James lliver 
Crotlla

 

BariI són Szarej 
tilczócó

 

mowEŁOŻYŁ JEowv jAorCw 

 

 

ŚWIAT BARIEGO 

mrzez wiele dni po urodzeniu świat bół dla 

_ariego obszerną i mroczną jaskiniąK jieszkał 

w sercu wielkiego wókrotuI gdzie ślepa pzara 

tilczóca znalazła bezpieczne schronienie na 

czas  jego  dziecięctwaK  hazanI  towarzósz 

wilczócóI odwiedzał ją z rzadka; w ciemności 

oczó psa błószczałó nibó zielone latarnieK Te 

oczó właśnie dałó _ariemu poznaćI że istnieje 

coś  jeszcze  prócz  łona  matki  —  objawiłó  mu  

zmósł wzrokuK aotóchczas miał czucieI węch i 

słuchI ale w tej czarnej pieczarzeI pod 

sklepieniem zwalonóch drzewI nie w i d z i a ł  

nic do chwili przóbócia oczuKK 

ka razie przeraziłó go; potem wzbudziłó w 

nim ciekawość i strach zamienił się w 

zainteresowanieK kieraz gdó przóglądał się im 

badawczoI raptem ginęłóK wdarzało się toI 

ilekroć hazan odwracał  łebK mo tem znów 

zapalałó się w mroku tak niespodzianieI że _ari 

mocniej przótulał się do matkiI która zawsze 

lekko drżała podczas odwiedzin psaK 

_ari oczówiście nia miał nigdó poznać 

historii  rodzicówK  kie  miał  się  nigdó 

dowiedziećI że jego matkaI pzara tilczócaI 

miała w żyłach czóstą krew wilcząI gdó ojciecI 

hazanI  bół  psemK  moczónała  się  w  nim  co  

prawda budzić inteligencjaI jednak jej rozwój 

nie mógł przekroczóć pewnóch  granicK  w 

czasem pojąłI że jego matka jest ślepaI lecz 

nigdó nie dowiedział się o zażartej walce 

międzó pzarą tilczócą a rósiemI w której 

nieszczęsna samka postradała wzrokK mrzóroda 

nie mogła mu nic powiedzieć o straszliwej 

zemście hazana ani odmalować pięknóch lat 

wspólnego  żóciaI  wzajemnej  wiernościI 

dziwnóch  przógód  wśród  dzikich  puszcz 

kanadójskich; mogła go tólko uczónić sónem 

hazanaK 

iecz na razie i w ciągu wielu dni istniała 

dlań tólko matkaK kawet gdó jego ślepki 

otwarłó się szeroko i gdó już utrzómówał się na 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

łapkachI tak że mógł się trochę wałęsać w 

ciemności — dla _ariego nie bóło na świecie 

nic prócz matkiI choć wciąż jeszcze nie 

wiedziałI jak ona wóglądaK Czuł natomiastI że 

jest dużaI miękka i ciepłaI że jęzókiem oblizuje 

imiK pószczek i przemawia do niego łagodnóm 

skowótemI co dopomogło mu wreszcie do 

wódobócia  własnego  głosu  w  słabómI 

skrzekliwóm piśnięciuK 

^le przedtem jeszcze nadszedł cudownó 

dzieńI gdó zielonkawe latarnieI będące oczóma 

hazanaI zbliżyłó się niecoI czóniąc to powoli i 

bardzo ostrożnieK aotóchczas Kpzara tilczóca 

zachowówała się takI że pies musiał się cofaćK 

pamotność w tóm okresie bóła pierwszóm 

nakazem jej dzikiej krwiK dłuchó pomruk — i 

hazan stawałK iecz tego dnia pomruk się nie 

ozwałI a raczej zamarł w gardle samki jako 

niski  skowótK  arżała  w  nim  nutą  tęsknotó  i  

szczęściaK „guż dobrze? — mówiła psuI któró 

przóstanąwszó  na  chwilęI  odpowiedział 

głębokim skomleniemK 

hazan zaczął się zbliżać jeszcze wolniejI 

jakbó niepewnó tegoI co znajdzieI a _ari 

ciaśniej przólgnął do matkiK rsłószał potemI jak 

pies ciężko pada na brzuch obok wilczócóK kie 

czuł strachuI tólko silną ciekawośćK f hazan 

równieżIbół mocno ciekawK papnąłK kastawił 

uszóK mo pewnej chwili _ari zaczął się ruszaćK 

Cal za calem odpełzł od boku matkiK hażJI dó 

mięsień jej smukłego ciała zesztówniałK tilcza 

krew słała nieufną przestrogęW _ariemu grozi 

niebezpieczeństwo> gej wargi zmarszczółó się 

obnażając kłóK dardziel drżała bezgłośnieW w 

mrokuI z odległości dwu 

jardówI doleciał słabó pisk szczenięcó i 

pieszczotliwe mlaskanie jęzóka hazanaK _ari 

przeżył pierwszą w żóciu przógodęK ldnalazł 

ojcaK 

tszóstko to zaszło w trzecim tógodniu jego 

szczenięcego  żóciaK  rkończół  właśnie 

osiemnaście dniI gdó pzara tilczóca pozwoliła 

hazanowi zawrzeć znajomość z sónemK ddóbó 

nie kalectwo i  wspomnienie dramatu na 

Słonecznej pkaleI wilczóca urodziłabó _ariego 

na otwartej przestrzeni i  łapki szczeniaka 

wzmocniłóbó się róchłoK ld razu bó poznał 

słońceI księżóc i gwiazdóI wiedziałI co znaczó 

grzmotI oglądałbó lśnienie błóskawicK iecz 

wszóstko się inaczej ułożyło i _ari nie miał w 

tej ciemnej pieczarze nic innego do robotó 

prócz łażenia w mroku i oblizówania drobnómI 

szkarłatnóm  jęzókiem  rozsianóch  wokoło 

surowóch kościK kiejednokrotnie zostawał sam; 

słószałI jak matka wóchodziI zawsze niemal na 

wezwanie hazana —  krótkie szczeknięcie 

dolatujące do wókrotu nibó oddalone echoK 

pam nie miał nigdó zbótniej ochotó biec za 

niąI aż do dniaI gdó wielkiI chłodnó jęzók 

hazana przejechał po jego pószczkuK t ciągu 

tóch paru sekund przóroda dokonała w nim 

cudownóch zmianK gak dotądI jego instónkt nie 

zbudził się jeszcze w zupełnościK iecz terazI 

gdó hazan wószedł pozostawiając ich samóchI 

_ari przózówał go z powrotemI piszcząc tak 

właśnie jak dawniej po odejściu matkiK 

Słońce stało prostopadle nad lasemI gdó po 

upłówie godzinó czó dwóch od wizótó hazana 

pzara tilczóca wómknęła się z pieczaróK 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

momiędzó gniazdem _ariego a wierzchołkiem 

wókrotu leżała gruba na czterdzieści stóp 

warstwa połamanóch i ubitóch korzeni i gałęziI 

przez którą nie mógł się przedrzeć  żaden 

promieńK Ciemność bónajmniej nie przerażała 

szczeniakaI gdóż  światła w ogóle nie znałK 

azieńI nie nocI miał go przerazićK ka razie 

jednakI pisnąwszó pod adresem matkiI bó 

zaczekałaI odważnie podążył jej  ślademK  geśli  

pzara  tilczóca  usłószała  wołanie 

sónaI to w każdóm razie nie zwróciła żadnej 
uwagi i chrzęst jej łap na kruchóm chruście 
szóbko zamarł w oddaleniuK 

Tóm razem _ari nie zatrzómał się przed 

zwaloną kłodąI grubą na osiem caliI która 

dotóchczasI  właśnie  w  tóm  kierunkuI 

zamókała mu światK tgramolił się na górę i 

stoczół na drugą stronęK aalej bóła tielka 

mrzógodaK pzczeniak dziarsko   ruszół   jej  

naprzeciwK 

mrzebócie pierwszóch dwudziestu jardów 

zajęło mu sporo czasuK motem dotarł do pnia 

wópolerowanego gładko łapami pzarej 

tilczócó i hazana i przóstając co   metrI   bó   

żałośnie   wezwać   matkęI   powędrował przed  

siebieK  t  miarę  jak szedłI świat jego  zaczął 

podlegać dziwnóm zmianomK aotąd nie znał 

nic prócz czerniK iecz obecnie ta czerń 

załamówała się w fantastóczne cienie i kształtóK 

oaz uchwócił nad głową  ogniste lśnienie — 

błósk słońca — co go tak zaskoczółoI że 

rozpłaszczół się na pniu i dobre pół minutó 

leżał bez ruchuK móźniej poczłapał znowuK t 

dole pod nim zaskrzeczał gronostajK rsłószał 

szóbki tupot łapek wiewiórczóch i dziwaczne 

whutI whutI whutI nie przópominające   w   

niczóm   dźwięków   wódawanóch 

kiedókolwiek przez pzarą tilczócęK 

mień nie bół już gładkiI lecz chropowatóI i 

wiódł go w góręI coraz wóżejI pomiędzó 

splątane gałęzieI i stając się jednocześnie coraz 

węższóK _ari zaskomliłK j trażliwó nosek na 

próżno usiłował pochwócić ciepłą   f woń 

matkiK oaptem pośliznął się i upadłK Czując; że 

traci równowagęI wrzasnął przenikliwieK  

jusiał  się | poprzednio wgramolić wósokoI 

gdóż upadek bół jak aia   niego   poważnóK   

jiękkie   ciałkoI   lecącI   obijało się to o 

jedenI to o drugi konar i gdó wreszcie bęcnął o 

ziemięI tchu mu brakłoK gednak prędko stanął 

na | czterech drżącóch łapkach i zamrugał 

ślepkamiK kowa groza przókuła go do miejscaK 

Świat podległ szalonej   zmianieK   _ół   

morzem   światłaK   ddziekolwiek spojrzałI 

widział dziwaczne rzeczóK iecz najbardziej 

przerażało   go   słońceK   aało   mu   pierwsze   

wrażenie ogniaK rczuł ostró ból oczuK dotów 

już bół umknąć w przójaznó mrok wókrotuI ale 

w tej samej chwili zza stosu zwalonóch drzew 

wószła pzara tilczóca w towarzóstwie 

hazanaK oadośnie upieściła sóna póskiemI a 

hazan psim zwóczajem jął machać ogonemK 

_ari miał odziedziczóć tą psią cechęK 

gakkolwiek pół wilkI stale miał wómachiwać 

ogonem na znak zadowoleniaK  

rsiłował nawet uczónić to terazK _óć może 

hazan zauważył próbęI gdóż przósiadłszó na 

zadzie szczeknął z aprobatąK 

    ^ może po prostu mówił do pzarej 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

tilczócóW 

 

„koI nareszcie nasz bąk wólazł z tej jamó” ala 

_ariego bół to dzień niezmiernie ważnóK ldJ

nalazł ojca i światK 

BITWA 

^ bół to cudownó światI pełen wielkiej 

ciszóI zamieszkałó jedónie przez istotó leśneK 

kajbliższa faktoria leżała o dobre sto milI a 

najbliższe miasto o prawie trzósta mil na 

południeK 

mrzed dwoma lató TusooI traper z plemienia 

CreeI nazwał te stronó swoją ziemiąK ltrzómał 

jąI zgodnie z prawem puszczóI w spadku po 

długiej linii przodkówK iecz TusooI ostatni ze 

swego wómierającego roduI zginął od ospóI a 

żona i dzieci zginęłó razem z nimK ldtąd 

ludzka stopa nie dotknęła przetartóch przezeń 

ścieżekK oósie się rozmnożyłóK haribu

O

 i łosie 

rosłó bezpieczne od kulK _obró bez przeszkód 

budowałó swe żeremia

P

K  Tropó  czarnego 

niedźwiedzia krzóżowałó się równie gęsto jak 

dalej na południu tropó jeleni i łańK ddzie ongi 

żelazaKi trutki fndianina trzebiłó stada wilczeI 

teraz płowe mohekuns mogłó hulać bezkarnieK 

ddó zgasło słońce tego pięknego dniaI zjawił 

się księżóc i gwiazdó pierwszej  

prawdziwej nocó _ariagoK ^ bóła to śliczna 

nocK                   

   Czerwonó księżóc w pełńD żeglował ponad 

knieją zalewając ziemię innóm rodzajem  

światłaI  zdaniem  _ariegoI  miększóm  i 

piękniejszómK  tilk odzówał  się  w nim 

gwałtownieI poJ|  wodując ostró niepokójK 

aniem drzemał na słonecznej spiekocieI lecz 

w lśnieniu miesiąca nie mógł usnąćK tęszół 

nerwowo wokół pzarej tilczócóK pamkaz 

leżała płasko na brzuchuI z kształtną głową 

czujniej  uniesionąI  nasłuchując  tęsknie 

dźwięków nocóI yc oczekiwaniu zewu hazanaI 

któró wómknął się n| łowóK 

modczas wałęsania się wokół wókrotu  _ari z 

póŁ tuzina razó słószał nad głową miękki 

trzepot i razI« czó dwa dostrzegł siwe cienie 

szóbko mknące w poJ>e wietrzuK _ółó to 

wielkie północne sowóI zniżające lotI § bó mu 

się przójrzećI i gdóbó zamiast wilczkiem bół  D 

królikiemI jego pierwsza noc na swobodzie 

stałabó się   zarazem   ostatniąK   ddóż   w   

przeciwieństwie   do królika   —   tapoosI   

_ari   nie   grzeszół   nadmierną ostrożnościąK 

pzara tilczóca nie pilnowała go również zbót 

zazdrośnieK fnstónkt mówił jejI że w tóch 

lasachI z wójątkiem człowiekaI nie istnieje dla 

_ariego prawdziwe niebezpieczeństwoK t 

żyłach miał  i krew wilcząK molował na 

wszóstkie dzikie stworzeniaI natomiast żadne z 

nichI skrzódlate czó czworonożneI | nie 

uważało go za pożądane mięsoK 

_ari wóczuwał to na swój sposóbK kie bał 

się sówK nie trwożyłó go ich dziwaczneI 

mrożące krew w żyłach wrzaskiI rzucane z 

czarnóch wierzchołków sosenK iecz raz lęk 

się w nim ozwał i co prędzej uciekł do matkiK 

ptało się toI gdó jeden ze skrzódlatóch móJ

śliwóch powietrza runął na dół na śnieżnego 

królikaK  pkrzek  agonii  nieszczęsnego 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

skazańca  sprawiłI  że  serce  _ariego 

zakołatałoK t tóm krzóku odczuł bliskość 

śmierciI zawsze obecnej tragedii puszczK K 

Tejże nocó uczuł ją po raz wtóróI gdó ciasno 

przótulonó do  matki  nasłuchiwał  zewu 

wilczej zgrai mknącej  po ciepłóm tropie 

młodego  samca karibu 

^ znaczenie tego wszóstkiego i dziki dreszcz 

tócb snraw pojął o szaróm brzaskuI skoro 

wrócił hazan niosąc w pósku olbrzómiego 

królika wierzgającego jeszcze w kurczowóch 

podrógachK 

_ół to szczótowó punkt pierwszej fazó 

edukacji _ariegoK jożna bóło sądzićI że pzara 

tilczóca i hazan ułożóli wszóstko z góróI bó 

dać sónowi praktóczną lekcię morduK iedwie 

hazan  rzucił  zdobóczI  _ari  zbliżył  się 

ostrożnieK tapoos miał przetrąconó grzbietK 

lkrągłe oczó zaszłó mu bielmem; nie czuł już 

bóluI lecz dla _ariegoI gdó zanurzał kłó w gęstą 

turzócę na piersiI królik bół stanowczo pełen 

żóciaK wębó nie doszłó do mięsaK we szczenięcą 

pasją _ari rwał i szarpałK mewien bółI że zabijaK 

Czuł przedśmiertne konwulsje ofiaróK płószał 

ostatnieI nierówne oddechó opuszczające ciepłe 

ciałoI więc warczał i darłI aż ostatecznie 

odleciał w tółI z póskiem pełnóm sierściK ddó 

wrócił do atakuI tapoos skonał na dobreI lecz 

_ari obrabiał go dalej z jednaką zaciekłościąI 

nim pzara tilczóca ostrómi kłami nie rozdarła 

zdobóczó na częściK mo czóm rozpoczęła się 

ucztaK  K 

t ten sposób _ari zrozumiałI że jeśćI znaczó 

zabijaćI a w miarę jak mijałó dalsze dnie i noceI 

rósł w nim szóbko głód mięsaK mod tóm 

względem  bół  prawdziwóm  wilkiemK  mo 

hazanie odziedziczół inneI wóbitniejsze cechóK 

_ół wspaniale czarnóI co później miało mu 

zóskać miano „husketa johekun? — Czarnó 

tilkK ka piersi miał białą gwiazdęK ka prawóm 

uchu białe znamięK lgon w szóstóm tógodniu 

żócia _ariego puszół się i wisiał niskoK _óła to 

iście wilcza kitaK rszó wziął po matceW krótkieI 

spiczasteI zawsze ruchliweK _arki zapowiadałó 

się wspanialeI na wzór barków hazana; na ogół 

przópominał pociągowego psaI  różniąc się 

tólko tómI że zawsze stał bokiem do miejsca 

czó przedmiotuI któró obserwowałK 

To znowu bóła cecha wilczaI gdóż pies zwraca 

się  stale  frontem  do obiektu  głównego 

zainteresowaniaK 

mewnej jasnej nocóI gdó szczeniak miał dwa 

miesiąceI a na niebie usianóm gwiazdami wisiał 

czerwonó księżóc — tak wielkiI że zdawał się 

dotókać wierzchołków sosen — _ariI siadłszó 

na zadzieI zawółK _óła to pierwsza próbaK iecz 

ton głosu wókluczał wszelkie wątpliwościK To 

bół zew wilczóK ^le w chwilę później _ariI 

przemknąwszó do hazanaI nibó zawstódzonó 

własnóm czónemI machał puszóstą kitą w 

niezaprzeczenie pokornó sposóbK ddóbó TusooI 

nieżójącó traper indiańskiI mógł go w tej chwili 

zobaczóćI osądziłbó go podług tego ruchuK 

oozchwianó ogon świadczółI iż w głębi serca i 

w głębi duszó — jeśli miał duszę — _ari bół 

psemK 

geszcze inna cecha mogłabó ustalić pogląd 

Tusoo na _ariegoK awumiesięczne szczenię 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

wilcze nie móśli już  o zabawachK gest 

nieodłączną  częścią  dziczó i  poluje  na 

stworzenia mniejsze i słabsze od siebieK TómJ

czasem _ari ciągle jeszcze baraszkowałK 

t swóch wócieczkach nie odbiegł nigdó 

dalej niż po strumieńI czóli o jakieś sto jardów 

od wókrotu i matkiK momagał rozszarpówać 

wiele martwóch  i konającóch  królików i 

wierzółI jeśli w ogóle się nad tóm kiedókolwiek 

zastanawiałI że jest strasznie odważnó iD dzikiK 

iecz dopiero w dziesiątóm tógodniu żócia 

poczuł rócerskie ostrogi i stoczół swój pierwszó 

wielki bój z młodą sowąK 

caktI że rhumisiuI wielka śnieżna sowaI 

uwiła  gniazdo w złamanóm  pniu opodal 

wókrotuI zmienić miał całkowicie bieg żócia 

_ariego tak właśnie jak kalectwo zmieniło bieg 

żócia pzarej tilczócóI a kij w dłoni ludzkiej — 

żócie hazanaK ptrumień płónął tuż obok pnia 

strzaskanego niegdóś przez piorunK mień ów stał 

w cichómI ciemnóm ustroniu leśnómI otoczonó 

wóniosłóm murem czarnóch jodełI stale — 

nawet za dnia — pogrążonó w mrokuK _ari 

zbliżał się często do skraju tajemniczej gęstwóI 

zaglądając w głąb ciekawie i z rosnącą chętkąK 

t dniu wielkiej bitwó pokusa stała się 

wprost nieznośnaK Toteż _ari z wolna wkroczół 

międzó drzewaI szóbko otwierając ślepka i 

chwótając uszkami wszelki dźwiękK perce biło 

mu  przóśpieszonóm  rótmemK  tokół  już 

gęstniał mrokK wapomniał o wókrocieI o pzarej 

tilczócó i o hazanieK Tu czekał nań dreszcz 

przógódK Łowił obce głosóI tak delikatneI jakbó 

je powodowałó pokróte futrem łapó i puchem 

porosłe skrzódłaK mod nogami nie miał ziół ani 

kwiatówI lecz brunatnó dówan z miękkich 

szpilekK ptąpało się po nich wógodnie i 

zupełnie cichoK 

_ari oddalił się już o pełne trzósta jardów od 

wókrętuI  gdó  mijając  gniazdo  rhumisiu 

wkroczół w zwarte zarośla młodóch jodełK f tuI 

na samej jego drodzeI siedział — potwórK 

mapajuczisiu — młoda  sowa  —  miał 

zaledwie trzecią część objętości _ariegoI lecz 

wóglądał doprawdó przerażającoW szczeniakowi 

zdawało sięI że widzi przed sobą sam łeb i 

oczóK aotóchczas nie spotkał nic podobnegoK 

hazan nigdó nie przónosił takiego stworzenia 

— i dobre pół minutó _ariI bez ruchuI przógląJ

dał mu się badawczoK mapajuczisiu nawet 

piórem nie drgnąłK iecz gdó _ari ruszół 

naprzódI ostrożnieI krok za krokiemI oczó ptaka 

stałó się jeszcze większeI a pióra na głowie 

napęczniałó nibó wzburzone wiatremK jłodó 

mapajuczisiu pochodził z rodzinó dzikich i 

odważnóch zabijakówI toteż nawet hazan woJ

lałbó ominąć ten najeżonó łebK 

lddaleni zaledwie o dwie stopóI szczeniak i 

pisklę przóglądali się sobie wzajemK ddóbó 

pzara tilczóca zobaczóła ich w tej chwiliI 

mogłabó powiedzieć _aJriemuW „_ierz nogi za 

pas  i  zmókaj?K  ^  rhumisiuI  stara  sowaI  

powiedziałabó do mapajuczisiuW „Tó małó 

głuptaskuI rozwiń skrzódła i leć?K 

iecz dorośli bóli nieobecni i bitwa się 

zaczęłaK 

mapajuczisiu  skoczół  pierwszó  i  _ari 

wówrócił  się  z  bolesnóm  szczeknięciemI 

podczas gdó dziób sowóI jak rozpalona śrubaI 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

ściskał mu sam koniuszek nosaK Ten wrzask 

bólu i zdumienia bół pierwszóm i ostatnim 

głosem wódanóm przez _ariego w czasie 

wałkiK mrzemówił w nim wilk; ponad wszóstko 

inne górowała wściekłość i chęć morduK 

mapajuczisiuI nie puszczając wrogaI sóczał 

dziwacznie; _ari tarzając się po ziemi i usiłując 

się wóswobodzić; warczał nienawistnie i kłapał 

zębamiK 

aobrą minutę bół bezwładnó i bezbronnóK 

motem sowa uwikłała się w niskich chaszczach i 

dziób jej ześliznął się z nosa szczeniaka 

urówając drobnó skrawek mięsaK _ari mógł 

wtedó umknąćI  lecz  zamiast ratować  się 

ucieczkąI  błóskawicznie skoczół na  ptakaK 

mapajuczisiu bęcnął na grzbietI a wilczek zanuJ

rzół w jego piersi zębó jak igiełkiK wupełnie 

jakbó usiłował ugróźć poduszkęI tak gęsto rosłó 

pierze i puchK wanurzał jednak kłó coraz głębiej 

i właśnie gdó już zaczónał dobierać się do skóró 

sowóI mapajuczisiuI bijącó dziobem nieco na 

oślep — a za każdóm uderzeniem dziób jego 

zamókał się z metalicznóm szczękiem — złapał 

szczeniaka za uchoK _ól bół okropnó i _ari 

wótężył całą energięI bóle wreszcie przebić 

puchowó pancerzK pplątani ze sobąI przetoczóli 

się międzó karłowatą sośniną poza krawędź 

parowuI którego dnem płónął strumieńI i zleJ

cieli po stromóm brzegu w dółK modskakując i 

obijając się  o nierównościI _ari rozluźnił 

chwótK katomiast mapajuczisiu trzómał mocnoK 

kos _ariego krwawił; miał wrażenieI że 

wórówają mu ucho ze łbaK ka domiar złego w 

tej przókrej dla szczeniaka chwili  świeżo 

zbudzonó instónkt  doradził  sowie  użócie 

skrzódeł  jako  jeszcze  jednej  broniK  ltóż  sowa  

dopiero  wtedó  walczó  prawdziwieI  gdó 

posługuje się skrzódłamiK w radosnóm sókiem 

mapajuczisiu począł tłuc wroga tak gwałtownie i 

prędkoI że _ari doznał zawrotu głowóK _ół 

zmuszonó  zamknąć  oczó  i  na  oślep  tólko  

usiłował chwótać kłamiK mo raz pierwszó od 

początku bitwó miał ochotę uciecK mróbował się 

wórwać odpóchając ptaka łapamiI jednak maJ

pajuczisiuI powolnie móślącóI ale chwalebnej 

trwałośJ 

ci przekonańI uczepił się ucha szczeniaka nibó 

przeznaczenieK 

t tej krótócznej chwiliI gdó zrozumienie 

klęski przenikało już umósł _ariegoI ocalił go 

przópadekK  hłó  jego  zamknęłó  się  na  jednej  z  

nóg sowóK mapaJjuczisiu wódał rozpaczliwó 

skrzekK rcho bóło wreszcie wolne i _ari z 

triumfem a złośliwie szarpnął nogę ptakaK 

modnieconó  w;alkąI  nie  słószał  szumu 

bóstrego nurtu tuż pod sobą i raptem szczeniak 

i sowaI ześliznąwszó się przez krawędź głazuI 

runęli w wodęI a chłodnó prąd wezbrannego 

deszczem  strumóka zdławił  ostatni sók i 

ostatnie warknięcie dwóch małóch zabijakówK 

STRASZLIWE PRZYGODY     

ala mapajuczisiu po pierwszóm łóku wodó 

strumień stał się niemal równie bezpiecznó jak 

powietrzeI gdóż pożeglował wnet z prądemI z 

lekkością mewóI dziwując się w swej wielkiejI 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

wolno móślącej głowieI dlaczego leci tak 

szóbko i wógodnie bez żadnego ze swej stronó 

wósiłkuK 

ala _ariego rzecz miała się zupełnie inaczejK 

moszedł na dno niemal jak kamieńK dwałtownó 

rók napełnił mu uszó; bóło ciemnoI dusznoI 

okropnieK pilnó prąd miotał szczeniakiem i 

przewracał goK lkoło dwudziestu stóp płónął 

pod wodąK motem wópłónął na powierzchnię i 

rozpaczliwie zaczął wiosłować  łapkamiK jało 

mu to pomogłoK wdołał zaledwie parę razó 

mrugnąć ślepkami i złapać łók powietrzaK morJ

wał  go  znowu  rwącó  nurtI  pędził  więc  nibó  

wóścigowó rumak środkiem dwóch zwalonóch 

pniI  tak  iż  na  przestrzeni  następnóch 

dwudziestu  stóp  najbósJtrzejsze  oko  nie 

zdołałobó wópatrzóć _ariegoK tónurzół się 

wreszcie na skraju pofałdowanej łachóI gdzie 

strumień tworzół coś na kształt miniaturowóch 

progów;   dobre  sześćdziesiąt  jardów 

podskakiwałI     odbijanó  to  tuI  to  tam  jak  

kosmata piłkaK ptamtąd trafił do głębokiej i 

chłodnej krónicó i wreszcieI półmarJtwóI mógł 

wółeźć na żwirową wódmęK 

Tu _ari dłuższó czas przeleżał w powodzi 

słońcaI  j  rcho  mu  dolegałoI  a  nos  paliłI  jakbó  

go do ognia wetknąłK Łapó i całe ciało miał 

obolałe i gdó podreptał ostatecznie przez 

wódmęI bół najbardziej pożałowania godnóm 

szczeniakiem na ziemiK  monadto całkowicie 

stracił orientacjęK mróżno rozglądał się szukając 

znajomóch widokówI czegośI co bó go mogło 

zaprowadzić do domuK tszóstko dokoła bóło 

obceK kie wiedziałI że woda wórzuciła go na 

przeciwległó brzeg strumienia i że chcąc 

dotrzeć do wókrotuI muJj siałbó przeciąć jego 

łożóskoK misnąłI nie podnosząc jednak zbótnio 

głosuK pzara tilczóca mogłabó usłószeć jego 

szczekanieI wókrot bowiem nie leżał dalej niż o 

dwieście pięćdziesiąt jardów w górę prąduI ale 

wilcza krew skłaniała _ariego do milczeniaK 

milnując brzegu ruszół w dół strumókaK t 

ten sposób odwrócił się od wókrotu i każdó 

krok oddalał go od domu coraz bardziejK Co 

chwilę przóstawał naJN słuchującK ias gęstniałK 

kabierał głębszóch cieni i tajemniczościK gego 

milczenie napawało trwogąK mo upłówie pół 

godzinó _ariego bółbó nawet ucieszół widok 

mapajuczisiuK guż bó się z nim nie biłI a tólko 

zagadnął o powrotną drogę do domuK 

_ari znajdował się właśnie o trzó ćwierci 

mili od wókrotuI gdó trafił na miejsceI gdzie 

strumień dzielił się na dwa ramionaK kie miał 

innego wóboruI jak dążyć wzdłuż koróta 

skręcającego nieco na poJłudnioJwschódK Ta 

rzeczułka nie płónęła  wartkoK _rakło jej 

lśniącóch mielizn i skałI wokół któróch nurt 

pienił się i pluskałK Toń ciemniała na równi z 

lasemK _óła cicha i głębokaK _ari bezwiednie 

zanurzał się coraz dalej w głąb niegdóś 

łowieckiego rejonu  trapera  TusooK  ldkąd 

Tusoo umarłI nikt tuj nie polowałI z wójątkiem 

wilkówK  pzara  tilczóca  i  hazan  nie 

zapuszczali się w tę stronę rzeczkiI a i same 

wilki  wolałó  raczej  bardziej  otwarte 

przestrzenieK 

_ari znalazł  się  raptem nad  głębokimI 

ciemnóm gtawemI w któróm  woda leżała 

spokojnie jak oliwaI i serce omal mu nie 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

wóskoczóło z piersiI gdó wielkieI gładkieI 

lśniące stworzenieI wóchóliwszó się niemal tuż 

spod jego nosaI z donośnóm chrupnięciem dało 

nurka w tońK _óła to wódra — kekikK 

kekik  nie  wiedział nic  o  obecności 

szczeniaka i w następnej chwili jego małżonkaI 

kapanekikI wópłónęła spośród czarnóch cieniI 

a za nią  żeglowałó trzó małe wódrzątka 

pozostawiając na oleistej wodzie błószczące 

pasóK Teraz _ari zapomniał na chwilę o tómI że 

się zgubiłK kekik znikł pod powierzchnią i 

wónurzół  się  raptem  spod  brzucha  swej 

połowicó z taką siłąI że do połowó uniósł ją w 

powietrzeK jomentalnie znowu dał nurkaI a 

kapanekik zajadle ruszóła w pogońK 

_ari nie podejrzewałI że wódró po prostu się 

bawiąK awa małe wódrzątka napadłó właśnie 

trzeciego bębnaI a ten zdawał się rozpaczliwie 

bronieK _ari zapomniał się i szczeknąłK tódró 

błóskawicznie znikłóK geszcze parę minut po 

wodzie stawu przechodziłó fale i kręgiI aż 

wreszcie  toń  stała  się  znów  gładka  i  spokojnaK  

mo  krótkim  czasie  _ari  cofnął  się  w  krzaki  i  

poszedł dalejK 

aochodziła  dopiero trzecia  po południuK 

wmierzch  jednak  zapadał  szóbkoI  a 

nieokreślonó lęk dodawał chóżosci łapkom 

_ariegoK  watrzómówał  się  bardzo rzadkoI 

nasłuchując pilnieI i właśnie w czasie jednego z 

takich postojów usłószał dźwiękI na któró odJ

powiedział radosnóm skomleniemK 

_óło to dobiegające go gdzieś od przoduI 

dalekie wócie wilczeK 

_ari nie móślał o wilkachI tólko o hazanieI 

toteż skoczół w las i gnał potóI aż mu tchu 

zbrakłoK motem stanął i długi czas nasłuchiwałI 

lecz wócie nie powtórzóło sięK katomiast od 

zachodu  przetoczół  się  głębokiI  donośnó 

grzmotK momiędzó szczótami drzew przemknęła 

jaskrawa błóskawicaK _urzę poprzedzał żałosnó 

szept  wiatruK  drzmot  zbliżał  sięK  kowa 

błóskawica  jakbó  szukała  _ariego  pod 

nawisłómi  gałęziami  chojakówI  gdzie  się 

schroniłI całó drżącóK 

To  bóła  jego druga  burzaK  mierwsza 

przeraziła go tak okropnieI że czóm prędzej 

zaczołgał się w głąb wókrotuK kajlepszóm 

schronieniemKI jakie mógł znaleźć obecnieI bóła 

jama pod dużóm korzeniemI gdzie się też 

schował popłakując cichoK Tęsknił do matkiI do 

domuI do czegoś miękkiego i bezpiecznegoI w 

co bó się można mocno wtulićK wawodził 

żałośnieI podczas gdó nad lasem rozpętał się 

huraganK  _ari  nigdó dotąd  nie  słószał 

podobnego hałasu ani też nigdó nie widział tak 

ognistóch błóskawic jak podczas tej czerJ

wcowej ulewóK jiał wrażenieI że całó świat 

płonieIW a ziemia trzęsie się i drżó od łoskotu 

gromówK 

mrzestał płakać i skulił sięI jak mógłI pod 

korzeniem częściowo chroniącóm od deszczuI 

którego struJD giI lecąc  z wósokaI  cięłó  nibó 

biczeK  Ściemniło  sięI tak daleceI że w przerwie 

międzó jedną błóskawicą a drugą nie mógł 

dojrzeć pobliskich pniK 

l kilkanaście metrów od _ariego stało 

uschłe drzewo majaczące na tle ognistóch smug 

nibó okropne widmo; zdało się wóciągać do 

błóskawic powóginane ramiona zapótując tóm 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

gestemI czó która ośmieli się i uderzóćK 

treszcie jedna je trafiłaK _łękitnó jęzor 

trzeszczącego płomienia przeleciał po martwóm 

pniuI  a  skoroF  dotknął  ziemiI  huknął 

ogłuszającó grzmotK jasównó pień zatrząsł się 

i runął jak podciętó toporemK madł tak blisko 

szczeniakaI że trósnęła nań ziemiaI więc _ari

l

 

szczeknął rozpaczliwie i usiłował głębiej zanuJ

rzóć się w płótką jamęK 

traz z zagładą starego drzewa wóczerpała 

się furia burzóK drzmot pognał na południoJ

wschód z turkotem jakbó tósięcó naładowanóch 

wozówI a za nim poszłó błóskawiceK Tólko 

deszcz lał bezustannieK gamka _ariego nasiąkła 

wodąI a on samI przemoczonó do kościI 

szczękając zębamiI czekałI co dalej będzieK 

Czekał  długoK  kim deszcz  ustał i niebo  się  
rozjaśniłoI nastąpiła nocK ddóbó _ari  

wótknął głowę spod korzenia i uniósł nos do 
góróI mógłbó dojrzeć gwiazdó poprzez igliwieK 
^le szczeniak kulił się wciąż na dnie swego 
schronuK jijała godzina za godzinąK 
tóczerpanóI na pół zatopionóI obolałó i głodnó 
— ani się ruszółK treszcie ogarnął go 
niespokojnó senI w któróm raz po razI tęsknie 
płaczącI wołał matkiK ddó wreszcie ośmielił się 
wójść z ukróciaI bół ranek i świeciło słońceK 

ka razie _ari ledwo mógł ustaćK jiał kurcze 

w  łapkachI  wszóstkie  kości  bółó  jakbó 

wókręconeK rchoI na któróm zakrzepła krewI 

zesztówniało  zupełnieI  a  gdó  próbował 

zmarszczóć  skaleczonó  nosI  mimo  woli 

szczeknął z bóluK geśli to w ogóle bóło możliweI 

wóglądał jeszcze gorzejI niż się czułK _łoto 

zalepiało mu pierś; bół całó uwalanó i brudnóK 

tczoraj tłustó i lśniącóI szczeniak zmienił się 

w chudeI nędzne stworzenieK dłód doskwierał 

mu potężnieK aotóchczas nie wiedział w ogóleI 

co znaczó prawdziwó głódK 

ddó  ruszół  dalej  w  tóm  kierunku  co  

wczorajI człapał ponuro i bez zapałuK Łepek i 

uszki nie bółó już czujnie uniesione ku górzeI 

a zainteresowanie światem znikłoK kie tólko 

głód go męczółI pragnął przede wszóstkim 

obecności matkiK Tęsknił do niej jak nigdó 

przedtemK Chciał przótulić do jej boku drżące 

ciałkoI uczuć ciepłą pieszczotę jęzóka i 

usłószeć  łagodne matczóne skomlenieK ao 

szczęścia potrzebnó bół mu hazanI głęboki 

szaró wókrot i ten kawał błękitu nieba 

uwieszonó tuż ponad nimK tędrując brzegiem 

strumókaI popłakiwał w swóm osamotnieniu 

nibó rozżalone dzieckoK 

mo pewnóm czasie las zrzedł i to dodało 

_ariemu animuszuK moza tóm ciepło łagodziło 

ból  fizócznóK  katomiast 

;

głód  doskwierał 

coraz silniejK aotóchczas w sprawach jedzenia 

szczeniak polegał w zupełności na hazanie i 

pzarej tilczócóK  oodzice przedłużóli mu 

sztucznie okres niemowlęctwaK tinne temu 

bóło  kalectwo    samkiI    która    od    urodzenia    

_ariego  nigdó nie chodziła na dalsze łowóK 

katuralnóm biegiem rzeczó _ari trzómał się 

boku  matkiI  choć  nieraz  miał  ochotę 

towarzószóć ojcuK 

lbecnie przóroda miała wiele do robotóI 

chcąc te błędó naprawićK rsiłowała też dać 

_ariemu do zrozumieniaI iż nadszedł czasI 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

gdó sam musi się zatroszczóć o swoje jadłoK 

Ten fakt z wolnaI lecz uparcie przenikał do 

mózgu szczeniakaI aż zaczął  wspominać 

drobne raczki chwótane na kamiennej tamie 

opodal wókrotuK mamiętał również znalezione 

nad brzegiem otwarte małże i łakome kąski 

dobówane z wnętrza muszliK lgarnęło go 

nowe podniecenieK  _ari stał się raptem 

móśliwómK 

ias rzedł i jednocześnie strumień stawał się 

płótszóK młónął znów po piaszczóstóch łachach i 

drobnóch kamiennóch mieliznachI wokół 

któróch _ari począł  gorliwie węszóćK ałuższó 

czas bez skutkuK  ozadkie rakiI widziane z dalaI 

bółó wójątkowo zwinne i nieJ ) dostępneI a 

muszle tak mocno zamknięteI że nawet potężne 

szczęki hazana zmiażdżyłóbó je z trudemK { 

aochodziła   dwunastaI   gdó   _ari   złowił   

pierwszego rakaI długości mniej więcej 

ludzkiego palcaK możarł go łapczówieK pmak 

jadła dodał mu odwagiK mo południu schwótał 

jeszcze dwa skorupiakiK l zmierzchu niemal 

wópłoszół z trawó młodego zającaK jógłbó go 

schwótaćI gdóbó bół o miesiąc starszóK dłód 

dokuczał mu nadalI gdóż trzó raki na całą dobę 

staJG nowiłó dla czczego żołądka marne 

pożówienieK    

traz z nadejściem nocó _ariego znów 

osaczółóz i trwoga i samotnośćK kim zmierzch 

się  skończółI  szczeJW niak  znalazł  sobie 

schronienie; tóm razem pod wielką skałąI na 

ciepłómI miękkim piaskuK ld miejsca walki z 

sową uszedł sporó szmat drogiK wnajdował się o 

osiem  do dziewięciu  mil  od  rodzinnego 

gniazdaK 

w tółu i z boków skałó rósł ciemnó bór; od 

przodu leżała otwarta przestrzeńK ddó wstał 

księżócI _ari mógł widzieć strugi wodó 

pomarszczone nibó srebrna łuskaI w świetle 

prawie tak jasnóm jak światło dzienneK  ld 

krójówki   aż do samego brzegu  biegło 

szerokie pasmo białego piachuK ka ten piasek 

w pół godzinó później wkroczół wielkiI 

czarnó niedźwiedźK 

wanim _ari podpatrzół igrające w wodzie 

wódróI  jego  znajomość  istot  leśnóch 

ograniczała się do stworzeń własnego gatunkuI 

prócz królikówI sów i drobnóch  ptakówK 

tódró się nie uląkłI gdóż wciąż jeszcze 

mierzół wszóstko miarą wzrostu i objętości 

ojcaI a kekik bół przeszło o połowę mniejszó 

od  hazanaK  iecz  w  porównaniu  z 

niedźwiedziemI któró bół istnóm olbrzómemI 

hazan sprawiał wrażenie karłaK 

geśli  przóroda  chciała  wpoić  _ariemu 

przekonanieI że las zamieszkują nie tólko psó i 

wilkiI raki i sowóI ale również istotó daleko 

większeI należó przóznaćI iż wzięła się do tego 

zbót obcesowoK kiedźwiedź taJkajo bowiem 

ważył pełne sześćset funtów; od miesiąca pasł 

się róbamiI toteż odpowiednio utółK _łószcząceI 

czarne futro w świetle księżóca robiło wrażenie 

aksamituK  hroczół  sobie  wolnoI  dziwnie 

kołószącóm  chodemI  z nisko zwieszonóm 

ciężkim łbemK droza dosięgła szczótuI gdó 

takajo stanął bokiem zwróconó do skałóI o 

dziesięć stóp zaledwie od _ariegoI któró trząsł 

się i dógotał jak w ataku febróK 

kajwidoczniej takajo uchwócił w powietrzu 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

woń szczeniakaK _ari słószałI jak wielki zwierz 

sapieI jak węszó; łowił odbicie gwiazd w 

brązowóchI  nalanóch  krwią  oczach 

niedźwiedziaI gdó ten podejrzliwie zwracał łeb 

w kierunku skałóK ddóbó _ari odgadł wtenczasI 

iż onI nic nie znaczącó malecI denerwuje i 

niepokoi  olbrzómaI  szczeknąłbó  radośnieK 

takajo  bowiemI  bez  względu  na  swój 

poważnó wzrostI bół nieco tchórzemI gdó szło 

o wilkiK ^ _ari nosił ze sobą wilczó zapachK 

wapach ów tężał w nozdrzach niedźwiedziaK f w 

tej chwili właśnieI jakbó chcąc spotęgować 

niepokój kudłaczaI z głębi lasu rozbrzmiało 

długieI ponure wócieK 

takajo mruknął i ruszół z miejsca kłusemK 

tilki to zaraza — rozważałK — kie będą się 

bićI jak należóK katomiast poczną doskakiwać 

zewsządI szarpać i ujadać godzinamiI gdó zaś 

im stawić czołoI zwieją w bokI że ani łapą 

sięgnąćK mo cóż więc im w drogę j wchodzić w 

taką piękną noc jak dzisiejsza\ — rmókał 

zdecódowanieK _ari słószałI jak niedźwiedź 

ciężko chlupie brodząc przez strumieńK aopiero 

wtenczas  odetchnął  swobodnieK  ausił  się 

prawieK 

^le to jeszcze nie bół koniec wzruszeńK _ari 

wóbrał  schronienie  w  miejscu  ogólnego 

wodopojuI  tuż  obok  broduI  któróm  się 

posługiwałó zwierzęta przechodząc z jednego 

lasu do drugiegoK waledwie niedźwiedź znikłI 

szczeniak  usłószał  ciężki  chrzęst  piaskuI 

chrobot racic po kamieniach i minął go potężnó 

łoś o szeroko rozstawionóch łopatachK _ariemu 

oczó wólazłó na wierzchI gdóż jeśli takajo 

ważył  sześćset  funtówI  to olbrzómi  bókI 

którego nogi bółó tak dłuJgieI że zdawał się 

biec na szczudłachI ważył przónajmniej dwa 

razó tóleK wa bókiem szła klępa

N

I a na końcu 

cielę

O

K Cielę to już się chóba składało z samóch 

nógK _ari zupełnie stracił głowęK Cofnął się pod 

skałę tak głębokoI jak tólko mógł wleźćI i ściJ i 

śniętóI nibó sardónka w pudełkuI przeleżał do 

ranaK 

ToAGEaIA mrSwCwv 

hiedó o brzasku następnego dnia _ari 

ośmielił się wóleźć spod skałóI bół stanowczo 

znacznie starszó niż wtenczasI gdó na drodze w 

pobliżu wókrotu spotkał młodą sowęK geśli 

doświadczenie  może  zająć  miejsce  latI 

szczeniak ogromnie wórósł w ciągu ubiegłóch I 

czterdziestu ośmiu godzinK mrawdę mówiącI już 

niemal wószedł ze szczenięctwaK wbudził się z 

zupełnie  innóm  i  znacznie  szerszóm 

światopoglądemK 

ala _ariego złożyło się szczeliwieI że nie 

rozumiał f jeszczeI iż jego własna krew — wilk 

— jest największóm   postrachem   knieiK   

fnaczejI   wzorem   małego chłopcaI co to się 

ma za skończonego płówakaI choć ledwo zna 

właściwe ruchóI łatwo mógł trafić na głębię i 

pójść na dnoK 

mełen podnieceniaI z grzbietem zjeżonóm 

nibó szczotkaI mrucząc głuchoI _ari obwąchał 

wielkie tropó pozostawione przez łosia  i 

niedźwiedziaK  wwietrzówszó  zapach  tego 

drugiego warknąłK hierując się śladami zeszedł 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

nad sam brzeg strumókaK motem skręcił wzdłuż 

łożóskaI rozpoczónając dalszą  wędrówkę  i 

jednocześnie poszukiwanie żeruK 

t ciągu dwu godzin nie znalazł ani jednego 

rakaK móźniej spomiędzó zielonóch chaszczó 

wszedł w obręb spalonego lasuK tszóstko tu 

bóło czarneK mnie drzew robiłó wrażenie 

wielkichI  osmolonóch  słupówK  _óło  to 

stosunkowo świeże pogorzelisko — z ubiegłej 

jesieni; łapó _ari ego tonęłó w miękkim 

popieleK ptrumień rwał prosto przez tę czarną 

pustkęI a z błękitnego nieba patrzóło jasne 

słońceK _ardzo się to podobało _ariemuK iisI 

wilkI łoś lub karibu zawróciłóbó co prędzejK wa 

rok miał tu powstać  świetnó teren łowieckiI 

lecz obecnie kraj bół zupełnie martwóK kawet 

sowa nie znalazłabó tu łupuK 

iecz _ariego wabiło słońceI otwarte niebo 

nad głową i miękki szlak dla łapekK mo 

strasznóch leśnóch przógodach bardzo tu bóło 

mile iśćK Toteż trzómał się nadał strumókaI 

jakkolwiek istniało mało szans znalezienia 

żównościK toda ściemniała i ciekła leniwie; 

koróto zawalałó osmolone szczątki ciśnięte tam 

wichrem pożogiK _rzeg bół grząskiI rnulistóK mo 

jakimś czasieI gdó _ari stanął i rozejrzał sięI 

nie  mógł  już  dostrzec  zielonej  gęstwó 

pozostałej w tóleK _ół sam wśród rozpaczliwej 

pustkiK Cisza panowała śmiertelnaK ^ni ptak nie 

ćwierknąłK  ka  miękkim  popiele łapó nie 

sprawiałó żadnego szelestuK _ari jednak się nie 

bałK mrzeciwnieI tu właśnie czuł się bezpiecznóK 

ddóbó tólko mógł znaleźć coś do jedzenia> 

pprawa ta interesowała go najbardziejK fnstónkt 

nie umiał mu jeszcze wójaśnićI że wszóstkoI co 

widzi wkołoI znaczóW klęska głoduK moczłapał 

dalejI pełen dobróch móśliK iecz w miarę 

upłówu godzin zaczął tracić nadziejęK płońce 

spłówało na zachód i niebo traciło świetlaną 

modrość;  głuchó wiatr  przelatówał  pośród 

szczótów  martwóch  pni  i  od  czasu  do  czasu  z  

przeraźliwóm   trzaskiem   waliło   się  

nadwątlone  drzewoK 

_ari nie mógł już iść dalejK ka godzinę 

przed zmierzchem legł na otwartej przestrzeniI 

słabó i zgłodniałóK płońce znikło za lasemK 

hsiężóc wótoczół się od wschoduK kiebo lśniło 

gwiazdamiK  _ari  przeleżał całą noc jak 

martwóK l brzasku zwlókł się nad strumókI bó 

łóknąć trochę wodóI i resztką sił powędrował 

dalejK tilcza krew nagliła go do wósiłku; kaJ

zała mu walczóć do ostatniego tchnieniaK ToI 

co w sobie miał z psaI chciało paść bóle gdzie i 

umrzećK mrzeważał jednak wilczó upórK f 

nagroda nastąpiła niebawemK mo upłówie pół 

mili  _ari wszedł  znów międzó zielone 

chaszczeK 

t knieiI zarówno jak w wielkich miastachI 

fortuna bówa ślepa i kapróśnaK ddóbó _ari 

przówlókł się> w gąszcz o pół godzinó późniejI 

bółbó niechóbnie zginąłK lsłabł bowiem tak 

daleceI że nie mógł już szukać raków ani 

schwótać  najsłabszego ptaszkaK  iecz  trafił 

właśnie na momentI gdó gronostaj peJi kusiuI 

najbardziej  krwiożerczó  spośród  łotrzóków 

północóI popełnił mordK 

aziało się to o sto jardów od sosnóI pod którą 

leżał niemal  konającó _ariK  pekusiu  bół 

znakomitóm łowcą w swej rodzinieK Ciało miał 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

długie  naI  siedem  caliI  cienki  ogonek 

zakończonó czarną kitą i ważył około pięciu 

uncjiK aziecięca rączka objęłabó go z łatwością 

gdziekolwiek międzó czterema łapkamiI a ; 

maleńkiI ostro zakończonó łepekI z dwojgiem 

oczu jak szkarłatne paciorki mógł przejść przez 

dziurkę o calowej średnicóK 

t ciągu paru wieków pekusiu mocno ważył 

na szali dziejówK ln to bowiemI gdó jego 

futerko warte bóło sto dolarów w królewskim 

złocieI  zwabił  za  morze  pierwszóch 

szlacheckich awanturników pod wodzą księcia 

ouprechta;  za  jego przóczóną  stworzone 

zostałó wielkie handlowe kompanie i odkróta 

połowa ogromnego kontónentuK Trzó wieki 

niemal walczół o prawo istnienia z ćmą 

przebiegłóch  traperówK  lbecnie  zaśI 

jakkolwiek przestano go cenić dosłownie na 

wagę złotaI bół nadal najsprótniejszómI najJ

dzikszóm  i  najnielitościwszóm  spośród 

leśnóch mieszkańcówK 

modczas gdó _ari  leżał pod drzewemI 

pekusiu skradał się ku swej zdobóczóK _óła to 

tłusta kuropatwa stojąca pod kapą czarnóch 

porzeczekK  Żadne  żówe  stworzenieI 

najczujniejsze nawetI nie zdołałobó usłószeć 

ruchów gronostajaK pprawiał się cicho nibó 

cień; tu błósnął bieląI tu czerniąI tu znów się 

ukrół za grudą ziemi wielkości pięści ludzkiej; 

tu się pojawiłI tu znikł kompletnieI jakbó w 

ogóle nigdó nie istniałK t ten sposóbI oddalonó 

początkowo o pięćdziesiąt stóp od kuropatwóI 

znalazł się w pewnej chwili tólko o trzó stopó 

od niejK _óła to jego ulubiona odległośćK 

kieomólnóm susem dopadł sennego ptaka i 

poprzez pierze chwócił go zębami za gardłoK 

pekusiu bół najzupełniej przógotowanó na 

toI co się teraz stanieK flekroć atakował 

kepenaoI leśną kuropatwęI wópadki rozwijałó 

się zawsze w jednaki sposóbK pkrzódła miała 

potężne  i  przede wszóstkim  móślała  o 

ucieczceK lt i teraz wzbiła się w powietrze z 

donośnóm łopotemK pekusiu trzómał mocnoI 

głęboko zatapiając zębó i drobnómi pazurkami 

czepiając się piersi ptakaK hrążóli razem to tuI 

to tamI aż wreszcie o sto jardów od miejsca 

śmiertelnej napaści kepenao runęła na ziemięK 

_óło to zaledwie o dziesięć stóp od _ariegoK 

pzczeniak spoglądał chwilę na trzepoczącą 

masę piórI oszołomionóI nie bardzo jeszcze 

rozumiejącI  że nareszcie  tuż  obok  ma 

upragnione jadłoK kepenao konała jużI ale 

wciąż jeszcze konwu{jnie biła skrzódłamiK _ari 

wstał ostrożnie i po paru sekundachI zebrawszó 

resztę siłI skoczółK wanurzół kłó w piersi 

kuropatwó i  wtenczas  dopiero spostrzegł 

gronostajaK 

pekusiu rozluźniwszó ząbki uniósł głowę i 

złośliwe 

oczó wpił na mgnienie w ślepia _ariegoK 

wrozumiawszóI iż tak wielkiemu stworzeniu nie 

poradziI  z  gniewnóm  skrzekiem  umknąłK 

pkrzódła kuropatwó opadłóI f a chrapanie w jej 

gardle zamarłoK kie żyłaK ^le _ari N trzómał 

mocno i dopiero gdó nabrał zupełnej pewJN 

nościI rozpoczął ucztęK 

pekusiu płonął  żądzą morduI smórgał w 

koło nie podchodząc jednak nigdó bliżej niż 

na sześć stópK lczó miał czerwieńsze niż 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

kiedókolwiekK ld czasu do czasu wódawał 

przenikliwó wrzask wściekłościK kigdó dotąd 

nie bół złóK kikt jeszcze nie ośmielił się 

porwać mu sprzed nosa tak tłustej zdobóczóK 

jiał ochotę skoczóć i wczepić zębó w tętnicę 

na szói _ariegoK iecz bół zbót dobróm 

strategiemI bó dobrowolnie szuJ; kać klęskiK 

talczółbó z sowąK _odaj nawet wódałbóI 

bitwę  wielkiemu bratu i najgroźniejszemu 

zarazem  wrogowi  —  kunie  leśnejK  ^le  w  

_arim  rozpoznał  krew  wilcząI  toteż 

wóładowówał pasję na odległośćK mo pewnóm 

czasie zresztą odzóskał rozum i udał się na 

łowó w inną stronęK 

_ari pożarł część kuropatwóI  a pozostałe 

szczątkiW ukrół starannie u stóp wielkiej sosnóK 

motem pośpieszół do strumóka ugasić 

pragnienieK jiał teraz całkiem   innó   pogląd   

na   światK   lstatecznieI   zdolność> odczucia 

szczęścia zależó w znacznej mierze od doJf 

znanóch poprzednio cierpieńK mowodzenie 

mierzó się częstokroć sumą  przeżótóch 

niepowodzeńK  Tak bóło z _arimK mrzed 

czterdziestu ośmiu godzinami  pełnó żołądek 

nie uradowałbó go nawet w dziesiątej części i 

tak jak dziśK tdwczas ponad wszóstko inne 

tęsknił > do matkiK Teraz ponad wszóstko inne 

pożądał jadłaK tłaściwie doznanie mąk 

głodowóch wószło mu raczej na dobreI gdóż 

przóśpieszóło jego samodzielnośćK lpieki  

matczónej   miało  mu   jeszcze  braknąć   długi

; 

czasI nigdó  jednak tak silnie  jak wczoraj  i  

przedwczorajK 

Tegoż  popołudnia  _ari  uciął  długą 

drzemkę leżąc tuż obok swej spiżarniK 

wbudziwszó  się  odgrzebał  resztki   

kuropatwó    i    spożył    kolacjęK    ddó   

nadeszła czwarta samotna nocI nie szukał już 

schronienia jak na trzó noce poprzednieK _ół 

pełen  animuszu i energiiK  mrzó świetle 

gwiazd i księżóca wószedł na brzeg lasu i 

udał się na pogorzeliskoK w nowóm zaintereJ

sowaniem  nasłuchiwał  dalekiego  wócia 

polującej zgrai wilczejK Łowił bez trwogi 

ponure hukanie sówK  aźwięki  i  cisze 

nabierałó  dlań  ważnego  i  głębszego 

znaczeniaK 

geszcze jeden  dzień i jedną noc _ari 

przetrwał w bliskości swego schowkaI lecz gdó 

ogrózł ostatnią kostkęI ruszół dalejK 

wnalazł się obecnie w okolicóI w której 

zdobócie pożówienia przestało bóć dla niego 

problememK _óła to kraina rósiI a róś przebówa 

tamI gdzie gęsto smórgają królikiK pkoro liczba 

królików zmniejszó sięI róś szuka natóchmiast 

innego terenu łowówK monieważ króliki mnożą 

się przez całó okres letniI _ari trafił do istnej 

ziemi obiecanejK _ez trudu chwótał i mordował 

młode króliczętaK Całó tódzień powodzenie mu 

sprzójałoI toteż z dniem każdóm rósł i tółK 

mchanó wciąż duchem  włóczęgostwa  oraz 

tęsknotą do matki i domuI _ari szedł nadal na 

południoJwschódK 

fnaczej mówiąc dążył prosto ku terenom 

jetósa

i 

mierrotaK 

kie dalej jak przed dwoma lató mierrot au 

nuesne  miał  się  za  najszczęśliwszego 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

człowieka w knieiK _óło to przed wóbuchem 

czerwonej zarazóI czóli ospóK mochodząc sam z 

na pół francuskiej rodzinóI pojął za żonę córkę 

wodza z plemienia Cree i długie lata przeżył z 

nią szczęśliwie w drewnianej chacie nad draó 

ioonK 

mierrot bół dumnó z trzech rzeczóK mrzede 

wszóstkim chlubił się swoją  żonąI tóolą; 

potem — córką; na ostatek własną sławą 

łowieckąK wanim przószła czerwona śmierćI 

niczego mu do szczęścia nie brakłoK 

iecz właśnie przed dwoma lató ospa zabiła mu 

żonąD jieszkał nadal w chacie nad draó ioonI 

ale bó to już innó człowiekK perce miał choreK 

rmarłbó zapewneI gdóbó nie córkaI kepeeseK 

fmię toI oznaczające tierzbęI nadała jej 

matkaK kepeese wórosła dzika nibó wierzbaI 

smukła jak trzcinaI dziedzicząc całą piękność 

księżniczki indiańskiej uszlachetnioną kroplą 

krwi  francuskiejK  jiała  lal  szesnaścieI 

ogromneI ciemneI piękne oczó i tak wspaniałe 

włosóI że raz pewien przejezdnó agent

N

  z 

jontrealu usiłował je kupićK t dwu lśniącóch 

warkoczachI grubóch  jak ręka mężczóznóI 

opadałó niemaz do kolanK 

— kieI panie> — odpowiedział mierrot na 

propozócję agentaI a w źrenicach miał chłodne 

błóskiK —To nie na sprzedaż> 

Właśnie  gdó _ari  wkraczał  w obręb 

móśliwskich terenów mierrotaI jetósI wrócił 

raz z lasu mocno zafrasowanóK 

—  gakiś zwierz morduje mi młode bobró — 

tłumaczół córce po francuskuK — oóś albo 

wilkK gutro więcKKK — i wzruszając znacząco 

chudómi ramionamiI uśmiechnął się do niejK 

— fdziemó na polowanie> — radośnie 

zawołała kepeese w miękkim narzeczu CreeK 

tiedziałaI iż jeśli mierrot mówiW jutro — i 

uśmiecha się przó tómI śmiało może liczóć na 

wspólną wócieczkęK 

kazajutrz pod wieczór _ari przeszedł draó 

ioonD  po  moście  ze  zwalonóch  drzewI 

uwikłanóch w przóbrzeżne korzenieK pkierował 

się teraz ku północóK Tuż za improwizowanóm 

pomostem  leżała  mała  polankaK  _ari 

przóstanąwszó poddał  się  pieszczocie  zaJj 

chodzącego słońcaK ddó tak tkwił bez ruchuI 

natężówszó słuchI z nisko zwieszoną kitą i 

uszkami na sztorcI łowiąc spiczastóm nosem 

ciekawe wonieI każdó z leśnóch mieszkańców 

wziąłbó go za młodego wilkaK 

ppoza oddalonej o sto jardów kępó młodóch 

jodeł pierrot i kepeese obserwowali jego 

przeprawę  przez  rzekęJ  Teraz  nadeszła 

właściwa chwila i mierrot uniósł fuzjęK aopiero 

wtedó  kepeese  leciutko  dotknęła  jego 

ramieniaK t podnieceniuI oddóchając trochę 

szóbciejI szepnęłaW 

— kootawe!

l

 mozwól mi strzelić> ga go zabiję> 

mierrot zachichotał wręczając jej brońK t jego 

oczach wilczek bół jakbó martwóK w tej 

odległości kepeese dziewięć razó na dziesięć 

trafiała  w  kwadrat  o  calowej  średnicóK  ^ 

dziewczónaI  mierząc  starannieI  pewnóm 

palcem nacisnęła spustK 

atrklGI mlTtÓo

 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

pkoro kepeese nacisnęła spust fuzjiI _ari dał 

susa w powietrzeK rczuł siłę kuliI zanim 

jeszcze  usłószał  hukK  modniosło  go  z  ziemiI  a  

potem potoczół się koziołkującI zupełnie jakbó 

dostał  z  boku  mocnó  cios  kijemK  mrzez  

mgnienie nie czuł nicK móźniej przeszół go ból 

ostró jak od rozpalonego żelazaI a jednocześnie 

pies wziął górę nad wilkiem i _ariI tocząc się i 

przewracającI zaskomlił przeraźliwieK 

mierrot i kepeese wószli spomiędzó jodeł; 

piękne oczó dziewczónó błószczałó dumąK 

ptrzał bół celnó> iecz już w następnej chwili 

wstrzómała oddechI brunatne palce zacisnęłó 

się na lufie fuzjiK mierrotI chichoczącó z 

zadowoleniemI umilkłK 

—  rczimoo!  —  zawołała  kepeese  w 

narzeczu CreeK 

^ mierrotI odbierając fuzję z jej rąkI 

powtórzół po francuskuW 

— ao diabłaI piesI szczeniak> 

Cwałem ruszół w stronę _ariegoK iecz 

stracili już parę chwilI a tómczasem _ari 

odzóskał przótomnośćK 

tidział ich wóraźnieI  biegnącóch  polanąI 

nowó  gatunek  potworów  leśnóchK  w 

zamierającóm  jękiem  smórgnął  międzó 

drzewaI w gąszczK 

wmierzch zapadał i _ari zmiatał międzó 

jodłó nad wodąI gdzie leżał czarnó mrokK 

aawniej dógotał m widok łosia i niedźwiedziaI 

teraz po raz pierwszj zrozumiałI co znaczó 

prawdziwe niebezpieczeństwo ^ bóło ono tużK 

Słószał trzask gałęzi pod stopami ścigającóch 

go potworów; z dziwnóm okrzókiem prawie 

mu następowali na piętóK f raptemI niespodziaJ

nieI _ari stoczół się w jakąś dziuręK 

ToI że ziemia się pod nim zapadłaI bóło dla 

_arieJN go prawdziwóm wstrząsemK gednak ani 

pisnąłK tij wziął znów górę nad psemK hrew 

wilcza kazała im> przókucnąć w jamieI 

wstrzómać oddech i trwać bej ruchuK dłosó 

huczałó tuż ponad nim; nogi szukającóch 

prawie na niego właziłóK rnosząc wzrok widzia 

jednego z nieprzójaciółK _óła to kepeeseK 

mrzóstanęli właśnie i ostatnie blaski słońca 

ubarwiłó jej policzki _ari nie spuszczał z niej 

oczuK dórując nad bólemI rosło   w   szczeniaku   

nieznane   uczucieK   matrzół   jala urzeczonóK  

aziewczóna  okoliła dłońmi wargi  i  głosem   

miękkimI   żałosnómI   dziwnie   krzepiącóm   

dla strwożonego serduszkaI poczęła wołaćW 

—  rczimoo! rczimoo! rczimoo! 

Teraz zabrzmiał nowó dźwiękI  również 

mniej strasznó niż  wiele innóch  leśnóch 

głosówK 

— kie zdołamó go znaleźćI kepeese — 

mówił mierrotK — rkrół się gdzieśI bó 

zdechnąćK lkropna szkoi 

da> Chodź> 

ka  skraju  polanki  mierrot  przóstanął 

wskazując  młodą  brzózkę  równo  ściętą 

strzałem  dziewczónó  kepeese  zozumiałaK 

arzewkoI  grubości  jej  małego  palcaI 

skrzówiło lekko bieg kuliI przez co szczeniak 

uniknął natóchmiastowej śmierciK 

kepeese odwróciła się znówI wołającW 

—  rczimoo! rczimoo! rczimoo! 

t oczach jej już nie bóło żądzó morduK 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

 ln  tego  nie   zrozumie>   —  rzekł  
mierrot  idąc 

dalejK — To dzikie szczenięI urodzone z 

leśnego wilkaK joże són tej wielkiej suki 

trapera  hoomoI  co  to  zeszłej  zimó  uciekła  w  

puszczę> 

—  f on zdechnie\ 

—  TakI zdechnie> 

^le _ari ani móślał zdóchaćK wbót dużo miał 

sił  żówotnóchI bó umrzeć od kuliI która mu 

tólko przebiła mięśnie przedniej łapóK _o tak 

się właśnie stałoK jięśnie bółó rozdarte po 

kośćI  ale  sama  kość  nienaruszonaK 

tóczekawszóI  aż  zaświeci  księżócI  _ari 

wógramolił się z jamóK 

Łapa mu zesztówniała tómczasem; przestała 

już co prawda krwawićI za to ciało grózł 

dojmującó  bólK  awunastu  mapajuczisiowI 

uczepionóch mocno jego nosa i uszuI nie 

potrafiłobó mu sprawić większóeh cierpieńK wa 

każdóm ruchem bódł go bólI szedł jednak 

uparcieK fnstónktownie zdawał sobie sprawęI iż 

oddalając  się  od  jamóI  tóm  samóm  oddala  się 

od niebezpieczeństwaK f miał racjęI gdóż nieco 

później zawieruszół się tu jeżozwierz — swoim 

zwóczajem dobrodusznie bełkocącó coś pod 

nosem — i z mocnóm plaśnięciem wpadł do 

jamóK ddóbó _ari w niej pozostałI bółbó tak 

naszpikowanó  kolcamiI  że  zdechłbó 

niechóbnieK 

ouch przódał się _ariemu i z innej jeszcze 

przóczónó; nie pozwolił ranie „zastógnąć?I jak 

bó powiedział mierrotI gdóż w rzeczówistości 

skaleczenie bóło nie tóle poważneI co bolesneK 

mierwsze sto jardów szczeniak kusztókał na 

trzech  łapachI  po  czóm  doszedł  do 

przekonaniaI że choć ostrożnieI ale może się 

także posługiwać czwartąK mół mili wędrował 

brzegiem rzekiK flekroć gałąź dotknęła ranóI 

gniewnie kłapał ku niej póskiemI a skoro 

przeszół go bólI to zamiast jęczećI warczał 

złośliwieK 

TerazI gdó już wólazł z jamóI wrzała w nim 

znowu  krew  wilczaK  t  duszó  rosła  mu  

nienawiśćI bónajmniej nie do jakiejś jednej 

istotóI lecz do wszóstkichK t czasie walki z 

mapajuczisiu nie doznawał nic podobnegoK ^le 

dzisiejszej nocó w _arim wógasłó wszóstkie 

psie cechóK wwalił się na niego ogrom niej 

szczęść i ta nędzaI ten ból zbudziłó wilczą 

bestię> dziką i mściwąK 

 

mierwszó raz podróżował nocąK ka razie nie 

ban się  żadnóch zjaw mogącóch nań wóleźć z 

mroku>  kajczarniejsze cienie  przestałó go 

trwożyćK  talczóła  ze  sobą  dwie  naturóW  psia  i  

wilcza; w walce tej wili wógrówał na całej liniiK 

_ari przóstawał chwilami bó polizać ranęI a 

liżąc warczałI jakbó i do ranó samej odnosił się 

wrogoK ddóbó mierrot zobaczół go takim    i   

usłószałI   zrozumiałbó   od   razu   i   rzekłW 

— aajmó mu zdechnąć> Żaden kij nie 

wópędzi z niego diabła> 

t  godzinę  późniejI  wciąż  w  tórn  samóm  

nastrojuI  _ari  opuściwszó zwartą  gęstwę 

porastającą  brzeg  strumókaI  wószedł  na 

bardziej otwartą przestrzeń rozesłaną u stóp 

łańcucha wzgórzK ka tej łące właś< nie 

polował rhumisiuK 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

rhumisiu bół  wielką  śnieżną  sowąI  a 

zarazem patriarchą wszóstkich sów tej okolicóK 

we starość oślepł niemal zupełnieI  toteż 

odprawiał 

łowó  inacze  niż  jego 

współplemieńcóK kie czaił się po czarnóch 

wierzchołkach sosen i jodeł i ani krążył w 

powietrzu  gotów spaść  nibó piorun  na 

bezbronną zdobóczI; tzrok zawodził go tak 

daleceI że ze szczótu drzewa nie dojrzałbó 

królikaI  a lisa mógł łatwo wziąć za 

mószK 

Toteż  staró  rhumisiuI  mądró 

doświadczeniemI  po  lował  z  zasadzkiK 

hucnąwszó w trawieI godzinam trwał bez 

ruchu i dźwiękuI z bezgraniczną cierpliwością 

oczekując nadejścia czegoś jadalnegoK Czasem 

popełniał omółkiK awukrotnie wziął rósia za 

królika przó czóm za drugim razem postradał 

w walce nogę tak że drzemiąc we dnieI 

trzómał się gałęzi tólkc jednóm szponemK 

halekaI niemal ślepóI i tak staró że dawno już 

pogubił kępki piór nad uszamiI posiadał wciąż 

jeszcze siłę olbrzómaI a gdó w złości kłapnął 

dziobemI  dźwięk  dawał  się  słószeć  o 

dwadzieścia jardówK 

mech prześladował go od trzech dniI a 

dzisiejszej nocó szczególnie mu się nie 

wiodłoK 

rhumisiu  zaatakował 

niespodziewanie dwa królikiI które przesmórJ

eałó tędóK  mierwszego  chóbił haniebnie; 

drugiemu wódarł kłąb turzócó i to bóła cała 

jego zdobóczK dłód mu doskwierał okropnie i 

właśnie przeżuwał jałową wściekłośćI gdó 

usłószał kroki _ariegoK 

kawet gdóbó _ari mógł zawczasu zajrzeć 

pod ciemnó krzak stojącó przed nim 

dostrzec zaczajonego rhumisiuI wątpliweI czó 

bółbó zboczół z drogiK f w nim wrzała krewK f 

on także gotów bół do bitwóK 

rhumisiu zobaczół go nareszcieI bardzo 

niewóraźnieI idącego przez małą polankęK 

hucnął niżejK  mióra mu napęczniałóI  że 

wóglądał jak piłkaK kiemal ślepe oczó płonęłó 

jak  dwie  błękitne  kuleK  t  odległości 

dziesięciu stóp _ari przóstanął na chwilę i 

polizał ranęK rhumisiu przezornie czekałK _ari 

ruszół znówI mijając krzak zaledwie o sześć 

stópK  pzalonóm  susemI  potężnie  bijąc 

skrzódłamiI rhumisiu wpadł na szczeniakaK 

Tóm razem _ari nie wódał najmniejszego 

dźwięku bólu czó przerażeniaK gak mówią 

fndianieI wilk jest kipiczimaoK Żaden móśliwó 

nie słószał nigdóI bó pojmanó wilk skomlił o 

litość czó to pod ciosami pałkiI czó pod 

groźbą kuliK honaI do ostatka szczerząc kłóK 

Tej nocó sowa napadła nie młodego psaI lecz 

wilcze szczenięK mod jej impetem _ari od razu 

przewrócił się na grzbiet i na chwilę znikł pod 

rozpostartómi  skrzódłamiI  podczas  gdó 

rhumisiuI  przógważdżając  go do ziemiI 

usiłował zatopić w jego ciele jedónó swój 

szponI jednocześnie z pasją bijąc dziobemK 

geden cios tego dzioba w głowę zabiłbó 

królika na miejscuI lecz rhumisiu spostrzegł 

zarazI  że  toI  co  ma  pod  sobąI  nie  jest  

bónajmniej  królikiemK  rderzeniom 

odpowiedziało wściekłe warczenie i rhumisiu 

przópomniał sobie rósiaI straconą nogę i 

śmiertelne niebezpieczeństwoI z którego się 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

ledwo wódostałK ptaró bandóta może bó i 

umknął chętnieI lecz _ari w  niczóm już nie 

bół podobnó  do  szczeniaka walczącego z 

młodóm mapajuczisiuK aoświadczenie i trudó 

wzmocniłó go i przódałó mu energii; od liza 

niaJ kości przeszedł szóbko do kruszenia ichI 

więc ząj nim rhumisiu zdołał się cofnąćI jeśli 

w ogóle mil ten zamiarI zębó _ariego z 

gniewnóm kłapnięcien chwóciłó nogę sowóK 

Ciszę nocó zamącił jeszcze gwałtowniejszó 

łopej skrzódeł i _ari przómknął na chwilę oczóI 

bó ni oślepnąć od silnóch uderzeńK kie puszczał 

jedna> i łącząc kłó przez nogę przeciwnikaI 

warczał wózji wającoK Chwót ten zawdzięczał 

szczęśliwemu  przó  padkowi  i  wiedział 

doskonaleI że zwócięstwo lxii klęska zależó od 

tegoI czó zdoła nogi nie puścićK ptaj ra sowa już 

nie miała drugiego szponuI bó go przv 

gwoździć; nie mogła równieżI trzómana w ten 

spd sóbI bić szczeniaka dziobemK tięc trzepała 

tólko c sił mocnómi skrzódłamiK 

pkrzódła te — długości czterech stóp każde J

 

sprawiałó wokół _ariego wielki gwałtI ale nie 

szkol dziłó mu wcaleK wanurzół kłó głębiejK 

moczuwszj wreszcie smak krwi wrogaI warknął 

jeszcze zajadlej trzała w nim coraz silniej chęć 

zamordowania  pia rzastego potworaI  jakbó 

śmierć  sowó miała  zapłaci za    wszóstkie   

nędze   i   cierpienia   doznane   od   czasi strató 

matkiK 

rhumisiu  nigdó  dotąd  nie  bał  się 

prawdziwieK t swoim czasie róś ugrózł raz 

tólko i poszedł pozo stawiając go kalekąK To 

bóło przókreI ale róś przjs najmniej nie warczał 

w ten wilczó sposób i nie trzó mał tak zajadleK 

t ciągu tósiąca i jednej nocó rhu misiu 

nasłuchiwał wócia wilkówK fnstónkt wótłuma 

czół mu znaczenie tej pieśniK tidówał stada 

szóbki  mknące  w  mrokuI  a  ilekroć  go  mijałóI  

pilnował naj> głębszóch cieniK ala niegoI jak i 

dla wszóstkich lea nóch stworzeńI głos wilka a 

śmierć to bóło jedno iecz aż do chwiliI gdó kłó 

_ariego  wpiłó  się  mj  w  nogęI  nie  doznał 

prawdziwej  grozó  wilczejK  gegj  tępa 

mózgownica całómi latami rozwijała właściw| 

obraz trwogiI lecz dopiero teraz strach szarpnął 

nim  mocniej niż  jakakolwiek  znana  mu 

dotóchczas namiętnośćK 

rhumisiu raptem przestał walczóć i cisnął się 

w góręK gego potężne skrzódła biłó powietrze 

nibó olbrzómie wachlarze i _ari nagle uczułI że 

się odrówa 

M

d ziemiK kie puszczał jednak i po 

chwili obojeI ptak j zwierzęI runęli w dół z 

łoskotemK 

rhumisiu spróbował powtórnieK Tóm razem 

powiodło mu się lepiej i podleciał w powietrze 

na pełne sześć stópK lpadli znowuK ptaró zbój 

po raz trzeci usiłował się wózwolić — 

nadaremnieK  ttenczasI  wóczerpanóI  legł 

szeroko rozpościerając wielkie skrzódłaI sócząc 

i kłapiąc dziobemK 

mod tómi skrzódłami morderczó instónkt 

_ariego pracował wótrwaleK oaptem zmienił 

chwót wbijając kłó w podbrzusze sowóK wębó 

ugrzęzłó  w  głębokiej  warstwie  puchuK 

rhumisiu bez zwłoki wózóskał sposobnośćK 

jomentalnie uniósł się w góręK pzarpnięcieI 

trzask dartóch piór i wilczek pozostał sam 

jeden na placu bojuK 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

_ari nie zabił co prawdaI lecz zwóciężyłK 

kadszedł jego pierwszó wielki dzieńI a raczej 

wielka nocK Świat pełen bół niezmierzonóch 

obietnicK mo chwiliI siadłszó w trawieI zaczął 

szukać w powietrzu zapachu wrogaK motemI 

nibó  wzówając  pierzastego  potwora  do 

powrotu  i  zakończenia  walkiI  uniósł  ku 

gwiazdom spiczastą mordkę i posłał kniei 

pierwszóI na pół dziecinnóI zew wilczóK 

BlBov 

talka z sową bóła dla _ariego znakomitóm 

lekarstwemK kie tólko nabrał zaufania we 

własne  siłóI  ale  wóładował  jednocześnie 

nagromadzoną złośćK fdąc dalejI nie warczał już 

na każdą trącającą go gałąź i nie szczerzół 

zębów o bóle coK 

koc bóła przedziwnie pięknaK hsiężóc stał 

tuż nad głowąI a niebo srebrzółó tak liczne 

gwiazdóI  że  wśród  otwartóch  przestrzeni 

panowała niemal dzienna  jasnośćK  wapadła 

wielka ciszaK tiatr nie szeptał v,  szczótach 

drzew i _ari miał wrażenieI że jego wócii 

poniosło się nieskończenie dalekoK 

ld czasu do czasu _ari łowił jakiś dźwięk; 

wtenczas stawał pilnie nasłuchującK w bardzo 

daleka nad leciał łagodnó  rók klepóI z małej  

sadzawki  strzeli donośnó   pluskK   oaz   

podchwócił   twardó   łoskot   rogów; to dwa 

jelenieI oddalone o ćwierć miliI załat wiałó  

pewien drobnó spórK iecz ilekroć  zabrzmiało 

wócie   wilczeI   _ari   siadał  i   długo   się   

wsłuchiwał podczas  gdó  serce  kołatało mu 

szóbko w  niezrozumiałóm podnieceniuK _ół to 

zew rasóI rosnącó wolno lecz uparcieK _ari bół 

wciąż jeszcze samotnóm włóczęgąK  Ów duch 

włóczęgostwa ogarnia niemal każda dzikie 

zwierzęI z chwilą gdó już potrafi dbać o siebie;   

prawdopodobnie   przóroda   chce   w   ten   

sposób uniemożliwić  rodzinne  związki i  

przeciwdziałać  de generacjiK   _ari  bół  

wzorem  wilka  szukającego  nowóch terenów 

łowieckich lub  młodego  lisa  idącego w świat 

— nie miał w tej wędrówce żadnóch metod ani  

planówK  mo prostu szedłK  mragnął  czegośI  

czega nie mógł znaleźćK mieśń wilcza zbudziła 

w nimniei określoną tęsknotęK 

dwiazdó  i  księżóc  potęgowałó  owo 

pragnienieK aalekie głosó dałó mu pojąć 

własną samotnośćK 

fnstónkt mówił muI  że znajdzie tólko 

wtedóI jeśl będzie szukałK lbecnie nie tóle mu 

brakło hazana i ptarej tilczócóI matki i 

domuI  ile w ogóle towarzóstwaK  pkoro 

wóładował wilczą pasję w utarczce z sowąI 

pies przószedł znów do głosuI ta poczciwa 

część psiaI co to chce się tulić do jakiejś żówej 

i przójaznej istotóI nieraz wszóstko jedno do 

jakiejK 

Ciągle jeszcze dolegała mu rana od kuli; 

dokuczałó  też  skaleczenia  nabóte  w  czasie   

bitwóI   toteż    brzasku legł pod kępą buków 

nad brzegiem małego jeziorka  i  pozostał  tam  

do  południaK  motem  zaczaił węszóć   wśród   

trzcin   i   szuwarów   w   poszukiwani™ 

żównościK wnalazł martwego raka napoczętego 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

przez kunę i dokończół goK 

Tego  popołudnia  rana  dokuczała  mu 

znacznie mniej; o zmierzchu prawie jej już nie 

czułK ld czasu spotkania z ludźmi kierował się 

stałe mniej więcej na północI instónktownie 

pilnując  biegu  wodó;  ale  bóła  to  na  ogół 

powolna wędrówka i gdó znowu zapadła nocID 

od jamóI w której leżał po strzaleI dzieliło go 

zaledwie osiem do dziesięciu milK 

Tej nocó również nie uszedł zbót wieleK 

caktI iż kula dosięgła go o zmierzchuI a walka 

z sową odbóła się nocą — nieufnie nastroił go 

do ciemnościK kie bał się co prawdaI lecz na 

razie dosóć miał przógódI toteż zachowówał 

czujną  bacznośćK  tiedzionó  dziwnóm 

instónktemI obrał sobie leże u szczótu stromej 

skałóI na którą się z trudem wódostałK 

jożliweI iż miało to jakiś związek z 

gniazdemI które hazan i pzara tilczóca 

wómościli niegdóś na płonecznej pkaleK 

pkała _ariego stała nad rzeczułkąI z trzech 

stron otoczona lasemK _ari czuwał dobre kilka 

godzinI  bacznó na  wszóstkoI  ruchliwómi 

uszkami łowiąc każdó dźwiękK azisiejszej 

nocó powodowała nim tólko ciekawośćK mod 

pewnóm względem zakres jego wiadomości 

szóbko się poszerzałK tiedział jużI że jest 

małą drobinką na tej rozległej ziemiI i mocno 

pragnął zawrzeć z nią bliższą znajomość bez 

dalszóch walk i cierpieńK 

aziś rozumiałI że ogromne cienie cicho 

wópłówające z lasu na wógwieżdżoną  łączkę 

— to sowóI potworó z gatunku tego ptakaI z 

któróm stoczół zaciekłó bójK płószał trzask 

chrustu i chrzęst gałęziI gdó ciężkie ciała 

przedzierałó się przez gąszczK płószał także 

rók łosiK aochodziłó go również inne głosóI 

zupełnie obceW ostre ujadanie lisaI wrzask 

rósiaI niosącó się z odległości paru milI i niski 

skwir  nocnóch  jastrzębiK  tiatr  gwarzół 

dziwnie pośród szczótów drzewI a razI w 

chwili zupełnej ciszóI tuż za skałą donośnie 

gwizdnął  koziołI  bó wnet  zwietrzóć  w 

powietrzu wilczó odór i dać szalonego susa w 

ciemnośćK 

ala _ariego wszóstkie te dźwięki zawierałó 

nowąj  treśćK  pzóbko  przóswajał  sobie 

znajomość knieiK lczól mu błószczałóI krew 

wartko płónęła  w żyłachK  wrzadka tólko 

wókonówał  jakiś  ruchK  iecz  spośród> 

rozlicznóch głosów najpotężniej działał zew 

wilczó> Łowił go raz po razK Czasem leciał z 

dalaI z taki dalekaI iż sprawiał wrażenie szeptu 

prawie zamierającego w drodze; to znów 

brzmiał donośnieI gorącó> szaleństwem łowówI 

wabiąc na krwawó tropI nal dziką orgię 

broczącej posoki i dartego mięsa — i wzówałI 

wzówałI wzówałKKK 

_ari słuchał i drżałK t gardle narastał mu 

skowót> wstąpił na krawędź skałóK jiał  

ochotę  biecK  katura  wilcza  pchała  go 

gwałtownieK iecz zew kniei walczół z innóm 

głosemI w _arim bowiem przemawiał także 

pies  —  całe  pokolenie  stworzeń  o 

przótłumionóm pierwotnie instónkcie — i psia 

natura kazał mu pozostać w ukróciuK 

kastępnego ranka _ariI brodząc wzdłuż 

strumóka znalazł wiele raków i potó łókał ich 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

soczóste mięso aż mu się wódałoI że już 

nigdó nie będzie głodnó kic mu też nie 

smakowało tak  bardzoI  od  chwil  gdó 

zrabował gronostajowi kuropatwęK 

    mo południu _ari natrafił na część lasu 

niezmiernie cichą i spokojnąK ptrumień bół tu o 

wiele głębszóK 

   jiejscami brzegi  jego rozbiegałó się szerokoI 

tworząc   coś na   kształt   małóch   stawówK   

awukrotnie szczeniak  musiał nałożyć  drogi  

chcąc  je  wóminąćK 
    ld czasu owego nieszczęsnego rankaI kiedó 
porzuć rodzinnó wókrotI nie czuł się jeszcze 
nigdó tak „siebie?K jiał nareszcie wrażenieI że 
trafił w znajome stronóI że znajdzie tu i domI i 
przójaźńK _óć może przemawiał w nim 
cudownó instónktI gdóż bóła to dziedzina 
pzczerbategoK Tu właśnie ojciec jego i matka 
polowali przed jego przójściem na światK 
kiedaleko stąd hazan i pzczerbató stoczóli ów 
straszliwó podwodnó  pojedónekI  z  którego   
pies  ledwo  uszedł z żóciemK 

_ari nie miał się nigdó dowiedzieć o tóch 

wópadkachK kie miał nigdó zgadnąćI iż kroczó 

staróm   szlakiemK   ^   jednak   Coś 

doń 

przemawiałoK  tciągał  powietrzeI  jakbó 

odnajdując znajome wonieK 

ias gęstniałK _óło cudownieK wnikłó krzaki i 

chaszczeI więc szło się międzó pniami nibó 

obszernąI  tajemniczą jaskiniąI  przez której 

sklepienie  przezierało  złagodzone  światło 

dzienneI rozjaśnione tu i ówdzie złotą plamą 

słońcaK aobrą milę _ari spokojnie kroczół 

lasemK kie dostrzegł nic godnego uwagi prócz 

paru drobnóch ptaszątK móźniej trafił na stawI 

większó niż jakikolwiek z poprzednichK tkoło 

rósł zwartó zastęp wierzb i bukówK arzewa 

iglaste powoli rzedłó pozostając w tóleK _ari 

zobaczół połósk słońca na wodzieI a wnet 

potem usłószał odgłosó żóciaK 

ld czasu walki z hazanem i wódrą kolonia 

pzczerbatego nie uległa żadnóm większóm 

zmianomK ptaró wódz postarzał się jeszcze 

bardziejK rtółK pópiał dużo i stracił bodaj 

trochę dawnej przezornościK arzemał właśnie 

na wielkiej tamie z iłu i chrustuI której bół 

naczelnóm budowniczómI gdó _ari pojawił się 

na  wósokim  brzegu  o  pięćdziesiąt  lub 

sześćdziesiąt stóp od patriarchóK 

_ari zachowówał się tak bezgłośnieI że 

żaden z bobrów go nie zauważyłK oozpłaszczół 

się na brzuchu i ukrótó za kępą trawó ciekawie 

badał każdó ruch koloniiK pzczerbató obudził 

sięK Chwilę stał na czterech krótkich łapachI a 

potemI wspartó na szerokimI płaskim ogonieI 

nibó żołnierz na posterukuI gwizdnął ostro i z 

donośnóm pluskiem dał nurka w wodęK 

t następnej chwili _ari doznał wrażeniaI że 

całó staw roi się od bobrówK dłowó i ciała 

pojawiałó się i nikłóI ku jego najgłębszemu 

zdumieniuI mknąc to tuI to tamK _óła to 

wieczorna zabawa koloniiK lgonó biłó wodę 

jak wiosła trzómane na płaskK aziwaczne 

gwizdó górowałó ponad pluskiemI aż zabawa 

ustała równie nagleI jak się zaczęłaK 

_obrów bóło  około dwudziestuI nie 

licząc młodzi żóI a jednak na powtórnó 

gwizd uciszółó się wszóstkie jednocześnieK 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Część dała nurka i znikła pod wodąI 

większość jednak wólazła na brzegK 

Teraz bez zwłoki bobró zabrałó się do pracóI 

_ari obserwował je tak ostrożnieI że nie 

drgnęło nawet źdźbło trawóI w której bół 

ukrótóK rsiłowa zrozumiećK ptarał się znaleźć 

właściwe miejsce w swóm światopoglądzie dla 

tóch przójemnie wóglądającóch stworzeńK kie 

przerażałó goW ich liczba i wzrósł nie budziłó 

w nim żadnego lękuK  Toteż leżał  cicha nie ze 

strachu  bónajmniejI  lecz  raczej z  chęci 

zawarcia     bliższej       znajomości     z    

mieszkańcami  stawuK   gua teras za ich sprawą 

wielki las wódawał mu się mnie; obcóK ^le 

otoI tuż przed sobąI nie dalej niż o dziesięć 

stópI   zobaczół   coś   takiegoI   że   omal   nie   

zaskomli głośnoI przejętó szczenięcą tęsknotą 

do towarzóstwa aołemI po nagim skrawku 

wóbrzeżaI dreptał małó> tłustó rrnisk w gronie 

trzech towarzószóK rmisk bó akurat w wieku 

_ariegoI może o tódzień lub dwź młodszóK 

tażył tóle samoI przó czóm posiadał niema 

kwadratowó  kształtK  mrzóroda  nie  zdoła 

stworzóć nici milszego nad młodego bobraI 

chóba że jest to młodó> niedźwiadekI a rmisk 

wziąłbó  pierwszą  nagrodę  nal  każdóm  

konkursie  pięknościI  gego  trzej   przójaciela 

bóli nieco mniejsiK Cała czwórka wószła spoza 

niskiej> wierzbó podskakując wesołoI a płaskie 

ogonó wlokła im się u pięt nibó małe saneczkiK 

_óli tłuściI porośliz miękkim futrem i w 

oczach  _ariego  wóglądali  ogromó  nie 

przójaźnie;  toteż  serce  szczeniaka  zabiło 

radośnieK  gednak    _ari    ani    drgnąłK    iedwo    

oddóchałK   rmisk skręcił ku jednemu z 

towarzószó  i  przewrócił  go  na  grzbietK  

jomentalnie  dwa  pozostałe  bobró  wpadłó 

na  rmiska  i  już  cała  czwórka  tarzała  się  po  

ziemiI wierzgając krótkimi łapkamiI chlapiąc 

ogonami i pokrzókując skrzekliwie a wesołoK 

_ari wiedział doskonaleI że to nie walkaI 

lecz zabawaK rniósł się wolno i stanął na 

nogachK  wapomniałI  gdzie  się  znajduje 

obecnieI i zapomniał w ogóle 

o wszóstkim; widział jedónie owe rozigraneI 

miękkie kłębuszkiK ka krótką chwilę surowa 

lekcja przórodó wówietrzała mu z głowóK 

mrzestał  bóć  zabijakąI  móśliwómI 

poszukiwaczem żównościK _ół jedónie szczeJ

niakiemI ogarniętóm pragnieniem silniejszóm 

niż głódK jiał ogromną ochotę zejść na dół do 

rmiska i jego przójaciółI przewracać się z nimi 

i baraszkowaćK Chciał im powiedziećI gdóbó się 

to okazało możliweI że stracił dom i matkęI że 

jest mu bardzo ciężko i że chętnie bó pozostał 

tu wraz z nimiI jeśli nie mają nic przeciwko 

temuK 

t gardle wezbrał mu najcichszó skowótK _ół 

tak niskiI że rmisk i jego towarzósze nic nie 

usłószeliK wabawa pochłaniała ich całkowicieK 

w wolna _ari zrobił pierwszó krok w ich 

kierunkuI potem drugiI i trzeci — i oto już stał 

na samóm brzeguI o sześć stóp zaledwieK gego 

ostre uszki bółó pochólone ku przodowi; drżąc 

całóm ciałemI machał ogonem jak najszóbciejK 

Właśnie w tej chwili rmisk go spostrzegł i  

jego    tłuste    ciałko    momentalnie   

zesztówniałoK 

„azień dobró?> — rzekł _ari wókręcając 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

się całóm ciałem i mówiąc ruchami tak 

wóraźnieI jakbó użówał słówK  „Czó mogę się  

z wami pobawić\? 

rmisk  nie  odpowiedziałK  gego  trzej 

towarzósze wlepili także oczó w _ariegoK 

Żaden  ani  drgnąłK  oobili  wrażenie 

ogłuszonóchK  Czteró  paró  nieruchomóchI 

zdumionóch ślepek badałó przóbószaK 

_ari uczónił nowó wósiłekK mrzópadł na 

przednie łapóI podczas gdó tólne i ogon 

wókręcałó się przóJf jaźnieI i sapiąc ujął w 

zębó suchó patókK 

„koI dalejI przójmijcie mnie>? — nalegałK 

„ga  wiemI  jak  się  trzeba  bawić>?  ka  dowód  

podrzucił patók w powietrze i szczeknąłK 

rmisk i jego koledzó sprawiali wrażenie 

posążkówK 

s

 iecz wtem ktoś jeszcze dostrzegłJ _ariegoK 

_ół to wielki bóbrI któró płónął w dół stawu 

pchając przed sobą kawał drzewa do nowo 

budującej się tamóK _łóskawicznie zaprzestając 

robotó spojrzał ku brzeJff gowiK f wnet jakbó 

strzał karabinowó huknęło klasnięcie jego 

ogona po wodzie — bobrzó sógnał trwogiI 

cichą nocą rozlegającó się o pół miliK 

„kiebezpieczeństwo>? 

—  ogłaszałK 

„kiebezpieczeństwo> kiebezpieczeństwo>? 

iedwie ten dźwięk sią ozwałI już liczne 

ogonó biłó o wodę po całóm stawieI w 

ukrótóch  kanałach  na  zalewiskach  wśród 

buków i wierzbK rmisk i pog zostali malcó 

rozumieli jego znaczenieW 

„t nogiI jeśli wam żócie miłe>? 

_ari stał teraz sztówno i bez ruchuK mełen 

zduł mieniaI obserwowałI jak czteró małe 

bobró dają nurl ka w wodę i niknąK płószał 

plusk; potem zapadłą dziwna i niepokojąca 

ciszaK _ari zaskomlił cichutko> a w głosie jego 

przebijał prawie płaczK 

alaczego bobró uciekłó\ Co takiego uczóniłI 

ż| nie chcą się z nim bawić\ lgarnęła go 

niezmiernj  samotnośćI  większa  bodaj  niż 

pierwszej nocó po straj cie matkiK ddó tak stałI 

słońce  zeszło  nisko  na  za  chód  i  znikłoK  

Ciemniejsze cienie wópełzłó na zwier ciadło 

stawuK ppojrzał w lasI gdzie mrok już gęstniał i 

z nowóm skowótem cofnął się międzó drzewaK 

kie znalazł przójaźniK kie znalazł towarzóstwaK 

perca _ariego pełne bóło smutkuK 

tAKAJl

 

t ciągu dwóch czó trzech następnóch dni 

wój prawó _ariego coraz bardziej oddalałó go 

od stawijl iecz zawsze  

wracał tu nad wieczorem i dopiera trzeciej 
dobóI znalazłszó nową rzeczułką i takajaj 

sprzeniewierzół sią tej zasadzieK 

ozeczułka leżała o pełne dwie mile w głąb 

lasii _óła  

zupełnie inna niż strumieńK Śpiewała wesołoz 

mknąc po żwirowóm łożósku międzó stromómi 

śeią| nami spękanóch skałK Tworzóła głębokie 

krónic> i wiró pienisteI a gdó _ari trafił nad jej 

brzeg pf raz pierwszóI powietrze drżało dalekim 

grzmotem wodospaduK _óło tu znacznie raźniej 

niż  nad  ciemnawóm  milczącóm  stawem 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

bobrówK kurt wrzał  żóciemI a jego pęd i gwar 

budziłó w _arim nowe uczuciaK tolno i 

ostrożnie przeszedł się wzdłuż łożóska i dzięki 

właśnie tej ostrożnościI niespodziewanie i nie 

zauważonó  zobaczół  wielkiego  czarnego 

niedźwiedzia takajoI zajętego połowem róbK 

takajo stał po kolana w krónicó poza 

piaszczóstą tamą mieliznó i wiodło mu się 

bajecznieK  tłaśnie  gdó  _ari  cofał  się 

wótrzeszczając oczó na widok tego potwora 

oglądanego tólko raz przedtemI jedna z wielJ

kich łap niedźwiedzia wórzuciła wósoko w górę 

fontannę wodó i jednocześnie spora róba opadła 

na przóbrzeżnó żwirK kiezbót dawno łososie 

tósiącami płónęłó w górę rzeczułki dla odbócia 

tarłaD i na skutek przedwczesnóch susz wiele 

spośród nich trafiło do takich właśnie pułapekK 

Tłustó spasionó wógląd niedźwiedzia najlepiej 

świadczółI jak dalece sprzójająca bóła dlań ta 

okolicznośćK ToteżI pomimo że najlepszó sezon 

móśliwski minąłI futro takaja lśniło wspaJ

niałąI gęstą czerniąK 

_ari przóglądał mu się dobró kwadransI 

podczas gdó zwierz wórzucał róbó na brzegK 

ddó wreszcie dał temu pokójI wśród kamieni 

leżało ze dwadzieścia łososi; jedne bółó już 

martweI  inne  jeszcze  trzepocząceK  _ariI 

spłaszczonó pośród dwu skałI słószał chrzęst 

mięsa i trzask ości; niedźwiedź posilał się 

gruntownieK ldgłosó obiadu brzmiałó bardzo 

przójemnieI a świeża woń róbó nęciła silniej niż 

rakiI a nawet przepiórkaK 

_ez  względu  na  tuszę  i  wzrost  takajo  nie  

bół  żarłokiemI toteż zjadłszó czwartą róbęI 

łapami zgarnął resztę na kupęI przókrół je 

częściowoI  długimi  pazurami  narzuciwszó 

kamienie i piasekI a zakończół pracę  łamiąc 

małą jedlinę i w ten sposób do resztó 

zabezpieczając swoją zdobóczK motem oddalił 

się  z  wolna  w  kierunku  grzmiącego 

wodospaduK 

kie   minęło   dwadzieścia   sekund   od   

chwiliI   gdó takajo znikł za zakrętemI a 

_ari bół już pod złamaną jodełkąK tóciągnął 

jedną róbęI jeszcze żówąI wjadł całą i  

uznałI że smakuje wóśmienicieK 

_ari doszedł teraz do przekonaniaI że takajo 

rozwiązał dla niego problem  

aprowizacjiK Tego dnia ani dobó następnej nie 

wrócił nad staw bobrówK tielki niedźwiedź  

bezustannie   polował  to   w   górzeI   to  wl 

dole   rzeczułki   i   _ari   miał   okres   

nieprzerwanóchz ucztK wnalezienie spiżarni 

takaja nie przedstawiało> dlań żadnóch 

trudnościK tóstarczóło wolno kroczóć> z 

biegiem łożóska i węszóć starannieK kiektóre 

skrótki zawierałó nazbót starą zdobócz i zapach 

ich bół dla _ariego stanowczo przókróK Te 

wómijał starannieK wa to natknąwszó się na 

świeżo złowione róbó z rozkoszą chrupał jedną 

lub dwieK 

Całó dzień upłówał mu bez troskK ^ż 

nadszedł wielki  

przełomI równie gruntownie zmieniając bieg 
żócia  _ariegoI  jak  w  swoim  czasie 
morderstwo ludzkiej bestii  zmieniło bieg 
żócia hazanaK 

ptało się to w dniuI gdó _ariI truchcikiem 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

okrążając wielką   

skałę  w pobliżu wodospaduI  znalazł  sięz 

twarzą w twarz z móśliwóm mierrotem i 

ciemnooką dziewczóną kepeeseK 

kajpierw zobaczół kepeeseK ddóbó 

mężczózna nawinął   

mu się  pierwszóI  _ari  zwiałbó  momentalnieK 

iecz  stało   się   inaczej   i   w   szczeniaku   

przemówiła krew  psich  przodków  budząc  

niepojętóD dreszczK  t ten sposób zapewne 

goanna patrzóła niegdóś na hazanaK 

_ari stał bez ruchuK kepeese znajdowała się 

odef najdalej o 

dwadzieścia stópK piedząc na złomie skał{ w 
pełnóm świetle porankaI rozczesówała swoje 

piękne włosóK targi jej się rozchóliłóK lczó 

błószczałó m  kształt gwiazdK gedną rękę miała 

uniesioną ku górze moznała goK aostrzegła białą 

plamę na piersi i białe znamię na uchuK 

mółgłosem szepnęłaW — rczimoosis! 

_ół to bowiem  ten sam dziki  psiakI  

którego 

postrzeliła nad wodą i o któróm móślałaI że 
zginąłK 

moprzedniego wieczora mierrot i kepeeseK 

sklecili szałas u stop wielkiej skałóK Traper 

rozpalał właśnie ogień do śniadaniaI klęcząc na 

białejI  piaszczóstej  wódmieI  a dziewczóna 

plotła warkoczK mierrot podnosząc głowęI bó 

przemówić do córkiI dostrzegł _arieJgoK t 

tejże chwili czar prósłK _ari zobaczółI że mężJ

czózna wstajeK kibó pocisk runął do ucieczkiK 

kepeese bóła niemal równie szóbka jak onK 

— mrędkoI ojcze> — krzóknęłaK — To nasz 

szczeniak> mrędko> 

t chmurze rozwianóch włosów pomknęła za 

_arim nibó wiatrK mierrot ruszół za niąI w biegu 

chwótając fuzjęK Trudno mu bóło sprostać 

córceK mrzópominała duszki leśne lekkością 

lotu; nogiI obute w mokasónó y lekko muskałó 

piasek czubkami KpalcówK tóglądała dziwnie 

uroczo w tóm szalonóm pędzieI z rozwianóm 

bujnóm włosemI i mierrot przópomniał sobie 

raptem jac TaggartaI agenta z iac _ainI oraz 

jego wczorajsze słowaK 

mierrot dumając o nich nie spał pół nocó i 

tólko zaciskał zębó; dzisiejszego zaś rankaI nim 

_ari się pojawiłI baczniej niż kiedókolwiek 

obserwował córkęK aoprawdó bóła pięknaK 

miękniejsza nawet niż jej matkaI tóolaI córka 

królewskaK Te włosóI na które mężczóźni 

patrzóli w oszołomieniuI jak gdóbó własnóm 

zmósłom nie wierzącK Te oczó nibó stawó w 

świetle  gwiazdK  pmukła  kibićI  podobna 

kwiatowej  łodódzeK  ^  jac  Taggart 

powiedziałKKK 

aoleciało go raptem podniecone wołanieW 

— mrędzejI nootawe! pkręcił w ślepó parów> 

guż nam teraz nie umknie> 

aószała mocnoI gdó się z nią zrównałK 

crancuska krew barwiła szkarłatem policzki i 

wargiK wębó bielałó jak mlekoK 

—  lI tu> — 
wskazała rękąK 
moszli dalejK 

^  na  przedzie _ari zmiatał  co siłK 

fnstónktowni>  czułI  że  te  dziwaczneI 

długonogie  stworzenia  są  obi  darzone 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

niezmierną potęgąK f one właśnie ścigała goKJ 

Słószał za sobą ich krokiK kepeese biegła 

niemal równie wartko jak on samK oaptem _ari 

skręcił •« szczelinę pomiędzó dwie wielkie 

skałóK awadzieścia stóp — i nieprzebótó mur 

zastąpił  mu  drogęK  Cofnął  się  pędemK  ddó  

wóskoczół ze szczelinó mknąc cwai łem w górę 

parowuI  kepeese  bóła  nie dalej niż o 

dwadzieścia jardówI a mierrot prawie u jej boku 

aziewczóna krzóknęłaW 

—  jana, mana! gest tutaj> 

rrwałaI  śpiesząc za  _arim  w gęstwie 

młodócł jodełekK  oozpuszczone jej  włosó 

zaplątałó się w ga

> 

łęziach  nibó  wielkaI 

zgmatwana siećI więc przóstał nęłaI bó je 

zebrać przez ramięI wołaniem zachęcaj> ojca 

do pościguK mierrot minął ją; po paru chwilacł 

zwłoki skoczóła za nimK kagle jetós krzóknął 

ostrze gawczoK _ari skręcił gwałtownie i już 

rwał wstecz po własnóm śladzieI wprost na 

dziewczónęKK kie zaD uważył jej dość wcześnieI 

bó stanąć lub skręcić w bokI i kepeese rzuciła 

się na ziemię tuż przed szcze makiemK 

pekundę lub dwie leżeli razemK _ari poczu 

więzó jej włosów i uchwót rąkK motem wórwał 

si< i znów pomknął w górę ślepego parowuK 

kepeese skoczóła na równe nogiK Śmiała się 

oddó chając szóbkoK mierrot wracał ku niej 

biegiemK ke peese wskazała dłonią poza jego 

plecóK 

—  jiałam go i nie ugrózł mnie> —J rzuciła 

w podnieceniuK — jiałam go i nie ugrózł 

mnieI nooiawe 

t tóm się mieścił całó cudK kie ugrózł jejI 

pomima że go chwótała gołą rękąK 

matrzała wciąż w twarz ojcaK rśmiech z 

wolna uciekał z jej wargK _ardzo miękko 

szepnęłaW 

—  _ari> _ari> — co w mowie jej plemienia 

znaJj czółoW dziki piesI brat wilkaK 

—  Chodź> — przemówił mierrotK — _o nam 

ucieknie> 

wresztą   traper  bół  pełen   dobróch  móśliK   

maróva 

z

węził   się   znacznieK   _ari   nie   mógł   ich   

wóminąć niepostrzeżenieK 

mo upłówie trzech minut _ari dobiegł do 

ślepego końca parowu — stromej skałóI 

prostopadle biegnącej w góręK azięki obfitóm 

ucztom róbnóm oraz długim godzinom snu 

szczeniak  przótół  znacznieI  toteż  próżno 

szukając wójściaI z trudem łowił oddechK 

wnajdował się w głębi półokrągłej kotlinó na 

nagiej platformieI gdó kepeese i  mierrot 

dostrzegli go po raz wtóróK aziewczóna ruszóła 

na szczeniaka prosto jak strzeliłK mierrotI 

przewidującI co _ari teraz uczóniI pośpieszół 

na lewo pod prostóm kątem do ścianó parowuK 

_ari miotał się pośród głazówI rozpaczliwie 

szukając wójściaK mo chwili znalazł wółom — 

skalne wrotaK mrowadziłó one do prześlicznego 

zakątkaI obszaru mniej więcej akraI ze wszech 

stron  —  z  wójątkiem  bramó  łączącej  go  z  

parowem — zamkniętego wósokimi skalnómi 

muramiK t głębi wodospad skacząc ze skałó na 

skałę tworzół lśniące kaskadóK dęstąI zieloną 

trawę przetókałó barwne kwiatóK t tej pułapce 

mierrot schwótał już niejedną cenną zdobóczK 

gedóna droga ucieczki wiodła pod lufę jego 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

fuzjiK TraperI widzącI dokąd _ari biegnieI 

krzóknął na córkę i razem jęli się piąć pod 

góręK 

_ari dotarł już niemal do skraju łączki 

tworzącej naturalne więzienieI gdó wtem stanął 

tak nagleI że aż przósiadł na zadzie i serce 

skoczóło mu do gardłaK 

ka jego drodze tkwił takajoI wielki czarnó 

niedźwiedźK 

w pół minutó _ari wahał sięI ujętó międzó 

dwie groźbóK płószał głosó mierrota i kepeeseK 

Łowił chrobot kamieni pod ich nogamiK _ół 

pełen  okropnego  lękuK  ppojrzał  na 

niedźwiedziaK takajo stał jak wrótóK ln 

również nasłuchiwałK iecz dla niego istniałó 

rzeczó gorsze niż teI które mu słuch przónosił 

— płónąca powietrzem woń człowiekaK 

pzczeniak po raz pierwszó w żóciu spotkał 

się z niedźwiedziem oko w okoK lbserwował 

co prawdaI jak takajo łowił róbó; karmił się 

jego zdobócząW czuł jednak  

przed nim zawsze silnó respekt połączonó z 

trwogąK Teraz lęk pierzchł ustępując miejsca 

dziwnej ufnościK takajoI tak potężnó i silnó nie 

zemknie  chóba  przed  długonogimi 

stworzeniami ścigającómi goK ddóbó tólko _ari 

zdołał  niedźwieJi  dzia  wóminąćI  bółbó 

bezpiecznó> 

_ari skoczół pod ścianę parowu i pomknął 

ki łączceK takajo ani drgnąłI gdó szczeniak go 

mijał zupełnie jakbó ten bół ptakiem czó 

królikiemK  kadleciał  właśnie  nowó  kłąb 

powietrza nasóconó ludzką woniąK takajo 

momentalnie nabrał  żóciaK pkrę

W 

cił i ciężko 

człapiąc podążył w ślad za _arimK _ar 

obejrzawszó  się  dostrzegł  niedźwiedzia  i 

pomóślał że to pogońK kepeese i mierrot wószli 

na szczót wó niosłości i jednocześnie zobaczóli 

szczeniaka i ta kajaK 

ka łące wśród gęstej  trawó _ari ostro skręcił 

Ą prawoK ieżał tu ogromnó głazI jednóm 

końcem wro słó  w  ziemięK  Całość  sprawiała  

wrażenie  znakomitej krójówki; _ari wśliznął 

się pod spódK 

takajo natomiast biegł wciąż przed siebieK 

we swego ukrócia _ari doskonale widział 

wszóstkoK waledwie wczołgał się pod głazI już 

mierrot i kepeese pojawili się w skalnóch 

wrotach i stanęliK ToI że stanęliI podnieciło 

_ariegoK  katuralnie  przestraszóli  się 

niedźwiedzia> tielki zwierz znajdował  się 

mnie; więcej w połowie łączkiK płońce biło nań 

z góró i futro błószczało nibó kosztownó czarnó 

atłasK mierrot przóglądał mu się chwilęK jetós 

nie zabijał dlal rozkoszó morduK iecz tóm 

razem spostrzegłI iż mimo spóźnionej poró 

skóra niedźwiedzia jest bardzo pięknaK  Toteż  

uniósł  karabin  do  ramieniaK 

_ari zauważył  ten  ruchK  wauważył  w 

sekundę późniejI jak coś wótróska z lufóK 

motem usłószał ogłun szającó łoskotI jak wtedó 

gdó kula kepeese przebiła mu mięśnieK pzóbko 

zwrócił oczó na takajaK tielki niedźwiedź 

potknął się i ukląkłK tstał z trudemK moczłapał 

dalejK 

cuzja huknęła znowu i takajo przewrócił 

się po raz wtóróK w tej odległości mierrot nie 

mógł chóbićK takajo bół wóśmienitóm celemK 

To  bół  mordK  iecz  dla  trapera  i  jego  córki  to  

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

bóła przede wszóstkim praca umożliwiająca 

egzóstencjęK 

_ari trząsł sięK w podniecenia raczej niż z 

trwogiI gdóż wobec tółu niespodzianek trwoga 

opuściła go zupełnieK matrząc na niedźwiedziaI 

zaskomlił cichoK kiedźwiedź wstał właśnie i 

obrócił się frontem do nieprzójaciółK mósk miał 

szeroko rozwartó i z wolna chwiał głowąI 

podczas gdó nogi uginałó się pod nimI a krew 

chlustała z przebitóch płucK euknął strzał trzeci 

i ostatniK takajo runąłK tielki łeb opadł 

międzó przednie łapóK Chrapliwó kaszel targnął 

powietrzemK  motem nastała ciszaK 

t chwilę późniejI tkwiąc nad trupemI 

mierrot powiedział do córkiW 

— miękna  skóraI  sakahet  j  t  iac  _ain  

dadzą za nią dwieście dolarów jak nic> 

aobół z kieszeni noża i począł go ostrzóć na 

kamieniuI któró zawsze nosił przó sobieK _ari 

mógłbó teraz wóleźć spod głazu i uciecI gdóż 

na razie zapomniano o nim zupełnieK motem 

kepeese  przópomniała  sobie  o  istnieniu 

szczeniaka  i  przemówiła  znów  swóm 

dziwnómI śpiewnóm głosemW 

— _ari> 

mierrotI klęczącó właśnieI podniósł na nią 

oczóK 

— TakI sakahet!  ln  się  urodził  w  kniei>  ^  

teraz umknął namKK 

kepeese przecząco pokręciła głowąK 

— kieI nie umknął> — rzekła i badawczo 

przesunęła  wzrokiem  po zalanej  słońcem 

łączceK 

ŚMIERĆ ZAGLĄDA W OCZY

 

modczas gdó kepeese rozglądała się wkoło 

po  ciasnej     pułapceI     do     której       zagnali      

_ariego  i  takajaI 

mierrotI unosząc głowę znad robotóI bąknął 

sarn do siebieW 

— kieI to niemożliwe> 

mrzed  dwoma  lató  pochowano  matkę 

kepeese pod wóniosłą jodłą w pobliżu chatóK 

Tego dnia słońce N mierrota zgasło raz na 

zawszeI a i w duszó kepeese N zapanował 

nieukojonó smutekK _óło ich wtenczas N troje 

nad świeżą mogiłąK mierrotI ona i piesI potężnó 

N huskó

N

 z białą gwiazdą na piersi i białóm 

znamięJN niem na czubku uchaK ld maleństwa 

bół ulubieńJN cem tóoli i sam nie odstępował 

jej na krokK ddól konałaI siedział przó łóżku z 

łbem na skraju kołdróK f tej nocó właśnieI wnet 

po pogrzebieI pies znikłKl mrzepadł równie 

cicho i całkowicie jak jego paniKl kikt go już 

nigdó  nie  widziałK  To  bóło  dziwneK  ala  f  

mierrota graniczóło to z cudemK t głębi serca 

piaJ stował przekonanieI że huskó towarzószół 

jego umiłowanej tóoli tamI dokąd odeszłaK 

iecz kepeese spędziła trzó lata w szkole 

misójnej  w  kelson  eouseK  kauczono  ją  tam  

wielu rzeJ;j_ czó o białóch ludziachI wiedziała 

więcI  że  toI  o  czóm  N  

;

móśli  mierrotI  jest 

niemożliweK mrzópuszczałaI że N pies jej matki 

zdechł albo przóstał do wilkówK _óło N więcej 

niż możliweI że to szczenię pochodziło z krwi f 

ulubieńca tóoliK _iała gwiazda na piersiI białe 

znaJ f mię na uchuI faktI że jej nie ugrózłI choć 

mógł to N łatwo uczónić> kabrała niemal 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

zupełnego przekoJN naniaI że się nie móliI i 

podczas gdó mierrot opraJ N wiał niedźwiedziaI 

kepeese zaczęła polować na _aJfl riegoK 

_ari ani się ruszół spod swej skałóK ieżał 

jakbó i ogłuszonóI z oczami wlepionómi w 

tragicznó obraz f na łąceK tidział cośI czego 

nigdó nie miał zapoJf mniećI tak jak nigdó nie 

zapomniał hazanaI pzarej f tilczócó i starego 

wókrotuK _ół  świadkiem śmierci> istotóI którą 

miał za wszechpotężnąK ^ przecie taJ;N kajo 

wcale nie stoczół walki> mierrot i kepeese 

zabili go nie

|

 d o t ó k a j ą c  n a w e t >  Teraz 

mężczózna  obrabiał  niedźwiedzia  czómś 

błószczącómI a

 

takajo  ani  drgnąłK  _ari 

zadógotał i cofnął się jeszcze o cal głębiejI 

choć i tak bół wciśniętó w sam kątK 

jógł  obserwować  kepeeseK  aziewczóna 

cofnęła się do skalnego przesmóku i stała teraz 

zaledwie o dwadzieścia stóp od _ariegoK 

mewnaI że jej szczeniak nie umknieI poczęła 

splatać lśniącó włos w dwa grube warkoczeK 

_ariI zapominając o mężczóźnieI śledził ją 

ciekawieK guż się wcale nie bałK mrzeciwnieI 

miał ochotę wópełznąć z krójówki i zbliżyć się 

do tej nadzwóczajnej istotó o oczach jak gwiaJ

zdóK 

aoznał wrażeniaI że niewidzialna nić szarpie 

go za serceK To nie pzara tilczócaI lecz hazan 

przemawiał doń głosem krwiK katomiast pzara 

tilczóca ciągnęła wsteczK tilcza krew kazała 

_ariemu leżeć w milczeniu i bez ruchuK 

kepeese rozglądała się wkoło z uśmiechemK 

ddó na chwilę odwróciła się do _ariego 

twarząI zobaczół błószczące oczó oraz białe 

lśnienie zębówK 

oaptem uklękła i zajrzała pod skałęK 

lczó ich się spotkałóK aobre pół minutó 

oboje ani drgnęliK kepeese zachowówała się 

tak cichoI że _ari nawet jej oddechu nie 

słószałK 

motem przemówiła szeptem niemalW 

J— _ari> _ari> rpi _ari> 

_ari po raz pierwszó słószał swe imięK t 

ustach  dziewczónó  brzmiało  niezmiernie 

łagodnie i kojącoI toteż pies  odpowiedział 

niskim skowótemK kepeese z wolna wóciągnęła 

ramięK _óło nagieI delikatne i okrągłeK _ari 

mógł  je  łatwo  schwócić  zębamiI  lecz  coś  go  

wstrzómówałoK tiedziałI że to nie wróg; wieJ

działI że ciemne oczóI patrzące nań tak 

promiennieI nie tają w sobie groźbóK ^ głos 

powtarzał wciążW 

— _ari> _ari> rpi _ari> 

kepeeseI  przemawiając  bez  ustankuI 

usiłowała> jeszcze odrobinę wczołgać się pod 

skałęK kie mogła szczeniaka dostaćK jiędzó jej 

palcami a _arim pozostawało z ćwierć metraK 

karaz spostrzegłaI że z drugiej stronó jest małe 

wgłębienieI w któróm leżó kamieńK momóślałaI 

że jeśli potrafi go usunąćI będzie się mogła 

tamtędó wcisnąćK 

Cofnęła się i wóprostowała w słońcuK _óła 

ogromJ; nie podnieconaK mierrot pracował z 

zapałem przó ściąganiu skóró; postanowiła go 

nie wołaćK moradzi sobie samaK rsiłowała 

wójąć kamień wciśniętó pod skałęI ale siedział 

mocnoK waczęła dłubać kijemK ddóbó mierrot 

stał obokI bółbó wnet zrozumiał znaczenie tego 

kamieniaI mniej więcej rozmiaru wiadraK ieżał 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

tu bóć może od stuleci zapewniając skale 

równowagęK 

rpłónęło pięć minut i kepeese mogła już 

kamień poruszóćK mociągnęła go ku sobieK Cal 

za calem wówlokła go z wgłębieniaK wnów 

spojrzała na mierJrotaK _ół ciągle jeszcze 

zajętóK kepeese parsknęła wesołóm śmiechemI 

zdejmującI z ramion wielkąI czerwonoJbiałą 

chustkęK włowi w nią szczeniakaK rpadłszó 

najpierw na kolanaI rozpłaszczóła się na ziemiI 

a potem wpełzła pod skałęK 

_ari poruszół się niespokojnieK jając tół 

głowó opartó o skałęI usłószał cośI czego 

kepeese  nie  ułowiła  wcale;  uczuł  też 

nieznacznóI lecz wciąż rosnącó nacisk i przed 

tóm  naciskiem  cofnął  się  wolnoK  pkałaI 

pozbawiona oparciaI osiadła niżejK kepeese nic 

nie podejrzewałaK tołała jeszcze tkliwiej i 

łagodniejW 

— _ari> _ari> _ari> 

GłowęI plecó i obie ręce miała już teraz pod 

skałąK  lczó  jej  lśniłó  tuż  obok  _ariegoK  _ari  

zaskomliłK  Czuł    bliskie   i   wielkie   

niebezpieczeństwoK   oaptemKKK 

t tej chwili kepeese uczuła na ramionach 

ciężar głazu i w oczach jej pojawiło się 

przerażenieK motem z gardła dziewczónó dobół 

się  przeszówającóI  okropnó krzókI  pełen 

rozpaczliwej trwogiK mierrot puścił ten pierwszó 

krzók mimo uszuI natomiast ułowił drugi i 

trzeciI podczas gdó skała miażdżyła z wolna 

szczupłe ciało dziewczónóK pkoczół na ratunek 

jak wiatrW hrzóki słabłóI zamierałó w jękuK 

wobaczół  _ariegoI  jak  wópełza  z  krójówki  i  

rwie co sił w stronę parowuI a potem dostrzegł 

skrawek sukni kepeese i jej nogi obute w 

mokasónóK oesztę przógniatał głazK 

mierrot począł rozkopówać ziemię z furią 

szaleńcaK ddó po upłówie paru chwil wódobół 

córkę  spod  skałóI  kepeese  zwisła  mu  w  

ramionach bezwładnieI z twarzą białą jak 

płótnoK lczó miała zamknięteK tóglądała jak 

trup i mierrot uczułI jak serce w nim zamieraK 

iecz wiedziałI jak należó walczóć o żócieK 

oozpiąwszó suknię stwierdził z ulgąI że żebra 

są całeK momknął po wodęK ddó wróciłI 

kepeese miała oczó otwarte i z trudem łowiła 

oddechK 

kepeese> joja kepeese> — jęknął mierrot 

padając przó niej na kolanaK 

Uśmiechnęła  się  do  ojcaI  a  mierrot 

przógarnął ją ku sobieK 

móźniej niecoI zaglądając pod skałęI mierrot 

zbladł gwałtownie i rzekłW 

—  jój  _ożeI  kepeeseI  gdóbó  nie  to  małe  

wgłębienieKKK> 

rrwał i  wzdrógnął sięI ale kepeeseI 

szczęśliwaI że ratunek przószedł  w poręI 

zrobiła dłońmi wómownó ruchK 

— _ółabóm  o takI zupełnie płaska> — 

rzekła wesoło i parsknęła śmiechemK 

jAa tlaĄ

 

mrzerażonó dzikim krzókiem kepeese oraz 

widokiem mierrota lecącego córce na ratunekI 

_ari gnał nibó wiatr i zwolnił dopiero wtedóI 

gdó mu zupełnie zabrakło tchuK wnajdował się 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

już daleko od parowuI  na drodze  ku  osadzie  

bobrówK  ld  tógodnia prawie nie zaglądał w 

te  stronóK  kie  zapomniał  bónajmniej 

pzczerbategoI rmiska i resztó mieszkańców 

żeremiI lecz takajo oraz codzienne porcje 

świeżej róbóI zdobówane bez żadnej fatógiI 

stanowiłó zbót wielką pokusęK 

Teraz takajo przepadłK _ari czułI że wielki 

czarnó niedźwiedź nigdó już nie będzie chwótał 

łososi w modróch stawach i po lśniącóch 

łachach i że tamI gdzie w ciągu wielu dni 

panowałó cisza i obfitośćI obecnie króluje 

groźbaK Toteż podobnie jak niegdóś zmókałbó 

w stronę rodzinnego wókrotuI tak terazł uciekał 

co prędzej do bobrowóch żeremiK 

Trudno bóło  ściśle  orzecI  czego  się 

właściwie bał; w każdóm razie nie kepeeseK 

aziewczóna ścigała KN go uparcieK rsiłowała 

go schwótaćK mamiętał dotók j jej rąk i 

muśnięcie włosówI a jednak jej właśnie N nie 

bał się wcaleK geśli przóstawał czasem w 

ucieczJN ceI bó spojrzeć wsteczI te po prostuI 

abó zobaczóćI> czó go przópadkiem nie goniK 

ld niej samej nie zmókałbó zbót spiesznieK 

lczó  jejI  głos  i  ręce  poJ  j  ruszółó  w  nim  

dziwne strunó; czuł samotnośćI głębszą niż 

kiedókolwiekI i wielką tęsknotęK 

tószukał sobie legowisko pod korzeniem 

sosnóI  

niedaleko bobrowóch  żeremiI  i  całą noc 

prześladowałó go niespokojne snóK  tidział 

hazanaI pzarą tilczócęI staró wókrotI rmiska i 

kepeeseK oazI gdóD się zbudziłI wódało mu sięI 

że korzeń sosnó to pzara tilczóca; a gdó się 

przekonałI że matki nie ma w poJij bliżuI 

skowóczał długo i żałośnieK te śnie przeżówał 

po raz wtóró tragedię minionego dniaK tidziałI 

jak takajo umóka po łączce; oglądał jego 

konanieK motem oczó kepeese błószczałó tuż u 

jego ślepek i słószał znowu jej rozdzierające 

krzókiK 

_ół radI gdó świt wreszcie nadszedłK kie 

szukał jadła;  

skierował się jednak ku brzegom stawuK t 

ruchach  _ariego bóło teraz mało ufnościK 

mamiętał dobrzeI że rrnisk i jego towarzósze w 

sposób  najbardziej  wóraźnó  odrzucili 

ofiarowaną  przójaźńK  gednak    sama    ich   

obecność   częściowo   zmniejszała 

wielkie osamotnienieK _óło to nawet więcej niż 

osamotnienieK ka razie wógasła w _arim iskra 

wilczaK mies panował niepodzielnieK ^ w takich 

chwilach przógniatało go instónktowne i coraz 

bardziej rosnące poczucieI że nie należó do tej 

dziczóI że jest tu intruzemI któremu zewsząd 

grożą dziwaczne niebezpieczeństwaK 

t głębi północnóch borów bóbr bawi się i 

pracuje nie tólko nocąK mrzeciwnie nawetI woli 

dzień dla rozrówki i robotóII toteż większość 

ludu pzczerbatego wstała jużI gdó _ari począł 

melancholijnie zwiedzać brzegi stawuK jłode 

bobró w towarzóstwie matek nadal znajdowałó 

się w wielkich domach z chrustu i iłuI nibó 

kopice siana sterczącóch nad powierzchniąK 

_udowli bóło trzó; jedna miała najmniej dwaJ

dzieścia stóp średnicóK _ari krocząc tą stroną 

stawu doznawał pewnóch  trudnościK  pkoro 

wszedł międzó wierzbóI buki i brzozóI tuzinó 

drobnóch kanałów przecięłó mu drogę we 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

wszóstkich kierunkachK Część ich bóła szeroka 

na stopęI inne na metr i więcejI a wszóstkie 

pełne wodóK Żaden kraj na świecie nie posiadał 

lepszóch  linii  komunikacójnóch  niż  ten 

skrawek ziemiI po któróm z głębi lasu 

spławiano żówność i materiał budowlanóK 

ka jednóm z szerszóch kanałów _ari wpadł 

na wielkiego bobraI holującego czterostopowó 

pieniek brzozó grubości nogi ludzkiej — pół 

tuzina śniadańI obiadów i kolacji w jednóm 

ładunkuK Czteró lub pięć wewnętrznóch kór 

brzozó stanowią dla bobrów jakbó chlebI masło 

i kartofleI gdó wóżej cenione koró wierzb i 

młodóch buków zajmują miejsce mięsa i deJ

seruK 

pkoro  bóbr  porzucił  swój ładunek  w 

panicznej ucieczceI _ari obwąchał go starannie 

i  poszedł  dalejK  kie  usiłował  się  już  króć  i  

przónajmniej z pół tuzina bobrów mogło go 

swobodnie obejrzećI nim dotarł do miejscaI w 

któróm  staw zwężał  sięI  znowu tworząc 

normalną strugę mniej więcej o pół mili od 

tamóK motem szczeniak zawróciłK mrzez całó 

dzień wałęsał  się   wokół  żeremiI  bónajmniej   

nie  tając  swej obecnościK 

t wielkich fortach z iłu i chrustu bobró 

odbółó naradę  wojennąK   _ółó  wóraźnie  

zdumioneK   fstniało czterech wrogów groźnóch 

nad wszóstko inneK tódraI   niszcząca   tamó   

zimową   porąI   co   powodowało obniżenie   

poziomu   wodó   uniemożliwiające   dostawę 

żówności; róśI morderca staróch i młodóchI bez 

różnicó; na ostatek lis i wilk czatujące 

godzinamiI bó porwać   z   zasadzki   jakiegoś   

bobra   mniej    więcej w  wieku  rmiskaK   

ddóbó  _ari  bół  jednóm  z   tóch i czterech 

nieprzójaciółI staró pzczerbató i jego familia 

wiedzielibóI  co  czónićK iecz  _ari  stanowczo  

nie przópominał wódróI  a jeśli nawet bół 

wilkiemI  róJ > siem lub lisemI zachowówał się 

co najmniej dziwnieI f w  pół tuzina razó miał 

okazję  skoczóć na zdobóczI j jeśli   w   ogóle   

szukał   zdobóczóK   kigdó   jednak   nie 

wókazał chęci  czónienia  im złaK 

_óć może bobró przedóskutowałó ten temat 

międzó sobąK _óć może rmisk i jego koledzó 

opowiedzieli rodzicom o swej przógodzieW o 

tómI że _ari ich nie skrzówdziłI choć mógł to 

łatwo  uczónićK  kie  jest  to  bónajmniej 

wókluczoneI gdóż jeśli bobró potrafią wznosić 

logicznie  pomóślane  budowleI  dające  się 

potem zburzóć jedónie za pomocą dónamituI 

rozsądek pozwala przópuścićI że mają też 

sposobó porozumiewania się międzó sobąK 

Tak  czó  inaczejI  odważnó  staruszek 

pzczerbató  postanowił  położyć  kres 

niepewnościK 

Tego dnia po południu _ari po raz trzeci 

czó czwartó wkroczół na tamęK gej grzbiet 

miał pełne dwieście stóp długościI lecz woda 

nigdzie nie przechodziła górąI znajdując skąpó 

odpłów przez tu i ówdzie rozmieszczone 

szczelinóK  mrzed  tógodniem  lub  dwoma 

jeszcze _ari mógłbó łatwo przejść tamą na 

drugi  brzegI  ale  teraz  w  samóm  jej  końcu  

bobró stawiałó sporą dobudówkę i  dla 

łatwiejszego wókonówania pracó nawodniłó 

około pięćdziesięciu jardów nisko położonego 

gruntuK 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Główna tama wówierała na _ariego wpłów 

magnetócznóK machniała silnie wonią bobrówK 

drzebień jej bół wósoki i suchóI usianó 

tuzinami gładkich wgłębieńI kędó bobró brałó 

kąpiele słoneczneK _ari ułożył się w jednej 

takiej jamce nie odrówając oczu od stawuK 

kajmniejszó dźwięk nie naruszał sennej ciszóK 

jożna bóło sądzićI że bobró śpią lub pomarłóK 

gednak cała kolonia wiedziałaI że _ari jest na 

tamieK 

_ari leżał na samej spiekocie słonecznej tak 

wógodnieI że po chwili oczó poczęłó mu się 

kleić i nie mógł już obserwować toniK 

lstatecznie popadł w drzemkęK 

Trudno wiedziećI w jaki sposób pzczerbató 

odgadł ten faktK mo upłówie pięcm minutI 

cichoI bez pluskuI wónurzół się o pięćdziesiąt 

jardów za _arimK mrzez chwilę utrzómówał się 

na wodzie prawie bez ruchuK motem bardzo 

wolno popłónął równolegle do tamóK  mo 

drugiej stronie wógramolił się na brzeg i dobrą 

minutę trwał nibó kamieńI wlepiwszó oczó w 

szczeniakaK Żaden innó bóbr nie pojawiał się 

na powierzchni i wkrótce stało się widoczneI 

że staruszek pzczerbató chce tólko poddać 

_ariego bliższej obserwacjiK  pkoro znowu 

wszedł do wodóI popłónął raz jeszcze wzdłuż 

tamóI ale o wiele bliżejK l dziesięć stóp za 

_arim począł się wspinać na tamęK Czónił to 

niezmiernie powoli i ostrożnieK treszcie stanął 

na grzędzieK 

t odległości paru jardów _ari bół niemal 

całkiem ukrótó w swej jamce i tólko czarnó 

grzbiet wózierał nieco z wgłębieniaK Chcąc psa 

lepiej obejrzećI pzczerbató rozłożył za sobą 

płaski ogon i uniósł się do pozócji siedzącejI 

wzorem wiewiórek trzómając obie przednie 

łapó skrzóżowane na piersiK t tej postawie 

mierzół pełne trzó stopóK tażył zapewne około 

czterdziestu funtów i do pewnego stopnia 

przópominał  jednego  z  tóch  tłustóchI 

dobrodusznóchI  głupawóch  kundli  o 

niezmiernie  rozwiniętóm  brzuchuK  gednak 

umósł jego pracował zadziwiająco sprawnieK 

kagle mocno klasnął ogonem po grzędzie tamó 

i  i  _ari  od  razu  siadłK  jomentalnie  zobaczół 

pzczerbatego i wótrzeszczół oczóK pzczerbató 

również patrzół uparcieK aobre pół minutó 

żaden ani drgnąłK f motem _ari wstał i machnął 

ogonemK 

To wóstarczóło w zupełnościK pzczerbatóI 

opadłszó leniwie na przednie łapóI bez  

pośpiechu zeszedł Jnafl krawędź tamó i skoczół 

w wodęK  ^ni  się  śpieszóła  terazI ani 

zachowówał zbótnią ostrożnośćK pilnie kotłując 

toń począł płówać to tuI to tamI w pobliżu 

_ariegoK mowtórzówszó parokrotnie ten manewr 

skierował się wprost ku domkom i znikł w 

największóm z nichK mo upłówie pięciu minut 

relacja z wóprawó  wodza obiegła całą kolonięK 

lbcó — _ari — nie bółlł rósiem> kie bół 

lisem> kie bół wilkiem> monadto N jest bardzo 

młodó i nieszkodliwóK jożna na nowo podjąć 

pracęK kie ma niebezpieczeństwaK Taki wóroki 

wódał senior roduK 

geślibó kto krzóknął te słowa przez megafonI 

jeszcze bó się nie rozeszłó prędzej po koloniiK 

_ariemuI któró nadal tkwił na brzegu tamóI 

wódało się narazK_ iż staw zaroił się od bobrówK 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

kigdó dotąd nie wiJdział  jednocześnie  takiej  

ich  liczbóK  tónurzałó  sięKjl zewsząd; niektóre 

przepłówając o parę metrów ogląJ f dałó   

szczeniaka   ciekawie   i bez   pośpiechuK   

lkołofl pięciu minut w ruchach ich nie 

zaznaczała się żadna f celowośćK  motem  sam  

pzczerbató  ruszół  wprost  ku brzegowi  i  

wólazł  na  lądK   oeszta  naśladowała   goK f mół 

tuzina robotników znikło w kanałachK awukrotJ

i nie większa liczba poczłapała międzó buki i 

wierz_ari raźnie szukał wzrokiem rmiska i 

jego małóch kolegówK aostrzegł ich wreszcie 

wópłówającóch f z jednego z mniejszóch 

domkówK tógramolili się f na swój plac zabaw 

— gładką wódmę powóżej frędzli błotK _ari 

zamachał ogonem tak gwałtownieI aż j całe 

ciało jego się zatrzęsłoI i pośpieszół na spotkaJ

nieK 

ddó trafił na owo pasmo wóbrzeżaI rmisk 

znajdował się  

tam sam jeden i spożówał kolację ogrózając 

młodąI świeżo uciętą wierzbęK oeszta małóch 

bobrów  rozproszóła się wśród  bukowego  

zagajnikaK 

Tóm razem rmisk nie zemknąłK modniósł 

głowę znad wierzbóK _ari rozpłaszczół się na 

ziemi drżąc i wókręcając się całóm ciałem w 

najprzójaźniejszó sposóbK rmisk obserwował 

go chwilęK 

motem  bardzo chłodno zabrał się do 

przerwanego posiłkuK 

UMISK

 

warówno jak w żóciu każdego człowieka 

istnieje jakiś ważnó czónnikI kierującó losó 

jego na dobre lub złe toróI tak w żóciu _ariego 

staw bobrów grał rolę dominującąK aokąd 

szczeniak mógłbó pójśćI gdóbó nie żeremiaI co 

jeszcze  mogłobó  mu  się  przótrafić  — 

pozostanie zagadkąK katomiast nie da się zaJ

przeczóćI że osada bobrów utrzómówała go 

wciąż w jednej okolicóK w wolna zastąpiła mu 

rodzinnó wókrotI a same bobró zajęłó pod 

pewnóm względem miejsce pzarej tilczócó i 

hazanaK 

w upłówem każdego dnia stare bobró coraz 

bardziej  przózwóczajałó  się  do  widoku 

_ariegoK mo dwóch tógodniachI gdóbó _ari się 

oddaliłI kolonia odczułabó jego brakI nie w tóm 

stopniu jednakI w jakim sam _ari tęskniłbó do 

bobrówK w ich stronó bóła to swego rodzaju 

dobroduszna tolerancjaK we stronó szczeniaka 

zupełnie co innegoK _ari bół wciąż jeszcze 

uskahis  — jak bó powiedziała kepeese — 

potrzebował matczónej pieszczotó i opieki; nie 

wórósł dotąd ze szczenięcóch pragnieńK ddó 

zapadała noc — jeśli mamó te pragnienia 

przedstawić obrazowo — miał ochotę udać się 

wraz z rmiskiem i resztą malców do   cható   

bobrowej   i   tamI   w   gromadzieI   zasnąćK 

t ciągu dwóch pierwszóch tógodni po 

zawarciu przómierza _ari jadał posiłki o milę 

w  górę  strumókaI  gdzie  bóła  moc  rakK  ^le  

domem bół stawK 

ppędzał tu zawsze całe noce i przeważną część 

dniał pópiał w zaroślach u krańca tamóI a 

czasemI w razie wójątkowóchI jasnóch nocóI na 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

samej tamieK  _obró traktowałó go nibó 

zażyłego gościaK mracowałó w jego obecności 

jakbó nigdó nicK 

_ari bół oczarowanó tą robotąK jógł ją 

obserwować  bez końcaK lszołamiała go i 

napawała zdumieJg niemK  azień po dniu 

widziałI  jak  się  spławia  wodą  drzewo  i  chrust  

potrzebne do budowó nowej tamój| tidziałI jak 

tama rośnieK htóregoś dnia leżał o kilkanaście 

stóp od starego bobra ścinającego drzewoł o 

sześciocałowej średnicóK ddó pień miał runąćI 

bóbr cofnął się; _ari cofnął się równieżK motem 

wrócił> i obwąchał ścięcie nie mogąc pojąćI co 

to ma zafl sens i dlaczego wujI dziadek czó tam 

ciotka rmiska zadają sobie tóle truduK 

tciąż jeszcze nie mógł namówić rmiska i 

resztó bębnówI bó zechciałó się z nim bawićI i 

po upłówie> tógodnia zaniechał w tóm kierunku 

wszelkich  usiłowańK wresztą igraszki młodóch 

bobrów zdumiewałó go przónajmniej w takiej 

samej mierze co usilna praca staróchK rmisk na 

przókład lubił się babraćD> w błocku na samóm 

brzegu stawuK mrzópominał małego chłopakaK 

modczas gdó dorośli spławiali pieńki o średnicó 

od trzech cali do całej stopóI rmisk gromadził 

patóki i gałązki grubości zwókłego ołówka i o 

własnóch siłach klecił imitację tamóK 

rmisk potrafił ślęczeć godzinę nad swoją 

tamą taki pracowicieI jak jego ojciec i matka 

nad rzeczówistą budowląI a _ariI leżąc płasko 

na brzuchu w odległości paru stópI obserwował 

go pełen potężnego zdumieniaK t tóm na pół 

wóschłóm błocku rmisk przeJD kopó wał 

również miniaturowe kanałóI tak jak chłopak 

ze zwókłego strumienia tworzó wielką 

jissisipi lub oceanó pełne fregat korsarskichK 

lstrómi siekaJD czarni ścinał potężnó budulec 

— pędó wierzb o calowej   najwóżej   średnicó  

—  a  skoro  taki  metrowóK pręt upadałI bez 

wątpienia czuł równie głęboką satósfakcję jak 

pzczerbató walącó z trzaskiem brzozę na 

siedemdziesiąt stóp wósokąK 

_ari wcale nie mógł pojąćI na czóm polega 

ta zabawaK tidział jeszcze jakiś sens w 

grózieniu gałęzi — sam lubił ostrzóć zębó w 

ten sposób — ale ani rusz nie potrafił 

zrozumiećI  po co  rmisk  z takim trudem  

odziera gałązki  z  koró i  tę  korę  połókaK 

fnnó rodzaj gró jeszcze bardziej chłodził 

dobre chęci _ariegoK lpodal miejscaI  w 

któróm _ari po raz pierwszó zobaczół rmiskaI 

stromó brzeg górował o dziesięć do dwunastu 

stóp nad wodą i tu właśnie młode bobró 

użówałó sportu saneczkowaniaK mochółó spad 

bół mocno wógładzonó i ubitóK rmisk gramolił 

się na górę w łagodniejszóm miejscuK r szczóJ

tu toru rozpłaszczał poza sobą ogonI odpóchał 

się silnie i sunął w dółI z wielkim pluskiem 

osiadając  w wodzieK  Czasami  sześć  do 

dziesięciu młodóch bobrów zabawiało się tóm 

sportemI a nieraz ktoś z dorosłóch wółaził na 

brzegI bó się przejechać wraz z młodzieżąK 

mewnego popołudniaI gdó tor bół wójątkowo 

mokró i śliski od niedawnego użótkuI _ari 

przówędrował w jego pobliżeI bó zbadaćI co to 

jestK toń bobrów nigdzie nie bóła tak silna jak 

właśnie tutajK tęsząc pilnie _ari zapędził się 

zbót dalekoK oaptem łapó spod niego umknęłó 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

i wódając jeden dziki wrzask strzelił w dółK mo 

raz drugi w żóciu znalazł się w wodzie i gdó 

po chwili wósiłku wógramolił się na brzeg 

poprzez gęste błotoI miał mocno ugruntowaną 

opinię o zabawie bobrówK 

_óć może rmisk go dojrzałK _óć może 

historia tej przógodó obiegła całą kolonięK 

ddóż skoro tego wieczora _ari znalazł rmiska 

jedzącego kolację z buczónóI rmisk nie cofnął 

się ani o cal i po raz pierwszó oba stworzonka 

powąchałó  sobie  noskiK  t  każdóm  razie  _ari  

sapał głośnoI a tłustó rmisk siedział bez ruchu 

jak skulonó małó sfinksK we stronó _ariego 

bóło  to  ostatecznóm  scementowaniem 

przójaźniK Toteż w ciągu paru chwil wóczóniał 

wkoło  dziwaczne  susóI  opowiadając 

rmiskowiI jak bardzo go luJfl bi i że będą 

wielkimi przójaciółmiK rmisk nie odzó{e wał 

się wcaleK kie ruszół się teżI nim nie 

dokończój_ kolacjiK jiał jednak pomimo to 

ogromnie towarzóski_ wógląd i _ari bół 

szczęśliwó jak nigdó jeszcze odl dniaI gdó 

stracił rodzicówK 

mrzójaźń  taI  jakkolwiek  na  pozór 

jednostronnaj  bóła  stanowczo  bardzo 

szczęśliwa dla rmiskaK _arig_ włócząc się w 

pobliżu  stawuI  usiłował  zawszeI  o  ilel 

możnościI nie spuszczać z oczu przójacielaK 

mewnego dnia leżał w kępie trawó drzemiącI 

podczas gdjj rmiskI oddalonó o parę stóp 

zaledwieI  pracował  wśród  gęstwó młodej 

buczónóK _ariego zbudził nagłó trzaski — 

ostrzegawcze chlaśnięcie ogona po wodzie; zsm 

pierwszóm sógnałem poszłó inne nibó strzałó z 

pistoletuK _ari porwał się na nogiK _obró 

śpieszółó zewsząd w stronę stawuK 

t tej chwili właśnie rmisk wópadł spośród 

bukówI biegnąc ku wodzie tak prędkoI jak go 

tólkow tłuste łapki mogłó unieśćK aosięgną> już 

niemal błotJł nistego brzeguI gdó przed oczóma 

szczeniaka mignęJ« ła ruda błóskawica i w 

następnóm mgnieniu keJ_ pekesiu — lis 

samiec — wpił ostre zębó w gardło_ rmiskaK 

_ari słószał okropnó krzók małego przóJNN 

jaciela; ułowił gwałtownó łoskot bijącóch wodę 

ogół  nów  —  i  raptem  krew  w  nim  zawrzała  

podnieceniem i wściekłościąK 

oównie  szóbko  jak  sam lisI  _ari  skoczół  

na  ratunekK   tzrostem   i   wagą   dorównówał   

rudemu   łuJł pieżcóI   a   uderzówszó   na   

kepekesiu   wódał   dzikiej warknięcieK wębóI 

ostre jak sztóletóI wbił w bark lisaK  iis 

pochodził z rodu leśnóch łotrzóków  

mordującóch z tółu i znienackaK ddó 

dochodziło do walkiI; tracił wszelką wartość i 

bronił się chóba tólko bęJD dąc  w sótuacji  bez  

wójściaK  ^tak  _ariego  bół  tak> nagłó i pełen 

impetuI że kepekesiu skręcił doK ucieczJ f ki 

równie szóbkiej jak napaśćK 

_ari nie ścigał goI lecz podszedł do rmiskaI 

któró leżał na pół w błocieI piszcząc i sapiąc 

dziwacznieK 

_ari mordką łagodnie upieścił przójacielaI a po 

upłówie  minutó lub  dwu  rmisk  stanął 

niepewnie na chwiejnóch łapkachI podczas gdó 

około trzódziestu bobrów czóniło w pobliżu 

brzegu straszliwó gwałtK 

mo tóm zdarzeniu staw bobrów więcej niż 

kiedókolwiek bół domem _ariegoK 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

CZ

ŁOWIEK-DIABEŁ 

modczas gdó śliczna kepeese wzdrógała się 

jeszcze na móśl o okropnej przógodzieI mierrot 

dziękował _ogu za ratunek córkiI a _ari 

zadomawiał się coraz bardziej nad stawem 

bobrówI  _ush  jac  TagJgart  udoskonalał 

pewien własnó pomósł w swej niezależnej 

faktoriiI której bół częściowo właścicielemI a 

którą nazwał most iac _ainK 

jac Taggart rządził w iac _ain od lat 

siedmiuK t sferach kupieckich uchodził za 

uzdolnionego handlowcaK  tódatki  w jego 

faktorii bółó poniżej normalnego poziomu; 

liczba i jakość skór dostarczanóch przechodziła 

zwókłą normęK dłos publicznó twierdziłI że 

jac Taggart wódobół więcej z dolara niż 

jakikolwiek innó człowiek na  północ od 

_ożego gezioraK 

fndianie wiedzieliI że tak jest w istocieK 

mrzezwali go też „kapao tetikoo?I co znaczó 

CzłowiekJaiabełK jówiono o nim w ten 

sposób ponuróm szeptem zatajając oddech przó 

świetle ogniska w tepee y i to tólko wtedóI gdó 

nawet wiatr nie mógł donieść słów do uszu 

jac TaggartaK _ali się i nienawidzili goK jarli 

z głodu i choróbI a im silniej agent zaciskał 

żelazną pięśćI tóm pokorniejI jak mu się 

zdawałoI przójmowali jego rządóK 

_óła to podła dusza w zwierzęcóm cieleI 

znajdująca rozkosz w  despotócznej  władzóK  

t     tóch     stronach   brakło  inspektorów  

mogącóch przeprowadzić  śledztwo i zdławić 

okrucieństwaK jac Taggart nie> odpowiadał 

przed nikimI a że jego państwo otaczała głuchą 

dziczI rządził nibó królI stanowiąc własne 

prawaK kie mieszkał tu ani nie przejeżdżał tędó 

żaden białó człowiek mogącó zdradzićI jakim 

cudem _ush jac Taggart wósółał na południe 

futraI któJf róch mu zazdrościli inni agenciK 

jógł  o  tóm  jedónie  donieść  dregsonI  innó  

łotra  o  czarnóm  sercuK  dregson  bół 

niezawisłóm handlarzem skór oraz głównóm 

właścicielem  iac  _ain;>  jac  Taggarta 

odwiedzał raz do rokuK Ten mógł powiedziećI 

że  fndianie zwą  jac  Taggarta  „kapao 

tetikoo?I gdóż płaci im za skóró jedónie 

połowę wóznaczonej cenó; że całą zimę trzóma 

traperów na granicó śmierci głodowej; że jak 

rok długi mą w swóm domu kobietę lub 

dziewczónęI  fndiankęDz czó jetóskęK  iecz 

dregson zbót lubił jazdó do iaC| _ainK jógł 

zawsze liczóć na dwa tógodnie ordónarnóch 

rozrówek; ponadto z każdej podróżó przóJD 

woził kosztowne prezentó w postaci cennóch 

futer E dla żonó i córekK 

mewnego wieczoraI w tódzień po przógodzie 

keJK peese i _ariego pod skałąI jac Taggart 

siedziałz w swóm składzie przó świetle lampó 

wópełnionej tłuszczemK  pubiekta  J{ drobną 

figurkę o wiecznie

; 

przerażonejI żółtej twarzó — 

wósłał na spoczónek i bół samK ld sześciu 

tógodni czuł silne podniecenieK mrzed sześciu 

tógodniami  właśnie  mierrot  au  nuesne 

przóprowadził ze sobą do iac _ain kepeeseI po 

raz pierwszó od kiedó jac Taggart tu się osiedJ

liłK  tidok  jej  podziałał  na  handlarza 

piorunującoK ldtąd nie mógł móśleć o niczóm 

innóm tólko o niejK t ciągu tego półtora 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

miesiąca dwukrotnie odwiedził chatę jetósaK l 

jarięI szczupłą dziewczónę CreeI mieszkającą 

w jego domuI przestał się troszczóćI tak jak nie 

dbał już o tuzin jej poprzedniczekK Teraz bóła 

kepeeseK kigdó nie widział tak pięknej istotó 

jak córka mierrotaK 

waklął  głośno  pod  adresem  traperaI 

spoglądając na leżącó na stole arkusz; od 

przeszło godzinó robił wóciągi z zakurzonej i 

brudnej księgiK mierrot właśnie stał mu na 

drodzeK  ljciec  mierrotaI  zgodnie 

z

 

dokumentamiI bół rodowitóm crancuzemK ptąd 

sam mierrot bół crancuzem półkrwiI a kapeese 

miała czwartą część krwi białejI jakkolwiek 

uroda  jej  ujawniała  zaledwie  minimalną 

domieszkę  rasó indiańskiejK  ddóbó  oboje 

należeli  całkowicie  do  ezerJwonoskóróchW 

CzipewejówI CreeI ldżibuejówI msich ŻeberI 

słowem do któregokolwiek z plemion miejsJ

cowóchI sprawa poszłabó gładkoK jac Tag£art 

nagiąłbó ich do swej woli jak tólu innóchK 

kepeese już bó dawno zamieszkała w jego 

domuK ^le krew francuska psuła szókiK Chociaż 

co prawdaKKK 

Uśmiechnął  się  złowieszczo  i  mocniej 

zacisnął pięściK lstatecznieI czóż nie posiadał 

wóstarczającej władzó\ Czóż mierrot poważó 

mu  się  sprzeciwić\  tóstarczó dać  do 

zrozumienia zausznikomI iż należó wógróźć 

jetósa  z  tóch  stronI  uniemożliwić  mu 

uprawianie łowiectwa na odziedziczonóch po 

ojcach terenachI a mierrot stanie się bezdomnóm 

włóczęgą jak tólu innóch ludzi przed nimI nie 

uznającóch  władzó jac  TaggartaK  pama 

perspektówa  podobnej  katastrofó  uczóni 

jetósa miękkim jak woskK 

wazwóczajI bó nagiąć kogoś do swej woliI 

starczóło mu odmówić kupna futerK ^le mierrotI 

obdarzonó przeklętą inicjatówą  białej rasóI 

zdolnó bółbó przedsięwziąć dalszą wóprawę do 

odleglejszóch faktoriiK iecz bó zastawić sidłaI 

musi mimo wszóstko wrócić do własnego 

rewiruK ^ jaki człowiekI choćbó nawet crancuzI 

poważó się odprawiać łowóI skoro każdó krzak 

może króć mordercę\ Śmierć agentaI znanego 

handlarza futerI wówołuje zazwóczaj śledztwo; 

natomiast któż zechce badać przóczónę skonu 

zwókłego półkrwi traperaK 

jae Taggart raz jeszcze przejrzał arkusz 

notatekK oewir mierrotaI jego własnośćI według 

powszechnie  przójętóch  praw dziczóI  bół 

wielkiej wartościK t ciągu ubiegłóch siedmiu 

lat  jetós za  zdobóte  futra  otrzómówał 

przeciętnie tósiąc dolarów na rokI gdóż; jac 

Taggart nie potrafił go tak kompletnie wózóJ

skać jak prostóch  czerwonoskóróchK Tósiąc 

dolarów rocznie> mierrot namóśli się dwa razóI 

nim wópuści podobnó kąsek> 

jac Taggart zachichotał mnąc w ręku 

papierK  mo  krótko przóciętóm  kosmatóm 

zarostem jego ceglani twarz płonęłaK _óła to 

wstrętna gębaI pozbawion; jakichkolwiek cech 

ludzkichI  usprawiedliwiająca  vs  zupełności 

miano CzłowiekaJaiabłaK lczó zbrodniarza 

błósnęłó ostroI gdó silnóm dmuchnięciem zgaJ

sił lampęK 

wachichotał  znowuI  kierując  się  ku 

drzwiomK ke{ peese już właściwie do niego 

należóK _ędzie ją mia choćbó za cenę  żócia 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

mierrotaK _o i dlaczegóż bó  nie\ tszóstko to 

nie przedstawiało większóch trud nościK ptrzał 

na odludnej linii sidełI jedno pchnieJcie noża 

—  i  któż  się  dowie\  hto  zgadnieI  gdzp  się 

jetós podział\ ^ mierrot sam sobie będzie wi 

nienK mrzecież za ostatnim widzeniem zrobił 

mu ucz ciwą propozócjęK moślubi kepeese> 

TakI poślubi ^ ojcu jejI jako swemu teściowiI 

będzie płacił zj futra podwójną cenęK 

_ush jac Taggart mówiłI a mierrot 

przóglądał mi się   milczącI   na   wpół   

przótomnóm  wzrokiemI   nibj człowiek  

ogłuszonó maczugąK  kie dał  żadnej   

odpowiedziI agent postanowił jutro wóruszóć 

znowu d« cható jetósaK  ^  pojutrze  mierrot  

będzie   musi a dać   odpowiedźK   jac   

Taggart   kładąc   się   do   łóżka wciąż jeszcze 

chichotałK 

Tómczasem   mierrot   zwlekał   do   ostatniej   

chwila nie chcąc powiedzieć córce o propozócji 

agentaK ddó zaś powtórzół jej wreszcie słowa 

jac TaggartaI do_ dał na zakończenieW 

— To istne zwierzę> To diabeł> tolałbóm 

cię wij dzieć tamI razem z niąI martwą> 

f wskazał wósoką jodłęI pod którą spała 

księżniczka matkaK 

kepeese nie wómówiła ani słowaK Tólko 

oczó jej stałó się większe i ciemniejszeI a na 

policzki wóbiegł silnó rumieniecK ddó ojciec 

skończół mówićI  wstałaI a mierrot doznał 

wrażeniaI że nagle wórosłaK kigdó nie wódała 

mu się tak bardzo kobieca jak w tej chwiliI toteż 

jetós poczułI że troska dławi mu serceI 

podczas gdó kepeese uparcie spoglądała na 

północoJzachódI ku iac _ainK 

treszcie odwróciła się i podszedłszó do ojca 

uJsiadła mu u nógK 

— ja przójść  jutroI  kochanie> — rzekł 

mierrotK — Cóż mu odpowiem\ 

targi  kepeese  bółó  pąsoweI  oczó 

błószcząceK rnikała wzroku ojcaK 

— kicI  nootawe!  Tóle tólkoI że do mnie 

musi się zwrócićI bó dostaćI czego chceK 

mierrot pochólił się nad nią i spostrzegłI że się 

uśmiechaK płońce zachodziło właśnieK jetós 

doznał wrażeniaI iż zamiast serca ma w piersi 

kawał ołowiuK 

pzlak łączącó iac _ain z chatą mierrota mijał 

bobrowe żeremia w odległości pół miliK w tego 

miejsca  do  cható jetósa  bóło  jeszcze 

dwanaście milK Tu właśnieI u skrętu rzeczułkiI 

nad łachąI gdzie takajo łowił róbó dla 

_ariegoI _ush jac Taggart rozbił na noc obózK 

w całej drogi tólko dwadzieścia mil można 

bóło zrobić czółnemI jac Taggart zaś ostatnią 

jej część przebół pieszoI rozbicie obozu nie 

przedstawiało  większóch  trudnościK  marę 

uciętóch jodełI lekki kocI drobnó ogieniekK 

ldkładając na później przórządzenie kolacjiI 

agent dobół z  plecaka większą liczbę sideł z 

miedzianego drutu i stracił pół godzinó rozJ

mieszczając je na ścieżkach króliczóchK Ten 

sposób zdobówania mięsa bół o wiele mniej 

męczącó niż dźwiganie w upał karabinuI a 

rezultat pewnóK pześć pętli dostarczało najmniej 

trzó królikiI z tej trójki zaś jeden zawsze 

nadawał się na pieczósteK 

wałożówszó wnóki jac Taggart umieścił nad 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

ogniem plaster wędzonki i zagotował kawęK 

ppośród wszóstkich woni obozowóch zapach 

smażonej wędzonki sięga najdalej w lasK tiatr 

jest tu zbótecznóK kiosą go własne skrzódłaK t 

cichą noc lis zwietrzó go o milęI a nawet dwieK 

_ariI leżąc w swej jamce na grzbiecie tamóI 

poczuł raptem nęcącą wońK 

ld czasu przógodó w parowie i śmierci 

takajs _ari nie odżówiał się zbót dobrzeK 

lstrożność trzómała go w pobliżu stawu i jadał 

przeważnie rakii Ten nowó zapachI lecącó z 

mocnóm wiatremI zbudził w nim głódK iecz 

woń bóła dziwnie zwiewna> to czuł ją wóraźnieI 

to znów ginęła mu całkowicie> morzuciwszó 

tamę zaczął w lesie szukać jej źródła> aż po 

pewnóm czasie stracił ją zupełnieK jac Taggart 

skończówszó smażyć wędzonkę posilał się jużK 

wapadła cudowna nocK _óć może _ari 

przespałbó ją w swóm gnieździe u szczótu 

tamóI gdóbó nia głód zbudzonó zapachem 

wędzonkiK ld dnia przóJl godó z ludźmi 

głębszó bór napawał go trwogąI szczeJi golnie 

w ciemnościK iecz noc dzisiejsza przópominaJ> 

ła bladóI złotawó dzieńK hsiężóca brakło co 

prawda> natomiast gwiazdó błószczałó nibó 

milionó odległóch> lamp i świat tonął w 

mlecznejI migotliwej poświa> cieK 

Łagodnó szept wiatru budził wśród szczótów 

drzew przójemne dźwiękiK moza tóm jednak 

panowała> ogromna ciszaI bół to bowiem 

puskowepesim,  miesiąc> linieniaK Czworonogi 

traciłó sierśćI a ptaki pióraK tilg ki zaprzestałó 

łowów; sowom odebrało głos; lisjl smórgałó 

milczkiem jak cienie; nawet bobró porzucałó 

pracęK oogi łosiI jeleni i karibu krół miękka 

mech; poruszałó się niewiele i zupełnie dałó 

spokój zwadomK _ół to koniec lipcaI miesiąc 

linienia pol dług fndian CreeI miesiąc milczenia 

podług Czipeg wejówK 

t tej ciszóK _ari rozpoczął  łowóK ppłoszół 

stadka młodóch kuropatwI ale mu umknęłóK 

mogonił za króllikiem szóbszóm niż on samK 

Całą  godzinę nie miał  szczęściaK  motem 

usłószał dźwiękI któró wzburzół w nim każdą 

kroplę krwiK wnajdował się w bezpośrednim 

sąsiedztwie obozowiska jac Taggarta i toI co 

ułowiłI bóło odgłosem szamotań królika w jedJ

nóm  z  sidełK  _ari  wószedł  na  małą  polankę 

zalaną  światłem gwiazd i zobaczół królika 

wókonującego  najdziwniejszą  w  świecie 

pantomimęK ka razie zdziwił się takI że 

znieruchomiałK 

hrólikI tapoosI wetknął kosmató łepek w 

pętlę i jego pierwszó przerażonó skok poderwał 

sosenkęI do której zostało przótwierdzone sidłoI 

tak że tapoos wisiał obecnie w powietrzuI 

jedónie tólnómi  nogami  muskając ziemięK 

Tańczół więc nibó epileptókI podczas gdó 

drucianó stróczek z wolna dławił go na śmierćK 

_ari wódał krótkieI zdumione szczeknięcieK 

kie mógł wcale pojąćI jaki udział biorą drut i 

drzewko  w tej zajmującej grzeK  tidział 

jedónieI że tapoos skacze i tańczó wkoło na 

tólnóch łapachI modą wcale nie królicząI i 

wóobraził sobieI że to swego rodzaju zabawaK 

iecz tóm razem nie Kpatrzół na tapoosa tak 

jak ongiś na rmiskaK tiedziałI że tapoos daje 

wóborne jadłoI toteż po chwili wahania skoczół 

na zdobóczK 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

tapoosI  już  i  tak  półmartwóI  nie  bronił  się 

wcaleK _ari zdusił go do resztó i posilał się 

potem dobre pół godzinóK 

jac Taggart nic nie słószałI te wnóki 

bowiem  bółó najdalej  założoneK  piedział 

naprzeciw tlącóch węgli dogasającego ogniskaI 

plecami wspartó o drzewoI i chciwie marzółK 

Tómczasem  _ari ruszój  w dalszą  drogęK 

Właściwie łowó już go nie nęciłóK wbót się 

nażarłK iecz węszół tu i tamI w mroku gąszczóI 

na wógwieżdżonóch  polankachI radując się 

niezmiernie ciszą i złotóm lśnieniem nocóK 

Tropił właśnie ślad królikaI gdó znalazł się w 

miejscuI gdzie dwa zwalone pnie pozostawiałó 

przejście nie szersze niż jego ciałoK mrześliznął 

się    tędóK    Coś  zacisnęło  mu  się  na  karku;  

zabrzmiał  trzask  i  świstIW  gdó sosenka 

zeskoczóła z „cóngla?I i _ariego poderwało w 

górę tak nagleI że ani się obejrzałK 

pzczeknięcie  zamarło  mu  w  gardle 

przechodząc  w  niski  charkot  i  już  w  następnej  

chwili _ari naśladował pantomimę tapoosaK 

kawet za cenę  żócia nie potrafił zaprzestać 

szalonóch szusówI podczas gdó drut dławił mu 

szóję coraz ciaśniejK ddó rzucając na ziemię 

całó ciężar ciała sięgał do stróczka zębamiI 

drzewko zginało się w łukI bó późniejI w 

odskokuI unieść go na chwilę z ziemiK talczół 

ogarniętó wściekłościąK Cudem jakimś cienki 

drut nieD pękł dotądK wresztą bółbó się wnet 

urwałI  lecz  jac  Taggart  usłószał  już 

szamotanieK morwawszó z ziemi derę i ciężki kij 

pośpieszół w stronę wnókówK tiedziałI że to 

nie królik sprawia podobnó gwałtK joże skunks  

albo róś\  joże lis  albo młodó wilk\ 

rjrzawszó  _ariego  w  pętli  pomóślał 

najpierwI że ma przed sobą wilkaK Cisnął derę i 

uniósł w górę kijK ddóbó niebo zaciągałó 

chmuró lub gwiazdó płonęłó nie tak jaskrawięI 

_ari zginąłbó tak samoI jak przed godziną 

zginął tapoosK jac TaggartI z kijem zaJ

wieszonóm  nad  głowąI  w porę  jeszcze 

dostrzegł  białe  znamię  na  piersiI  biało 

piętnowane ucho i czarne nibó smoła futerkoK 

pzóbkim ruchem zamienił kij na derkęK 

ddóbó jac Taggart mógł w tej chwili 

wzrokiem  ogarnąć  przószłośćI  na  pewno 

użyłbó kijaK ddóbó zdołał przeczuć wielką 

tragedięI w której _ari miał odegrać jedną z 

głównóch  rólI  zatłukłbó  go  bez  wahaniaK  ^  i  

_ariI gdóbó mu dane bóło zgadnąćI co zajdzie 

międzó tóm długonogim potworem a najsłodJ

szą z istot leśnóchI walczółbó jeszcze zażarciejI 

nimbó się poddał wreszcieI obezwładnionó 

ciężką derąK 

  
  
W kIEWOLI

 

t pół  godzinó później ognisko jac 

Taggarta płonęło znów jaskrawięK t kręgu 

światła leżał _ariI związanó ciasno nibó 

indiański  pakunekI  i  tólko  głowa  jego 

wóstawała na zewnątrz przez otwórI któró 

_ush jac Taggart wóciął w tóm celu w swojej 

derceK _ół beznadziejnie obezwładnionó; nie 

mógł  poruszóć  żadnóm  mięśniemK  t 

odległości paru stóp agent kąpał zakrwawioną 

dłoń w naczóniu z wodąK ka bawolim karku 

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

miał ponadto krwawą pręgęK 

— Tó małó diable> — warknął człowiek 

pod adresem _ariegoK — Tó małó diable> 

tóciągnął raptem pięść i złośliwie zdzielił 

psa po głowieK 

— kależałobó ci łeb rozwalić> f bodajI że 

tak uczónię> 

_ari  obserwował  goI  jak  podnosi  z  ziemi  

kawał kija — osmaloną głownięK mierrot gonił 

go  kiedóśI  ale  po  raz  pierwszó  znajdował  się 

dość blisko człowiekaI bó widzieć czerwonó 

błósk jego oczuK kie przópominałó w niczóm 

źrenic cudownej istotóI która oplatała go swóm 

włosem i starała się go pojmać pod skałąK To 

bółó oczó potworaK kapełniłó go trwogą; 

widząc wzniesionó kij usiłował cofnąć głowę 

w głąb derkiK gednocześnie warknąłK _łósnął 

białómi kłami w świetle ogniaK ptulił uszóK 

jiał ochotę zatopić zębó w czerwonóm karkuI 

tam gdzie już raz rozdarł skórę do krwiK 

hij opadłK lpadł razI drugi i trzeciK ddó 

wreszcie jac Taggart skończółI _ari leżał na 

pół  omdlałóI  mając  oczó  przómknięte 

spuchlizną i pósk pełen krwiK 

— t ten sposób właśnie wópędzamó diabła 

z dzikiego psa> — sóknął jac TaggartK — 

wgadujęI że nie będziesz już więcej usiłował 

gróźćI hęI młodzieńcze\ ao pioruna> ^leś mi 

się prawie dostał do kości> 

monownie jął przemówać skaleczoną dłońK 

Zębó _ariego wniknęłó głębokoI toteż na 

twarzó  agenta 

malował się silnó niepokójK _ół lipiecI złó 

miesiąc na kąsane ranóK w plecaka dobół małą 

buteleczkę whiskó i chlusnął nieco płónu na 

rozdarcieI klnąc psaI podczas gdó wódka paliła 

mu ranęK 

_ari nie spuszczał z niego szparek oczuK 

wrozumiał  jużI  że  spotkał  wreszcie 

śmiertelnego wrogaK kie bał się jednakK hij w 

dłoni jac Taggarta nie zabił w szczeniaku 

duchaK  mrzeciwnieI  zabił trwogęK  wbudził 

nienawiść o nie znanóm dotóchczas natężeniuI 

gwałtowniejszą  niż  w  czasie  walki  z 

rhumisiuI  jednonogą  sowąK  młonął  całó 

mściwą pasją wilka oraz dziką odwagą psaK 

kie kulił sięI gdó jac Taggart ponownie doń 

podszedłK  katomiast  próbował  wstaćI  bó 

skoczóć na ludzką bestięK ^le ciasno spowitó 

w derkęI tólko potoczół się na bokI śmiesznó i 

bezradnóK 

Ten widok wzbudził wesołość w duszó 

agentaI któró parsknął  śmiechemK mo czómI 

siadłszó ponownieI plecami wspartó o drzewoI 

nabił fajkę świeżóm tótoniemK 

modczas gdó jac Taggart paliłI _ari nie 

spuszczał  z  niego  oczuK  lbserwował 

człowieka i wtenczasI gdó ten ułożówszó się 

na nagim gruncie usnąłK  móźniej słuchał 

wstrętnego chrapania potworaK t ciągu długiej 

nocó bezustannie usiłował odzóskać wolnośćK 

Tóch godzin nie miał nigdó zapomniećK _ółó 

straszneK t gęstóchI gorącóch zwojach deró 

ciało jego i członki stężałó takI że krew 

przestała prawie krążyćK gednak ani pisnąłK 

ouszóli w drogę przed wschodem słońcaI 

gdóż rozpętane namiętności nie pozwoliłó 

agentowi na dłuższó spoczónekK  hrocząc  

szparko  przez lasI z _ariml pod   pachąI   

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

układał   ostateczne   planóK   _ez   zwłoki> 

pośle mierrota po ojca drotin do misji odległej o 

siedemdziesiąt milK  mojmie kepeese za żonęI  

takI pojJ j mie  jąK To starego przójemnie 

połechceK  ^ podczas nieobecności  ojca  

zostanie z córką sam na samK 

kie zastanawiał się wcale nad tómI co powie 

kepeeseK l jej duszę nie szło mu ani trochęK 

marsknął  i  natomiast chrópliwóm śmiechem na 

móślI że mierJrot może się sprzeciwićK _aI cóż> 

kie pierwszó raz zabije człowieka i nie ostatni> 

ooześmiał się znów i przóśpieszół krokuK 

_ół absolutnie pewien wógranejK kie mógł 

przegrać> lnI _ush jac TaggartI bół władcą 

tej dziczóI panem swego luduI twórcą ich losuK 

_ół prawem i władzą> 

Słońce wisiało już wósokoI gdó mierrotI 

stojąc przed chatą przó boku kepeeseI wskazał 

niewielki pagórek oddalonó o trzósta czó 

czterósta jardówI na któróm pojawiła się 

właśnie sólwetka jac TaggartaK 

— kadchodzi — rzekłK 

wwrócił ku córce twarz dziwnie postarzałą 

od wczorajK aostrzegł ponownie w jej oczach 

niepojęte ognikiI głębszą czerwień na wargach 

i lęk ścisnął mu serceK Czó może bóćI żeKKK 

ppojrzała nańK 

— mamiętajI  nootawe  —  rzekła  głosem 

lekko drżącóm — że musisz go przósłać po 

odpowiedź do mnie> 

pkoczóła  do  cható  i  znikłaI  a  mierrotI  z  

twarzą szarą i  chłodnąI  czekał   przóbócia  

jac  TaggartaK 

 

lamltOEaŹ kEmEESE 

ppoza  szóbóI  zakróta  firankąI  kepeese 

patrzółaI ćo się dzieje naK zewnątrzK 

kie uśmiechała się jużK lddóchała szóbkoK 

Ciało miała sztówneK _ush  jac Taggart 

przóstanął mniej niż o dwadzieścia kroków od 

oknaI bó powitać jej ojcaK modali sobie ręceK 

Słószała  szorstki  głos  agentaI a  potem 

spostrzegłaI jak pokazuje pakunek niesionó 

pod pachąK tóraźnie usłószała relację o tómI 

jak  schwótał  zwierzę  w sidła  króliczeK 

oozwinął deręK kepeese krzóknęła zdumionaK 

jomentalnie znalazła się przed chatą obok 

mężczóznK   kie  spojrzała  nawet    na   

czerwoną   twarz   jac   TaggartaI   promieJ D; 

niejącą zadowoleniemK 

—  To _ari> — krzóknęłaK tórwała mu z rąk 

zawiniątko   i   zwróciła   się   do   ojcaK   —  

mowiedz   muI nootawe, że _ari należó do 

mnie> 

mośpieszóła do chatóK jac Taggart patrzół w 

ślad W za niąI oszołomionó i zdziwionó zarazemK 

motem spójrzał na mierrotaK kawet półślepó 

człowiek bółbó spostrzegłI że mierrot jest 

równie zdumionó jak on samK  kepeese  nie  

odezwała  się  wcale   do  gościaI   agenta z iac 

_ain> kie s p o j r z a ł a  nawet na niego> 

tójęła mu  psa z  rąk  równie  

bezceremonialnieI  jakbó bół drewnianą figurąI  

a nie mężczóznąK ka twarzó jac   Taggarta  

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m

Click here to buy

A

B

B

Y

Y

PD

F Transfo

rm

er

3

.0

w

w

w .A

B B Y Y.

c o

m