Autor: Stephen King 
Tytuł: Ostatni szczebel drabiny 
 
 
Wczoraj przyszedł list od Katriny, niecały tydzień po tym jak ojciec i ja 
wróciliśmy z Los Angeles. Był zaadresowany do Wilmington w stanie Delaware, 
a ja od czasu, gdy tam mieszkałem już dwukrotnie się przeprowadziłem. W 
dzisiejszych czasach ludzie ciągle przenoszą się z miejsca na miejsce, to 
śmieszne, że te poprzekreślane adresy i nalepki urzędów pocztowych 
wyglądają czasem jak milczące oskarżenia. Koperta była pomięta i 
poplamiona, jeden róg złamał się gdzieś po drodze. Przeczytałem ten list i 
nim zdążyłem pomyśleć, stałem już ze słuchawką telefonu w ręku, gotów 
dzwonić do Taty. Odłożyłem ją na widełki z uczuciem niemal przerażenia. 
Ojciec jest już stary, przeszedł dwa ataki serca. Miałem do niego zadzwonić 
i powiedzieć mu o liście Katriny tak niedługo po tym, jak byliśmy razem w 
Los Angeles? Chyba by tego nie przeżył. 
 
Więc nie zadzwoniłem. I nie miałem nikogo, komu mógłbym powiedzieć... Taki 
list jak ten to zbyt osobista sprawa, by rozmawiać o niej z kimś innym niż 
żona albo bliski przyjaciel. Nie nawiązałem wielu przyjaźni w ciągu 
ostatnich lat, a z moją żoną Helen rozwiodłem się jeszcze w 1971. Nasza 
korespondencja ogranicza się do pocztówek na Boże Narodzenie. Jak się 
miewasz? Jak leci w pracy? Szczęśliwego Nowego Roku. 
 
Nie dał mi zmrużyć oka przez całą noc - ten list. Równie dobrze 
wystarczyłaby kartka. Pod nagłówkiem "Drogi Larry" było tylko jedno zdanie. 
Ale jedno zdanie potrafi bardzo wiele znaczyć. Potrafi wiele zdziałać. 
 
Myślałem o moim ojcu, takim jakim widziałem go wtedy w samolocie, o jego 
starej i zniszczonej twarzy w ostrych promieniach słońca na wysokości 
osiemnastu tysięcy stóp gdy kierowaliśmy się na zachód od Nowego Jorku. 
Według słów pilota przelecieliśmy właśnie nad Omaha, a Tata zauważył: - To 
znacznie dalej niż się nam zdaje, Larry. - W jego głosie brzmiał ciężki ton 
smutku, który zaniepokoił mnie, ponieważ nie potrafiłem go wtedy zrozumieć. 
Zrozumiałem go dobrze, przeczytawszy list od Katriny. 
 
Wychowaliśmy się jakieś osiemdziesiąt mil na zachód od Omaha, w 
miejscowości, która nazywała się Hemingford Home - ojciec, mama, moja 
siostra Katrina, którą wszyscy nazywali Kitty, i ja. Byłem od niej dwa lata 
starszy. Kitty była pięknym dzieckiem i piękną kobietą, nawet w wieku ośmiu 
lat - wtedy, gdy zdarzył się ten wypadek w stodole - było widać, że jej 
jedwabiste włosy nigdy nie pociemnieją i że jej oczy na zawsze zachowają 
ten ciemny, głęboki odcień skandynawskiego błękitu. Mężczyzna, który choć 
raz w nie spojrzał, był stracony dla świata. 
 
Można pewnie powiedzieć, że byliśmy wieśniakami. Ojciec miał trzysta akrów 
płaskich, żyznych pól, na których uprawiał kukurydzę i hodował bydło. W 
tamtych czasach wszystkie drogi były piaszczyste z wyjątkiem autostrady 
numer 80 i Nebraska Route 96, a na wypad do miasta czekało się po trzy dni. 
 
Obecnie jestem jednym z najlepszych niezrzeszonych radców prawnych w 
Ameryce, tak mi w każdym razie mówią - i uczciwie rzecz biorąc muszę 

przyznać, że mają rację. Kiedyś prezes poważnego przedsiębiorstwa 
przedstawił mnie członkom zarządu jako swego płatnego rewolwerowca. Noszę 
kosztowne garnitury, a skóra, z której robią mi buty, jest w najlepszym 
gatunku. Zatrudniam trzech asystentów na pełen etat, a w razie potrzeby 
mogę zwołać jeszcze tuzin. Ale w tamtych czasach nasza szkoła mieściła się 
w jednej sali. Chadzałem do niej piaszczystą drogą, na ramieniu niosłem 
związane paskiem książki, a obok mnie szła Katrina. Czasami, wiosną, 
chodziliśmy na bosaka. Wtedy obsługiwano jeszcze klientów wchodzących bez 
obuwia do baru albo do sklepu. 
 
W jakiś czas potem zmarła moja matka - Katrina i ja uczyliśmy się wtedy w 
szkole średniej w Columbia City - a dwa lata później ojciec stracił farmę i 
zajął się sprzedażą ciągników. Był to koniec naszej rodziny, chociaż wtedy 
nie wyglądało to aż tak tragicznie. Tata radził sobie w pracy, wykupił 
salon sprzedaży, aż w końcu, dziewięć lat temu, awansował na kierownicze 
stanowisko. Ja otrzymałem stypendium sportowe na uniwersytecie stanowym w 
Nebrasce i zdołałem nauczyć się czegoś więcej niż jak wyprowadzać piłkę 
spod bramki. 
 
A Katrina? O niej właśnie chcę opowiedzieć. 
 
To stało się - ta historia w stodole - w pewną sobotę na początku 
listopada. Prawdę mówiąc, nie potrafię dokładnie przypomnieć sobie roku, 
ale Eisenhower był jeszcze prezydentem. Mama pojechała na targ pieczywa w 
Columbia City, a ojciec poszedł do naszych najbliższych sąsiadów (mieszkali 
siedem mil od nas) pomóc w naprawie żłobu. Człowiek wynajęty do pomocy miał 
zastąpić ojca na farmie, ale tamtego dnia nie pojawił się w ogóle i Tata 
zwolnił go niecały miesiąc później. 
 
Ojciec zostawił mi listę prac do wykonania (dla Kitty też znalazło się 
kilka) i zabronił nam się bawić, dopóki wszystkiego nie skończymy. Nie 
zajęło nam to jednak wiele czasu. Był listopad i mieliśmy już za sobą 
krytyczny okres, który decyduje o powodzeniu bądź ubóstwie farmerów. 
Tamtego roku znowu się nam udało. Nie miało to być regułą. 
 
Bardzo dokładnie pamiętam ten dzień. Niebo zasnuło się chmurami i chociaż 
nie było zimno, czuło się, że chce być zimno, że pogoda chce już zająć się 
na dobre szronem i mrozem, mżawką i śniegiem. Pola opustoszały, zwierzęta 
były leniwe i markotne. W domu panowały dziwne, delikatne przeciągi, 
których nie było nigdy przedtem. 
 
W dzień taki jak ten, jedynym naprawdę miłym miejscem była stodoła. Ciepła, 
przesiąknięta przyjemną mieszaniną zapachu siana, sierści i gnojówki, pełna 
tajemniczych cmokań i gruchania jaskółek na wysokim poddaszu. Zadarłszy 
głowę widziało się, jak przez szpary w dachu wpada białe listopadowe 
światło i można było próbować napisać swoje imię. Taka zabawa była znośna 
jedynie w pochmurne jesienne dni. 
 
Do przebiegającej pod sklepieniem belki przytwierdzona była drabina, która 
kończyła się tuż nad podłogą stodoły. Zabroniono nam się na nią wspinać, bo 
była stara i chwiejna. Tata obiecywał Mamie setki razy, że rozbierze 
drabinę i wstawi nową, mocniejszą, ale zawsze gdy miał wolną chwilę, 

pojawiało się coś ważniejszego do zrobienia... na przykład naprawa żłobu u 
sąsiada. A pomocnik nie na wiele się przydawał. 
 
Wspiąwszy się na tę rozklekotaną drabinę - miała dokładnie czterdzieści 
trzy szczeble, Kitty i ja liczyliśmy je wystarczająco wiele razy, żeby 
zapamiętać na całe życie - docierało się do belki tkwiącej siedemdziesiąt 
stóp nad zaśmieconą słomą podłogą. A kiedy pokonało się wzdłuż niej 
dwanaście stóp, z mdlejącymi kolanami, z nogami drżącymi w kostkach, czując 
w wyschniętych ustach smak przepalonego bezpiecznika, docierało się nad 
głęboką stertę siana. Wtedy można było zeskoczyć z belki i spaść jak kamień 
całe siedemdziesiąt stóp przeraźliwym, komicznym, desperackim lotem 
nurkowym, prosto w miękkie objęcia soczystego siana. To siano pachnie 
zawsze tak słodko... I mogłeś spocząć wśród tego aromatu odrodzonego lata, 
podczas gdy twój żołądek wisiał jeszcze wysoko w powietrzu, i czułeś się... 
tak, jak chyba musiał się czuć Łazarz. Skoczyłeś i przeżyłeś ów upadek, 
żeby opowiedzieć o tym innym ludziom. 
 
Oczywiście był to sport surowo zakazany. Gdyby nas przyłapano, matka 
dostałaby spazmów z przerażenia, a ojciec spuściłby nam lanie mimo, że nie 
byliśmy już tak zupełnie mali. To z powodu drabiny i jeszcze dlatego, że 
gdyby straciło się równowagę i odpadło od belki nie zdążywszy dotrzeć nad 
górę luźnego siana, nie było ratunku od śmierci w zderzeniu z twardymi 
deskami podłogi. 
 
Jednak pokusa była nieodparta. Gdy kota myszy nie czują... sami wiecie, co 
jest dalej. 
 
Ten dzień zaczął się jak wszystkie inne, od cudownego uczucia strachu 
pomieszanego z niecierpliwością. Staliśmy u stóp drabiny, spoglądając jedno 
na drugie. Kitty miała na twarzy rumieńce, a jej oczy wydawały się 
ciemniejsze i bardziej lśniące niż zwykle. 
 
- Boisz się? - spytałem zaczepnie. 
 
Kitty, bez wahania - Ty pierwszy, to twój pomysł. 
 
Ja, bez wahania - Dziewczyny mają pierwszeństwo. 
 
- Nie jeśli coś jest niebezpieczne - odparła, spuszczając skromnie oczy, 
jakby nikt nie wiedział, że jest największym zawadiaką wśród dziewczyn z 
Hemingford. Ale taka właśnie była: szła zawsze, ale nigdy jako pierwsza. 
 
- Dobra - powiedziałem. - No to idę. - Miałem wtedy dziesięć lat i byłem 
chudy jak szczapa, ważyłem dziewięćdziesiąt funtów. Kitty miała osiem lat i 
była o dwadzieścia funtów lżejsza. Jak dotąd drabina zawsze utrzymywała 
nasz ciężar i dlatego myśleliśmy, że zawsze utrzyma - a taka filozofia nie 
raz już mściła się na ludziach i narodach. 
 
Tamtego dnia czułem, wspinając się coraz wyżej, jak drabina zaczyna chwiać 
się nieznacznie w zapylonym powietrzu stodoły. Jak zawsze, mniej więcej w 
połowie drogi, z upodobaniem wyobraziłem sobie, co zostałoby ze mnie, gdyby 
drabina któregoś razu nie wytrzymała i wyzionęła ducha. Ale wspinałem się 

dalej, aż wreszcie zacisnąłem ręce wokół drewnianej belki, podciągnąłem się 
i spojrzałem w dół. 
 
Twarz wpatrzonej we mnie Kitty wyglądała z góry jak mały, biały owal. W 
wyblakłej kraciastej koszulce i niebieskich dżinsach moja siostra 
przypominała lalkę. Nade mną, wyżej niż mogłem wejść, w zakurzonych 
zakamarkach strzechy słodko szczebiotały jaskółki. 
 
I znowu, jak zawsze 
 
- Hej, tam w dole! - zawołałem, a mój głos popłynął do niej przez słomiany 
pył. 
 
- Hej, tam na górze! 
 
Wstałem. Zakołysałem się lekko. Jak zawsze wydało mi się, że wokół unoszą 
się dziwne powietrzne prądy, których nie ma na dole. Słysząc bicie własnego 
serca, cal po calu posuwałem się po belce z rękoma rozpostartymi dla 
równowagi. Kiedyś podczas tego właśnie etapu przygody tuż obok mojej głowy 
przefrunęła jaskółka i uchylając się odruchowo, nieomal straciłem 
równowagę. Od tamtej pory żyłem w strachu, że może się to powtórzyć 
 
Nie tym razem. Wreszcie stanąłem nad bezpieczną otchłanią siana. Teraz 
widok w dół był nie tyle przerażający, co zmysłowy. Moment oczekiwania... W 
końcu dałem krok przed siebie, w pustkę, zaciskając dla efektu nos - i tak 
jak zawsze, nagły uścisk grawitacji, ciągnącej mnie brutalnie do ziemi, 
zmuszającej do upadku, sprawił, że miałem ochotę wrzasnąć: Przepraszam, ja 
nie chciałem, pozwólcie mi wrócić! 
 
I wpadłem w odmęty siana, drąc je jak pocisk, ogarnięty słodkim, suchym 
zapachem, zanurzałem się w nim coraz głębiej, niby w gęstej wodzie, aż w 
końcu zatrzymałem się głęboko pod powierzchnią. Czułem przemożne łaskotanie 
w nosie. Słyszałem, jak jakaś spłoszona mysz, może dwie, umykają w bardziej 
zaciszne miejsce. I miałem wrażenie, jakże niezwykłe, że oto narodziłem się 
na nowo. Pamiętam, jak Kitty powiedziała mi pewnego razu, że po nurkowaniu 
w to siano czuje się świeżo i rześko jak niemowlak. Wzruszyłem wtedy tylko 
ramionami - na poły rozumiejąc, na poły nie mając pojęcia o czym mówi - ale 
odkąd przeczytałem jej list, jest to jedna z rzeczy, o których tyle 
ostatnio myślę. 
 
Wygramoliłem się z siana, jakbym wypływał na powierzchnię wody, aż udało mi 
się zeskoczyć na ziemię. Miałem siano w spodniach i pod koszulą. Lepiło się 
do moich butów i łokci. Ziarna we włosach? Jeszcze ile! 
 
Kitty tymczasem była już w połowie wysokości drabiny, złociste warkocze 
podrygiwały jej na ramionach, gdy wspinała się w snopie światła, pełnym 
drobin kurzu. O innej porze roku światło miałoby prawie kolor jej włosów, 
ale tego dnia nie musiała obawiać się konkurencji - jej warkocze stanowiły 
niewątpliwie najbardziej kolorowy punkt tam, na wysokości. 
 
Pamiętam, że zaniepokoiło mnie to, jak drabina się chybocze. Wydało mi się, 
że nigdy przedtem nie była tak zdradliwa. 

 
Chwilę później Kitty była już na szczycie, wysoko nade mną - to ja byłem 
teraz mały, to moja twarz wyglądała jak zwrócony ku górze owal, podczas gdy 
jej głos płynął do mnie na zbłąkanych pyłkach kurzu wznieconych moim 
upadkiem: 
 
- Hej, tam w dole! 
 
- Hej, tam na górze! 
 
Przesuwała się wolno po belce i odetchnąłem głębiej dopiero, gdy oceniłem, 
że dotarła w bezpieczne miejsce nad stertą siana. Zawsze bałem się o nią 
trochę, mimo, że była ode mnie zwinniejsza i lepiej umięśniona - jeśli 
można tak powiedzieć o młodszej siostrze. 
 
Wstała, utrzymując równowagę na palcach stóp w znoszonych tenisówkach, z 
rękoma wyciągniętymi przed siebie. Potem skoczyła w przepaść. Czy są rzeczy 
niezapomniane, nieopisane? Myślę, że potrafię to opisać... do pewnego 
stopnia. Ale nie tak, żebyście pojęli, jakie to było piękne, jakie 
doskonałe, jedna z niewielu rzeczy w moim życiu, które wydają się 
całkowicie rzeczywiste, absolutnie prawdziwe. Nie, w taki sposób nie umiem 
tego opisać. Brak mi na to talentu i w mowie, i w piśmie. 
 
Przez krótką chwilę wydawało się, że zawisła w powietrzu, jakby unoszona 
jednym z tych tajemniczych prądów, które istniały wyłącznie tam, na 
poddaszu - jasna, złoto upierzona jaskółka, jakiej od tamtej pory nikt w 
Nebrasce nie oglądał. A to była Kitty, moja siostra, z ramionami 
odrzuconymi do tyłu, wyprężona w locie - jakże ją kochałem przez to jedno 
drgnienie serca! 
 
Spadła, zanurzając się głęboko w sianie, znikła mi z oczu. Z leja, który 
utworzył się po jej upadku, uniosła się eksplozja słomianych pyłków i 
chichotu. Zapomniałem, jak chwiejna wydała mi się drabina, gdy Kitty 
wspinała się po jej szczeblach i zanim wydostała się ze stosu siana, sam 
byłem już w połowie drogi na górę. 
 
Też spróbowałem dać nurka, ale, jak zawsze ogarnięty strachem, zwaliłem się 
w dół jak kamień. Chyba nigdy nie wierzyłem w istnienie tej sterty siana 
pod sobą tak głęboko, jak wierzyła Kitty. 
 
Jak długo trwała ta zabawa? Trudno powiedzieć, ale dziesięć czy dwanaście 
skoków później zauważyłem, że światło zmieniło barwę. Rodzice mieli wkrótce 
wrócić, a my byliśmy cali obsypani drobinami siana; nasz wygląd 
wystarczyłby za uroczyście podpisane wyznanie winy. Umówiliśmy się, że 
wykonamy jeszcze po jednym skoku. 
 
Wchodząc pierwszy poczułem, że drabina kołysze się pode mną i usłyszałem 
leciutkie pojękiwania starych gwoździ, coraz luźniej siedzących w drewnie. 
Pierwszy raz ogarnął mnie prawdziwy, przejmujący lęk. Myślę, że gdybym nie 
był już tak wysoko, zszedłbym natychmiast na dół i na tym wszystko by się 
skończyło - ale teraz belka pod dachem była bliżej i wydawała się 
bezpieczniejsza. Gdy zostały mi do pokonania ostatnie trzy szczeble, 

przeciągły jęk gwoździ stał się głośniejszy i nagle zmroziło mnie 
przerażenie i przekonanie, że tym razem przeciągnąłem strunę. 
 
Ale wtedy zaciskałem już dłonie na szorstkim drewnie belki, odciążając 
drabinę; poczułem na czole chłodny, nieprzyjemny pot i przyklejone źdźbła 
słomy. Znikła cała przyjemność z zabawy. Jak najszybciej dotarłem nad górę 
siana i zeskoczyłem. Nawet upadek nie przyniósł już radości. Spadając 
wyobraziłem sobie, co czułbym, gdybym uderzył o twarde klepki podłogi 
zamiast o miękkie, poddające się siano. 
 
Wygramoliłem się na środek stodoły i zobaczyłem, że Kitty pospiesznie 
wchodzi na drabinę. Zawołałem do niej: 
 
- Hej, zejdź! To niebezpieczne! 
 
- Mnie utrzyma! - odkrzyknęła z pewnością siebie w głosie. - Jestem lżejsza 
od ciebie! 
 
- Kitty... 
 
Ale nie dokończyłem zdania, bowiem w tym momencie drabina puściła. 
 
Dźwięk pękającego spróchniałego drewna. Krzyknąłem, a Kitty wrzasnęła ze 
strachu. Była mniej więcej tam, gdzie ja byłem właśnie gdy ogarnęło mnie 
przekonanie, że tym razem posunąłem się za daleko. 
 
Szczebel, na którym stała, pękł, po czym drabina rozdzieliła się na dwoje. 
Ta jej część, która zwisała całkiem luźno poniżej Kitty, przypominała 
olbrzymią modliszkę albo patyczaka, który nagle postanowił odejść. 
 
W końcu drabina zawaliła się i upadła na podłogę z suchym klapnięciem, od 
którego kurz uniósł się w powietrze, a krowy zaczęły muczeć ze strachu. 
Któraś z nich kopnęła w drzwi swojej przegrody. 
 
Kitty wydała wysoki, przeszywający krzyk: 
 
- Larry! Larry! POMÓŻ MI! 
 
Wiedziałem, co należy zrobić, zorientowałem się natychmiast. Byłem 
śmiertelnie przerażony, ale strach nie odebrał mi przytomności umysłu. 
Kitty znajdowała się ponad sześćdziesiąt stóp nade mną, jej nogi w 
niebieskich dżinsach kopały dziko puste powietrze, nad nią kwiliły 
jaskółki. Byłem przerażony, o tak. I wiecie, do dziś nie mogę oglądać 
cyrkowych akrobacji na trapezie. Ani na żywo, ani w telewizji. Robi mi się 
słabo na taki widok. 
 
Ale wiedziałem, co należy zrobić. 
 
- Kitty - wrzasnąłem do niej - tylko się nie ruszaj! Nie ruszaj się! 
 
Usłuchała mnie natychmiast. Przestała wierzgać i zawisła nieruchomo, 
zaciskając drobne dłonie na ostatnim ocalałym szczeblu drabiny, jak 

akrobata, kiedy trapez zatrzyma się w locie. 
 
Pobiegłem do sterty siana, chwyciłem oburącz, ile tylko mogłem udźwignąć, 
wróciłem i upuściłem siano na podłogę. Pobiegłem po następną porcję. I 
znowu. I jeszcze raz. 
 
Więcej właściwie nie pamiętam - poza tym, że góra siana urosła do wysokości 
mojego nosa i nie mogłem pohamować kichania. Biegałem tam i z powrotem, 
układając nowy stóg w miejscu, gdzie przedtem zwisała drabina. Ale mój stóg 
był mały. Gdy patrzyłem na niego, a potem na Kitty zawisłą tak strasznie 
wysoko, przypominały mi się te filmy rysunkowe, w których z niebotycznej 
wysokości ktoś wskakuje do szklanki z wodą. 
 
Tam i z powrotem. Tam i z powrotem. 
 
- Larry, nie utrzymam się dłużej! - Jej głos był wysoki i rozpaczliwy. 
 
- Kitty, musisz! Musisz się utrzymać! 
 
Tam i z powrotem. Źdźbła siana pod koszulą. Tam i z powrotem. Moja sterta 
sięgała mi już pod brodę, ale ta, w którą zawsze skakaliśmy, była głęboka 
na dwadzieścia pięć stóp. Pomyślałem, że jeśli Kitty upadając połamie tylko 
nogi, to i tak będzie to szczęśliwy koniec. 
 
Wiedziałem też, że jeśli nie trafi w siano, to zginie. 
 
Tam i z powrotem. 
 
- Larry! SZCZEBEL PĘKA! 
 
Słyszałem narastający, suchy trzask szczebla, który poddawał się pod jej 
ciężarem. Znowu zaczęła wierzgać nogami w panice, wiedziałem, że jeśli nie 
przestanie, na pewno nie trafi w stertę siana. 
 
- Przestań! Przestań! Puść szczebel! Po prostu puść, Kitty! 
 
Uczyniła to w tej samej sekundzie. Spadła prosto, jak ciężki nóż. Wydawało 
mi się, że trwa to wieczność, złote warkoczyki ponad jej głową, zamknięte 
oczy, twarz biała jak porcelana. Nie krzyczała. Zakryła usta dłońmi, jakby 
w modlitwie. 
 
I uderzyła w sam środek sterty. Zniknęła mi z oczu, siano prysnęło na boki 
jakby od wybuchu, jej ciało uderzyło głucho o deski podłogi. Ten dźwięk 
przeszył mnie lodowatym dreszczem. Był za głośny, stanowczo za głośny. Ale 
musiałem zobaczyć. 
 
Już płacząc, rzuciłem się rozgrzebywać siano, odrzucałem za siebie całe 
jego kłęby. Najpierw pokazała się nogawka dżinsów, potem kraciasta 
koszula... w końcu twarz Kitty. Była śmiertelnie blada, miała zamknięte 
oczy. Nie żyła. Spojrzałem tylko raz i byłem tego pewien. Listopadowa 
szarość ogarnęła nagle cały świat. Tylko jej złociste warkocze zachowały 
własny kolor. 

 
A potem głęboki błękit jej oczu, gdy podniosła powieki. 
 
- Kitty? - Mój głos brzmiał szorstko, ochryple, z niedowierzaniem. W gardle 
drapał mnie słomiany pył. - Kitty? 
 
- Larry? - zapytała, oszołomiona. - Ja żyję? 
 
Uniosłem ją i przytuliłem do siebie, a ona zarzuciła mi ramiona na szyję i 
oddała uścisk. 
 
- Żyjesz. Żyjesz, Kitty. 
 
Lewą nogę miała złamaną w kostce, to wszystko. Kiedy doktor Pedersen, nasz 
lekarz rejonowy z Columbia City, wszedł z ojcem i ze mną do stodoły, długo 
nie odrywał wzroku od ciemnych zakamarków poddasza. Ostatni szczebel 
drabiny wciąż zwisał, ukośnie, na jednym gwoździu. 
 
Doktor patrzył, jak powiedziałem, przez długi czas. - Cud - powiedział do 
ojca, a potem kopnął pogardliwie ułożoną przeze mnie stertę siana. Potem 
wsiadł do swego zakurzonego DeSoto i odjechał. 
 
Poczułem rękę ojca na ramieniu. - Idziemy teraz do komórki, Larry - 
powiedział bardzo spokojnie. - Myślę, że wiesz, po co. 
 
- Tak jest - wyszeptałem. 
 
- Za każdym uderzeniem masz dziękować Bogu, że twoja siostra żyje. 
 
- Tak jest. 
 
I poszliśmy. Długo to trwało, tak długo, że przez tydzień jadłem na 
stojąco, a przez następne dwa musiałem siedzieć na poduszce. I za każdym 
razem, gdy czułem uderzenie ciężkiej, czerwonej, spracowanej ręki ojca, 
dziękowałem Bogu. 
 
Głośno, bardzo głośno. Pod koniec byłem już właściwie pewien, że Bóg mnie 
słyszy. 
 
Pozwolili mi zobaczyć Kitty przed pójściem do łóżka. Za oknem na parapecie 
siedział drozd, pamiętam to dobrze. Leżała ze stopą całą w bandażach, 
opartą o deskę. 
 
Patrzyła na mnie tak długo i z taką miłością, że poczułem się zakłopotany. 
W końcu powiedziała: 
 
- Siano. Podłożyłeś siano. 
 
- Pewnie - wyrwało mi się. - Co innego mogłem zrobić? Kiedy drabina pękła, 
nie można było wejść po ciebie na górę. 
 
- Nie wiedziałam, co robisz - powiedziała. 

 
- Jak to, musiałaś wiedzieć! Przecież wisiałaś prosto nade mną! 
 
- Bałam się patrzeć w dół. Strasznie się bałam. Przez cały czas miałam 
zamknięte oczy. 
 
Patrzyłem na nią, jak rażony piorunem. 
 
- Nie wiedziałaś? Nie wiedziałaś, co robię? - Potrząsnęła głową. 
 
- I kiedy ci powiedziałem, żebyś puściła ten szczebel... puściłaś go, tak 
po prostu? 
 
Skinęła głową. 
 
- Kitty, jak mogłaś to zrobić? 
 
Spojrzała na mnie tymi głęboko niebieskimi oczyma. 
 
- Wiedziałam, że na pewno coś robisz, żeby mi pomóc. Jesteś moim starszym 
bratem. Byłam pewna, że mnie uratujesz. 
 
- Och, Kitty, nawet nie wiesz, jak niewiele brakowało. 
 
Zakryłem twarz dłońmi. Kitty usiadła na łóżku i wzięła mnie za ręce. 
Pocałowała mnie w policzek. 
 
- Nie - powiedziała. - Ale wiedziałam, że jesteś tam na dole. O jejku, ale 
jestem śpiąca. Doktor Pedersen mówi, że włożą mi nogę w gips. 
 
Leżała w gipsie przez niecały miesiąc, a wszyscy koledzy i koleżanki Kitty 
podpisali się na nim. Zmusiła nawet i mnie. A kiedy wreszcie go zdjęto, 
wypadek w stodole odszedł w przeszłość. Ojciec wymienił drabinę na nową, 
mocniejszą, ale ja już nigdy więcej nie wspinałem się na nią i nie skakałem 
w siano. I o ile wiem, Kitty także nie. 
 
Więc tak skończyła się ta historia, ale w pewnym sensie nie był to jeszcze 
koniec. Koniec miał nadejść dopiero dziewięć dni temu, kiedy Kitty rzuciła 
się z okna na najwyższym piętrze biurowca agencji ubezpieczeniowej w Los 
Angeles. Mam w portfelu wycinek z Los Angeles Times. Pewnie zawsze będę go 
nosił przy sobie, ale nie tak, jak się nosi zdjęcia ludzi, których chce się 
pamiętać, albo bilety z wyjątkowo udanego wieczoru w teatrze, albo program 
piłkarskich mistrzostw świata. Noszę ten skrawek papieru jak coś bardzo 
ciężkiego, bo noszenie go to moja praca. Nagłówek głosi: ŚMIERTELNY SKOK 
EKSKLUZYWNEJ PROSTYTUTKI. 
 
Dorośliśmy. To jedno co wiem - poza faktami, które są bez znaczenia. Kitty 
miała wstąpić do szkoły biznesu w Omaha, ale latem, zaraz po tym jak 
ukończyła szkołę średnią, wygrała konkurs piękności i wyszła za jednego z 
jurorów. Brzmi to jak nieprzyzwoity dowcip, co? Moja Kitty. 
 
Podczas gdy ja studiowałem prawo, Kitty rozwiodła się i przysłała mi długi 

list, chyba ponad dziesięć stron, o tym co przeżyła, jak nieudane było jej 
małżeństwo, i o ile łatwiej byłoby jej, gdyby mogła mieć dziecko. Pytała, 
czy mógłbym do niej przyjechać. Ale opuścić tydzień zajęć na prawie to jak 
stracić cały semestr na wydziale sztuk pięknych. Tam wszyscy są jak charty. 
Jeśli raz stracisz z oczu mechanicznego króliczka, już nigdy go nie 
dopadniesz. 
 
Przeprowadziła się do Los Angeles i ponownie wyszła za mąż. Kiedy i to 
małżeństwo się rozpadło, miałem już dyplom. Przyszedł kolejny list, 
krótszy, bardziej gorzki. Nie zamierza spędzić życia na takiej karuzeli, 
pisała. To było tylko tymczasowe rozwiązanie. Żeby pochwycić mosiężne 
kółko, trzeba było najpierw spaść z drewnianego konia i rozbić sobie głowę. 
A jeśli taka ma być cena darmowej przejażdżki, to komu nie odeszłaby 
ochota? P.S., Może mnie odwiedzisz, Larry? Sporo czasu minęło. 
 
Odpisałem, że bardzo chciałbym do niej przyjechać, ale nie mogę. Dostałem 
pracę w wymagającej firmie, byłem najniżej w hierarchii - najwięcej roboty, 
żadnej satysfakcji. Jeśli kiedykolwiek miałem zrobić krok wzwyż, mogło mi 
się to udać tylko tamtego roku. Taki był mój długi list, od początku do 
końca poświęcony karierze. 
 
Odpisałem na wszystkie jej listy. Ale do końca nie mogłem uwierzyć, że 
pisze je Kitty, tak samo jak nie wierzyłem, że w stodole pode mną było dość 
siana... aż do chwili, w której wpadałem w nie, a ono ratowało mi życie. 
Nie mogłem uwierzyć, że moja siostra i ta znękana kobieta podpisująca listy 
imieniem "Kitty" wziętym w kółko, to naprawdę ta sama osoba. Moja siostra 
była małą dziewczynką z warkoczykami, i jeszcze bez biustu. 
 
Ona pierwsza przestała pisać. Na Gwiazdkę i na urodziny dostawałem jeszcze 
pocztówki, na które odpowiadała moja żona. Potem rozwiodłem się, 
wyprowadziłem i zapomniałem. W następne Boże Narodzenie i na kolejne 
urodziny kartki nadeszły dzięki temu, że zostawiłem swój nowy adres w 
poprzednim miejscu zamieszkania. Pierwszy adres. Mówiłem sobie: Jezu, muszę 
zaraz napisać do Kitty i dać jej znać, że się przeprowadziłem. Ale nie 
napisałem. 
 
Jednak, jak już wspomniałem, to są fakty bez znaczenia. Liczy się tylko to, 
że dorośliśmy, a ona rzuciła się z tego wieżowca, i że Kitty zawsze 
wierzyła, że na dole czeka bezpieczne siano. To ona powiedziała wtedy: 
"Wiedziałam, że na pewno coś robisz, żeby mi pomóc." Takie rzeczy mają 
znaczenie. Tak jak list od Kitty. 
 
W dzisiejszych czasach ludzie ciągle przenoszą się z miejsca na miejsce, to 
śmieszne, że te poprzekreślane adresy i nalepki urzędów pocztowych 
wyglądają czasem jak milczące oskarżenia. W rogu koperty wpisała adres 
zwrotny - adres miejsca, gdzie mieszkała aż do końca. Elegancki blok na Van 
Nuys. Pojechaliśmy tam z Tatą zabrać jej rzeczy. Dozorczyni była uprzejma. 
Lubiła Kitty. 
 
List był datowany na dwa tygodnie przed jej śmiercią. Dostałbym go o wiele 
wcześniej, gdyby nie ten adres. Musiało zmęczyć ją czekanie. 
 

     Drogi Larry, 
 
     Ostatnio wiele o tym myślałam... i doszłam do wniosku, że byłoby 
     lepiej dla mnie, gdyby ten ostatni szczebel drabiny pękł, zanim 
     zdążyłeś podłożyć siano. 
 
          Twoja Kitty. 
 
Tak, pewnie zmęczyło ją czekanie. Wolę wierzyć w to niż wyobrażać sobie, że 
Kitty stwierdziła, iż widocznie o niej zapomniałem. Nie chciałbym, żeby tak 
myślała, bo to zdanie było chyba jedyną rzeczą na świecie, która mogła 
sprawić, że rzuciłbym się jej na pomoc. 
 
Ale nawet nie to jest przyczyną, dla której tak trudno mi zasnąć. Kiedy 
zamykam oczy i ogarnia mnie senność, widzę jak spada spod strychu stodoły, 
z szeroko otwartymi, niebieskimi oczyma, z ciałem wygiętym w łuk, z 
rozpostartymi ramionami. 
 
Kitty zawsze wiedziała, że na dole czeka na nią bezpieczne siano.