne pytania lwioptak  
wywnioskował, że  
niektórzy członkowie załogi nawet nie pamiętają, kiedy po raz ostatni  
przybierali smoczą  
formę. Co ważniejsze, smoczęta, zwłaszcza po zaznajomieniu się z ludźmi, uczyły  
się  
przemiany kształtów w coraz młodszym wieku i robiły to z większym powodzeniem.  
Gryf  
mógł przewidzieć czas, nie tak daleki, kiedy wszystkie smoki będą mogły uchodzić  
za ludzi i  
w porównaniu z nimi niekiedy wypadać lepiej - przynajmniej od niektórych. 
Zastanowił się, czy nie zasugerować tego Beseenowi, lecz szybko zarzucił pomysł.  
Załoga już przyglądała mu się czujnie. Mówienie smokowi, że chce być bardziej  
ludzki,  
równało się zapraszaniu nieszczęścia. Gryf wiedział, że miałby niewielkie szansę  
przeciwko  
tylu przedstawicielom smoczej rasy. 
Tygodnie spędzone na statku były wyczerpujące. Odkładając rozważania nad swoją  
teorią na lepszy czas, Gryf zacisnął szponiaste ręce na relingu, gdy bryzgi wody  
zmoczyły mu  
twarz. Miał mokrą sierść oraz pióra, i nie winił żeglarzy, którzy, rozmawiając z  
nim, ustawiali  
się po odwietrznej. Brzydka woń doskwierała nawet jemu, a mógł się do niej  
przyzwyczajać  
przez całe życie. 
"Całe życie". Był to kolejny problem, prawdopodobnie największy. Ponad sto lat  
wcześniej fale wyniosły Gryfa na brzeg należący do Penacles, Miasta Wiedzy.  
Stworzenie  
budową przypominające człowieka, ale o twarzy drapieżnego ptaka, z grzywą lwa i  
szponiastymi rękami, które czasami pokrywało futro, a kiedy indziej pióra,  
naprawdę był  
ludzką formą zwierzęcia, ze szczątkowymi skrzydłami - brakowało mu tylko ogona. 
Jednak w jakiejś zapomnianej przeszłości zyskał moc i nabył umiejętności  
wojownika.  
Dysponując magią i talentem dowódczym, zgromadził armię najemników. Mimo  
postanowienia, że w miarę możliwości nie będzie walczyć dla gadzich Smoczych  
Królów, tak  
jemu, jak i jego ludziom wiodło się całkiem dobrze. W tym okresie życia i w  

burzliwych  
czasach po wycofaniu się z żołnierskiego rzemiosła, zawsze, ilekroć to możliwe,  
unikał  
morza. Myśl o morzu niemal go paraliżowała - niewiele było rzeczy, które  
przepełniały go  
takim lękiem, jak te bezkresne błękitne przestrzenie. Wiedział, że jego  
przeszłość leży po  
drugiej stronie Wschodnich Mórz, ale dopiero niedawno odkrył jej fragmenty i  
znalazł  
odwagę, by przekroczyć masę wód rozdzielających Smocze Królestwa od jego stron  
ojczystych. 
Odwaga ta nie ułatwiła samej podróży. Bez chwili przerwy towarzyszyły mu  
wspomnienia fal, które przez długi czas rzucały jego na wpół martwym ciałem, nim  
w końcu  
łaskawie wyrzuciły go na brzeg. 
Okręt zmienił kurs, zmierzając ku ukrytej zatoce, co zmusiło Gryfa do  
przeniesienia  
się w drugi koniec pokładu. Uczynił to zwinnie - chodził jak człowiek, elf czy  
smok. Ze  
względu na stopy, łączące cechy lwich łap i orlich szponów, nosił nieco szersze  
buty, ale  
poruszał się z gracją doświadczonego myśliwego. Swobodne ubranie Iwioptaka  
pełniło  
głównie rolę maskującą, skrywało bowiem wyrostki, które były jego "skrzydłami",  
i nogi,  
które jak u kota czy ptaka zginały się w kolanie w stronę przeciwną niż u ludzi.  
Gryf przez  
lata sprawowania władzy w Penacles zaskarbił sobie ogromny szacunek poddanych,  
lecz  
nadal wstydził się zwierzęcych cech swojej powierzchowności i starał sieje  
ukrywać. Ludzie  
uznali go za swego, on zaś próbował odwzajemnić ich uczucia, upodobniając się do  
nich.  
Głupi pomysł, bezsprzecznie, ale nie gorszy od wielu innych. 
Na wspomnienie Penacles zamknął oczy. Co sobie o nim myśleli? Porzucił ich, gdy  
cały kontynent porwany został przez wir przemian. Smoczy Cesarz nie żył, zabity  
z rąk  
swojego pobratymca, który też był martwy. Tenże Smoczy Król spustoszył przed  
śmiercią  
północne ziemie, które jeszcze nie otrząsnęły się po jego najeździe. W sumie  
życie straciło  
sześciu z koronowanych smoczych władców, a tylko jeden z pozostałych miał  
następcę.  
Mimo nagłego zwiększenia wpływów, sytuacja ludzkich królestw miała się niewiele  
lepiej.  
Mito Pica leżało w ruinie, mieszkańcy zostali wycięci albo rozpędzeni przez  
uzurpatora,  
księcia Tomę, który nadal cieszył się zdrowiem i życiem. W Talaku rządził młody  
król  
Melicard, kaleki fanatyk, który stracił cześć twarzy i rękę podczas próby  
porwania młodych  
Smoczego Cesarza. Smoczęta pozostawały pod opieką Cabe'a i Gwen Bedlamów, dwojga  
z  
najpotężniejszych żyjących magów i bliskich przyjaciół Gryfa. Były również  
chronione przez  
Zielonego Smoka, jedynego Smoczego Króla sprzymierzonego z ludźmi na  
przyjacielskich  
zasadach. 
Beseen wykrzykiwał rozkazy załodze złożonej z ludzi, smoków i całej gamy innych  
ras., JCorbus" powoli, jakby niechętnie wchodził do maleńkiej zatoki. Kapitan  
lubił ją, gdyż  

trzeba było wykazać się dużym kunsztem żeglarskim, żeby nie wpaść na podwodne  
skały.  
Twierdził, że jego nurkowie odkryli niezliczone wraki okrętów, którym nie  
powiodła się ta  
sztuka. 
- Książę Morgis na pokładzie! - zawołał jeden z majtków. 
Gryf odwrócił się. Po zamachu, zorganizowanym przez wilczych najeźdźców pod  
wodzą D'Shaya na Błękitnego Smoka, pana Irillianu, i Gryfa, Smoczy Król  
przedłużył  
czasowy rozejm z panem - obecnie byłym panem - Penacles. Błękitny Smok miał  
flotę  
piracką, która od czasu do czasu nękała Aramitów, i to właśnie on użyczył  
sprzymierzeńcowi  
"Korbusa". Lwioptak postanowił odkryć prawdę o sobie po tym, jak w ostatecznym  
starciu z  
D'Shayem dowiedział się rzeczy, których sam nie pamiętał. 
D'Shay zginął w tym spotkaniu, najwyraźniej szukając śmierci. Lwioptakowi trudno  
było w to uwierzyć, choć widział wszystko na własne oczy. Co noc prześladowała  
go  
wykrzywiona w szyderczym uśmiechu twarz wilczego najeźdźcy. Aramita był ważnym  
ogniwem łączącym go z przeszłością - nawet po śmierci. 
Książę Morgis pojawił się w polu widzenia. Błękitny Smok nie do końca ufał swemu  
sprzymierzeńcowi, dlatego wysłał z nim nowo mianowanego księcia jako towarzysza  
i  
doradcę. Jak jego poprzednicy, Morgis był synem Błękitnego, choć brak  
królewskich  
znamion uniemożliwiał mu przywdzianie korony. Pod tym względem Smoczy Królowie  
byli  
nieustępliwi. Smoczy Król niemal stracił życie, a jego dwaj synowie ponieśli  
śmierć - jeden  
zginął z ręki drugiego, który następnie padł pod ciosem Błękitnego Smoka.  
Ciosem, który  
rozdarł mu gardło. 
Mimo braku znamion Morgis był prawym smoczym panem. Niemal o stopę wyższy  
od Gryfa, który sam szczycił się pokaźnym wzrostem, skórę miał zieloną z  
odcieniem  
morskiego błękitu, pospolitym wśród jego klanów. Wiele smoków nie wyróżniających  
się  
królewskimi znakami miało zielonkawą barwę, chyba że ich klany zmieniały ją w  
okresie,  
gdy smok był jeszcze bardzo mały. Wielu dziedziczyło ubarwienie albo symbole  
charakterystyczne dla ich klanów. Na przykład wszystkie smoki z klanu Czerwonego  
-  
nowego Czerwonego Smoka, gdyż poprzedni dawno temu zginął z ręki szalonego ojca  
Cabe'a, Azrana - bez wyjątku pyszniły się krwawoczerwoną karnacją. 
Hełm i zbroja w rzeczywistości były łuskową skórą smoka, który za sprawą smoczej  
magii przemieniał się w wojownika. Była to postać najbardziej zbliżona do  
ludzkiej, jaką  
mogła przybierać większość męskich osobników, choć z pokolenia na pokolenie  
podobieństwo do ludzi stawało się coraz większe. Morgis, jak wielu innych  
młodszych  
smoków, wolał ludzkie kształty i wracał do przyrodzonej mu postaci wyłącznie w  
sytuacjach  
zagrożenia życia. A nawet wtedy czynił to z niechęcią. 
- Wielmożny Gryfie - rzekł smok. 
Gryf przyznawał, że jego antypatia do smoka po części wynikała z faktu, że -  
pomijając kolor - Morgis za bardzo przypominał księcia Tomę. Jak Toma wykazywał  
cechy  
atawistyczne: miał długi, rozwidlony język i ostre zęby drapieżcy, których nawet  
przy  
największym przejawie dobrej woli nie można było nazwać ludzkimi. Jego  

kunsztowny hełm  
był nie tyle ochronnym nakryciem głowy, ile symbolem książęcej władzy. Gryf  
widział już  
wcześniej proces przemiany kształtów. Gdyby Morgis postanowił to zrobić, smoczy  
pysk  
wyobrażony na hełmie stopiłby się z jego twarzą, na koniec stając się jego  
prawdziwym  
obliczem. Nigdy nie widział Morgisa w smoczej postaci, ale podejrzewał, że  
zaliczał się on  
do najpotężniej zbudowanych smoków. 
- - Książę Morgisie. 
- - Czy zadecydowałeś już, dokąd wyruszysz, gdy dobijemy do brzegu? 
Problem ten trapił byłego pana Penacles od początku podróży. Czy spróbować  
zakraść  
się do Canisargos, potężnej stolicy imperium Aramitów, czy też szukać Krainy  
Snów i Sirvak  
Dragoth, dwóch miejsc, o których wspomniał D'Shay i których nazwy trącały teraz  
struny  
wciąż niedostępnych wspomnień. 
- - Na wschód, następnie pomocny wschód. 
- - Chcesz tedy znaleźć mityczną Krainę Snów. - Było to stwierdzenie, nie  
pytanie, i  
wskazówka, że smok znał decyzję jeszcze zanim Gryf ją podjął. 
- - Tak - i nie uważam, że są mityczne. 
Morgis odwrócił się do Beseena, który, zadowolony, że jego ludzie bezbłędnie  
wprowadzili okręt do zatoki, zbliżył się do swoich pasażerów. 
- A co ty powiesz, kapitanie? Czy wiesz, gdzie leży owa Kraina Snów? 
Beseen syknął z zadumą. 
- - Bezsssprzecznie issstnieje. - Skoncentrował się. Smoki, niekiedy będące  
perfekcjonistami, starały się bezbłędnie posługiwać ludzką mową. Czasami było to  
trudne,  
zwłaszcza gdy do głosu dochodziły emocje, dlatego nagminnie zdarzały się  
przejęzyczenia i  
inne błędy. - Muszą issstnieć, gdyż inaczej wilczy najeźdźcy nie traciliby tyle  
czasu i ludzi na  
próby ich podbicia. 
- - Rzekłeś, jak na realistę przystało. Przyznaję ci rację. - Książę Morgis  
uśmiechnął  
się. Nie był to przyjemny widok. 
Gryf przekrzywił głowę na bok, żeby lepiej widzieć brzeg. Gdyby chciał, mógłby  
na  
jakiś czas upodobnić się do człowieka z ludzkimi oczami, ale wolał własny wzrok,  
dużo  
lepszy od ptasiego. Lepiej zostawić zmianę postaci na czas, kiedy naprawdę  
będzie tego  
potrzebować. Występowanie w ludzkiej postaci przez dłuższy czas było dla niego  
męczące, a  
przypuszczał, że będzie musiał to zrobić przed końcem poszukiwań - jeśli zostaną  
zakończone. 
Istniało duże prawdopodobieństwo, że zginie jeszcze przed natrafieniem na ślad  
tajemniczej Krainy Snów i Sirvak Dragoth... i bramy - nagle na niego spłynęło.  
Jakiejś ważnej  
bramy. Uchyliły się kolejne, długo zamknięte drzwi w jego pamięci. Z radością  
witał napływ  
takich wspomnień, lecz zarazem to go denerwowało, gdyż często nie mógł ich z  
niczym  
powiązać. 
"Pewnego dnia przypomnę sobie wszystko" - obiecał sobie. 
Beseen mówił: 
-...brzegu, łódź powróci. Nie możemy przebywać tu zbyt długo. Zawsze istnieje  
ryzyko, że trafi tu jakiś awanturnik, może z myślą, iż jego poprzednicy coś  

pominęli. Mamy  
również własne zadania. Jakieś dziesięć mil na wschód stąd znajdziecie przyjazną  
wioskę.  
Tam sprzedadzą warn konie. 
To stwierdzenie przyciągnęło uwagę Gryfa. Odwrócił się do smoczego księcia,  
skupiając błyszczące oczy na fałszywym hełmie. 
- Nam? 
Morgis uśmiechnął się lekko. Nie spojrzał Gryfowi w oczy. 
- Mój pan rozkazał, bym ci towarzyszył. Uważał, że wcześniejsze wspominanie ci o  
tej decyzji mijałoby się z celem. 
- - Ponieważ sprzeciwiłbym się w dosadnych słowach. Ton smoka zdradzał  
rozbawienie. 
- - Tak, ten argument też padł. 
- - Odmawiam! - Sierść zjeżyła się na grzbiecie Gryfa. Morgis obojętnie wzruszył  
ramionami. 
- W takim razie kapitan Beseen zawróci "Korbusa" i ruszymy z powrotem  
natychmiast po uzupełnieniu zapasów. 
Gryf z miny kapitana poznał, że to dla niego coś nowego, ale nie mógł  
zaprotestować. 
Nie było wyjścia. Gryf w dzień i w nocy borykał się z problemem nadal  
niedostępnych wspomnień. Powrót do Smoczych Królestw doprowadziłby go do  
szaleństwa.  
Nawet w tej chwili brzeg wabił go syrenią pieśnią i, mimo ogromnego wstrętu do  
otwartej  
wody, niemal gotów był wpław przebyć resztę drogi. 
- Zgoda, ale tylko ty. - Nie próbował sobie wyobrażać jazdy w towarzystwie  
uzbrojonych po zęby smoczych wojowników, gdyż nawet w przebraniu taki oddział  
przyciągałby uwagę. 
- Oczywiście. Nie jestem pisklęciem, wielmożny Gryfie. "To się dopiero okaże" -  
pomyślał cierpko były władca. On w razie potrzeby mógł owinąć się płaszczem czy  
przybrać  
ludzką postać. Ale jak ukryć wysokiego, barczystego smoka, który wygląda jak  
wojownik w  
pełnej zbroi? 
Książę uprzedził jego zastrzeżenia. 
- Mój pan dał mi dwa takie, żeby ułatwić nam podróż. Jeden z majtków, człowiek,  
przyniósł dwa płaszcze. Gryf był pełen podziwu. Morgis, a może sam Błękitny  
Smok,  
zaaranżował wszystko tak, by nie miał czasu na wymyślenie jakiego bądź solidnego  
argumentu. 
- Płaszcze iluzji. Jak zrozumiałem, ich zrobienie wymagało nie lada zachodu, ale  
powinny zapewnić nam bezpieczeństwo. - Płaszcze miały nadać im taki wygląd, jaki  
sobie  
wyobrażą. Na pozór zwyczajne, były istnym magicznym majstersztykiem. 
Przez krótką chwilę lwioptak zastanawiał się nad nowymi możliwościami, jakie  
otwierały te części odzieży. W takim płaszczu mógłby wejść do Canisargos bez  
zwracania  
niczyjej uwagi, a stamtąd... 
Co dalej? Co zrobi, znalazłszy się wśród wrogów, z których niewątpliwie cześć  
potężniejsza będzie od niego? Nie, lepiej trzymać się pierwotnego planu i szukać  
mieszkańców Sirvak Dragoth. Wilczy najeźdźcy mogą zaczekać - co prawda nie w  
nieskończoność. Byli mu to winni, choćby tylko za ukradzione wspomnienia. 
Beseen wziął płaszcze i podał je pasażerom. 
- Tutejsze style różnią się tak samo, jak na naszym kontynencie. Jeśli  
wybierzecie strój  
na przykład z Penacles czy z Irillianu i pominiecie wyróżniające go cechy,  
powinno być  
dobrze. Budowę cielesną pozostawiam waszemu wyborowi. 
Gryf obejrzał płaszcz. Był swobodny, skrojony w ten sposób, żeby nie krępować  
ruchów podczas walki. Nie powinno być problemów z noszeniem pod nim mieczy.  
Mogli  

również wyobrazić sobie broń, ale gdyby wpadli w tarapaty, iluzoryczne miecze  
byłyby  
raczej mało skuteczne. 
Morgis i Gryf założyli płaszcze. Przez kilka sekund lwioptak miał kłopoty ze  
skupieniem spojrzenia na towarzyszu. Książę stał się rozmytą plamą, która  
wreszcie przyjęła  
kształt wysokiego, ciemnowłosego mężczyzny o przeszywającym spojrzeniu  
niebieskich  
oczu. Po jego twarzy pełzał zadufany uśmieszek i Gryf nie mógł powstrzymać  
myśli, że  
często spod maski iluzji wyziera prawdziwa osobowość. To skłoniło go do  
zastanowienia, co  
zobaczy książę, kiedy popatrzy na niego. 
Kapitan Beseen, zawsze chętny do pomocy, kazał przynieść zwierciadło. Ktoś  
znalazł  
jedno wśród "skarbów", które korsarz miał jeszcze na sprzedaż, i przyniósł je na  
pokład.  
Morgis przejrzał się pierwszy i z zadowoloną miną podał lusterko Gryfowi. 
Twarz, która na niego spojrzała, lekko różniła się od tej, która się pojawiała,  
gdy  
zmieniał kształt na ludzki. Widocznie pamięć go zawiodła, ale nie mógł się  
skarżyć na  
powierzchowność. Arystokratyczny, choć wydatny nos na szczęście podnosił cechy  
fizjonomii zamiast im szkodzić. Włosy miał jasne, a oczy wąskie i ciemne. W  
przeciwieństwie do smoka, który zrezygnował z zarostu, jego iluzoryczny  
wizerunek pysznił  
się małą, zadbaną bródką. 
Jej widok nasunął mu pewną myśl. 
- - Lepiej, żebyśmy zbyt długo nie przebywali z nikim niegodnym zaufania, bo  
zacznie się zastanawiać, dlaczego nie golimy się ani dlaczego nasze włosy nigdy  
nie są  
rozwichrzone. 
- - Racja. Powinniśmy także zatrzymać lustro, tak na wszelki wypadek. - Czary  
maskowały ich rzeczywisty wygląd, lecz silna wola, świadoma lub podświadoma,  
mogła w  
widoczny sposób wprowadzić zmiany w iluzji. Płaszcze były dalekie od  
doskonałości. 
Gryf poprawił przyodziewek. Iluzoryczne moce rozciągnęły się na samą opończę.  
Zamiast dziwnie skrojonego okrycia miał na sobie zwyczajny płaszcz dojazdy  
konnej z  
kapturem. Praca, jaką włożył w to Smoczy Król czy jego magowie, naprawdę budziła  
podziw. 
Jeden z członków załogi okrętu podszedł do Beseena, stanął na baczność i  
zasalutował. 
- - Łódź przygotowana, kapitanie. 
- - Doskonale. Panowie? - Smok skłonił się i wskazał, w którą stronę mają się  
skierować. 
W szalupie mogło się zmieścić dwunastu ludzi, ale prócz nich płynęli tylko  
czterej  
wioślarze. Zapasy już załadowano, a samą łódź spuszczono na wodę. Wioślarze  
czekali  
cierpliwie, podczas gdy pasażerowie schodzili ze statku. 
- Niechaj Smok z Głębin ma was w opiece! - zawołał z pokładu Beseen. 
Książę pomachał mu na pożegnanie, a potem łódź ruszyła do brzegu. Gdy się  
zakołysała, byłego pana Penacles przeniknęło wewnętrzne drżenie. Woda! Aż za  
dobrze  
pamiętał koszmar, jaki przeżywał w drodze na spotkanie z Błękitnym Smokiem.  
Teraz wcale  
nie było lepiej. Solidny pokład "Korbusa" zapewniał mu przynajmniej poczucie  
bezpieczeństwa. Ta łódź - ta łupina - była taka lekka, że każda kolejna fala  
groziła jej  

wywróceniem. Jednakże przeprawa minęła bez przygód i wkrótce dobili do brzegu. 
Jeden z wioślarzy dał znak, że mogą bezpiecznie wysiadać. Gryf przeklął w  
myślach  
morską wodę, która omywała mu wysokie buty i bryzgała w twarz. Morgis też nie  
wyglądał  
na szczęśliwszego - dziwne, zważywszy, że pochodził z morskiego plemienia. W  
przeciwieństwie do Smoczego Króla, zdecydowanie wolał przebywać na lądzie. 
Marynarze wynieśli zapasy na brzeg, zasalutowali księciu i zepchnęli szalupę na  
wodę. Gryf i jego towarzysz odprowadzili ich wzrokiem, a potem pozbierali  
ekwipunek i  
odwrócili się, by rozejrzeć się po brzegu. 
Stali u stóp stromego zbocza porośniętego trawą. Gdyby nie nachylenie, byłoby to  
niezłe pastwisko. Beseen powiedział, że dziesięć mil stąd na wschód leży  
przyjazna wioska.  
Czekał ich długi, choć nie straszny spacer. Gdyby to były wulkaniczne Piekielne  
Równiny,  
pokonanie dziesięciu mil przerastałoby ich możliwości. 
Gryf rzucił okiem przez ramię na "Korbusa", który już ruszał w drogę. Westchnął  
i  
upewniwszy się, że ekwipunek pewnie tkwi mu na plecach, wbił w ziemię szponiaste  
dłonie.  
Grunt był twardy i zapewniał solidne oparcie. Morgis podążył za nim i wkrótce  
wspinaczka  
przerodziła się w wyścig ku krawędzi zbocza. 
Smok wygrał, ale tylko dzięki stosunkowo wysokiemu wzrostowi i myśli, która  
nagle  
wpadła Gryfowi do głowy: że zwycięzca może zobaczyć na szczycie buty jakiegoś  
wędrowca,  
który wcale nie musi okazać się przyjaźnie usposobiony. 
Po zakończeniu wspinaczki stwierdzili, że milę czy dwie od brzegu trawa ustępuje  
drzewom, które gęstniejąku północy i wschodowi. Gryf pomyślał, że to piękny  
widok. Smok  
natomiast uznał, że jest nudny i odwrócił się, żeby zerknąć na "Korbusa", który  
już powinien  
być na otwartym morzu. 
- Gryfie! 
Lwioptak okręcił się napięcie, zaintrygowany brzmieniem głosu smoczego  
towarzysza. 
"Korbus" wyszedł z naturalnego portu i kierował się na zachód. Na horyzoncie  
pojawiły się inne okręty. Obaj byli pewni, że nie są to smoczy korsarze, choć z  
tej odległości  
ledwo je było widać. 
- Zobaczyli go - zaklął Morgis. - Patrz! Próbują przeciąć mu drogę! 
Tak było. Kapitanowie trzech okrętów zmienili kurs, żeby uniemożliwić mu  
ucieczkę.  
Jeśli Beseen spróbuje zawrócić do Smoczych Królestw, wpadnie prosto w ich sieci.  
Smok  
mógł liczyć, że prześcignie wrogie okręty, albo też skręcić na południe i  
płynąć, dopóki nie  
zrezygnują z pościgu. Jeśli istniało jakieś inne rozwiązanie, to Gryf o nim nie  
wiedział. Był,  
nie ukrywając, ignorantem w sprawach taktyki walki na morzu, ale przecież wojna  
morska nie  
mogła aż tak bardzo różnić się od działań lądowych, prawda? 
- Dlaczego kilku żeglarzy nie przemieni się w smoki? Są dość blisko brzegu, by  
bezpiecznie wylądować po zakończeniu bitwy. 
Morgis potrząsnął głową. 
- - Smok byłby dla nich wymarzonym celem. Jak zrozumiałem, Aramici mają swoje  
sztuczki. Beseen jest dobrym kapitanem. Gdyby uznał, że może zwyciężyć, już by  
przystąpił  
do walki. 

- - Aha. - Gryfa ogarnął niepokój. Zastanawiał się, co takiego może zniechęcić  
korsarza do ataku na wilczych najeźdźców. 
Smok znieruchomiał i syknął ze złością. 
- - Ocochodzi,Morgisie? 
- - Lepiej nie czekajmy, żeby zobaczyć, czy Beseen wyrwie się z tej matni.  
Oddalmy  
się stąd jak najbardziej. Aramici wiedzą, że "Korbus" wypłyną] z zatoki. Nie  
wątpię, że będą  
chcieli sprawdzić, po co tu zawijał. 
Gryf pokiwał głową. Lekceważenie wilczych najeźdźców byłoby niemądre. Niejeden  
przypłacił to życiem. Tylko przemyślność generała Toosa, byłego  
głównodowodzącego sił  
Gryfa, a obecnie jego następcy, uchroniła Iwioptaka i Błękitnego Smoka przed  
powolną  
śmiercią z rąk D'Shaya. 
Odwrócili się i pomaszerowali na wschód. Z wcześniejszych słów kapitana  
wynikało,  
że wioskę nietrudno znaleźć, co oczywiście znaczyło, iż znajdą ją również wilczy  
najeźdźcy,  
którzy ruszą ich tropem. Z tego względu musieli dotrzeć tam jak najszybciej,  
kupić  
przyzwoite wierzchowce i pojechać dalej. Dopiero gdy znajdą się w gęstej kniei,  
która, jak  
mówił Beseen, ciągnęła się daleko, dafeko na wschód, będą mogli odpocząć. 
Podróż przebiegała spokojnie, ale działała na nerwy. Gryf nie potrafił  
powiedzieć, co  
takiego niepokoi go w otaczającym ich i stale gęstniejącym lesie. Cokolwiek to  
było,  
wyprowadzało z równowagi również księcia Morgisa. Dokuczliwe wrażenie  
lwioptakmógł  
opisać tylko w jeden sposób - że ze wszystkich stron są obserwowani przez milion  
oczu.  
Oczu, które niekoniecznie musiały być przyjazne. 
Dwaj podróżnicy z ogromną ulgą powitali wioskę. 
Zwała się Resal i nawet na pierwszy rzut oka sprawiała przygnębiające wrażenie.  
To  
tutaj wedle słów Beseena mieli kupić konie - jeśli tylko jakieś tu będą. Na  
wioskę składało się  
nie więcej niż tuzin lepianek, które tylko z dużą dozą optymizmu można było  
nazwać  
domami, i parę innych chałup nie zasługujących na to miano. Sklecone byle jak z  
kamieni,  
błota i słomy, wyglądały tak, jakby lada chwilamiały się rozsypać. Między tymi  
budami  
ciągnął się pas błota. Gryf i Morgis woleli brnąć w wysokiej trawie niż taplać  
się w tej  
namiastce drogi. Po wiosce kręciło się kilka zaniedbanych zwierząt, ale nie było  
wśród nich  
koni. Nigdzie nie było widać koni. Wieśniacy w prostych zgrzebnych strojach  
wykonywali  
różne gospodarskie obowiązki, lecz robili to bez cienia zaangażowania, jakby nie  
wierzyli w  
sens pracy i niewiele dbali o własne życie. Ożywili się dopiero wtedy, gdy  
wreszcie dostrzegli  
przybyszów. 
Zdaniem Gryfa, wbrew zapewnieniom Beseena postawa nieszczęsnych mieszkańców  
Resalu wcale nie była przyjazna. Morgis nie dostrzegał niczego niewłaściwego w  
ich  
nastawieniu, prawdopodobnie dlatego, że praktycznie na wyścigi spełniali ich  
życzenia. Jako  
członek smoczej rodziny królewskiej był do tego przyzwyczajony. Gryf zastanawiał  

się, czy  
byliby równie skorzy do pomocy, gdyby Morgis ukazał im się w smoczej postaci. Z  
oszczędnych słów Beseena wynikało, że kapitan wysyłał do wioski tylko kilku  
zaufanych  
ludzi. 
Po pewnym czasie Gryf zdał sobie sprawę, że mają do czynienia z podbitymi,  
upodlonymi ludźmi. Brakowało im pewności siebie, kiedy pojawiał się ktoś ufny w  
swoją  
siłę. Gdy weszli do wioski, dzieci przerwały zabawę i wytrzeszczyły na nich  
ponure ślepka.  
Dorośli przestali pracować - kobiety zniknęły w chałupach, mężczyźni zaś stali w  
milczeniu,  
spodziewając się najgorszego. Kiedy dowiedzieli się, że wędrowcy nie zostaną na  
noc i  
potrzebują tylko dwóch koni, paszy i jedzenia, jak najszybciej dali im wszystko,  
byle tylko  
obcy wyruszyli w drogę. 
Korsarzom los tych ludzi był obojętni, ale Gryf przejął się ich niedolą. Niemal  
uciekł  
się do użycia siły, żeby zmusić do przyjęcia zapłaty staruszka, który przywiódł  
konia -  
najwyraźniej dla niego cennego - i próbował oddać mu go za darmo. 
Taki stan rzeczy był niecnym dziełem Aramitów. Wiecznie zastraszone dzieci i  
tchórzliwi dorośli gotowi byli zrobić wszystko w zamian za pozostawienie ich w  
spokoju. Był  
to kolejny dowód świadczący przeciwko wilczym najeźdźcom - jakby Gryf  
potrzebował ich  
więcej, by nimi gardzić. 
- Powinniśmy ruszać. Mamy nie więcej niż dwie, może trzy godziny do zachodu  
słońca. - Morgis już dosiadał wierzchowca. On też miał dość wioski. Była zbyt  
niechlujna.  
Lepiej ryzykować w nieznanym lesie, niż nocować w takim brudzie - nawet jeśli  
wieśniacy  
wyłazili ze skóry, żeby im dogodzić. 
Gryf odgadł te myśli, patrząc na twarz smoka, i znów był zdumiony, że złudne  
oblicze  
jest równie wymowne co prawdziwe. Uświadomił sobie, że jego fizjonomia też może  
zdradzać pogardę, jaką wzbudziła w nim wielkopańska postawa księcia. Zmusił się  
do  
przybrania obojętnej miny. 
Nie powiedzieli nikomu, dokąd jadą, chód dali do zrozumienia, że pociągną na  
północ. Nie sposób było powiedzieć, czy w wiosce są aramiccy szpiedzy, ale  
fałszywe  
informacje mogły na krótki czas zmylić ewentualny pościg. 
Wieśniacy tłumnie wylegli, żeby ich pożegnać. Ich oczy jaśniały radością. Za  
wioską  
Morgis pokazał Gryfowi pal wbity w ziemię. Był gruby jak męska noga i co  
najmniej stopę  
wyższy od smoka. Szczyt wieńczyło prymitywne wyobrażenie wilka lub jakiegoś  
podobnego  
stworzenia. 
- Interesujące dzieło, nie sądzisz? 
Gryf miał wrażenie, że maszkara wodzi za nim wzrokiem. Patrzył w jej ślepia jak  
zaczarowany, nawet odwrócił się w siodle. 
Otworzyły się kolejne drzwi uwalniające wspomnienia. 
Morgis, który wysunął się do przodu, obejrzał się i wstrzymał konia, co wcale  
nie było  
łatwe. W przeciwieństwie do ludzi, wierzchowiec wiedział, kto siedzi na jego  
grzbiecie i bez  
przerwy sprzeciwiał się woli smoczego jeźdźca. 
- - Gry... Co się stało? 

- - Niszczyciel. 
- - Słucham? 
- - Niszczyciel. Naczelny bóg Aramitów. Zwą go żyjącym bogiem. - Gryfa  
przeniknął chłód. Zmusił wierzchowca do szybszego kroku i zrównał się z  
Morgisem. 
- - To tylko totem. Poza tym, czym się przejmować? Z doświadczenia wiem, że  
większość bogów nie ingeruje w życie śmiertelników. Jakiż sens miałoby bycie  
bogiem,  
gdyby się miało dużo do roboty? - Morgis wyszczerzył zęby. Wyglądał nie bardziej  
sympatycznie niż przed założeniem płaszcza. 
Lwioptak potrząsnął głową, próbując pozbyć się uczucia, jakie go opadło, gdy  
spojrzała na niego ta rzeźba... nie, to śmieszne! Jak po wiedział jego  
towarzysz, to tylko  
totem, bezduszny kawałek drewna. A jednak nowe wspomnienia napawały go grozą,  
choć nie  
pamiętał niczego, co mogłoby uzasadnić to uczucie. 
- - W takim razie Niszczyciel - rzekł wreszcie - jest inny. 
- - Inny? 
Coś... zasłyszana dawno temu opowieść... Opowieść, której nie mógł sobie  
przypomnieć. 
- Niszczyciel osobiście interesuje się swoim ludem. Kontroluje go. I jak mówią,  
to on  
kieruje poczynaniami wilczych najeźdźców. 
Morgis zmarszczył brwi. 
- Nie sugerujesz chyba... 
Gryf pokiwał głową, zwracając wzrok na leżące przed nimi ziemie, nad którymi  
czuwała - którymi rządziła - jedna zła istota. 
- Tak. Niedługo może się zdarzyć, że nadepniemy na odcisk - albo na pazur -  
pewnego  
prawdziwego, bardzo mrocznego boga. 
III 
Gdyby nie fakt, że znajdowali się na obcym lądzie, gdzie wszyscy i wszystko  
stanowiło potencjalne zagrożenie, obaj jeźdźcy byliby znużeni podróżą. Krajobraz  
był tak  
monotonny, że czasami podróżnicy nie mogli oprzeć się wrażeniu, iż nie posuwają  
się  
naprzód, tylko zataczają kręgi. Wszystko wyglądało tak samo. Gryf niemał tęsknił  
do  
zmierzchu, choćby dlatego, że zachód słońca miał zmienić wygląd otoczenia. 
Morgis odchylił się w siodle. 
- Rozbijemy obóz czy wolisz jechać dalej? Ja nie muszę się zatrzymywać, a konie  
skore są do dalszej drogi. 
Była to prawda. Obaj mieli pewne kłopoty z panowaniem nad wierzchowcami.  
Chciały puścić się cwałem, a ani Gryf, ani jego towarzysz nie mieli zamiaru na  
to pozwolić.  
Dzika galopada przez ciemny las nie byłaby zbyt mądra. 
Gryf zastanowił się nad słowami księcia. 
- - Jedźmy, dopóki się nie ściemni. - Wskazał na niebo. - Dzisiejszej nocy  
pokaże się  
tylko Hestia, i to ledwie w kwadrze. Nie mam ochoty jechać przez ten las, gdy  
nie będzie nic  
widać. 
- - Tu nie ma na co patrzeć. Las jest pusty. 
- - Zastanów się, dlaczego. 
Morgis zamilkł. Gryf mógł bez przeszkód pogrążyć się w rozmyślaniach. Dlaczego  
las  
był pusty? Nawet normalne odgłosy natury - ptaków i nocnych zwierząt - były  
stłumione.  
Może było to normalne na tak słabo zasiedlonym obszarze? Może dawne podboje  
Aramitów  
w tej części kontynentu przyczyniły się do tak znacznego zdziesiątkowania  

zwierzyny, że  
stada jeszcze nie zdążyły się odrodzić? Wyjaśnienie takie pozostawiało wiele do  
życzenia,  
gdyż bytność tej hipotetycznej armii odcisnęłaby swoje piętno również na samym  
lesie.  
Musieliby napotykać wycięte lub spalone drzewa czy też ścieżki wydeptane przez  
wojowników. 
Gryf zesztywniał, po raz pierwszy bowiem w lesie zapadła zupełna cisza. Grobowa  
cisza. 
Ledwie widoczny w mroku Morgis ściągnął wodze i wyciągnął rękę. Wskazał na  
północ. Gryf wstrzymał wierzchowca, skoncentrował się i w panującej ciszy  
usłyszał  
cichutki, słaby odgłos. Szczęk metalu. 
Ucieczka nie wchodziła w rachubę. Lwioptak rozejrzał się, jego wzrok spoczął na  
gęstych zaroślach po prawej stronie. Pokazał je smokowi, zsiadł z konia i  
poprowadził go ku  
kępie. Morgis podążył za nim. Ukryli zwierzęta w krzakach i zmusili je do  
położenia się na  
ziemi. 
Było bardzo ciemno, ale to działało na ich korzyść. Istniała duża szansa, że  
prędzej oni  
dostrzegą intruzów niż oni ich. 
Nie musieli długo czekać. Szczęk metalu stawał się coraz wyrazniejszy, podobnie  
jak  
odgłosy czynione przez ludzi i konie. Morgis położył rękę na ramieniu Gryfa,  
kiedy w  
pobliżu przejechał pierwszy z konnych. 
Lwioptak nie widział hełmów - ludzie przypominali rozmyte plamy - lecz wiedział,  
że  
to wilczy najeźdźcy. W jakiś nieuchwytny, a zarazem dobitny sposób sugerowała to  
ich  
postawa. Niemal mógł sobie wyobrazić, o czym myślą. Było ich co najmniej  
dziesięciu, być  
może dwa razy tylu. Ciemność uniemożliwiała dokładne policzenie, ale nie sądził,  
by jego  
ocena zbyt mocno mijała się z prawdą. 
W pewnym momencie poczuł, jak coś próbuje wniknąć do jego umysłu. Subtelnie,  
niemal niezauważalnie. Gryf wzniósł barierę i zmylił badawczą sondę - ten, kto  
ją zapuścił,  
odniesie wrażenie, że w lesie nie ma nikogo obcego. Odwrócił się niespokojnie do  
księcia,  
który uspokajająco pokiwał głową; on też wyczuł intruza. Z patrolem jechał jakiś  
czarnoksiężnik, podobny do tego, który ostatnim razem towarzyszył D'Shayowi.  
Tego, który  
poniósł śmierć, gdy golemy Gryfa przypadkowo zmiażdżyły jego talizman. Dozorca?  
Chyba  
tak brzmiała ich nazwa. Aramici mieli z sobą dozorcę. 
Wiedział też, dokąd zmierzają. Byli w drodze do wioski, w której zakupili konie,  
co  
oznaczało, że chcieli sprawdzić, czy ktoś nie wysiadł z "Korbusa". 
Minął ich ostatni jeździec. Gryf w myślach odliczał sekundy. Morgis wreszcie  
zmęczył się czekaniem i już miał wstać, gdy lwioptak przycisnął go do ziemi.  
Zdążył w  
ostatniej chwili - gdy tylko grzbiet smoka skrył się za osłoną liści, pojawiło  
się kilku  
następnych wilczych najeźdźców. Były władca Penacles spodziewał się czegoś  
takiego.  
Ostatnia grupa jechała w odwodzie. Taktyka miała na celu wywabienie  
nieprzyjaciela z  
kryjówki. Przekonani, że minął ich cały patrol, mogliby zdradzić swoją obecność,  
a wówczas  

zostaliby wzięci w dwa ognie. 
Stało się jasne, że mieli mniejszą przewagę niż przypuszczali. Jakimś sposobem  
wieści z okrętów w niecały dzień dotarły do jednej ze strażnic. Lwioptak nie  
miał  
wątpliwości, że gdy tylko patrol dowie się, iż dwóch obcych nabyło konie  
zaledwie dziesięć  
mil od zatoki, wiadomość rozejdzie się równie szybko. Nie mogli nawet zakładać,  
że mają  
tyle czasu, ile ten patrol potrzebuje na dotarcie do wioski, przesłuchanie  
mieszkańców i  
pościg. Skoro łączność była tak wyśmienita, inny patrol mógł już czekać gdzieś z  
przodu, aby  
przeciąć im drogę. 
Tym razem czekali znacznie dłużej, zanim pomyśleli o wstaniu. Wreszcie Gryf  
podniósł się bezgłośnie, omiatając wzrokiem otaczające ich drzewa. Przenikało go  
dziwne  
uczucie, jakby nie byli sami wbrew pewności, że wszyscy Aramici są już daleko.  
Miał  
wrażenie, że obserwują go niezliczone oczy, ze wszystkich stron. 
Morgis wstał, przeciągając obolałe mięśnie. Nie był przyzwyczajony do kulenia  
się w  
kryjówce i był na to zbyt potężnie zbudowany. 
- - Proponuję jechać dalej, dopóki konie wytrzymają, i odsapnąć w jakimś  
bezpiecznym miejscu. 
- - Moglibyśmy użyć płaszczy iluzji. Upodobnić się do otoczenia... Nie, i tak  
konie  
by nas zdradziły. - Gryf pokręcił głową. - Nie mamy wyboru. Jedziemy dalej, ale  
zatrzymamy  
się w chwili, gdy któryś z nas zacznie kiwać się w siodle. Jeśli jeden będzie  
miał dość,  
natychmiast powie to drugiemu. 
Książę przytaknął. 
- Zgoda. 
Dosiedli koni i po krótkiej naradzie ruszyli prosto na wschód. Morgis proponował  
południowy wschód, ale Gryf był pewien, że to, czego szuka, leży bardziej na  
północ. Z jazdą  
na północny wschód wiązało się ryzyko, że znajdą się zbyt blisko zaludnionych  
terenów  
imperium wilczych najeźdźców. 
Hestia płynęła po niebie, zalewając las mdłym blaskiem. Podróżnicy wdzięczni jej  
byli za skąpą poświatę, która zapewniała im względną osłonę, ale zarazem  
chcieliby widzieć  
dalej niż na kilka tylko kroków. 
Przez cały czas Iwioptaka nie opuszczało wrażenie, że są obserwowani. 
Droga wlokła się w nieskończoność. Gryf co rusz spoglądał na samotny księżyc,  
próbując ocenić, z jaką prędkością się posuwają i ile jeszcze czasu zostało do  
wschodu słońca.  
Za trzecim razem zmrużył oczy. Czy dotychczas księżyc nie jaśniał po ich lewej  
stronie? Jeśli  
tak, to co robił za ich plecami? Na księżycu można było polegać. Podążał  
ustaloną ścieżką i  
nigdy z niej nie zbaczał. Nie miotał się po całym niebie jak jakiś  
postrzeleniec. 
Jeśli wiec księżyc nie zbłądził, to znaczyło, że oni kierują się... na południe? 
- Mamy problem. - Morgis wypowiedział na głos wewnętrzne stwierdzenie Gryfa.  
Lwioptak oderwał oczy od zbłąkanego księżycai spojrzał do przodu, w stronę  
wskazywaną  
przez smoka. - Nie przejedziemy przez ten gąszcz. 
Było to trafne określeniem tego, co tarasowało im drogę. Ścieżka zniknęła.  
Patrzyli na  
gęstwinę krzaków i pnączy tak splątaną, że przedarcie się przez nią zajęłoby  

dzień z okładem. 
- - Nie używaj magii - przestrzegł Gryf. 
- - Nie musisz mi tego mówić - syknął Morgis. - Każdy czar o sile umożliwiającej  
zrobienie wyłomu w tych chaszczach byłby jak dmuchanie w róg, jak sygnał dla  
naszych  
przyjaciół w czerni. Z tego samego względu ogień też odpada. Myślisz, że  
powinniśmy  
wyrąbać sobie drogę? 
- - Myślę, że powinniśmy to objechać. 
- - Którędy? - Książę rozłożył ręce. - Ciągnie się i ciągnie bez końca. Dlaczego  
nie  
zobaczyliśmy tego wcześniej? 
Uczucie, że są obserwowani, przybrało na sile. 
- - Nie... nie wiem. Westchnienie. 
- - Będziemy musieli... 
Gryf nie prosił o skończenie zdania. Morgis patrzył do tyłu. Lwioptak odwrócił  
się w  
siodle... i ujrzał mur roślin równie gęstych, jak te z przodu. 
- Na Smoka z Głębin! - zaklął cicho smok. - Zasadzka! Zwrócili konie w prawo -  
na  
zachód. Kolejna ściana zieleni powitała ich zmrużone oczy. Skręcili w przeciwną  
stronę i  
stwierdzili, że ostatnia droga ucieczki również została odcięta. 
Wtedy zaczęły się szepty. 
Z początku nie zwrócili na nie uwagi, bardziej przejęci znalezieniem wyjścia nie  
wymagającego posługiwania się magią. Ta bowiem natychmiast zaalarmowałaby  
Aramitów.  
Później pomyśleli, że to wiatr szemrze w splątanych konarach i pnączach. Dopiero  
po paru  
minutach stwierdzili, że to wcale nie wiatr. 
- - Wpadliśmy w pułapkę - mruknął Morgis. 
- - Ale nie wilczych najeźdźców. 
- - No to czyją? 
Gryf nie odpowiedział, bardziej zajęty próbą rozszyfrowania szeptów. Było to  
niemożliwe, gdyż ciche głosy paplały tak szybko, że rozróżniał tylko jedno czy  
dwa słowa, a  
nawet ich znaczenia nie był pewien. 
- -... mamy... Tzee... pewne jest... 
- -...dlaczego... martwy... Tzee... wrócił... 
- -... szansa... pokuty... zemsta... 
- -...zemsta... Tzee... 
- -...moc... znowu... dla... Tzee... 
Szepty brzmiały bezładnie, głosy mówiły jeden przez drugi. Jakby jedna osoba  
została  
podzielona na kilkanaście części i próbowała rozmawiać z sobą. 
Gryf usłyszał szelest i, odwróciwszy się szybko, zobaczył, że książę zdejmuje  
płaszcz.  
Iluzja człowieka zniknęła. Nagle zapadła cisza, jakby niewidzialnym przeciwnikom  
odjęło  
mowę na widok smoka. 
- Weź to. - Morgis rzucił mu płaszcz. 
Szepty zaczęły się na nowo, choć teraz pobrzmiewał w nich inny ton, jakby  
musieli na  
gwałt podjąć decyzję. 
- -...smok... jeden z jego... Tzee... 
- -...zatem obaj... 
- -...będą/będziemy... rosnąć... 
- -...moc... Tzee... 
- -...moc... 
- -...moc... Tzee... Szepty złowróżbnie ucichły. 
Morgis szybko zsunął się z siodła i podał wodze towarzyszowi. 

- Cofnij się. Zmienię kształt. 
Gryf chciał zaprotestować, ałe smok już się przemieniał. Zbroja jakby zmiękła i  
skręciła się. Ręce i nogi wykrzywiły się pod nieludzkimi kątami i urosły. Palce  
przemieniły  
się w szpony. Na plecach księcia pojawiły się maleńkie skrzydła, które po chwili  
rozłożyły się  
i powiększyły. Morgis opadł na cztery kończyny. Już zajmował większą cześć  
wolnej  
przestrzeni. 
Misterny smoczy pysk na hełmie księcia powoli osunął się w dół, stopniowo  
przekształcając się w prawdziwe oblicze smoka. Morgis, już niemal całkowicie  
przeobrażony,  
nadal się powiększał. 
Gryf spojrzał w niebo i zmarszczył brwi, gdy zobaczył, że nad ich więzieniem  
tworzy  
się baldachim ze splątanych gałęzi. Niewidoczni "szeptacze" znów toczyli swoją  
niesamowitą  
rozmowę, a ich głosy zdradzały nową siłę, nową pewność siebie. Lwioptaka nagle  
opadło  
straszliwe przeczucie. Jedną ręką zmagając się z dwoma szalejącymi końmi, drugą  
podniósł  
ku niemal zamkniętemu baldachimowi zieleni i zaczął manipulować polami mocy. Nic  
się nie  
stało. 
Rozległ się krzyk, potem w głosach "szeptaczy" zabrzmiał triumf i poczucie  
władzy. 
-...nasz... Tzee... nareszcie... 
Nagle koń stanął dęba, wyrzucając Gryfa w powietrze. Ale lwioptak nie przeżyłby  
wielu lat służby jako najemnik, gdyby nie nauczył się błyskawicznie reagować w  
każdej,  
nawet najbardziej zaskakującej sytuacji. Uderzył o ziemię i przeturlał się, żeby  
złagodzić  
upadek. Z rozpędem wpadł na żywą ścianę więzienia. Otworzył oczy i przetoczył  
się na bok,  
o włos unikając kopyt drugiego spłoszonego rumaka. 
Sam Morgis kulił się tam, gdzie Gryf widział go przed chwilą, jęcząc i drąc  
ziemię  
palcami. Powrócił do swej ludzkiej postaci i był w szoku spowodowanym nagłą  
przymusową  
przemianą. 
Głosy zabrzmiały radośnie, a ich monotonny, teraz zgoła nierozpoznawalny szmer  
zaczął nienaturalnie naciskać na umysł byłego monarchy. Gryf zaczął zapadać się  
w głąb  
siebie, szukając przed nim ucieczki. Jego ręce, gmerające bezcelowo po ziemi,  
natrafiły na  
kółko z dwoma maleńkimi gwizdkami, które wypadło mu z kieszeni. Wspomniał czas,  
kiedy  
klany Czarnego Smoka i jego fanatyczni ludzcy zwolennicy oblegali Penacles.  
Pewnej  
straszliwej nocy smoki wzbiły się w niebo i przypuściły zmasowany atak. Penacles  
z  
pewnością uległoby tej nawale, gdyby jego władca nie posłużył się trzecim  
gwizdkiem, który  
pierwotnie wisiał wraz z pozostałymi. Gwizd wezwał ptaki ze wszystkich stron.  
Była ich taka  
liczba, że smoki nie mogły się ukryć. Dziesiątkowały pierzastych wojowników, ale  
same też  
ponosiły straty. Niewyobrażalne stada ptaków otaczały ogromne bestie, zadając im  
rany  
tysiącami ostrych dziobów. 
Smocza szarża zakończyła się sromotną porażką, co unicestwiło nadzieje Czarnego  

Smoka na szybkie zwycięstwo. 
Gryf nawet nie sprawdził, który z dwóch gwizdków ma w ręku. Podniósł go do  
dzioba, aż nazbyt dobrze świadom, że zaświstanie byłoby dużo łatwiejsze w  
ludzkiej postaci,  
niż w tej iluzorycznej. Ale jak tarzający się po ziemi Morgis, on też nie mógłby  
się  
przemienić, zwłaszcza nie teraz, kiedy z trudem zachowywał przytomność. Pamiętał  
tylko, że  
musi wtłoczyć powietrze do gwizdka. Dmuchnąć, i to natychmiast. 
Resztkami sił zmusił się do otoczenia umysłu mentalną barierą. Było to o wiele  
trudniejsze niż wcześniej, kiedy blokował przypadkową sondę wilczego najeźdźcy.  
Mimo  
wszystko bariera powoli nabrała kształtu i stopniowo umacniała się, coraz to  
szybciej, aż  
znów odzyskał władzę nad sobą. Zacisnął gwizdek w ręce i nawet udało mu się  
przybrać  
półludzką formę. 
Wsunął gwizdek w dopiero co ukształtowane usta i dmuchnął. Dmuchał, dopóki  
niemal nie omdlał z braku powietrza. 
Gdy skończył, gwizdek rozsypał się w pył w jego dłoni. 
Szept załomotał w barierę ze zdwojoną siłą, lecz teraz przeszywające,  
ogłupiające  
głosy zdradzały niepewność. Gryf zastanowił się, czy któryś z wilczych  
najeźdźców usłyszał  
jego gwizd albo wrzaski udręki Morgisa. Nadal był pewien, że nie oni zastawili  
tę pułapkę.  
Nie, trafili przypadkiem w jakiś ciemny zakątek Krainy Snów, której szukał z  
takim  
zapamiętaniem. 
W jego głowie rozbłysło wspomnienie, a dokładniej - zdanie: "Sirvak Dragoth  
strzeże  
Krainy Snów, ale włada tylko tymi, którzy pragną mu podlegać". Innymi słowy,  
panowie  
Sirvak Dragoth przyjmowali wszystkich i nie zatrzymywali tych, którym nie w smak  
były ich  
rządy. 
"Opiekunowie, oto, kim oni są" - osądził Gryf. 
Jednostajny pomruk szeptów przerodził się nagle w chaotyczny bełkot gniewu i  
strachu. Nacisk na umysł lwioptaka zelżał. Ruch w pobliżu powiedział mu, że  
Morgis też już  
nie jest atakowany. Konie stały jak zamrożone, ciężko oddychając ze strachu.  
Instynkt stadny  
wziął górę: tuliły się do siebie, czekając na coś, co mogło się pojawić; na coś,  
na czym  
mogłyby wyładować swoje przerażenie. Gryf zanotował sobie w pamięci, by mieć na  
nie oko,  
gdy osłabnie zielone więzienie. Przerażone zwierzęta będą chciały uciec przy  
pierwszej  
nadarzającej się okazji, co zmusiłoby byłych jeźdźców do pieszej wędrówki przez  
zdecydowanie nieprzyjazne ostępy. 
Coś warknęło za murem pnączy, coś kociego na szczęście. To oznaczało, że gwizdek  
spełnił swoje zadanie, gdyż tajemniczy przybysz symbolizował część natury Gryfa.  
Lwioptak  
podniósł się ostrożnie i namacal trzeci, ostatni gwizdek. Co wzywał? Pierwszy  
nawiązywał do  
ptasiego, drugi do kociego aspektu jego osoby. Co pozostawało? 
Ściany więzienia wybrzuszyły się do środka. Gryf kolejny raz przypadł brzuchem  
do  
ziemi i zakrył głowę rękami. Pomyślał, że być może pozna odpowiedzi dotyczące  
gwizdka -  
pod warunkiem jednak, że przeżyje. 

Minęło kilka sekund. Masywny mur roślin nie runął na niego, ośmielił się więc  
otworzyć oko i rozejrzeć. 
Więzienie zniknęło i nic nie świadczyło o jego istnieniu. Przeminęło również  
wrażenie, że są obserwowani przez niewidzialne oczy. Szepty ucichły. 
Czujne uszy wychwyciły trzask gałęzi, gdy coś dużego w pośpiechu oddalało się na  
wschód. Gryf skoczył na nogi i natychmiast tego pożałował. Walka o zachowanie  
przytomności umysłu zaowocowała potężnym bólem głowy. Zachwiał się, ale na  
szczęście  
nie upadł. 
- Gryfie? - Wcześniej Morgis nie zwracał się do niego po imieniu, żeby  
przypadkiem  
nie zdradzić jego prawdziwej tożsamości. Nie uzgodnili innego miana i lwioptak  
zamierzał  
naprawić to zaniedbanie w chwili, gdy świat przestanie zataczać się razem z nim.  
Złapał się  
za głowę i odwrócił do swojego towarzysza. 
Smok na klęczkach sięgał po płaszcz upuszczony przez Gryfa. Płaszcz był trochę  
powalany ziemią, ale poza tym nie poniósł uszczerbku. Morgis zarzuci! go na  
ramiona i znów  
stał się postawnym, barczystym mężczyzną. 
- Co się stało? Co zrobiłeś? 
Były monarcha schował gwizdek pod szatę, nie chcąc pokazywać go  
"sprzymierzeńcowi", i odparł: 
- Użyłem jednorazowego zaklęcia z mojej zasnutej mrokiem przeszłości. Z jego  
pomocą wezwałem swoich kocich kuzynów. 
Nie było to do końca kłamstwem, a jednak nie było też prawdą. Morgis przyjął  
jego  
słowa za dobrą monetę. Nie wiedząc o ostatnim gwizdku, nie mógł podejrzewać, że  
Gryf mija  
się z prawdą. 
- - Co się stało z naszymi niewidzialnymi przyjaciółmi i zielonym więzieniem? 
- - Naprawdę nie wiem. 
- - Ale znaleźliśmy Krainę Snów, prawda? 
Widząc, że smokowi nic się nie stało, Gryf skierował uwagę na konie, które, co  
dziwne, wcale nie uciekły po zniknięciu pułapki. Spojrzał w kierunku, w którym  
oddalił się  
ich wybawca. 
- - Nie część, na której nam zależało. Nasunęło mi się parę nowych myśli. 
- - Nowych myśli czy starych wspomnień? - zapytał cierpko Morgis. Stał już na  
nogach, na pozór w stanie nie gorszym niż przed tym ciężkim dla niego  
przeżyciem. Ale Gryf  
go przejrzał. Smok cierpiał, lecz był zbyt dumny, żeby cokolwiek okazać. - Co to  
było? -  
zapytał książę, gdy złapał wodze wierzchowca. 
- - Nie wiem. Czuję, że powinienem wiedzieć, lecz nie pamiętam. Nie wszystkie  
moje wspomnienia są chętne do powrotu. 
Morgis syknął na znak zrozumienia. 
- - Mówiłeś coś o nowych myślach... 
- - Pomyślałem, że powinniśmy podążyć tą ścieżką. - Gryf wskazał na wschód, w  
ślad za tajemniczym dobroczyńcą. 
- - Z jakiegoś szczególnego powodu? 
- - Tamtędy poszedł nasz zbawca. Przyszło mi do głowy, że on, ona albo to coś  
może mieć związek z Krainą Snów - z częścią, którą pragniemy odnaleźć. 
Smok z wcale nie cichym sieknięciem wspiął się na siodło. Odniósł o wiele  
poważniejsze obrażenia wewnętrzne niż Gryf z początku przypuszczał. 
- Lepiej stąd znikajmy, przyjacielu. Nie pragnę wziąć rewanżu na naszych  
szepczących znajomkach, a przynajmniej nie tej nocy. Ale niech tylko powrócą za  
dnia... 
Pokazał, co zrobi, powoli zaciskając pięść. 
Gryf powstrzymał się od wyrażenia opinii na temat jego szans. Sądząc z tego, co  
już  

ich spotkało, były raczej niewielkie. Dosiadł konia i powiedział: 
- Darujmy to sobie na razie. Chcę oddalić się z tego miejsca, może o godzinę  
drogi.  
Proponuję rozbić obóz i na zmianę pełnić wartę. Trochę wypoczynku nam nie  
zaszkodzi. 
Ciemną plamę, będącą twarzą Morgisa, opromieniła ulga. Smok ledwo trzymał się w  
siodle, choć ani słowem nie wspomniał o postoju. Gryf zadecydował, że pierwszy  
stanie na  
warcie i pozwoli się zluzować dopiero wtedy, gdy już nie będzie mógł odpędzić  
snu. 
Rzuciwszy okiem przez ramię, żeby sprawdzić, czy bariera na pewno zniknęła,  
skierował konia na wschód. Morgis natychmiast zrobił to samo, pociągając wodze.  
Nie  
musieli przynaglać wierzchowców - zwierzęta nie wykazywały ochoty do pozostania  
w tej  
okolicy. 
Byli już daleko, gdy z czegoś, co można opisać tylko jako rozdarcie w tkaninie  
rzeczywistości, wychynęły dwie postacie. Wysokie i smukłe, poruszały się z dużą  
pewnością  
siebie po okolicy, w której czyhały niewidzialne, szepczące istoty. Gryf być  
może  
rozpoznałby je, choć nie miały twarzy. Białe, puste plamy widniały w miejscach,  
gdzie  
człowiek ma oczy, nos i usta. Przybysze nie interesowali się zbytnio swoim  
otoczeniem,  
czekając na trzecią istotę. 
Po chwili między drzewami mignęła gibka, kocia sylwetka, która rozmyła się,  
podchodząc do oczekującej pary, a na koniec przybrała ludzką... prawie ludzką  
postać. Ona -  
nawet w skąpym blasku Hestii jej płeć nie budziła wątpliwości - wskazała na  
wschód, gdzie  
zniknęli dwaj jeźdźcy w przekonaniu, że podążają jej tropem. Tropem, który  
specjalnie  
zostawiła. 
Nie odezwała się słowem do nie posiadających twarzy postaci, ale one pokiwały  
głowami. Kobieca sylwetka znów się rozmyła. Groźny, wielki kot skoczy! w las,  
podążając za  
Gryfem i Morgisem. 
Pozostali patrzyli w ślad za nią, a gdy znikła, wrócili do rozdarcia, które  
zamknęło się  
w chwili, gdy przeszli na drugą stronę. 
Kilka minut później rozległy się szepty. Brzmiał w nich nowy ton i jedno słowo -  
imię  
- powtarzane bez końca, znak gniewu i chęci, by pewnego dnia ukrócić butę tych,  
którzy  
właśnie odeszli. 
Tzee. Było to ich imię, jedyne, jakie znały. Dźwięczała w nim moc i oni czerpali  
z niej  
siłę. 
Tzee. Gryf przypomniałby sobie to miano, gdyby je usłyszał. Przypomniałby sobie,  
do  
czego są zdolne w pełni sił - jak teraz. Tzee jego też pamiętały. Popełniły  
błąd, wierząc, że  
uda im się go zaskoczyć i pokonać. W przeszłości dostały nauczkę i powinny  
pamiętać, że  
wiara w łatwe zwycięstwo jest złudna. Odmieniec zawsze był sprytny. I nawet  
powstał z  
martwych. 
Niedługo, obiecały sobie Tzee, będzie inaczej. On tak powiedział, a miał moc, by  
to  
sprawić. 

IV 
Reszta nocy i następny dzień minęły spokojnie. Trop pozostawiony przez  
tajemniczego wybawiciela zniknął już dawno, ale mimo to nadal podążali w tym  
samym  
kierunku. Las wreszcie ustąpił bezdrzewnym wzgórzom, na których rozpościerały  
się pola,  
głównie pastwiska wykorzystywane przez wieśniaków. Słońce płonęło jasno na  
niebie, a  
ziemia tętniła życiem - widzieli mnóstwo drobnych zwierzątek, ptaków i kwiatów.  
W tej  
pięknej okolicy jedynie ludzie wydawali się nie na miejscu. Morgis parsknął  
pogardliwie na  
ich widok. Wnosząc z perfekcji, z jaką to uczynił, Gryf podejrzewał go o długi i  
żmudny  
trening. W innych okolicznościach jego prychanie byłoby niemal komiczne. 
Ludzie apatycznie zajmowali się swoimi obowiązkami, bez śladu zainteresowania  
wykonywaną pracą. Nikt się nie odzywał, co było zdumiewające, gdyż dotyczyło  
nawet  
dzieci. Niektórzy wieśniacy nosili odświętne stroje, inni ubrania nie prane od  
tygodni.  
Przybycie obcych nie ożywiło ich ani na jotę. 
- - Żywi umarli - mruknął Gryf. 
- - Hołota - wycedził Morgis. - Ci ludzie to hołota. Musimy się tu zatrzymywać? 
- - Nie. 
- - W takim razie jedźmy dalej. Wolę nie spędzać zbyt dużo czasu w ich  
towarzystwie. Prawdopodobnie nęka ich jakaś zaraza. 
Lwioptak kręceniem głowy skwitował niefrasobliwe słowa towarzysza, ale nie  
protestował. Nijak nie mogli pomóc tym ludziom. Jak w przypadku innych podbitych  
ludów,  
ich duch został złamany przez wilczych najeźdźców - do tego stopnia, że robili  
wszystko, co  
kazali im ich panowie. Ci wieśniacy i im podobni prawdopodobnie zaopatrywali w  
żywność  
wojska Aramitów z południa. Pola były zbyt rozległe, by służyć tylko miejscowym.  
Do takich  
osad regularnie zaglądały patrole, co stanowiło dodatkowy argument przeciwko  
zatrzymywaniu się tutaj na popas. Tędy mogła przebiegać rutynowa trasa oddziału,  
który  
minął ich w nocy. 
Narzucili szybsze tempo i wkrótce zostawili daleko za sobą smętne siedlisko.  
Przed  
nimi rozciągały się lasy. 
Po pewnym czasie - jeśli nie było to złudzeniem wzrokowym - na północnym  
wschodzie na tle nieba rysował się zarys murów miasta. Gryf wstrzymał konia i  
odwrócił się  
do towarzysza. 
- Jesteśmy... 
Dalsze słowa umknęły mu z głowy na widok tego, co zobaczył za Morgisem. Była to  
brama... nie, Brama. Gryf widział ją kiedyś, choć wspomnienie nadal pozostawało  
niewyraźne. I przechodził przez nią, choć nie pamiętał kiedy. Dawno temu. To  
było wszystko,  
czego był pewien. To i przekonanie, że portal pozwala wchodzić i wychodzić z  
Krainy Snów.  
Że jest drogą, której szukał. 
Poczuł związek z Bramą i choć więź była wiotka i niepewna, sięgała głębiej w  
przeszłość niż gotów był to zaakceptować. Jego pamięć przypominała rzeszoto. Co  
mogło  
łączyć go z... z czymś takim? Brama wznosiła się może dwadzieścia jardów za nimi  
i była  
wyższa, dużo wyższa niż obaj jeźdźcy razem wzięci. Była pradawna, ale ojej wieku  
świadczyły wyłącznie lekkie ślady rdzy na zawiasach dwóch masywnych drewnianych  

skrzydeł. Podwoje wisiały na słupach, które z wyglądu przypominały marmur, lecz  
lwioptak  
czuł, że wcale nie musiały być marmurowe. Najbardziej zainteresowały go  
fantazyjne i  
przerażające wyrzezbione figury... 
- "Jesteśmy" co? - Pytanie Morgisa wyrwało go spod czaru konstrukcji. Gryf  
zamrugał  
i zobaczył, że Brama rozprasza się jak poranna mgła. Nim smok zdążył się  
obejrzeć, zniknęła. 
Morgis odwrócił się do lwioptaka. 
- Co tam było? Widziałeś coś? Wróciło to niewidzialne plugastwo? 
Choć książę utrzymywał, że nic mu nie jest, jeszcze nie doszedł do siebie po  
bólu  
spowodowanym przez przymusowy powrót do ludzkiej postaci. 
- - To... To Brama! Droga do Krainy Snów! Była tam! - Gryf szukał w oczach  
towarzysza jakiegoś znaku zrozumienia. Morgis przyjrzał mu się z zaciekawieniem,  
a potem  
zerknął tam, gdzie jakoby miała znajdować się Brama. Szeroko otworzył oczy i z  
początku  
Gryf pomyślał, że wejście do Krainy Snów znowu się ukazało. Kiedy sam się  
odwrócił,  
grzywa - na szczęście zamaskowana - zjeżyła mu się na karku. 
- - Nie widzę żadnej bramy, tylko coś, czego wolałbym nie widzieć - wydukał  
smok. 
W ich stronę galopem zmierzał patrol wilczych najeźdźców. Było ich co najmniej  
czterdziestu. Pokaźny oddział. Mogli szukać tylko jednego - szpiegów wysadzonych  
na ląd  
przez smoczy okręt. Gryf poczuł, jak coś próbuje dobrać się do wnętrza jego  
głowy. Jak już  
wiedział, musiała to być sonda dozorcy. Otulił umysł kokonem fałszywych myśli -  
wcześniej  
uzgodnił z Morgisem, że w razie potrzeby tak właśnie postąpią. Dozorca "zobaczy"  
dwóch  
ludzi o raczej wątpliwej reputacji, wędrujących w poszukiwaniu nowych okazji,  
obojętnie  
jakiego rodzaju. Beseen wcześniej powiedział, że Aramici nie prześladują ludzi z  
inicjatywą,  
byle tylko ich nielegalna działalność przynosiła im zyski. Poza tym dozorca uzna  
ich za  
przedstawicieli najniższej z wolnych kast, niegodnych nawet litery R od której  
zaczynały się  
imiona wszystkich aramickich wojowników. Żołnierze nie powinni być nimi  
zainteresowani -  
jeśli, oczywiście, nie polowali na rekrutów. Jeżeli tak, dwaj podróżni mogli się  
stać  
mimowolnymi ochotnikami, co byłoby ironią losu, bez której Gryf z powodzeniem  
mógł się  
obejść. 
Ani walka, ani próba ucieczki nie mogła przynieść nic dobrego, dlatego  
postanowili  
zachować spokój. Macka dozorcy cofnęła się, lecz obaj wiedzieli, że lada chwila  
może  
powrócić. 
Dowódca patrolu, barczysty, muskularny jeździec, wzniósł lewą rękę w powietrze,  
żeby zatrzymać oddział. Gryf stwierdził, że żołnierze ubrani są podobnie jak  
D'Shay, gdy  
widział go po raz ostatni. Ich hełmy, choć zbliżone kształtem do smoczych,  
pełniły wyłącznie  
zwyczajną rolę. Wilczy najeźdźcy byli ludźmi w pełnej definicji tego słowa. 
Kilku, łącznie z przywódcą i tym, który musiał być dozorcą, odkryło głowy po  
wstrzymaniu rumaków. Przywódca uczestniczył w przeszłości w niezliczonych  

potyczkach, o  
czym świadczyły blizny szpecące jego i tak niezbyt urodziwą, niechlujnie  
zarośniętą twarz.  
Jego powierzchowność w uderzający sposób kontrastowała z nieskazitelną prezencją  
D'Shaya. 
Dozorca - to był dozorca, trzymał bowiem w ręce coś, z czego biła ogromna moc -  
budził zdziwienie. Gołowąs, ale jego oczy zdradzały wiarę we własne siły i  
wiedzę. Lwioptak  
od razu odgadł, że to on jest najwyższym autorytetem w patrolu. Przez chwilę  
żałował, że  
podczas walki w jego dawnej siedzibie golemy rozbiły w proch amulet tamtego  
dozorcy. 
- - Kapitan D'Haaren, piąty poziom, z Luperionu, który jest bramą do  
południowych  
dzielnic. - Wskazał na dalekie miasto. - Nazwiska? 
- - Ja jestem Morgis z Tyliru - odparł smok. Prawdziwe imię księcia nie powinno  
wywołać żadnych skojarzeń, a Beseen często wspominał, iż Tylir dobry jest jako  
miejsce  
pochodzenia, gdyż niewielu mieszkańców południa zapuszczało się tak daleko na  
północ.  
Mieliby pecha, gdyby kapitan albo dozorca przybyli właśnie z tamtej części  
imperium. 
- - A ja Gregoth, też stamtąd. - Dla bezpieczeństwa Gryf wybrał imię zaczynające  
się  
podobnie do jego imienia, a zarazem, według kapitana Beseena, na tym kontynencie  
dość  
pospolite i nie budzące podejrzeń. 
- - Jesteście sforą - rzekł niespodzianie dozorca w sposób, który, jak się  
domyślili,  
miał posiewać lęk w sercach cywilów. Udali stosowny przestrach, bez słowa  
kiwając  
głowami. Dozorca sprawiał wrażenie usatysfakcjonowanego. 
W przeciwieństwie do kapitana D'Haarena. 
- Skąd jedziecie? Gryf wzruszył ramionami. 
- Stąd i stamtąd, kapitanie. Ostatnio sporo jeździliśmy po całym kraju. 
Lwioptak stworzył mentalną warstwę, tarczę, fałszywe wspomnienie transakcji,  
która  
poszła nie po ich myśli, i szybkiej ucieczki na południe. Daleko na południe.  
Wcześniej  
przedyskutował możliwości z Beseenem, który podpowiedział, co nie wzbudzi  
zainteresowania dozorców. Wspomnienia były doprawione sporą miarką nieufności,  
co  
licowało z przybranym charakterem szalbierza. Jeśli dozorca uwierzy w te myśli,  
może nie  
będzie drążyć głębiej. Ale ten młokos, rwący się do swoich obowiązków, mógł  
naciskać, żeby  
podnieść swoją wartość choćby we własnych oczach. 
Mrowienie przeniknęło umysł Gryfa. Dozorca, choć wyglądał na znudzonego, w  
rzeczywistości sondował ich raz jeszcze. Chwilę później lekkie skrzywienie warg  
młodego  
jeźdźca wskazało, że połknął przynętę i teraz niemal współczuł pechowym  
krętaczom. 
- Daj im spokój, kapitanie. Są w porządku. Chciałbym już wrócić do Luperionu i  
nieco  
odsapnąć. Jesteśmy w siodłach prawie cały dzień. 
Kapitan patrolu chrząknął, ale nie powiedział nic, co mogłoby narazić na  
niebezpieczeństwo jego stanowisko. Nie przejmował się dozorcą, to było  
oczywiste, lecz miał  
dość rozsądku, żeby mu się nie sprzeciwiać. Fizyczna budowa była niczym w  
porównaniu z  
siłą umysłu dozorcy połączoną z jego talizmanem. 

Gryf zamrugał. Przypominał sobie sporo tym podobnych informacji, o wiele więcej  
niż wynikało z jego spotkania z towarzyszem D'Shaya, dozorcą D'Laque'em. 
- W takim razie niech będzie - rzekł uprzejmie D'Haaren. - Skoro obie grupy  
zmierzają w tym samym kierunku, zapraszam z nami. A dokładniej, nalegam. 
Morgis mógłby rozwiązać problem przemieniając się w smoka i rozgramiając cały  
patrol Jednakże przemiana nie tylko spotęgowałaby jego obrażenia, lecz również  
uprzedziła  
wszystkich ludzi mocy o ich obecności. 
A poza tym wcale nie było powiedziane, że zdołają pokonać żołnierzy. Dozorca nie  
musiał być wśród nich jedynym obdarzonym mocą. D'Haarenowi co prawda brakowało  
we  
włosach srebrnego pasma, które na terenach smoczego cesarstwa znamionowało  
czarnoksiężników, ale cecha ta nie musiała występować na tym kontynencie. 
- Dołączymy do was z przyjemnością - odparł Gryf grzecznie. Miał nadzieję, że  
kapitan nie narzuci im swojego towarzystwa w samym mieście. 
Aramita nałożył hełm, a za nim uczynili to jego ludzie. Dozorca nie spieszył się  
-  
starannie odkurzył hełm, a nawet przez chwilę podziwiał wilczą głowę, nim  
wreszcie go  
przywdział. Kapitan był wyraźnie zirytowany, lecz udawał, że nie dostrzega jego  
opieszałości. 
Wreszcie podniósł rękę i kazał ruszać. Gryfowi i Morgisowi przypadło miejsce  
honorowe, obok D'Haarena. Dozorca trącił konia ostrogą i dołączył do nich, co  
zirytowało  
całą trójkę. 
- - Byliście kiedy w Luperionie? - zapytał zbyt lekkim tonem kapitan. 
- - Nie - odparł Gryf. - Nie byliśmy też w Canisargos. Z tego, co mi wiadomo,  
stolica jest imponująca. 
- - Ma swoje zalety - mruknął trochę kwaśno kapitan. - Jak zobaczycie,  
Luperionowi  
też niczego nie brakuje. To jedyny przyzwoity bastion cywilizacji w tych  
stronach. Można by  
rzec, wejs'cie do innego świata. 
Gryf miał nadzieję, że nikt nie zwraca na niego większej uwagi, gdyż skrzywił  
się na  
to dwuznaczne stwierdzenie. Dla D'Haarena zapewne nic nie kryło się pod tym  
zwrotem -  
byłoby dziwne, gdyby wilczy najeźdźca był podejrzliwy do tego stopnia - ale  
myśli Iwioptaka  
natychmiast zwróciły się ku Krainie Snów. 
Kapitan zasypywał obu podróżnych na pozór błahymi pytaniami, co, jak wiedzieli,  
było próbą przyłapania ich na jakimś potknięciu - być może mogłoby się okazać,  
że nie są  
tymi, za kogo się podają. Po pewnym czasie zrozumieli, że kapitan miałby ochotę  
wyrwać się  
z Luperionu, najlepiej do Canisargos. Bez wątpienia liczył, że natrafi na jakąś  
ważną sprawę,  
dzięki której wróci do łask zwierzchników - tych samych, którzy z jakiegoś  
powodu wysłali  
go na tę prowincjonalną placówkę. 
Rozgoryczony człowiek był człowiekiem niebezpiecznym. 
Luperion powoli nabierał kształtu. Było to miasto dość znaczne, wielkości  
jakichś  
dwóch trzecich Penacles, otoczone murem. Z drogi niewiele więcej mogli o nim  
powiedzieć.  
Ponad murem wznosiło się kilka wysokich, prostokątnych budowli, jedna ze  
sztandarem,  
który z tej odległości nie dawał się opisać. 
- Natknęliście się ostatnio na jakich obcych? - zapytał nagłe kapitan. 
Gryf poczuł sondę, ledwo zauważalną, na skrajach świadomości. Na szczęście obaj  
z  

Morgisem byli na to przygotowani i odpowiedzieli swobodnie i spokojnie. 
- Spotkaliśmy paru wieśniaków. Mało obiecująca gromada. Sonda dozorcy cofnęła  
się,  
wychwyciwszy tylko fałszywe myśli o wyższości wobec tchórzliwych wieśniaków, co  
dla  
Aramitów było typową postawą. 
Kapitan patrolu zarechotał. 
- - Nie powiedziałbyś tego, gdybyś musiał z nimi walczyć. T'R'Layscionowie są  
gorsi od wszystkich innych na południu. Musieliśmy rzucić dozorców na ich  
czarowników.  
Mało brakowało, a dostaliby łupnia. 
- - Nie nasza wina - wtrącił szybko dozorca. - Ktoś postanowił nie czekać, aż  
skończymy. Ponieśliśmy straty większe o trzecią część od tych, z jakimi się  
liczyliśmy.  
Niszczyciel nienawidzi głupoty. 
- W takim razie powinien coś zrobić z paroma swoimi dozorcami. Opieszałość  
również jest przywarą w jego oczach. 
Wszyscy zamilkli. Z min pozostałych Aramitów wynikało, że ci dwaj starli się nie  
po  
raz pierwszy. 
- - Nie popełniliśmy żadnego błędu. Sprawdziłem. 
- - Niemożliwe. - D'Haaren obejrzał się na towarzyszy podróży, potem skierował  
wzrok na drogę. Nikt nie odzywał się przez pewien czas. Gryf i Morgis nagle  
zapragnęli jak  
najszybciej znaleźć się w Luperionie. Albo gdzie indziej, byle dalej od tych  
dwóch, którzy  
lada chwila mogli skoczyć sobie do gardeł. Nic dobrego nie mogło wyniknąć z  
uwikłania się  
w osobiste porachunki między zgorzkniałym weteranem a zadufanym w sobie młodym  
dozorcą. 
Dozorca położył kres ciszy, a wybrany przez niego temat stropił dwóch  
podróżników  
niemal tak, jak dopiero co zażegnana kłótnia. 
- - Czy tam, skąd pochodzicie, mówią o Krainie Snów, przyjacielu Gregocie? W  
Tylirze, jak mówisz? 
- - Co nieco. Nigdy nie zwracałem na to uwagi. Kogo obchodzi jakieś przeklęte  
miejsce, które nie zawsze jest tam, gdzie być powinno? 
Widocznie była to właściwa odpowiedź, bo niektórzy Aramici, łącznie z kapitanem  
i  
dozorcą, pokiwali głowami na znak zgody. 
- Trafnie to ująłeś - podjął dozorca. - Chcą, żebyśmy walczyli z cieniami. Ale  
to  
nieważne. Czym się przejmować? Kraina Snów, gdziekolwiek leży, nie ma armii  
takich, jakie  
my znamy. Rzadko przechodzą do ofensywy. Lepiej wysłać armadę za morza i uderzyć  
na  
nowe ziemie, o jakich stale się mówi. Jaki pożytek z takiego miejsca jak Kraina  
Snów? 
Morgis niewinnym tonem zapytał: 
- Wiecie coś o tych nowych ziemiach? Obiły nam się o uszy pogłoski o potworach,  
ale  
wy pierwsi wspominacie o samych ziemiach. 
Młody Aramita wzruszył ramionami. 
- Podobno to zlepek drobnych, barbarzyńskich królestw. A co do potworów, dzieci  
Niszczyciela dają sobie radę ze wszystkim, co staje im na drodze. 
Morgis i Gryf dopiero po chwili zrozumieli, że "dzieci", o których mówi dozorca,  
to  
wilczy najeźdźcy. Na szczęście nikt nie zrozumiał prawdziwego powodu ich  
zakłopotania,  
kładąc je na karb rozmowy o nowych ziemiach. 
Pokiwali głowami. Gryf chciał postawić następne pytanie, ale jego uwagę nagle  

przyciągnęła postać stojąca daleko w polu na prawo od patrolu. Odziana w szare  
szaty z  
kapturem, który skrywał twarz, przez kilka sekund patrzyła w stronę oddziału,  
potem  
spokojnie się odwróciła. 
Lwioptak udawał, że rozgląda się po okolicy. Nieznajomy mógł pochodzić z Krainy  
Snów, ale równie dobrze mógł być tutejszym. Wspomnienia nic mu nie podsuwały.  
Lepiej nie  
mówić o nim nikomu, dopóki nie zostaną sami z Morgisem. 
- Możesz opowiedzieć nam o Luperionie, kapitanie? - zapytał Morgis. - Jakie  
rozrywki oferuje miasto, a przede wszystkim, gdzie można znaleźć dobre jedzenie  
i picie? 
D'Haaren rozpoczął szczegółową opowieść o mieście, co wskazywało, że długo w  
nim stacjonował. Gryf ledwie słuchał. Zależało mu na jak najszybszym opuszczeniu  
murów  
Luperionu. 
Gdy w zasięgu wzroku pojawiły się bramy miejskie, przeniknął go chłód i jego  
obawy  
przybrały na sile. Wystraszył się nie samego miasta, tylko pojedynczych rzeźb  
zdobiących  
szczyty skrzydeł bramy. Były to okropnie wyszczerzone wilcze głowy, nie  
zwyczajne,  
zwierzęce, lecz niemal ludzkie. Wykrzywione pyski wyrażały dzikość i  
przebiegłość, jakby  
zapowiadając terror i zniszczenie. Gryf nie miał najmniejszych wątpliwości, kogo  
reprezentują głowy. Opadło go to samo nieprzyjemne wrażenie, które odczuwał przy  
wyjeździe z wioski. 
Bliźniacze oblicza łypały na niego z góry, zapraszając do miasta. 
Miasta Niszczyciela. 
- Twierdzi, że została wezwana - oznajmiły dwa identyczne głosy - przez kogoś z  
gwizdkiem opiekuna. 
- - Niemożliwe. Wszyscy główni opiekunowie są na miejscu. Żaden nie posługiwał  
się talizmanem. - Nowy głos należał do wysokiej, szczupłej postaci, która  
zdawała się sunąć  
przez pokój. Efekt wywoływała długa, zwiewna szata w kolorze bieli i czerwieni.  
Twarz  
postaci przysłaniał woal, gdyż jej bezpośredni widok mógł okazać się  
niebezpieczny dla  
obecnych. Taka była cena mocy. 
- - A może, Haggercie - podjęły dwa głosy - ktoś znalazł gwizdek dawnego  
opiekuna? Kogoś, kto umarł albo zniknął? 
- - Jeśli opiekun umiera, jego osobiste talizmany - wszystkie - umierają razem z  
nim.  
Świstawki obracają się w popiół. Przypuszczam, że można skopiować ich dźwięk... 
- - Daj spokój. - Bliźniaczy mówcy śmiechem skwitowali ten pomysł. - Wiesz, że  
prawdziwa łączność z Krainą Snów przekracza możliwości Niszczyciela. Byłoby to  
wbrew  
prawom ustanowionym na początku. 
- - Jest Shaidarol. Ten, który zna sekrety. Ten, który niegdyś był jednym z nas. 
- - Shaidarol postradał wiedzę, kiedy dał się uwieść obietnicom Niszczyciela.  
Bractwo Tzee, wykroczywszy poza granice natury w swym obłędnym pościgu za mocą,  
również nie jest do tego zdolne. Jak zrozumiałem, Tzee wręcz chciały zabić czy  
pojmać tych  
dwóch. 
Ten, zwany Haggerthem, podniósł dłoń w rękawiczce i z zadumą skubnął skraj  
woala. 
- Czy Troia ma jakieś sugestie? Bliźniacze figury jednocześnie skinęły głowami. 
- - Uważa, że nie powinniśmy się wahać. Z tym problemem należy uporać się w  
ostateczny sposób. Lepiej zapewnić sobie bezpieczeństwo niż je utracić. 
- - Trochę drastyczne, nie sądzisz? 
- - Nie. 

- - W ten sposób staniemy się niewiele lepsi od wilczych najeźdźców. Czy to cię  
nie  
trapi? 
- - W czasie wojny często stajemy się wrogami siebie samych. Kiedy Aramici i ten  
szalony pies, ich bóg, zostaną zepchnięci do morza, czas okrucieństw odejdzie w  
niepamięć i  
znów przypomnimy sobie przyjemności życia - wszyscy z wyjątkiem dokuczliwych  
Tzee. 
Haggerth westchnął. 
- Myślę, że twoje marzenia o powrocie do przeszłości są zbyt wydumane, nawet jak  
na  
Krainę Snów. Mam propozycję. Nieludzie weszli do Luperionu. Myślę, że pomogą nam  
w tej  
sprawie. To będzie oznaczało wezwanie Bramy. Potem, kiedy ci, których szukamy,  
będą  
sami... 
Dwie postacie pochyliły się, gdy Haggerth wyjaśniał swój plan. Po chwili obie  
błysnęły identycznymi uśmiechami. 
Przebudził się na króciutką chwilę. Nadal był skrępowany, jak od wieków.  
Dlaczego  
zatem się przebudził? Zajrzał w przeszłość, która zawsze stała przed nim  
otworem, i odkrył  
obecność umysłu, który należał do znanego mu rodzaju. Daleko, choć bliżej niż  
kiedykolwiek. Może, pomyślał, nadchodzi czas uwolnienia. Może. 
Jedna część umysłu stała się aktywna. Więzień dawno temu opanował tę sztukę. Ta  
część miała nadzorować i informować, podczas gdy reszta pogrąży się w odwiecznej  
drzemce. Jeśli słaby ślad spłowieje, ta część również zaśnie. Jeśli się  
przybliży... 
...gra rozpocznie się na nowo. 
Kolos zamknął oczy. 
Miasto za murami rzeczywiście było imponujące, ale bardziej ze względu na  
nieprzebrane tłumy ludzi i stada zwierząt niż cokolwiek innego. W niemiłosiernym  
ścisku  
grupa jeźdźców wyglądała tak, jakby przedzierała się przez rzekę. 
- - Czy to dzień targowy? - zapytał Morgis. 
- - Dzień targowy? - Dozorca uśmiechnął się z zadowoleniem. - Raczej nie. Tak  
wygląda każdy dzień w Luperionie! 
- Aha. 
Choć zapadał zmierzch, Luperion nie miał zamiaru iść spać. Pochodnie, latarnie i  
inne  
źródła światła rozjaśniały większość ulic. Ludzie nadal targowali się z zapałem  
albo wałęsali  
bez celu; Gryf podejrzewał, że za parę godzin tłumy nadal tu będą. 
Luperion stanowił zaskakująca mieszankę cech praktycznych i fantazyjnych. W  
dzielnicach targowych skupiały się namioty i domy wszelkich rozmiarów i  
kształtów. Za nimi  
mieściły się koszary wilczych najeźdźców, złożone z kanciastych, mrocznych  
budynków. Na  
wietrze łopotały proporce z wilczymi głowami. Żołnierze w hebanowych zbrojach  
stali na  
warcie albo maszerowali w pieszych patrolach. W koszarach wszystko było czarne,  
szare lub  
białe, w przeciwieństwie do niezwykle kolorowych placów targowych. Chodziło nie  
tylko o  
stroje, ale nawet o skórę samych mieszkańców. Gryf znał większość z ras, ale  
widok  
niebieskich ludzi wprawił go w zdumienie. Beseen co prawda rzucił na ich temat  
dwa czy trzy  
słowa, lecz wówczas lwioptak założył, że osobliwa karnacja jest wynikiem  
stosowaniajakiegoś barwnika. Teraz stwierdził, że tak nie jest. Ważniejsze  
jednakże okazało  

się to> iż owi ludzie pochodzili z okolic Tyliru. Beseen poradził, żeby  
powoływali się na  
pochodzenie z tego regionu imperium, gdyż jej mieszkańcy rzadko trafiali na  
południe.  
Najwyraźniej smok dysponował niepełnymi informacjami. Gryf zachodził w głowę, o  
czym  
jeszcze im nie wspomniał. 
Spodziewał się trudnej przeprawy przez to ludzkie morze, ale tłumy rozstępowały  
się  
przed patrolem i pozwalały mu swobodnie przejechać. Ludzie poruszali się z taką  
precyzją,  
jakby zostali wyćwiczeni, co w pewnym sensie było prawdą. Niemało to mówiło o  
aramickim  
imperium - patrol nie powinien napotykać przeszkód. 
D'Haaren polecił im gospodę, Drogę Szakala, oferującą podróżnym wikt i nocleg.  
Gryf podziękował mu, pilnując się, żeby nie okazać podejrzliwości wobec bardziej  
przyjaznego nastawienia kapitana. Nie ulegało wątpliwości, że w gospodzie  
kwaterują  
donosiciele, ale nie stanowili oni większego zagrożenia. Istniały sposoby  
pozwalające  
uniknąć szpiegowania. 
Gdy rozstawali się z oddziałem Aramitów, tylko jeden członek patrolu - dozorca -  
pożegnał się z nimi. Pokiwał głową i powiedział: 
- Niechaj wasze dążenia uwieńczy stosowny koniec. Ani Gryf, ani Morgis nie  
wnikali  
w podteksty tego zdania. 
- Masz jakiś pomysł? - syknął Morgis, gdy oddalili się od patrolu. 
Lwioptak pokiwał głową, udając, że zaintrygował go jakiś widok. Wyszeptał: 
- - Tak. Pojedziemy do Drogi Szakala i zapłacimy za nocleg, ale nie wrócimy.  
Chcę  
opuścić miasto przed świtem. Na wypadek, gdybyśmy musieli się rozdzielić,  
wyznaczymy  
inną gospodę - albo jakieś tłoczne miejsce - na punkt spotkania. 
- - Brzmi rozsądnie, pod warunkiem, że twoje plany na najbliższą przyszłość  
obejmują również jakiś przyzwoity posiłek. W miejscu żołądka mam ziejącą  
przepaść. 
Gryf znał to uczucie. 
- Rozumiem cię, możesz mi wierzyć. 
Po obfitym i szczodrze zakrapianym posiłku w Drodze Szakala - piwo było dobre,  
choć niepotrzebnie zaprawione korzeniami - ruszyli na rekonesans. Pod pretekstem  
poszukiwania rozrywek rozejrzeli się po okolicy i znaleźli drugą gospodę.  
Wędrówka po  
mieście nie była łatwa; bez patrolu i koni, które otwierałyby przed nimi drogę,  
musieli  
lawirować między falami pieszych. 
Raz ledwie o włos uniknęli konfrontacji. Próbując wyciągnąć informacje z  
jakiegoś  
kupca, Morgis rzucił mimochodem, że przybyli z Tyliru. Poniewczasie obaj z  
Gryfem  
dostrzegli w pobliżu człowieka o niebieskiej skórze, który rozglądał się za  
jakimiś skórami.  
Na szczęście człowiek ów chyba ich nie słyszał. Później starali się jak najmniej  
wspominać o  
tej części imperium i zawsze fnieć oko na wyróżniających się przybyszów z  
północy. 
Byli w drodze do drugiej gospody, kiedy Gryf zauważył wysoką postać w długiej  
szacie, niezwykle podobną do tej, która stała w polu za miastem. Kaptur zakrywał  
całą głowę  
tajemniczego osobnika, co przypomniało mu Cienia, wiedźmina skazanego na wieczne  
odradzanie się w na przemian dobrych i ziych wcieleniach. Ale Cień zniknął,  
wypędzony do  

nieskończonej Pustki przez jedyne stworzenie zdolne pokonać jego najmroczniejszą  
osobowość. 
Morgis również zobaczy! zakapturzoną postać. Ich uwagę przykuta jedna szczególna  
rzecz: nikt nie tarasował jej przejścia dłużej niż przez sekundę. Nawet aramiccy  
żołnierze na  
koniach ustępowali jej z drogi. Było jasne, że tajemnicza figura nie cieszy się  
popularnością  
wśród mieszczan, choć otaczana jest dużym respektem. 
- - Może to ktoś, o kim powinniśmy wiedzieć? - wyszeptał smok. 
- - Nie tylko o nim. Patrz. - Gryf wskazał w dół ulicy. 
Dwie zakapturzone postacie szły przez tłum z wyraźnym zamiarem dołączenia do  
trzeciej, która na nie czekała. Były jednakowego wzrostu, budowa zaś stanowiła  
kwestię  
sporną; niepodobna było odgadnąć, co skrywa się pod obszernymi szatami.  
Kimkolwiek byli,  
Aramici unikali ich jak zarazy. 
Gryf przypatrzył się tłumom. 
- - Zasięganie języka może nie być dobrym pomysłem. Widać, że wszyscy robią z  
nimi wielkie ceregiele. Poza tym, zapewne powinniśmy wiedzieć, kim oni są. 
- - Wiem o nich jedno - rzekł Morgis, nie odrywając oczu od dalekiej trójki. 
- - Mianowicie? 
- Idą do tej drugiej gospody, w której się zatrzymaliśmy. Rzeczywiście tak było.  
Co  
gorsza, jeden człowiek - Gryf mógł tylko zakładać, że są ludźmi - odłączył od  
reszty i został  
na zewnątrz, popatrując na tłumy z mrocznych głębi kaptura. 
- - Myślę, że mamy problem - wysyczał książę. 
- - Ja wiem, że mamy problem. Z twojej prawej. 
Z niepokojem stwierdzili, że w ich stronę zmierza kapitan D'Haaren z kilkoma  
ludźmi. Wyraz oczu weterana dał im sporo do myślenia. 
Powoli, niedbale odwrócili się, udając, że nie zauważyli aramickich żołnierzy. 
- Co teraz? - syknął Morgis. Gdyby to zależało od niego, wyciągnąłby miecz i  
rzucił  
się do walki. Prawda, żołnierzy było więcej niż pół tuzina, ale tłum spowolniłby  
ich na tyle,  
że zdążyłby rozprawić się z jednym czy dwoma. 
Gryf ściągnął brwi. 
- Skręcamy. 
Na bocznej ulicy panował wcale nie mniejszy tłok. Były władca Penacles miał  
nadzieję, że zdążą skręcić w następną, zanim Aramici się zbliżą. Liczył też, co  
prawda bez  
większego przekonania, że zgubią patrol na czas dość długi, by zabrać z gospody  
swoje  
rzeczy i konie. Następny problem polegał na wydostaniu się z miasta. 
- - Co nas zdradziło? - Książę szeptał, choć nie było to konieczne. Nawet gdyby  
mówił na cały głos, wszyscy wokół zajęci byli swoimi sprawami. 
- - Nie mam pojęcia. Może wpadli na naszych sąsiadów i dokładnie ich wypytali -  
odparł Gryf, mając na myśli niebieskich ludzi. Być może z Tylirem wiązało się  
coś ważnego,  
o czym Beseen zapomniał im powiedzieć albo czego w ogóle nie wiedział. Oczy  
Gryfa  
spoczęły na wylocie następnej uliczki. - Tędy. Pospiesz się, ale nie biegnij. 
Skręcili za róg... i znaleźli się naprzeciwko oddziału wilczych najeźdźców. 
Nóż błysnął w ręce Morgisa. Gryf nie zdążył go powstrzymać. Zmierzający ku nim  
Aramici najpewniej odbywali rutynowy patrol i wcale ich nie szukali.  
Prawdopodobnie  
minęliby ich bez słowa. 
Ale było już za późno. Dowódca zsunął się z siodła, z nożem w szyi. Pozostali  
trzej na  
chwilę zamarli, zaskoczeni, a potem wyciągnęli długie, lekko zakrzywione miecze. 
Gryf zaklął i dobył broń. Morgis już był przygotowany i szybko posuwał się w  

stronę  
żołnierzy. Jeden z nich coś zawołał, ale okrzyk utonął w hałasie. Smok zwarł się  
w walce z  
dwoma wilczymi najeźdźcami i Gryf w ostatniej chwili zdążył go uratować przed  
atakiem  
trzeciego. Uliczka była bardzo wąska i łwioptakowi udało się zajść Aramitę z  
boku. Czubek  
jego broni otworzył głęboką ranę w ramieniu, w miejscu z konieczności nie  
okrytym zbroją.  
Wilczy najeźdźca zgrzytnął zębami i przerzucił miecz do lewej ręki. Jak się  
okazało, władał  
nią doskonale. 
Morgis przebił jednego z przeciwników, ale miecz zakleszczył się między płytami  
zbroi. Gdy chciał go wyciągnąć, drugi Aramita natychmiast wykorzystał przewagę i  
ciął  
smoka w lewe ramię blisko obojczyka. Książę syknął bardziej z gniewu niż z bólu,  
lecz jego  
reakcja tak przestraszyła żołnierza, że zdążył uwolnić miecz i przygotować się  
do odparcia  
ataku. 
Gryf spodziewał się, że lada chwila kapitan D'Haaren i jego ludzie rzucą się na  
nich  
od tyłu. Nawet gdyby kapitan ich zgubił, odgłosy walki z pewnością zaalarmują  
jego albo  
jakiś inny patrol. Poza zgiełkiem, niewątpliwym znakiem, że coś się dzieje, byli  
ludzie w  
popłochu opuszczający tę uliczkę. 
Gryf sparował dziki leworęczny atak przeciwnika, który wyraźnie liczył na  
zaskoczenie, i wyprowadził śmiercionośne pchnięcie. Gdy żołnierz upadł, były  
monarcha  
odwrócił się i z boku zaatakował adwersarza smoka. Aramita odbił cios, ale  
robiąc to,  
odsłonił się przed Morgisem. Książę rozprawił się z nim bez trudu. 
D'Haarena i jego ludzi nadal nie było widać. 
Jednakże ktoś obserwował ich z wylotu uliczki. Samotna kobieta - nie było  
wątpliwości, że długa szata skrywa kobiece kształty - przyglądała im się spod  
woala. Kiedy  
poznała, że ją zauważyli, cofnęła się pełnym wdzięku krokiem, ale nie uciekła.  
Niemal jakby  
chciała, żeby ruszyli za nią. 
Morgis wzniósł miecz i postąpił w jej stronę. 
- - Musimy ją pojmać. Zawiadomi patrol kapitana. 
- - Doprawdy? - Gryf przyjrzał się jej uważnie. Nie wyglądała na Aramitkę. Pod  
przejrzystym woalem połyskiwały wielkie, ciemne oczy. Urzekające, ale nie  
ludzkie. Raczej  
kocie. Oczy drapieżnego kota. 
Odpowiedziała mu równie zaciekawionym spojrzeniem, niemal jakby wiedziała, co  
skrywa się pod jego iluzorycznym przebraniem. Gryf stałby tu godzinami, gdyby  
Morgis nie  
przerwał tego czaru. 
Ciężka ręka opadła na ramię lwioptaka, gdy smok spróbował przywołać go do  
rzeczywistości. 
- - Jeśli zdołasz oderwać spojrzenie od tej kobiety, to chciałbym cię uprzedzić,  
że  
mamy towarzystwo. 
- - Co? - Lwioptak obrócił się na pięcie, pewien, że zobaczy kapitana D'Haarena.  
Zamiast niego na skrzyżowaniu stały cierpliwie dwie zakapturzone postacie. Ich  
dłonie kryły  
się pod płaszczami, ani jedna cześć ciała nie pozostawała bez okrycia. Nie można  
było  
powiedzieć, czy ci dwaj wchodzili w skład trójki, która udała się do ich  

gospody. 
Gryf ponownie odwrócił się ku nieznajomej i szeroko otworzył oczy. Stała w  
towarzystwie dwóch postaci. Gryfa przebiegł dreszcz; niemal zapragnął, by  
D'Haaren i jego  
ludzie wreszcie się pokazali. Aramici stanowili znajome niebezpieczeństwo, w  
przeciwieństwie do tych otulonych w płaszcze postaci - postaci, którym nawet  
wilczy  
najeźdźcy ustępowali z drogi. Gdy miał wybór, zawsze wolał znane od nieznanego. 
Towarzysze kobiety ruszyli, ramię w ramię, w kierunku Gryfa i Morgisa. W tym  
samym czasie bliźniacza para zrobiła to samo z drugiej strony. 
- Stańmy plecami do siebie - syknął Morgis. - I jeśli masz czar w pogotowiu, to  
z  
niego skorzystaj. Przemiana w tej ciasnocie mogłaby okazać się niewygodna. 
Gryf skinął głową, podniósł wolną rękę... i stwierdził, że na tym koniec. Został  
unieruchomiony. Kiedy spróbował coś powiedzieć, z jego ust nie dobył się nawet  
jęk. 
- Interesujące - oznajmił kobiecy głos blisko jego ucha. - Nie w stylu  
Niszczyciela, to  
zupełnie coś innego. 
Stanęła przed nim. Już nie miała woala. Jej piękno zapierało dech w piersiach,  
ale  
zdecydowanie nie należała do ludzkiego rodzaju. Miała ciemne, kocie oczy z  
wąskimi  
źrenicami (wcale nie szpeciły jej urody, tylko ją podkreślały), włosy krótkie i  
czarne jak  
smoła, a nosek drobny i kształtny, marszczący się od czasu do czasu na pozór bez  
powodu.  
Usta, szerokie i pełne, wyglądały całkiem ponętnie, dopóki się nie uśmiechała.  
Uśmiech  
trudno było nazwać przyjaznym - był to raczej drapieżny grymas kota bawiącego  
się ze swoją  
ofiarą. 
Stała tak blisko, że nic nie mógł powiedzieć o jej figurze. Nie wątpił, że jest  
gibka i  
silna, i w innych okolicznościach byłby nią zauroczony. Nawet w tej sytuacji  
zadrżał, gdy  
zerknęła na niego kokieteryjnie i pieszczotliwie musnęła ręką jego głowę. Gryf  
na siłę  
przywołał myśl o kotce bawiącej się myszą. 
- Wyczuwam prawdziwy kształt twojej twarzy. Iluzja nie zwiodła mych oczu. Musisz  
być dziwnym stworzeniem, ale nie dziwniejszym od swego towarzysza, jak  
zauważyłam. 
Przebiegła palcami po jego płaszczu. 
- Zniszczenie go byłoby marnotrawstwem. Pozwolę ci go zatrzymać przez jakiś  
czas. 
Odsunęła się i Gryf stwierdził, ze trafnie ocenił jej figurę, ale nie do końca  
oddał jej  
sprawiedliwość. Choć patrzyła na dwie zakapturzone postacie przed nimi, szła  
jakby dla  
niego - a może rozkołysany, płynny krok był dla niej naturalny. Jeśli była tym,  
czym myślał,  
wszystko, co robiła, leżało w jej naturze. 
- Nie powiecie mi nic, prawda? - zwróciła się do zakapturzonych postaci. Żadna z  
nich  
nie odpowiedziała jej nawet ruchem głowy. Kobieta wzruszyła ramionami i  
odwróciła się do  
dwóch więźniów. - Chcą wziąć was żywcem. To znaczy, nie ci, tylko Mistrzowie  
Opiekunowie. Nieludzie nigdy nie mówią, czego chcą. Człowiek pyta ich i jedynie  
ma  
nadzieję, że odgadnie ich intencje, to wszystko. Czasami zastanawiam się, kto  
naprawdę  

rządzi tym kontynentem. 
Zmarszczyła brwi, potem wskazała na Gryfa i Morgisa. Jakby na dany znak  
pozostali  
zdjęli kaptury. Szczęście, że jeńcy nie mogli się ruszyć, gdyż ich oczy ujrzały  
coś, czego  
jeszcze nie widziały. Nieludzie, jak nazwała ich kobieta, budową przypominali  
istoty ludzkie  
- jeśli było dobrze widać - ale ich głowom brakowało ludzkich cech. Nie mieli  
włosów, oczu,  
ust, nosa, uszu - niczego. Czyste tablice, które czekały na wypełnienie. Nie  
można było  
stwierdzić, czy oddychają, nie mówiąc o potrzebie jedzenia czy picia. Musieli  
mieć coś, co  
odpowiadało ludzkim zmysłom, bo poruszali się tak płynnie i cicho, że nawet  
Gryfowi,  
niedoścignionemu w podkradaniu, trudno byłoby im dorównać. 
Dwie istoty zatrzymały się nie dalej niż na wyciągnięcie ramienia i wysoko  
podniosły  
ręce. Gryf podejrzewał, że druga para za ich plecami zrobiła to samo. 
Zdumiało go straszliwie silne szarpnięcie pól i linii mocy. Taka potężna magia  
niechybnie musi zwrócić uwagę każdego dozorcy w okolicy... Gryf stracił wątek,  
gdy  
usłyszał znajomy dźwięk. Przeniknął go chłód. 
- Nie tym razem, przeklęte Tzee! - Kobieta podniosła rękę jak kot, który na coś  
zamierza się łapą, i wymruczała jakieś zdanie. Gryf pomyślał, że powinien je  
znać. Szepty,  
które groziły przybraniem na sile, nagle ucichły. - Głupie cieniste plugastwa. 
Tzee. Nazwa ta otworzyła furtkę, przez którą napłynęły nowe wspomnienia. Żadne  
nie  
było przyjemne. Kobieta nie miała racji, uważając je za głupie. Modlił się, żeby  
nie było go w  
pobliżu, kiedy Tzee postanowią obalić to twierdzenie. 
Cokolwiek zrobili nieludzie, było to błyskawiczne. Jeden z nich zerknął - a  
przynajmniej odwrócił głowę - w jego stronę i Iwioptak nagle stwierdził, że  
porusza się bez  
udziału własnej woli. Gdy się odwrócił, zobaczył, że Morgis jest w podobnych  
tarapatach;  
tylko wzrokiem zdolny był wyrazić niemoc, jaką obaj odczuwali. 
Poczucie to zniknęło, gdy zobaczyli, dokąd idą. W murze brakowało dużego  
fragmentu i ten fragment zastąpiła Brama. Wyglądała inaczej niż wcześniej, ale  
Gryf  
pamiętał, że zmiana jest częścią jej natury. Czyż bowiem mogło być inaczej w  
Krainie Snów,  
gdzie zmiana była normą, a stałość wybrykiem? 
Brama stała otworem. Po kolumnach wspinały się jakieś stworzonka, maleńkie, co  
nie  
znaczy, że mniej groźne. Były stróżami, psami łańcuchowymi Bramy. Niegdyś było  
ich  
więcej. Był tego pewien. Coś się z nimi stało. Zostały zmienione. 
Wspomnienia wymykały się, lecz w tej chwili nie zależało mu na ich przywołaniu.  
Ważna była tylko Brama i miejsce, do którego prowadziła. Gdy jego ciało  
posłusznie zbliżało  
się do konstrukcji, nie mógł przestać myśleć, jak rozpaczliwie pragnął znaleźć  
Bramę i wejść  
do Krainy Snów. Niegdyś była ona jego domem. Już nie, jak się wydawało. Wracał  
jako  
jeniec. Możliwe, że nie uchował się przy życiu nikt z tych, których znał, i że  
inni władali  
Sirvak Dragoth. Całkiem możliwe, że przebył Wschodnie Morza i szmat tego  
kontynentu po  
to, by ponieść śmierć z rąk tych, których szukał. 

Z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu prześladowało go wyobrażenie roześmianego  
D'Shaya, szydzącego z jego głupoty. 
Brama połknęła ich i przepadła. 
Dozorca nowicjusz klęczał przed D'Rakiem. D'Rak przez chwilę był zagniewany,  
lecz doszedł do wniosku, że jedynie coś ważnego mogło skłonić go do  
przeszkodzenia mu w  
pracy. Nowicjusze niepokojący swoich zwierzchników z błahych powodów nie  
kończyli  
szkolenia. Zwykle wracali do domu w niewielkich skrzynkach. 
Ten nie był głupi, terminował bowiem u samego D;Raka. Starszy dozorca odsunął na  
bok notatki, nad którymi się mozolił, i wyprostował się na krześle. 
- - Mów. 
- - Dozorca D'Wendel melduje o obecności cudzoziemskiego statku, który kilka dni  
temu przybił do południowo-wschodniego wybrzeża, mniej więcej na zachód od  
Luperionu. 
D'Raka ogarnęło rozdrażnienie. 
- I co z tego? Czy są to wieści dość ważne, byś mógł bezkarnie przeszkadzać mi w  
pracy? Najpewniej xeenianski pirat. Ostało ich się paru. Jeszcze rok, a wszyscy  
przejdą pod  
moją komendę. Dlaczego zawracasz mi głowę? Czy D'Wendel ma jakieś kłopoty?  
Powiedziałeś, że było to przed paroma dniami. 
Głos nowicjusza zadrżał lekko. 
- To nie był xeenianski okręt, Mistrzu. Dozorca nie zameldował o tym wcześniej,  
bo  
sam tego nie wiedział. Statki pościgowe były poza zasięgiem ich samodzielnych  
dozorców. 
Samodzielni dozorcy stali o stopień wyżej niż nowicjusze. Większość z nich była  
przydzielana do mniejszych patroli. Mimo młodego wieku, w rzeczywistości  
przewyższali  
rangą kapitanów, co świadczyło o władzy dozorców w imperium aramickim. 
D'Rak nie był wzruszony kwestią łączności. Nadal nie widział powodu wizyty  
nowicjusza. 
- Wnoszę, że coś ważnego wiąże się z tym cudzoziemskim statkiem. Coś, co uratuje  
twoją nędzną skórę. 
Starszy dozorca mówił lekkim tonem, ale młodszy wiedział, że ważą się jego losy.  
Z  
trudem przełknął ślinę i odparł: 
- Po długim pościgu, w którym jeden z naszych okrętów stanął w płomieniach, a  
drugi  
został opuszczony w wyniku poważnych uszkodzeń, dozorcy z sił morskich połączyli  
siły i  
zniszczyli statek i jego załogę. Ocalało paru rozbitków. 
D'Rak wreszcie okazał zainteresowanie. 
- W istocie, groźny przeciwnik. Wybaczam ci. Mów dalej. Z pewną ulgą nowicjusz  
podjął: 
- - Okręt pościgowy strawiony przez płomienie padł ofiarą smoka, Mistrzu. Stwór  
zginął z rąk dozorców, którzy utworzyli pole neutralizujące jego moc. Spadł do  
morza i  
poszedł na dno jak kamień. Z początku przeważało przekonanie, że smok był swego  
rodzaju  
maskotką załogi albo niewolnikiem. Okazało się jednak, że wśród rozbitków  
wyłowionych z  
morza były... były człekokształtne, gadzie monstra. Dozorca D'Wendel nazwał je  
smoczymi  
ludźmi. 
- - Smoczymi ludźmi. - D'Rak potarł szczękę. - Smoczy ludzie. 
- - Klnie się, że to prawda. 
Mistrz dozorca uśmiechnął się nieznacznie. 
- - Och, wierzę mu. Po prostu próbuję zadecydować, jak należy postąpić. 
- - Mistrzu? 
D'Rak pochylił się ku niemu. 

- - Nie słyszałeś opowieści o nowym kontynencie leżącym na zachód od naszego  
imperium, prawda? 
- - Nie, panie. Od dwóch lat bez reszty pochłania mnie nauka. Zamierzam  
zakończyć  
nowicjat co najmniej o rok wcześniej. 
Starszy mężczyzna z zadowoleniem pokiwał głową. Ten nowicjusz - D'Rak postawił  
sobie za punkt honoru nawet w myślach nie nazywać ich po imieniu, co miało być  
dowodem  
jego bezstronności - będzie doskonałym dozorcą, jeśli przeżyje okres  
"samodzielności". 
- - Przypomnij mi, żebym niedługo coś ci o nich powiedział. Słyszeliśmy o tych  
smokach, ale wątpię, by ktoś posądzał je o taką śmiałość. Będę musiał  
porozmawiać z  
Mistrzem Watahy. Jeszcze coś? 
- - Tak, panie. Jak zrozumiałem, dozorca D'Wendel jest przekonany, że statek  
mógł  
wysadzić na brzeg jedną czy więcej osób. Mówił, że dozorcy wysłani na zwiad  
znaleźli ślady,  
które na to wskazywały. Tylko tyle było mu wiadomo, kiedy wysyłał wiadomość.  
Powiedział,  
że przekaże wszelkie nowe informacje w chwili, gdy tylko napłyną. 
- - Dziękuję, nowicjuszu. Możesz odejść. 
- - Mistrzu. - Młodzieniec wstał i tyłem wycofał się do drzwi, przez całą drogę  
gnąc  
się w ukłonach. 
D'Rak odwrócił się do Oka Wilka. Mistrz Watahy będzie zainteresowany. Dlaczego  
smoki próbują zinfiltrować imperium Aramiów? Czy wiedzą, co zaplanowali wilczy  
najeźdźcy? Nielogiczna wojna z Krainą Snów powodowała zbyt dużo napięć. Mistrz  
Watahy  
nie miał rywali, ale na niego spadała odpowiedzialność za wyniki. Do czasu  
Krainy Snów  
nikt nie potrafił przeciwstawić się wilczym najeźdźcom, dlatego dopóki istniało  
to miejsce,  
imperium nie mogło się powiększyć. Armie wysłane na wschód gubiły drogę i  
maszerowały  
we wszystkich kierunkach poza właściwym. Zwiadowcy i szpiedzy wysłani na tereny  
pozostające pod ochroną Krainy Snów nigdy nie powrócili. Statki żeglujące wzdłuż  
północnych i południowych wybrzeży kontynentu donosiły o sztormach tak  
straszliwych i  
lodzie tak grubym, że niepodobna było ich przebyć, nawet z pomocą starszych  
dozorców i  
najwprawniejszych czarnoksiężników. 
Niszczyciel nie będzie zadowolony, bez dwóch zdań. Ostatnim razem, kiedy okazał  
gniew, Qualard, była stolica, legła w gruzach w wyniku najstraszliwszego w  
historii trzęsienia  
ziemi. Niektórzy twierdzili, że kataklizm był dziełem panów Krainy Snów, lecz  
D'Rak  
wiedział lepiej. Kraina Snów nie mogła dysponować taką mocą, w przeciwnym  
wypadku  
znów by się nią posłużyła. Ale wydarzenia sprzed ponad dwóch stuleci nie  
obchodziły nikogo  
za wyjątkiem kilku prawie nieśmiertelnych. 
D'Rak niemal ze czcią przesunął ręce nad Okiem. Wezbrała w nim duma, nieliczni  
bowiem posiadali prawdziwą władzę nad tym potężnym przedmiotem. Między innymi  
dzięki  
temu został trzecią pod względem władzy osobą w imperium - czwartą, jeśli  
wliczyć samego  
Niszczyciela. 
Pytanie, kto był pierwszy po bogu, jego zdaniem pozostawało bez odpowiedzi.  
Powinien nim być Mistrz Watahy, ale coraz bardziej... 
- O co chodzi? 

Głos przemówił w jego myślach, jak się spodziewał, ale nie należał do Mistrza  
Watahy. 
- D'Shay! - warknął dozorca. - Zwracam się do Mistrza Watahy, nie do ciebie! To  
nie  
twoja sprawa. 
Niemal widział pewną siebie, arystokratyczną twarz. 
- Wszystko mnie interesuje, dozorco D'Raku. Myślisz, że Mistrz nie zasięgnie  
mojej  
opinii na temat, który pragniesz z nim poruszyć? Czyż nie powiedział w  
przeszłości, że moje  
ucho jest jego uchem? 
Natychmiast powróciło pytanie, kto tu naprawdę rządzi. D'Rak przepędził tę myśl  
ze  
strachu, że D'Shay może ją przechwycić. Choć mówił, do rozmówcy trafiały nie  
tyle jego  
słowa, co myśli. 
Westchnął. Na nieszczęście jego rywal miał rację. Koniec końców, to on miał  
najwięcej do czynienia ze smokami. D'Rak powtórzył mu informacje przekazane  
przez  
nowicjusza i udawał, że nie wie, iż D'Shay zyskuje nad nim coraz większą  
przewagę. 
Ku jego zaskoczeniu drugi wilczy najeźdźca szczerze mu podziękował. 
- Nareszce! Mówiłem mu, że w końcu się pojawi! 
D'Rak uświadomił sobie, że odbiera jego myśli. Nic nie powiedział. Możliwe, że  
dowie się czegoś pożytecznego. 
- Bez wątpienia uważa, że od dawna nie tyję! Cudownie! Niszczyciel dostanie jego  
głową i klucz do Bramy! 
Dozorca zrobił się niespokojny, D'Shay zawsze mówił o bogu jak o swoim kamracie. 
- Dozorco D'Rak! Powiadomią Mistrza Watahy, ale mam do ciebie prośbą! 
- - Słucham? 
- - Przykaż dozorcom z Luperionu, żeby nic nie robili! Niech tylko obserwują! W  
ich  
okolicy przebywa co najmniej jeden cudzoziemiec, najprawdopodobniej kilku! Jeśli  
natkną sią  
na kogoś podejrzanego, niech nie ważą się go zaczepiać! 
- - Co ty mówisz? Co planujesz? 
- - Na razie nie musisz wiedzieć. Dozorca podniósł się mimowolnie. 
- - O tym może zadecydować tylko Mistrz Watahy! 
- - Zrobi to. 
Kontakt został przerwany. D'Rak wrzał gniewem, ale wiedział, że nie może nic  
zrobić  
- na razie. D'Shay cieszył się zaufaniem Mistrza Watahy, jednak istniały inne  
sposoby na  
poznanie prawdy. Nie na darmo był starszym dozorcą. D'Shay był tylko  
człowiekiem, jak  
każdy inny, nieprawdaż? 
Nie, nie był, i on o tym wiedział. D'Rak wzruszył ramionami. Mimo wszystko miał  
dość mocy, by pozwolić sobą pomiatać. Było go na to stać. Spełni życzenie  
rywala, a potem  
zadziała na własną rękę. D'Shay wyraźnie wierzył, że smoczy okręt wysadził na  
brzeg kogoś  
ważnego, może nawet tego, kto przez cały czas zaprzątał mu myśli. Jak on się  
nazywał? Aha,  
Gryf. Uchodźca z Krainy Snów, jak się wydaje. Na pewno chodzi o niego. Żadne  
inne wieści  
nie wstrząsnęłyby D'Shayem tak mocno. 
Kraina Snów. D'Rak uśmiechnął się. Wiedział, co trzeba, żeby upolować kogoś z  
Krainy Snów. Kogoś, kto będzie musiał tam wrócić i kto być może pozostawi jakiś  
trop. 
Mistrz Watahy nie będzie miał zastrzeżeń, niezależnie od tego, co powie mu  
D'Shay.  

Dozorca powoli powiódł dłońmi po Oku Wilka, obserwując wszystko, dopóki jego  
drugi  
wzrok nie padł na psiarnie. Ostrożnie, były bowiem pobudliwą, niezdyscyplinowaną  
zgrają,  
znalazł przywódcę i przerwał jego drzemkę. 
Biegus zerwał się na nogi. 
VI 
Stracił przytomność. 
Nie otwierając oczu, spróbował podnieść głowę, lecz stwierdził, że obecnie waży  
ona  
co najmniej tyle, co dorosły smok. Ostrożnie ułożył ją z powrotem na miękkiej  
poduszce i  
postanowił uchylić powieki. 
Światło z początku oślepiało, lecz wkrótce oczy przyzwyczaiły się do blasku. Na  
nieszczęście wszystko było rozmyte, przez co Gryf miał wrażenie, że patrzy przez  
warstwę  
błotnistej wody. Zamrugał parę razy i wreszcie wzrok przestał go mamić. 
Leżał w dużym, zbytkownie urządzonym pokoju. Wszystko tutaj lśniło od złota,  
srebra i kryształów. Na ścianach wisiały gobeliny tak wymyślne, że z trudem  
odpędzał myśl,  
iż go obserwują. Wokół stały rzeźby licznych fantastycznych stworzeń, z jego  
imiennikiem  
włącznie. Komnatę oświetlał kryształ jarzący się pod sufitem. Lwioptak słyszał  
opowieści o  
takich kamieniach, lecz nie pamiętał, czy kiedyś jakąś widział; przypuszczał, że  
tak, dawno  
temu. 
Z drżeniem ponowił próbę i oderwał głowę od poduszki. Tym razem nagrodą było  
tylko bezustanne łupanie pod czaszką, o niebo lepsze od efektów poprzedniej  
próby. Gryf  
stanął na nogi, jedną ręką przytrzymując głowę, i głęboko odetchnął. Łomot  
zelżał odrobinę. 
Po lewej stronie wisiały draperie, zapewne przysłaniające okno. Siły powoli  
powracały. Ostrożnie ruszył ku kotarom z najdelikatniejszego jedwabiu i rozsunął  
je szeroko. 
I spojrzał w lustro. 
- To wcale nie jest zabawne - mruknął, choć wiedział, że nieznany projektant  
wcale  
nie miał zamiaru z nikogo żartować. 
Gryf wlepił oczy w swoje odbicie. Zabrano mu płaszcz, widział więc swój  
prawdziwy  
wizerunek. Było w nim coś niepokojącego, coś nie całkiem właściwego. Czuł jakby  
nie było  
to jego lustrzane odbicie, lecz niezależna istota. Nie mógł tego udowodnić,  
jednak był pewien,  
że jej ruchy nie całkiem pasują do jego ruchów. 
W tle pojawiła się jedna z beztwarzych istot. Gryf puścił kotary i odwrócił się  
na  
pięcie. Nikogo nie było. 
Odwrócił się z powrotem do lustra. Kotary znów były zaciągnięte. Miał zamiar do  
nich sięgnąć, kiedy otworzyły się drzwi pokoju. Stanął w nich jeden z nieludzi,  
odziany  
dokładnie tak, jak wcześniejsze odbicie w lustrze, co w gruncie rzeczy nic nie  
znaczyło. Gryf  
nie odróżniłby jednego od drugiego, nawet gdyby zależało od tego jego życie. 
Tylko strojem różnił się od wcześniej widzianych postaci. Szata była kombinacją  
granatu i czerni, przy czym czarny był tylko kaptur i pelerynka na ramionach.  
Opuszczony  
kaptur odsłaniał przerażającą, nie posiadającą twarzy głowę. Zdawało się, że  
przybysz niemal  
płynie w powietrzu. Gryf zastanowił się przelotnie, czy go nie zaatakować.  

Zrezygnował z  
pomysłu, gdy przypomniał sobie, z jaką łatwością został pojmany w zaułku. 
Myśl ta wzbudziła troskę o bezpieczeństwo Morgisa i pytanie, gdzie dokładnie się  
znalazł. Nie w Luperionie. W Krainie Snów, przypomniał sobie, ale gdzie  
właściwie leżała  
nie całkiem realna Kraina Snów? 
- Gdzie mój towarzysz? 
Istota wskazała otwarte drzwi za plecami. Gryf zrozumiał, że albo odpowiedziała  
na  
jego pytanie, albo też chciała, by z nią poszedł. 
Do komnaty wszedł drugi nieczłowiek, jak nazwała ich kobieta. Najwyraźniej Gryf  
miał pójść z nimi - takim czy innym sposobem. Sprzeciwianie się nie miało sensu.  
Gdyby  
zależało im na jego śmierci, leżałby już martwy na ulicach Luperionu. 
Ruszyli, Gryf między nimi, Lwioptak przyglądał się korytarzom i od czasu do  
czasu  
różne przedmioty budziły jego wspomnienia. Był już tu kiedyś, ale nazwa tego  
miejsca  
uciekła mu z pamięci. To tutaj pragnął dotrzeć. 
- Wielmożny Gryfie! 
Odwrócił się i zobaczył księcia Morgisa, również eskortowanego przez dwóch  
nieludzi. Najwyraźniej byli w drodze na spotkanie z panami tego miejsca. 
- Wiesz może, gdzie jesteśmy? - Smok był niespokojny. Gryf nie próbował swoich  
mocy, ale podejrzewał, że Morgis to zrobił, i stwierdził, że zawiodły. 
Pozwolono im iść ramię w ramię, dopóki dotrzymywali kroku eskorcie. Były  
monarcha pokiwał głową. Przypomniała mu się nazwa i teraz zastanawiał się, jak  
mógł ją  
zapomnieć. 
- Dotarliśmy do Sirvak Dragoth, cytadeli opiekunów Krainy Snów. 
Morgis odwrócił się, żeby spojrzeć w puste oblicza strażników. 
- - Czy oni byli twoimi przyjaciółmi? 
- - Czasy się zmieniają. Minęło ponad sto lat. Może więcej. 
- - Czterech na dwóch to niezłe szansę - podsunął cicho smok. 
- - Ośmiu na dwóch - poprawił Gryf. - I myślę, że dotarliśmy do celu. 
Czterech wartowników strzegło masywnych, kunsztownie zdobionych drewnianych  
odrzwi. Mierząc wzrokiem ten nowy oddział, lwioptak nagle zrozumiał, że istoty  
te nie są  
sługami, ale raczej niezależną grupą, której interesy obecnie zbieżne są z  
celami Mistrzów  
Opiekunów Krainy Snów. Gryf wniósł poprawkę: nie zrozumiał, a przypomniał. 
Był zirytowany. Napływało tyle wspomnień o otaczających go przedmiotach i  
ludziach, ale niewiele o nim samym. 
Dwie istoty stojące najbliżej drzwi otworzyły je szeroko. Gryf i Morgis zostali  
wprowadzeni bez większych ceregieli do komnaty tak przepysznie urządzonej jak  
ta, w której  
przebywał lwioptak, ale wyraźnie przeznaczonej do sprawowania sądów... na podium  
bowiem  
czekały na nich cztery postaci. Tylko jedną poznali wcześniej. Była to  
ciemnowłosa kobieta,  
która kierowała ich porwaniem. Wyglądała tak, jakby miała zamiar ich pożreć. 
Z boku, w najjaśniejszej części pokoju (Gryf leniwie skonstatował, że jest  
dzień), stało  
dwóch identycznych niczym dwie krople wody, starszych wiekiem prawie ludzi.  
Poruszali się  
w sposób tak zgrany, że można by pomyśleć, iż są marionetkami w rękach jednego  
lałkarza.  
Kiedy jeden mrugał, drugi robił to samo (nawet oddychali jednocześnie). O tym,  
że nie byli  
ludźmi, świadczyły oczy, szerokie i wieloboczne, jakby owadzie. 
Na środku podium na krześle siedziała wysoka postać odziana w czerwień i biel.  
Jej  

twarz przysłaniał szczelny woal. Gryf zaryzykował domysł, że jest to mężczyzna,  
a  
przynajmniej samiec. To on zdawał się sprawować tu najwyższą władzę. 
- - Ufam, iż obaj wypoczęliście - zagadnął lekkim tonem. 
- - Wypoczęliśmy - odburknął ze złością Morgis - bo nie mieliśmy wyboru. 
- - Aha! - Zawoalowany mężczyzna poruszył się trochę niespokojnie. Dwaj  
identyczni ludzie jednocześnie zmarszczyli czoła, a kobieta obnażyła ostre zęby.  
- Wybaczcie,  
ale miało być zupełnie inaczej. Nieludzie zgodzili się spotkać z wami w waszych  
pokojach,  
lecz wy postanowiliście uciec i walczyć z wilczymi najeźdźcami. 
- - Głupcy - skwitowali chórem bliźniacy. 
- - Mrin/Amrin, proszę. - Zawoalowana postać podniosła rękę w próbie  
przywrócenia porządku. - Kapitan Aramitów nie miał pojęcia, kim jesteście.  
Zmierzał do  
jednego z domów niedaleko od miejsca, w którym przypadkiem staliście. Wydaje  
się, że  
jeden z kupców nie zapłacił mu haraczu. 
Gryf i Morgis wymienili spojrzenia. Lwioptak odwrócił się do mówcy. 
- - Zechciałbyś... Przepraszam, chyba nas znasz - nawet nie zapytałeś nas o  
nazwiska  
- ale my nie znamy ciebie. 
- - Wybaczcie. Jestem Haggerth. - Wstał, pilnując się, żeby nie odchylić woala.  
- Po  
mojej prawej stronie stoi Mrin/Amrin, a po lewej Troia, którą już spotkaliście.  
- W jego głosie  
zabrzmiała nutka rozbawienia. 
Biorąc głęboki oddech, Gryf zapytał: 
- Jesteście, jeśli pamiętam, Mistrzami Opiekunami, prawda? Wszyscy czworo? 
Był prawie pewien, że Haggerth zmarszczył czoło pod osłoną woala. 
- - Częściowo masz rację. Mrin/Amrin i ja jesteśmy Mistrzami Opiekunami, ale  
Troia nie. 
- - Ja jestem zaledwie opiekunem - prychnęła. Jej ton zdradzał, że ranga o  
niczym  
nie świadczy. 
- I jest nas tylko troje, jeśli o to chodzi! - zakrzyknęli bliźniacy. -  
Haggerth, Troia i ja! 
Morgis syknął. Gryf przyjrzał się bacznie dwóm identycznym Mistrzom Opiekunom.  
Byli tacy podobni, że nie mógłby przysiąc, iż nie są jedną osobą. Czy to  
możliwe, że w  
Krainie Snów człowiek mógł jednocześnie przebywać w dwóch miejscach? 
- Spokojnie, przyjacielu - powiedział Haggerth do Mrina/Amrina. - Wiesz, jak w  
oczach innych objawiają się efekty naszej funkcji. - Odwrócił się do swoich  
"gości". -  
Wszyscy zostaliśmy odmienieni przez naszą naturę. Mrin/Amrin szczycił się swoją  
indywidualnością. Obecnie ludzie postrzegają go jako dwie osoby, a nie prawdziwą  
indywidualność. Ja sam byłem człowiekiem, który często zniewalał innych swoim  
wyglądem.  
Moje decyzje nie zawsze były wynikiem głębokich przemyśleń - po prostu  
wiedziałem, że  
mogę narzucić swój punkt widzenia. Teraz, jeśli nie chcę zniszczyć wszystkiego,  
w imię  
czego pracuję, muszę polegać wyłącznie na zdolnościach. 
Haggerth na podkreślenie słów skubnął skraj woala. 
- Wszyscy otrzymaliśmy coś, co dopomaga nam chronić naszą ziemię, nawet jeśli  
nie  
wszyscy to doceniamy - dodała Troia, uśmiechając się kokieteryjnie do Gryfa. 
- Rozumiem. Morgis nie skomentował. 
- Wróćmy teraz do przesłuchania tych dwóch - zaproponował chórem Mrin/Amrin.  
Oba ciała podniosły ręce i wskazały na Gryfa i Morgisa. - Odkryjmy prawdę o tej  
hybrydzie,  

o tym odmieńcu. 
Gryfa zaskoczyła złość zawarta w tych słowach, tak podobna do nienawiści  
D'Shaya. 
- Czy zostanę skazany za to, że żyję? Jeśli tak, chciałbym poznać powody. 
Ani Haggerth, ani nawet Troia nie byli wzruszeni postawą Mrina/Amrina.  
Zawoalowany opiekun ostrożnie potrząsnął głową. 
- Musisz nam wybaczyć. Ostatnimi czasy nasza sytuacja jest dość trudna i do  
głosu  
dochodzą emocje, których lepiej nie nazywać po imieniu. Nie musicie się niczym  
przejmować. Czyż nie mam racji, Mrin/Amrin? 
Wieloboczne oczy podwójnego człowieka nieco pociemniały. 
- - Przepraszam. Moja uwaga nie była konieczna. 
- - Do rzeczy. Celem tego spotkania jest wyjaśnienie twojego istnienia i  
pochodzenia  
tego. - Haggerlh wyjął mały gwizdek. Gryf szeroko otworzył oczy i gwałtownie  
obmacał  
kieszenie. Był to jego ostatni gwizdek. Grzywa mu się podniosła, a dźwięk, który  
wyrwał się  
z jego gardła, bardziej przypominał ryk króla zwierząt niż skrzek drapieżnego  
ptaka. 
Troia zareagowała podobnie, przysuwając się kocim krokiem. Dziwne, choć był  
świadom jej ostrych pazurów, wzbudzała w nim coraz większe zainteresowanie. 
- Spokój! Oboje! - Haggerth jednym płynnym ruchem podniósł się z krzesła i  
rzucił  
gwizdek Gryfowi, który chwycił go jedną szponiastą ręką, drugą trzymając na  
dystans  
kobietę-kota. - Powiedziałem, spokój! - Haggerth zerwał woal z twarzy.  
Mrin/Amrin, jakby  
wiedząc, czego się spodziewać, odwrócił się szybko. Gryf, Morgis i Troia,  
nieprzygotowani,  
wbili oczy w to, co Mistrz Opiekun skrywał pod welonem. 
Ani łwioptak, ani smok nie zdołali później przypomnieć sobie, jak wyglądała  
twarz  
Haggertha. Pamiętali tylko, że widok ten groził wydarciem rozsądku z ich  
umysłów. Mieli  
szczęście, że opiekun prawie natychmiast założył cienki ochronny materiał. 
Nieludziom, co nikogo nie zdziwiło, nic się nie stało. 
Haggerth czekał, podczas gdy trzy ofiary dochodziły do siebie. Nie cierpiał  
robić tego,  
co zrobił, ale nie widział sposobu, by tego uniknąć. Klątwa ta była dla niego  
równie straszna,  
jak dla tych, na których ją rzucał. 
Niekiedy sprawowanie urzędu opiekuna było ogromnym ciężarem. 
- Przepraszamy. Wiem, jak zachowują się nasi opiekunowie, kiedy odbiera im się  
ich  
własność, powinienem tedy przewidzieć... 
Gryf przerwał mu krótkim ruchem ręki. 
- Nie przeciągajmy tego, czego nie trzeba. Mam kilka pytań. Po pierwsze, czy  
któreś z  
was mnie zna? 
Wszyscy troje - czworo, jeśli policzyć dwa ciafa Mrina/Amrina - pokręcili  
głowami.  
Haggerth dodał: 
- - Mieliśmy nadzieję, że wyjaśnisz tajemnicę swojego istnienia. Ty także jesteś  
opiekunem Krainy Snów, tyle jest oczywiste. Ale pytanie, kim i kiedy? 
- - Kim i kiedy? 
Mistrz Opiekun westchnął. 
- Znasz nazwę tego miejsca? Sirvak Dragoth? Gryf pokiwał głową, z błyszczącymi  
oczami. 
- - Tak myślałem, ale sprawdzanie domysłów przypomina otwieranie kolejnych  
drzwi w moim umyśle. 

- - Niewiele pamiętasz, jak mniemam. Pozwól, wyjaśnię ci więcej. Na przykład  
błędne przekonanie Aramitów, czyli wilczych najeźdźców, że jesteśmy panami  
Krainy Snów.  
Sądzą, że kontrolujemy to miejsce. 
- - Atak nie jest? 
Bliźniaczy Mrin/Amrin wybuchnął śmiechem. 
- - Aramitom i ich bogu trudno walczyć z krainą, która istnieje tyle w umyśle,  
co w  
rzeczywistości. Chcieliby nad nią zapanować. To niemożliwe. Jeśli istnieje jakaś  
zależność, to  
tylko taka, że Kraina Snów rządzi nami. 
- - Lekka przesada - poprawił Haggerth. - Powiedzmy, że współistniejemy z tym  
miejscem i w zamian za to, co ono nam daje, my pomagamy mu przeciwko tym, którzy  
dążą  
do jego zniszczenia. 
- - Tym się zajmują opiekunowie? - zapytał Gryf, patrząc na tę trójkę. Choć  
dysponowali indywidualnymi umiejętnościami - a talenty podwójnego człowieka  
nadal stały  
pod znakiem zapytania 
- - nie wyobrażał sobie, że mogliby stawić opór zgranym wysiłkom dzieci  
Niszczyciela. Powstrzymał się od głośnego wyrażenia tej myśli, bo przecież  
właśnie to  
musieli robić. - Rozumiem, że jestem 
- - byłem - jednym z was. Co się stało? Dlaczego nikt mnie nie pamięta? Dlaczego  
ja  
nie pamiętam... chwileczkę... Mała poprawka. Ktoś mnie znał. Wilczy najeźdźca  
imieniem  
D'Shay. 
Gdyby powiedział im, że cała armia Aramitów przechodzi przez Bramę z samym  
Niszczycielem na czele, nie mógłby wywrzeć większego wrażenia. Wszyscy byli  
jednakowo  
przerażeni. Mimo woala było widać, że nawet Haggerth jest wstrząśnięty. 
- Mówiłem ci! - krzyknął szaleńczo Mrin/Armin. - Jest jednym z nich! - Podwójny  
człowiek wlepił w Gryfa rozszerzone oczy i zacisnął prawe pięści. 
Lwioptak zawrzał gniewem i poczuł się tak, jakby zaraz miał eksplodować.  
Jednakże  
okrzyk Haggertha zamknął usta drugiemu Mistrzowi Opiekunowi. 
- To, że wie o Shaidarolu, nie czyni go jemu podobnym! Nie pozwalaj, żeby  
wspomnienia zaćmiewały ci rozsądek! 
Shaidaroł. 
Złe słowa Mrina/Amrina natychmiast popadły w zapomnienie. Coś mu się  
przypominało. Gryf zaklął, gdyż były to tylko fragmenty, ale ogromnie ważne,  
pasujące jeden  
do drugiego. D'Shay - nie mógł się zmusić do używania tamtego imienia, gdyż  
należało do  
przyjaciela - zdradził opiekunów, był jednym z nich. 
Wydawało się niemożliwe, że D'Shay mógł być tym drugim. A jednak... 
- - Został zmieniony w dniu, w który przywdział płaszcz opiekuna. Pamiętam, jak  
odmienny się wydawał, jaki... mroczny się zrobił. 
- - A ciebie nikt nie pamięta - mruknął Haggerth. - Ciekawe. Być może z powodu  
tego, z czego musiałeś zrezygnować, przyjmując na swoje barki brzemię funkcji.  
Kraina  
Snów odmienia wszystkich swoich opiekunów, czasami w sposób, którego długo nie  
potrafimy zrozumieć. 
- - Wierzysz mu? - Troia spiorunowała wzrokiem Gryfa. - Wierzysz w to, co mówi,  
kiedy nawet ty go nie pamiętasz? Nie ma żadnych świadectw jego istnienia.  
Mówiłeś mi. 
- - Żadnych świadectw, wyjąwszy słowa Shaidarola - dodał Mrin/Amrin. 
- - On z pewnością nie powie nam nic użytecznego! 
- - Tzee mnie znają. - Gryf odpowiedział Troi spojrzeniem. - Znasz je. Wiedzą,  
kim  

byłem, i próbowały mnie zabić. 
Zmarszczyła brwi. 
- - To prawda. Nawet ja wyczułam, że cię poznają - ale to zdecydowanie nie jest  
rekomendacją! 
- - Szkoda, że nie ma tu innych Mistrzów Opiekunów - westchnął Haggerth. - Może  
oni mieliby jakiś pomysł. 
- - Innych? 
- - Jest nas sześciu. Okropnie trudno utrzymać porządek w miejscu, które z  
natury  
się przed nim broni. Wszyscy Mistrzowie mają pełne ręce roboty, nie wspominając  
o innych  
opiekunach. 
Głowy Mrina/Amrina zwróciły się w stronę Morgisa. 
- - Ten nic nie mówi od jakiegoś czasu. Mamy uwierzyć, że on też jest  
opiekuniem,  
który wrócił do domu po długiej nieobecności? 
- - Nie jestem waszym opiekunem. Jestem księciem Morgisem, synem Błękitnego  
Smoka, pana Nadmorskiego Irillianu, który leży daleko na zachodzie. 
- - Za morzem? - zapytał Haggerth. 
- - Zgadza się. Nadmorski Irillian stanowi część Smoczych Królestw. 
- - To wasze okręty nękają wilczych najeźdźców? 
- - Tak. 
Zawoalowany Mistrz Opiekun wyprostował się, przybierając bardziej oficjalną  
postawę. 
- A dlaczego przybyłeś tutaj z naszym zaginionym opiekuniem? Jesteś  
przyjacielem? 
Morgis zerknął na Gryfa, który lekko wzruszył ramionami. Jeśli smok powie  
prawdę,  
to jego sprawa. Jeśli zechce skłamać, lwioptak nie będzie mu przeszkadzać, ale  
też go nie  
poprze. 
- Rzekłbym, panowie Sirvak Dragoth, iż w najlepszym wypadku jesteśmy  
tymczasowymi sprzymierzeńcami. Nieco ponad rok temu naszym ziemiom zagroził ktoś  
z  
mojego rodzaju. Mój pan i Gryf zawiązali pakt i z pomocą innych zniszczyli  
szalonego  
zdrajcę. 
"Nie do końca prawda - pomyślał Gryf - ale niezbyt daleko od niej, by miało to  
znaczenie - na razie". 
- W czasie tego kryzysu mojemu panu i wielmożnemu Gryfowi, który wtedy władał  
Penacles, zagroziło zło ze strony niejakiego D;Shaya - albo Shaidarola, jak go  
nazywacie. 
- - Jego zło rośnie! - syknęła Troia, odsuwając się od kolumny, o którą się  
opierała. -  
Mistrzu Haggercie, powinieneś mi pozwolić na niego uderzyć! Nadal mogę go  
dopaść!  
Biegusy mnie nie znajdą! 
- - Cicho, mała. Nie spotkałaś Shaidarola ani przed tym, ani po tym, jak został  
skuszony przez Niszczyciela. I nie sądzę, byś mogła sobie z nim poradzić, ani  
wówczas, ani  
dzisiaj. 
- - Ale... - urwała. Z Haggerthem nie można było się sprzeczać. Poza tym młoda  
opiekunka nie miała większej ochoty na spory ze zwierzchnikiem. 
Gryf zmarszczył brwi i obrócił w myślach fragmenty rozmowy. Coś tu nie pasowało.  
Morgis kontynuował: 
- - Nie ma potrzeby przejmować się D'Shayem. Zginął podczas szaleńczego  
zamachu na Gryfa i mojego ojca. 
- - Zginął? - Mrin/Amrin zrobił zaskoczoną minę. - Kiedy to się stało? 
- - Mniej więcej miesiąc przed naszą podróżą. Planowaliśmy wyruszyć natych... 
Haggerth potrząsnął głową. 
- D'Shay żyje i ma się dobrze, i jest tutaj od pewnego czasu. Właśnie na to Gryf  

zwrócił uwagę w rozmowie. Niemal bezdźwięcznie powiedział: 
- - A jednak żyje. Nie sądziłem, że samobójstwo jest w jego stylu, ale przecież  
spaliliśmy ciało. 
- - Istnieje kilka sposobów, żeby w razie potrzeby obejść śmierć, i wszystkie są  
niewypowiedzianie plugawe. D'Shay bardziej od innych zdolny jest do zrobienia  
czegoś  
takiego. Utracił szacunek do życia. Jego jedynym obowiązkiem jest służba  
Niszczycielowi. 
- - D'Shay. Żyje. - Gryf odwrócił się od wszystkich, nie zwracając uwagi na  
swoją  
pozbawioną twarzy eskortę. Przez długi czas w milczeniu wodził niewidzącym  
wzrokiem po  
gobelinach i posągach. Mrin/Amrin zaczął coś mówić, ale Haggerth uciszył go  
ruchem dłoni.  
Wreszcie lwioptak stanął przodem do Mistrza Opiekuna i zapytał: - Gdzie jest  
D'Shay? 
Odpowiedziała Troia, nie bacząc na spojrzenie zawoalowanego mężczyzny. 
- - W Canisargos. Wszyscy wilczy najeźdźcy podlegają stołecznej władzy. 
- - Canisargos? Stolica? - Coś tu nie pasowało. 
- - To centrum wszystkiego. To tam obraduje Mistrz Watahy, ich imperator. D'Shay  
jest jego prawą ręką. 
Gryf przemyślał to i zapytał: 
- Jak mogę się tam dostać? Macie plan miasta? Mrin/Amrin potrząsnął głowami. 
- - Myślę, że zakładasz zbyt wiele. Jeszcze nie ustaliliśmy, czy rzeczywiście  
jesteś  
jednym z nas. 
- - Daj spokój. - Haggerth odwrócił się do drugiego opiekuna. - Myślę, że można  
bezpiecznie założyć, iż jest jednym z nas. To po prostu kolejna sztuczka Krainy  
Snów.  
Rozumiemy coraz mniej, Mrinie/Amrinie. Widzimy dużo gorzej. Kraina robi to, co  
musi,  
żeby przetrwać. 
- - Jeśli jednak ciekawi go, dlaczego "wróg" go pamięta, zaś "towarzysze" nie,  
istnieje inny sposób na znalezienie odpowiedzi. 
Gryf wybrał jedną z bliźniaczych twarzy Mistrza Opiekuna i zmierzył się z nią  
wzrokiem. Druga również odpowiedziała spojrzeniem, co lekko wytrąciło go z  
równowagi. 
- Udaję się do Canisargos. Czy mi wierzysz, czy nie, mam sprawę do załatwienia z  
Shaidarolem. Sprawę odkładaną o wiele za długo. 
Nie zwrócił uwagi, że wypowiedział prawdziwe imię D'Shaya, ale inni to  
zauważyli.  
Identyczne twarze skrzywiły się, gdy opiekun Mrin/Amrin popadł w głęboką zadumę.  
Haggerth czekał, w milczeniu obserwując Mistrza Opiekuna. Morgis był taki  
spięty, że Gryf  
fizycznie to odczuwał. 
Twarze podwójnego człowieka straciły wyraz. Przyjrzał się wszystkim obecnym w  
komnacie, nim zwrócił uwagę na Gryfa. 
- Kiedy... D'Shay... nas zdradził, nie odszedł w spokoju. Nigdy do końca nie  
dowiemy  
się, co zrobił, zanim wreszcie został wyrzucony, ale ja doskonale pamiętam jeden  
incydent. 
- Mrin... - zaczął Haggerth. 
Mrin/Amrin mówił dalej, nie zwracając na niego uwagi. 
- Nie sprzeciwię się twoim poszukiwaniom tego zdrajcy. I dam ci przewodnika,  
który  
zna miasto, jeśli zgodzisz się dostarczyć mi ostatni dowód, jakiego potrzebuję,  
żeby uwierzyć,  
iż nie jesteś kolejnym podstępem z jego strony. 
Gryf wyprostował się i przyjrzał opiekunom. Zawoalowany Haggerth milczał;  
postanowił wyłączyć się z dyskusji, dopóki nie dowie się więcej. Troia sprawiała  
wrażenie  

dziwnie pobudzonej, nawet obdarzyła go nerwowym półuśmiechem. 
To była sprawa między nim a Mrinem/Amrinem. 
- - Co takiego? Jakiego dowodu potrzebujesz? 
- - Idź do Bramy. Stań tam i powiedz, że przyszedłeś na sąd... 
- - Nie! - zawołała kobieta-kot. 
- -...i poproś o świadectwo, które przekona innych o twojej lojalności. - Mistrz  
Opiekun zerknął na Haggertha, szukając u niego poparcia. Zawoalowana postać  
powoli  
pokiwała głową. 
- - I to wszystko? - zapytał Gryf. 
Osobliwy wyraz przemknął przez twarze Mrina/Amrina. Niemalże był to smutny  
uśmiech. 
- Och nie, Gryfie. Nie wszystko. Naprawdę mam nadzieję, że ci się powiedzie, ale  
będziesz musiał zrobić coś więcej niż tylko tam stanąć. Kiedy mówię, że  
zostaniesz osądzony,  
to zostaniesz osądzony, a jeśli wyrok nie będzie pomyślny, nie pójdziesz do  
Canisargos. 
Gryf zapytał wzrokiem Haggertha o potwierdzenie. Mistrz Opiekun, który wyglądał  
na bardzo zmęczonego, potwierdził prawdziwość słów podwójnego człowieka i cichym  
głosem dodał: 
- Ani nigdzie indziej, skoro o tym mowa. Jeśli Kraina Snów uzna cię za  
niepotrzebnego, być może nawet nie będzie co spalić. 
VII 
Fetor śmierci i rozkładu przytłaczał wszystkie inne wonie. Można by wyobrazić  
sobie,  
że tutaj, w ciemności, zgromadzili się wszyscy padlinożercy historii, zatruwając  
powietrze  
smrodliwymi oddechami. Buty trącały dziwnie ukształtowane kawałki rumoszu, które  
mogły  
być strzaskanymi kośćmi. Najbardziej nikły blask nie rozpraszał całkowitych  
ciemności. Ci,  
którzy mieli powody, by tu przychodzić, wiedzieli, gdzie uklęknąć. Ci, którzy  
nie mieli prawa  
tu przebywać, tworzyli nowe, nieforemne stosy. To tutaj D'Shay poprzysiągł, że  
poświęci  
swoje istnienie jedynemu prawdziwemu panu. To tutaj wszyscy Przywódcy Watahy,  
dozorcy  
i nawet sam Mistrz Watahy składali przysięgę wierności. 
- Moje ulubione szczenię. Mój myśliwy. Jak miewasz się dzisiaj, Shaidarolu? 
D'Shay nawet nie podniósł głowy, gdy usłyszał swe dawne imię. Jeśli jego pan  
posłużył się nim z jakiegoś określonego powodu, wkrótce wszystko zostanie  
wyjaśnione. Jeśli  
nie, to nie jego sprawa. 
- Dobrze, panie. Ciało jest silniejsze niż oczekiwałem. Wytrzyma jeszcze trochę. 
Coi ogromnego poruszyło się w ciemności. 
- - Co cię do mnie sprowadza? 
- - Panie, Gryf zawitał do twojej domeny. Jestem tego pewien. - Usta D'Shaya  
ułożyły się w drapieżny grymas, co nadało jego twarzy złowieszczy wygląd. 
- - Wiem. Wiedziałem to w chwili, gdy postawił stopę na tym kontynencie. 
Wilczy najeźdźca nie okazał zdumienia. Byłby zaskoczony, gdyby jego pan nie  
wiedział o przybyszu. 
- - Ludzie D'Raka szukają go. Przykazałem, by ograniczyli się do obserwowania,  
jeśli go znajdą. Nie chcę, by nabrał podejrzeń. 
- - D'Rak wypuścił zgraję biegusów. Już zbliżają się do Lupęrionu. 
- - Co? - D'Shay zerwał się na nogi i dopiero poniewczasie zdał sobie sprawę, że  
takie zachowanie jest niedopuszczalne w obecności pana. Szybko rzucił się na  
kolana. 
- - Wybaczam ci. D'Rak dobrze wypełnia swoją rolę. Nie rozmawiaj z nim o tym.  
Możliwe, że Gryf, który szuka domu, niewiele pamięta i przypadkiem otworzy  
Bramą. Jeśli  
biegusy znajdą punkt zaczepienia, Kraina Snów stanie się moją własnością. 

- - A Gryf? 
- - Jeśli będzie to możliwe, zostanie oszczędzony i trafi w twoje ręce. Skoro  
zapomniał tak wiele, zapewne nie pamięta również celu swojego istnienia. Gdyby  
pamiętał,  
byłby tu teraz. 
D'Shay nie mógł się powstrzymać i szepnął: 
- Qualard. - Mimowolnie przyszła mu na myśl dawna stolica imperium Aramitów. 
Wybuch nieokiełznanego gniewu rzucił go w tył. Istota kryjąca się w mroku  
zadygotała ze złości, rozrzucając upiorne szczątki. Gdyby D'Shay nie miał  
wyściełanego  
hełmu, rozbiłby głowę o niewidoczny gruz. Ale nie to go strapiło. Był  
zaniepokojony, że  
gniew pana zwrócił się w jego stronę. Gniew nadal żywy po ponad dwóch  
stuleciach. 
- - Nie wolno wspominać o Qualardzie - zawył głos. - Nawet ty nie jesteś  
niezastąpiony, Sliaidarolu. Tzee z przyjemnością zajmą twoje miejsce. 
- - Wybacz mi, panie! - D'Shay drżał, i nie bez powodu. Nie bał się mieczy i  
strzał,  
ale ten, któremu służył, mógłby samym tchnieniem położyć kres jego istnieniu.  
Prawdą było  
też to, że Tzee zastąpiłyby go z ochotą. 
- - Wybaczam. Posłuchaj, Shaidarolu. Wielki jaszczur niedawno się poruszył - Nie  
robił tego od... od czasu Qualardu. Możliwe, że przybył tutaj jego krewniak.  
Możliwe, że  
wyczuwa obecność Gryfa. Cokolwiek jest powodem, nie mam zamiaru utracić przewagi  
w tej  
grze. Jestem myśliwym, nie zwierzyną. Będę ostatecznym zwycięzcą - ja, nikt  
inny. Nawet  
gdyby miało to oznaczać dla ciebie wyrzeczenie się rozkoszy zemsty, zabijesz  
Gryfa w chwili,  
gdy dojdzie zbyt blisko prawdy. 
- - Tak, panie. 
- - Twoje istnienie związane jest z moim istnieniem, Shaidarolu. Żyjesz  
wyłącznie  
dzięki mnie. Spróbuj postawić swoje racje nad moimi, a... - Nie trzeba było  
kończyć myśli. 
- - Istnieję, aby ci służyć. 
- - Dosłownie. Lepiej, żebyś o tym pamiętał A teraz odejdźCzas, by Mistrz Watahy  
spotkał się ze swoją radą. Nie chcemy, by się o niego martwili. 
D'Shay podniósł się i ukłonił. Być może zobaczył dwa wielkie, krwawoczerwone  
ślepia, które łypnęły na niego z ciemności, ale nie mógł być tego pewien. Nigdy  
nie miał  
pewności. Nawet tej nocy, kiedy porzucił śmiechu wartą funkcję opiekuna i złożył  
hołd  
nowemu panu. To naprawdę nie miało znaczenia. Liczyło się tylko to, że jego  
istnienie  
całkowicie zależało od tego, czy w oczach pana stanowi jakąś wartość. W oczach  
jedynego  
pana. 
Kłaniał się, dopóki nie wyszedł z jaskini. Z jaskini pod Canisargos. Jaskini,  
która  
niegdyś była domem bogów - i nadal służyła jako dom jednemu. Jedynemu  
prawdziwemu  
bogu, jeśli chodziło o Aramitó w. 
Niszczycielowi. 
- Kim jest ten przewodnik, którego obiecali mi Mistrzowie Opiekunowie? - zapytał  
Gryf, przechodząc nad pniem powalonego drzewa. 
Troia wzruszyła ramionami. Jej odpowiedź zaniepokoiła go niemal tak, jak  
czekające  
go zadanie, które mogło okazać się ogromnie trudne i fatalne w skutkach. 
- Nie wiem. Przyprowadzili go nieludzie. Może był wilczym najeźdźcą, który  

popadł  
w niełaski, skoro wysłano za nim biegusy. 
Biegusy. Widmowe psy gończe Niszczyciela. Mówiono, że są prawdziwymi dziećmi  
mrocznego boga, jeśli to w ogóle możliwe. Nikt nie wiedział, skąd pochodzą, choć  
przypuszczano, że kiedyś były, jak Tzee, mieszkańcami Krainy Snów. Dobrze  
służyły swemu  
panu, jak wynikało z wcześniejszych słów Troi. 
Kobieta-kot zgłosiła się, że zaprowadzi go do Bramy, i w koflcu po długiej  
debacie  
dwaj Mistrzowie Opiekunowie wyrazili zgodę. Haggerth uczynił to z wielką  
niechęcią, być  
może bojąc się, że Troia podzieli los Gryfa - co nie znaczy, że nie wierzył, iż  
lwioptak był  
opiekunem. Troia uparła się. Jej początkowa nieufność wobec Gryfa ustąpiła  
nowej,  
tajemniczej wierze, żejakimś sposobem okaże się on istotą ogromnie ważną.  
Dopiero wtedy  
Gryf uświadomił sobie, jaka jest młoda. On miał ponad dwieście lat - może więcej  
- ona zaś  
nie weszła nawet w trzecią dekadę, ledwo wkroczyła w wiek dojrzały. 
Z drugiej strony jest może aż nazbyt dojrzała, pomyślał cierpko były monarcha,  
gdy  
patrzył, jak jego przewodniczka wspina się po zboczu. Nosiła skąpy przyodziewek,  
będący  
wyłącznie ustępstwem wobec konwenansów. Przed chłodem chroniło ją miękkie, płowe  
futro.  
W Luperionie miała na sobie strój, w którym z daleka wyglądała jak ludzka  
kobieta, lecz tutaj  
przywdziewanie obfitych sukien nie było konieczne. 
Powiedziała mu co nieco o swoim rodzaju, gdy szli krętą ścieżką, która wedle  
słów  
Haggertha miała doprowadzić ich prosto do Bramy. Jej przodkowie w dalekiej,  
dalekiej  
przeszłości zwani byli sfinksami, choć określenie to nie było całkiem poprawne.  
Z wyglądu  
przypominali ludzi, choć mieli dość egzotyczne rysy, a gęste futro oczywiście  
nie dawało się  
ukryć. Ze względu na piękno i siłę cieszyli się niezwykłym powodzeniem na  
targach  
niewolników. Dawano za nich najwyższe ceny. Na nieszczęście, a może na  
szczęście, nie  
chcieli żyć w niewoli - albo umierali, albo walczyli do upadłego. W bitwie do  
głosu  
dochodziła ich kocia natura (walczyli ostrymi zębami i pazurami), która brała  
górę nad  
ludzkimi cechami. 
Może dlatego, że częściowo miał naturę lwa, Gryf odczuwał pokrewieństwo i  
zrozumienie. Próbował sobie wmawiać, że tylko to pociąga go w Troi. 
Mimo wszystko była lepszym towarzyszem niż smok Morgis. Wbrew narastającej  
między nimi zażyłości, Gryfa ogarnęła ulga, gdy Mrin/Amrin kategorycznie  
oznajmił, że  
smokowi nie wolno pójść z nimi. Morgis służył przede wszystkim swojemu ojcu i  
trudno było  
powiedzieć, na ile można naprawdę mu zaufać. 
Zbliżyli się do dwóch niewielkich zagajników. Gryfa opadł niepokój, gdy Troia  
zaczęła rozglądać się czujnie. Gdy zapytał, czy wypatruje zasadzki wilczych  
najeźdźców,  
śmiechem skwitowała jego obawy. 
- Dużo zapomniałeś, prawda? Jesteśmy w Krainie Snów. To nie ten sam kraj, który  
widzą Aramici. Mogliby stać obok nas, a widzieliby tylko drzewa i ptaki. Dopóki  
istniejemy,  

by dawać jej swoją siłę, właśnie taka będzie Kraina Snów - a może zapomniałeś,  
dlaczego  
pierwsi tak ją nazwali? 
- Dlaczego zatem boimy się Aramitów? Koci uśmiech zniknął. 
- - Boimy się "prawdy" o ich Niszczycielu. Boimy się, że jego marzenia przeważą  
nad naszymi. Gdy on rośnie w siłę, Kraina Snów ją traci. Jego rzeczywistość  
coraz szybciej  
przytłacza naszą siłę. - Szeroko rozpostarła ręce. - Niegdyś Kraina Snów  
zajmowała cały  
kontynent. Było to przed nastaniem Niszczyciela. 
- - "I gra zaczęła się na poważnie..." - zacytował bez zastanowienia Gryf. 
- - Co to? 
Potrząsnął głową, próbując pozbierać wspomnienia. Jak zwykle, zapadły się w  
bagnie,  
które było jego umysłem. 
- Nie wiem. Cytat skądś'... ale nie wiem, skąd. - Zacisnął ręce w bezsilnej  
złości. -  
Tak jest przez cały czas! Rozumiem teraz, jak musiał czuć się Cabe! 
Troia przysunęła się, wyraźnie przejęta. 
- - Cabe? 
- - Przyjaciel. Jeden z nielicznych, jakich mam... jakich miałem. Też miał  
kłopoty z  
pamięcią. Może dlatego rozumiałem go tak dobrze. 
- - Co się z nim stało? 
Gryf rozejrzał się, ale w drzewach nie kryło się niebezpieczeństwo większe od  
komarów. 
- Problem Cabe'a polegał na tym, że urodził się jako wątłe dziecko szaleńca  
Azrana z  
rodu potężnych czarnoksiężników Bedlamów. Azran zabił swojego brata i próbował  
zamordować ojca. Chciał ukształtować Cabe'a na swoje podobieństwo albo, co  
bardziej  
prawdopodobne, zniszczyć biednego chłopca. Dziadek Cabe'a, Nathan, wykradł  
dziecko i  
umieścił je pod opieką przyjaciela. Mały był słabowity, groziła mu śmierć.  
Nathan rozumiał  
to i wiedząc, że sam najpewniej umrze, przekazał mu część siebie. Część własnej  
duszy czy  
też esencji. W ten sposób przeżył również on, Nathan, w ciele swego wnuka. 
Kobieta-kot pokręciła głową na znak zdumienia. 
- - Nigdy nie słyszałam podobnej historii. 
- - Niekiedy było tak, jakby dwie różne osobowości zamieszkiwały mu w głowie.  
Dorastał, nie wiedząc, kim jest - Azran nadal żył, rozumiesz - i często  
nachodziły go  
wspomnienia nie z jego życia. Taka wydaje mi się moja przeszłość. 
Obdarzyła go pełnym otuchy uśmiechem. 
- - Może Brama się tym zajmie. 
- - Niby czym? - zapytał cichy, ale władczy głos. W pobliżu nie było nikogo. 
Gryf przykucnął, gotów użyć pazurów albo czarów, ale Troia powstrzymała go,  
kładąc mu rękę na ramieniu. Lwioptak nie był przekonany. Przyjaźnie nastawieni  
obcy nie  
skrywają się przed wzrokiem tych, których nachodzą. 
- Uspokój się! - syknęła Troia. - To wielmożny Petrac, Wola Lasu! 
Podczas gdy on zastanawiał się nad dziwnym tytułem, niewidoczna przed chwilą  
istota przysunęła się bliżej. Gryf przekrzywił głowę, próbując zrozumieć, jak to  
się stało, że  
nie zauważył jej wcześniej. Rozum podpowiadał mu, że była tu cały czas, tylko  
nie zwrócił na  
nią uwagi. 
Nie pojmował, jak można nie zwrócić uwagi na Petraca - i nadal nie pojmował, co  
oznacza jego miano. Był wysoki jak Morgis, z głową dorosłego jelenia i koroną  
rogów, która  

zawstydziłaby każdego rogacza. Resztę ciała miał ludzką, choć ręce trochę  
przypominały łapy  
szopa, a nogi kończyły się kopytami. Nosił przepaskę na biodrach, czapkę z  
zielonych liści i  
pas, z którego zwisało kilka woreczków. W lewej ręce trzymał kostur, na którym  
się opierał. 
Troia uklękła i z wielkim szacunkiem wyszeptała: 
- Bądź pozdrowiony, Wolo Lasu. 
Mimo jeleniej głowy, a może wJas'nie dlatego, Petrac roztaczał wokół siebie aurę  
władzy i celowości. 
,Jego siła różni się od tej, jaką ma większość przywódców - pomyślał lwioptak. -  
Petrac był pojednany ze swoją mocą, co było rzadką, godną pozazdroszczenia cechą  
wśród  
władających". 
- Ja nie wymagam hołdów, kiciu. Zostawiam to Haggerthowi i innym. 
- Jeśli ktoś na nie zasługuje, to tylko ty, wielmożny Petracu. Wargi jelenia  
skrzywiły  
się lekko. 
- To nie jest takie pewne. Ale podejdź. Nie znamy się z twoim towarzyszem, i  
chciałbym wiedzieć, dlaczego szukacie Bramy. 
Gryf skłonił się, przedstawił i podał powody. Petrac pokiwał głową. 
- Mrin/Amrin nie musi się martwić. Widzę, że jesteś jednym z nas. Śmiem  
powiedzieć, że on i Haggerth ostatnio popadają w paranoję. 
- Haggerth nie... - zaczęła Troia. Woła Lasu przerwał jej ruchem ręki. 
- - Możesz być pewna, że był to pomysł tyle Mrina/Amrina, co zawoalowanego. Jest  
dobrym człowiekiem, ale niechętnie obdarza innych zaufaniem. Taka jest cena  
władzy. 
- - Mimo wszystko chciałbym tam pójść - oznajmił Gryf. 
- Po co? Poręczę za ciebie. Potrząsając głową, Gryf wyjaśnił: 
- - Nie dla Mistrzów Opiekunów, choć i ich chciałbym zadowolić, lecz dla spokoju  
mojego umysłu. Mam nadzieję, że spotkanie z Bramą wniesie trochę światła we  
wspomnienia, które nadal nie powróciły. 
- - Czasami lepiej jest nie przypominać sobie pewnych rzeczy. Brama stanowi  
istotną część Krainy Snów. Jest starsza niż wskazują wszelkie świadectwa. Równie  
dobrze  
możesz zginąć. Zakładam, że dali ci to do zrozumienia. - Petrac potrząsnął  
laską, a jego oczy  
wskazywały, że lepiej, by Haggerth i Mrin/Amrin to zrobili, bo inaczej z nim  
będą mieli do  
czynienia. 
- - Tak. Mimo wszystko chcę tam pójść. 
- - W takim razie nie musisz chodzić daleko. To zaraz za tym wzniesieniem, w  
lesie. 
Troia i Gryf zerknęli w kierunku wskazanym przez Mistrza Opiekuna. Kobieta-kot  
zmarszczyła nos. 
- - Miałam wrażenie, wielmożny Petracu, że to dużo dalej. 
- - Będąc tym, kim jestem, mam pewną przewagę - odparł z odrobiną rozbawienia  
Wola Lasu. - Powiedzmy, że znam drogę na skróty. Chodźcie. Powiodę was, żebyście  
nie  
zbłądzili. 
W drodze przez lekko zadrzewiony teren Gryf zaczął rozumieć niezwykły tytuł  
Petraca. Zwierzęta i ptaki tłumnie wylęgały na jego powitanie. Nawet stworzenia  
zwykle  
sobie wrogie zapominały o odwiecznych zatargach, byle tylko zyskać  
błogosławieństwo w  
postaci muśnięcia ręką człowieka-jelenia. Nie traktowały Mistrza Opiekuna jak  
człowiek  
swego pana czy boga. Przychodziły jak do wielbionego patrona. Petrac nimi nie  
władał - on  
był jednym z nich. Reprezentował ich interesy, przypadkiem zbieżne z interesami  
Krainy  

Snów, okolica ta bowiem była częścią magicznego regionu. 
Była to fascynująca przechadzka, denerwująca tylko wtedy, gdy na spotkanie  
wielmożnemu Petracowi wybiegły dorosłe niedźwiedzie. Troia odruchowo obnażyła  
pazury, a  
Gryf przygotował się do rzucenia zaklęcia. Wola Lasu pokręcił głową i  
przystanął, żeby  
położyć ręce na łbach dwóch potężnych zwierzaków. Niedźwiedzie obwąchały jego  
dłonie i  
otarły się o niego bokami. Dziw, że go nie przewróciły, ale wielmożny Petrac  
nawet się nie  
zakołysał. Gryf otworzył szeroko oczy, teraz rozumiejąc, dlaczego Troia darzy  
tego opiekuna  
czcią dużo większą niż innych. 
- - Baczcie, gdzie stawiacie stopy - przestrzegł Mistrz Opiekun, wskazując  
kosturem  
prawą stronę ścieżki. - Rzeczywistość Niszczyciela napiera. Chwila nieuwagi, a  
traficie w  
środek nieznanego lasu, z biegusami na karku. 
- - Odniosłem wrażenie, że Aramici tracą grunt pod nogami - powiedział lwioptak,  
wspominając uwagę rzuconą kiedyś przez Czarnego Smoka w trakcie rozmowy z  
D'Shayem.  
Słyszał na własne uszy, że imperium Aramitów spotkało przeciwnika równego sobie. 
- - Tak było, dopóki nie zauważyłem, że nasze granice stają się mniej wyraźne  
niż  
zwykle. Kraina Snów się kurczy. Nie wiadomo, jak to się dzieje, ale choć w tej  
chwili  
działania wojenne utknęły w martwym punkcie, wilczy najeźdźcy wygrywają. 
- - Szukają również stałej bazy operacyjnej w cesarstwie smoków - mruknął Gryf,  
bardziej do siebie. Coś musiało nimi powodować. Wilczy najeźdźcy nie robili  
niczego bez  
powodu. D'Shay nie robił niczego bez powodu. 
- - Jesteśmy. - Petrac wskazał otwartą łąkę. Sprawiała dziwne, niemal  
iluzoryczne  
wrażenie. 
- - Jesteś pewien, że to bezpieczne? - Gryf niespokojnie zmierzył wzrokiem  
otwartą  
przestrzeń. Taka niegdyś była cała Kraina Snów. Niemal nietknięta obecnością  
inteligentnej  
rasy. Ziemia we władzy natury. 
Czy Kraina Snów uzna go za przyjaciela? Czy był, wedle jej miary, prawdziwym  
przyjacielem? 
- Nie widzę Bramy. 
- Jeszcze nie wszedłeś na łąkę. 
- Aha. - Były monarcha postąpił krok do przodu. Troia ruszyła za nim, ale  
wielmożny  
Petrac przytrzymał ją laską. Pokręcił głową, dając do zrozumienia, że to zadanie  
samego  
Gryfa, Ona warknęła cicho, ale podporządkowała się jego woli. 
Każdy krok budził łąkę do życia. Tylko w ten sposób Gryf mógł opisać to uczucie.  
Tu  
i ówdzie widział linie mocy, ale nie były one tak uporządkowane jak w Smoczych  
Królestwach. Zgodnie z zasadami, jakich się nauczył, nie powinno to być możliwe.  
Plątanina  
ogromnie utrudniała manipulowanie mocami, jasnymi czy ciemnymi. Lwioptak nie do  
końca  
zgadzał się z przyjętymi powszechnie teoriami magii, ale to niemal przekraczało  
jego  
zdolności pojmowania. Nathan Bedlam, dziadek Cabe'a, poradziłby sobie z tym,  
gdyby żył. 
Wysoka do pasa trawa szeptała, gdy ostrożnie wędrował przez łąkę. Nie był to  
obłąkańczy szept Tzee, tylko harmonijny szept zaciekawienia, jakby on był dla  

łąki takim  
samym dziwem, jak ona dla niego. Zauważył z roztargnieniem, że nie ma tu wiatru  
i tym  
samym normalnego powodu, z jakiego zwykle kołysze się trawa. 
Zatrzymał się mniej więcej na środku łąki. Jeśli Brama miała się  
zmaterializować, to  
na pewno gdzieś tutaj. Nie zamierzał iść nigdzie dalej. Reszta zależała od  
Bramy. 
Jakby w odpowiedzi na jego nie wypowiedziane wyzwanie, krajobraz przed nim  
zosta! rozdarty. Pojawiła się luka w rzeczywistości. Z początku były to tylko  
dziwne,  
unoszące się w powietrzu linie energii, potem ogromna dziura, przez którą  
widział nie resztę  
łąki, ale zupełnie inny kraj. Może lasy, które oglądał wilczy najeźdźca, jeśli  
przypadkiem  
tamtędy przyjeżdżał. Raz jeszcze Gryfa uderzyła prawda zawarta w słowach  
dotyczących  
Krainy Snów. Tajemnicze ziemie istniały tyleż w rzeczywistości, co w wyobraźni. 
W środku tego rozdarcia w rzeczywistości stała Brama. 
Znów była inna, co tylko podkreślało jej związek z Krainą. Teraz przypominała  
łuk, w  
który wpasowane były potężne podwoje. Oba skrzydła były spróchniałe, a metalowe  
zawiasy  
pokrywała rdza. Lwioptak podejrzewał, że to zły znak. Mimo wszystko nie  
zamierzał  
rezygnować. 
Tym razem miał czas, żeby dostrzec inne szczegóły. Stworzenia, które już widział  
na  
bramie, były liczniejsze niż wcześniej. Miały długie ryjki oraz wielkie i  
okrągłe jak spodki  
oczy, które wszystko widziały. Nie wiadomo, czy były gadami, ssakami czy też  
demonami.  
Nie przypominały żadnych znanych mu stworzeń. Kolor ich skóry był czarny lub  
granatowy  
wpadający w czerń - trudno było to określić. Żadne nie wyglądało dokładnie tak  
samo jak  
inne, choć wszystkie miały wspólne, świadczące o pokrewieństwie cechy. Były  
jakby  
tysiącem odmian jednej istoty stworzonej do wypełnienia określonego celu. 
Wiedział, że dziwne stworzenia są strażnikami i wiedział też, że obserwują go  
pilnie,  
podobnie jak całą okolicę. Dalsze zwlekanie nie miało sensu. Gryf podniósł ręce  
- nie  
planował tego, ale akt ten wydawał się właściwy - i zawołał do istoty mającej  
władzę nad  
Bramą. 
- Przyszedłem poddać się twemu sądowi. Przychodzę jako zaginiony opiekun.  
Przybywam jako przyjaciel Krainy Snów i pytam, czy moje roszczenia są  
uzasadnione! - Po  
chwili wahania dodał: - Przybywam również w nadziei na odzyskanie własnej  
przeszłości,  
dobrej czy złej! Jeśli w przeszłości zawiodłem pokładane we mnie zaufanie,  
pozwól mi  
działać, aby je odzyskać! 
Brama milczała wyniośle. Drobni strażnicy - choć na dobrą sprawę niektórzy mieli  
więcej niż dwie stopy długości - gorączkowo skakali w górę, w dół i wokół Bramy,  
obrzucając lwioptaka spojrzeniami, co należało do ich obowiązków. 
Gryf stał ze wzniesionymi ramionami przez ponad pięć minut. Wreszcie opuścił  
ręce,  
cofnął się parę kroków i spojrzał na Troię i wielmożnego Petraca. Kobieta-kot  
posłała mu  

przelotny uśmiech. Najwidoczniej wierzyła, że brak odpowiedzi jest dobrą  
odpowiedzią.  
Zwierzęce oblicze Mistrza Opiekuna było niemal tak trudne do odczytania jak brak  
reakcji ze  
strony owianej legendą Bramy. Wielmożny Petrac po prostu odpowiedział Gryfowi  
spojrzeniem. 
Gryf odwrócił się do celu swoich poszukiwań. Rozdrażniony obojętnością Bramy, z  
westchnieniem zamknął oczy. Gdy je otworzył, zobaczył, że Brama się otwiera. 
Troia syknęła, a Petrac krzyknął ostrzegawczo. Gryf zamarł. Aż nazbyt dobrze  
zdawał  
sobie sprawę, co przemyka przez Bramę. Nie jeden, tylko co najmniej sześciu,  
może nawet  
siedmiu ziejących nienawiścią intruzów, których łączyła wspólna nazwa. Gryf  
przypomniał ją  
sobie, gdy pierwsze stworzenie rzuciło się na niego. 
,3iegusy". 
VIII 
Morgis nie przejmował się, że nie pozwolono mu pójść z Gryfem, który jego  
zdaniem  
ruszył na wyjątkowo głupią i niebezpieczną eskapadę. I to w imię czego! Żeby  
udowodnić  
swoją wartość Mistrzom Opiekunom. Powinien wymyślić inny sposób. Z rozmów z  
ojcem i z  
doniesień szpiegów smoczy książę wiedział, jaki jest były władca Penacles. Gryf  
miał wiele  
godnych pozazdroszczenia przymiotów, które w pełni ujawniły się podczas wspólnej  
podróży. Być może w innych okolicznościach Morgis nazwałby go przyjacielem, ale  
nie było  
to w stylu smoków. Gryf jest tymczasowym sprzymierzeńcem, powtarzał sobie, a  
kiedy  
powrócą do cesarstwa smoków, zawieszenie broni między nim a Błękitnym Smokiem  
dobiegnie końca. 
Nie powiedział swojemu towarzyszowi o pewnym drobiazgu, który miał w swoich  
sakwach. Gryf z pewnością nabrałby podejrzeń, gdyby wiedział, że Morgis wszystko  
przekazuje swojemu panu. Taki był jego obowiązek, lecz Gryf mógłby uznać to za  
oznakę  
nieufności czy nawet zdrady. Błękitny Smok wyłuszczył mu wszystko z detalami,  
choć  
Morgis miał pewne problemy ze zrozumieniem jego racji. Mimo potężnej postury,  
mimo  
wiedzy i doświadczenia nadal był miody w porównaniu ze swoim ojcem i Gryfem. Za  
sprawą  
gwałtownej śmierci swoich poprzedników zajął pozycję, której wcale nie pragnął. 
Jak większość przyborów do nawiązywania łączności, ten też był kryształem.  
Morgis  
nie udawał, że rozumie jego działanie. Ważne, że spełniał swoją rolę. Pewna myśl  
wpadła mu  
do głowy. Czy przypadkiem dzięki takim przyborom Kryształowy Smok nie  
podsłuchiwał  
rozmów, jakie toczyły się na dworze jego ojca, Błękitnego Smoka? Czyż na tym  
polegał  
sekret potęgi tamtego Smoczego Króla? Zadrżał na tę myśl. Po śmierci Lodowego  
jego  
połyskliwy brat z dalekiego południowego wschodu stał się najstarszym i zapewne  
najpotężniejszym z panujących Królów. 
Pozwolił myślom błądzić bez przeszkód. Robił to coraz częściej od pierwszej  
morskiej  
podróży z Gryfem. Lwioptak nazywał to wolnością myśli i powiedział, że dzięki  
niej ludzie  
wspinali się na coraz wyższe poziomy rozwoju. Morgis przypomniał mu, że książę  
Toma też  

był wolnomyślicielem. To zapoczątkowało dyskusję, która... 
Znowu to robił! Z wielką stanowczością książę zmusił się do skupienia myśli na  
krysztale. Z doświadczenia wiedział, że przekaz będzie słaby, gdyż kryształ nie  
był  
nastawiony na tak wielką odległość. 
Smok skoncentrował się, szukając w myślach umysłu ojca. Należało wziąć pod uwagę  
różnicę czasu, ale wątpił, czy w tej chwili odgrywa to znaczącą rolę. Mimo  
wszystko, jeśli to  
możliwe, wolałby nie wyrywać Smoczego Króla z drzemki. 
Obraz nie chciał się pojawić. Miał wrażenie, że mgła - nie, gęste opary -  
spowijają  
Krainę Snów, chroniąc ją przed zewnętrznym światem. Morgis zaklął. Czy dlatego  
opiekunowie zostawili mu kryształ? Czyżby wiedzieli, że nie zadziała? 
Nagle nawiązał kontakt z czymś innym. Nie wiedział dokładnie, co to takiego -  
swego  
rodzaju bratnia dusza. Smocza z natury i tak przytłaczająca, że książę niemal  
przerwał  
połączenie. 
Wyczuwał umysł... i coś więcej. Umysł smoka, ale jakiego smoka! 
Połączenie ustąpiło innemu obrazowi. Zobaczył bramę - Bramę - i Gryfa, stojącego  
przed nią ze wzniesionymi rękami. Po krótkiej chwili lwioptak opuścił ramiona i  
obejrzał się,  
najpewniej w stronę kobiety, która mu towarzyszyła, pomyślał cierpko Morgis.  
Będąc  
smokiem, z natury nie ufał przedstawicielkom drugiej płci. Jeśli smoczyca nie  
miała młodych  
pod opieką, często próbowała uwieść samca albo, co gorsza, człowieka. Nie  
potrafił  
zrozumieć fascynacji, jaką wzbudzali w smoczycach mężczyźni, i to wcale nie  
dlatego, że  
byli smaczni... Oczywiście, nie znaczy to, że książę próbował ludzkiego mięsa.  
Błękitny  
Smok ograniczył takie ekscesy do minimum, czym zaskarbił sobie wdzięczność i  
szacunek  
swoich ludzkich poddanych. 
Gryf odwrócił się z wyrazem konsternacji na ptasiej twarzy. Wtedy skoczyło na  
niego  
coś ciemnego, cienistego... 
Blada ręka opadła i wytrąciła mu kryształ z dłoni. Kamień z trzaskiem upadł na  
podłogę i pękł. But roztarł go w drobny proszek. 
Morgis spojrzał w pustkę, która była twarzą nieczłowieka. 
Nie dał się zwieść jej brakowi wyrazu. Zdążył już poznać moc tych istot. Ale nie  
był  
bezsilny. Miał na podorędziu zaklęcia przygotowane na podobną okazję i niemal  
odruchowo  
sięgnął po pierwsze z nich. Oczy, które umożliwiały wgląd do świata mocy,  
zobaczyły, że  
część spektrum skręca się i wyrzuca wstęgi siły w kierunku upiornego intruza. 
Niepodobna było powiedzieć, czy nie-osoba - cząstka umysłu księcia przeklęła  
Mistrzów Opiekunów, że nie nadali tym istotom prawdziwego imienia - widziała jak  
ludzie  
czy smoki, ale spojrzała w dół na swoje ciało i jakby przypatrzyła się jego  
dziełu, Morgis  
umocnił swoją władzę nad czarem i pozwolił sobie na lekki uśmiech. 
Istota o pustej twarzy przeszła przez jego pasma jakby były iluzją. Wstęgi mocy  
zamknęły się i przepadły paskudnie - pomyślał z roztargnieniem Morgis. - Bardzo  
paskudnie". 
Rzucił drugi, dużo silniejszy czar. Subtelność odeszła w przeszłość -  
najważniejsze  
było przetrwanie, za wszelką cenę. To, co rozpętał, miało rozedrzeć na strzępy  
cześć tej  

komnaty i rozrzucić przeciwnika we wszystkie świata strony. 
Miało. 
Powietrze wokół intruza zamigotałojaskrawo, oślepiając smoka. Książę przysłonił  
oczy i cofnął się chwiejnie. Wybuch, który miał być następstwem jego zaklęcia,  
nie nastąpił. 
Morgis nie był zbyt bystry, ale zaczął łamać sobie głowę nad jakąś sztuczką,  
która  
pokonałaby nieczłowieka. Magiczny atak żałośnie zawiódł. Może, pomyślał,  
konieczny jest  
atak fizyczny, ale przemieniając się w smoka, zbyt długo byłby bezbronny.  
Pozostawał miecz  
- a biegłość, z jaką nim władał, rozsławiła jego imię po królestwie ojca. 
Dobył go w mgnieniu oka. Kierowała nim nie tylko chęć obrony. Morgis chciał krwi  
tej istoty bez twarzy. Wydawało się, żenić innego go nie zadowoli. Z satysfakcją  
ujrzał, że  
przeciwnik zatrzymał się, kiedy odgadł jego zamiary. Oznaczało to, że uważa  
miecz za  
prawdziwą groźbę. 
Morgis uśmiechnął się i skoczył. 
Przeciwnik wyciągnął delikatną, bladą rękę i chwycił za ostrą głownię. Ostrze,  
które w  
ręku silnego smoka przecinało gruby na trzy stopy pień drzewa, nawet nie  
zadrasnęło jego  
dłoni. 
Pociągnął głownię ku sobie. Smok w ostatniej chwili puścił rękojeść, gdyż  
inaczej  
wpadłby w ramiona istoty. Zresztą, nie czyniło to większej różnicy - i tak  
brakowało mu  
pomysłów i przestrzeni. Istota powoli, metodycznie spychała go w kąt. Morgis  
pogodził się z  
nieuniknionym i przełknął swoją dumę. 
Krzyknął. Przynajmniej spróbował. Z narządem głosu wszystko było w porządku, był  
tego pewien. A jednak krzyk zabrzmiał nie głośniej niż szept. Nie musiał  
zgadywać, kto  
ponosił za to odpowiedzialność. 
Uderzył plecami o ścianę. Nie miał dokąd się cofać. Syknął. Doskonale. Jeśłi ta  
zjawa  
chce go dostać, dostanie go - całego. Skoczył, sięgając rękami ku pustemu  
obliczu, a jego  
postać topiła się i przekształcała w locie, pragnąc przybrać naturalną formę.  
Morgis parsknął  
drwiącym śmiechem, gdy rozszerzyły się jego szczęki i stracił wszelkie pozory  
człowieczeństwa. Teraz miało się okazać, czyjego napastnik wart jest tyle, ile  
mu się wydaje. 
Ręka, która sięgnęła ku jego twarzy, była tą samą, która praktycznie bez wysiłku  
zatrzymała ostrą, śmiercionośną broń. Tym razem wyciągnęła się po to, aby  
powstrzymać  
księcia i jego przemianę tak, jak uczyniły to tajemnicze Tzee. Warkot księcia  
przerodził się w  
krzyk - smok osunął się na kolana, znów w ludzkiej postaci. Walcząc z bólem,  
próbował  
oderwać rękę od twarzy. Równie dobrze mógłby pokusić się o oderwanie Smoczych  
Królestw  
od ziemi. Ogarnęła go panika. Morgis nigdy nie był w takiej beznadziejnej  
sytuacji. 
Nieczłowiek jakby spojrzał z góry na pokonanego przeciwnika. Bez śladu  
satysfakcji,  
bez śladu gniewu. Jedynym uczuciem, jakiego można się było domyślać, okazało się  
zaciekawienie. 
Morgis poczuł, że świat odpływa. 
Pozbawiona twarzy istota odsunęła rękę i przyjrzała się powalonemu smokowi.  

Morgis, niczego nieświadom, trwał na kolanach, patrząc przed siebie niewidzącym  
wzrokiem.  
Istota wyciągnęła lewą rękę i nakreśliła znak na jego piersi. Potem, jakby  
zadowolona,  
odsunęła się od księcia, omiotła komnatę niewidzialnymi oczami i wreszcie  
wyszła, cicho i  
spokojnie. 
Nie minęła minuta, gdy książę wstał i otworzył oczy. Zamrugał, po czym sięgnął  
do  
sakiewki u pasa. 
Kryształ zniknął. Morgis zastanawiał się przez chwilę, potem zrobił krok w  
stronę  
reszty dobytku i nastąpił na miejsce, w którym intruz zmiażdżył przedmiot jego  
poszukiwań.  
Nie został po nim ślad. Niepomny niczego, Morgis przeszukał dokładnie swoje  
nieliczne  
rzeczy. Wreszcie poddał się i przykucnął na skraju krzesła. Najwyraźniej,  
pomyślał,  
Mistrzowie Opiekunowie odgadli, do czego służy kryształ, i postanowili go  
skonfiskować. 
Ponieważ nie pozostało mu nic innego do zrobienia, postanowił się zdrzemnąć. W  
drodze do łóżka zauważył miecz leżący na krześle. Za skarby świata nie mógł  
sobie  
przypomnieć, kiedy go wyjął. Ganiąc się za niedbalstwo, położył miecz w  
dogodniejszym  
miejscu. 
Łóżko było miękkie. Pod względem zbroi smoki miały jedną przewagę nad ludźmi -  
podczas gdy człowiek w zbroi nie mógł porządnie wypocząć, smok dostosowywał  
swoją  
niezwykłą "zbroję" wedle potrzeby i mógł się w niej wylegiwać do woli. Morgis  
położył się i  
odprężył. 
Nim zapadł w sen, zdążył pomyśleć, że ma nadzieję, iż Gryf wróci, zanim nuda  
doprowadzi go do szaleństwa. 
Biegusy były doskonałe w wykonywaniu swoich zadań i z łatwością wykorzystywały  
każdą nadarzającą się okazję. Kiedy pierwszy z nich zobaczył otwartą Bramę, nie  
minął czas  
potrzebny na zaczerpnięcie oddechu, gdy pozostałe podążyły za nim. Szary  
drapieżca  
błyskawicznie zorientował się w sytuacji i zaatakował najbliższy cel. Tylko  
fakt, że celem  
owym był Gryf, zepsuł skądinąd perfekcyjny manewr. 
Napastnik rozdziawił szczęki ze zdumienia, gdyż ofiary wcale nie było tam, gdzie  
być  
powinna. Gryf przez pewien czas - dłuższy niż ludzkie życie - wiódł twardy żywot  
najemnika.  
Niejeden raz był w opałach, z których wychodził bez szwanku. Nie przez  
przypadek. Z natury  
zwinny, osiągnął szczytową wprawę, o jakiej niewielu mogło marzyć. I nie  
zatracił tej  
bojowej biegłości, choć przez równie długi czas rządów w kwitnącym mieście- 
państwie nie  
była mu ona potrzebna. 
Biegus przepłynął nad jego głową i wylądował z gracją jakieś cztery jardy za  
nim. W  
locie zobaczył dwie postacie obserwujące tę scenę. Mistrz Opiekun! Biegus -  
niewyraźny,  
wilczy kształt - zadrżał z oczekiwania. Jak nagrodziłby go Ojciec... 
W innych okolicznościach Gryf z przyjemnością rozprawiłby się z tym stworzeniem,  
ale jego uwagę przykuło kilka innych ciemnych kształtów. Ostry słuch już go  
powiadomił, że  

pierwszy biegus postanowił zaatakować Troię i wielmożnego Petraca. Przyjął, że  
we dwójkę  
poradzą sobie z potworem. Zważywszy, że sam miał przeciwko sobie co najmniej pół  
tuzina,  
był to uczciwy podział ról. 
Atakujące biegusy stanowiły przerażający widok. Gryf uchwycił błysk ich zębów,  
płonące czerwienią ślepia i smukłe kształty szybkich drapieżników. A jednak nie  
były  
zwyczajnymi zwierzętami. Mieszały się i przenikały jeden przez drugiego jakby  
były  
niematerialne albo stanowiły cząstki tego samego stworzenia. Gryf jednak  
wiedział, że jeśli  
go zaatakują, kły i pazury będą aż nazbyt prawdziwe. 
Okrążały go, cześć zgodnie, część przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Cztery  
lub  
pięć. Nie potrafił powiedzieć, ile przeszło przez Bramę, nim ta postanowiła się  
zamknąć. Co  
najmniej jeden dołączył do tego, który atakował Troię i Petraca. Inny, pierwszy,  
który skoczył  
na niego po początkowej napaści, już nie żył - albo przynajmniej zniknął. Gryf  
złapał go w  
pazury, gdy sięgał mu do gardła. Najwyraźniej, kiedy zestalały się do ataku,  
biegusy były  
podatne na zranienie jak zwyczajne stworzenia. 
Wiedział, że następny atak jest kwestią chwili. Próbowały wziąć go w dwa ognie,  
zmusić do odwrócenia się w niewłaściwą stronę w niewłaściwym czasie, żeby jeden  
mógł  
przypuścić skuteczną szarżę. Pozostałe w mgnieniu oka rzucą się wtedy za nim.  
Była to  
prosta, ale skuteczna taktyka. Taktyka dobra w przypadku większości ofiar, ale  
nie Gryfa. 
Lwioptak sięgnął do królestwa czarów - mając konkretne zaklęcie na myśli - kiedy  
zauważył coś zdumiewającego. Biegusy tam też na niego czekały. Przynajmniej  
częściowo  
każdy z nich trwał w kontakcie z mocami, których szukał. Gdyby nie uważał,  
wpadłby w  
pułapkę. Cofnął się, nim go zauważyły. 
Skomplikowana sytuacja. Biegusy obserwowały go na obu poziomach, fizycznym  
oraz magicznym, i Gryf wiedział, na co czekają. Gdyby uległ pokusie i posłużył  
się czarami,  
dopadłyby go w jednej chwili. Jeśli użyje siły fizycznej... 
Co wtedy się stanie? Pierwszy zginął w następstwie ataku fizycznego. A może,  
podczas gdy biegusy pełniły wartę na dwóch odrębnych płaszczyznach, na fizycznej  
materializowały się tylko w trakcie ataku? Czy to znaczyło, że w innym przypadku  
były tylko  
nieszkodliwymi widziadłami? 
Cały proces myślowy trwał ledwie parę sekund, nie odrywając jego uwagi od  
grożącego mu niebezpieczeństwa. Gryf opanował tę sztukę do perfekcji w czasie  
niezliczonych kampanii. Najemnik, który nie potrafi myśleć w sytuacji, kiedy  
ważą się jego  
losy, szybko umiera. 
Za jego plecami rozległy się dźwięki bitwy, ale wiedział, że odwrócenie się  
choćby na  
chwilę jest niebezpieczne. Z drugiej strony, jeśli to, o czym myślał, było  
prawdą, możliwe, że  
widmowa cecha stworzeń zadziała na jego korzyść. Jeśli nie mogą skrzywdzić go  
fizycznie... 
Pozwolił im zatoczyć jeszcze dwa kręgi, a potem odsłonił prawy bok. Biegusom nie  
brakowało przebiegłości, ale były tylko zwierzętami, nie istotami rozumnymi.  
Instynkt wziął  
górę nad rozwagą i najbliższy napastnik skoczył. 

Z prędkością niemożliwą do osiągnięcia przez inne stworzenia, Gryf złapał  
przerażonego biegusa i zanim ten zdążył się zdematerializować, cisnął go na jego  
towarzyszy.  
Ci oczywiście nadal byli w bezcielesnym stanie - i o to chodziło. Zanim  
szybujący w  
powietrzu biegus zdążył cokolwiek zrobić, Gryf rzucił się za nim i w ten sposób,  
jeszcze  
przed upadkiem stworzenia na ziemię, on był już poza kręgiem. Biegusy zaczęły  
ujadać, a  
ten, który został wyprowadzony w pole, próbował złapać lwioptaka, zapominając,  
że już nie  
jest w materialnej formie. 
Wyrwawszy się z kręgu i skutecznie rozwścieczywszy biegusy, Gryf okręcił się w  
miejscu i, chwytając moc, która wpadła mu w ręce, skierował surową energię w  
najbliższych  
prześladowców. Stworzenie pędzące na czele stopiło się w jaskrawym rozbłysku  
mocy i  
rozmyło w nicość w pół skoku. Drugie miało czas, by się zatrzymać, ale też  
rozpuściło się jak  
okruszek lodu w buzującym ogniu. 
Trzeciej z niewyraźnych, wilczych postaci udało się odwrócić i uniknąć  
największej  
siły wybuchu, lecz i tak straciła zad i tylne nogi. Gryf z zaskoczeniem  
stwierdził, że wbrew  
bezcielesnej naturze biegusy krwawią, kiedy Ostaną zranione, jeśli oczywiście  
ciemna,  
wilgotna substancja była krwią. 
Pozostały jeszcze dwa. Najwidoczniej miały dość czasu, żeby ocenić swoje szansę.  
Były gotowe podkulić ogony i czmychnąć w chwili, gdy lwioptak spróbuje coś  
zrobić.  
Panując w pełni nad sytuacją, Gryf przyzwał z pamięci i zaklęcie i skupił się na  
łące przed  
dwoma umykającymi straszydłami. 
Trawa pochyliła się w ich stronę z wyraźną intencją. Tak jak sądził, biegusy  
zignorowany fizyczne zagrożenie i uciekały dalej, pochłaniając przestrzeń  
wielkimi susami  
patrzył jak otacza je falujące pole. Kiedy z drugiej strony nic się nie pojawiło  
z satysfakcją  
pokiwał głową. Nie chcą narażać łąki na większe zniszczenia, za iluzją  
fizycznego ataku ukrył  
małe wejście do portalu. Biegusy wpadły w nie niczego me świadome, a wejście  
natychmiast  
się zamknęło. Na nieszczęście dla nich portal wiódł tylko w jedną stronę. Gryf  
posłał biegusy  
w nieskończoną Pustkę, w wymiar nicości, który mógłby pochłonąć cały świat nie  
zostanie  
nasycony. Istniało niewielkie prawdopodobieństwo, żedwa stworzenia kiedykolwiek  
znajdą  
drogę wyjścia. Prędzej dopnie je coś innego unoszącego się w Pustce, niezależnie  
od formy,  
v|jakiej będą występować. 
Gryf skorzystał z podobnego portalu (z jakiegoś niejasnego powodu zwanego  
mrugającą dziurą), żeby wyrwać się wraz z Błękitnym Smokiem z rąk jednej z  
królewskich  
smoczych synów. Byli już na ścieżce wiodącej po Pustce, kiedy zbuntowany potomek  
Smoczego Króla zamknął wyjście. Uratowało ich tylko doświadczenie i dar  
szybkiego  
podejmowania decyzji. Teraz tytuł przynależny tamtemu smokowi nosił Moggis. Co  
martwemu po tytułach, prawda? Gryf wspomniał nagle gdy biegusy, które minęły go,  
żeby  
zaatakować Troię i wielmożnego Petraca. Nie zwrócił uwagi na fakt, że pomyślał  

przede  
wszystkim o niej. Gdyby zawrócił, przyjąłby, że uczynił to wyłącznie dlatego już  
kotka nie  
była Mistrzem Opiekunem jak jeleniogłowy Petrac. 
Z zadowoleniem zobaczył, że nie musi się obawiać, choć Wola Lasu sprawiał  
wrażenie dziwnie przybitego. Troia próbowała podnieść go na duchu. Popatrzyła na  
Gryfa. 
- Nigdy taki nie był - szepnęła. 
Petrac drgnął. Podniósł głowę, by spojrzeć na lwioptaka. Jelenie oblicze  
sprawiało, że  
malujący się na nim smutek nabierał tragicznego wymiaru. 
- Wybacz mi. W miarę, jak ginie Kraina Snów, każdy mój akt przemocy napawa mnie  
coraz większą odrazą. Były potworami, prawda, ale żyły, cieszyły się życiem...  
Czy są winne  
temu, że Niszczyciel uczynił je maszynami do zabijania? 
Gryf nie brał pod uwagę takiego punktu widzenia i zadecydował, że nawet nie  
spróbuje. Wojna sama w sobie była okropna, ale zastanawianie się nad życiem  
wroga, który  
jeszcze przed chwilą groził im śmiercią... To było zbyt niepokojące. Lwioptak  
wiedział, że  
zawsze bez namysłu będzie walczyć w obronie własnego życia i swoich przekonań. 
Wiedział, że nie ma jednoznacznej odpowiedzi, a między bielą i czernią jest  
ogrom  
tonów szarości. Wymamrotał coś podobnego do wielmożnego Petraca, ale zabrzmiało  
to  
strasznie nieprzekonująco, nawet dla niego. 
Mistrz Opiekun po chwili się opanował. Podziękował Gryfowi ruchem głowy i zdobył  
się na nikły uśmiech. 
- Wiem, że robimy to, co musimy. Niszczyciel i jego dzieci, Aramici, nie godzą  
się na  
kompromis. Okazywanie potulności byłoby głupotą. Wilczy najeźdźcy po prostu  
przejechaliby po naszych trupach. - Potrząsnął głową. - Nie umiem wyjaśnić, co  
mnie naszło.  
Kiedy podniosłem laskę i wyrzuciłem biegusy poza granice istnienia, przytłoczyło  
mnie  
poczucie straty. Obawiam się, że to skutki tej długiej wojny. 
Gryf odetchnął z ulgą. Sytuacja była wystarczająco zła. Wyrzuty sumienia i  
rozterki  
moralne Mistrza Opiekuna mogły ją tylko pogorszyć. Nigdy nie chciałby przyjąć na  
siebie  
jego roli. Były władca Penacles odwrócił się do Bramy. 
Brama nie zmieniła wyglądu w czasie bitwy. Ciemne stworzenia nadal pomykały po  
niej i dookoła. Ciężkie, masywne drzwi były szczelnie zamknięte. Leciutki blask  
spowijał  
ogromną konstrukcję. 
"Zadowolona z siebie? - warknął w myślach Gryf. - Czy to był mój sąd -  
wpuszczanie  
stada straszydeł? Jakąż to grę prowadzisz, Bramo?" 
Nie był pewien, czy jest ona bezpośrednią częścią Krainy Snów, czy tylko  
narzędziem  
stworzonym przez kogoś w zamierzchłych czasach. Nieważne; była najbardziej  
konkretną  
rzeczą, na której mógł wyładować swój gniew. 
Troia zrobiła krok w jego stronę. 
- Gryfie... nie. Zlekceważył jej ostrzeżenie. 
- Daj mi spokój. Wielmożny Petrac z trudem dźwiga ciężkie brzemię. Ja chciałbym  
pozbyć się swojego. Co naprawdę chronimy? Czy Kraina Snów naprawdę o nas dba?  
Chcę  
poznać prawdę. 
I ruszył w stronę Bramy. Kiedy był trzy jardy od niej, zniknęła. Widział tylko  
drzewa i  

łąkę. 
A jednak, zanim zniknęła, ujrzał coś - jak gdyby wybrała tę chwilę, by przesłać  
mu  
swego rodzaju wiadomość. Wiedział, że równie dobrze mógł to sobie wyobrazić.  
Wizja  
trwała ledwie sekundę i nie mógłby jej opisać. Odebrał tylko wrażenie, że ma do  
czynienia z  
czymś ogromnym i potężnym. Nie Niszczycielem. Rozpoznałby zepsucie plugawego  
boga.  
Nie, ta istota była czymś więcej. 
I była uwięziona. Spowijały ją magiczne więzy, które świadczyły o niezrównanej  
mocy ich twórcy. Je także wyczuł. 
Stare wspomnienia poruszyły się w zakamarkach jego umysłu. Jak wiele z tych,  
które  
sugerowały coś niezmiernie ważnego i potrzebnego, z powrotem pogrążyły się w  
bagnie  
podświadomości. Gryf został sam, cicho i z goryczą przeklinając się za powrót do  
ziemi, w  
porównaniu z którą Smocze Królestwa wydawały się spokojne i zrozumiałe. 
Teraz bardziej niż kiedykolwiek był zdecydowany iść do Canisargos - nawet gdyby  
oznaczało to konfrontację z samym Niszczycielem. 
Wiedział, że prawdopodobnie do tego dojdzie. 
IX 
Mrok panujący w pomieszczeniu nie mógł zamaskować gniewu postaci siedzącej na  
jedynym krześle. 
D'Rak piorunował wzrokiem młodego dozorcę, któremu rozkazał nadzorować  
poczynania biegusów podczas swego wypoczynku. Aramita giął się w uniżonych  
ukłonach,  
zdjęty strachem. Starszy dozorca D'Rak nie słynął z nadmiaru miłosierdzia. 
- Mówisz, że zniknęła ponad połowa stada? Co to znaczy? Samodzielny dozorca,  
świadom losu swoich poprzedników, pilnie wbijał wzrok we własne buty. 
- - Mistrzu, jak powiedziałem. W jednej chwili były wszystkie, w następnej  
zostały  
tylko trzy. 
- - A ty nic nie widziałeś? - D'Rak zacisnął pięści w ataku wściekłości. Biegusy  
przepadły! Mistrz Watahy będzie niezadowolony - bardzo niezadowolony. Co gorsza,  
ten  
wypadek umocni pozycję D'Shaya. Dozorca miał nadzieję, że zakończone sukcesem  
polowanie wstrząśnie posadą, którą zajmował znienawidzony rywal. 
- - Nic - odparł potulnie jego podwładny. Nie obchodziła go walka o władzę.  
Interesowało go wyłącznie zachowanie w całości własnej skóry. 
Obrzucając stekiem plugawych przekleństw drzewo genealogiczne podwładnego,  
D'Rak zamknął oczy, by zastanowić się nad niepomyślnym obrotem wypadków. Prawie  
całe  
stado przepadło bez wieści, trójka ocalałych nie zdawała sobie sprawy, co się  
stało - były  
tylko zwierzętami, wbrew swojej inteligencji i przebiegłości. Czy zniknięcie  
biegusów mogło  
mieć coś wspólnego z incydentem, który zakończył się śmiercią całego miejskiego  
patrolu?  
Napływały też doniesienia o zwiększonej aktywności nieludzi, tych nie  
posiadających twarzy  
czarnoksiężników, z jakiegoś nieznanego powodu tolerowanych przez Niszczyciela.  
Istoty te  
zawsze były wyjątkowo neutralne. Dlaczego teraz nastąpiła zmiana? D'Rak niewiele  
wiedział  
o Gryfie i jego znaczeniu, ale podejrzewał, że nieludzie są znacznie lepiej  
zorientowani,  
podobnie jak D'Shay. Ale jeśli prowadzili jakąś grę, to była to ich własna gra.  
Opiekunowie  
Krainy Snów nie brali w niej udziału, co znaczyło, że nie mają pojęcia o  

domniemanej  
doniosłej roli lwioptaka. 
W takim razie czary Niszczyciela nadal spełniały swoje zadanie. 
Musiał znaleźć jakiś sposób na zachowanie twarzy. Złożenie w ofierze ciała  
nieudolnego młodego dozorcy było krokiem we właściwym kierunku, ale zdecydowanie  
nie  
wystarczało. D'Rak mógł kazać trzem pozostałym biegusom przetrząsnąć okolicę w  
poszukiwaniu braci - już rwały się do tego. Kłopot w tym, że z doświadczenia  
wiedział, iż nie  
znajdą żadnych tropów. Z drugiej strony już samo zniknięcie stworzeń wskazywało,  
że coś się  
dzieje. Mieszkańcy Krainy Snów nie interesowali się biegusami, chyba że nie  
mieli wyboru. 
Otworzył oczy i popatrzył na samodzielnego dozorcę, który przezornie trwał w tej  
samej uniżonej pozycji. 
- - Wezwij trzy pozostałe biegusy z powrotem do psiarni. Powiadom mnie, kiedy  
wrócą. Niech pełniący służbę dozorca wysonduje ich wspomnienia, świadome i  
podświadome. Możesz odejść. 
- - Mistrzu. - Młodszy Aramita cofnął się, na pozór niewzruszony, ale  
wewnętrznie  
nieprzytomny z radości. Nie wiedział, że złożenie go w ofierze już zostało  
przesądzone.  
D'Rak starał się do minimum ograniczyć dalsze straty. 
Zbłiżał się czas, kiedy on i D'Shay skoczą sobie do gardeł. Wiedział, że dla  
niego  
będzie to znojna walka. Nie przejmował się wyjątkową pozycją przeciwnika w  
hierarchii  
imperium. Gdyby D'Shay nie radził sobie z zawiłościami politycznych intryg  
Aramitów, cała  
łaska świata nie zjednałaby mu przychylności Niszczyciela. Przeżywali wyłącznie  
najzdolniejsi. 
Mimo wszystko dobrze byłoby mieć jakiś prezent dla rady; coś, co wymaże wieczny  
uśmieszek z wyniosłego oblicza D'Shaya. Starszy dozorca westchnął. Czas pokazać  
innym  
członkom rady, z jaką siłą powinni się liczyć. Większość z nich to wiedziała,  
ale zawsze  
dobrze było się przypomnieć. 
Bez większego namysłu przyzwał Oko Wilka z jego kryjówki. Planował tę chwilę od  
ponad dwóch lat - ponad dwa lata minęły od przypadkowego kontaktu z nimi. Ten  
kontakt  
prowadził do kogoś innego, do tego, kto wysunął mu zdumiewającą propozycję.  
D'Rak w  
owym czasie skwitował ją pogardliwym śmiechem, pewien, że to jakiś podstęp, ale  
późniejsze miesiące potwierdziły jej prawdziwość. W ciągu kilku ostatnich  
tygodni sprawa ta  
stała się przedmiotem jego najwyższej troski, asem czekającym w rękawie na  
odpowiedni  
moment. 
D'Rak położył ręce na czubku kryształu i wyrysował potrzebne wzory. Inny dozorca  
zauważyłby subtelne różnice w każdym głównym deseniu mocy, których porządek też  
odbiegał od zwyczajnego. Odstępstwa były nieuniknione, inaczej nie mógłby  
skontaktować  
się ze swoimi "sprzymierzeńcami" i zachować całej sprawy w tajemnicy. W grę  
wchodził  
również fakt, że umysły tych stworzeń tak dalece różniły się od ludzkich, iż  
normalny tryb  
postępowania nie przyciągnąłby ich uwagi. 
D'Rak wiedział, że nawiązał kontakt, gdy zaczęły się szepty. Pozwolił im  
narastać,  
wsłuchując się w ich imię i we własne, z doświadczenia wiedząc, że jest to  
konieczne. Tzee  

budziły w nim odrazę, ale miały swoje zalety, z których najważniejszą było  
powiązanie z tym,  
kogo szukał. Gdy Tzee wypełnią swoją rolę, zostaną nagrodzone... a potem  
zmiażdżone.  
Paskudztwo pozostawało paskudztwem, zwłaszcza, gdy przestawało być przydatne. 
Tzee... Tzee... Głosy narastały do obłędnego poziomu, który trudno było nazwać  
szeptem. D'Rak był rad, że rzucił czar głuszący taki hałas. Nie chciał  
przyciągnąć niczyjej  
uwagi. Nawet najbłahsza plotka szybko dotarłaby do D'Shaya, który miał  
zdumiewającą  
smykałkę do wydobywania prawdy. 
W środku Oka zmaterializowała się czarna plamka. Nabrzmiewała powoli, jak wrzód,  
przemieniając się w końcu w czarną chmurę, z której we wszystkie strony  
spoglądały  
niezliczone oczy. Nie była to prawdziwa postać Tzee. Jeśli dobrze wiedział, nie  
miały żadnej  
prawdziwej postaci. Objawiły się tak, jak postanowiło postrzegać je Oko - a  
postrzeganie  
kryształu zależało od operującego nim umysłu. D'Rak uśmiechnął się. Ich wygląd  
budził  
bezsprzeczną odrazę, w porządku. Z przyjemnością by się ich pozbył. 
Dozorca pozwolił Tzee nabrać siły, następnie szybko narzucił im swoją wolę. Nie  
byłoby niczym dziwnym, gdyby mglista kolonia stworzeń uknuła jakieś zdradzieckie  
posunięcie. Wiedział, że patrzą pożądliwie na Oko Wilka - między innymi. Właśnie  
to  
doprowadziło do pierwszego kontaktu. Nie odkrył, czego chciały w zamian, i było  
to  
wystarczającym powodem do zachowywania czujności. Każda koncepcja, którą Tzee  
otaczały  
tajemnicą, była koncepcją obiecującą komuś marny koniec. Poza tym, pomyślał  
kwaśno,  
byłoby ironią losu, gdyby po tak długich przygotowaniach do konfrontacji z  
D'Shayem miał  
paść w ostatniej chwili ofiarą bezpostaciowego obłędu nazywającego siebie Tzee. 
Tzee nie były zadowolone z jego reakcji, ale miały dość rozsądku, żeby się nie  
sprzeciwiać. D'Rak odrobinę rozluźnił kontrolę. Na tyle, żeby wiedziały, iż  
skłonny jest do  
dalszych ustępstw, ale nie na tyle, żeby narazić się na niebezpieczeństwo. Gdyby  
postępował  
jak głupiec, nigdy nie osiągnąłby i nie zachował obecnej pozycji. 
W niecałą minutę Tzee przekazały mu wiadomość. Pogarda i odraza starszego  
dozorcy ustąpiła niemal wesołości. Podczas gdy jego przyboczni sprawiali mu  
zawód na  
każdym kroku, Tzee - przeklęte, denerwujące, nieznośne Tzee! - były niezawodne.  
Uzyskane  
od nich informacje przerosły jego najśmielsze wyobrażenia. 
Gryf i ktoś drugi rzeczywiście tu byli! Tzee przypuściły atak - oczywiście, nie  
zaplanowany właściwie myśląc, że ich błazeńskie sztuczki wystarczą. Co było do  
przewidzenia, skończyło się żałosnym niepowodzeniem. D'Rak nie podzielił się z  
nimi tymi  
myślami. Na razie zależało mu na ich pomocy. 
Obracał w myślach uzyskane informacje. Tzee zapytały, czy chce nawiązać kontakt  
ze  
zdrajcą z Krainy Snów. Dziwne, że siebie nie uważały za zdrajców. Z drugiej  
strony, po  
prostu postępowały zgodnie z własną pokrętną naturą. D'Rak namyślał się przez  
chwilę,  
potem przerwał połączenie, bez śladu zainteresowania patrząc na rozpraszający  
się wizerunek  
rozszeptanej masy. Nie musiał silić się na uprzejmość wobec Tzee. Wystarczyło,  
że  

wiedziały, iż tym razem nie ma ochoty na rozmowę ze swoim sojusznikiem. 
D'Rak wstał, przepełniony radością. Machnął ręką nad Okiem, odsyłając je w sobie  
tylko znane miejsce. Wreszcie miał w garści swojego rywala. Coś, co groziło mu  
bezpowrotną utratą prestiżu, stanie się jego najpotężniejszą bronią. 
Różne stworzenia, które trzymał w niezliczonych klatkach, poruszyły się  
niespokojnie, gdy opuścił prywatne komnaty i wszedł do miniaturowej sali  
sądowej.  
Funkcjadozorcy miała charakter na wpół religijny, ze względu na głęboki związek  
z  
Niszczycielem, a nadto wiązała się z obowiązkiem sprawowania sądów. Od czasu  
zajęcia  
tego urzędu - na drodze mordów, szczerze mówiąc - dwa razy w tygodniu zajmował  
się  
rozpatrywaniem petycji nowicjuszy, pragnących wspiąć się na wyższy szczebel w  
hierarchii.  
Sądził również tych, którzy zawiedli i co do których istniało podejrzenie  
nielojalności, a także  
zajmował się przypadkami szczególnymi, z których tylko umiejętności dozorcy  
mogły  
wydobyć prawdę na światło dzienne. 
Kilka wilczych masek zerknęło w jego stronę, a potem odwróciło się spiesznie,  
gdy  
wartownicy wyprężyli się w postawie na baczność. D'Rak wiedział, że jego rywal  
ma  
szpiegów w organizacji dozorców, ale nie wśród tych ludzi. Ci związani byli z  
nim na śmierć  
i życie. Jeśli on umrze, ich spotka to samo. Podobnie było z Zębem Niszczyciela,  
przedmiotem używanym przez większość dozorców do kontrolowania żołnierzy w  
poszczególnych Watahach, tylko że tutaj krew jednostki służyła innemu celowi.  
Nie tylko  
pozwalała starszemu dozorcy utrzymywać kontakt z podwładnymi, ałe tworzyła  
między nimi  
więź życia i śmierci. Jeśli zostawała ona przerwana, umierali. D'Rak dopilnował,  
żeby nie  
była to więź dwustronna. Nie przypadła mu do gustu myśl, że nagle pożegna się z  
życiem,  
gdy jeden z jego gwardzistów zginie od noża w jakiejś ulicznej potyczce. 
- - D'Altain. 
- - Mistrzu? - U jego boku zmaterializował się niski, szczupły mężczyzna. Od lat  
był  
jednym z przybocznych starszego dozorcy dzięki fanatycznemu oddaniu. Podwładny  
potarł  
rzadką brodę i skłonił się nisko. D'Rak nie dał się zwieść; wiedział, że pod  
tchórzliwą  
powierzchownością kryje się wyrachowany umysł. To mu odpowiadało, dopóki  
D'AItain  
pamiętał, gdzie jego miejsce. 
Strażnicy poruszyli się niespokojnie, gdy ktoś znalazł się tak blisko ich pana.  
Jednakże  
nie było powodu do obaw. W obliczu jego osobistej biegłości w posługiwaniu się  
mieczem  
połączonej z obecnością tak wielu wyszkolonych ludzi, każdy fizyczny atak  
spełzłby na  
niczym. Dodatkowym środkiem ostrożności był zaprojektowany przez niego  
skomplikowany  
system ochron, które spowijały go od stóp do głowy. 
- - D'Altain, odwołaj jutrzejsze sądy. Będę bardzo zajęty. Myślisz, że wystąpią  
jakieś problemy w związku ze zmianą planów? - Ton głosu D'Raka dawał do  
zrozumienia,  
żeby lepiej ich nie było. 
- - Nie, panie. Zajmę się tym natychmiast. - Adiutant nie odszedł, być może  

wyczuwając, że starszemu dozorcy jeszcze coś chodzi po głowie. 
D'Rak odwrócił się i wyszedł na balkon górujący nad centrum stolicy. Rozległe  
miasto Canisargos zdawało się ciągnąć w nieskończoność - a przynajmniej po sam  
horyzont.  
Widok zapierał dech w piersiach, tym bardziej, że obejmował tylu ludzi, nad  
którymi D'Rak  
miał władzę. Władzę, która wkrótce miała się zwiększyć. 
- Mistrzu? - Tylko dwa razy wcześniej D'Altain widział swego pana tak  
szczęśliwym i  
z żadną z tych dwóch okazji nie wiązały się przyjemne wspomnienia. Adiutant  
pomyślał, że  
D'Shay i D'Rak są siebie warci. Spiesznie zdusił tę myśl, wiedział bowiem, że  
starszy  
dozorca często każe innym sekretnie sondować umysły otaczających go ludzi w  
poszukiwaniu  
zbłąkanych, zdradzieckich myśli. Nie wspominając o tych, które po prostu uważał  
za  
interesujące. 
D'Rak pokiwał głową, bardziej do swoich myśli niż do adiutanta. 
- - Niech dwa skoordynowane zespoły dozorców nadzorują teren wokół  
królewskiego dystryktu. 
- - Mamy już tam jeden zespół. 
- - Mają być dwa. Poza tym mam dla nich specjalne instrukcje. Jeszcze jedno... 
- - Mistrzu? - D' Altain próbował nie okazać strapienia. D'Rak planował coś  
poważnego. To oznaczało, że w pewnym momencie ktoś umrze. Zawsze tak było w  
aramickiej polityce. 
- - Chcę, żeby zespół specjalny - złożony ze starannie wybranych wrażliwców -  
udał  
się do Qualardu i czekał na moje instrukcje. 
- - Do Qualardu? Starożytnej stolicy? 
Starszy dozorca obdarzył go posępnym, groźnym uśmiechem. 
- Uważaj, D'Altain. Qualard był jeszcze stolicą, kiedy przyszedłem na świat. 
Żyła ledwie garść ludzi z wyższych szeregów, którzy pamiętali Qualard jako  
kwitnącą  
metropolię. Tylko D'Shay wiedział, co dokładnie stało się w noc, w którą miasto  
legło w  
ruinie. D'Rak miał niewiele informacji, ale uważał, że wystarczą one do jego  
celów. 
Coś wpadło mu do głowy. 
- - Każ oznakować wrażliwców. 
- - Oznakować? - Tym razem drugi Aramita nie potrafił ukryć zaskoczenia. - Ale  
to  
oznacza... 
- - Nie będą potrzebni po wykonaniu zadania. 
- - Tak, Mistrzu. 
- - Możesz odejść, D'Altain. Nie zwlekaj i, przede wszystkim, nie spraw mi  
zawodu. 
- - Możesz na mnie liczyć. - Adiutant odszedł spiesznie. 
D'Rak patrzył za nim z cieniem uśmiechu. Potem skierował uwagę z powrotem na  
miasto i kłębiące się tłumy. Tysiące ludzi, wielu z nich władnych kontrolować  
imperium  
Niszczyciela. Wszyscy zajęci byli swoimi sprawami, gdy ich obserwował - i  
nadzorował. 
Uśmiech powrócił, tym razem na dłużej. 
Metal zachrobotał o metal, gdy D'Shay zamknął za sobą drzwi celi. Wydobył z  
więźnia prawie wszystkie informacje. Była to skomplikowana gra w wilka i lisa.  
D'Shay miał  
związane ręce, żeby nie rozerwać więźnia na sztuki, i więzień o tym wiedział.  
Podejrzewał, że  
źródło informacji w końcu wyschło. I dobrze, bo zauważył szarzenie własnej  
skóry, pierwszy  

ślad ostrych zębów czasu. 
Dwie zbrojne postacie stały przy drzwiach celi. Z daleka mogły być wzięte za  
aramickich żołnierzy w wilczych hełmach. A z bliska? D'Shay uśmiechnął się. Z  
bliska  
przypominały wizerunki wilczego boga, któremu poprzysiągł posłuszeństwo. Wszyscy  
na tyle  
głupi, by tu przychodzie, zasługiwali na to, co ich spotykało. 
Inna uzbrojona postać podeszła do niego miarowym krokiem i wyciągnęła owalny  
kryształ, który agenci D'Shaya wykradli z cytadeli D'Raka, samozwańczego  
cesarstwa w  
cesarstwie. D'Shay wziął kryształ z ręki sługi, który nadal patrzył w jego  
kierunku. Miejsca  
nie przysłonięte przez wilczy hełm były ciemne, jakby zbroja była pusta. Ale  
D'Shay wiedział  
lepiej. 
Ruchem ręki odprawił sługę, a gdy ten zniknął, podniósł kryształ na wysokość  
twarzy.  
Wpatrzył się w niego ze skupieniem. Pojawiła się twarz - twarz D'Altaina, jego  
szpiega,  
zdrajcy w szeregach głupca, który śmiał mienić się jego rywalem. D'Shaya  
cieszyło  
sprowadzanie ludzi przeciwnika na drogę zdrady. Była to swego rodzaju danina  
składana  
dniu, kiedy zwrócił się przeciwko Krainie Snów i zdradził ją dla władzy  
Niszczyciela. 
¦- Mów. 
D'Altain przekazał wszystko, co mu powiedziano i co podsłuchał. Umysł D'Shaya  
pracował na najwyższych obrotach. Różne pomysły rodziły się, były analizowane i  
porzucane, gdy szpieg kontynuował sprawozdanie. Kiedy skończył, D'Shay bez słowa  
przerwał połączenie z wiarołomnym adiutantem i popadł w głęboką zadumę nad tym,  
co knuł  
jego rywal. 
Podał kryształ mrocznemu słudze w zbroi. Ten odszedł równie cicho, jak przybył. 
Qualard. Odwiedzanie byłej stolicy nie było zakazane, ale z pewnością nie  
zaliczało  
się do rzeczy, na które Niszczyciel wyraziłby zgodę, gdyby go o to zapytano.  
Mimo  
wszystko, gdyby starszy dozorca odpowiednio uzasadnił swoje poczynania, wilczy  
bóg  
mógłby nie tylko się zgodzić, ale nawet nagrodzić go za czujność. 
"Musi chodzić o Gryfa" - pomyślał D'Shay. Nikt inny nie wzbudziłby w D'Raku  
takiego zainteresowania stosem gruzów, który był wszystkim, co pozostało po  
dawnej stolicy.  
D'Shay nie ufał D'Rakowi i gardził nim, lecz nie odmawiał mu zdolności. Starszy  
dozorca  
coś knuł, do czegoś dążył, może nawet do konfrontacji - obaj wiedzieli, że  
pewnego dnia  
będzie to nieuniknione. 
Zastanawiając się nad rozwojem sytuacji, D'Shay zmierzał do miejsca, które mógł  
nazwać domem. Nie sypiał jak normalny człowiek. Na tym polegała jego przewaga  
nad  
rywalem obecnym i nad wszystkimi dawnymi. Niezależnie od jego mocy, stale  
uważali go za  
jednego z nich. Byl długowieczny, prawda, ale mogło to być po prostu nagrodą za  
wierną  
służbę Niszczycielowi. Znał się na czarach - swego rodzaju - ale nikt nie  
potrafił określić  
prawdziwego rozmiaru jego zdolności ani też nie wiedział, ile utracił w dniu, w  
którym  
obrócił się przeciwko dawnym towarzyszom. 
Komnata była oszczędnie urządzona, jakby mieszkańca nie bawiły błahostki. Trofea  

dawnych zwycięstw i magiczne przybory tworzyły niewielki pod względem rozmiaru,  
ale  
potężny pod względem mocy zbiór. 
Dwa stworzenia w klatkach powitały go dzikim sykiem. D'Shay musiał je  
rozdzielić,  
gdy stało się jasne, że się pozabijają. Traktował je wyjątkowo źle, co tylko  
powiększyło ich  
dzikość. Jeden z potworów rozpostarł skrzydła, na ile było to możliwe w  
ograniczonej  
przestrzeni klatki, i wydał krzyk będący połączeniem skrzeku atakującego orła i  
ryku  
niebezpiecznego, ogromnego kota. 
Stworzenia te były jego specjalnym prezentem dla Gryfa. Od nich pochodził jego  
przydomek "lwioptak" - były to prawdziwe gryfy. Zostały wyszkolone do jednego  
celu, miały  
znaleźć swojego pobratymca i rozedrzeć go na strzępy. Zdaniem D'Shaya było to  
dzieło  
wręcz poetyckie. Ta konkretna para reprezentowała dziesiąte pokolenie gryfów,  
które  
wyhodował, i był zadowolony, że doskonali zabójcy wreszcie będą mieli okazję się  
wykazać. 
D'Shay pochylił się nad klatką. 
- - Co chcesz zrobić? 
- - Zabić! Zabić! - wyskrzeczał gryf. Drugi natychmiast dołączył do niego. 
- - Zabić! Zabić! 
Wilczy najeźdźca pozwolił im zaskrzeczeć parę razy, potem nakazał ciszę. Umilkły  
prawie od razu, co było oznaką władzy, jaką nad nimi roztaczał. Zwierzęta były  
odważne, ale  
bały się go tak, jak nikogo innego - co zresztą świadczyło o ich dużym rozsądku. 
Jak niektóre ptaki, można było nauczyć je powtarzania na rozkaz tuzinów zwrotów,  
i  
D'Shay wbił im do głów takie, które miały porazić umysł Gryfa. 
- Wasz kuzyn jest ostatnim ze starych opiekunów - wyszeptał do stworzeń, które  
wlepiały w niego złe, pełne nienawiści ślepia. - Ostatnim z odmieńców,  
prawdziwych dzieci  
Krainy Snów. Reszta... - D'Shay lekceważąco machnął ręką. Gryfy skuliły się ze  
strachu, że  
je uderzy. D'Shay zaśmiał się. - Reszta to rasa uzurpatorów, z góry skazanych na  
przegraną.  
Nie mają nawet połowy mocy, którą on dysponuje - to znaczy, gdyby tylko  
pamiętał. - Oczy  
zapłonęły mu dziko. - Ostatni z pomocników jaszczura, ostatnie zagrożenie dla  
mojego  
istnienia i istnienia pana, któremu służę. Z jego końcem nasza więź stanie się  
wieczna. 
Pióra i futro zjeżyło się na grzbietach gryfów na dźwięk jego głosu. Zmienił ton  
na  
kojący, który nikogo nie zwiódł, i D'Shay wiedział, że nikogo nie zwiedzie. Była  
to drwina,  
nic więcej. 
- Sprawcie się dobrze, dzieci, a nagrodzę was tak, jak nie został nagrodzony  
żaden  
inny. Może rzucę warn na pożarcie ślicznego, pulchnego starszego dozorcę, jeśli  
tylko nie  
zgnije do tego czasu. 
Nie miał złudzeń. Niszczyciel zwróci się przeciwko niemu, jeśli D'Rak okaże się  
bardziej skuteczny, bardziej... drapieżny. Starszy dozorca był dokładnym  
przeciwieństwem  
dozorcy D'Laque'a, który towarzyszył D'Shayowi w zamorskiej podróży do Smoczych  
Królestw. Jego utrata była kosztowna pod niejednym względem. Dozorca D'Laque był  
potężny. Okazał się również rozsądny i byłby dobrym sprzymierzeńcem, gdyby  

powrócił z  
wyprawy. Jego śmierć była błędem, za który D'Shay zapłacił utratą części łask  
swojego pana. 
"Nie - pomyślał kwaśno - nie mogę cię nie doceniać, D'Rak. Wbrew łaskawym  
słowom, jakimi mnie nagrodził, Wielki Niszczyciel ogromnie interesuje się tobą.  
Może  
dlatego, że ty i ja jesteśmy tacy podobni... tak jak Gryf i ja... dlatego  
jesteśmy skazani na to,  
żeby szczerzyć na siebie zęby. Szkoda. Razem moglibyśmy obalić boga". 
D'Shay wzrokiem winowajcy rozejrzał się po komnacie. Bogowie słynęli z  
doskonałego słuchu, kiedy chodziło o usłyszenie pomyślanych, a nie  
wypowiedzianych na  
głos słów. Jeszcze raz zerknął na lekko szarą skórę. Teraz nie śmiał denerwować  
swego pana.  
Nie, dopóki nie przejdzie z tego ciała w następne. Musi zaczekać. Po zbyt  
szybkim przejściu  
byłby słaby, a skoro w grę wchodził i D'Rak, i Gryf, to mogłoby się okazać dla  
niego fatalne  
w skutkach. 
Jedno z jego cennych stworzeń zaskrzeczało ze złością i zniekształcone "Zabić!"  
wyrwało się z jego dzioba. Gryfy nie mogły doczekać się, kiedy wreszcie będą  
mogły  
rozpostrzeć skrzydła, i nawet strach przed panem nie hamował ich zapału. 
Jakby na dany znak, dwaj słudzy w zbrojach wciągnęli do komnaty nagą, cuchnącą  
postać. Najpewniej skazaniec, pomyślał D'Shay. Z zasady prosił o skazańców.  
Walczyli o  
życie, co było doskonałym ćwiczeniem dla gryfów. 
D'Shay podszedł do łypiącego na niego mężczyzny, wyciągnął zakutą w rękawicę  
dłoń i gwałtownie pociągnął go za włosy, odchylając mu głowę do tyłu. Przez  
sekundę  
wyobrażał sobie orle oblicze swego obecnego przeciwnika i dawnego towarzysza. 
- Zabawimy się - mruknął. - W grę, która może wrócić ci wolność... 
Wielmożny Petrac nalegał, żeby poszli z nim do gaju, w którym urządził sobie  
dom,  
choćby na czas potrzebny na szybkie posilenie się. Gryfa gnało do Sirvak  
Dragoth, żeby  
ruszyć w drogę do Canisargos, ale Troia cicho dała do zrozumienia, że  
zaproszenie Woli Lasu  
jest zaszczytem, jaki spotyka nielicznych. Choć Petrac był Mistrzem Opiekunem i  
przyjacielem otaczającego ich lasu, wiódł pustelnicze życie. Nawet inni  
opiekunowie  
uprzedzali go, jeśli chcieli złożyć mu wizytę. 
Okazało się jednak, że Petrac nie jest jedynym mieszkańcem gaju. Jego goście z  
zaskoczeniem stwierdzili, że istnieje tu coś, co w Krainie Snów uchodziło za  
wioskę. Gryf nie  
przypominał sobie, by kiedykolwiek widział takie siedlisko. Nazwa "wioska"  
nasuwała się  
wyłącznie ze względu na fakt, że liczba ruchliwych mieszkańców wynosiła co  
najmniej trzy  
tuziny. Gryf nie miał pojęcia, czy są to elfy czy też mieszańcy elfów i ludzi.  
Nie przypominali  
znanych mu elfów ani półkrwi elfów, ale wiadomo było, że przedstawiciele tej  
rasy znacznie  
różnią się wzrostem i są tak zróżnicowani społecznie jak ludzie. Dobrze, że ci  
nie  
przypominali drażliwych, drobniejszych leśnych elfów, których ich roślejsi  
bracia nazywali  
duszkami. 
Ci byli słusznej budowy i urodziwi. Tutaj, na łonie natury, chodzili mniej lub  
bardziej  
rozebrani - przy nich Troia wydawała się okutana w warstwy odzieży. Obwieszali  

się  
świecidełkami, a skąpe odzienie pasowało barwą do samego gaju. Gryfa i Troię  
powitali  
zaciekawionymi spojrzeniami i przyjaznymi uśmiechami, ale obecność wielmożnego  
Petraca  
rzuciła ich na kolana. Lwioptakowi nasunęło się tylko jedno określenie -  
wiernopoddańczy  
hołd. 
Zdążyli przejść przez wioskę, gdy Petrac rozpostarł ręce i rzekł: 
- Jesteśmy. Podoba warn się? 
Gryf, który znał siedziby innych mieszkańców lasu, spodziewał się, że zobaczy  
budowlę łączącą w konstrukcji cechy natury z przemyślnością ludzi. Cabe i Gwen  
Bedlamowie mieszkali w Dworze, rozległym, pradawnym domostwie złożonym z pnia  
masywnego drzewa i kamiennych dobudówek. Trudno było powiedzieć, gdzie kończy  
się  
kamień, a zaczyna drzewo, tak zręczni byli jego budowniczy. Był przekonany, że  
siedziba  
Woli Lasu co najmniej dorównuje wspaniałością Dworowi. 
Tym, co Mistrz Opiekun nazywał swoim domem, była maleńka polanka osłoniętą  
przez pnącza. Gryf stwierdził, że mur roślin nieprzyjemnie kojarzy się z dziełem  
Tzee, ale  
tutaj nie służył złym celom. Prymitywne krzesełka z drewna i słomy wraz z wielką  
leżanką  
tworzyły umeblowanie, które najwyraźniej zaspokajało osobiste potrzeby Petraca.  
Na  
wysokim do pasa, płaskim kamieniu w pobliżu leżanki stała misa ze świeżymi  
owocami,  
gałązkami, liśćmi i innymi darami lasu. Gryf przeniósł spojrzenie z misy na  
gospodarza,  
uświadamiając sobie, że opiekun nie tylko wygląda jak jeleń, ale i ma potrzeby  
tego  
zwierzęcia. Zastanowił się, jak jego ludzka część radzi sobie z taką dietą. 
- Siadajcie, proszę. Poczęstujcie się owocami. - Wielmożny Petrac ujął Troię pod  
ramię i poprowadził ją do stołu. Kobieta-kot, podobnie jak Gryf, nie wiedziała,  
co począć. Jej  
mina wyraźnie wskazywała, że spodziewała się bardziej okazałej rezydencji po  
kimś, kogo  
darzyła tak wielkim szacunkiem. Lwioptak widział, jak zacisnęła wargi. Haggerth  
i  
Mrin/Amrin mieszkali w ogromnym, eleganckim Sirvak Dragoth, Petrac zaś ledwie  
wiązał  
koniec z końcem w miejscu, które z pewnością nie zapewniało mu schronienia nawet  
przed  
umiarkowanym deszczem. Gryf nie przypuszczał, żeby tak naprawdę było, ale  
postanowił nie  
pytać - jeśli Wola Lasu zechce, sam wyjaśni im pewne rzeczy. 
Wielmożny Petrac podprowadził kobietę-kota do krzesła i pomógł jej usiąść, co  
samo  
w sobie mówiło wiele o szacunku, jakim go darzyła. Gryfwątpił, czy pozwoliłaby  
komukolwiek innemu tak sobą kierować. Dziwne, poczuł ukłucie zazdrości, ale  
szybko o nim  
zapomniał, gdy zauważył, że krzesło Troi się rusza. Nie, ono się zmieniało. Nie  
będąc na to  
przygotowana, kotka zesztywniała, jakby spodziewając się, że lada chwila  
zostanie zrzucona  
na ziemię. 
Wola Lasu wybuchnął zaskakująco głębokim śmiechem. 
- Tylko dostosowuje się do twojej sylwetki. Odpręż się. Skończy szybciej, gdy  
przestaniesz się wiercić. 
Gryf odwrócił się i przyjrzał najbliższemu krzesłu. Jak inne, sprawiało wrażenie  
skleconego byle jak sprzętu. Zastanowił się, czy jego projekt jest przykładem  

poczucia  
humoru opiekuna. Usadowił się z pewną niechęcią. Wrażenie było zaskakująco  
przyjemne.  
Siedzisko było ciepłe, miękkie i, gdy rozluźnił mięśnie, idealnie dopasowało się  
do jego ciała.  
Kiedy spełniło jego wymagania, ruchem głowy wyraził aprobatę gospodarzowi.  
Troia, nadal  
się wiercąc, parsknęła w jego kierunku. 
- Skosztujcie owoców - zaproponował Wola Lasu. - Przepraszam, że nie proponuję  
warn mięsa, ale mam nadzieję, że zrozumiecie. 
Zabicie zwierzęcia na żywność byłoby dla niego, przyjaciela lasu, morderstwem,  
chód  
rozumiał potrzeby innych i wiedział, że wiele z zaprzyjaźnionych z nim zwierząt  
poluje jedno  
na drugie, gdy tylko się oddala. 
Mierząc wzrokiem owoce, Gryf przybrał znacznie wygodniejszą ludzką postać.  
Wielmożny Petrac przyglądał się temu niemal bez zainteresowania, ale Troia  
otwarła szeroko  
oczy, jakby lwioptak przemienił się w Tzee. Nigdy nie widziała, jak jadł, i tym  
samym nie  
wiedziała ani o jego zdolności zmiany kształtu ani tym bardziej o tym, że pewne  
rzeczy woli  
robić w ludzkiej postaci. 
- - Jesteś wszechstronną istotą, Gryfie - skomentował Mistrz Opiekun, częstując  
się  
owocem. 
- - Miałeś tę samą twarz, kiedy cię pojmałam, tylko że wówczas była to iluzja -  
dodała Troia. 
- - Oparta o fakt. Czasami przyłapuję się na mimowoinej przemianie. To jedyna  
postać, jaką mogę przybierać. Wszystko inne wymaga wielkich czarów albo  
skomplikowanej  
iluzji. Przepraszam, jeśli to dla was krępujące. 
- - Ależ nie - zapewnił wielmożny Petrac. Przegryzł garść trawy i liści, co dla  
jego  
gości stanowiło osobliwy widok. 
Troia spojrzała na Gryfa. 
- Wymaga przyzwyczajenia, ale z pewnością wygląda całkiem nieźle. 
Gryf pozwolił sobie na uśmiech. 
- Miło mi, że ci się podobam. 
Ku jego zdziwieniu spuściła wzrok, nagle zainteresowana trzymanym w rękach  
owocem. Gryf szybko zmienił temat. 
- - Wielmożny Petracu, dziękuję ci za gościnę, ale nie mogę zostać. Niezależnie  
od  
ryzyka, muszę iść do Canisargos. D'Shay jest kluczem do mojej przeszłości i, jak  
mi się  
wydaje, kluczem do obecnego kryzysu. 
- - Masz na myśli nie kończącą się wojnę na wyczerpanie. 
- - Skoro tak to nazywasz. Ręczę, że prawdopodobnie już wie o moim przybyciu.  
Musi się też domyślać, że w chwili, kiedy się dowiedziałem, iż nadal cieszy się  
życiem,  
poprzysiągłem mu śmierć. 
- W takim razie, dlaczego narażać się na trudy podróży? Z pewnością zastawi  
kilka  
pomysłowych pułapek. Shaidarol zawsze miał smykałkę do takich rzeczy. 
Gryf po chwili wahania odparł: 
- - Ponieważ wie, że ruszenie za nim jest moim biletem do bezpiecznego przejścia  
przez stolicę Aramitów. 
- - Co? - Troia przerwała kontemplację owocu. - To absurd! 
- - Doprawdy? D'Shay i ja jesteśmy podobni pod wieloma względami. On też chce  
mnie dopaść, sam. To sprawa osobista. Zapomnij o wilczych najeźdźcach. D'Shay  
postawił  

sobie za punkt honoru pozbawienie mnie życia, a ja uczyniłem to samo w  
odniesieniu do  
niego. 
- - Najstraszliwsze wojny toczą się między "braćmi". - Wielmożny Petrac  
potrząsnął  
głową. - Konfrontacja między wami dwoma z pewnością okaże się groźniejsza w  
skutkach  
niż niecne sprawki Niszczyciela. 
- - Albo położy kres zagrożeniu ze strony wilczych najeźdźców. Muszę się  
dowiedzieć, dlaczego oni mnie pamiętają, a wy nie. 
Zapadła krępująca cisza przerwana łopotem skrzydeł kruka, który znienacka  
przysiadł  
na ramieniu Mistrza Opiekuna. Wielmożny Petrac pogładził pióra ptaka. 
- Jestem przekonany, że Haggerth musi się niepokoić o wynik twojego "sądu". 
Gryf zmarszczył brwi. 
- - Rzekłbym, że nie był rozstrzygający. 
- - Przeciwnie, stawiłeś czoło wielu dzieciom Niszczyciela i pozbyłeś się ich  
wszystkich. Mogłeś przecież dołączyć do nich i zabić nas, a przynajmniej  
spróbować to  
zrobić. 
- - On by tego nie zrobił! - prychnęła Troia, w zdumiewającym tempie wysuwając  
pazury. Popatrzyła na nich i skrzywiła się. - Prze... przepraszam. 
- - Wierzysz w niego, kiciu, jak ja.- Wola Lasu przeniósł kruka na rękę i  
wyszeptał  
coś do niego. Ptak zaskrzeczał kilka razy. Petrac pokiwał głową i dodał coś  
półgłosem. Kiedy  
skończył, podniósł rękę w powietrze i pozwolił krukowi odlecieć. 
- - To od Haggertha. Myślę, że przekona go wiadomość, jaką mu przekazałem. Masz  
tylko jeden problem, a dotyczy on twojego przewodnika, niejakiego Jerilona  
Dane'a. 
- - Jego?! - Tym razem kobieta-kot nie przeprosiła za demonstrację pazurów. -  
Przez  
niego straciłam swój klan! Kazał wyciąć kocięta! 
- - Nie. Co prawda ponosi odpowiedzialność za śmierć wielu, ale w bitwie.  
Jerilon  
Dane był jednym z bardziej cywilizowanych aramickich oficerów. To stało się  
przyczyną jego  
zguby. To dlatego został lisem w polowaniu biegusów. Nie robił prawdziwych  
postępów -  
przynajmniej w oczach Mistrza Watahy - i okazywał współczucie, a jest to cecha,  
którą  
wilczy najeźdźcy od stuleci próbują wyplenić ze swoich żołnierzy. 
- - Odłożę swój osąd do czasu, kiedy z nim porozmawiam - zadecydował Gryf. -  
Wszystko się zmienia, ludzie też. To ten problem? Mistrzowie mu nie ufają? 
- - Haggerth, jak się wydaje, mu wierzy. Mrin/Amrin... chyba też. Inni  
Mistrzowie  
Opiekunowie nie angażowali się w tę sprawę i prawdopodobnie podporządkują się  
temu, co  
my postanowimy. Nie, problem polega na tym, że Dane odmawia powrotu. Mówi, że  
podróżowanie z tobą oznacza dla niego pewną śmierć. Jeden cud wystarczy. Trudno  
go winić,  
jeśli weźmie się pod uwagę jego punkt widzenia. 
Gryf brał pod uwagę punkt widzenia byłego wilczego najeźdźcy... i kilka  
intrygujących możliwości, jakie wynikały z jego obecności w Krainie Snów. 
- Ten człowiek był aramickim dowódcą. Wysokiej rangi. 
- Tak. Wstał. 
- Wobec tego muszę podziękować ci za gościnę i odejść, wielmożny Petracu.  
Niezależnie od tego, czy zdołam nakłonić tego Dane'a do wyruszenia ze mną do  
Canisargos,  
muszę z nim pomówić, choćby tylko dla dobra mojego rozumu! 
Mistrz Opiekun zmarszczył czoło, na ile pozwalały mu na to zwierzęce rysy. 

III 
- Nie nadążam za twoją logiką... 
Gryf popatrzył na Troię, ale ona pokręciła głową, oznajmiając brak zrozumienia.  
Były  
monarcha Penacles wskazał na oboje i powiedział: 
- - Ani wy, ani nikt inny w Krainie Snów nie zachował o mnie żadnych wspomnień.  
Stale mi to powtarzacie. 
- - W rzeczy samej - przyznał Wola Lasu. - Choć niewielu z nas jest dość  
starych, by  
pamiętać bardzo dawne czasy - wojna zebrała żniwo, którego nie wzięła natura -  
niektórzy  
powinni zachować wspomnienia. 
- - A kto pamięta? 
- Shaidarol, oczywis'cie, ałc tylko dlatego... Mistrz Opiekun urwał, gdy Gryf  
pokiwał  
głową. 
- - Dlatego, że był jednym ze sług Niszczyciela. Jak niegdyś Jerilon Dane. -  
Gryf  
splótł ramiona i uśmiechnął się niewesoło. - Jerilon Dane mógł zachować wiedzę  
przeszłości,  
a ja wydrę ją z niego nawet gdybym musiał posłużyć się pazurami! 
- - Nie mogę ci pomóc - stwierdził bezdźwięcznie były wilczy najeźdźca. - Nie  
mam  
ci nic do powiedzenia. 
W czasie długiej, barwnej przeszłości zdarzało się, że Gryf był bliski utraty  
panowania. Szczycił się tym, że nigdy do końca nie uległ bestii będącej jego  
częścią, choć  
przy paru okazjach chwiał się nad skrajem przepaści. 
Teraz osiągnął taki właśnie punkt. 
Zgromadzili się w komnacie, w której Haggerth i Mrin/Amrin przesłuchiwali go  
pierwszy raz. Poza dwoma Mistrzami Opiekunami było tam prawie dwa tuziny innych,  
głównie nieludzi - inaczej Beztwarzych, jak zaczął ich nazywać Morgis, któremu  
nie  
podobało się pierwsze, niezgrabne określenie - którzy z pozorną obojętnością  
czekali na  
wynik spotkania. Morgis i Troia również byli obecni. Stawiły się też dwie inne  
ważne w tej  
sytuacji figury. Jedną był Mistrz Opiekun - chudy, łysiejący mężczyzna z długim  
fletem,  
siedzący w milczeniu na uboczu. Ani Haggerth, ani Mrin/Amrin nie uczynili nawet  
próby  
przedstawienia go przybyszom. 
Drugą osobą, oczywiście, był wilczy najeźdźca Jerilon Dane. 
Nie można było zarzucić mu tchórzostwa. Młodszy, niż Iwioptak się spodziewał,  
sprawiał wrażenie człowieka, który całe lata spędził na froncie albo w jego  
pobliżu - podobne  
cechy Gryf dostrzegał za każdym razem, gdy spoglądał w lustro. Jeśli nie był  
tchórzem, w  
takim razie świadomie sprzeciwiał się jego woli, gdyż nie chciał wyznać, co było  
mu  
wiadome. 
Gryf powrócił do swej zwyczajnej postaci i bez oporów korzystał z drapieżnej  
powierzchowności. Wyciągając jedną zbrojną w szpony rękę, złapał dowódcę za  
przód  
koszuli i przyciągnął go do siebie - tak blisko, że nos Aramity znalazł się w  
odległości cala od  
jego ostrego dzioba. Trzeba oddać sprawiedliwość, że Dane tylko głośno przełknął  
ślinę. 
- Powiesz mi - Gryf wyraźnie, z naciskiem wymawiał każde słowo - co w mojej  
osobie tak bardzo niepokoi twoich dawnych panów i co zostało skradzione ze  
wspomnień  

mojego ludu, bo jeśli tego nie zrobisz, to pokażę ci dokładnie, dlaczego gryf z  
dziczy jest  
bestią, której większość nauczyła się unikać - nawet największe drapieżniki. 
Jerilon Dane obdarzył go niebezpiecznie szyderczym uśmiechem - niebezpiecznym  
dla niego, gdyż Gryf nie lubił bezczelności - i oderwał rękę lwioptaka od swojej  
koszuli.  
Grzywa podniosła się na karku Gryfa i było widać, że ledwo nad sobą panuje, a  
jednak Dane  
wyglądał tak, jakby nic sobie z tego nie robił. 
Haggerth, stojąc za nimi, powiedział: 
- - W tej komnacie nie będzie rozlewu krwi, Gryfie. Nawet gdybyśmy musieli cię  
powalić innymi środkami. 
- - Nie będzie takiej potrzeby - parsknął Aramita. - Gdyby ten odmieniec słuchał  
zamiast skrzeczeć, zrozumiałby, co mówię. 
- - Rozumiem całkiem dobrze, ścierwojadzie. 
Teraz Dane się najeżył, choć, oczywiście, nie w dosłowny sposób. 
- Nie słuchasz! Nie mogę powiedzieć ci tego, co chcesz wiedzieć, ponieważ nic  
nie  
pamiętam! 
Gryf cofnął się, wstrząśnięty. Nikt inny nie odezwał się słowem. Nie było  
słychać  
nawet oddechu. 
- Co? - To było wszystko, co zdołał wykrztusić Iwioptak. Jerilon Dane znów  
parsknął  
szyderczo. 
- - Gdy tylko zbudziłem się w tej cytadeli, stwierdziłem, że mam luki w pamięci.  
Zapomniałem to wszystko, co zamierzałem wyznać w zamian za azyl, łącznie z  
rzeczami  
dotyczącymi ciebie. Kiedy uświadomiłem sobie, co się stało, odpowiadałem  
wymijająco z  
obawy, że panowie Sirvak Dragoth wydadzą mnie biegusom. 
- - Nigdy byśmy tego nie uczynili - zapewnił go Haggerth. 
- - Żaden z was nie dorastał pod władzą Mistrza Watahy czy, skoro o tym mowa,  
Wielkiego Niszczyciela. Nie mogłem być pewien. Myślałem, że może niektórzy z was  
zachowali jakieś strzępy wiedzy - takie przekonanie żywi wielu członków wilczej  
rady, jeśli  
w tej sprawie pamięć mnie nie myli. 
- - Musiało być wiele ofiar wśród starszych opiekunów - skomentował z goryczą  
Mrin/Amrin. W obu jego głosach zabrzmiały sprzeczne tony, lecz nikt nie chciał  
dociekać ich  
powodu. 
Dane pokiwał głową. 
- W takim razie jesteście w gorszej sytuacji niż sobie wyobrażaliśmy. Pamiętam,  
że  
zawsze istniała obawa, iż wy, mieszkańcy Krainy Snów... - jego głos ociekał  
sarkazmem, co  
było podświadomą spuścizną lat życia jako wilczy najeźdźca - możecie...  
możecie...  
możecie... - Odetchnął głęboko. - Trudno mi ubrać myśl w słowa. Z tego, co mi  
wyjaśniono i  
co sam wydedukowałem, wynika, że możecie odkryć to, co jest dla was sprawą  
najwyższej  
wagi. 
Były oficer zaklął, wyczerpany wysiłkiem, jaki wiązał się z wypowiedzeniem tego  
zdania. 
- - Prze... przepraszam. Inaczej nie mogę. 
- - Bardzo silne czary - mruknął Haggerth. 
- - Niewiarygodnie silne - potwierdził Mrin/Amrin. 
Trzeci Mistrz Opiekun pogładził flet i pokiwał głową. To wszystko. Jerilon Dane  
uśmiechnął się gorzko. 
- - Spodziewaliście się czegoś mniej po moim panu, Niszczycielu? 

- - Postaraj się pamiętać, że on już nie jest twoim panem, Aramito - syknęła  
Troia.  
Było jasne, że życie tego człowieka nic dla niej nie znaczy. 
- - Staram się. 
- - Możemy obejść się bez próżnej zwady - wtrącił Gryf. - Czas ucieka, chciałbym  
ruszyć do Canisargos. 
- - Już oznajmiłem, że tam nie wrócę. Luperion jest niczym w porównaniu z  
Canisargos. Gdy został stolicą po zniszczeniu Qualardu, dozorcom rozkazano  
otoczyć miasto  
siecią skomplikowanych czarów, przez którą nie prześlizgnie się niezauważalnie  
nawet jeden  
gliniany garnek. Wyobrażasz sobie, co się stanie, gdy zmaterializujesz się w  
mieście albo w  
jego pobliżu? Rozlegnie się więcej alarmów - niesłyszalnych dla wszystkich prócz  
dozorców,  
oczywiście - niż gdyby pojawił się sam Niszczyciel. 
- - Tyle pamiętasz, prawda? 
- - Mój były pan - zaczął Dane, zerkając na Troię - najwyraźniej nie widział nic  
złego w rozgłaszaniu wieści o takich zabezpieczeniach. 
- - Ja bym sssię z nim nie sssprzeczał - syknął Morgis. Był tak poruszony  
ostatnimi  
wydarzeniami, że zapomniał o dbałości o poprawną wymowę. - Taka obrona jessst  
bardzo  
kosztowna, ale z pewnośśścią ssskuteczna. 
- - Była kosztowna. Jak zrozumiałem, większość zaangażowanych w nią dozorców  
zginęła w trakcie rzucania czarów. 
- - Bardziej prawdopodobne, że padli ofiarami "wypadku" - dodał smok. - W  
niektórych miejssscach nie jessst to niezwyczajna praktyka. 
Gryf bacznie przyjrzał się swojemu towarzyszowi. Nie byłby zdziwiony, gdyby  
smoki  
robiły takie rzeczy. Bóg świadkiem, że wielu ludzi eliminowało możliwość wycieku  
tajemnic  
przez eliminowanie tych, którzy tę wiedzę posiadali. 
Coś zaskoczyło mu w głowie. 
- - Wspomniałeś o Qualardzie, Starej stolicy. Dane wzruszył ramionami. 
- - I co z tego? 
Niejeden z Beztwarzych - lwioptak uznał, że określenie wymyślone przez smoka  
jemu  
też odpowiada - drgnął, gdy rozmowa zeszła na zburzone miasto. Był to nieznaczny  
ruch,  
drżenie palca czy skurcz ciała, ale Gryf, doświadczony drapieżnik, dostrzegł  
zmianę w ich  
zwykle biernej postawie. Postanowił nacisnąć. 
- - Co się stało w Qualardzie? 
- - To nawet ja mogę powiedzieć - wyrwała się Troia, leniwie przeciągając ręką  
po  
udzie. Gryf zmusił się do patrzenia jej wtwarz. - Dowódcy wilczych najeźdźców  
żałośnie  
zawiedli swego psiego boga. Ukarał ich i wszystkich innych w mieście. Pokazał,  
jakiemu  
geniuszowi psie żołdactwo winne jest posłuszeństwo. 
Były najeźdźca zbladł, ale po chwili przypomniał sobie, gdzie się znajduje.  
Pokiwał  
głową. 
- - Mniej więcej to prawda. Gryf nie był pewien. 
- - Trochę drastyczne, nawet znając charakter Niszczyciela. 
- Jeśli było inaczej, ja nic o tym nie wiem. To znaczy, nie pamiętam. 
- A pamiętasz, kiedy to się stało? Pytanie wywołało lekki uśmiech. 
- - Nie jestem starszy od ciebie, lwioptaku. Przed moim urodzeniem. Co najmniej  
parę stuleci, jak myślę. 
- - To by się zgadzało - mruknął Gryf. Wyciągnął rękę i z zadumą potarł się po  

karku. 
- - O co chodzi? - Mrin/Amrin zapytał Haggertha. - Co się snuje po tym jego  
ptasim  
móżdżku? 
Haggerth wzruszył ramionami, ale możliwe, że jego woal skrywał uśmiech. Z  
pewnością nie podzielał obaw drugiego opiekuna. 
Trzeci Mistrz Opiekun, nie pytany o zdanie, wyjął szmatkę i zaczął polerować  
misternie rzeźbiony flet. 
- - Dane, wiesz coś o rozplanowaniu Qualardu? Wiem, to mało prawdopodobne,  
ale... 
- - Wiem, Gryfie. 
- - Wiesz? 
- - Dzieje miasta stanowią część historii wojska. Przyznaję, że zgłębiałem  
historię  
bardziej niż było to konieczne, i stąd wiem, że we wczesnych latach istnienia  
Qualard brał  
udział w wojnach. Pod jego murami stoczono kilka z największych bitew, ale do  
czasu  
upadku uważany był za miasto nie do zdobycia. 
Mrin/Amrin mruknął coś niezrozumiale. Nie kwapił się, żeby to powtórzyć, a nikt  
inny nie zamierzał o to prosić. 
Gryf odwrócił się do Mistrzów Opiekunów. 
- - Za waszym pozwoleniem, zmieniłem zdanie. Chciałbym udać się do Qualardu. 
- - Po co chodzić do ruin miasta martwego od dwóch stuleci? - zapytał  
lekceważącym tonem Mrin/Amrin. - Trudno przypuszczać, że zachowało się tam coś  
wartościowego. 
- - Ale może być inaczej. Mam waszą zgodę? 
Haggerth popatrzył na Mrina/Amrina, który wzruszył dwoma parami ramion na znak  
zgody. Zawoalowany strażnik odwrócił się do Gryfa. 
- Dlaczego nie, nie widzę przeszkód. Wątpię, czy zakazy powstrzymałyby cię przed  
znalezieniem drogi. Z drugiej strony, sam Qualard może być martwy, ale możesz  
napotkać  
coś, co grasuje w ruinach. Nawet Aramici omijają to miejsce szerokim łukiem. 
W oczach Iwioptaka zapłonął ogień, który starzy towarzysze, tacy jak były  
głównodowodzący Toos (obecnie najpewniej zwany królem Toosem I z Penacles), od  
razu by  
poznali. Był to błysk, który sugerował, dzięki czemu Gryf odnosił sukcesy jako  
dowódca i co  
zaskarbiło mu szacunek tych, którzy pod nim służyli. 
- To jeden z powodów, dla których chciałbym tam wyruszyć. Coś przyszło mi na  
myśl... albo może mi się przypomniało. - Podniósł rękę, by powstrzymać Mistrza  
Opiekuna  
od komentarza. - Najlepiej będzie wyprawić się z jak najmniejszą grupą. Nie mam  
zamiaru  
odciągać nikogo od jego obowiązków. Podczas mojego pobytu w Krainie Snów nie  
zostaliśmy zaatakowani, pomijając biegusy, ale podejrzewam, że wy przez cały  
czas  
odpieracie napaści innego rodzaju. 
Opiekun z fletem podniósł głowę. Nie uczynił nic więcej, tylko popatrzył na  
Gryfa. 
Haggerth pokiwał głową, jego woal lekko zafalował. Był obciążony na dole, żeby  
jakiś przypadkowy podmuch nie poderwał go i nie odsłonił tego, czego nikt nie  
chciał  
oglądać. 
- Dozorcy nękają nas w dzień i w nocy, choć ostatnio jakby trochę mniej. Nie  
mogą  
zrobić krzywdy samej Krainie Snów, ale ich moc uderza w mieszkańców, powoli  
wysysając z  
nich siłę, jak gdyby maszerowali na nas ich żołnierze. Obawiam się, że impas  
dobiega końca.  
Starszy dozorca D'Rak, który jest jedynym prawdziwym rywalem D'Shaya w walce o  

władzę, chce, by zwycięstwo było jego zasługą. Obecne podchody, jak  
przypuszczam, są  
wstępem do głównego ataku na płaszczyźnie fizycznej i magicznej. 
Gryf pokiwał głową. 
- Tak myślałem. Jeśli więc nie ma sprzeciwu, chciałbym zabrać Jerilona Dane'a i  
księcia Morgisa i odejść. 
Haggerth popatrzył na byłego wilczego najeźdźcę, który zamknął oczy, zastanowił  
się  
i w końcu niechętnie pokiwał głową. Najwyraźniej doszedł do wniosku, że Qualard  
jest dużo  
bezpieczniejszym celem podróży i bez wątpienia wiedział, że tak czy owak będzie  
musiał  
towarzyszyć Gryfowi. 
- - Doskonale - zaczął Mistrz Opiekun. Przerwała mu Troia. 
- - Mistrzu Haggercie, Mistrzu Mrinie/Amrinie. - Nie wymieniła z imienia ani  
nawet  
nie spojrzała na trzeciego członka czcigodnej grupy, który w tej chwili powrócił  
do  
polerownia fletu. - Jeśli można, wysyłamy dwóch, którzy nie mają pojęcia - albo  
nie  
pamiętają - jak się sprawy mają w imperium Niszczyciela. Poprowadzi ich ten,  
który dopiero  
niedawno opowiedział się po naszej stronie... co oczywiście nie znaczy, że mu  
nie ufam -  
dodała szybko. 
Morgis, który przysunął się bliżej Gryfa, szepnął sarkastycznie: 
- - Znaczy, znaczy. Bez dwóch zdań. 
- - Cicho. 
- - Musimy wysłać kogoś z naszych, zwłaszcza że w grę wchodzi konieczność  
szybkiego powrotu. Wątpliwe, czy zdołają wezwać Bramę, gdy zajdzie taka  
potrzeba.  
Zgłaszam się na ochotnika. 
- - Ty? Doskonale. - Haggerth nawet nie odwrócił się do innych opiekunów, żeby  
poznać ich opinię. - Idź. Wszyscy idźcie. Idźcie, zanim wyniknie coś innego. 
- Geas - zawołał Mrin/Amrin, a Gryf zrozumiał, że to imię trzeciego Mistrza  
Opiekuna. Mężczyzna obojętnie podniósł głowę. - Możesz sprowadzić tu Bramę? 
Geas skinął i podniósł flet do ust. Zaczął grac jakąś' melodię. Ci, którzy  
słyszeli ją po  
raz pierwszy, odnieśli wrażenie, że kochający rodzice nawołują nieusłuchane  
dziecko - albo  
może kochające dziecko wzywa krnąbrnych rodziców. Twarz opiekuna poczerwieniała,  
lecz  
nie z wysiłku, tylko jakby ze wzruszenia. 
Nieludzie złapali Gryfa, Jerilona Dane'a i Morgisa i odciągnęli ich na bok.  
Powietrze  
zaczęło falować niedaleko od miejsca, gdzie stanęli. Zmarszczki utworzyły wysoką  
i szeroką  
plamę. 
- - Nie mogliśmy zrobić sobie swojej bramy? - Gryf zapytał Troię, która do nich  
dołączyła. 
- - Żadne z nas nie było w tym mieście. To jedyna pewna metoda. Brama... - jej  
ton  
zdradzał, że powiedziała to z wielkiej litery - wie, o co sieją prosi. 
- - Dlaczego nie użyjecie jej przeciwko Canisargos? 
- - Nasza władza ma swoje granice. Geas potrafi namówić ją do zrobienia pewnych  
rzeczy. 
- - Namówić? 
- - Innym razem - zakończyła, gdyż Brama widniała już w całej okazałości. Tym  
razem wykuta była z przerdzewiałego żelaza. Obłędne ruchy pomykających wokół  
stworzeń  
zdradzały niepokój. 

Gryf potrząsnął głową i szepnął do Troi: 
- - Nie jestem do końca przekonany. Pamiętasz, kiedy ostatnio używaliśmy  
Bramy... 
- - To było co innego. 
- - Dlaczego? 
Geas zagrał prosząco i masywne skrzydła zaczęły się rozchylać. Zgromadzeni  
wstrzymali oddech - nawet Beztwarzy, jeśli oni naprawdę oddychali. 
Posępne ruiny były wszystkim, co mogli zobaczyć. Nie ulegało wątpliwości, że to  
udręczony Qualard. W zburzonej stolicy dął porywisty wiatr, a słońce kryło się  
za szarymi  
kłębami chmur. 
- Qualard nigdy nie był zbyt gościnnym miejscem, jak rozumiem - skomentował  
Haggerth. - Ruszajcie. Nie wiadomo, jak długo Brama będzie otwarta. Obawiam się,  
że  
niedługo. Rzadko prosimy, by otwierała się w takich miejscach. 
- A co z jedzeniem i wodą? - zapytał Dane i skrzywił się, ponieważ ledwie  
skończył,  
cztery istoty o pustych obliczach weszły do komnaty, niosąc cztery pakunki.  
Aramita  
wzruszył ramionami i szepnął do Gryfa: - Może i są pomocni, ale przechodzą mnie  
ciarki.  
Wszystko wiedzą albo potrafią przewidzieć. 
Gryf pokiwał głową i wziął od Beztwarzego swój tobołek. Zarzucił go na ramię i  
kiedy zobaczył, że jego towarzysze są gotowi, ruszył ku Bramie. 
- - Bez koni? - zapytał Morgis. 
- - Zbyt skaliste podłoże - odparła Troia. - Poza tym, liczę, że nie będziemy  
wędrować daleko. 
- - Co masz nadzieję znaleźć? - zapytał Dane Gryfa. 
- - To będzie zależało od twojej pamięci i mojej. Tam coś jest. Jestem tego  
pewien. 
- - No to świetnie. Mogłem się tak nie spieszyć z wyrażaniem zgody. 
Morgis dołączył do nich. Omiótł wzrokiem ponurą scenerię za Bramą, potem zerknął  
na Gryfa i Jerilona Dane'a. 
- - Ma rację. Tam coś jest. 
- - Ty też? - mruknął były wilczy najeźdźca. 
- - Pomyślnych łowów! - zawołał Haggerth. Weszli w Bramę... 
...i do zburzonego Qualardu... 
...i ledwo zdążyli zobaczyć otaczające ich postacie w wilczych hełmach, z  
uniesionymi rękami... 
...gdy znaleźli się gdzie indziej... 
...gdzie otoczyli ich jeszcze liczniejsi wilczy żołnierze i gdzie odkryli, że  
nie mogą  
mówić ani się ruszać. 
Gdzieś' poza zasięgiem wzroku Gryfa ktoś zachichotał z zadowoleniem. Stukot  
ciężkich podkutych butów odbił się echem w pustej komnacie. Ogromna i silna ręka  
złapała  
lwioptaka za ramię i odwróciła go. Twarz, którą zobaczył, nie zaliczała się do  
przyjemnych. 
- Witaj w Canisargos, Gryfie. Jestem twoim gospodarzem. Nazywam się D'Rak i  
bardzo, ale to bardzo jestem rad, że wreszcie cię spotkałem. 
D'Rak uśmiechnął się. Był to uśmiech przerażająco podobny do tego, w jakim  
krzywił  
się D'Shay podczas ich ostatniego spotkania. Była to ostatnia rzecz, jaką Gryf  
zobaczył przed  
nagłym pogrążeniem się w nieświadomości. 
Był to uśmiech drapieżnika mającego zamiar pożreć swoją ofiarę. 
Xi 
Gryf przebudził się. 
Każdy patrzący w jego stronę nie dostrzegłby najmniejszych zmian w jego  
wyglądzie.  
Oczy nadal miał zamknięte i oddychał regularnie, jak pogrążony we śnie. A jednak  

nie spał... 
...i był skuty łańcuchami. Słyszał, że gdzieś za jego plecami Jeży ktoś inny.  
Wnosząc z  
miarowego syku, który towarzyszył wciąganiu powietrza, musiał to być książę  
Morgis. Smok  
nadal był nieprzytomny. Gryf przestał zwracać uwagę na oddech towarzysza i  
wytężył słuch,  
próbując wychwycić inne dźwięki. Usłyszał daleki tupot maszerujących stóp i  
niewyraźne  
męskie głosy, prawdopodobnie strażników. Nie poświęcił większej uwagi jękom i  
poskrzypywaniom, normalnym odgłosom wskazującym na wiek budowli. Od czasu do  
czasu  
Morgis poruszał się we śnie, grzechocząc łańcuchami na rękach, nogach i... tak,  
nawet na  
szyi. 
Gryf uchylił powieki i rozejrzał się. 
W maleńkiej celi nie było ani Troi, ani Aramity Jeriłona Dane'a. Lwioptak już to  
wiedział, ale zawsze dobrze było potwierdzić wrażenia słuchowe wzrokiem,  
zwłaszcza kiedy  
w grę wchodziła taka czy inna magia. Otworzył drugie oko i dokładnie zlustrował  
otoczenie. 
Nie do takiego przyzwyczaił się jako monarcha Penacles, ale też nie zaliczało  
się ono  
do najgorszych, w jakich kiedykolwiek się znajdował. Przynajmniej było tu  
przyzwoicie  
ciepło, choć trochę wilgotno. Przeważał zapach stęchlizny, lecz dla żołnierza,  
który większą  
część życia spędził na takim czy innym polu bitwy, nie było to dużym  
utrapieniem. Ściany  
porastał mech, a po kątach buszowały drobne stworzonka różnych kształtów i  
wielkości. Gryf  
poruszył się niespokojnie, bo parę z nich postanowiło sprawdzić, czy nadaje się  
na  
pożywienie. 
Wysunął pazury, zagiął palce i zakrzywionymi szpicami musnął kajdany na  
nadgarstkach. Pazury, twarde i ostre, były również niezwykle czułe - czego nie  
potrafili pojąć  
ci, którzy nigdy ich nie posiadali. Szpony dla zwierząt są nie tylko bronią - są  
narzędziem,  
które wspomaga zmysły. 
Okowy, jak się obawiał, zostały wzmocnione licznymi zaklęciami wiążącymi.  
Ponadto wykonano je ze stopu, który opierał się wszelki analizom; wiadomo było  
tylko, że  
jest bardzo wytrzymały. Łańcuchy, oczywiście, były takie same. Świadom, czego  
wymaga  
stworzenie takich okowów, Gryf domyślił się, że on i jego towarzysze - a  
przynajmniej  
Morgis - nie są przetrzymywani w celi przeznaczonej dla pospolitych więźniów.  
Nie, to było  
prywatne więzienie, loch. 
Nagle zesztywniał, gdyż przejaśniało mu w głowie na tyle, że przypomniał sobie o  
trzecim, ostatnim gwizdku. Był taki maleńki, że nie czuł, czy nadal ma go przy  
sobie.  
Spróbował sięgnąć ręką do piersi, ale brakowało mu potrzebnej siły. Byłoby źle,  
gdyby  
gwizdek wpadł w ręce Haggertha, ale teraz mógł stać się łupem wysoko  
postawionego  
wilczego najeźdźcy - człowieka, który przypuszczalnie był równie niebezpieczny  
jak sam  
D'Shay. 
D'Rak. Imię to niejeden raz przewijało się w rozmowach. Rywal D'Shaya. Starszy  

dozorca D'Rak. Człowiek ogromnie podobny do D'Shaya. 
"Co też się stało?" - zastanawiał się. Przybyli do Qualardu i tam czekali wilczy  
najeźdźcy. Nie zwyczajni żołnierze, lecz ludzie podobni do D'Laque'a, z  
maleńkimi  
amuletami w kształcie Zęba Niszczyciela, który dozorca nosił przed śmiercią.  
Przez krótką  
chwilę wydawało się, że cały świat przekręcił się na bok i zostali teleportowani  
tutaj,  
nieruchomi jak posągi, niezdolni do jakiejkolwiek obrony. 
Usłyszał kroki zbliżające się do celi. Zatrzymały się przed drzwiami. Klucz  
zazgrzytał  
w zamku ciężkich drewnianych drzwi, które po chwili stanęły otworem. Zwalista,  
potworna  
postać w czarnym fartuchu, spodniach i wysokich butach, z twarzą osłoniętą  
kapturem - bez  
dziur na oczy! - zwróciła głowę w stronę więźniów, zobaczyła, że łańcuchy są na  
swoich  
miejscach i usunęła się na bok. Do celi weszła druga osoba. Lwioptak z miejsca  
poznał  
przybysza, choć wcześniej widział go ledwie przez parę sekund. 
- - Ocknij się. Dobrze. Wiesz, kirn jestem? Pamiętasz? 
- - Jesteś D'Rak. 
- - Tak. Ale zanim rozpoczniemy negocjacje, chciałbym podziękować ci za  
przybycie o czasie. Moi ludzie zdążyli zająć pozycje, gdy wraz ze swoimi dwoma  
towarzyszami przekroczyłeś Bramę. To była Brama, nieprawdaż? 
Gryf zastanawiał się nad słowem "negocjacje" oraz nad faktem, że podwładni  
dozorcy  
pojmali tylko dwóch jego towarzyszy. W milczeniu pokiwał głową. Czyżby Troi  
udało się  
uciec? Czy zgoda na wyprawę była sposobem Mrina/Amrina na pozbycie się trzech  
nieproszonych gości? Gryf w myślach sklął się za to, że nie skorzystał z okazji,  
by wypytać  
wielmożnego Petraca o "podwójnego" Mistrza Opiekuna. Petrac powiedziałby mu  
wszystko.  
A jednak... 
Wrzasnął z okrutnego bólu. Wydawało się, że milion maleńkich robaków pełzających  
po celi nagle postanowiło zjeść go żywcem. Tysiące tysięcy gryzących ryjków,  
wszędzie na  
całym ciele. Najgorszą rzeczą była nagłość ataku. Gdy zapanował nad  
niewiarygodnym  
bólem, poczuł zalewającą go falę wstydu. Wstydu, że okazał słabość w obliczu  
wroga. 
D'Rak stał nad nim, szczerząc zęby z zadowoleniem sadysty. Gryf mimo woli  
zauważył, że niezależnie od różnic w wyglądzie, wszystkich Aramitów, z którymi  
miał okazję  
się zetknąć, charakteryzowała dzikość ujawniająca się w chwilach gniewu czy  
zwyrodniałej  
radości. 
Rzeczywiście, nieodrodne dzieci Niszczyciela. 
- Kiedy mówię do ciebie - rzekł słodko D'Rak - spodziewarn się odpowiedzi. -  
Lewa  
ręka starszego dozorcy spoczywała na naszyjniku. Wisior uderzająco przypominał  
ostry,  
zakrzywiony kieł wilka wycięty z kryształu. 
Ostry syk i głośny grzechot łańcuchów poinformowały obu, że Morgis się zbudził i  
jest wściekły. Gryf domyślił się, że smoczy książę próbował się przemienić, ale,  
jak w  
pułapce Tzee, został siłą zmuszony do powrotu do ludzkiej postaci. 
D'Rak obrzucił smoka spojrzeniem zarezerwowanym dla wyjątkowych głupców. 
- Jeśli chcesz, wrócę ci zdolność przemiany w smoka, ale ostrzegam, że okowy ani  
łańcuchy nie pękną i udusisz się - albo stracisz głowę - zanim zdążysz wyrządzić  

jakieś  
szkody. Dopilnowałem, by obręcze na szyjach nie były zbyt luźne. 
Morgis syknął nieszczęśliwie. 
- - Ssstaję się zmęczony ciągłym wpadaniem w kompromitujące sssytuacje. Daj mi  
miecz i pozwól zginąć w walce! Jeśli nie miecz, to choć rozwiąż mnie, żebym mógł  
polec jak  
wojownik! 
- - Prawdziwie bojowy duch. Może później przychylę się do twojej prośby, choć,  
skoro twój towarzysz oprzytomniał, może nie będziesz musiał umierać. - Dozorca  
odwrócił  
się do Gryfa, który w tym czasie doszedł do siebie. 
- - Mówiłeś o negocjacjach... 
- - Owszem. Mamy wspólnego wroga, lwioptaku. Wiesz, o kim mówię. Proponuje ci  
swego rodzaju przymierze. 
Gryf przekrzywił głowę i rzucił mu pogardliwe spojrzenie. 
- - Przymierze? Zgadzam się, że byłoby miło pozbyć się D'Shaya raz na zawsze,  
ale  
przymierze z tobą? Powiedz mi, dlaczego miałbym wierzyć, że je uhonorujesz? 
- - Wilczy najeźdźcy nie mają honoru - splunął Morgis. - Mój pan tak powiedział,  
a  
ja nie mam powodu w to wątpić. 
D'Rak potarł brodę ręką w rękawicy. 
- Przypuszczam, że mógłbym tylko obiecać ci szybką, bezbolesną śmierć. Ty,  
Gryfie,  
poczułeś już przedsmak powolnego, bolesnego umierania. Jednak zależy mi na  
twojej  
współpracy, połączywszy bowiem siły możemy pozbyć się tego, kogo niegdyś zwałeś  
Shaidarolem. 
Lwioptak udał, że się zastanawia. 
- Co się stało w Qualardzie, D'Raku? Musisz wiedzieć, inaczej nie posyłałbyś tam  
ludzi. 
Starszy dozorca wzruszył ramionami. 
- - Wiem dość, ale to nie ma nic do rzeczy. Rozmawialiśmy o D'Shayu. Boi się  
ciebie, wiem to. 
- - Co? 
- - Boi się ciebie. Za całym tym gniewem, za tą wściekłą pewnością siebie kryje  
się  
strach. Myślę, że być może tylko ja o tym wiem - poza, oczywiście, moim panem,  
Niszczycielem. 
Gryf chciał z miejsca odrzucić propozycję przymierza, ale ciekaw był argumentów  
Aramity. Miał też nadzieję, że być może dozorca powie więcej niż zamierza. W  
zaistniałej  
sytuacji Gryf mógł liczyć jedynie na uzyskanie informacji, niekoniecznie na ich  
wykorzystanie, jeśli D'Rak dojdzie do wniosku, że ostatecznie wcale go nie  
potrzebuje. 
- D'Shay nigdy nie okazał niczego, co choć powierzchownie przypominałoby strach  
-  
i niby dlaczego miałby się mnie bać? 
D'Rak pozwolił sobie na oszczędny uśmiech. 
- D'Shay boi się ciebie, twoje istnienie bowiem umniejsza go w oczach  
Niszczyciela.  
Gdy cię nie było, korzystał z przywileju wątpliwości. Teraz czas wyrozumiałości  
dobiega  
końca. Niszczyciel nie jest cierpliwym bogiem. Nawet jego najbardziej lojalni  
wyznawcy  
mogą z dnia na dzień wypaść z łask. D'Shay zawdzięcza Niszczycielowi życie -  
choć nie  
wiem, na czym to polega. Życie, które Mistrz Gry może przerwać w każdej chwili. 
Gryf liczył na inną odpowiedź i wiedział, że istnieje inny powód, ale to  
wyjaśnienie  
dostarczyło mu pewnych informacji o P'Shayu. Miał nadzieję na poznanie prawdy o  

własnej  
przeszłości i związku z Qualardem - związku, który został potwierdzony przez  
zasadzkę  
starszego dozorcy. D'Rak wiedział, że on w końcu trafi do zrujnowanego miasta. 
- - Mówisz o negocjacjach, ale zauważyłem, że brakuje jednego z nas. - Gryf  
modlił  
się, żeby Morgis go nie poprawił. 
- - Kobieta jest w innej celi. Powiedziałem, że zależy mi na twojej współpracy,  
lecz  
jeśli okaże się to konieczne, zmuszę cię do pomocy. 
Gryf odwrócił się do Morgisa, który odpowiedział mu spojrzeniem, ale w żaden  
sposób nie wyraził swojego zdania. Wiedział, że decyzja należy do lwioptaka. 
Przybierając niechętną minę, Gryf popatrzył na D'Raka, westchnął i powiedział: 
- Zgodzę się, jeśli zagwarantujesz nam życie po wywiązaniu się z umowy. 
D'Rak wyciągnął Ząb Niszczyciela. 
- - Na ten symbol mojego pana przysięgam, że nie skrzywdzę was, póki będę żyć.  
Nic więcej nie mogę obiecać. 
- - Rozumiem. - Wiedząc, jaki jest D'Shay, Gryf nie do końca godził się z  
łatwością,  
z jaką Aramita złożył przysięgę. Sprawiała wrażenie szczerej, ale obietnice  
głodnego wilka... 
Starszy dozorca popatrzył na nich z góry. 
- Czy obaj zgadzacie się na moją propozycję? Czy dopomożecie mi w powaleniu  
naszego wspólnego wroga? 
Gryf pokiwał głową, a Morgis po krótkim wahaniu uczynił to samo. Aramita  
podniósł  
kryształowy amulet. 
- - Niech każdy z was go dotknie. Uważajcie, jest bardzo ostry. 
- - Chwilę... - Morgis zacisnął pięści i zaczął protestować. 
- - Wy chcecie mojego słowa, a ja waszego. Możecie zgnić tutaj, albo może  
przekażę  
was D'Shayowi wraz z propozycją przymierza. 
Nim smok zdobył się na odpowiedź, Gryf wyciągnął rękę. Gdy dotknął Zęba  
Niszczyciela, poczuł leciutkie ukłucie bólu, jakby coś go skaleczyło... Krew  
ściekała mu z  
palca! Cofnął rękę. Błyszczący, szkarłatny płyn skapnął na kryształ... i został  
wchłonięty. 
D'Rak zabrał talizman, nawet nie podsuwając go Morgisowi. 
- - To wystarczy. Teraz mam zagwarantowaną twoją współpracę, a ty moją. 
- - Co zrobiłeś? 
- To był podstęp! Wiedziałem! - ryknął książę. Dozorca schował kryształ pod  
koszulę. 
- Twoje przeznaczenie jest teraz związane z moim, Gryfie. Moje cele stały się  
twoimi  
celami. Jeśli coś mi się stanie, wówczas, za sprawą łączącej nas więzi,  
rozstaniesz się z  
życiem. 
Jeśli spodziewał się, że na obliczu Gryfa odmaluje się przerażenie, to był  
rozczarowany. Zamiast protestować, lwioptak zajrzał głęboko w oczy Aramity i  
rzekł cicho: 
- - A zatem lepiej bądźmy ostrożni, bo inaczej obaj tego pożałujemy. 
- - W rzeczy samej. - D'Rak był zaskoczony brakiem stosownej reakcji. - Skoro  
mamy to za sobą... 
Pstryknął palcami i olbrzymi klucznik - o którym i Gryf, i Morgis zapomnieli -  
pochylił się nad lwioptakiem. Niepodobna było dokładnie powiedzieć, co zrobiła  
zakapturzona postać, zważywszy, że nie powinna widzieć, ale kajdany spadły im z  
rąk. Nie  
słyszeli szczęku zamka, a jedyny klucz tkwił w drzwiach celi. 
Gdy zwalista postać kontynuowała otwieranie kolejnych obręczy, Gryf zadał  
pytanie,  
które go zaskoczyło. 

- - Jedno pytanie, D'Rak. Czy nie postrzegasz tego, co zamierzasz zrobić, jako  
ataku  
na własnego boga? 
- - Pod żadnym względem. Służę Mistrzowi Watahy i za jego pośrednictwem  
mojemu panu Niszczycielowi. D'Shay służy wyłącznie Niszczycielowi, i czyni to  
niechętnie.  
Zbyt często jego myśli kierują się ku innym rzeczom i traci z oczu dobro  
imperium. Co do  
ciebie, myślę, że wystarczy świadomość, iż nie będziesz stanowić dla nas  
zagrożenia. Mistrz  
Watahy zapewni ci powrót do domu, za morza. Istnieją sposoby, dzięki którym  
możemy  
zapewnić sobie twoją współpracę, jeśli będzie trzeba. 
Gryf wstał i przeciągnął się. Udając, że wygładza ubranie niedbałym ruchem  
sprawdził, czy nadal ma gwizdek. Coś przyrodzonego naturze tego przedmiotu  
skrywało go  
przed wzrokiem innych, chyba że chciał go pokazać. Lwioptak martwił się, czy  
przypadkiem  
łatwość, z jaką dostrzegł ją Haggerth, nie oznaczała, że gwizdek utracił swoją  
moc maskującą.  
Na szczęście był na swoim miejscu. Widocznie tylko Mistrz Opiekun potrafił go  
zobaczyć.  
Każdy, kto nie był opiekunem Krainy Snów, nadal dawał się zwodzić jego subtelnej  
mocy. I  
całe szczęście, zwłaszcza teraz. 
D'Rak czekał cierpliwie, a jego oczy zdawały się patrzeć raczej przez Gryfa niż  
na  
niego. Kiedy byli gotowi, dał znak klucznikowi. 
- R'Mok zajrzy do waszej kocicy. Jeśli pójdziecie ze mną... 
Na zewnątrz stwierdzili, że korytarze lochu są nie mniej imponujące niż sama  
cela.  
Gryf rozejrzał się w poszukiwaniu innych cel. Pochylił się do drzwi sąsiedniej,  
gdy silna,  
ciężka ręka uderzył go w plecy. D'Rak przewiercił go wzrokiem. 
- Ona jest gdzie indziej. Chyba nie przypuszczasz, że umieściłem ją w pobliżu  
ciebie?  
Nie podejmuję żadnego ryzyka. 
Morgis chrząknął za ich plecami. Dozorca zignorował ten dźwięk i odwrócił się w  
lewo. Ruszył pewnym krokiem korytarzem, wiedząc, że jego nowi współpracownicy  
podążą  
za nim. Morgis i Gryf wymienili spojrzenia, następnie rzucili okiem na  
potwornego  
klucznika, który w milczeniu obserwował ich zza szczelnego kaptura. 
Ruszyli za Aramitą. Morgis pochylił się w stronę Gryfa. 
- - Naprawdę wierzysz we wszystko, co powiedział? W jego obietnice, w jego  
pobudki? 
- - Oczywiście, że nie, i on wcale na to nie liczy. 
- - Nie? 
Lwioptak pokręcił głową. Obserwując D'Raka jednym okiem, odparł: 
- Na razie ma nas w garści. I o tym wie. Z tej odrobiny, którą zrozumiałem i  
pamiętam  
o wilczych najeźdźcach, nic nie może się równać z ich politycznymi intrygami.  
Łżą jeden  
drugiemu w żywe oczy gorzej niż czynią to inni ludzie czy smoki. Z tego względu  
są tacy  
niebezpieczni - czasami nawet oni nie potrafią powiedzieć, gdzie kończy się  
prawda, a  
zaczyna fałsz. D'Rak, z powodu swojej decydującej pozycji w imperium,  
prawdopodobnie  
jest przekonany, że to jedno i to samo. 
Morgis przystanął. 

- Pamiętasz więcej. 
Gryf złapał go pod ramię i pociągnął dalej. D'Rak zwalniał i było jasne, że  
starszy  
dozorca zaraz się odwróci do swoich nowych "sprzymierzeńców". Szybko wyszeptał: 
- - Niektórych rzeczy nauczyłem się jako monarcha. Jednakże, fakt, przypominam  
sobie inne, zwłaszcza o dozorcach. Pamiętam dość, by wiedzieć, że musimy być  
czujni. 
- - D'Rak może się potknąć na jakimś stopniu, spaść i skręcić kark. Co wtedy? 
- - Sam znajdziesz drogę do domu. Może wpław. 
- - Hmmm. Jeszcze jedno. Co się stało z naszym aramickim przewodnikiem? 
Gryf wzruszył ramionami. 
- - Nie mam pojęcia. 
- - Panowie? - zawołał dozorca. W jego głosie wyraźnie brzmiała ironia. - Jeśli  
pozwolicie... 
Przyspieszyli. 
- Spójrzcie, jeśli taka wasza wola, na Canisargos, największe miasto świata! 
D'Rak przeprowadził ich przez warownię dozorców, przez komnaty pełne różnorakich  
artefaktów, egzotycznych stworzeń i dzieł sztuki na balkon, z którego, jak  
powiedział, strzeże  
swojego ludu. 
- Mistrz Watahy jest wodzem wojskowym. Nie rozumie ludu. Tym samym na  
dozorców spada obowiązek nadzorowania codziennego życia miasta. Ilekroć to  
możliwe,  
patrolom towarzyszy dozorca, który może zmienić każdą decyzję podjętą przez  
przywódcę,  
jeśli tylko jest to uzasadnione. 
Uzasadnienie w rzeczywistości polega na tym, że dozorca takim czy innym sposobem  
zniewala kapitana, pomyślał Gryf, wspominając patrol D'Haarena. Nie było to  
łatwe  
przymierze. 
Canisargos - pomijając nawet polityków, szaleńców i wilczych bogów - stanowiło  
widok, który wprawił Gryfa w oszołomienie. Miasto zdawało się ciągnąć aż po sam  
horyzont.  
Jak w Luperionie, wiele budynków przypominało wysokie, smukłe prostokąty. W  
przeciwieństwie do innych miast, wszystkie wieże zwieńczone były ostrymi  
iglicami z  
zadziorami. Widoczne z tego punktu obserwacyjnego fragmenty murów miejskich  
wskazywały, że każdy potencjalny zdobywca musiałby zbudować drabiny i machiny  
oblężnicze co najmniej trzy razy tak wysokie, jak w przypadku innych metropolii. 
Gryf rzucił okiem na słońce. Pozostała niecała godzina do zachodu drugiego dnia,  
jak  
wiedział. Co się stało w tym czasie? 
Wokół wznosiły się wieże wartownicze, wszystkie dobrze obsadzone. Wyczuwał  
wokół emanującą moc i uświadomił sobie, że jej źródłem jest nie tylko cytadela  
dozorców.  
Moc była wszędzie. Wykorzystanie pól i linii mocy - lub jasnej i ciemnej strony  
spektrum,  
jeśli ktoś wolał tę teorię - w Canisargos było dużo większe niż na terenie  
Smoczych Królestw. 
- Popatrz tam! - syknął Morgis, wskazując na niebo. 
Ludzie szybowali na grzbietach długich, muskularnych, skrzydlatych stworzeń.  
Gryf z  
drgnieniem zrozumiał, że patrzy na bestie, od których pochodzi jego imię. W  
cesarstwie  
smoków mieszkało ich niewiele i nigdy nie natknął się na żadną z nich. Tutaj  
jednakże  
musiały występować setkami. Nie zobaczyłby gryfów przyuczonych do powietrznej  
służby  
patrolowej, gdyby były nieliczne. Nie, zostałyby oszczędzone do specjalnych  
misji o  
wysokim priorytecie. 

Poczuł ukłucie samotności. Nawet te bestie miały swoich pobratymców. On  
rzeczywiście był prawdziwym odmieńcem. 
- - Czy nie ryzykujemy, stojąc tak na widoku? - zapytał Morgis starszego  
dozorcę. 
- - Raczej nie. Jesteśmy osłonięci przed wzrokiem zwyczajnych ludzi. Ci, którzy  
nie  
są dozorcami, widzą tylko puste, zakratowane okno. 
Gryf obrzucił Canisargos ostatnim spojrzeniem. Z tej wysokości tłumy stapiały  
się w  
jedno rozległe morze życia. Nie rozróżniał zbyt wielu szczegółów w leżącym w  
dole mieście. 
- - Nie wiedzieliśmy jeszcze naszej towarzyszki. Powiedziałeś, że twój sługa ją  
przyprowadzi. 
- - Zrobi to. - D'Rak strzelił palcami. Na balkonie pojawił się, jakby znikąd,  
odpychający z wyglądu mężczyzna. - D'Altain, chcielibyśmy czegoś się napić.  
Mógłbyś się  
tym zająć? 
- Tak, Mistrzu. - Aramita zniknął. Gryf zdążył dostrzec błysk nienawiści w jego  
oczach. 
- Otaczasz się interesującymi ludźmi, wielmożny D'Raku. Starszy dozorca okazał  
rozbawienie. 
- - D'Altain? Jest kompetentnym adiutantem, choć mało sympatyczną osobą. 
- - Nie jest sługą? 
- - Czasami każę mu służyć. - D'Rak uśmiechnął się z wyższością. - To trzyma go  
w  
ryzach. 
- - I rodzi bunt - parsknął Morgis. - Nie zniósłbym, gdyby ktoś traktował mnie  
jak  
służącego, jeśli moja ranga byłaby dużo wyższa. 
Aramita zajrzał do komnaty. 
- - D'Altain robi to, co chcę, żeby robił. Wierz mi. 
- - To słowa wielu zamordowanych skrytobójczo przywódców - odparował oschle  
smok. 
- - Mistrzu! - D'Altain wybiegł na balkon i, załamując ręce, popatrzył na swego  
pana. 
Rozbawienie zniknęło z twarzy D'Raka. 
- - Zapomniałeś o winie, D'Altain. Co się stało? 
- - Kocica. Ta, którą miał przyprowadzić R'Mok! 
Gryf spiął się, odepchnął starszego dozorcę i złapał podwładnego za kołnierz. 
- - Co z nią? 
- - Zniknęła! 
Lwioptak odwrócił się do D'Raka. 
- - Czy to jakiś podstęp, wilczy najeźdźco? 
- - Gryfie... - zaczaj Morgis. D'Rak pokręcił głową. 
- Daj spokój, smoczy panie. Nie, mój opierzony i futrzasty przyjacielu, to nie  
podstęp,  
nie z mojej strony. Jeśli pozwolisz mojemu adiutantowi odetchnąć, może czegoś  
się dowiemy. 
Nieświadom tego, co robi, Gryf poderwał D'Altaina w powietrze. Teraz go puścił,  
a  
Aramita podskoczył, gdy jego stopy zetknęły się z podłogą, i przez chwilę chwiał  
się  
nieprzytomnie. Kiedy doszedł do siebie, spojrzał wściekle na byłego monarchę i  
odwrócił się  
do swego pana. 
- - R'Mok nie żyje, panie. Jeden z uczniów znalazł go niedaleko celi. Jego  
głowa...  
jego głowa zniknęła! 
- - Niech to licho! - zaklął starszy dozorca. - Tyle roboty na nic! R'Mok był  
najlepszy! 
Lwioptak przyciągnął uwagę D'AItaina. 

- - Kobieta... Troia... co z nią? 
- - Ani śladu. Drzwi celi były zamknięte, a klucz nadal wisiał u pasa R'Moka -  
chyba  
że ktoś go tam odłożył. 
D'Rak szarpnął się za wąsy, pogrążony w gorączkowym rozmyślaniu. 
- - Musi być nadal w budynku, chyba że... Mogłaby wezwać Bramę? Mówcie mi  
prawdę, przyjacieJe. 
- - Co do prawdy... - Gryfowi najeżyła się grzywa - skąd mamy wiedzieć, że  
wszystko to nie jest dalszą częścią twoich intryg, dozorco? Aramici słyną na tym  
lądzie ze  
swoich gierek! 
Starszy dozorca zmrużył oczy. Lwioptak zrozumiał, że teraz D'Rak wie, iż jego  
"sprzymierzeniec" pamięta znacznie więcej niż można by sądzić. To wcale go nie  
strapiło; w  
tej chwili ważne było wyłącznie znalezienie Troi. 
- - Mistrzu? - Młodzieniec, najwyraźniej nowicjusz, wyszedł niepewnym krokiem na  
balkon, zbielał jak kreda na widok Gryfa i Morgisa, i w końcu przypomniał sobie,  
po co tu  
przyszedł. - Mistrzu! Przybył posłaniec! Prosi o posłuchanie! 
- - Kto, głupcze? Jaki posłaniec? - wysłuchawszy przed chwilą niepokojących  
wieści, D'Rak potraktował pechowego nowicjusza z większą surowością niż było to  
konieczne. 
- - Człowiek wielmożnego D'Shaya. Prosi o audiencję. - Zdumiewające, że młody  
dozorca nie stracił języka w gębie. 
Zapadło przytłaczające milczenie. 
- Ale... szybko - mruknął wreszcie D'Rak. - Zbyt szybko. - Odwrócił się do  
Gryfa,  
który pokazał pazury na sam dźwięk imienia swego przeciwnika. - Myślę, że mamy  
odpowiedź na nasze pytania, wielmożny Gryfie. 
- Co chcesz powiedzieć? 
"D'Shay. Musi być w pobliżu". Lwioptak zmusił się do uspokojenia oddechu. Jeśli  
straci panowanie... 
- Czyż to nie oczywiste? - Starszy dozorca był zdziwiony, że Gryf tego nie  
pojmuje. -  
Nie dostrzegasz zbieżności? Rzekłbym, że istnieje duże prawdopodobieństwo, iż  
twoja  
przyjaciółka jest teraz gościem D'Shaya, a ten posłaniec przekaże nam  
zaproszenie na  
spotkanie z nim na jego terenie. 
XII 
Przebudziła się w ciemnej więziennej celi, a jej pierwsze myśli, co dziwne, nie  
dotyczyły własnego bezpieczeństwa, tylko losu starszego, tajemniczego opiekuna,  
który  
nazywał się Gryfem. Troia nie umiałaby powiedzieć, dlaczego jego dola tak bardzo  
leży jej na  
sercu. Jej dzicy pobratymcy żyli chwilą i nie zaprzątali sobie myśli sprawami  
wymagającymi  
dłuższego zastanowienia. Jednak współpraca z Mistrzami Opiekunami z Sirvak  
Dragoth  
odmieniła ją i teraz nie poznawała swoich niektórych reakcji. Trochę  
niezadowolona z tego,  
co w sobie odkryła, zaczęła rozmyślać o czym innym. 
Aramita Dane zdradził ich - przynajmniej tego była pewna. Jak inaczej  
wytłumaczyć  
fakt, że w bezludnym Qualardzie czatowali na nich wilczy najeźdźcy, którzy po  
pojmaniu  
przenieśli ich do... do Canisargos? Najprawdopodobniej do Canisargos, osądziła,  
już myśląc o  
czymś innym. Celem zasadzki był Gryf, który teraz znajdował się w ich łapach.  
Brama wie,  
co mu zrobili! Troia zaczęła dziko szamotać się w kajdanach skuwających jej  

ręce, nogi i  
szyję, ale okowy nie ustąpiły ani o włos. Parsknęła wściekle i wysyczała  
przekleństwo, za  
które w dzieciństwie niejeden raz obrywała klapsy od starszych. Słowa nie  
wróciły jej  
wolności, ale pozwoliły opaść emocjom. Istniała możliwość, że straci panowanie i  
przemieni  
się w dzikiego kota, którego tak mocno przypominała. Nie chciała dopuścić do  
takiej  
psychicznej ucieczki, choćby dlatego, że wiedziała, iż Gryf będzie liczył, że  
się uwolni. Nie  
chciała sprawić mu zawodu. 
Na zewnątrz nie było strażników. Gdyby byli, już by tu wpadli, choćby po to, by  
wrzaskiem nakazać jej zachowanie spokoju. Od czasu do czasu jej wyostrzony słuch  
wychwytywał odgłosy ludzi chodzących dalekimi korytarzami. Żołnierze, sądząc z  
ciężkich,  
miarowych kroków. Troia odruchowo wysunęła i schowała pazury na myśl, że wokół  
jest tylu  
wilczych najeźdźców. Gdyby tylko udało jej się uwolnić! Wiedziała, na jakiej  
zasadzie  
działają kajdany, gdyż od czasu do czasu opiekunowie Krainy Snów znajdywali  
zakutych w  
nie martwych nieszczęśników. Łańcuchy i obręcze dostrojone były do siły więźniów  
i  
czerpały swoją moc z ich życia. Ani szamotanie się, ani siedzenie w bezruchu na  
nic się nie  
zdawało. Śmierć była możliwym, choć mało sensownym rozwiązaniem. Jedynym  
prawdziwym kluczem była znajomość zaklęcia wiążącego same kajdany, a to wymagało  
nie  
byle jakiego poświęcenia ze strony klucznika. Poświęcenia głowy. Ale to na nic.  
Perspektywa  
spotkania z klucznikiem była mniej kusząca od samej śmierci. 
Straciła wątek, gdy usłyszała, że ktoś zbliża się do jej więzienia. 
Zakapturzona głowa ukazała się w okienku w drzwiach celi. W kapturze nie było  
otworów na oczy, ale Troia wiedziała, że przybysz widzi ją całkiem dobrze - z  
oczami czy  
bez oczu. Drżenie przebiegło jej po krzyżu i sprawiło, że wygięła grzbiet w łuk.  
Nawet w  
myślach nie mogła nazwać go człowiekiem. 
Klucznik odsunął się od drzwi. Troia domyśliła się, że sięga po klucz. Z jednej  
strony  
korytarza dobiegło dudnienie i zakapturzona postać odwróciła się, żeby zobaczyć,  
co się  
dzieje. Kobieta-kot z grozą rozszerzyła oczy, gdy coś, czego nie mogła zobaczyć,  
odciągnęło  
ogromnego strażnika dalej od wejścia. 
Usłyszała chrapliwe, stłumione rzężenie, a po nim ten sam co wcześniej łoskot.  
Potem  
zapadła cisza. 
Kiedy coś załomotało po raz trzeci, podjęła walkę z kajdanami. Raptem ściana  
obok  
niej otworzyła się i z portalu wyszedł Jerilon Dane z czymś wielkim pod pachą.  
Troia syknęła  
i splunęła mu w twarz. On wytarł ślinę i bez namysłu trzasnął ją w policzek. 
- - Przyszedłem, żeby cię uwolnić, przeklęty sfinksie! Nie ruszaj się, póki nie  
uporam się z tymi okowami! 
- - Jak... - zaczęła, a potem jej oczy spoczęły na jego brzemieniu. Była to  
zakapturzona głowa klucznika. Głowa albo - jeśli to, co jej powiedziano, było  
prawdą - coś  
nie całkiem realnego. Cokolwiek kryło się pod kapturem, pozwoliło Aramicie bez  
najmniejszych kłopotów otworzyć kajdany. 

Dane podniósł się i już chciał odrzucić ohydne trofeum, gdy zmienił zamiar.  
Wetknął  
zawiniątko pod pachę i czekał, aż Troia się podniesie. Portal zamigotał  
złowróżbnie. 
Były wilczy najeźdźca zerknął na niego. Marszcząc brwi, rzekł: 
- Zamykają go szybciej niż myślałem! Idź, zanim wpadną na trop! 
Potrząsnęła głową i cofnęła się, ostatnio straciwszy zaufanie do wszelkich  
portali. 
- - Dzięki za pomoc, ale wydostanę się stąd na własną rękę! Muszę znaleźć  
Gryfa... 
- - Z celi zamkniętej na klucz? Nie bądź głupia! Nie będę dłużej się dla ciebie  
narażać! Idź! Albo przejdziesz, albo zostaniesz tutaj - nie masz innego wyboru! 
- - Daj mi klucz! 
Aramita parsknął pogardliwie. 
- Masz ci los! Ja idę! Chodź ze mną albo czekaj, żeby zobaczyć, jaką to  
niespodziankę  
ma dla ciebie starszy dozorca D'Rak! Może pozwoli ci się zabawić z biegusami! 
Dane odwrócił się do niej plecami i wszedł w portal. Gdy zniknął, Troia ostatni  
raz  
obrzuciła spojrzeniem celę i niechętnie skoczyła za nim. Była to słuszna  
decyzja. Portał  
rozmył się i przepadł, gdy tylko go przestąpiła. 
Krzyki wybuchły w głównym wejściu do warowni dozorców. D'Rak, który prowadził  
Gryfa i Morgisa do jednej z bocznych komnat, musiał powierzyć ich pieczy  
D'Altaina. 
- Zabierz ich w miejsce bezpieczne przed sondami szpiegów! Muszę zobaczyć się z  
tym posłańcem. 
- Mistrzu. - Adiutant zwrócił się do dwóch podopiecznych. 
- Tędy. I bez dyskusji, proszę. 
Żaden z nich nie zwrócił uwagi na przelotny błysk w jego oczach. Morgis  
mimowolnie sięgnął ręką do pustej pochwy, a Gryf przez chwilę zastanawiał się,  
co się dzieje  
z mieczem, gdy książę przybiera smoczy kształt. Przyspieszyli, żeby dotrzymać  
kroku  
zastępcy D'Raka, który jak na człowieka o tak drobnej posturze, poruszał się  
wyjątkowo  
szybko. 
- Przywiodłeś mnie do dziwnego, wielce irytującego kraju - wyszeptał książę, gdy  
schodzili za D'AItainem po schodach. - Tutejsi mają denerwujący nawyk: albo nie  
ma ich  
tam, gdzie można się spodziewać, albo pojawiają się tam, gdzie się ich nie  
spodziewasz 
- nas też to obejmuje! Gdybym tylko miał miecz, wolałbym walczyć z Niszczycielem  
niż trafiać w kolejne nieznane miejsca albo oglądać kogoś, kto nie powinien się  
pojawiać! -  
Pod koniec swojej skargi smok sprawiał wrażenie trochę skołowanego. 
- Co się odwlecze, to nie ucieczel - syknął D'Altain. - A teraz cicho! 
Gryf miał wrażenie, że lada chwila walące serce rozerwie mu piersi na kawałki.  
Uświadomił sobie, że trafił w sam środek bezpardonowej walki. Dotychczas, do  
czasu jego  
przybycia na ten kontynent, największą przeszkodą D'Shaya na drodze do władzy  
był D'Rak.  
Fakt ten wiele mówił o potędze starszego dozorcy, który potrafił zachować swoje  
sekrety i  
pozycję, mimo że to D'Shay był faworytem Mistrza Watahy i Niszczyciela. 
Adiutant starszego dozorcy prowadził ich coraz głębiej w trzewia cytadeli i Gryf  
zaczął zachodzić w głowę, czy przypadkiem nie wiedzie ich z powrotem do celi.  
D'Rak  
będzie nieprzyjemnie zaskoczony, jeśli sądzi, że dobrowolnie wrócą w to miejsce  
- przysięga  
na Ząb Niszczyciela czy nie. 

- - Dokąd idziemy? - zapytał Morgis, który, jak Gryf, zaczynał żywić  
przekonanie,  
że wracają do prywatnego lochu dozorcy. 
- - Mistrz D'Rak już dawno wydał instrukcje obowiązujące w podobnych sytuacjach.  
Posłaniec wielmożnego D'Shaya nie przybyłby tutaj, gdyby jego pan nie miał  
dobrego  
powodu i, co wielce prawdopodobne, pozwolenia Mistrza Watahy na przetrząśnięcie  
warowni. Bez wątpienia D'Shay podejrzewa, że tu jesteście. A wasza towarzyszka,  
jeśli  
naprawdę wpadła w jego ręce, stała się doskonałym pretekstem do wystąpienia o  
zgodę na  
przeszukanie. Możecie być pewni, że słudzy D'Shaya będą bardzo, ale to bardzo  
skrupulatni.  
Dlatego musimy odejść jak najdalej. D'Shay wie swoje i temu już nie możemy  
zaradzić, ale  
możemy się postarać, żeby nie dowiedział się czegoś więcej. Syk rozdrażnienia. 
- - Dlaczego nie skorzystamy z portalu, by dotrzeć w bezpieczne miejsce? 
- - Wielmożny D'Shay tylko na to czeka! Naprawdę myślisz, że nie wydał rozkazu,  
by sekretnie nadzorować warownię? Poza tym nie sądzimy, by wszyscy dozorcy byli  
lojalni. 
- - Wydaje się, że jesteś nad wyraz dobrze zorientowany - skomentował cicho  
Gryf.  
Przystanęli na od dawna nie używanym podeście, który wedle rachuby Gryfa Jeżeć  
musiał na  
tym samym poziomie co cele, jeśli nie niżej. Pajęczyny zwisały ze ścian i  
stropu, a jedynym  
źródłem światła był kryształ, który D'Altain nosił na szyi. Na podłodze zalegała  
warstwa  
kurzu tak gruba, że lwioptak żałował, iż musi oddychać. Morgis, idący tuż za  
nim, zaczął  
pokasływać. Choć wolał ląd od morza, w którym z lubością pławił się jego ojciec,  
tutaj było  
zbyt sucho, nawet jak na jego gust. 
Adiutant kopnął ciemny kłębek, który z piskiem uciekł w głąb korytarza. 
- - Staram się jak mogę. Poza tym, wiedzieliśmy, że ten dzień może kiedyś  
nastąpić.  
Wielmożny D'Shay stał się podwójnie ostrożny, gdy dowiedział się o twojej  
ucieczce. -  
Odsunął na bok ogromną pajęczynę. - Przepraszam za stan tej części podziemi,  
panowie.  
Wygląd jest mylący. Brud i pajęcze sieci zniechęcają oddziały poszukiwawcze. 
- - Nie zostawiamy śladów w tym kurzu? 
- - A zostawiamy? 
Obejrzeli się i nawet w nikłym świetle kryształu mogli zobaczyć, że wzbite  
drobiny  
kurzu wracają na swoje miejsce. Ślady stóp znikały po paru sekundach. Kurz (to  
znaczy ten,  
którego nie połykali) nie unosił się zbyt długo, tylko opadał niemal jak ołów w  
chwili, gdy  
odeszli kawałek dalej. Nawet Gryf miałby problemy z odszukaniem zatartych  
tropów. 
- A widzisz - tylko tyle powiedział Aramita. Ruszył dalej i jak wcześniej jego  
pan, nie  
obejrzał się, żeby sprawdzić, czy podopieczni podążą za nim. 
Kilka korytarzy niżej trafili w ślepy zaułek. Patrząc na sterty rupieci pod  
ścianą,  
lwioptak doszedł do wniosku, że ta partia podziemi kiedyś służyła za magazyn.  
Nie był  
jednak zaskoczony, gdy D'Altain nacisnął jeden z kamieni, a następnie pchnął  
całą ścianę.  
Sekretne przejście w takim miejscu nie budziło zdziwienia. 

- Tędy. 
Gryf dobrze pamiętał nienawistne spojrzenie Aramity i może dlatego przystanął na  
chwilę. D'Altain był zbyt usłużny, zbyt grzeczny. Lwioptak potrafił zrozumieć  
wręcz  
paranoidalną ostrożność D'Raka, który stale obawiał się zakusów D'Shaya, ale  
jakiś  
wewnętrzny głos podpowiadał mu, że w tym przypadku nie o to chodzi. 
D'AItaina zniecierpliwiła jego opieszałość. Sięgnął do piersi, niewątpliwie po  
talizman. Jednakże nie był przyzwyczajony do nadnaturalnej prędkości Gryfa i,  
zanim jego  
dłoń zacisnęła się na amulecie, lwioptak unieruchomił ją w swojej. Odciągnął  
rękę od piersi,  
niemal łamiąc ją w nadgarstku. D'Altain krzyknął coś, po czym natychmiast z  
sekretnego  
przejścia wypadły postacie w ciemnych zbrojach. 
W nikłym blasku płynącym z kryształowego talizmanu Gryf rozpoznał wilczych  
najeźdźców w hełmach podobnych do tych, jakie nosiła straż przyboczna starszego  
dozorcy.  
Było ich co najmniej pół tuzina. W chwili, gdy pierwszy rzucił się na niego,  
przyszło mu na  
myśl, że mogą być członkami tej samej jednostki. 
Lwioptak zrobił jedyną możliwą w tych okolicznościach rzecz: pchnął D'AItaina na  
napastnika, a potem ich obu na trzeciego żołnierza. W powstałym zamieszaniu  
udało mu się  
zabrać dozorcy nóż i wypróbować go na jego byłym właścicielu. D'Altain zrobił  
unik i ostrze  
trafiło w pustkę. Jeden z wilczych najeźdźców płazem miecza wytrącił mu nóż z  
ręki i  
przygotował się do ataku. Gryf obnażył pazury i skoczył. 
Usłyszał triumfalny okrzyk księcia Morgisa, który mógł wreszcie zmierzyć się z  
sytuacją na jego miarę. Gryf miał nadzieję, że Morgis nie da się porwać radości  
i nie stanie się  
nieuważny. Napastnicy nadal mieli przewagę, a oni do obrony mieli tylko pazury -  
moc  
dozorców w dalszym ciągu tłumiła ich magiczne zdolności. Nawet gdyby tak nie  
było,  
lwioptak nie miał na podorędziu szybkiego zaklęcia, a smok z pewnością nie  
zaryzykowałby  
przemiany w tych ciasnych korytarzach. 
Okryta kolczugą pięść, która z hukiem walnęła w mur obok jego głowy,  
przypomniała  
mu skutecznie, że sam stał się nieostrożny. Gryf trzasnął na odlew w brzuch  
przeciwnika i  
sapnął, gdyż zbroja była twardsza niż myślał. Wilczy najeźdźca cofnął się o  
krok, a wówczas  
były najemnik wykorzystał przewagę, jaką zapewniła mu wolna przestrzeń, wsunął  
pazury w  
wąskie, nie osłonięte miejsce między hełmem a napierśnikiem. Aramita w jednej  
chwili  
wyzionął ducha, ale padając, przyparł Gryfa do muru. Był taki ciężki, że  
lwioptak nie mógł  
się spod niego wydostać, a na domiar złego pazury zakleszczyły się w zbroi.  
Ruszyły na niego  
dwie następne wilcze maski. 
Jeden trafił go w lewe ramię, rysując mieczem długą, piekącą linię. Gryf  
wreszcie  
zdołał uwolnić pazury, ale w tym czasie Aramici znaleźli się zbyt blisko, by  
mógł się  
przygotować. Z przeraźliwą jasnością ujrzał nadciągającą śmierć. 
W tej samej chwili w korytarzu zapadła nieprzenikniona ciemność - znak, że  
D'Altain  

albo został zabity, albo uciekł. Nagły brak światła sprawił, że dwaj wilczy  
najeźdźcy  
przystanęli niezdecydowanie. Przyparty do muru Gryf znalazł niewielką pociechę w  
fakcie, że  
nadchodzącą śmierć widzi wyraźniej niż tych, którzy mają mu ją zadać. 
Rozległ się bełkotliwy okrzyk na pół zdumienia, na pół strachu, a potem wilczy  
najeźdźca po jego lewej stronie runął w tył jak marionetka, której przecięto  
sznurki. Gdy  
zniknął w ciemności, drugi Aramita nie mógł się powstrzymać i odwrócił się z  
pogardą, co  
przypieczętowało jego los. Gryf ryknął, odepchnął się od muru i skoczył,  
uderzając  
przeciwnikacałymciałem. Obaj potoczyli się na drugą ścianę. Wilczy najeźdźca  
jęknął z bólu.  
Lwioptak podniósł pazury do ostatecznego ciosu, ale żołnierz już osuwał się na  
posadzkę. 
Gryf obrócił się na pięcie, czekając na nowego przeciwnika, ale szybki rzut  
okiem  
wykazał, że tylko jedna postać trzyma się na nogach. Byt to Morgis, który  
właśnie wchodził  
w posiadanie krótkiego miecza jednego z poległych. Smok widział w ciemności  
gorzej niż  
jego towarzysz, ale na tyle dobrze, by go poznać i powstrzymać się przed  
atakiem. Wokół  
niego leżało co najmniej pięć ciał. Były najemnik uświadomił sobie, że to książę  
zadał  
druzgocącą klęskę zamachowcom. 
- Powinieneś czuć się wyróżniony - zaczął Morgis. - Rzekłbym, że mieli rozkaz  
wziąć  
cię żywcem. Mnie nie. Kiedy pierwszemu nie udało się mnie zabić, reszta  
przypuściła atak.  
Tylko dwaj naraz mogli ze mną walczyć. Przypuszczam, że w starciu wręcz ma to  
swoje  
plusy i minusy. 
Gryf zachichotał. Niektóre smoki - podobnie jak ludzie - z lubością analizowały  
sytuacje, w których ledwie przed chwilą ważyły się ich losy. Dobrze, że  
przynajmniej  
przestanie narzekać na brak miecza, pomyślał. 
Morgis obejrzał miecz. 
- Niewiele większy od noża, ale będzie musiał wystarczyć, dopóki nie znajdę  
prawdziwej broni. Widzisz coś? 
Gryf pokręcił głową, obawiając się, że słowna odpowiedź może zapoczątkować nową  
potyczkę - między nimi dwoma. Niektórych naprawdę trudno zadowolić. 
Jedyną rzeczą, jaką zauważył, był brak jednego szczególnego ciała. D'Altain  
zniknął i  
lwioptak podejrzewał, że uciekł tym samym przejściem, z którego wypadli  
napastnicy. Nie  
wiadomo, co knuł dozorca, ale musiał liczyć się z tym, że D'Rak, paranoik,  
kiedyś dowie się  
prawdy o nim - dlatego musiał zaplanować sobie drogę odwrotu. 
W Canisargos byli jedynie dwaj ludzie władni go ochronić, a tylko jeden mógł być  
brany pod uwagę. Możliwe nawet, że D' Altain zaaranżował przybycie posłańca. To  
wyjaśniałoby obecność niedoszłych zabójców. Wydawało się nieprawdopodobne, by  
czekali  
tutaj, nie wiedząc, kiedy i czy w ogóle przyjdą. 
- - Morgis, musimy znaleźć wyjście. Wpatrując się ciemność korytarza, smok  
zapytał: 
- - Co z tobą? Nadal jesteś związany z tym ciepłokrwistym. 
- Zaryzykuję. Muszę znaleźć Troię. Im dłużej jest w szponach D'Shaya... - urwał. 
Morgis w milczeniu pokiwał głową. Zerknął na swój krótki miecz, machnął nim na  
próbę, potem przełożył go do lewej ręki. Jak wielu doświadczonych wojowników,  

umiał  
walczyć obiema rękami. Byłemu właścicielowi broni też nie obca była ta sztuka.  
Smok i Gryf  
odgadli to po pierwszym spojrzeniu na ostrze i wyświechtaną rękojeść, choć  
niewielu innych  
dostrzegłoby nieomylne oznaki. 
Przeszukali ciała w nadziei, że może znajdą coś, co będzie świadczyło o losie  
Troi.  
Gryf znalazł krótki miecz, który mu odpowiadał, i kilka miejscowych monet. Nie  
lubił  
okradać martwych, ale w tych okolicznościach nie miał większego wyboru.  
Pieniądze mogły  
się przydać. Nie tknęli za to maleńkich talizmanów, które były znakiem  
gwardzistów dozorcy.  
Istniała możliwość, że D'Rak poprzez nie kieruje swoimi czarami. Poza tym nie  
znaleźli nic  
godnego uwagi. Morgis zdarł z poległych dwa największe płaszcze i rzucił jeden  
towarzyszowi. 
Tajemne przejście było wyjątkowo nieskomplikowane i Gryf aż się zdumiał, że  
starszy dozorca o nim nie wiedział. Widocznie polegał na swoich podwładnych  
bardziej niż  
powinien. Zastanowił się, czy w jego byłym pałacu w Penacles też istnieją  
przejścia, o  
których nie miał pojęcia. Różnica polegała na tym, że jego zastępca, generał  
Toos, w pełni  
zasługiwał na pokładane w nim zaufanie. 
Macając po omacku, w końcu znaleźli ukryte drzwi. Owinęli się płaszczami,  
podnieśli  
miecze i Gryf pchnął płytę silną ręką. Drzwi ustąpiły łatwiej niż się spodziewał  
- pewnie  
dlatego, że D'Altain korzystał z nich tak niedawno - i Gryf niemal się  
przewrócił. Morgis  
przytrzymał go za ramię i szarpnął do tyłu. Przez parę sekund patrzyli w  
szczelinę, potem  
lwioptak otworzył drzwi szerzej, żeby mogli przejść. 
Słońce już prawie zaszło. Gęste cienie zalegały po tej stronie warowni dozorców.  
W  
zasięgu wzroku nie było żywego ducha. Dwaj uciekinierzy wyszli na zewnątrz i  
rozejrzeli się  
uważnie. Nic. 
Morgis odwrócił się i zamknął tajemne drzwi. Syk, który wyrwał się z jego  
łuskowych  
ust sprawił, że Gryf okręcił się na pięcie. 
Drzwi zniknęły. Najmniejszy ślad nie wskazywał, że kiedykolwiek istniały. Nawet  
dokładne badanie muru nie ujawniłoby nic poza brudem. Projektant przejścia był  
mistrzem w  
swoim fachu. 
- - Co teraz? - zapytał smok. 
- - Musimy znaleźć ci jakąś kryjówkę albo przynajmniej jakieś przebranie. Ten  
płaszcz jest dobry tylko na noc. 
- - A co z tobą? 
- - Przemienię się... - Gryf urwał w połowie zdania. Bezmyślnie założył, że  
nadal  
posiada zdolność przybierania ludzkiej postaci, choć moc dozorców uniemożliwiła  
przemianę  
Morgisowi. Podczas gdy smok patrzył na niego pytająco, skoncentrował się.  
Przebiegło go  
szybkie mrowienie, które zawsze poprzedzało przemianę, ale na tym koniec. Jakby  
coś  
blokowało potrzebną część umysłu. 
Nie to było najgorsze. Lwioptak zrozumiał, że próba przemiany prawdopodobnie  

poinformowała licznych dozorców o jego miejscu pobytu. 
Z góry dobiegły krzyki, jak gdyby jego latający imiennicy patrolujący miasto  
nagle  
zauważyli bliskie niebezpieczeństwo. Nie wątpił, że chodzi o niego i że bestie  
te niedługo się  
tu zjawią - każda z uzbrojonym jeźdźcem na grzbiecie. 
Gryf rozejrzał się i określił kierunek, w którym powinni podążyć. 
- - Za mną! Szybko! 
- - Dokąd idziemy? - Trzeba przyznać, że smok ufał mu na tyle, by ruszyć za nim. 
- - Do centrum miasta. Do pałacu Mistrza Watahy. Dopiero teraz książę stanął jak  
wryty. 
- - Szaleństwo! Powinniśmy iść w przeciwną stronę! 
- - Właśnie... - Lwioptak zaczerpnął powietrza i przyspieszył kroku, szukając  
ochrony w zaciemnionej uliczce. Po chwili Morgis dołączył do niego. - Właśnie  
tego  
spodziewać się będą powietrzne patrole. Nikt nie byłby na tyle głupi, żeby  
uciekać ku  
siedzibie doczesnego przywódcy wilczych najeźdźców! 
- - Mam nadzieję, że będziesz pamiętać to stwierdzenie, kiedy rzucą nas na  
pożarcie  
swoim biegusom. 
- - Spodziewam się, że mi je przypomnisz. 
Usłyszeli skrzeczenie kilku strażniczych bestii i uciszyli się. Coś wielkiego  
przesunęło  
się nad ich głowami, ale kierowało się w przeciwną stronę. Kiedy zyskali  
pewność, że  
chwilowe niebezpieczeństwo przeminęło, podjęli wędrówkę ku sercu Canisargos,  
zwanemu  
przez niektórych paszczą Niszczyciela. 
Posłaniec D'Shaya został wyrzucony równie szybko, jak wszedł. D'Rak miał z tego  
pewną satysfakcję, choć żałował, że nie był to jego rywal we własnej osobie.  
Okazało się, że  
pod pewnymi względami jest lepiej niż się spodziewał. Pozwolił temu człowiekowi  
wyrzec  
ledwie parę słów, lecz wynikało z nich, że D'Shay nie ma kobiety, która wydawała  
się taka  
ważna dla Gryfa, a to pozostawiło tylko jedną inną możliwość, taką, którą mógł  
sprawdzić  
wedle swego uznania. 
Większe zadowolenie sprawiła mu myśl, że wszystko przebiega zgodnie z jego  
planem. D'Altain był głupcem, myśląc, że starszy dozorca nie wie o jego  
zdradzie. Co prawda  
zadziałał dużo szybciej niż D'Rak przypuszczał, ale wynik końcowy był taki sam.  
Nawet przy  
założeniu, że Gryf był w drodze do D'Shaya pod opieką kilku zdradzieckich  
strażników. Ale  
starszy dozorca wierzył, że takim czy innym sposobem lwioptak wyrwie się na  
swobodę, a  
on, subtelnie nim manipulując, pokieruje go ku właściwemu miejscu przeznaczenia.  
Był tak  
blisko zwycięstwa! Koniec ze szpiegami. Koniec z D'Shayem. Być może koniec z  
Mistrzem  
Watahy. 
Uśmiechnął się. Wkrótce D' Shay i Gryf staną twarzą w twarz - i wtedy będzie po  
wszystkim. Co do D'Altaina... Złoży los sprzedawczyka w ręce jego nowego pana. 
- Ty tam - zawołał do młodszego dozorcy, który nadzorował obserwację Gryfa. -  
Jak  
się nazywasz? 
Podwładny poderwał głowę. Jeszcze się nie przyzwyczaił do pracy pod rozkazami  
samego starszego dozorcy i musiał parę razy przełknąć ślinę, nim odzyskał mowę. 
- - RTarany, mistrzu. Trzeci poziom. 

- - Nieprawda. - D'Rak uśmiechnął się na widok przerażenia dozorcy. - Od teraz  
jesteś DTarany, szósty poziom. 
- - Panie! - Taka błyskawiczna promocja uderzała do głowy, ale DTarany miał w  
niej  
dość oleju, żeby nie opuścić swojego posterunku. 
- - Rób, co do ciebie należy, a przed końcem roku wyniosę cię na dziesiąty  
poziom.  
Zamierzam uczynić cię swoim nowym zastępcą, pod warunkiem, że będziesz znał  
swoje  
miejsce. 
Nabożna groza malująca się na twarzy D'Farany'ego powiedziała D'Rakowi, że  
dokonał właściwego wyboru. Młody człowiek będzie nie tylko gorliwym, ale  
naprawdę  
oddanym sługą. Właśnie takich ludzi należało sobie zjednywać. Inni, starsi  
wiekiem i rangą  
dozorcy, zbyt długo dzierżyli władzę. Na nich nie mógł polegać. Potrzebował  
zastępcy  
podatnego na wpływy, miękkiego jak wosk. 
Odwrócił się do wyjścia i wtedy przypomniał sobie jeszcze jedną rzecz. 
- Zapamiętaj, D'Tarany, że zawsze ja dowodzę. Kiedy mówię tym, którzy mi  
podlegają, żeby robili to, co sobie życzę, to dokładnie o to mi chodzi. Wszyscy  
moi dozorcy i  
ich gwardziści spełniają moje życzenia - czy tego chcą, czy nie. 
"Łącznie z tak zwanymi zdrajcami" - dodał w myślach. 
XIII 
- Słyszysz mnie? 
Głos szeptał szyderczo w świadomej części jego umysłu. Szybko pogrzebał  
wszystkie  
myśli o swoich zamiarach, nie ze strachu, lecz ponieważ nie życzył sobie  
żmudnego procesu  
rozpoczynania od zera. Nie teraz, kiedy wszystko zapowiadało się tak obiecująco. 
- Wiem, te mnie słyszysz. Przestań udawać, że śpisz. Westchnął i odpowiedział na  
słowa drugiego: 
- Słyszę cię. Z jakiego powodu zakłócasz moje myśli? Nie chciałeś ze mną  
rozmawiać  
od czasu tego ostatniego incydentu. Co sprawiło, że zmieniłeś zdanie? Czy coś  
cię trapi? 
Poczuł raczej niż usłyszał warknięcie. Z jakiegoś powodu to go rozbawiło. 
- - Jak się teraz nazywasz? Niszczyciel, prawda? Jakże wielkie imię dla takiego  
małego umysłu - rzekł. 
- - Umysłu dość wielkiego, żeby cię usidlić, gdy po omacku bawiłeś się ze swoimi  
eksperymentami - odparł triumfalnie Niszczyciel. 
- - Przyznaję. Darzyłem cię też zaufaniem, które zawiodłeś, 
- - Wiesz, że wygram w tej grze. 
- - Nadal trwasz w tych złudzeniach, prawda? - Śpiący wyobraził sobie wielką  
głowę  
kręcącą się ze smutkiem i ukazał ją temu, który zwał się Niszczycielem. - To nie  
jest gra. Inni  
o tym wiedzieli, więc ty również musisz wiedzieć. 
- - Inni się wycofali. Na mojej drodze stoją tylko twoje słabe pionki. 
- - Zasmucasz mnie, Niszczycielu. Myliłem się. Twoje nowe imię ogromnie do  
ciebie  
pasuje. Mam nadzieję, że będzie ci pociechą po tym, jak rozwieją się twoje  
złudzenia. 
- - Dość! - Psychiczny krzyk wystarczył, by przyprawie więźnia o krótki ból  
głowy -  
albo przynajmniej coś, co było jego odpowiednikiem. - Nie wiem, dlaczego zadaję  
sobie trud  
rozmowy z tobą. 
- Może zdajesz sobie sprawą z własnej śmiertelności - zasugerował więzień, ale  
od  

razu zrozumiał, że Niszczyciel się wycofał. 
Z westchnieniem zapadł w sen, w którym jedna świadoma część umysłu pracowała  
nad następnym krokiem ku wolności. 
Zapadła noc, lecz Canisargos nie było miastem, które zasypia z nastaniem  
ciemności.  
Tłumy przerzedziły się Jednak nie czyniło to większej różnicy. Pochodnie, lampy  
i nawet  
kryształy oświetlały ulice; w powietrzu wibrowały krzyki i hałaśliwa muzyka.  
Kupcy nadal  
zachwalali towary rozłożone w blasku lamp. Uzbrojone patrole stały się  
liczniejsze, co  
świadczyło, że niekiedy nocne życie miasta wymyka się spod kontroli. 
Jeśli rzeczywiście była to próbka życia w stołecznym mieście, to nic dziwnego,  
że  
Aramici stale dążyli do powiększenia swojego imperium. Gryf i Morgis rozumieli,  
że  
zaspokojenie potrzeb Canisargos jest sprawą najwyższej wagi. 
- - To imperium nie ulegnie wrogom - syknął cicho Morgis. - Sssamosssię wypali. 
- - Możliwe, ale wątpię, czy stanie się to dość szybko, byśmy odnieśli z tego  
jakąś  
korzyść. 
Zbłądzili i obaj o tym wiedzieli. Ku obopólnemu niezadowoleniu dwaj uciekinierzy  
dowiedzieli się czegoś ważnego o ulicach Canisargos - ich projektanci musieli  
być mistrzami  
w tworzeniu nieprzebytych labiryntów. Aż dziw brał, że mieszkańcy stolicy  
poruszali się z  
taką wprawą. Nawet Gryf, który chlubił się swoim zmysłem orientacji w terenie,  
tutaj stracił  
rozeznanie. Nie miał pojęcia, ani gdzie są, ani którędy powinni iść. Ulice,  
które biegły prosto  
do obranego celu, nagle skręcały w prawo lub lewo, a nawet w jednym przypadku  
niemal  
zawracały w przeciwną stronę. Podróżowanie po szczytach dachów byłoby dużo  
prostsze, ale  
nad miastem w dalszym ciągu krążyły powietrzne patrole. Dziwne, że jeszcze nie  
zostali  
pojmani. Dwukrotnie jeźdźcy na gryfach przelatywali parę jardów nad nimi,  
strasząc  
mieszkańców i alarmując piesze oddziały, że natknęli się na uciekinierów. Wilczy  
najeźdźcy  
napadali na każdego, kto wydawał im się podejrzany. 
Wreszcie drogę zatarasował im kolejny patrol, złożony co najmniej z dwóch  
dziesiątków ludzi. Kapitan, który ogromnie przypominał D'Haarena, rozpytywał  
niebieskiego  
człowieka z północy. Za dowódcą młody dozorca z nudą wypisaną na twarzy z  
roztargnieniem gładził amulet na piersiach. Tej nocy Gryf niejeden raz widział  
podobny  
widok. Większość dozorców w ogóle nie starała się dopomóc w poszukiwaniach. Było  
ich tak  
wielu, że uniknięcie aresztowania przez tak długi czas graniczyło z cudem.  
Lwioptak  
podejrzewał, że działali w myśl rozkazów D'Raka. Starszy dozorca chciał, żeby  
uciekinierzy  
pozostali na wolności - lecz z jakiego powodu? 
Chciał, żeby dotarli do D'Shaya. To miało sens. Ale musiało chodzić o coś  
więcej.  
D'Rak nie był człowiekiem, który będzie siedział z założonymi rękami i czekał,  
aż ktoś inny  
rozprawi się z jego największym rywalem. Nie, starszy dozorca lubił mieć  
bezwzględną  
pewność. Futro i pióra na grzbiecie Gryfa zjeżyły się z podniecenia. Gdyby udało  

mu się  
pokonać D'Shaya, czy przypadkiem nie oczyści drogi dla kogoś równie złego?  
Podczas gdy  
ci dwaj walczyli, a Mistrz Watahy jakby cierpliwie czekał na wynik, machina  
wojenna  
wilczych najeźdźców powoli toczyła się do przodu. Jeśli nada jej się kierunek,  
wszystko może  
się zmienić. Impas dobiegał końca. Kraina Snów przegrywała. 
Co będzie po jej podbiciu? Lwioptak posiadał skąpą wiedzę o zewnętrznych  
częściach  
tego kontynentu, ale zaryzykował twierdzenie, że nie ma tu ludów, które jeszcze  
nie uległyby  
imperium - a zatem Aramici raz jeszcze skierują pazury w stronę Smoczych  
Królestw. 
Wreszcie kapitan zakończył przesłuchanie i z miną człowieka, który ma za sobą  
męczący dzień, rozkazał ruszać dalej. Twarz młodego dozorcy wykrzywiła się w  
drwiącym  
uśmiechu, co tylko potwierdziło domysły Gryfa. D'Rak coś kombinował. 
Z tyłu rozległ się nieprzyjemny dźwięk i lwioptak odwrócił się błyskawicznie,  
żeby  
odeprzeć atak tego, co mogło być tylko wysłanym ich tropem biegusem. 
Morgis błysnął przepraszającym uśmiechem. 
- Nic nie poradzę. Nie jedliśmy prawie od dwóch dni, a smoczy żołądek jest  
wymagający, kiedy jego właściciel pędzi aktywny tryb życia. 
Na wzmiankę o jedzeniu Gryfowi też zaczęło burczeć w brzuchu. Ha, burczało od  
pewnego czasu. Jeśli dobrze pamiętał, w czasie pobytu w Krainie Snów tylko dwa  
razy coś  
przekąsił i w obu przypadkach były to owoce. I on, i smok mogli przez wiele dni  
obywać się  
bez jedzenia, ale małe co nieco z pewnością im nie zaszkodzi. Niepodobna było  
powiedzieć,  
co może się wydarzyć, kiedy - jeśli 
- dotrą do warowni Mistrza Watahy. Może czekała ich śmierć, a może zwycięstwo.  
Tak czy owak, powinni podreperować zasoby energii - pod warunkiem, że znajdą  
bezpieczny  
sposób. Gryfowi nie przypadła do gustu myśl, że może wpaść w ręce wroga tylko  
dlatego, iż  
skuszą go nadgniłe odpadki na tyłach podrzędnej gospody. 
Rozejrzał się po ulicy. Tłumy rzedniały i wyglądało na to, że niektóre przybytki  
już są  
zamykane. Prawdą jest, że nawet karczmarze muszą czasami spać, nie wspominając o  
umyciu  
się po całym dniu pracy. 
Jedynym denerwującym problemem była obecność niebieskiego człowieka, który  
pałętał się w pobliżu. Od czasu rozmowy z kapitanem patrolu nabył jakby  
nieodpartego  
zainteresowania tą okolicą i lwioptak zastanowił się, czy przypadkiem nie jest  
informatorem. 
Znaczenie niebieskiego człowieka spadło na drugie miejsce, gdy w polu widzenia  
ukazała się znajoma postać. Gryf rozpłaszczył się o ścianę, Morgis podążył jego  
przykładem. 
- - Beztwarzy! - Smok sięgnął do miecza. 
- - Nie! Zostawmy go w spokoju, chyba że nas zaczepi! 
- - Nie ufam im! Nie obchodzi mnie, czy pomagają Krainie Snów! 
Byli pewni, że puste oblicze obróci się w ich stronę, ale Beztwarzy zatrzymał  
się  
przed skonfundowanym niebieskim człowiekiem i wbił w niego niewidzialne oczy. Po  
paru  
sekundach takiej niepokojącej inspekcji niebieski uciekł co sił w nogach.  
Beztwarzy patrzył 
- przypuszczalnie - za nim, dopóki ten nie zniknął w jakiejś uliczce, a potem  

ruszył  
dalej. Ani razu nie obrócił głowy w stronę kryjówki dwóch uciekinierów. 
- - Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że wiedział, iż tu jesteśmy - burknął Morgis. 
- - Miejmy nadzieję, że nie. - Gryf wyjrzał zza węgła. W tej chwili ulica była  
wyludniona, zapewne po części z powodu obecności zjawy o pustej twarzy.  
Niedaleko po  
drugiej stronie mieściła się karczma pod dumnym szyldem "Stół Niszczyciela".  
Lwioptak nie  
wyobrażał sobie, by bóg tak dziki jak Niszczyciel używał stołu - albo noża i  
widelca, skoro o  
tym mowa - lecz przypuszczał, że w gospodzie o takiej nazwie serwuje się  
przyzwoitą strawę. 
Co oznaczało wyższą jakość odpadków. Teraz albo nigdy. 
- Chodź! 
Śmignęli przez ulicę, zaciągając kaptury na głowy. Każdy w miarę trzeźwy  
przechodzień z miejsca rozpoznałby w nich obcych, ale na szczęście ulica była  
pusta.  
Ośmielili się odetchnąć dopiero kiedy bezpiecznie znaleźli się po drugiej  
stronie. Gryf ruszył  
na tyły gospody. Stos odpadków był mało obiecujący. Ścierwojady już dobrały się  
do paru  
lepszych kąsków, a reszta śmierdziała zgnilizną. Gryf wciągnął w nozdrza smród  
unoszący  
się nad stertą i doszedł do wniosku, że szczęście im nie dopisało. 
- I co? - Smok stanął za nim, powęszył i z odrazą potrząsnął głową. - Daj  
spokój.  
Znam się na tym. 
Coś poruszyło się w kupie odpadków. Było wielkości małego psa, ale z wyglądu  
przypominało wielkiego szczura - pod pewnymi względami. Pysk miało cofnięty, a  
żaden  
szczur nie miał takich zębów jak to stworzenie. 
- Gdybyśmy je oprawili, mogłaby być niezła wyżerka - zasugerował cicho Morgis. 
Stworzenie szczeknęło chrapliwie. Obok pojawiło się drugie. Gryfowi przypomniała  
się ich nazwa. 
- - Verloki. 
- - Verloki? 
- - Jakiś dureń próbował oczyścić miasto ze szczurów. Udało mu się, ale teraz  
zamiast nich mają verloki. 
Trzeci verlok wyłonił się ze sterty. Był roślejszy od pierwszych. 
- Te verloki... - Morgis położył dłoń na rękojeści miecza - w jak dużych stadach  
zwykle żyją? 
To samo chrapliwe szczeknięcie dobiegło zza stert śmieci piętrzących się w całym  
zaułku. 
- Dość dużych. - Gryf ostrożnie wyciągnął miecz. Smok uczynił to samo. -  
Wycofajmy się. Nie możemy walczyć z verlokami, jest ich zbyt wiele. 
Morgis nie miał nic przeciwko. Zapytał tylko: 
- - Dlaczego wilczy najeźdźcy pozwolili im się rozmnożyć? Dlaczego ich nie  
wytępili? Mają moc. 
- - A dlaczego mieliby to robić? Te stworzenia rozwiązują problem odpadków, i  
zapewne również nieszczęśników, którzy utracili sympatię Mistrza Watahy. 
Stworzenia przybliżyły się do nich i uciszyły się; z daleka dobiegały  
nawoływania  
innych. Gryf zesztywniał. 
- - Zawiadamiają inne! Przekazują wiadomość o nas! 
- - Gryfie... 
Gdy smok rzucił ostrzeżenie, lwioptak odwrócił się powoli. Verloki powoli  
wyślizgiwały się z zaułków. Dostrzegał co najmniej dwa czy trzy tuziny  
niewyraźnych  
sylwetek i wiedział, że w mroku musi być ich więcej. 
Morgis machnął mieczem, żeby odpędzić wyjątkowo bezczelnego verloka. Dalsze  
stworzenia poszczekiwały bez chwili przerwy - byli pewni, że hałas ściągnie im  

na karki  
wszystkich żołnierzy w Canisargos. 
Gryf obejrzał się. Ani jedna pochodnia czy świeca nie rozpraszała mroku.  
Mieszkańcy  
pobliskich budynków albo ogłuchli, albo zupełnie nie interesowało ich to, co się  
dzieje pod  
ich oknami. Canisargos widocznie było miejscem, gdzie ludzie pilnują swoich  
spraw. Czego  
nie widzieli, z tego nie musieli się tłumaczyć. Lwioptak po raz pierwszy był  
zadowolony z  
takiej obojętności. 
Ale to, oczywiście, nie rozwiązywało problemu ścierwojadów. 
Powoli, tyłem, wycofali się w boczną uliczkę, którą tu przybyli. Pamięć nie  
podpowiadała Gryfowi nic więcej o verlokach. Wydawało się, że większość  
wspomnień  
napływa w ostatniej chwili, kiedy są absolutnie niezbędne. Zastanowił się, co  
się stanie, kiedy  
jakieś wspomnienie pojawi się ciut za późno. Prawdopodobnie nie będzie miało to  
znaczenia.  
Martwy już nie musi się zastanawiać. 
Verloki nie podążyły za nimi, za co obaj byli im wdzięczni. Ucieczka przed  
padlinożercami nie była powodem do dumy i zwłaszcza dlaMorgisa stanowiła ujmę na  
honorze. Jednakże obaj przeżyli dość, by poznać, kiedy stoją na straconej  
pozycji. Walcząc,  
nic by nie zyskali. Lepiej podjąć wędrówkę przez labirynt zwany Canisargos w  
nadziei, że  
wreszcie dotrą do celu... 
A wtedy... 
Gryf chciałby wiedzieć, co planuje D'Rak. Albo D'Shay. Obu zależało na  
konfrontacji, lecz na własnych warunkach. D'Rak chciał wykorzystać lwioptaka  
jako  
przynętę - tyle było jasne. A jednak... 
Nowa fala chrapliwego ujadania zakłóciła ciszę pustych ulic. Gryf usłyszał, jak  
za  
jego plecami Morgis syczy w konsternacji. Nie musiał pytać o przyczyny.  
Wystarczyło jedno  
spojrzenie, żeby zorientować się w sytuacji. Nie była za ciekawa. Z sobie  
wiadomych  
powodów verloki postanowiły pociągnąć za nimi. Było już widać ponad dwa tuziny  
bestii, a  
następne wyłamały się zza zakrętu. 
- - Będziemy z nimi walczyć? W sumie mógłbym przetrącić kawałek świeżego  
mięsa. - Było jasne, że wbrew swoim słowom tak naprawdę smok nie ma większej  
ochoty na  
pojedynek z rosnącą zgrają. 
- - Nie. Idziemy. 
- - Przedni pomysł. 
Wyszli na główną ulicę, na której nadal nie było żywego ducha, i rozejrzeli się  
bacznie. Morgis wskazał w prawo. 
- - Tędy? 
- - Nie mamy większego wyboru. - Gryf wskazał w lewo. Verloki nadciągały  
zewsząd w takiej liczbie, że miejscowi, gdyby tu byli, bez namysłu wzięliby nogi  
za pas.  
Lwioptak wcale by im się nie dziwił. 
Żeby nie zaprzepaścić szansy Jaką oferowała im jedyna dostępna droga, porzucili  
ostrożność i pobiegli w stronę wskazaną przez Morgisa. Najdalsze verloki rzuciły  
się w  
milczący pościg. Dziwne, ale te bliżej nich okazywały wahanie. 
Morgis skręcił w inną ulicę. Stworzenia pędziły dość blisko, by stanowić  
zagrożenie,  
ale nie na tyle, by naprawdę zaatakować. Jakaś niepokojąca myśl natarczywie  

dopominała się  
o uwagę Gryfa. 
- - Przed nami jest następne skrzyżowanie! W którą stronę? 
- - Spróbujmy znowu w prawo. 
Morgis skręcił za rogiem... i stanął jak wryty. Gryf, który deptał mu po  
piętach, wpadł  
mu na plecy. Smoka zniechęcił widok dobrego tuzina verlokow, które pędziły w ich  
stronę. 
Więcej nadbiegało z lewej strony. Nie mając innego wyboru, ruszyli prosto. Stado  
verlokow rosło w oczach, gdy nowe dołączały do głównej zgrai. Jedyna korzyść  
tego stanu  
rzeczy polegała na tym, że w tak licznej grupie zwierzęta sobie przeszkadzały. 
Smok pierwszy wyraził słowami niepokojącą myśl. Oddychał pospiesznie, bardziej z  
nerwów niż wyczerpania, i słowa padały urywanie. 
- One... nas... zaganiają. 
Właśnie to nie dawało spokoju Gryfowi. Jak na padlinożerców, verloki poruszały  
się z  
ogromną precyzją. Uciekinierzy mieli do wyboru tylko jedną trasę, na której nie  
napotkali  
żywej duszy. Było to zbyt wielkim zbiegiem okoliczności, a w mieście takim jak  
Canisargos  
wręcz niemożliwością, że absolutnie nikt inny nie pojawił się na ich drodze.  
Tutaj ulice były  
wyludnione, ale z oddali dobiegały hałasy nocnego życia. Nawet jeśli w tej  
dzielnicy  
wszystko zostało zamknięte na noc, mało prawdopodobne, by w zasięgu wzroku nie  
pojawił  
się żaden aramicki patrol - zwłaszcza że dwaj uciekinierzy nadal byli na  
wolności. 
- - Co... zrobimy? - wydyszał Morgis. 
- - Staniemy i będziemy walczyć, albo zobaczymy, dokąd chcą nas zapędzić. 
- - Co proponujesz? 
- - Nie pokonamy wszystkich. Miejmy nadzieję, że mają inne plany niż tyłko  
zmęczenie nas przed kolacją. 
- - Gdyby tylko starszy dozorca nie rzucił na nas czaru... 
- Wtedy niechybnie ściągnęlibyśmy na siebie całą potęgę imperium Aramitów.  
Pamiętaj, to ich stołeczne miasto. 
Verloki pędziły za nimi bezgłośnie. Na swój sposób były gorsze od biegusów.  
Można  
by wycinać jednego po drugim przez cały dzień, a ich liczba wcale by się nie  
zmniejszyła.  
Uciekinierów najbardziej męczyła bezradność. 
- Gryfie... jestes'my... coraz... bliżej... pałacu. Rzeczywiście tak było.  
Złowieszczo  
blisko. Lwioptak chciał wejść do tego pałacu, ale w innych okolicznościach. I z  
szansą na  
normalną walkę. Rola zagonionego królika była poniżej jego godności. Kusiło go,  
żeby  
odwrócić się i stanąć do walki tu i teraz. Lepiej zginąć z mieczem w dłoni,  
nawet w starciu z  
cuchnącymi, buszującymi po śmietnikach verlokami, niż poddać się wyznawcom  
Niszczyciela. Wątpił, czy śmierć z rąk wilczych oprawców byłaby bardziej  
honorowa. 
Verloki nagle wypadły z ulicy przed nimi. Gryf i Morgis musieli skręcić w lewo,  
w  
bok od siedziby Mistrza Watahy. 
- - Gdzie... - zdążył wydukać Morgis, gdy wprost przed nimi zmaterializował się  
portal. I połknął ich, nim zdążyli zareagować na jego obecność. 
- - Witam ponownie. Przepraszam za te niedogodności. Musiałem się spieszyć. 
Gryf ze złością poderwał się z zimnej kamiennej posadzki. Miniaturowa brama  
wyrzuciła ich jakieś dwie stopy nad ziemią i niespodziewany brak oparcia pod  

nogami  
sprawił, że obaj ze smokiem poturlali się po komnacie. Ich nowy gospodarz  
przeprosił jeszcze  
raz. 
- Był to raczej desperacki manewr. Nie chcielibyście trafić tam, dokąd zapędzały  
was  
verloki. Wierzcie mi. Wiem, jak to smakuje. 
Poznali głos, nim jego właściciel ukazał się w nikłym świetle. 
- - Jerilon Dane! - syknął szaleńczo Morgis i sięgnął po przywłaszczony miecz, z  
którym rozstał się w chwili upadku. - Ciepłokrwisssty! 
- - Wstrzymaj rękę! - Aramita wysoko podniósł dłonie, chcąc pokazać, że są  
puste. -  
Nie mam broni, a moc, jakiej użyłem do otworzenia portalu, została wyczerpana.  
Czyżby  
smokom brakowało honoru, że chcą uderzać na bezbronnego? 
Gryf, który doskonale pamiętał okrucieństwa, jakich dopuszczały się niektóre  
smoki -  
na przykład książę Toma - na razie się nie wtrącał. Nie darzył byłego wilczego  
najeźdźcy zbyt  
wielką sympatią, ale nie lubił też bezmyślnego rozlewu krwi. Morgis musiał sam  
zadecydować, jaką wagę przywiązuje do honoru własnego i swego pana. Lwioptak  
wiedział,  
że będzie musiał zareagować, jeśli smok dokona niewłaściwego wyboru. 
Morgis wahał się, czubkiem miecza kreśląc łuki na wysokości piersi Aramity.  
Wreszcie wymamrotał jakieś niezrozumiałe smocze przekleństwo i z widocznym  
wysiłkiem  
schował broń do pochwy. 
- - Tak lepiej. Nie mam zamiaru wyrządzić warn krzywdy. 
- - Zostawiłeś nas na łasce starszego dozorcy wilczych najeźdźców! - rzucił  
oskarżycielsko książę. 
- - Nie zrobiłem nic takiego. Moje odejście nie wynikało z wyboru. Zostałem  
wyratowany. Czystym przypadkiem. To mogło być każde z nas. Miał czas tylko na  
to, by  
skupić się na mnie. 
Gryf rozejrzał się. Stali z zakurzonej, od dawna nie używanej komnacie, która  
przypominała starą salę zgromadzeń. Dalekie partie wielkiego pomieszczenia  
spowijały gęste  
cienie. Jedyne widoczne wyjście prowadziło na kamienny korytarz. Było niemal  
tak, jakby z  
powrotem znaleźli się w prywatnym lochu D'Raka. 
- - Gdzie jesteśmy? 
- - W podziemnym świecie Canisargos, jak niektórzy nazywają trzy starożytne  
siedziby bogów. - Z tonu Jerilona Dane'a wynikało, że wierzy w to, co mówi. To  
nie  
podnosiło na duchu, zważywszy, że bóg miał obecnie rezydować w mieście. 
- - A co z tym naszym "dobrodziejem"? Kim jest i czego od nas chce? 
- - Sam go o wszystko zapytaj - wtrącił znajomy koci głos. 
- - Troia? - Gryf zamilkł, zaskoczony ulgą pobrzmiewającą we własnym głosie. Był  
zadowolony, że ptasie rysy uniemożliwiają innym odczytanie ogromu jego  
zaambarasowania. 
Jej twarz za to jakby zapłonęła wewnętrznym światłem. Weszła do komnaty w  
pochodnią w płowej ręce, a celem każdego jej ruchu było wywarcie jak  
największego  
wrażenia. Jak prawdziwy drapieżnik, przemieniała prosty akt chodzenia w  
widowiskowy  
spektakl, będący wstępem do obrony lub ataku, 
- - Wielki czas. - Z bliska uwidaczniało się jej napięcie, jakby martwiła się  
dużo  
bardziej niż wskazywała jej nonszalancka postawa. - Ale się ucieszy! 
- - Byłaś tu przez cały czas? - warknął Jerilon Dane. 
- - Przepraszam... chciałam... po prostu być w pobliżu na wypadek, gdyby zamiast  

nich pojawił się ktoś inny. Mógłbyś potrzebować pomocy. 
- - Zbytek łaski! W przeciwieństwie do zaufania. 
- - Dzieci, naprawdę musicie tak się wadzić? Wszyscy stoimy po jednej stronie  
barykady. 
Gryf spojrzał na wysoką, majestatyczną postać wchodzącą do komnaty. 
- - Wielmożny Petrac! 
- - Gryf. - Wola Lasu wsparł się ciężko na swoim kosturze. Wyglądał na  
zmęczonego, jakby miał za sobą ogromny wysiłek. Jeśli to on stał za udaną  
ucieczką całej  
czwórki ze środka stolicy wilczych najeźdźców, to dziw, że nadal trzymał się na  
nogach -  
nawet o lasce. - Wybaczcie mi. Wydaje się, że ostatnio przeliczyłem się z  
siłami. 
Troia zbliżyła się, żeby mu pomóc, lecz on odpędził ją ruchem dłoni. 
Morgis, który widział Mistrza Opiekuna po raz pierwszy, krytycznie zmierzył go  
wzrokiem. 
- - To twoja zasługa? 
- - Moja, książę Morgisie. 
- - Czy przebywanie w stolicy wroga nie jest odrobinę niebezpieczne? 
Jelenie oczy wwierciły się w księcia i w końcu to Morgis spuścił wzrok.  
Wielmożny  
Petrac był wyczerpany, tak, ale pod żadnym pozorem nie słaby. 
- Niebezpieczeństwo istnieje, to prawda, ale musiałem zaryzykować, gdyż na szali  
leży przyszłość Krainy Snów. Poza tym, nie mogłem zostawić was na łasce  
Aramitów. 
To stwierdzenie odnosiło się do nich wszystkich, lecz Gryf zauważył, że Wola  
Lasu  
patrzy na Troię. Jakby mówił tylko o niej. Lwioptak najeżył się instynktownie, a  
potem,  
zawstydzony, zdusił brzydkie myśli, które przelatywały mu przez głowę. 
- Myślę - mówił Mistrz Opiekun - że będzie najlepiej, jeśli natychmiast  
opuścicie  
Canisargos. D'Shay i D'Rak zapewne was szukają. Mój fortel nie zwiedzie ich na  
długo. -  
Nie wyjaśnił, na czym dokładnie polega jego sztuczka. 
Morgis wszystkich zaskoczył. Zeszty wniał, wskazał na wielmożnego Petraca i  
głośno  
i wyraźnie oświadczył; 
- Nie wyznałeś wszystkiego. Powiedz im o swoich konszachtach z pomiotem  
Niszczyciela. Powiedz im o zdradzie, jaką uknułeś ze starszym dozorcą, D'Rakiem. 
Gryf przeniósł spojrzenie ze smoka na Mistrza Opiekuna. Zamiast spodziewanego  
szoku, który malował się na twarzach Jerilona Dane'a i Troi - nie wspominając o  
nim samym  
- dumne oblicze Woli Lasu zdradzało wyłącznie smutek. Petrac postukał laską w  
zakurzoną  
posadzkę. 
- Nie wiem, jak doszedłeś prawdy, gadzie - wyszeptał - ale obawiam się, że  
wszyscy  
za to zapłacicie. 
Morgis wodził po nich nieprzytomnym wzrokiem, jakby nie pamiętał, co przed  
chwilą  
powiedział. Podczas gdy jego wzrok skakał z jednej osoby na drugą, szukając  
wyjaśnienia,  
Petrac ponownie postukał laską w podłogę. 
Gryf z rosnącym przerażeniem usłyszał, że komnatę zaczyna przepełniać znajomy,  
nieustanny szept. 
- Naprawdę mi przykro - rzekł cicho Mistrz Opiekun. 
XIV 
- No i co ja mam z tobą zrobić, D'Altain? 
D' Shay złapał zdradzieckiego dozorcę za kark i rzucił nim o ścianę. D'Altain  
wylądował z głuchym łoskotem. Tylko zbroja i talizman uchroniły go przed  

poważnymi  
obrażeniami. Z boku dwa gryfy z wrzaskiem skoczyły na pręty klatki. D'Altain  
wolałby, żeby  
przestały krzyczeć o zabijaniu. Wiedział, że znalazł się w nieciekawym  
położeniu. D'Shay  
uratował go przed zemstą D'Raka, prawda, ale może wyłącznie po to, by ukarać go  
samemu. 
Mistrz wilczy najeźdźca pochylił się i poderwał go na nogi. 
- - Jeszcze raz. Co ja mam z tobą zrobić? Sprawiłeś mi niewybaczalny zawód,  
przez  
swoje wtrącanie się zepsułeś mój misterny plan, a na domiar przez ciebie  
straciłem swoje  
wtyczki w gwardii D'Raka. Możesz mi powiedzieć, co ja mam z tobą zrobić? 
- - Mistrzu. - Sytuacja zdecydowanie przerastała D'Altaina. Mógł tylko błagać. -  
Mistrzu, służyłem ci dobrze. Zawsze donosiłem ci, co, gdzie i kiedy. Zawsze  
dbałem o twój  
wizerunek w oczach Mistrza Watahy. Proszę, panie, wiem, że cię zawiodłem, ale  
nadal mogę  
ci służyć! Nie mogę wrócić! 
- - Nie, nie możesz. - D'Shay uśmiechnął się i puścił zdrajcę. Gdy to uczynił,  
zauważył, że szarawa skóra na jego rękach zaczyna się łuszczyć. Nosił ją dłużę]  
niż trzeba,  
mając nadzieję, że zdoła załatwić wszystko w ten sposób, by w czasie przemiany  
nie być  
bezbronnym. Nie można już było na to liczyć. Przez krótką chwilę rozważał, czy  
nie posłużyć  
się D'Altainem, ale Aramita raczej się nie nadawał - był za mały. Wypaliłby się  
zbyt szybko. 
Ale nadal miał swojego więźnia. Wszystko zależało od Gryfa, który przepadł jak  
kamień w wodę! 
- - Zgadzam się - podjął, zwracając uwagę na lekką ulgę, jaka odmalowała się na  
twarzy jego byłego szpiega. - Nie możesz wrócić. Musisz tu zostać. 
- - Dziękuję ci, Mistrzu! 
D'Shay spojrzał ponad ramieniem niższego mężczyzny na swoich ożywionych  
strażników. Na milczący sygnał wysunęli się do przodu i złapali pod ręce nic nie  
rozumiejącego dozorcę. 
- Wielmożny D'Shayu! Co oni robią? 
Nagle spojrzenie D' Altaina spoczęło na klatkach z dwoma pupilami wilczego  
najeźdźcy - wygłodniałymi gryfami. Strażnicy podobni do tych trzymających go  
między sobą  
już uwalniali dzikie bestie. Gryfy wrzeszczały w radosnym oczekiwaniu. Aramita  
zaczął  
szamotać się rozpaczliwie, lecz bezskutecznie. 
- Przysłużyłeś mi się dobrze w przeszłości, D'Altain, ale twój obecny błąd jest  
niewybaczalny, zamierzam więc podać cię w roli zakąski moim pieszczochom. A po  
zakąsce  
dostaną główne danie. Gryfa. - D'Shay ściągnął talizman i łańcuch z szyi  
wilczego najeźdźcy.  
- Nie będzie ci to już potrzebne. 
Z satysfakcją i niezwykłym zainteresowaniem przyglądał się, jak nieszczęsny  
dozorca  
wpada między dwie dzikie bestie. D'Altain okazał się dla nich nie mniejszym  
wyzwaniem niż  
ostatni więzień. Gdy dwa gryfy kontynuowały swoją ohydną zabawę, D'Shay poczuł  
chłód w  
ręce. Zerknął na kryształ, który przestał jarzyć się mocą. Stał się zwyczajnym  
kamieniem.  
D'Shay rzucił go pod nogi i zmiażdżył ciężkim obcasem. 
Wielka szkoda, że nie mógł postąpić podobnie z samym starszym dozorcą. D'Rak już  
nie był dokuczliwym utrapieniem. Stał się groźbą, która niemal ubiegała się z  
Gryfem o  

lepsze. Jawne zabójstwo nie wchodziło w rachubę. Niszczyciel oczekiwał więcej po  
tych,  
którzy mu służyli. Postępując w sposób pozbawiony finezji straciłby dużo w  
oczach swego  
pana. Nie, najpierw musiał poniżyć rywala przed innymi dozorcami, odrzeć go z  
prestiżu i, w  
konsekwencji, pozbawić stanowiska. Dopiero to sprawi satysfakcję prawdziwemu  
panu  
Aramitów. 
I zapobiegnie możliwym konsekwencjom. D'Shay wiedział, że wielu ludzi D'Raka  
żyje tak, jakby ich życie zależało od zdrowia starszego dozorcy; wiedział, że w  
niektórych  
przypadkach jest to dosłowną prawdą. Śmierć starszego dozorcy zdjęłaby mu z  
głowy  
poważne zmartwienie, ale również pozbawiła kilku sprzymierzeńców, którzy już  
niedługo  
mogli okazać się wielce przydatni. 
Działo się coś ważnego i nie podobała mu się myśl, że tym razem wie tak mało.  
Wszystko jakby wymykało mu się z rąk. W przeszłości było inaczej. Teraz naprawdę  
bał się o  
swoje istnienie i możliwy nagły koniec. Trapił go również fakt, że Niszczyciel  
ostatnio jakby  
odsuwał się od niego. Nawet pomijając wszystko inne, to było jednoznacznym  
znakiem  
ostrzegawczym. 
Czy mogło to oznaczać, że Niszczyciel widzi w D'Raku swojego nowego faworyta?  
D'Shay zadrżał na myśl, że jego pan go porzuca. Nie chciał skończyć jak Mistrz  
Watahy.  
Trudno powiedzieć, czy nieistnienie nie było lepsze. 
- Byłem głupcem! - mruknął do siebie. 
Ożywieni strażnicy cierpliwie czekali na jego rozkazy. Gryfy czyściły się po  
posiłku.  
Były szybkimi, nienasyconymi żarłokami. Tylko kawałki zbroi, podarte jak łupinki  
jakiegoś  
owocu, świadczyły o niedawnej obecności D'Altaina. 
- Głupcem - powtórzył ciszej. Pozwolił, by inni wykonywali za niego robotę,  
czego w  
przeszłości zwykle unikał. Być może przyczyną były porażki, jakie poniósł w  
cesarstwie  
smoków. Może dlatego, myślał, zaczął zbyt mocno polegać na innych. A przecież  
mógł ufać  
tylko jednej istocie: sobie. Potrafił zmusić innych do posłuszeństwa, lecz  
obecną pozycję  
osiągnął wyłącznie dzięki własnym zabiegom. I nikt inny, jak tylko on sam, może  
tę pozycję  
utrzymać. Był większym głupcem niż D'Altain, skoro nie dostrzegł tego wcześniej. 
Patrząc, jak strażnicy zapędzają chwilowo nasycone gryfy do klatek, zastanawiał  
się,  
gdzie jest teraz Gryf. W tej grze, w tej wielkiej grze Niszczyciela,  
uczestniczyli też inni. Nie  
tylko D'Rak i Mistrzowie Opiekunowie z Sirvak Dragoth. Wiedział na przykład, że  
nie tylko  
jedna strona korzysta z usług natrętnych Tzee. Jeśli on... 
D'Shay urwał. Tzee. Oferowały możliwość, której nie przemyślał do końca... 
- Tzee... 
Były silne. Gryf nie przypuszczał, że mogą być takie silne. 
- Tzee... 
Klęczał. Z boku Morgis walczył, żeby utrzymać pionową postawę, ale nogi mu  
dygotały i po paru sekundach dołączył do Iwioptaka. Jerilon Dane, który - czego  
Gryf był  
pewien - uczestniczył w spisku, tarzał się w katuszach pod wpływem ataku  

mglistej  
wielokrotnej istoty. Jedynie wielmożny Petrac, co było do przewidzenia, i Troia,  
stali  
spokojnie, odporni na atak. Wola Lasu mówił coś cicho, jakby wyjaśniając  
przyczyny  
swojego postępowania. Gryfowi ćmiło się w oczach, ale widział, że kotka się z  
nim sprzecza.  
Słowa ginęły w jednostajnym, otumaniającym zmysły szepcie, i mógł się tylko  
domyślać, o  
czym rozmawiają. Widział, że Troiajest rozdarta. Z jednej strony wielbiła  
Mistrza Opiekuna  
jako kogoś wyjątkowego, komu obce są małostkowe emocje, które rządzą życiem  
większości  
innych. Z drugiej strony wiedziała, że wielmożny Petrac postępował wbrew  
wszystkim  
zasadom, jakich nauczyła się w Sirvak Dragoth. 
Gryf runął dziobem na podłogę. Jerilon Dane przestał się ruszać. Morgis nadal  
walczył niemrawo; prawdopodobnie wytrzyma odrobinę dłużej od niego. Spojrzał  
jeszcze raz  
na Troię. Wymiana zdań dobiegła końca. Ruchem laski Mistrz Opiekun odprawił  
kotkę z  
komnaty. Niewielką pociechę przyniosła mu myśl, żePetracowi na niej zależy i że  
nie  
wyrządzi jej krzywdy. 
Świat ściemniał. 
Dziwne, ale nie stracił przytomności. Nie całkiem. A może śnił. Jeśli był to  
sen, to  
bezbarwny, unosił się bowiem w nicości podobnej do pustki, ale czarnej jak  
smoła. Ciało nie  
chciało go słuchać i martwił się tym, dopóki nie pojął, że skoro śni, to  
naprawdę nie ma  
znaczenia. 
Nagle poznał, że już nie jest sam. 
- Gryfie. 
Chciał się odezwać, lecz język odmówił mu posłuszeństwa. Mimo to wiedział, że  
ten  
drugi go rozumie. 
Pojawił się w oślepiającym wybuchu ognia. 
Masy wniejszy od wszelkich znanych mu ludzi, szerszy w ramionach i wyższy, jego  
postawa zdradzała głęboką wiarę we własne siły - prawdziwy wojownik, nie tylko  
człowiek w  
zbroi. Hebanowej zbroi obrzeżonej futrem. Jego twarz przysłaniał wilczy hełm,  
spod którego  
widać było tylko oczy, palące oczy. W oczach tych brakowało śladu  
człowieczeństwa. 
- - Gryfie. 
- - Sły... słyszę cię. - Lwioptak był zaskoczony brzmieniem własnego głosu. 
- - Jestem Mistrzem Watahy. 
Mistrz Watahy. Władca enigmatyczny jak Kryształowy Smok, Smoczy Król, który w  
końcu wymierzył skuteczny cios swemu szalonemu bratu, Lodowemu. Ale łączyła ich  
tylko  
aura tajemnicy. Gryf czuł, że Kryształowemu Smokowi mógł zaufać, lecz zaufanie  
nie było  
słowem, które kojarzyłoby się z unoszącą się przed nim postacią. Nie z Mistrzem  
Watahy.  
Nie z ręką, która kierowała wilczymi najeźdźcami. 
- Zabawne. 
Mistrz Watahy znał jego myśli. Gryf pozwolił mu zobaczyć dużo, dużo więcej. 
- Kusi mnie, żeby cofnąć propozycję. Lepiej mnie wysłuchaj, wyrodku. 
Jego śniące "ja" najeżyło się na obraźliwe słowo, ale przecież nawet nie mógł  
się  

ruszyć. Mógł tylko zapytać: 
- - Jaką propozycję? 
- - Dam ci łup, jaki wymykał ci się tak długo. 
- - Jaki łup? - Możliwości przebiegały mu przez głowę. 
- - Mogę dać ci... D'Shaya. D'Shaya! 
- - I co mi po nim, skoro nie mogę się ruszyć? 
- - Zgadzam się i uwolnią cię. Wei D'Shaya, zrób z nim, co chcesz, i wróć za  
morza. 
- - Na zawsze, jak sądzę. 
- - Tak 
- - Nie będę zadawał sobie trudu wyjawiania ci mojej decyzji. I tak ją znasz. -  
Przybył tutaj w poszukiwaniu własnej przeszłości i w celu zbadania, czy wilczy  
najeźdźcy  
mogą zagrozić Smoczym Królestwom - zwłaszcza tej części, która znaczyła dla  
niego tak  
wiele. Potem odkrył, że jego wróg nie jest martwy Jak się spodziewał, i  
dopadniecie go stało  
się trzecim celem wyprawy. Nie był to jednak cel najważniejszy i nie mógł  
opuścić tego  
kontynentu nie wypełniwszy innych zadań. Nie mógł też porzucić mieszkańców  
Krainy Snów  
na pastwę mrocznym hordom Niszczyciela. Śmierć D'Shaya nie była celem, choć Gryf  
pierwszy skłonny był przyznać, że obsesyjnie zaprzątała mu mys'li. 
- Odmieńcze! Śmiertelny głupcze! Ja...ja... 
Wizerunek Mistrza Watahy rozpłynął się. Wilcze oblicze urosło, nabrało życia i  
wystrzeliło w górę z szybko rozkładającej się materii, która była najwyższym  
wodzem  
Aramitów. Rozwścieczony wilczy pysk wzleciał wysoko, bez przerwy rosnąc, aż  
szczęki  
stały się dość wielkie, by pomies'cic całego Gryfa. Z rozdziawionego pyska  
wysunął się  
wielki, szkarłatny jęzor, a z niego pociekły strugi śliny. 
- Zmarnowałeś okazją! Nie można powiedzieć, że ci jej nie zaproponowałem! Ja  
wygram tą grą, a ponieważ ty nie mogłeś dostrzec w niej sensu, zostaniesz  
zmiażdżony jak  
reszta! Będziesz mój, żywy czy martwy! I nigdy nie uciekniesz z moich więzów!  
Gra należy do  
mnie! 
Zanosząc się obłąkańczym wyciem, szaleńcze widziadło przepadło. Gryf,  
psychicznie  
wyczerpany, pogrążył się w nieświadomości, ale wpierw zwrócił uwagę na jeden  
interesujący  
szczegół. Nie na to, że jeśli zjawa była prawdziwa, nie była niczym więcej, jak  
bezwolnym  
narzędziem Niszczyciela. Ważniejszy był prosty fakt, że z jej słów i tonu  
wynikało, iż żyjący  
bóg wilczych najeźdźców jest przerażony. 
Że boi się niego. 
Przebudził się na miękkiej łące. Rozejrzał się sennie w poszukiwaniu Troi i  
ogarnął go  
lęk, gdy jej nie zobaczył. Wtedy przypomniał sobie o sadzawce. Oczywiście, to  
było jej  
ulubione miejsce. W przeciwieństwie do kotów, które tak mocno przypominała,  
Troia  
uwielbiała wodę. Bez wątpienia teraz pływała. 
Podnosząc się z trawy, Gryf zerknął na piękne poranne niebo. Kilka puszystych  
białych obłoczków płynęło po morzu błękitu, mieniącym się jak ogromna jedwabna  
płachta.  
Nie pamiętał, kiedy ostatni raz widział taki cudowny widok... 
...i nie pamiętał, kiedy przyszedł tu z Troią... 
...a tylko to miało znaczenie. Troia czekała na niego. Ziewnął. Po zmianie  

postaci na  
ludzką było to zdecydowanie łatwiejsze. Czuł, że coś z nim nie jest w porządku,  
ale nie  
przysparzało mu to większego zmartwienia. Raz jeszcze Troia sprawiła, że  
zapomniał o  
całym świecie. Dlaczego nie? Czy oprócz niej istniało coś, czego potrzebował?  
Mieli łąkę,  
drzewa, staw i jedzenie, które im dostarczono - czegóż chcieć więcej? 
Orzeźwiająca kąpiel, zadecydował były monarcha, dobrze mu zrobi. Oczyści umysł z  
pajęczyn rozleniwienia. Zdjął bluzę i niedbale rzucił ją na ziemię. Nikt jej nie  
zabierze. Tutaj  
nie było nikogo innego. 
"Morgis?" 
Potrząsnął głową. Nikogo innego. Tylko Troia. 
Ukazała się sadzawka, lśniąca, niemal doskonale okrągła tafla czystej wody. Z  
jednej  
strony rosło kilka drzew. Ktoś zbudował maleńki pomost, z którego można było  
skakać do  
wody. Kto? Nieważne, w tej chwili bowiem ona przebiła błyszczącą powierzchnię.  
Kropelki  
frunęły we wszystkie strony, gdy otrząsała przemoczone futro. Z rozkoszą  
zaczerpnęła haust  
świeżego powietrza. Nie miała na sobie ubrania noszonego w Sirvak Dragoth przez  
wzgląd na  
przyzwoitość. Doskonałość jej twarzy i figury wystarczyły, żeby Gryf poddał w  
wątpliwość  
niewiarygodny traf, który ich połączyłcokolwiek to było. 
Biegiem pokonał resztę drogi, rzucając swoje rzeczy gdzie popadnie, wylądował na  
podeście i w chwili, kiedy wydawało się, że zaraz wpadnie do wody, wybił się w  
powietrze.  
Elegancja skoku pozostawiała wiele do życzenia, jednak ewolucja spełniła  
drugorzędny cel.  
Fale rozbiegły się we wszystkie strony, ale większość ochlapała Troię, znowu  
mocząc jej  
futro. Kotka prychnęła i z rozbawieniem uderzyła ręką w taflę wody. 
Gryf wypłynął na powierzchnię i z szerokim uśmiechem ruszył do brzegu. Wtedy coś  
wielkiego uderzyło go w nogę. Było długie i żylaste, niepodobne wcale do rybek,  
które  
zamieszkiwały sadzawkę. Poczuł to znowu i radość ustąpiła nieprzyjemnemu  
wrażeniu, że  
cośjestnietak. 
Zwoje pokrytego łuską ciała owinęły się wokół jego łydki, zacisnęły się i zbiły  
go z  
nóg. Troia otworzyła szeroko nic nie rozumiejące oczy, gdy upadł tyłem do  
sadzawki. Jedyna  
pociecha, że miał dość czasu, by zaczerpnąć powietrza. 
Ze szponami w pogotowiu próbował rozpoznać to stworzenie, a przede wszystkim  
zlokalizować jego głowę. Był to jakiś wąż. Nie przypominał sobie, by kiedyś  
takiego widział.  
Zamachnął się do ciosu, ale woda spowolniła jego ruchy i ledwo drasnął  
przeciwnika  
czubkami pazurów. 
- Gryfie! 
Płaski gadzi łeb wychynął za jego plecami. Wężowe cielsko owinęło się wokół jego  
ręki, gdy głowa przesunęła się do przodu, żeby lepiej go widzieć. 
- Gryfie! Ssskończ z tym nonsssensssem! 
Podniósł wolną rękę. Tym razem nie popełni błędu. Jeden cios oddzieli łeb węża  
od  
tułowia. Jeden celny cios. 
- Gryfie, ty głupcze! Ssspójrz na mnie! Obudź sssię! Jessstem Morgisss! 
"Morgis?" Gryf potrząsnął głową. Nie znał żadnego Morgisa... tak... nie!  

Uwikłany  
między sprzecznymi wspomnieniami nie zwrócił uwagi na fakt, że wedle wszelkich  
reguł  
powinien już dawno utonąć. Wąż szybko wykorzystał jego konsternację. 
- - To halucynacja! Iluzja wielmożnego Petraca! Zbyt długo jesteśśś pod wodą!  
Nie  
widzisz, że to fałszywa rzeczywissstośśść? 
- - Fałszywa? - Usłyszał własne słowa i wtedy uświadomił sobie, że mówienie pod  
wodą powinno być niemożliwe. Zamrugał i zobaczył, ze świat migocze. Zmienia się.  
W  
jednej chwili widział sadzawkę, w następnej wilgotną, zakurzoną, od dawna nie  
używaną  
komnatę. I tak na zmianę. Sadzawka. Komnata. Sadzawka. Komnata. Z dzikim  
wrzaskiem  
przepędził z głowy iluzję sadzawki, a wraz z nią iluzję Troi. 
Stwierdził, że leży na plecach i wlepia oczy w brzydkie rysy Morgisa. Smok  
spoglądał  
na niego z wielkim zatroskaniem. Lwioptak ledwo mógł w to uwierzyć. Nie  
przypuszczał, by  
przedstawiciel smoczego rodzaju mógł żywić podobne uczucia do kogoś z nie swojej  
rasy. 
- Wyszedł z tego. Uwolniłem go. 
Gryf przekręcił szyję i zobaczył drugą postać. Jerilon Dane w pożałowania godnym  
stanie. Jego oczy miały pusty wyraz, a twarz w miejscach nie zakrytych przez  
czarny zarost  
była blada jak kreda. 
- - Co... co się stało? Jak długo byłem nieprzytomny? 
- - Dwa celne pytania - mruknął były dowódca wilczych na jeźdźców. - Za pierwsze  
obwiń Tzee, czymkolwiek są. Nasz "przyjaciel" wielmożny Petrac dał im większą  
moc, ale  
kazał im wykorzystać ją do ogłupienia nas, nie do zabicia. Co do drugiego  
pytania, żaden z  
nas jeszcze nie zna odpowiedzi. 
- - Więcej niż dzień, jeśli szczecina na twarzy Aramity jest jakąś wskazówką -  
dodał  
Morgis. 
Gryf na chwilę zamknął oczy, chcąc w ciemności zebrać myśli. Przypomniała mu się  
rozmowa z Niszczycielem. To nie był sen. Odepchnął te myśli, gdy napłynęły  
fałszywe  
wspomnienia sadzawki i czasu spędzonego z Troią. 
- - Nie pogrążaj sssic z powrotem! - Pokryta łuską dłoń trzasnęła go w twarz.  
Instynktownie obnażył pazury. Silne ręce złapały go za nadgarstki. Gryf z trudem  
otworzył  
oczy i zobaczył Morgisa, który szamotał się z nim, błyskając długimi, ostrymi  
zębami  
drapieżcy. 
- - Mistrz Opiekun musiał zadać mu coś szczególnego - zauważył niemal obojętnie  
Dane. 
- - Sadzawka... - Lwioprak potrząsnął głową. 
"Nie istnieje! - powiedział sobie. - To był fałszywy sen!" Odepchnął wspomnienia  
-  
tym razem na stałe. 
- Już mi lepiej. Dajcie mi wstać. 
Morgis przesunął się, nie puszczając rąk Gryfa, i pomógł mu wstać. Były monarcha  
rozejrzał się dookoła. Była to ta sama komnata, do której zostali sprowadzeni  
przez Jerilona  
Dane'a. Odwrócił się do Aramity. 
- - Jak uciekłeś? 
- - Nie moja w tym zasługa. To twój łuskowy towarzysz pierwszy wyrwał się z  
wyobrażonego świata, który stworzył dla niego Wola Lasu. 
- - Wielmożny Petrac... - w ustach smoka słowa te zabrzmiały niemal  

niezrozumiale  
- nie rozumie mojego ludu. Kiedy zdał sobie sprawę, że nie znam odpowiedzi na  
jego pytania,  
próbował umieścić mnie w jakimś idyllicznym świecie. - Książę roześmiał się  
chrapliwie. -  
Nie ma pojęcia, czym dla smoka jest sielanka. Musiałem się stamtąd wydostać,  
inaczej bym  
oszalał. Wiedziałem, że świadomie nigdy nie wybrałbym miejsca, jakie mi  
stworzył. 
- - Jego krzyki mnie zbudziły. Mam za sobą kurs dozorcy i trochę się wyznaję na  
takich pułapkach. Kiedy zobaczyłem, w czym rzecz, ucieczka nie była trudna.  
Oprzytomniałem, kiedy on wstawał, żeby pospieszyć ci z pomocą. 
- - Ty byłeś pogrążony w dużo głębszym śnie - powiedział Morgis. - Widocznie  
wielmożny Petrac chciał mieć bezwzględną pewność, że wyłączy cię z gry. 
Gryf pokiwał głową, nie chcąc wdawać się w szczegóły iluzji wymyślonej przez  
Mistrza Opiekuna. Trzymał w karbach narastającą wściekłość. Wbrew wszystkiemu  
był  
pewien, że Petrac działał w dobrej wierze, że zauważył rodzące się w nim uczucie  
i  
wykorzystał je w celu zapewnienia sobie pełnej kontroli. 
Ale to wcale nie było rozgrzeszeniem. Petrac musi za wszystko zapłacić,  
zwłaszcza za  
pakt... 
- - Morgis. - Książę spojrzał na niego pytająco. - Nie pamiętasz, co  
powiedziałeś,  
zanim on nas załatwił? 
- - Nie. 
- - Już go o to pytałem - wtrącił Dane. - Nic nie pamięta. 
- - Ciekawe. - Gryf opowiedział im o swoim spotkaniu z Niszczycielem. Dane  
pobladł jeszcze bardziej, a potem zaczął wodzić wzrokiem po kątach, jakby  
spodziewał się, że  
jego dawny pan lada moment zmaterializuje się w całej okazałości. Morgis,  
przeciwnie,  
słuchał z rosnącym zainteresowaniem. 
- - Twoje sssłowa... - Urwał i zaczął jeszcze raz, nie kalecząc słów na smoczą  
modłę.  
- To ma trochę sensu, choć nie widzę powodu, dla którego bóg miałby się bać  
śmiertelnika. 
- - Bał się mnie na tyle, by zaproponować mi D'Shaya na tacy. 
- - Powinieneś ją przyjąć. Ja bym się nie wahał, taki prezent to gratka. 
- - W zamian mielibyśmy wrócić do Smoczych Królestw. Nie mogę zostawić tego  
kontynentu na łasce łaknącego krwi wilczego pana i jego stada wytresowanych  
kundli. 
- - Kraina Snów upadnie - wtrącił Jerilon Dane. - Dwa lata temu nikt by na to  
nie  
postawił, chyba tylko po to, by przypodobać się mieszkańcom i ugruntować swoją  
pozycję.  
Obecnie, choć moja kampania była farsą... - na twarzy wilczego najeźdźcy  
odmalowała się  
gorycz, ale nie powiedział, z jakiego powodu. - Kraina Snów powoli traci swoją  
rzeczywistość. Za trzy, może cztery lata pozostanie jedynie we wspomnieniach  
zwycięskiej  
rady wojennej. 
- - Zapominasz o jednym - dodał ze złością Gryf. - O przymierzu wielmożnego  
Petraca. 
- - Z Tzee? 
- - Z D'Rakiem. Jak myślisz, co mógł zaproponować starszemu dozorcy, żeby  
przypieczętować ten układ? 
Morgis zrozumiał natychmiast. 
- - Jedyne, co zapewni Aramicie poczesne miejsce wśród równych! SirvakDragoth! 
- - Sirvak Dragoth i swoich towarzyszy opiekunów. Podejrzewam, że nagrodą  

Petraca będzie z kolei władza nad resztkami Krainy Snów, maleńkim rezerwatem,  
gdzie  
będzie mógł spocząć na laurach w przekonaniu, że część świata, który miał  
chronić, została  
oszczędzona dzięki jego wysiłkom - zapominając, oczywiście, o wszystkich tych,  
którzy nie  
mieli szczęścia znaleźć się wśród ocalałych. 
Gryf przyjrzał im się uważnie. Wydawali się gotowi zrobić wszystko, cokolwiek  
postanowi. Zastanawiał się, czy w trójkę, bez mocy, zdołają czegoś dokonać.  
Westchnął  
ciężko. Czy mieli inny wybór? 
Odwrócił się do Jerilona Dane'a, który znał Canisargos lepiej niż oni razem  
wzięci. 
- Musimy wydostać się z miasta, i to szybko. Czy masz jakiś pomysł? 
Wyraz już pociemniałej twarzy byłego wilczego najeźdźcy powiedział mu więcej,  
niż  
chciał wiedzieć. Przymknął oczy, psychicznie wyczerpany. 
- W takim razie mam propozycję... 
xv 
Troia z zadowoleniem zjadła ostatni kawałek dojrzałego owocu i uśmiechnęła się,  
odsłaniając ostre białe zęby, które bardziej nadawały się do rozdzierania mięsa  
ofiary niż do  
chrupania jabłka. Mimo wszystko dary lasu przyniesione jej przez pomocników  
Petraca  
smakowały jej lepiej od wszystkich dotychczasowych posiłków. W owocach rosnących  
na  
terenach należących do Mistrza Opiekuna było coś, co sprawiało, że w porównaniu  
z nimi  
smak innych wydawał się mdły. Kobieta-kot przypisywała to wrodzonej dobroci  
gospodarza,  
swojego mentora. Żaden inny Mistrz Opiekun nie miał na nią takiego wpływu jak  
Wola Lasu.  
U jego boku czuła się pewna siebie, pogodzona z otaczającymi ją dzikimi  
zwierzętami i, nade  
wszystko, bezpieczna przed tym, co przerastało jej możliwości. 
- - Jak się czujesz, kiciu? - Mistrz Opiekun, niezwykle zmęczony,  
zmaterializował  
się w otaczającym ją gaju. Wspierał się ciężko na swojej lasce, a w jego oczach  
widniała  
jakaś obcość. Wyczuwała, że się o nią martwi. Troszczył się o nią tak, jak  
rodzice o ukochane  
dziecko. 
- - Dobrze. Dlaczego pytasz? 
Na chwilę spochmumiał, potem odrzekł: 
- - Zdrowie przyjaciół zawsze leżało mi na sercu, Troio. Chciałabyś, żeby było  
inaczej? 
- - Ty nie mógłbyś być inny. - Podniosła się, gotowa do odejścia, ale gospodarz  
z  
jakiegoś powodu zastąpił jej drogę. 
- Dopiero co przyszłaś. Nalegam, żebyś poświęciła mi więcej czasu. Tak rzadko  
cię  
widuję. 
Było coś złego, coś... o czym zapomniała. Troia próbowała się wymówić od  
przedłużania wizyty. Uważała, że nie powinna tu zostawać. 
- - Haggerth będzie mnie szukać. 
- - Haggerth? - Jelenie oblicze przez chwilę wyrażało zaskoczenie i  
konsternację.  
Petrac szybko odzyskał panowanie. - Wątpię, czy będzie cię szukać. Kiedy z nim  
rozmawiałem, nie dalej niż godzinę temu, dał do zrozumienia, że cię nie  
potrzebuje i że  
możesz tu zostać tak długo, jak sobie życzysz. Czyżby już cię zmęczyło moje  

towarzystwo? 
- - Och nie, panie! - Czuła się bezradna, gdy prowadził ją z powrotem do stołu.  
Poruszała się powoli, z wahaniem, nie tak jak zwykle. Coś było nie w porządku. 
- - Tzee... 
Słyszała je tylko raz i być może nie zwróciłaby uwagi na poszept, gdyby Mistrz  
Opiekun nie zacisnął mocniej ręki na jej ramieniu. Petrac wezwał jakiegoś  
mieszkańca wioski  
i kazał mu przynieść coś do picia. Nie protestowała, wiedząc, że i tak by ją  
przekonał. Potem  
wstał i przeprosił ją, mówiąc, że wróci za chwilę. Ani razu nie wspomniał, co ma  
do  
zrobienia. 
Troię opadła senność, ale zwalczyła chęć ucieczki w nieświadomość. Starając się  
ze  
wszystkich sił, nie mogła pojąć, co się z nią dzieje. Ten krótki szept coś w  
niej poruszył,  
jakieś wspomnienia sprzeczne z tym, co widziały jej oczy. Wspomnienia, które  
dotyczyły  
również wielmożnego Petraca. Niepokojące wspomnienia... Gryfa? 
- - Gryf. - Wyszeptała imię z takim namaszczeniem, jakby użyczało jej siły.  
Zaczęły  
wracać do niej wspominania pojmania, ucieczki i... zdrady. 
- - Wielmożne Petrac. - Imię, które zawsze było dla niej symbolem honoru i  
spokoju,  
teraz napawało ja wstrętem. Troia przypomniała sobie wszystko, łącznie z Tzee i  
niespodziewaną, wstrząsającą deklaracją Morgisa o pakcie między Wolą Lasu a  
jednym z  
aramickich wielmożów. Wysunęła pazury w narastającej złości. Zdradzono jej  
zaufanie,  
bezgraniczne zaufanie. Chciała krwi. 
Podniosła się powoli i bezszelestnie ruszyła ścieżką, którą przed chwilą odszedł  
Mistrz Opiekun. Po paru krokach natknęła się na młodego mieszkańca wioski, który  
niósł dla  
niej napój. Już obnażyła pazury i robiła zamach, gdy w ostatniej chwili  
uświadomiła sobie, że  
ci ludzie prawdopodobnie są mniej winni od niej. Podrostek otwarł ze zdumienia  
usta, upuścił  
dzbanek i rzucił się do ucieczki. Złapała go za ramię, przyciągnęła do siebie i  
wypowiadając  
słowa przeprosin, które wprawiły go w tym większe pomieszanie, uderzyła go  
mocno.  
Sprawiała wrażenie bardziej zwinnej niż silnej, ale w rzeczywistości miała taką  
krzepę, że w  
walce wręcz często pokonywała przeciwników dwa razy roślejszych i o większym  
doświadczeniu. 
Ułożyła nieprzytomnego chłopaka na ziemi, obiecując sobie, że mu to wynagrodzi,  
jeśli tylko wyjdzie z życiem z tego, co ją czekało. Przyłapała się na tym, że  
żałuje, iż nie ma  
tu Gryfa. On zawsze zachowywał przytomność umysłu, nawet w najbardziej  
beznadziejnej  
sytuacji. Chciała też, żeby był z nią z innych powodów, ale nie miały one nic  
wspólnego z  
obecnym problemem. 
Parę sekund później przeklinała się za głupotę. Przecież mogła wypytać chłopaka,  
czy  
nie wie, gdzie jest jego pan i co porabia. Wytropienie Petraca nie powinno być  
trudne, ale,  
jeśli był łatwiejszy sposób, powinna z niego skorzystać. Tylko durnie  
przepełnieni dumą  
wyszukują sobie trudniejsze ścieżki. 
Po kilku minutach tropienia zaczęła na poważnie rozważać pomysł powrotu do  

miejsca... przetrzymywania - jak zadecydowała - i sprawdzenia, czy chłopiec  
nadal tam leży.  
Zapomniała o jednej rzeczy: że w tej okolicy dosłownie wszystko przesycone jest  
zapachem  
wielmożnego Petraca. Dawne wonie mieszały się z nowymi i nie można było odróżnić  
jednych od drugich. Jednak nie mogła się poddać. Stawka była zbyt wysoka.  
Musiała działać,  
nawet jeśli wiedziała, że występuje przeciwko Petracowi, swojemu mentorowi.  
Zdrajcy, który  
mógł poradzić sobie z nią z taką łatwością, z jaką kto inny strąca liść z  
ramienia. 
Usłyszała ruch za plecami. 
- Ho ho ho, ależ apetyczny kodak. 
Odwróciła się błyskawicznie i skoczyła w stronę źródła głosu. Dwie postacie w  
zbrojach zagrodziły jej drogę i... odbiła się od nich jak kamyk. Wylądowała,  
obolała i  
rozgoryczona, trzy stopy od nich. Ten, który wcześniej się odezwał, teraz  
wybuchnął  
śmiechem. 
- Głupia cizia! Patrz, na co skaczesz, chyba że chcesz połamać sobie kości. 
Przez łzy z przerażeniem ujrzała znajomą, czarną, obrzeżoną futrem zbroję.  
Wilczy  
najeźdźcy w Krainie Snów! To niemożliwe, chyba że przypadkowo opuściła  
rzeczywistość  
swojego świata i wkroczyła do imperium Aramitów. Nie... Musiałaby to zauważyć,  
prawda? 
Dwaj zbrojni chwycili ją za ręce. Spojrzała w ich twarze i stwierdziła, że  
wilcze hełmy  
skrywają pustkę. Zaczęła szamotać się gwałtowniej, choć nie przynosiło to  
zamierzonego  
efektu. Byli nadludzko silni. 
Przysunął się trzeci obcy. Nie był to D'Rak, wiedziała to już z brzmienia głosu.  
Poza  
starszym dozorcą tylko jeden wilczy najeźdźca poruszał się z taką pewnością  
siebie i energią. 
Złapał ją za podbródek i lodowato uprzejmym głosem powiedział: 
- Jestem D'Shay. Nie spotkaliśmy się wcześniej, ale ty musisz być Troią,  
wybranką  
Gryfa. 
Troia uznała, że jego uśmiech jest gorszy niż wyszczerzony pysk najgroźniejszego  
drapieżnika. Nie było w nim ani człowieczeństwa, ani niewinności prawdziwego  
zwierzęcia.  
D'Shay był istotą najgorszą w obu światach, prawdziwym apostołem Niszczyciela. 
- Kot odgryzł ci język? - Uśmiech zgasł. - Nie powinnaś tędy przechodzić. Mam...  
obsesję na punkcie wszystkiego, co wiąże się z Gryfem. I wszystkich. Chciałbym  
ugnieść ich  
na miazgę i urobić wedle swojej woli albo może tylko zobaczyć, jak on zareaguje,  
gdy  
zobaczy ich w moich rękach. 
Nie mogła dłużej ukrywać narastającego strachu, ale zmusiła się do hardej  
odpowiedzi. 
- Budzisz litość, Shaidarolu! Nic dziwnego, że ty i ten ścierwojad tak dobrze  
się  
dogadujecie! 
Puścił jej brodę i ze zdumiewającą prędkością uderzył ją w twarz. Krew pociekła  
jej z  
ust, ale odczuła pewną satysfakcję. 
- - Nie ma już Shaidarola! Jestem D'Shay, najwierniejszy sługa Wielkiego  
Niszczyciela! 
- - Puść ją. - Poznała ten głos, lecz już nie wiedziała, czy powinna się  
cieszyć, czy  

żałować, że go słyszy. 
Wielmożny Petrac, z niedźwiedziem u jednego boku i wielkim górskim kotem po  
drugiej stronie, pojawił się na ścieżce. Przez chwilę wydawało się, że dwie  
grupy rzucą się na  
siebie, ale D'Shay cofnął się i z wcześniejszym, niepokojącym uśmiechem rozkazał  
dwóm  
zbrojnym pomóc jej wstać. Puścili ją, gdy tylko stało się jasne, że może stać o  
własnych  
siłach. 
Wola Lasu wyciągnął rękę. 
- - Chodź do mnie, dziecko. 
- - Do ciebie? - syknęła. 
D'Shay zaniósł się gromkim i długim śmiechem. 
- Wydaje się, żeś utracił szacunek i zaufanie swoich poddanych, Mistrzu  
Opiekunie! 
Petrac bardziej był zirytowany niż zmartwiony. 
- Jeśli nie chcesz iść z obecnym tu D'Shayem, Troio, proponuję, żebyś podeszła  
do  
mnie. 
Postawiona przed takim wyborem, niechętnie dołączyła do Mistrza Opiekuna.  
Wielmożny Petrac z pogardą i lekceważeniem popatrzył na D'Shay a. 
- Nie waż się jej tknąć. Nawet twój pan nie uratuje cię przed moim gniewem,  
jeśli to  
zrobisz. 
Z miną wskazującą, że nic sobie nie robi z pogróżki, Mistrz wilczy najeźdźca  
powoli  
pokiwał głową. 
Troia popatrzyła na tego, którego niegdyś darzyła uwielbieniem i, tłumiąc gniew,  
wyszeptała: 
- Co on tu robi? 
Potrząsając głową, Wola Lasu ze smutkiem odparł: 
- - Najwidoczniej jest moim nowym sprzymierzeńcem, maleńka. 
- - Sprzymierzeńcem? - Coraz to gorzej. 
Wielmożnego Petraca chyba zabolało oskarżenie widoczne w jej oczach. 
- - Zrobię wszystko, co konieczne, by uratować część Krainy Snów. Jeśli usiądę z  
założonymi rękami, nic z niej nie pozostanie. Nic. 
- - Ale to wilczy najeźdźcy! Jak możesz się zadawać z tym pomiotem szalonego  
boga? 
- - Już wcześniej miałem z nimi do czynienia. 
- - Od teraz będziesz układać się ze mną, wielmożny Petracu. - D'Shay czerpał  
dużą  
przyjemność z tego oświadczenia. Mistrz Opiekun zmrużył oczy, a po chwili  
pokiwał głową. 
Troia schowała twarz w jego piersiach. 
- - Najpierw D'Rak, a teraz ten zdrajca... Czy Gryf też jest częścią tej umowy?  
Czy  
wydasz go temu... temu... 
- - Sza, dziecko. - Mistrz Opiekun ze zmęczeniem popatrzył na D'Shaya. - Masz  
moje słowo, Shaidarolu, pod warunkiem, że zadziałasz szybko i dotrzymasz  
warunków  
umowy, jaką zawarłem z D'Rakiem, choć skąd wiesz tyle... 
D'Shay pogładził kozią bródkę. 
- - Możesz podziękować za to Tzee. Są wybornymi sprzymierzeńcami. Wiesz, że  
zrobią wszystko, byle tylko uzyskać większą moc. Miło mieć sojusznika, który  
jest tak  
nieskomplikowany. Skontaktowałem się z nimi na początku w nadziei, że  
wykorzystam je do  
zlokalizowania Gryfa. Miały mi też służyć jako oczy obserwujące D'Raka. Wyobraź  
sobie  
moje zdziwienie, gdy odkryłem, że w zamian za miarkę mocy gotowe są powiedzieć  
mi  

wszystko o twoich układach ze starszym dozorcą. I dobrze się stało. Zdobycie  
Sirvak Dragoth  
zagwarantowałoby mu pierwsze miejsce wśród faworytów Niszczyciela... to znaczy,  
Mistrza  
Watahy. 
- - Do czego ty nie możesz dopuścić. 
W Troi narastały złe przeczucia. Niemożliwe, by D'Shay uszanował umowę z  
wielmożnym Petrakiem, Dopóki istnieć będzie choć jedna część Krainy Snów, wilczy  
najeźdźcy będą się zastanawiać, czy nie okaże się dla nich zagrożeniem. Jedyne  
pewne  
rozwiązanie polegało na wyeliminowaniu problemu raz na zawsze. Wyeliminowaniu  
Krainy  
Snów. 
Wiedziała, że wielmożny Petrac postrzega to inaczej. Choć już złamał obietnicę  
złożoną jednemu wilczemu najeźdźcy, nadal przestrzegał swego rodzaju kodeksu  
honorowego i spodziewał się, że D'Shay, który był ostatnią osobą, jakiej ona by  
zaufała,  
dotrzyma swojej części umowy. 
- Coś trzeba z nią zrobić, wiesz to. 
Z początku wcale nie myślała, że D'Shay mówi o niej. Dopiero kiedy poczuła, że  
Petrac drgnął, zdała sobie sprawę z niebezpieczeństwa. 
- Już ci mówiłem. Nie wolno jej tknąć! D'Shay parsknął. 
- - A niby jak chcesz usunąć ją z drogi? Już pokazała, że ma silną wolę. Skoro  
raz  
zdołała uciec z twojego snu, ucieknie z następnego. Lepiej oddać ją Tzee. One  
się nią zajmą. 
- - Nie zrobię tego. I nie myśl, że mnie przestraszysz, Shaidarolu! Potrzebujesz  
albo  
mnie, albo Geasa do otworzenia Bramy, by przeszły przez nią twoje wojska, a  
śmiem wątpić,  
czy jego zdołasz do tego namówić! Zależy ci też na tym, aby Brama była otwarta  
na tyle  
długo, żeby moc Niszczyciela mogła podtrzymać twoją raczej wątłą egzystencję! -  
Wola Lasu  
uśmiechnął się triumfalnie na widok miny Mistrza wilczego najeźdźcy, który  
cofnął się w  
chwilowej panice. - Tak, znam twój problem i wiem też, czym są twoi słudzy.  
Wszędzie poza  
Krainą Snów nić twojego żywota jest bezpieczna. Zawsze jesteś w kontakcie ze  
swoim  
panem. Tutaj jego moc nie sięga i albo musisz polegać na otwartej Bramie, która  
umożliwi  
mu stały dostęp, albo zdać się na łaskę Tzee. Zastanawiam się, jak by się  
poczuły, gdyby  
wiedziały, że przywłaszczyłeś sobie część ich istoty, by stworzyć swoich  
lojalnych  
strażników? Czy mam im powiedzieć? To zaoszczędziłoby mi kłopotów. Mógłbym  
wrócić,  
żeby dogadać się z D'Rakiem. 
D'Shay wybuchnął śmiechem. Oboje, i Mistrz Opiekun i Troia, która ponownie  
zajęła  
się pilnym obserwowaniem reakcji wilczego najeźdźcy, zadrżeli, słysząc ten  
dźwięk. 
- - Wybornie to wykoncypowałeś, wielmożny Petracu! Sprawa nie jest tak prosta,  
jak myślisz, ale wiele się nie pomyliłeś! Pozwolę sobie zauważyć, że umierałbym  
dość długo,  
mając czas na wymierzenie sprawiedliwości. Pierwszą osobą, która by ucierpiała,  
byłaby  
kotka skulona w twoich ramionach. Ale dlaczego sprzymierzeńcy mieliby się  
wadzić? Czas  
na działanie, nie na kłótnie! D'Rak może w każdej chwili odkryć twoją  

dwulicowość. Gryf  
nadal jest na wolności... 
- - Nie. Mam go. 
- - Masz go? - Twarz D'Shaya zajaśniała szczerą radością. - Doskonale! 
- - Oddam... Oddam ci go pod warunkiem, że przysięgniesz dotrzymać umowy.  
Przysięgniesz na swojego pana, Niszczyciela, nie Mistrza Watahy. 
- - Panie, nie! - Troia próbowała się uwolnić, ale ręka Petraca była tak silna  
jak  
kajdany w prywatnej celi D'Raka. Wola Lasu zakrył dłonią jej usta. 
D'Shay zignorował jej wybuch. Niewiarygodne, wyglądał tak, jakby chciał uściskać  
swojego sprzymierzeńca. 
- Mój pan i ja dziękujemy ci za ten dar! Na jego imię przysięgam dotrzymać  
umowy!  
Dostarcz mi Gryfa, a twoja prywatna domena na wieki pozostanie nietknięta! 
Wielmożny Petrac był tym usatysfakcjonowany. 
- - Gryf jest w bezpiecznym miejscu i tam pozostanie. On i jego dwaj  
towarzysze...  
odpoczywają. 
- - Wobec tego zaczynajmy. 
- - Zgoda. - Mistrz Opiekun popatrzył na Troię. Chciała ugryźć go w rękę, ale on  
szczelnie zamykał jej usta. - Przepraszam, maleńka, lecz nadszedł czas upadku  
Sirvak  
Dragoth, żeby w Krainie Snów wreszcie zapanował spokój. Będziesz musiała to  
przespać.  
Wybacz. 
Syknęła na znak protestu. Wielmożny Petrac oderwał rękę od jej ust i sięgnął do  
czoła.  
Troia miała czas tylko na to, by zacząć najbardziej plugawe przekleństwo, jakie  
w życiu  
słyszała, gdy zdradliwy opiekun przyłożył palec do środka jej czoła. Straciła  
przytomność i  
zwisła bezwładnie w jego ramionach. On, chcąc ją podtrzymać, upuścił drewnianą  
laskę.  
Kiedy wyprostował się po podniesieniu kostura, napotkał spojrzenie D'Shaya. 
- - Daję ci dwie godziny. Za dwie godziny twoje wojsko musi stać w gotowości. Ja  
będę miał dość roboty z utrzymaniem otwartej Bramy, gdyż spodziewam się, że inni  
Mistrzowie Opiekunowie będą chcieli ją zamknąć. 
- - Dwie godziny to aż nadto. Wystarczy mi jedna. 
- - Jedna? - Petrac zamrugał. - Godzina na zebranie armii? 
Jeden z ożywionych strażników D'Shaya - kwestią sporną było, czy Tzee lub też  
coś  
od nich wzięte mogło być zwane życiem w pełnym tego słowa znaczeniu - już  
przeszedł przez  
portal. Wilczy najeźdźca odpowiedział na pytanie opiekuna. 
- - Jedna godzina. Jesteśmy przygotowani na tę chwilę. Jak myślisz, skąd starszy  
dozorca D'Rak zamierzał wziąć swoją armię? 
- - Nigdy nie pojmowałem, na jakiej zasadzie może powstać takie społeczeństwo. 
D'Shay posłał mu ostatni uśmiech, zanim wraz z drugim strażnikiem zniknął w  
porta]  
u Tzee. 
- Mógłbym powiedzieć to samo o twoim, Mistrzu Opiekunie. Wielmożny Petrac  
patrzył, jak Tzee się wycofują. Kiedy portal skurczył się w nicość, rzucił  
ostatnie spojrzenie  
na Troię śpiącą na ścieżce. Zmarszczył czoło, ale wiedział, że teraz nie pora na  
rozmyślania.  
Miał zostać znienawidzony, obrzucony obelgami, ale to się skończy, gdy ci,  
którzy przeżyją,  
zrozumieją jego pobudki. Wola Lasu bez chwili przerwy odczuwał ból, jaki nękał  
na wpół  
prawdziwy świat zwany Krainą Snów. Nie mógł dopuścić, by ten kraj cierpiał, i  
jedynym  

rozwiązaniem było zaleczenie starych, jątrzących się ran. Rozwiązanie  
przypominało  
przecinkę drzew w jego lesie, żeby inne mogły lepiej rosnąć. Nowa kraina na  
zawsze będzie  
bezpieczna przed zewnętrzną rzeczywistością, taką jak wilczy najeźdźcy czy  
smoki, które  
władają kontynentem na zachodzie. Pewnego dnia stanie się wspanialsza niż  
kiedykolwiek. 
Tutaj dzień był jasny i słoneczny. Nie miał pojęcia Jak jest w tym samym miejscu  
w  
innej rzeczywistości. Prawdopodobnie mokro i ponuro. To naprawdę nie miało  
znaczenia.  
Liczyły się tylko zapoczątkowanie zmiany. Za niecałą godzinę rozpocznie się  
obrzęd  
narodzin nowej chwały Krainy Snów. Zrodzone z popiołów, krwi i płomienia, ziemie  
te staną  
się silniejsze i wolne. 
Pogodzony z sobą Mistrz Opiekun szedł w kierunku swego prywatnego miejsca  
kontemplacji. Gdy nadejdzie czas - a dokładnie wiedział, kiedy to nastąpi -  
będzie  
przygotowany. 
Ktoś postępował niezgodnie z jego życzeniami. 
D'Rak wiedział, ponieważ Gryfa i jego towarzyszy nigdzie nie można było znaleźć.  
Krążyły plotki, że widziano ich w pobliżu warowni Mistrza Watahy, że horda  
okropnych  
verlokow deptała im po piętach i że zostali pożarci - co, znając verloki, było  
całkiem  
możliwe. 
Otrzymał również potwierdzone raporty o zakapturzonych, beztwarzych istotach  
celowym krokiem wędrujących ulicami - nikt nie przypominał sobie, by kiedyś  
poruszały się  
z taką celowością. To najbardziej go martwiło. Mieli wszak być neutralni. Nigdy  
nie  
opowiadali się za Aramitami ani nie występowali przeciwko nim - prżynamniej on  
nic o tym  
nie wiedział. A jednak... 
Odprawił DTarany'ego, żeby móc w spokoju przemyśleć te sprawy. Komnatę  
spowijał półmrok. Prawdę mówiąc, jedynym źródłem światła było Oko Wilka. Na  
szczęście  
płonęło jednostajnym światłem. Ostatnio nie można było na nim polegać, jak  
gdyby... moc  
Niszczyciela stawała pod znakiem zapytania. Nikomu o tym nie powiedział,  
ponieważ  
mogłoby to osłabić jego pozycję. Oko zamigotało tylko raz w ciągu dnia, ale to  
wystarczyło,  
żeby go przestraszyć. Po pochwyceniu Gryfa zauważył powrót do stabilizacji. 
Jednak wbrew temu, że Oko sprawowało się nienagannie, nie mógł dowiedzieć się  
niczego o Gryfie, jego smoczym towarzyszu ani kobiecie z Krainy Snów. Wdział, że  
nie  
wpadli w ręce D'Shaya. Gdyby tak było, jego arcyrywal ogłosiłby to publicznie.  
Pojmanie  
Gryfa byłoby równoznaczne z Wiktorią D'Shaya i pewną klęską starszego dozorcy. 
D'Rak pozwolił, by moc skupiona przez Oko wyniosła go z komnaty na ulicę.  
Stawanie się integralną częścią samej struktury świata budziło w nim dreszcz  
rozkoszy.  
Ukryte wzory świata stały przed nim otworem i kusiło go, by wpleść się w nie na  
zawsze.  
Dawno temu nauczył się panować nad takimi pokusami, ale to nie powstrzymywało go  
od  
upajania się samą możliwością. 
Dokładne przeszukanie miasta potwierdziło raz jeszcze, że nigdzie ich nie ma.  

Przynajmniej ze znalezieniem Gryfa nie powinno być kłopotów. Jak straże, Gryf  
został  
oznakowany, powinien więc wiedzieć, gdzie on jest i co robi, ale było inaczej.  
Wątpił,  
czyjego śmierć spowodowałaby śmierć lwioptaka - co nie znaczy, że zamierzał  
zweryfikować  
tę teorię. Wydawało się, że ktoś albo coś strzeże odmieńca, ukrywając go przed  
aramickimi  
mocami, danymi mu przez samego Niszczyciela. Coś równe bogu... ale to absurd!  
Nigdy nie  
było i nigdy nie mogło być siły zdolnej dorównać mocy prawdziwego pana tego  
imperium! 
D'Rak wrócił myślami do pojmania Gryfa. Towarzyszyła mu kobieta, która w  
pewnym momencie zniknęła. Uciekła portalem, co do tego nie było wątpliwości.  
Niestety,  
wyśledzenie portalu okazało się niemożliwe. Stała obserwacja wskazywała, że tego  
typu  
przejścia pojawiły się co najmniej dwa razy, raz w obrębie murów miasta, ale  
trudno było  
powiedzieć coś więcej na ich temat. 
- Mistrzu! 
Starszy dozorca poderwał głowę w słusznym gniewie, gdyż intruz przerwał jego  
kontakt z Okiem. Nikomu, nawet jego nowemu zastępcy, nie wolno było przeszkadzać  
w  
czasie kontemplacji. Wezwał strażnika i kazał mu przywlec bezczelnego dozorcę. 
DTarany pozwolił się podprowadzić bez chwili wahania. Niepokój wykrzywiał mu  
rysy, ale nie był to strach o własną skórę. D'Rak uznał to za dziwne. Młodszy  
dozorca z  
pewnością musiał wiedzieć, że naruszył prawo. Może warto posłuchać, co ma do  
powiedzenia, a dopiero potem wtrącić do lochów na kilka dni... nauki zasad. 
- - Mów, i lepiej rób to dobrze! 
- - Mistrzu! - DTarany próbował złapaćoddech. Biegł dłuższy czas, chcąc  
dostarczyć  
wieści swemu panu w sposób, który zagwarantuje pełne zrozumienie. - Mistrzu,  
dyżurne  
jednostki zostały postawione w stan gotowości! Wszyscy! Jeźdźcy gryfów, dozorcy,  
żołnierze  
liniowi, treserzy biegusów - wszyscy, co do jednego! 
D'Rak wstał, trzęsąc się z gniewu i dlatego, że zrozumiał przyczyny tego stanu  
rzeczy.  
Mimo to musiał być pewien, zanim cokolwiek zrobi. 
- Szykują się na manewry? Jakie mają rozkazy? Kto je wydał? Młody Aramita runął  
na kolana, aż nazbyt dobrze świadom, że jego życie w każdej chwili może dobiec  
końca. 
- - Mistrzu, rozkazy pochodzą od D'Shaya, z aprobatą Mistrza Watahy! On... on  
twierdzi, że podbije Krainę Snów! Panie, czy to możliwe? Możliwe... 
- - Odejdź! Wracaj na stanowisko! Twoje poczucie obowiązku zostanie nagrodzone! 
Uradowany kolejnym niespodziewanym obrotem fortuny, D'Farany zasalutował i  
wybiegł z komnaty. Dwaj strażnicy, którzy go przywiedli, czekali na rozkazy.  
D'Rak rzucił  
im jedno spojrzenie. Natychmiast odwrócili się i, co dobrze o nich świadczyło,  
oddalili się w  
pospieszny, ale nie bezładny sposób. 
Dygocąc ze złości, starszy dozorca wyciągnął rękę i odnowił kontakt z Okiem. Z  
powodu narastającej furii połączenie było niestabilne, lecz zdołał zobaczyć, że  
wszystko, o  
czym powiadomił go adiutant, jest prawdą. Wojsko Aramitów przez cały czas  
czekało w  
pogotowiu na wypadek możliwej inwazji z Krainy Snów. Niszczyciel tego wymagał.  
Co  
miesiąc żołnierze z różnych garnizonów przydzielani byli do służby w tej  

jednostce szybkiego  
reagowania. Ich sprzęt był wymieniany, gdy tylko zaczynał się niszczyć.  
Regularnie  
sprawdzano, czy racje żywnościowe nadają się do spożycia, i zastępowano je  
nowymi, zanim  
stały się niejadalne. Była to jednostka uderzeniowa. W tej chwili inne oddziały  
też zostały  
postawione w stan gotowości i ściągały zewsząd swoich łudzi. Starszy dozorca  
wiedział, że  
również jego gwardziści przygotowują się do wypełnienia przydzielonych im zadań.  
Niektórzy będą patrolować miasto, strzegąc jego bezpieczeństwa, inni zaś wezmą  
udział w  
ataku na Krainę Snów. Co do samego starszego dozorcy, jego zadaniem... 
Jego zadaniem było przeżycie, i on to wiedział! D'Shay zrobi wszystko, co w jego  
mocy, by go skompromitować i zastąpić innym, bardziej bezwolnym dozorcą. 
,Zostałem zdradzony!" 
Winę ponosił jego rzekomy sprzymierzeniec, Mistrz Opiekun zwany Petrakiem. A  
jednak nadal mogła istnieć szansa. Cokolwiek D'Shay mu zaoferował, on, D'Rak,  
zaproponuje więcej. Wtedy opiekun zamknie Bramę, odcinając tych, którzy już  
przeszli.  
D'Shay okryje się hańbą za wprowadzenie ludzi w zasadzkę, a wówczas on wkroczy  
do akcji  
i wszystko naprawi. Okaże się wielkim bohaterem, jedynie za cenę życia paruset  
żołnierzy.  
Ale ich zawsze było dużo. 
Z pomocą Oka odnalazł Tzee. Nadal potrzebował tego robactwa, żeby skontaktować  
się z Krainą Snów. Niedługo to uleganie zmianie. 
- Tzee... 
Zdumiał się, jak chętnie się zgłosiły. Tzee zawsze się wahały, widząc, kto jest  
silniejszy. Nawet z mocą, jaką je obdarzył, dobrze znały swoje miejsce. 
- Tzee... 
Oko zadrżało, a D'Rak nie mógł powstrzymać mrugnięcia. Tzee nie tylko  
podtrzymywały kontakt - zaczynały się manifestować. 
- Tzee... 
Utworzyła się nad nim ogromna, czarna, mglista chmura materii i energii,  
pulsująca  
jak żywe serce. D'Rak czuł na sobie miliardy oczu. Złych oczu. Tzee musiały  
czekać na tę  
chwilę. 
Wezwał moc Oka Wilka i w konsternacji szeroko otworzył oczy, gdy blask wielkiego  
kryształu przygasł. "Niemożliwe!" Sięgnął do Zęba Niszczyciela na piersiach, ale  
on też był  
martwy. Martwy. 
A strażnicy nie spieszyli mu z pomocą. Stali tak, jakby nic nie słyszeli, nic  
nie  
widzieli. 
- Tzee... 
D'Rakowi pozostało tylko jedno... 
XVI 
- Opuszczając to miejsce, utracimy ochronę wielmożnego Petraca. Poważył się  
zamaskować tylko te trzy komnaty przed wzrokiem wilczych najeźdźców. Nie wątpię,  
że nie  
chciał, by jego sprzymierzeniec... - Jerilon Dane splunął, gdy wypowiedział to  
słowo 
- dowiedział się o jego dwulicowości. 
Plan Gryfa sprowadzał się do znalezienia jednego z nieludzi, inaczej  
Beztwarzych, i  
nakłonienia go do udzielenia im pomocy. Wiedział, że dla nich miejsce to nie  
jest żadną  
przeszkodą. Beztwarzy robili to, co chcieli, wszędzie tam, gdzie chcieli.  
Rzekomo byli  

neutralni, ale to niekoniecznie musiało oznaczać, że nie mogą ingerować. Ze  
wszystkich  
zagadek, na jakie się natykał, nieludzie stanowili jedną z najbardziej  
niepokojących. 
- - Nie możemy czekać, aż jeden z nich do nas przyjdzie - oznajmił spokojnie  
lwioptak, ignorując ostatni fragment wypowiedzi. Myślał o tym bez przerwy. To  
była ich  
największa nadzieja. 
- - Dlaczego nie? Mają, jak się wydaje, talent do pojawiania się, gdy ktoś  
potrzebuje  
pomocnej dłoni. Wiem coś o tym. Gdyby nie oni, biegusy by mnie dopadły. 
- - Ja nie powierzę swojego losu Beztwarzym - syknął Morgis. 
- Nie umiem wyjaśnić powodów, ale im nie ufam. 
Gryf przyjrzał mu się uważnie. W spojrzeniu Morgisa widniał ten sam wyraz, który  
Jak podejrzewał, pojawiał się w jego oczach, gdy rozpaczliwie próbował przywołać  
wspomnienia. Nie byłoby dziwne, gdyby wyszło na jaw, że nieludzie knują coś na  
własną  
rękę. Mimo to... 
- - Masz jakiś inny pomysł? 
- - Nie. - Głos smoka był bezdźwięczny, zrezygnowany. - Nie nasuwa mi się nic  
konkretnego. Mam niewielkie doświadczenie w organizowaniu ucieczek ze  
stołecznego  
miasta wrogiego imperium. Może następnym razem. 
U kogoś innego byłaby to próbka humoru. U smoka... Gryf nie był całkiem pewien. 
- Ale nic poza tym nie stoi na przeszkodzie, prawda? - Aramita miał najmniej  
powodów, żeby czerpać zadowolenie z zaistniałej sytuacji. Chciał za wszelką cenę  
opuścić  
swój były dom. Gdyby został pojmany, w najlepszym wypadku czekał go kolejny  
wyścig o  
życie z biegusami. 
Dane znalazł zgaszoną pochodnię, którą Troia przyniosła przed zdemaskowaniem  
Petraca i zostawiła, wychodząc na jego życzenie. Choć nie było tu całkiem ciemno  
- nikły  
blask emanował z maleńkich kryształków osadzonych w regularnych odstępach na  
ścianach -  
pochodnia zapewniała pewne poczucie bezpieczeństwa. Najbardziej zadowolony był  
Aramita,  
który bardzo źle widział w ciemności. Cieszył się, że nie będzie musiał chodzić  
ze strachem,  
iż wpadnie na coś, czego w porę nie zobaczy. Z zapaloną po paru próbach  
pochodnią zaczęli  
wędrówkę korytarzami, z których na pozór nie korzystał nikt od wielu pokoleń."Na  
pozór"  
było kluczowym określeniem - Gryf dobrze pamiętał przejście w cytadeli starszego  
dozorcy. 
- Jesteś pewien, że te podziemia nie są używane? Dane pokiwał głową. 
- Ten fakt nie jest dostatecznie ważny, bym musiał o nim zapominać. Korytarze  
pochodzą z wczesnych dni Canisargos, kiedy miasto było ledwie pograniczną osadą.  
Jak  
widzicie, nasi przodkowie byli doskonałymi budowniczymi, choć nie wątpię, że  
niejeden raz  
dokonywano tu przeróbek. Wówczas korytarze te były dużo lepiej ukryte. Później  
pełniły  
funkcję magazynu. Wiele z nich nadal jest w użyciu, ale inne zostały  
pozostawione samym  
sobie. - Dziwny uśmiech przemknął przez jego twarz. - To ciekawe, źe mieszkańcy  
takiego  
potężnego miasta zapomnieli o świecie istniejącym pod swoimi stopami. Staliśmy  
się... oni  
stali się zbyt zadufani w sobie. Myślą, że nie muszą się niczego obawiać, że są  
niepokonani. 

Aramita zamilkł i nikt nie odzywał się przez dłuższy czas. Sprawdzili kilka  
bocznych  
korytarzy, ale zawsze kończyły się one w jakiejś komnacie. Osądzili, że  
najlepiej trzymać się  
głównego ciągu i mieć nadzieję, że doprowadzi ich do wyjścia. 
Natknęli się na kolejną odnogę i Morgis postanowił rzucić na nią okiem. Pochylił  
się i  
dostosował oczy do mroku. 
- Schody! - Jego krzyk sprawił, że pozostali błyskawicznie rzucili się ku niemu,  
głównie po to, żeby go uciszyć na wypadek, gdyby nie byli tu sami. - Wiodą w  
górę! 
Nie można było winić go za hałaśliwy entuzjazm. Rzeczywiście były tam schody, a  
raczej ich resztki. Tutaj wiek zebrał większe żniwo niż w korytarzach. Sprawiały  
wrażenie  
późniejszego dodatku. Dan z pochodnią wysunął się na czoło i prześledził  
wzrokiem ich bieg  
aż do... 
Były wilczy najeźdźca odsunął się od stopni, klnąc się na boga, w którym, jak  
twierdził, nie pokładał już wiary. 
- Co jessst? - syknął ze złością smok. Podszedł do schodów i popatrzył w górę. -  
Zamurowane! Nie ma przejścia. 
Ostrożnie wspiął się po skruszonych stopniach i zniknął w ciemności. Powrócił po  
minucie. 
- - Nie ma żadnych ukrytych drzwi, chyba że są lepiej zamaskowane niż wszystkie  
inne, jakie napotykałem, łącznie z tymi w siedzibie dozorcy. Rzekłbym, że  
zamurowano je  
przed laty, może całe dekady temu. 
- - Może nie być innego wyjścia z tej części korytarza - dodał z rozdrażnieniem  
Aramita. - Być może będziemy musieli wrócić po własnych śladach i ruszyć w  
przeciwnym  
kierunku. 
Gryf pogrążył się w krótkiej zadumie. 
- - Czy wówczas nie znajdziemy się bliżej centrum Canisargos? 
- - Nie umiem powiedzieć. Nie widziałem powierzchni. Założyłem, że kierujemy się  
ku murom miejskim, bo nasz "zbawca", wielmożny Petrac, dał mi to do zrozumienia.  
Powiedział parę rzeczy, nic konkretnego, i wtedy naprawdę nie przywiązywałem  
wagi do...  
do... Ale ze mnie zapominalski głupiec! Musimy wrócić do komnat, z których  
wyruszyliśmy!  
Może tego nie zabrał! 
- - Czego nie zabrał?- zapytał Morgis, ale Aramita już zawrócił i po chwili  
zniknął w  
oddali. 
- - Za nim! - Gryf miał nadzieję, że to, o czym przypomniał sobie Dane, warte  
jest  
powrotu do punktu wyjścia. Każda chwila spędzona w labiryncie pod miastem  
przybliżała  
niebezpieczeństwo, jakie groziło Krainie Snów. Skoro tajemnica raz wyszła na  
jaw, Petrac  
musiał liczyć się z tym, że ktoś inny też może ją odkryć. Lwioptak wiedział, że  
plany Mistrza  
Opiekuna wobec jego domu i ludu, jakie by nie były, już niedługo zostaną  
wdrożone w życie.  
Dopiero wtedy wielmożny Petrac będzie mógł spocząć na laurach. 
Znaleźli byłego wilczego najeźdźcę nie w tej komnacie, w której byli uwięzieni,  
tylko  
w sąsiedniej, mniejszej. Z pewną trudnością, ponieważ w jednej ręce trzymał  
pochodnię,  
Dane wyciągał coś z ciemnego kąta. Zaciętość, z jaką to robił, wyraźnie  
wskazywała, że  
ogromnie zależy mu na znalezisku. 

W migotliwym świetle Gryf zobaczył tylko okręcony gałganem przedmiot w  
przybliżeniu wielkości głowy - makabryczne porównanie, zważywszy na sytuację - i  
najwyraźniej kruchy, gdyż Aramita obchodził się z nim jak z nowo narodzonym  
dzieckiem. 
Podał pochodnię Gryfowi. 
- - Potrzymaj, żebym mógł lepiej złapać. 
- - Co to jest? 
- - To, wielmożny Gryfie, głowa twojego byłego klucznika, łeb bestii zwanej  
R'Mokiem. 
- - Ohyda! - syknął Morgis. - My nie tracimy czasu na takie trofea! Zostawiamy  
ciała  
wrogów ścierwojadom albo naszym wierzchowcom, jeśli są głodne! 
Jerilon Dane skrzywił się. 
- Jesteście dużo bardziej cywilizowani, jasne. Nie zatrzymałem tej zabawki z  
powodu  
upodobania - choć nie zaprzeczę, że niektórzy z moich dawnych kolegów mogą  
zbierać  
podobne pamiątki. Zachowałem ją, bo pomyślałem, że głowa klucznika może okazać  
się  
przydatna. Poza tym wątpię, czy naprawdę wiesz, co skrywa się pod tym kapturem. 
Były żołnierz ściągnął materiał, tak podobny z wyglądu do całunu, i uśmiechnął  
się  
zimno. 
- Starszy dozorca D'Rak był mistrzem w budowaniu z kryształu. 
Głowa klucznika była parodią prawdziwej ludzkiej głowy. Wyglądała tak, jakby  
wycięto ją z jednego kawałka kamienia. Wyrzeźbione usta rozciągały się w  
szerokim  
uśmiechu, ale nie można było doszukać się w nich choćby cienia humoru. W  
miejscu, gdzie  
powinien być nos, widniał niewielki guzek, i na tym kończyło się wszelkie  
podobieństwo do  
głowy człowieka. Brakowało oczu, nie było też uszu ani nawet otworków po bokach  
głowy.  
Pod pewnymi względami groteskowy przedmiot kojarzył się z głowami nieludzi. 
- Ten człowiek jest najplugawszym z nekromantów. Nie wystarczyło mu wskrzeszanie  
zmarłych - mruknął z odrazą smok. - Musiał ich okaleczać. 
Gryf zwrócił uwagę na znaczki wyryte z boku fałszywej głowy. 
- - Co to jest? 
- - Element zaklęcia, jakie zastosował starszy dozorca, by stworzyć to  
paskudztwo.  
To nie było jego pierwsze dzieło, panowie. Ostatnie i najlepsze. Inne żyły tylko  
po kilka  
miesięcy. 
- Po co je tworzył? Dane wzruszył ramionami. 
- Nie pamiętam. Powtórzyłem warn to, co rzekł mi wielmożny Petrac. Wiedział, że  
potrzebowałem głowy, żeby was uwolnić. Skoro nie kazał jej zostawić, zabrałem ją  
z sobą.  
Nadal trudno mi uwierzyć, że ktoś taki jak Mistrz Opiekun zadaje się z ludźmi  
pokroju  
D'Raka. 
Gryf przyglądał się głowie. Nie było widać miejsca, gdzie łączyła się z szyją,  
ale  
lwioptak raczej się nie znał na magii dotyczącej kryształów. Większość jego  
wiadomości  
pochodziła od największego samotnika spośród Smoczych Królów - enigmatycznego  
Kryształowego Smoka. Jemu nie można było odmówić mocy. Tylko z jego pomocą  
lwioptak,  
Cabe i Gwen Bedlamowie oraz Błękitny Smok mogli zniweczyć ludobójczy plan  
obłąkanego  
Lodowego Smoka, brata najbliższego mu pod względem mocy. Przez, chwilę Gryf  
zastanowił  

się, co potężny smoczy pan zrobiłby z tym fantem. 
W końcu oderwał oczy od tego dzieła wynaturzonego umysłu. 
- Trzymaj to pod kapturem dopóki nie będzie absolutnie potrzebne. Co do  
wielmożnego Petraca, przypuszczam, że ułożyłby się z samym Niszczycielem, gdyby  
tylko  
miał pewność, że jego małe królestwo pozostanie nietknięte. W pewien przewrotny  
sposób  
widzi siebie jako jedyną szansę dla części Krainy Snów. A skończy się na tym, że  
ją zabije. 
Morgis pokiwał głową. 
- Jest szalony, jeśli myśli, że zachowa władzę nad tymi, którzy przeżyją. W  
końcu  
odkryją prawdę i to będzie jego koniec. 
Gryf zamrugał. 
- - Posłuchaj, co my mówimy. Jakby Kraina Snów już była stracona. Być może  
jeszcze mamy czas. Być może wielmożny Petrac jeszcze nie zaczął. 
- - Nie możemy użyć tego tutaj. - Jerilon Dane czynił niezdarne próby zakrycia  
"twarzy" tworu D'Raka. - Pozostałości czaru maskującego Mistrza Opiekuna czynią  
tę rzecz  
bezużyteczną. Musimy wyjść na korytarz. 
- - No to chodźmy. Jestem już zmęczony tymi katakumbami. Chcę zobaczyć niebo. 
Morgis ruszył pierwszy, z mieczem w pogotowiu na wypadek, gdyby coś się  
pokazało. Dane podążył za nim. Kiedy wyszli z komnaty, krzyknął z zaskoczenia.  
Gryf, który  
deptał mu po piętach, niemal na niego wpadł. Kiedy się wychylił i zobaczył  
przyczynę  
dziwnego zachowania Aramity, nie mógł go winić za brak opanowania. 
Kryształowa głowa płonęła blaskiem tak jasnym, że aż dziw, iż nie parzyła rąk  
trzymającego. Były wilczy najeźdźca szybko zakrył kapturem rozjarzony przedmiot,  
ale  
intensywne światło przenikało przez tkaninę. 
- - Wcześniej tak nie było! 
- - Co się dzieje? - Morgis odruchowo machnął mieczem w kierunku rozjarzonej  
głowy. Gdy tylko zdał sobie sprawę, co robi, z zakłopotaniem opuścił broń. 
Aramita potrząsnął głową, minął Gryfa i wrócił do komnaty. Oślepiający blask  
przygasł do bardziej znośnego, ale nie zamarł. 
- - Nie... nie... rozumiem - wydukał. 
- - Myślę, że straciliśmy dużą część osłony, jaką tu rozpiął wielmożny Petrac -  
powiedział z progu Gryf. Wskazał na zakrytą głowę. - To chyba jej sprawka.  
Myślę, że znosi  
czar. 
- - To niemożliwe! 
- - Jej to powiedz! Coś ją odmieniło! Zdarzyło się to w chwili, gdy wyniosłeś ją  
poza  
chronioną komnatę! Jeśli wiesz, jak się nią posłużyć - jeśli nadal uważasz, że  
możemy jej  
zaufać - to do roboty! Jeśli dozorcy nas namierzą, to możesz być pewien, że z  
miejsca przyślą  
tu żołnierzy! 
Ten argument zmusił Aramitę do działania. Podniósł się i wbił oczy w płonący pod  
kapturem przedmiot. 
- Myślę, że nadal mogę nią manipulować. Nie zostałem dozorcą z braku  
umiejętności,  
tylko dlatego, że nie zdołałem związać się ze swoim talizmanem. Wszyscy dozorcy  
muszą  
związać się z talizmanami pobłogosławionymi przez starszego dozorcę. 
Morgis parsknął. 
- - Co, jak mniemam, jest również doskonałym sposobem kontrolowania  
potencjalnych wichrzycieli. 
- - Całkiem możliwe. Dajcie mi trochę czasu. - Dane ściągnął kaptur i wlepił  
oczy w  

grubo ciosane rysy głowy. Zadrżał. - Czuję się tak, jakbym spoglądał w twarz  
samego  
wielmożnego D'Raka. Wszystko może okazać się trudniejsze niż przypuszczałem. 
Pióra i futro Gryfa nagle stanęły sztorcem. 
- Lepiej się pospiesz. Myślę, że nasz czas się kończy. W korytarzu rozbrzmiał  
tupot  
wielu podkutych butów. 
Ktoś o młodym głosie, nie do końca przywykłym do wydawania rozkazów,  
zakrzyknął: 
- Brać ich żywcem, jeśli to możliwe, ale zabić, gdy nie będzie innego wyjścia! 
Morgis przeniósł spojrzenie z roztrzęsionego Jerilona Dane'a na korytarz, a  
potem na  
Gryfa. Wykrzywił twarz w przerażającym uśmiechu, błyskając ostrymi zębami. 
- Ja ich zatrzymam! Wezwijcie mnie, jeśli przymusicie tę rzecz do działania albo  
wymyślicie jakiś inny cud! 
Wypadł z komnaty, wykrzykując pod adresem wilczych najeźdźców obelgi, które  
kwestionowały ich prawe pochodzenie. Dane nie mógł się powstrzymać i spojrzał na  
Gryfa,  
który w odpowiedzi wzruszył ramionami i dobył miecza. 
- - Naprawdę uważasz, że umiesz się tym posłużyć? 
- - Muszę, prawda? 
Lwioptak pokiwał głową i skoczył za smokiem. 
Wszędzie byli aramiccy żołnierze. W większości wyglądali na członków gwardii,  
ale  
byli wśród nich dwaj dozorcy. Dowodził jeden z nich, dużo młodszy, niż Gryf się  
spodziewał.  
Oczywiście, nie brał udziału w bitwie. On i jego towarzysz zaciskali w rękach  
swoje  
talizmany, próbując zyskać dobry widok na Morgisa. 
Gryf z miejsca poznał, kto musi być jego celem. 
Książę Morgis starł się z pierwszymi żołnierzami, krótkim mieczem wycinając  
krwawą s'cieżkę w ich szeregach. Dwaj wilczy najeźdźcy już polegli, a trzeci  
został ranny.  
Korytarze były dość szerokie, by trzech ludzi mogło walczyć ramię w ramię bez  
przeszkadzania jeden drugiemu, a to zwiastowało rychły koniec każdemu ich  
przeciwnikowi -  
pod warunkiem, że nie był to zwalisty, doświadczony w boju smok. Wilczych  
najeźdźców  
chroniły tarcze, lecz mimo to cofali się przed szarżującym księciem. 
Gryf zerknął na własny miecz i zaklął siarczyście. Nijak nie mógł dotrzeć do  
dozorców, a niedługo jeden albo obaj usidlą Morgisa. W najlepszym wypadku  
przeszkodzą  
mu na tyle, by żołnierze mogli wykonać zadanie. Pozbawiony magicznych mocy  
książę  
zginie jak każdy inny wojownik. Fakt, że będzie to śmierć bohaterska, stanowił  
niewielką  
pociechę. 
Jeden z poległych wilczych najeźdźców leżał na plecach. Gryf zauważył u jego  
boku  
ciemny, zakrzywiony sztylet, który był chyba ulubioną bronią odzianych w czerń  
postaci.  
Podbiegł do ciała i zabrał broń. Szybki rzut oka na drugiego martwego Aramitę  
ujawnił brak  
podobnego narzędzia. Będzie musiał poradzić sobie z jednym. 
Morgis zmuszał żołnierzy do szybkiego odwrotu. Gryf ledwo wierzył własnym  
oczom. Morgis był rozsierdzonym, wprawnym wojownikiem, prawda, ale przecież nie  
walczył z zielonymi rekrutami. Gwardziści jak gdyby rozmyślnie ustępowali mu  
pola. 
Było niemal za późno, gdy zrozumiał, co robią. Dopiero kiedy rozejrzał się za  
dozorcami i zobaczył tylko dowódcę, zwietrzył podstęp. 
Walczący minęli jeden czy dwa korytarze i nawet boczną komnatę. Morgis,  

zapamiętały w bitwie, nie zauważył, że jeden dozorca wszedł do komnaty po jego  
prawej  
stronie. Nim Gryf zrozumiał, co się dzieje, książę już mijał wejście. 
Lwioptak złapał nóż i przygotował się do rzutu. Skręcone ostrze było dziwnie  
wyważone, ale nie tak bardzo, jak się obawiał. 
Gdy ufny w swe zdolności smok minął wejście komnaty, dozorca stanął za nim i  
skupił się na powaleniu go mocą swego talizmanu. Podobnie jak dowódca, też był  
młody, co  
tłumaczyło, dlaczego nie sprawdził, gdzie jest drugi przeciwnik. Był  
żywymjeszcze dowodem  
potwierdzającym tezę, że większość weteranów jest wcale niegłupia. Przeważająca  
część  
głupców ginęła za młodu. 
Gryf rzucił prawie bez celowania. Musiał się spieszyć. 
W ostatniej chwili dozorca chyba go usłyszał, gdyż zaczął się odwracać. Całkiem  
możliwe, że to uchroniło go od natychmiastowej śmierci - gdyby stał odwrócony  
plecami,  
ostrze ugrzęzłoby w jego karku. Zamiast tego trafiło go w szyję i ześlizgnęło  
się po  
napierśniku. Dozorca zacharczał, puścił kryształowy talizman i poderwał rękę w  
daremnej  
próbie zatamowania krwi. Gryf zrozumiał, że choć nie trafił prosto w kark, udało  
mu się  
przeciąć żyłę szyjną. 
Sukces obrócił się w nieszczęście, bo umierający dozorca upadł na kolana, nim  
lwioptak zdążył do niego dotrzeć. Ciało uderzyło Morgisa od tyłu, wytrącając go  
z  
równowagi. Wilczy najeźdźcy hurmem rzucili się na księcia, a paru innych na  
Gryfa. 
- Gryfie! 
Wrzask Jerilona Dane'a nie zwiastował powodzenia. Były monarcha został pchnięty  
na ścianę przez licznych napastników, ale mimo to poczuł, jak zadygotał cały  
podziemny  
świat. Jaskrawy blask buchnął z komnaty, w której desperacko pracował Aramita. 
Gryfa omyła wezbrana fala mocy. Natychmiast pojął, co to oznacza. Kłopot w tym,  
że  
przyciśnięty do muru niewiele mógł zrobić. 
Przeraźliwy ryk powiększył ogólne pandemonium i w jednej chwili komnatę wypełnił  
szybko rosnący smok. 
Morgis przez zbyt długi czas musiał obywać się bez swoich mocy, a zwłaszcza  
wrodzonej zdolności do zmiany kształtu z ludzkiego na przyrodzony i odwrotnie.  
Zwykle z  
własnej woli przybierał postać człowieka, lecz odebranie mu prawa do przemiany  
przypominało podcięcie ptakowi piór na skrzydłach, żeby nie mógł fruwać. 
I tak jak ptak wie, że odrosły mu pióra, tak Morgis w jednej chwili poznał, że  
powróciła mu moc. 
Aramici szybko zapomnieli o Gryfie, kiedy pojawił się przed nimi smok  
największy,  
jakiego w życiu widzieli. Moc rozpętana przez Jerilona Dane'a rozdzierała system  
czarów,  
którymi dozorcy opletli Canisargos. Głowa Morgisa już dosięgała stropu  
korytarza, i to strop  
ustąpił pod smoczym naporem. Potężny głaz łącznie z fragmentami sufitu i ściany  
runął na  
kilku wilczych najeźdźców. Ci uwięzieni po tej samej stronie korytarza co Gryf,  
bezmyślnie  
próbowali przecisnąć się obok ogromniejącego smoka. Ich los był podobny: albo  
boki smoka  
rozsmarowywały ich po ścianach, albo wpadali w masywne łapy i kończyli żywot z  
połamanymi żebrami. Po dozorcy, którego Gryf powalił na początku, pozostało  
tylko lepkie  

wspomnienie. 
W tej chwili największym niebezpieczeństwem dla Gryfa było to, że zaślepiony  
wściekłością smok mógł przypadkowo go zmiażdżyć. Na razie udawało mu się  
uskakiwać  
przed walącymi się fragmentami podziemnego świata, ale teraz zapadały się  
również budynki  
stojące na powierzchni. Zdesperowany, brnął w kierunku oślepiającego światła. 
Jego oczy tylko częściowo dostosowały się do blasku, ale zdołał zobaczyć, co się  
dzieje w komnacie. Jerilon Dane stał na środku, trzymając fałszywą głowę w taki  
sposób,  
jakby próbował wchłonąć całą wypływającą z niej energię. Wydawało się, że nie  
zauważa  
trzęsącego się sufitu i ścian, ale wystarczył krok uczyniony ku niemu przez  
Gryfa, by czujnie  
poderwał głowę. 
Zmierzyli się wzrokiem. Oczy, które patrzyły na lwioptaka, nie należały do  
Jerilona  
Dane'a. 
Wielki fragment stropu komnaty zarwał się z trzaskiem i spadł parę cali od  
wilczego  
najeźdźcy. Ten zaczął coś mówić, lecz zmienił zdanie. Potem zaczęły obrywać się  
resztki  
powały i Gryf musiał uciec na korytarz. Nie widział, czy Dane przeżył. Po chwili  
wejście do  
komnaty przestało istnieć. 
- Gryfie! 
Dudniący głos dobiegał z góry. Tylko ściany i cześć dachu zachowały się z  
budowli,  
która stała nad tą partią podziemi. Morgis robił, co w swojej mocy, by jego  
towarzysz nie  
został zmiażdżony przez walący się budynek. Jego troska nie rozciągała się na  
Aramitów.  
Uciekło może kilku, jeśli dozorca zdążył otworzyć portal. 
Ale nie było czasu na takie rozmyślania. Całe miasto już wiedziało, że w samym  
jego  
środku szaleje w pełni wyrośnięty smok. Gryf wątpił, czy wilczym najeźdźcom  
brakuje  
środków, aby rozprawić się z takim problemem. Najgroźniejsi byli dozorcy. 
Masywny gadzi łeb łukiem opadł ku Gryfowi. Morgis zawołał: 
- - Dane! Nie żyje? 
- - Mogę tylko tak zakładać! Komnata... Smok wszedł mu w słowo. 
- - Nie ma czasu na sprawdzanie! Właź na moją głowę! 
Gryf po raz pierwszy widział swojego towarzysza w takiej postaci i musiał  
przyznać,  
że Morgis jest najwspanialszym, najbardziej imponującym smokiem jakiego w życiu  
widział,  
wyjąwszy tylko Smoczych Królów. Jeśli przeżyje to wszystko, może pewnego dnia  
zostanie  
jednym z nich. Wzrost z pewnością miał odpowiedni. Mógłby go połknąć w całości i  
nawet  
tego nie zauważyć. Jeśli można było marzyć o sprzymierzeńcu, to w takiej  
sytuacji... 
- Gdy tylko wyjdziemy z tej dziury, zsuń się na szyję. Tam będziesz bardziej  
bezpieczny. 
Morgis zaczął gramolić się z jamy, która była wszystkim, co pozostało z  
korytarza i  
paru komnat. Mieszkańcy wrzeszczeli i miotali przekleństwa. Gryfa ogarnęło  
poczucie winy z  
powodu zniszczeń oraz ofiar, jakie ponieśli. Wiedział, że jak w przypadku innych  
ludów, nie  
wszyscy Aramici są źli. Zastanawiał się, czy Morgisa też gryzie sumienie. Smoki  

miały  
bardziej pragmatyczne podejście do takich rzeczy; prawdopodobnie w jego oczach  
zniszczenia były nieuniknionym skutkiem ubocznym ratowania własnej skóry. I tak  
dobrze,  
że w przeciwieństwie do księcia Tomy Morgis nie lubił pławić się we krwi. 
Gryf zacisnął ręce. Minie dużo czasu, zanim zapomni, co tu się stało, jeśli to w  
ogóle  
będzie możliwe i jeśli uda mu się przeżyć ten dzień. 
- - Gdzie oni są? Gdzie ich legiony? - Wróciwszy do naturalnej postaci, smok  
palił  
się, żeby wykazać się siłą. Gryf miał tylko jedno pragnienie: uciec stąd jak  
najszybciej. 
- - Niedługo tu będą - krzyknął do smoka, choć sam też zastanawiał się nad  
nieobecnością wojska. Paru żołnierzy próbowało zaprowadzić jako taki porządek w  
panującym chaosie, zobaczył też jeden patrol z samotnym dozorcą, który wyglądał  
tak, jakby  
wolał być zupełnie gdzie indziej, ale brakowało dużych, zorganizowanych sił.  
Oczywiście,  
Iwioptak był pewien, że ten stan rzeczy w każdej chwili może ulec zmianie.  
Canisargos nigdy  
nie zostałoby pozostawione bez ochrony wojska, nawet w czasie wielkiej kampanii,  
a skoro  
obecnie nie prowadzono żadnych poważnych działań... 
Ależ tak. To było jedyne wyjaśnienie. Spóźnili się. 
Pochylił się, żeby Morgis dobrze go usłyszał. Smok był już prawie na  
powierzchni,  
jego kolosalne cielsko miażdżyło okoliczne budynki. Większość mieszkańców  
uciekła i nawet  
żołnierze zbierali się od odwrotu. Gryf znów zobaczył dozorcę. Aramita wbijał  
oczy w  
talizman, który najwidoczniej nie sprawował się jak należy. To zapewniało im  
chwilę  
przewagi. 
- - Morgis! Daj sobie spokój z miastem! 
- - Nie! Chcę dorwać D'Raka! Chcę tego D'Shaya! Chcę, żeby to miasto poznało  
potęgę smoka! 
Porozumienie z Morgisem okazało się dużo trudniejsze niż Gryf się spodziewał.  
Książę doprowadził się do stanu białej gorączki i teraz wyładowywał złość, która  
gromadziła  
się w nim od czasu dobicia do brzegu tego kontynentu. 
- Morgis! Oni atakująKrainę Snów! Dlatego nie ma tu wojska! - Gryf nie wspomniał  
o  
swoich podejrzeniach dotyczących zabawki D'Raka. Cokolwiek to było i cokolwiek  
uczyniło,  
zostało, jak miał nadzieję, na wieki pogrzebane pod tonami gruzu, możliwe, że  
rozbite na  
tysiące kawałków. Zagrażało im bardziej konkretne niebezpieczeństwo. Prędzej czy  
później  
dozorcy, którzy nie brali udziału w inwazji, odzyskają kontrolę, a wtedy wszyscy  
rzucą się na  
nich. 
- - Niema? 
- - Nie! Pospiesz się! Jeśli teraz odejdziemy, może uda nam się znaleźć drogę do  
rzeczywistości Krainy Snów i powstrzymać wielmożnego Petraca! 
- - Wielmożny Petrac! Ha! 
Gryf dostrzegł nagłą zmianę priorytetów. Morgisowi zależało na dorwaniu Mistrza  
Opiekuna równie mocno, jak na rozprawieniu się z D'Rakiem, a może i bardziej. 
- Zsuń się niżej, Gryfie! Polecimy! 
W samą porę. Lwioptak nagle coś wyczuł i wiedział, że mogą to być tylko wspólne  
wysiłki dozorców starających się odzyskać panowanie nad sytuacją. A sprowadzało  
się ono  

do wyeliminowania głównego problemu - smoka szalejącego w środku miasta. 
Zsunął się z szyi, gdy smok rozpostarł ogromne, skórzaste skrzydła, jeszcze  
bardziej  
burząc tę część stolicy wilczych najeźdźców. Gryf żałował, że zniszczenia nie  
obejmują  
cytadeli dozorców albo warowni Mistrza Watahy. 
- Trzymaj się! - zawołał radośnie Morgis. Od dawna nie unosił się w  
przestworzach,  
co tłumaczyło jego entuzjazm. 
Potężny, błękitny kolos w zdumiewającym tempie poderwał się w powietrze.  
Trzymając się tak, jakby od tego zależało jego życie - bo zależało - Gryf  
przypomniał sobie,  
że smocza zdolność latania częściowo zależy od czarów, dlatego nabierali  
wysokości i  
szybkości w tak zawrotnym tempie. 
Kiedy znaleźli się dość wysoko, Morgis wyrównał lot. Gryf ośmielił się spojrzeć  
w  
dół i zdumiał się, gdyż nawet stąd nie było widać krańców miasta Canisargos  
zdawało się  
ciągnąć w nieskończoność w każdym kierunku. Maszerując pod ziemią wcale nie  
zbliżali się  
do murów! Podejrzewał, że nawet się od nich oddalali. 
- - Gryfie! Wyczuwam potężne zakłócenia mocy na wschodzie! 
- - To może być to, czego szukamy! Jeszcze przeprowadzają żołnierzy! Mamy  
szansę! - Wydawało się niemożliwe, że smok go słyszy w wyciu wiatru, ale Morgis  
pokiwał  
głową. 
- - Jak wejdziemy do Krainy Snów? 
- - Nie wiem! 
Wielka bestia chrząknęła. 
- Cóż, w najgorszym wypadku, jeśli my nie zdołamy się tam dostać, wielu z psów  
przeklętego Niszczyciela też tam nie wejdzie! - Morgis przekręcił szyję i  
błysnął szerokim  
uśmiechem. - Zadbamy o to, prawda? 
Morgis z powrotem skupił uwagę na lataniu. Gryf chciałby podzielać jego  
optymizm.  
Wątpił, czy wszystko będzie takie proste. 
Ostatecznie, nic nigdy nie było proste. 
XVII 
DTarany zawiódł i co gorsza, ośmielił się zrobić coś bez przyzwolenia starszego  
dozorcy D'Raka. Jedna część miasta leżała w ruinie, smok i ten, zwany Gryfem  
nadal  
przebywali na wolności i poza zasięgiem mocy dozorców... Nie pozostawało mu nic  
innego,  
jak stanąć przed swoim panem i wyjaśnić, co się stało. D'Rak nie wezwał go, ale  
DTarany był  
dość mądry, by nie czekać na takie wezwanie. Jak najszybsze zdanie relacji z  
wydarzeń,  
zanim starszy dozorca usłyszy inne wersje, było ostatnią deską ratunku. Może  
ujdzie mu to na  
sucho, jeśli zdoła przekonać go, że próbował pojmać zbiegów celem wykazania  
swojej  
przydatności. 
Jeśli nie, istniało ryzyko, że podąży w ślady swojego poprzednika, który, jak  
wskazywały kryształy, odebrał nagrodę zdrajcy z rąk D'Shaya. "Dlaczego inwazja  
musi mieć  
miejsce w tym samym czasie? - zastanawiał się. - D'Rak będzie w okropnym  
nastroju". 
Starszy dozorca siedział w niemal całkowitej ciemności, a Oko Wilka unosiło się  
bezgłośnie z prawej strony jego krzesła. Wielki kryształ był złowróżbnie ciemny.  
DTarany  

słyszał o nim różne historie. Zawsze opisywano go jako rozjarzoną kulę. Kilka  
razy miał  
okazję widzieć to na własne oczy. Zawsze jaśniał w komnacie jak tuzin  
kryształowych luster i  
kilka pochodni razem wziętych. Czyżby stało się coś, o czym nie wiedział? 
- Mistrzu? 
D'Rak siedział bez ruchu, przygarbiony, bez większego powodzenia próbując  
podtrzymać dłonią pochyloną głowę. Młodszy dozorca zapomniał o własnym losie,  
nagle  
zdjęty lękiem, że D'Rak może być chory albo, co gorsza, umierający. 
- Mistrzu? 
Starszy dozorca drgnął. DTarany odetchnął z ulgą. Jego pan tylko odpoczywał. 
- - Kto... tam? - Głos brzmiał bełkotliwie, jakby D'Rak był pijany, co jednak  
nie  
wchodziło w rachubę. 
- - Mistrzu, to ja, DTarany. Obawiam się, że przynoszę niepomyślne wieści o tym,  
który zwie się Gryfem. 
- - Gryf? - Starszy dozorca podniósł głowę. Jego twarz kryła się w cieniu.  
D'Farany  
spojrzał w ciemność, gdzie musiały być jego oczy, ale na krótko, bo w tej części  
twarzy było  
coś niepokojąco. Miał wrażenie, że oczy widzą wszystko, łącznie z tym, czego  
zwykle nie  
mogą zobaczyć. Starszy dozorca jakby okazał zniecierpliwienie, więc DTarany  
rozpoczął  
swoją opowieść. D'Rak przez cały czas siedział bez ruchu, jakby skupiony na  
przyswojeniu  
informacji. Gdy nie okazał gniewu, DTarany zaczął się odprężać i jego opis stał  
się bardziej  
zwięzły. Kiedy skończył, stał w milczeniu, czekając na instrukcje zwierzchnika  
i, co możliwe,  
na wyrok. 
- - Gryf. Idzie do Krainy Snów. - Tym razem głos D'Raka zabrzmiał zgrzytliwie. 
Młodszy dozorca pokiwał głową, potwierdzając jego słowa. To miało sens. Gdzież  
indziej mógłby skierować się obcy? Mówiono, że niegdyś był jednym ze stworzeń  
strzegących tej nieuchwytnej domeny. 
- - Nie tym razem. 
- - Mistrzu? 
- - Nic. - Starszy dozorca równie dobrze mógłby być posągiem. - D'Shay wchodzi  
do Krainy Snów. 
- - Skoro tak mówisz, Mistrzu. - DTarany czuł się wyjątkowo nieprzyjemnie. Może  
D'Rak rzeczywiście był chory. Starszy dozorca podniósł rękę i wyciągnął ją w  
stronę  
adiutanta. 
- - Jesteś mi posłuszny. Zrozumiano? 
- - Twoje... twoje życzenie jest dla mnie rozkazem. 
- - Tak. Chcemy... chcę, żeby D'Shay przepadł. Gryf przepadł. Mistrzowie  
Opiekunowie przepadli. Brama musi zostać zamknięta. 
Przerażenie wstrząsnęło drugim Aramitą. 
- - Ale... bez Bramy nie zdołamy podbić Krainy Snów! 
- - Nieprawda. - Po raz pierwszy spowita cieniem postać okazała odrobinę  
prawdziwej pewności siebie. D'Rak wyprostował się. 
- - Moc rządząca Bramą jest teraz tutaj. - Poklepał się po głowie. 
- - Nie potrzebujemy innych. 
- - Jestem... jestem pod wrażeniem, panie! Jak to osiągnąłeś? 
- - Wystarczyła zmiana toku myślenia. - Teraz starszy dozorca mówił swoim  
dawnym głosem. Obawy D'Farany'ego zaczęły maleć. - W siłach inwazyjnych są  
dozorcy.  
Lojalni. 
- - Tak. 
- - Dobrze. Chcę... tak, ja chcę, żeby zlokalizowali sprzymierzeńca D'Shay a i  

Mistrza Opiekuna zwanego wielmożnym Petrakiem. Ma głowę jelenia. 
- - Na Ząb Niszczyciela! Głowę jelenia? 
- - Niech go zabiją albo, jeśli się nie uda, zwrócą go przeciwko D'Shayowi. Ma  
pewną słabość. Afekt do swoich poddanych. 
DTarany zrozumiał. Kilku zakładników wykorzystanych w odpowiedni sposób zmusi  
Mistrza Opiekuna do porzucenia ostrożności albo wprawi go w gniew, co  
prawdopodobnie  
zaowocuje zamknięciem Bramy. Żołnierze, którzy już weszli do Krainy Snów,  
zostaną  
odcięci od pomocy z zewnątrz. 
- - Ci uwięzieni w Krainie Snów najpewniej zginą. 
- - Możliwe, ale ruszę im na ratunek jeśli czas pozwoli. Idź, natychmiast.  
Instrukcje  
są dość proste. Niedługo do ciebie dołączę. 
- - Mistrzu. - Młodszy dozorca skłonił się i w nastroju diametralnie różnym od  
tego,  
w jakim przybył, opuścił komnatę, żeby przystąpić do realizacji zdradzieckiego  
planu. Nie  
przyszło mu na myśl, że jest w nim mnóstwo niedociągnięć. Jako dozorca był  
przyzwyczajony do ślepego posłuszeństwa. Skoro D'Rak nie dodał nic więcej, zatem  
nic  
więcej nie trzeba było brać pod uwagę. 
Starszy dozorca niepewnie podniósł się z krzesła. Przyjrzał się swoim rękom, jak  
gdyby widział je po raz pierwszy. Prawą przesunął Oko na wprost siebie. Lewą  
wezwał  
zamkniętą w nim moc. Kilkoma gestami zyskał obraz masywnych sił Niszczyciela  
przechodzących powoli przez Bramę. Dzięki wielmożnemu Petracowi Brama była co  
najmniej dziesięć razy większa niż zwykle, ale i tak niewielu ludzi naraz mogło  
przez nią  
przejść - niewielu zdaniem D'Shaya. Sam opiekun-zdrajca z pewnością należał do  
pierwszych, którzy to zrobili. Inwazja miała być jego triumfem i aby to  
zagwarantować,  
musiał iść na czele. Tym lepiej. Zamknięcie Bramy będzie dla niego początkiem  
końca. Jeśli  
nie zabiją go dozorcy, to i tak umrze z powodu prostego faktu, że nie będzie  
mógł uciec z  
jedynego miejsca, w którym moc jego pana nie zdoła utrzymać go przy życiu. 
Sirvak Dragoth padnie dzięki zmasowanym wysiłkom dozorców, a wtedy Gryf trafi w  
ich ręce. Tym razem były przygotowane lepiej niż same się spodziewały. A po  
śmierci Gryfa  
Niszczyciel nagrodzi je jeszcze większą mocą, która była jedynym celem ich  
istnienia. 
- - Nie, na razie jestem tylko "ja". - Uśmiech wykrzywił rysy starszego dozorcy.  
Była to mimowolna, niezwyczajna reakcja. Grymas został zignorowany. - Później  
znów  
będziemy "my". Kiedy wszyscy będą martwi, tylko my zostaniemy. 
- - Tzee... 
Smoki latają szybciej niż inne stworzenia, wyłączając portale i demony. Choć  
wydawało się, żeCanisargos ciągnie się w nieskończoność, niecałe pół godziny po  
starcie  
ukazały się wschodnie mury. Czas podróży mówił coś o wielkości najpotężniejszego  
miasta  
Aramitów. Morgis bez chwili przerwy szybował w kierunku źródła mocy, którą  
wyczuli na  
długo przedtem, nim zyskali pewność, co to takiego. 
- Brama do Krainy Snów! Urosła! 
Gryf spojrzał we wskazaną stronę. Brama rzeczywiście urosła. Była niemal tak  
wysoka jak Morgis, a prześwit pod łukiem między rozwartymi wrotami był dość  
szeroki, by  
zdołał się przecisnąć. Wielkie, ciemne sylwetki unosiły się z obu stron Bramy -  
lwioptak