Simms Suzanne - Sen na jawie

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Zero.

Dla Reida Dillona wynik, który ukazał się w okien-

ku kasy sklepowej, był zupełnie niedorzeczny. Widział
na własne oczy, Ŝe kobieta stojąca przed nim w kolejce
miała wózek wypełniony artykułami spoŜywczymi, za
które zapłaciła.

Jeszcze raz spojrzał uwaŜnie na kasę. Wiedział

oczywiście, Ŝe na kuli ziemskiej są nadal miejsca, do
których komputeryzacja jeszcze nie dotarła. Nie przy-
puszczał jednak, Ŝe jedno z nich znajduje się tak blisko.
Dowód był namacalny. Przedpotopowa kasa sklepowa,
uruchamiana ręcznie korbką, po raz trzeci błędnie
wskazywała wynik: zero.

To cholerne urządzenie powinno znajdować się nie

w sklepie, lecz w muzeum, stwierdził w duchu Reid,
słysząc, jak zdesperowana kasjerka mruczy coś pod
nosem. Odwróciła głowę i krzyknęła przez ramię:

- Charlie, znów wysiadła!

W głębi sklepu, zza lady stoiska z mięsem wynurzył

się męŜczyzna. Wytarł ręce w niezbyt czysty fartuch
rozpostarty na wydatnym brzuchu i powolnym kro-
kiem ruszył w stronę kasy, przed którą zaczęła się juŜ
tworzyć kolejka.

- Mówiłaś coś, Josie? - chropowatym głosem za

wołał z daleka tak głośno, jakby miał kłopoty ze

słuchem, lecz był zbyt ambitny, Ŝeby do tego się
przyznać.

Zdenerwowana kasjerka powtórzyła:

Znów wysiadła.

Poczekaj spokojnie. JuŜ nadchodzę... JuŜ nad-

chodzę... - głośno powtarzał Charlie.

Upłynęło sporo czasu, zanim dotarł na miejsce.

Stanął i w milczeniu przez dłuŜszą chwilę przyglądał się
antycznemu urządzeniu.

O co chodzi? - zapytał wreszcie.

O rany! - jęknął głośno Reid Dillon, wznosząc z

furią oczy ku górze.

Podniósł rękę i nerwowym gestem przeciągnął

palcami po bujnej, brązowej czuprynie. W Clarion był
dopiero niespełna dobę, a juŜ to małe pensylwańskie
miasteczko zaczynało działać mu na nerwy.

- Chyba wie pan, Ŝe cierpliwość jest zaletą charak-

teru.

Słowa te, wypowiedziane z całkowitym spokojem

tuŜ obok Reida, przerwały w jednej chwili przykry tok
jego myśli.

- Co, do diab... - warknął, lecz natychmiast się

odwrócił,  Ŝeby  obejrzeć  właścicielkę  zdumiewająco
brzmiącego  głosu.  Jak  moŜe  wyglądać  kobieta,  która
ni  stąd,  ni  zowąd  zagaduje  obcego  męŜczyznę  i,  co
gorsza,  serwuje  mu  tak  utarty  frazes?  Zaciekawił  go
jednak niski, lekko szorstki głos.

To, co zobaczył, było jeszcze bardziej zaskakujące.

Mała. I młoda. Te dwa określenia przyszły mu

natychmiast do głowy, gdy tylko ujrzał stojącą tuŜ za
sobą nieznajomą. Dzięki swemu potęŜnemu wzrostowi
patrzył na nią dosłownie z góry.

Nie, nie jest bardzo młoda. Musi mieć juŜ dwadzieś-

cia kilka lat, skorygował swe pierwsze wraŜenie na
widok dojrzałej figury nieznajomej. Ma pełne piersi,
wąską talię i ładną, krągłą...

W tej właśnie chwili Reid Dillon napotkał wzrok

nieznajomej.  Doznał  prawdziwego  wstrząsu.  Jej  oczy
miały  przedziwny  kolor.  Były  intensywnie  błękitne,
usiane  drobniutkimi,  Ŝółtymi  cętkami.  DuŜe,  ładne  i
skrzące  inteligencją,  skojarzyły  się  Reidowi  z  promie-
niami słońca odbijającymi się w kryształowo czystych,
niebieskich  wodach  górskiego  strumienia  oglądanego
o  brzasku  dnia.  W  twierdzeniu,  Ŝe  męŜczyzna  chętnie
by utonął w niezmierzonej głębi takich oczu, nie było
Ŝ

adnej przesady.

Włosy miała średniej długości. Ani długie, ani

krótkie. Tworzyły jasną chmurę wokół drobnej twarzy.
Nos prosty, niewielki i bez piegów, a usta wydatne,
niemal zbyt pełne. Rzucała się w oczy pięknie opalona
skóra, o złocistym odcieniu. Była widoczna na ramio-
nach i nogach, gdyŜ kobieta była ubrana w skąpą i
kusą bawełnianą, letnią sukienkę.

W oczach Reida nieznajoma stanowiła uosobienie

jasnowłosych i złotoskórych kalifornijskich dziewcząt,
które w snach nawiedzają dojrzewających męŜczyzn. Z
jednym tylko wyjątkiem. Była mała. Brakowało jej
więc długich, opalonych nóg i iluś tam centymetrów
wzrostu.

Nabrał powietrza i otworzył wreszcie usta.

Moim zdaniem, cierpliwość to cnota bardzo

przeceniana.

Tak sądzą zazwyczaj ludzie, którzy jej nie mają -

niemal bez zastanowienia Ŝartobliwym tonem odrzekła
nieznajoma. Oparła łokcie na poręczy wózka z
wiktuałami i podniosła głowę. - Jeśli zamierza pan

robić zakupy w tym sklepie, to powinien pan uzbroić
się w cierpliwość lub zapamiętać, Ŝe kasa psuje się tutaj
zawsze we wtorki i w czwartki, z regularnością zegar-
ka. A Ŝe dziś jest czwartek... - Zawiesiła głos, wzruszy-
ła ramionami i lekko się uśmiechnęła.

Na widok jej promiennej twarzy Reid gotów był

przysiąc, Ŝe właśnie w tej chwili słońce wychyliło się zza
chmur.  Odruchowo  odwzajemnił  uśmiech,  ukazując
idealnie  równe,  białe  zęby  w  pięknie  wykrojonych
ustach.  Nie  bez  kozery  wiele  kobiet  uwaŜało  Reida
Dillona za piekielnie atrakcyjnego faceta.

- Proszę mi powiedzieć-zaczął ze swobodą męŜczyz-

ny świadomego swych niezaprzeczalnych wdzięków -co
taka dziewczyna, jak pani, robi w takim miejscu, jak to.

Tym razem roześmiała się perliście.

- Sądziłam, Ŝe to oczywiste. Robię zakupy.

Jej śmiech okazał się nadzwyczaj zaraźliwy, gdyŜ

Reid zawtórował mu natychmiast swym głębokim
barytonem.

Jasne. Wobec tego dlaczego pani tak cierpliwie to

znosi? - Chciał usłyszeć sympatycznie brzmiący głos
nieznajomej, a ponadto jej odpowiedź na to pytanie
naprawdę go interesowała.

Cierpliwie to znoszę? - powtórzyła zdziwiona,

potrząsając głową.

ciszył głos i zapytał:

- Dlaczego robi pani zakupy w sklepie, w którym

kasa wysiada co wtorek i czwartek?

Zmarszczyła lekko brwi.

- Charlie ma najlepsze świeŜe owoce i warzywa

w Clarion i okolicy, a ponadto sprzedaje je po bardzo
przyzwoitych cenach. Sprowadza to, co się u niego
specjalnie zamówi. Zakupy robię zazwyczaj w ponie-

działki, środy i piątki, więc nie naraŜam się na stanie w
kolejce do popsutej kasy.

Rozmowa z młodą kobietą zdawała się fascynować

Reida.

- Przychodzi pani tutaj aŜ trzy razy w tygodniu?

- zapytał z niedowierzaniem w głosie.

- Tak. Dwa lub trzy. Lubię jeść świeŜe produkty.
Reid spuścił wzrok i popatrzył na zawartość wózka,

na którym się opierała. Zobaczył w nim róŜne dziwacz-
ne  rzeczy.  Opakowanie otrąb pszennych,  słoik miodu,
herbatę  ziołową,  karczocha,  dynię  o  wydłuŜonym
kształcie, coś zielonego o liściach nieco przypominają-
cych  sałatę,  jakieś  drobne  owoce,  pół  tuzina  pojem-
ników z naturalnym  jogurtem  i  torbę  z  czymś  Ŝółtym.
Reid robił zakupy rzadko i szybko. Tylko wtedy, kiedy
było to konieczne. I do tej czynności nie przywiązywał
Ŝ

adnej wagi. To, co zobaczył na wózku nieznajomej,

bardzo  go  zaskoczyło.  Być  moŜe  powiedzenie:  pokaŜ
mi, co jesz, a będę wiedział, kim naprawdę jesteś, ma
jakiś  sens.  Jeśli  tak,  to  stojąca obok  kobieta  była  albo
wegetarianką,  albo  osobą  całkowicie  zwariowaną  na
punkcie zdrowej Ŝywności. A co o nim mówiła zawar-
tość wózka, który miał przed sobą?

Zobaczył, Ŝe nieznajoma zajmuje się dokładnie tym,

czym on, to znaczy dokonuje uwaŜnej inspekcji jego
zakupów.

Dobry BoŜe, jęknęła w duchu Callie, ten człowiek

sam się zabija!

Taki koniec Ŝywota stojącego przed nią męŜczyzny

był tylko kwestią czasu. Miała przed oczyma niezbity
dowód. W wózku z zakupami leŜało kilka fiolek z
tabletkami zobojętniającymi kwasy Ŝołądkowe i stała
gigantyczna butelka mleczka aluminiowego stosowa-

nego  w  tym  samym  celu.  Znajdowały  się  tam  takŜe:
pokaźnych rozmiarów krwisty befsztyk, duŜy pieczony
ziemniak  w  folii,  pływający  w  ogromnej  ilości
kwaśnej  śmietany,  paczka  zamroŜonych,  rozdrobnio-
nych  warzyw,  dwa  opakowania  pączków  oblewanych
czekoladą,  ciasto  bananowe,  słoik  rozpuszczalnej,
niezdrowej kawy,  bo  nie  pozbawionej kofeiny,  karton
gęstej, wiejskiej śmietany i kilka paczek papierosów.

Nic dziwnego, Ŝe ten facet musi kupować leki na

ołądek! pomyślała z westchnieniem.

Popatrzyła na samobójcę. Był męŜczyzną w kaŜdym

calu, i to nie byle jakim. Dziwne, Ŝe tym razem tak
silnie reagowała na bliskość osobnika płci brzydkiej.
Prawie nigdy to się jej nie zdarzało.

Musiała przyznać, Ŝe wyglądał znakomicie. Miał

bujne włosy, inteligentny i bystry wzrok, mocno
zaznaczone, gęste brwi i wyraziste rysy twarzy. Był
wspaniale opalony. Na ciemny brąz.

To oczywisty przypadek, Ŝe właśnie taki odcień

skóry zawsze podobał się jej najbardziej.

Jedna tylko rzecz wzbudziła niesmak Callie. Ogro-

mna  przewaga  fizyczna  tego  męŜczyzny.  Miał  jakieś
sto  dziewięćdziesiąt  centymetrów  wzrostu  i  był  uoso-
bieniem  siły  i  męskości.  Przy  nim  czuła  się  jeszcze
mniejsza i drobniejsza niŜ zwykle.

Zastanawiała się, co sprawiło, Ŝe ten człowiek jest

w tak doskonałej formie. Uprawia sporty czy wykonuje
zawód wymagający sprawności fizycznej? W kaŜdym
razie potęŜna sylwetka stojącego obok męŜczyzny
działała na nią przytłaczająco.

Jestem mała, stwierdziła w duchu. Wyciągnęła

szyję, Ŝeby spojrzeć mu w twarz. Ale za to twarda. I to
się przede wszystkim liczy, dodała sobie otuchy.

MęŜczyzna zauwaŜył jej powaŜną minę.

- Nie podoba się pani? - nawiązał do oględzin

zawartości własnego wózka z zakupami.

Zmarszczyła czoło.

Nie powinnam się wtrącać, ale dlaczego mając

kłopoty z Ŝołądkiem, kupuje pan tak okropne jedzenie?

To drobnostka - skłamał bez mrugnięcia okiem. -

Jestem  na  lekkiej  diecie.  Mało  kawy,  ani  kropli
alkoholu  i  bez  papierosów.  A  więc  pozbawiono  mnie
przyjemności,  które  Ŝycie  oferuje  zwykłemu  śmiertel-
nikowi.  -  Roześmiał  się  nieco  ponuro,  zerkając  na
zawartość  własnego  wózka,  w  którym  znajdowały  się
zakazane wiktuały.

A więc - Callie wyprostowała się i z powaŜną

miną popatrzyła na niego - ma pan wrzód Ŝołądka.

Niezupełnie. - Rozmyślnie udzielił niejasnej od-

powiedzi. Był człowiekiem, który nie przyznaje się do
Ŝ

adnych słabości. Podobnie jak wielu innych męŜ-

czyzn, Reid Dillon uwaŜał się zawsze za niezniszczal-
nego. Był przekonany, Ŝe jeśli spotka go coś przykrego,
zawsze da sobie radę. W praktyce okazało się to jednak
niemoŜliwe. - Lekarz ostrzegł mnie, Ŝe muszę koniecz-
nie zmienić tryb Ŝycia - dodał nieco enigmatycznie.

A więc wstyd, panie... - Callie popatrzyła pytają-

co na swego rozmówcę.

Reidzie Dillon - uzupełnił.

A więc wstydź się, Reidzie Dillon! - powtórzyła

groźnym  tonem,  który  wcale  go  nie  zaniepokoił.  Nie
miał nic przeciwko temu, Ŝeby być strofowanym przez
tę  kobietę  o  głębokim,  sympatycznym  głosie.  -  Powi-
nien  pan  czym  prędzej  odstawić  na  półkę  ten  słoik
kawy z kofeiną i zrobić to samo z pączkami w czeko-

ladzie i papierosami - ciągnęła juŜ bez uśmiechu. -Te
grzechy przypłaci pan zdrowiem. - Callie zdała sobie
nagle sprawę z tego, Ŝe przemawia jak stara ciotka.

KaŜdy płaci za grzechy, panno...

Foster. Jestem Callie Jean Foster.

A więc, panno Foster - Reid obrzucił wzrokiem

od stóp do głów drobną sylwetkę stojącej obok kobiety

- czym pani właściwie się zajmuje oprócz pouczania
obcych męŜczyzn?

Obcych męŜczyzn? - powtórzyła pytającym to-

nem.

Dobrze pani wie, o co mi chodzi - mruknął.

- Czym pani się trudni?

Callie odrzuciła w tył gęste włosy.

- Jestem malarką - odparła, dumnie unosząc pod

bródek.

W oczach Reida Dillona zauwaŜyła zdziwienie.

- Malarką? - powtórzył. - A co pani maluje?

Akwarele? Obrazy olejne?

Z lekkim uśmiechem, który zagościł w kącikach jej

ust, odpowiedziała jednym słowem:

- Domy.

Na twarzy męŜczyzny pojawił się wyraz niedowie-

rzania.

- śarty pani sobie ze mnie stroi.

Obrzuciła wzrokiem jego długie nogi, spojrzała na

własne ręce i podniosła w górę roześmiane oczy.

- Nie sądzę, Ŝebym potrafiła. Gdybym nawet chciała.
Zignorował tę uwagę i powtórzył zdumiony:

- Domy? Chce pani, abym uwierzył, Ŝe takie kobie-

ciątko wdrapuje się na gigantyczne drabiny i maluje
domy?

Słysząc te słowa, Callie zdumiała się. Nawet na

pierwszy rzut oka rzadko myliła się w ocenie ludzi. Nie
przyszło jej w ogóle do głowy, Ŝe Reid Dillon moŜe być
antyfeministą. Wielka szkoda, westchnęła. Taki z nie-
go atrakcyjny męŜczyzna...

Postanowiła nie okazać, Ŝe ją uraził, i zachowywać

się dyplomatycznie.

Pan mi nie wierzy? - Uśmiechnęła się lekko.

Powiedzmy, Ŝe zawsze byłem kimś w rodzaju

niedowiarka.

Callie odrzuciła w tył głowę.

- A czy pan wie, co przy pracach malarskich

kojarzy się z aligatorem?

Reid zamrugał gwałtownie oczyma.

Z aligatorem? - powtórzył. Ta dziewczyna jest

chyba zwariowana.

CzyŜby pan nie wiedział, co to jest? - spytała

nieco zaczepnie.

Ma pani na myśli pewien gatunek duŜego gada,

który Ŝyje w południowo-wschodniej części Stanów
Zjednoczonych? Co ten stwór moŜe mieć wspólnego z
malowaniem?

Do diabła! Ten facet kpi sobie ze mnie, pomyślała

Callie. Kpi z nas obojga.

Uspokoiła się i otworzyła usta, przysięgając sobie

równocześnie, Ŝe będzie mówiła tonem lekkim i spo-
kojnym, choćby miało ją to wiele kosztować.

- Sporo. W pewnym sensie. Jeśli powierzchnia

domu nie jest odpowiednie przygotowana do malowa-
nia, naniesiona na nią powłoka farby będzie potem
pękać, odstawać od ściany i łuszczyć się. A więc
wyglądać zupełnie tak, jak skóra aligatora.

Słuchał spokojnie. Skinął głową.

Aha. Rozumiem.

wietnie. Wręcz doskonale. Piątka z plusem,

panie  Dillon.  -  Callie  zacisnęła  zęby.  Musi  się
opanować.  Nie  powinna  stroić  sobie  Ŝartów  z  tego
faceta.  Przynajmniej  jeszcze  nie  teraz  kiedy  zaczynał
wreszcie  jej  dowierzać.  SpowaŜniała.  -  Malowanie
domów jest dla mnie świetnym relaksem po szkole —
wyjaśniła,  mimo  Ŝe  juŜ  przed  laty  poprzysięgła  sobie,
Ŝ

e nigdy i nikomu z niczego tłumaczyć się nie będzie.

Aha!

Tym razem w cichym okrzyku Reida dosłyszała

inną,  triumfującą  nutę.  Przekrzywił  głowę  i  zaczął
uwaŜnie  przyglądać  się  Callie.  Trwało  to  całą  wiecz-
ność.  Postanowiła  mieć  w  nosie  te  szczegółowe  oglę-
dziny  własnej  osoby,  ale  nie  potrafiła.  Musiała  przy-
znać, Ŝe Reid Dillon był niezwykle atrakcyjnym  męŜ-
czyzną. I wiedziała, Ŝe on sam doskonale zdaje sobie z
tego sprawę. Wie ponadto, jak duŜe wraŜenie wywiera
na  kobietach.  Tacy  męŜczyźnie  jak  on,  atrakcyjni  i
pełni  uroku,  sprawiali,  Ŝe  w  ich  obecności  Callie
stawała się natychmiast nerwowa i niepewna. Całkiem
słusznie.  Bo  dla  tak  łatwowiernej  i  prosto-linijnej
kobiety jak ona stanowili powaŜne zagroŜenie.

Reid wreszcie przestał się jej przyglądać i stwierdził:

- Maluje pani domy po to, Ŝeby zarobić na utrzy-

manie. - Słysząc to zamrugała oczyma. Wymierzył
palec dokładnie w czubek jej nosa. - Callie Jean Foster,
pracujesz po to, Ŝeby móc skończyć college.

Machnęła ręką.

- Nie, nie chodzi o college.

UwaŜnym wzrokiem nadal się jej przyglądał, tak

jakby badał pod mikroskopem jakiś niezwykle inte-
resujący, rzadki okaz drobnoustroju.

Chyba nie o liceum... - powiedział ostroŜnie.

Nie, o liceum teŜ nie - odparła, starając się

usilnie, Ŝeby jej głos brzmiał spokojnie. - Uczę w piątej
i szóstej klasie.

Pani uczy? - Zdziwienie Reida nie miało granic.

Tak. Uczę. CzyŜbym wyraziła się niejasno?

- Byłem przekonany, Ŝe jest pani jeszcze studentką.
Callie była zawsze przeczulona na punkcie swego

młodego wyglądu. Stało się to jej piętą Achillesową.
W przeszłości zbyt często wyśmiewano się z niej, Ŝeby
mogła tę sprawę traktować lekko. Jeśli ten facet,
pomyślała o Reidzie, powie coś jeszcze o moim niskim
wzroście, to go zaraz zabiję!

Zrobiło się jej gorąco. Poczuła, Ŝe się rumieni.

- Niniejszym wyjaśniam, co następuje, Ŝeby unik-

nąć dalszych nieporozumień. Mam dwadzieścia osiem
lat i od sześciu jestem nauczycielką. Od chwili kiedy
zrobiłam dyplom z pedagogiki.

Ta dość ostra riposta nie zrobiła Ŝadnego wraŜenia

na stojącym obok męŜczyźnie. Callie zobaczyła, Ŝe
uśmiecha się teraz od ucha do ucha.

- A więc jest pani nauczycielką w szkole pod-

stawowej - stwierdził. Wyglądał na ubawionego.
- Mogę wiedzieć, gdzie?

Policzyła w myśli do dziesięciu i odpowiedziała

najspokojniejszym tonem, na jaki potrafiła się zdobyć:

- Tutaj. W Clarion.

Sześć lat temu skończyła pani college? Tym

razem policzyła uwaŜnie do dwudziestu.
-

Sześć lat temu skończyłam wyŜsze studia.

Chodziła pani do jednego z tych państwowych

college'ów, takich jak Clarion lub Slippery Rock?

- Z chwilą gdy wypowiedział te słowa, Reid zorien-
tował się, Ŝe popełnił błąd taktyczny.

- Studia pierwszego stopnia odbyłam w Slippery

Rock, a potem zrobiłam magisterium w Clarion. Dość
juŜ chyba rozmowy na mój temat - dodała rozmyślnie
miękkim głosem. - A czym pan się zajmuje, Reidzie
Dillon? Oczywiście oprócz wyciągania zbyt pochop-
nych wniosków.

Uniósł brwi i bezwiednie cofnął się o krok. Och! Ta

dziewczyna jest ostra. Jak brzytwa. Lubił takie kobie-
ty. W ogóle lubił błyskotliwych ludzi.

- Pracuję w przemyśle stalowym w Pittsburghu

-  odparł  udając,  Ŝe  nie  usłyszał  przytyku.  -Do  Clarion
przyjechałem na  lato. Tutaj  mieszkali  moi dziadkowie
ze  strony  ojca.  Dwa  miesiące  temu  przenieśli  się  na
Florydę.

Dillonowie...? Dillonowie...? - głośno zastana-

wiała się Callie. - Czy pańscy dziadkowie mieszkali
przy Ósmej Alei?

Tak. Kiedy mi powiedzieli, Ŝe chcą wyjechać z

Clarion  i  zamieszkać  w  miejscu  o  łagodniejszym
klimacie,  odkupiłem  od  nich  dom.  Chciałem,  Ŝeby
pozostał  w  rodzinie.  WiąŜą  się  z  nim  bardzo  miłe
wspomnienia.  Jako  mały  chłopiec  przyjeŜdŜałem  na
wakacje do dziadków.

Na czole Callie ukazała się zmarszczka.

- Przypomniałam sobie. Pańscy dziadkowie miesz-

kali w duŜym, białym domu. Chyba bardzo starym.
Musi mieć z pięćdziesiąt lub sześćdziesiąt lat.

Reid wzruszył ramionami.

- Co najmniej tyle. Stare domy wymagają jednak,

niestety, remontów. Z tego powodu między innymi

tutaj przyjechałem. -Rzucił Callie przeciągłe, uwodzi-
cielskie spojrzenie, które na ulicach Pittsburgha z pew-
nością zbiłoby z nóg kaŜdą kobietę. - Czy zgodzi się
pani mi w tym pomóc, panno Foster?

Callie wybuchnęła niepohamowanym śmiechem.

Ja miałabym panu pomagać? - Stała w miejscu i

rozbawiona  potrząsała  głową.  -  Nie  wygląda  pan  na
kogoś,  komu  mogłaby  być  potrzebna  moja  pomoc.
Prawdę  mówiąc,  wygląda  pan  na  człowieka,  który  ze
wszystkim  umie  świetnie  sobie  radzić.  -  Była  tego
więcej niŜ pewna.

Nie ma się z czego śmiać. - Lekko szorstki,

zmysłowy  głos  Reida  zaczynał  juŜ  robić  wraŜenie  na
Callie.  Pochylił  się  teraz  w  jej  stronę,  oparł  ramię  na
wózku  z  zakupami  i  popatrzył  prosto  w  oczy.  -MoŜe
mi pani wierzyć lub nie, ale nie mam Ŝadnych zdolności
manualnych.

Callie poczuła nagle przyspieszone bicie serca.

Głośno westchnęła.

- Trudno mi w to uwierzyć - powiedziała powoli.
CzyŜby Reid Dillon uwaŜał ją za idiotkę? Ten

potęŜnie zbudowany męŜczyzna liczy na jej pomoc? To
przecieŜ nie ma sensu.

A w ogóle po co tu przyjechał? W Clarion nie

brakowało młodych męŜczyzn, zwłaszcza studentów.
Nie co dzień jednak zjawiał się tutaj jakiś dojrzały,
atrakcyjny męŜczyzna. Chyba Ŝe podczas festiwalu, ale
do jesieni było jeszcze daleko.

Callie uznała, Ŝe Reid Dillon zupełnie nie pasuje do

Clarion  w  stanie  Pensylwania,  mającego  -  według
ostatniego  urzędowego  spisu  ludności  -  sześć  tysięcy
sześciuset  sześćdziesięciu  czterech  mieszkańców,  nie
licząc czterech tysięcy studentów college'u.

Dlaczego taki człowiek, jak Reid Dillon, przyjeŜdŜa

tu na lato? Nie potrafiła tego zrozumieć.

Teraz stał obok, nieruchomo, i brązowymi oczyma

obserwował z uwagą jej twarz.

W tylko sobie znany sposób sprawił, Ŝe w jego

towarzystwie Callie poczuła się doskonale. Tak, jakby
była najbardziej fascynującą kobietą, jaką kiedykol-
wiek udało mu się spotkać.

Nie znałam osobiście pańskich dziadków, lecz

sporo o nich słyszałam - odezwała się po chwili. - Byli
tutaj przez wszystkich bardzo lubiani i szanowani. -
Postanowiła przeciągać rozmowę na tematy neutralne i
pozwolić mówić Reidowi.

Wcale się nie dziwię. To sympatyczni ludzie. -

Uśmiechnął się zniewalająco. - Ale dziadkowie bawią
teraz na Florydzie, a my oboje jesteśmy tutaj. To
okoliczność bardzo sprzyjająca.

Teraz Callie zachowała się jak zauroczona nastolat-

ka.

Tak. Jesteśmy tutaj. - Powiedziała to z promien-

nym uśmiechem na twarzy. Za takie kretyńskie za-
chowanie się powinna dać sama sobie natychmiast
solidnego kuksańca!

Wszyscy tu jesteśmy. A reszta czeka, aŜ prze-

staniecie flirtować - odezwała się głośno kasjerka.

Oboje natychmiast oprzytomnieli.

Josie daje nam do zrozumienia, panie Dillon, Ŝe

kasa juŜ działa - wyjaśniła Callie.

Na to wygląda, panno Foster. - Dopiero teraz

Reid zobaczył, Ŝe stojąca przed nim kobieta juŜ
zapłaciła za swe zakupy. Nie zraŜony wydłuŜającą się
kolejką zniecierpliwionych ludzi za plecami, zwrócił się
do Josie:

Chyba nie tamuję ruchu.

Oczywiście, Ŝe nie tamujesz, kochany - odparła

kasjerka. Nagle jednak widocznie uprzytomniła sobie,
Ŝ

e być moŜe jej poufałe odezwanie się do obcego

męŜczyzny jest nie na miejscu, i szybko się poprawiła:

Oczywiście, Ŝe nie, proszę pana.

Reid wyjął swe zakupy z wózka i ułoŜył na ladzie.

Z tylnej kieszeni spodni wyciągnął portfel, a z niego
pięćdziesięciodolarowy banknot.

Nie ma pan drobniejszych pieniędzy? - zapytała

Josie. -Proszę uprzejmie sprawdzić, jeśli to nie sprawi
panu kłopotu.

To Ŝaden kłopot. - Reid obdarzył kasjerkę uśmie-

chem z gatunku tych, które gwarantują pełny sukces u
starszych pań i małych dzieci. Wyciągnął z portfela
dwie dwudziestki.

Bardzo panu dziękuję -powiedziała Josie i wyda-

ła mu resztę takim gestem, jakby sławnej osobistości
wręczała uroczyście klucze do miasta. - Proszę konie-
cznie przyjść znowu do nas.

Przyjdę - obiecał z powaŜną miną. - Ale tylko w

poniedziałek, środę lub piątek. Tak będzie dobrze,
prawda, Callie Jean? - Odwrócił się do stojącej za nim
dziewczyny, obdarzył ją czułym uśmiechem i objął
ramieniem.

Oczywiście wszyscy ludzie znajdujący się w sklepie

uwaŜnie ich obserwowali.

Do diabła, co ten facet sobie właściwie myśli?

zirytowała  się  Callie.  Miała  ochotę  strząsnąć  z  siebie
rękę  Reida.  Clarion  wprawdzie  nie  było  pruderyjnym
angielskim miasteczkiem z epoki wiktoriańskiej, ale w
tej  małej  dziurze  wiadomości  rozchodziły  się  z  szyb-
kością ponaddźwiękową. Kojarzenie par nadal było

stałą rozrywką mieszkańców. Tym większą byłoby dla
niektórych frajdą, Ŝe tym razem chodziło o miejscową
nauczycielkę  i  zadeklarowaną  starą  pannę.  Przez  tego
okropnego  faceta do  jutra  rana  znajdę  się  na  językach
całego  Clarion,  pomyślała  z  westchnieniem.  Wszyscy
jednomyślnie uznają, Ŝe panna Foster ma przyjaciela.

A więc Ŝegnam, panie Dillon. Wszystkiego dob-

rego - powiedziała lodowatym tonem, przeciskając się
obok Reida. Miała przemoŜną ochotę Ŝyczyć mu w tej
chwili nie powodzenia, lecz pomyślnego wyjazdu z
Clarion. I to szybkiego.

Liczę na to, Ŝe rozwaŜy pani moją propozycję.

Potrzebuję  pani  pomocy.  Nie  potrafię  odnowić  domu.
Naprawdę nie umiem obchodzić się z pędzlem. - Reid
zrobił  krótką  pauzę  i  dodał:  -  Skontaktuję  się  z  panią
za  dzień  lub  dwa.  Bardzo  liczę  na  to,  Ŝe  zmieni  pani
zdanie.

Proszę się nie fatygować. Zdania nie zmienię

- odparła oficjalnym tonem.

- To przecieŜ przywilej kobiet. - Reid zamierzał

obstawać przy swoim. - Callie Jean, bądź rozsądna.
Czy nie widzisz, Ŝe wstrzymujemy całą kolejkę? Daj mi
szybko swój adres i telefon, a natychmiast zejdę innym
z drogi.

Za plecami Callie ktoś głośno zachichotał. A więc tak

ma się sprawa. Reid Dillon robi z niej pośmiewisko!

- Niestety, nie mogę panu pomóc, panie Dillon

- odparła sucho. - Mam juŜ mnóstwo zamówień i nie
zrealizuję ich aŜ do końca lata.

Wiedział, Ŝe Callie nie mówi prawdy. Dostrzegła to

w jego oczach. Widać w nich było coś jeszcze. Gniew.
Był wyraźnie zły. Widocznie bardzo nie lubił spotykać
się z odmową, i to w obecności postronnych świadków.

A więc będziesz bez przerwy zajęta.

Odrzuciła w tył głowę.
-

Tak - potwierdziła.

- Będziemy musieli jakoś temu zaradzić, niepraw-

daŜ, Callie Jean Foster?

Rzuciwszy to wyzwanie, Reid Dillon odwrócił się i

wyszedł ze sklepu, trzymając pod pachą torbę z zaku-
pami.

Wszyscy ludzie stojący w kolejce jak jeden mąŜ

głośno odetchnęli z ulgą. Callie zaczęła szybko wy-
kładać zakupy z wózka. Prawdę mówiąc, przy cichym
akompaniamencie mruczenia pod nosem, niemal rzu-
cała je na ladę przed zdziwioną kasjerką.

- Co mówisz? - spytała Josie. Jej oczy rozbłysły

ciekawością.

Callie ze złością potrząsnęła głową.

- Ach, ci męŜczyźni! - warknęła. - Wszyscy sądzą,

e są cholernie atrakcyjni!

Pokręciwszy korbką, Josie roześmiała się głośno.

- Kochana, mam ci do przekazania rewelacyjną

wiadomość. Ten facet jest cholernie atrakcyjny.

Dla Callie Jean Foster słowa kasjerki nie były Ŝadną

rewelacją. Z tego, Ŝe Reid Dillon jest facetem nie-
przeciętnie przystojnym, zdała sobie sprawę w chwili,
gdy tylko go ujrzała.

ROZDZIAŁ DRUGI

W górę, w dół. W górę, w dół. Pędzel przesuwał się

rytmicznie po drewnianym podłoŜu.

Malowanie to znakomita terapia, juŜ po raz trzeci

tego przedpołudnia powtórzyła sobie Callie, naciągając
ochronną czapeczkę na oczy. Rozluźniła bolące
mięśnie pleców i ponownie zanurzyła pędzel w wiadrze
z farbą, wiszącym na aluminiowej drabinie.

Malowanie było zajęciem relaksującym i nawet

niezbyt  nuŜącym.  Callie  nie  mogła  się  więc  uskarŜać.
Taka  terapia  była  bez  porównania  tańsza  niŜ  chodze-
nie do psychologa, a ponadto malowanie domów to w
lecie  zajęcie  znacznie  przyjemniejsze  niŜ  wiele  in-
nych.

Dlaczego tak sobie je ceniła? Po pierwsze, przeby-

wała stale na powietrzu, a po drugie z daleka od ludzi.
Mówiąc o  ludziach,  miała  przede  wszystkim na myśli
swoich szkolnych podopiecznych. Błyskotliwych, a za-
razem  nieznośnych  piąto-  i  szóstoklasistów.  Malowa-
nie domów było cięŜką pracą fizyczną. Ale czy stanie
w  szkole  cały  dzień  na  nogach  przy  tablicy  lub
chodzenie  po  klasie  było  lŜejsze?  Niełatwo  być  nau-
czycielem w państwowej szkole podstawowej. Eduko-
wanie i wychowywanie małych dzieci stanowiło wpra-
wdzie dla Callie zajęcie pasjonujące, ale była przekona-
na, Ŝe dzięki swemu wakacyjnemu zajęciu nie popadła,

jak wielu pedagogów, w rutynę, bowiem praca ta była
dla niej źródłem inspiracji. W lecie, kiedy stała na
drabinie, przychodziły do głowy najlepsze pomysły
pedagogiczne.

Tak, dla Callie Jean Foster malowanie domów było

pracą wręcz idealną. Wykonywała ją juŜ od trzech lat.
Po  dziewięciu  miesiącach  intensywnego,  pełnego  co-
dziennych  napięć  nauczania  swoich  podopiecznych,
podczas  trzech  następnych,  spędzanych  na  drabinie,  z
dala od szkoły i dzieciaków, odzyskiwała wewnętrzną
równowagę i spokój ducha.

Jej wakacyjne zajęcie miało jeszcze jedną zaletę. W

przeciwieństwie  do  nauczania  dawało  natychmias-
tową satysfakcję z dobrze wykonanej roboty i widocz-
ne  gołym  okiem  rezultaty.  W  ciągu  zaledwie  paru
tygodni  kaŜdemu  staremu,  zniszczonemu  domowi
potrafiła  nadać  całkiem  nowy  wygląd.  Trzy  czwarte
roku była dobrą nauczycielką, a przez jedną czwartą -
równie  dobrym  rzemieślnikiem.  Obie  prace  wykony-
wała z jednakową sumiennością i dokładnością.

Zupełnie świadomie zrezygnowała przy tym z per-

fekcjonizmu.

Dość wcześnie bowiem odkryła, Ŝe zbyt często

prowadzi on do chronicznego stresu. Bezustannego
napięcia, które, róŜnie u poszczególnych ludzi, przeja-
wia się w postaci złości, depresji, zmęczenia, niepoko-
ju, bezsenności, bólów głowy, a nawet chorób serca i
przewodu pokarmowego.

W przypadku Callie stres spowodowany jej stałym

dąŜeniem do doskonałości objawiał się w postaci
migren. Silnych bólów głowy, coraz silniejszych i coraz
częstszych w miarę piętrzących się przed nią zadań,
które sama sobie stawiała lub które wyznaczało jej

ycie. Nie mogła sprostać wszystkiemu i wszystkim.

Przekraczało to moŜliwości normalnego człowieka.

Z problemem tym postanowiła się uporać wyłącznie

własnymi siłami. Wybrała rozwiązanie polegające na
uproszczeniu sposobu Ŝycia i postępowaniu zgodnym
z zasadą: w zdrowym ciele zdrowy duch.

Z takich to przyczyn tego przepięknego czerw-

cowego  dnia,  kiedy  świeciło  słońce,  a  po  niebieskim
niebie przesuwały się leniwie pierzaste, białe chmurki,
Callie Jean Foster stała na drabinie i odnawiała własny
mały,  biały,  drewniany  domek.  W  chwili  gdy  za-
jmowała  się  właśnie  wymyślaniem  nowych  zajęć  dla
swych uczniów, z dołu dobiegł ją męski głos:

- Świetna robota.

Pędzel w ręku Callie znieruchomiał na chwilę, ale

zaraz  potem  zaczął  przesuwać  się  miarowo  w  dół  i  w
górę.  Upłynęły  ze  dwie  minuty,  zanim  dała  znać
męŜczyźnie  stojącemu  obok  drabiny,  Ŝe  zdaje  sobie
sprawę z jego obecności.

- Widzę, a właściwie słyszę, Ŝe pan jeszcze Ŝyje

- powiedziała szorstkim głosem.

Mimo okularów przeciwsłonecznych na nosie, Reid

Dillon osłonił ręką oczy i popatrzył w górę.

Dlaczego miałoby być inaczej? - zapytał zdziwio-

ny.

Wczoraj oglądałam przecieŜ pańskie zakupy.

- Skrzywiła się z niesmakiem. - Miałam więc podstawy
sądzić, Ŝe zjadł pan cały ten chłam.

Chłam? - powtórzył.

Tak. Chłam, który nazywa pan jedzeniem. Pas-

kudztwo zatruwające Ŝołądek, zwiększające poziom
cholesterolu w organizmie, wywołujące sensacje ser-
cowe i senne koszmary.

Między czubkiem drabiny a ziemią zawisła w po-

wietrzu głęboka cisza. Zupełnie jak po opuszczeniu po
raz ostatni kurtyny po odegraniu sztuki w trzech
aktach, która okazała się niewypałem.

- Nigdy jeszcze nie spotkałem takiej osoby, która

potrafiłaby równocześnie malować i pouczać - sucho
stwierdził Reid Dillon.

Na policzki Callie wystąpiły rumieńce.

Do licha! PrzecieŜ ten facet ma rację! Co mi się stało,

e tak się zachowuję? pomyślała zirytowana. Nie miała

zwyczaju pouczać ludzi. Zwłaszcza zaś poznanych
poprzedniego dnia. Nie powinno interesować jej to,
czym ten człowiek się Ŝywi. Nie jest ani jego matką, ani
ciotką, ani teŜ gospodynią. Niech robi, co chce.

W tej chwili szóstym zmysłem wyczuła, a moŜe

podpowiedziała jej to kobieca intuicja, Ŝe Reid Dillon
liczy  co  najmniej  do  dziesięciu.  Uzbraja  się  w  cierp-
liwość, bo wie, iŜ postępowanie z niektórymi kobieta-
mi wymaga wręcz świętej cierpliwości. Callie dosłysza-
ła  z  dołu  jakiś  pomruk  i  dźwięk,  który  do  złudzenia
przypominał  zgrzytanie  zębami.  Tak,  teraz  juŜ  była
przekonana, Ŝe Reid Dillon usiłuje się uspokoić.

- Sądzę, Ŝe moŜemy się zgodzić, Ŝe w kwestii

jedzenia się nie zgadzamy. Zgadzasz się ze mną,
Callie?

W ustach Reida cały ten skomplikowany wywód

zabrzmiał nie jak pytanie, lecz jak twierdzenie. Callie
zanurzyła  znów  pędzel  w  wiadrze  i  na  malowane
podłoŜe  zaczęła  nakładać  grubą  warstwę  białej  farby.
Zajęta  tą  czynnością,  jakby  mimochodem  poinfor-
mowała Reida:

- Jest to po prostu sprawa zrozumienia potrzeb

ywieniowych organizmu ludzkiego.

Poczuła nagle, Ŝe drabina lekko się zachybotała. To

Reid oparł się o lekką, aluminiową konstrukcję.

- Inaczej mówiąc, w pełni pojmujesz potrzeby

fizjologiczne człowieka -powiedział z krzywym uśmie-
chem, odsłaniając idealnie równe i białe zęby.

Callie nie była pewna, czy w jego słowach wyczuwa

sarkazm, czy rozbawienie.

Odwróciła głowę od ściany domu i popatrzyła w

dół. W małej czapeczce na jasnozłotych włosach
wyglądała jak uosobienie niewinności.

Czy tak powiedziałam? - zapytała.

MoŜe trochę inaczej. - Wzruszył ramionami.

A moŜe zupełnie inaczej -mruknęła. Była zawsze

dokładna aŜ do przesady.

Reid popatrzył na nią chłodnym wzrokiem. Wy-

glądało  na  to,  Ŝe  dopiero  teraz  zauwaŜył  mocno
zniszczone  dŜinsy  z  obciętymi  krótko  nogawkami,
które  miała  na  sobie,  i  zbyt  obcisłą,  bawełnianą
koszulkę, pamiętającą lepsze czasy.

- Powiedziałem: świetna robota.

Callie rzuciła mu z góry krótkie spojrzenie.

- Nieźle, drogi panie. MoŜe zechce pan powtórzyć

to jeszcze raz?

Zrobił to.

Jego upór zadziwił Callie.

Czy nikt jeszcze ci nie mówił, Ŝe jesteś ostra?

Jaka?

Ostra.

Zaczerwieniła się lekko i odwróciła twarz w stronę

ciany. Dała spokój tej przeciągającej się głupawej

rozmowie.

- W jaki sposób udało ci się mnie odszukać?

- spytała. Zwlekał z odpowiedzią, więc spróbowała

z innej beczki: - A moŜe jesteś prywatnym
detektywem lub kimś w tym rodzaju?

Zobaczyła, Ŝe Reid się śmieje i potrząsa głową. Aby

lepiej mu się przyjrzeć, zsunęła czapeczkę z czoła,
odsłaniając twarz. Prawdę mówiąc, wcale nie sądziła,
Ŝ

e Reid Dillon jest prywatnym detektywem, ale czło-

wiek przecieŜ nigdy niczego nie moŜe być pewny.

Wcale nie wyglądał jak prywatny detektyw. Nie

byłby,  przynajmniej  jej  zdaniem,  ubrany  w  beŜowe
szorty  i  bawełnianą  koszulkę  z  duŜym  napisem  „Szy-
bki Bill" biegnącym w poprzek piersi. I nie miałby na
sobie tenisówek, włoŜonych na gołe nogi. Ubiór Reida
Dillona  był  strojem  raczej  swobodnym,  lecz  zarazem
podkreślającym  duŜą  urodę  jego  właściciela.  Kawał
chłopa z niego, pomyślała.

W oczach Callie facet stojący obok drabiny naleŜał

do klasy męŜczyzn, której przedstawicielami byli Mel
Gibson, Ben Cross, Tom Selleck i Bryan Brown.
Oczywiście, byli to aktorzy, głównie australijscy, a Re-
id powiedział jej wczoraj, Ŝe przyjechał z Pittsburgha i
Ŝ

e pracuje tam w przemyśle stalowym. Niemniej

jednak był okazem stuprocentowego męŜczyzny. Pra-
wdziwego samca. Na jej nieszczęście.

Na twarzy Callie pojawił się szeroki uśmiech. Od

ucha do ucha. Gdyby tylko uczniowie mogli teraz
poznać jej myśli! Pewnie nie przyszło by im w ogóle do
głowy, Ŝe panna Foster moŜe w taki sposób określać
męŜczyznę.

Uczniowie uwaŜali nauczycieli za ludzi szczególne-

go  rodzaju.  Podobnych  do  księŜy.  Ani  jedni,  ani
drudzy  nie  mogli  mieć  prywatnego  Ŝycia  ani  teŜ
popełniać  Ŝadnych  błędów  w  wykonywanym  zawo-
dzie. Powinni przy tym znać zawsze odpowiedzi na

wszelkie zadawane im pytania. I czasami wymagało się
od nich, Ŝeby byli bardziej wyrozumiali, a czasami
bezwzględni.

Ta sprzeczność zawsze intrygowała, a zarazem

draŜniła  Callie.  Dlaczego  ludzie  uwaŜają,  Ŝe  wszyscy
nauczyciele  i  księŜa,  na  całej  kuli  ziemskiej  źle  opła-
cani  i  nie  doceniani,  powinni  być  chodzącymi  ideała-
mi?  Dlaczego  poprzeczkę  zasad  moralnych  stawia  się
im  zawsze  znacznie  wyŜej  niŜ  zwykłym  śmiertelni-
kom?

Takie podejście miało większy sens w odniesieniu

do pokolenia jej ojca. Kiedy w latach pięćdziesiątych
zajął się nauczaniem w szkole państwowej, zawód
pedagoga jeszcze szanowano.

- Słuchaj...

Dochodzący z dołu, zdesperowany męski głos prze-

rwał nagle rozmyślania Callie.

- Co? - Kilkakrotnie zamrugała powiekami.

- Przepraszam, Reidzie. Co mówiłeś?

Do licha! Nie potrafił stać z zadartą do góry głową i

złościć się na tę dziewczynę, kiedy patrzyła na niego w
taki właśnie, szczególny sposób. Była kobieca i bardzo
ponętna, a plamka białej farby na samym czubku nosa
dodawała jej jeszcze uroku.

- Mówiłem, Ŝe nie wynajmowałbym prywatnego

detektywa,  Ŝeby  cię  odnaleźć.  I  Ŝe  nie  jestem  detek
tywem. - Urwał i zaczerpnął powietrza. - Odszukałem
cię,  moja  droga,  w  ksiąŜce  telefonicznej.  Po  prostu
zrobiłem  załoŜenie,  Ŝe  nie  ma  w  Clarion  dwóch  osób
nazywających  się  Callie  Jean  Foster.  Reszta  była
drobnostką.

Popatrzyła na Reida z lekko rozchylonymi ustami.

- Och...

Tak. Och... - Rzucił okiem na Callie, a potem

zaczął rozglądać się wokoło. W powietrzu unosił się
zapach świeŜej farby. - Okropnie dziś gorąco - dodał
po chwili. - Otarł usta wierzchem dłoni.

Zanosi się na długie, upalne lato, podobnie jak w

zeszłym roku - powiedziała Callie. Zorientowała się
wreszcie, Ŝe Reid usiłuje zacząć prowadzić z nią coś na
kształt normalnej rozmowy, i postanowiła mu w tym
dopomóc.

Podniosła głowę i popatrzyła na rozpostarte nad nią

niebieskie niebo, a następnie przeniosła wzrok w dół.
Ma teraz oczy jeszcze bardziej błękitne niŜ zwykle,
stwierdził Reid.

Napijesz się mroŜonej herbaty? - spytała. -I tak

muszę zrobić przerwę w pracy.

Sądzisz, Ŝe mój lekarz wyraziłby na to zgodę? -

zaŜartował Reid.

Skinęła głową.

- UwaŜam, Ŝe tak. Pod warunkiem Ŝe będzie to

ziołowa herbata.

Wyciągnął rękę, Ŝeby pomóc Callie zejść z drabiny.

- Lepiej mnie nie dotykaj - ostrzegła, cofając się

nieco.

Oczy Reida na chwilę pociemniały.

- Dlaczego? - zapytał.

Pochyliła się i delikatnym ruchem spędziła muszkę,

która przysiadła na jego ramieniu. - Dlatego Ŝe
mógłbyś pobrudzić się farbą.

Och...

Tak. Och... - powtórzyła lekko zniecierpliwio-

nym tonem. Zaczęła gromadzić wokół siebie przybory
malarskie. - Czy mógłbyś wziąć drabinę?

Oczywiście - mruknął. Tym razem on wyszedł na

głupka. Robienie z siebie idioty całkiem dobrze za-
czynało mu juŜ wychodzić.

- Mówiłaś chyba, Ŝe masz zamówienia na całe lato.

Dlaczego więc tu jesteś?

Wziął do ręki drabinę i ruszył za Callie. Obeszli dom

i skierowali się w stronę tylnego ganku.

- Bo zaniedbałam własny dom. Wiesz, jak to

w Ŝyciu bywa. Szewc bez butów chodzi.

Pracowała dla innych i od dwóch sezonów nawet

nie tknęła pędzlem swojej chatki. Na początku tego
lata przyrzekła sobie, Ŝe musi ją pomalować.

Reid zauwaŜył, Ŝe nie odpowiedziała na zadane

pytanie. Postanowił jednak nie przypierać jej do muru.
Znaleźli się na ganku. Oparł drabinę o ścianę i zaczął
przyglądać się, jak Callie pedantycznie myje pędzel i
wiadro po farbie. Do tego celu słuŜyła jej duŜa balia.

Wreszcie skończyła. Otworzyła drzwi i poprowadzi-

ła gościa w głąb domu.

Podobnie jak jego właścicielka, był malutki. W

jakiś naturalny sposób do niej pasował. Reid szybko
ocenił, Ŝe jest wyposaŜony we wszystko, co potrzebne,
i bar-dzo funkcjonalny.

Pomyślał sobie, Ŝe powiedzenie: jaki dom, taka

kobieta, ma jednak jakiś sens.

Najpierw weszli oboje do kuchni. Na środku spore-

go  pomieszczenia  Reid  zobaczył  duŜy,  staroświecki
stół  na  krzyŜowych  nogach,  a  przy  nim  cztery  proste,
twarde krzesła. Prawie całą ścianę za stołem zajmował
równie  stary,  wysoki  drewniany  kredens.  Po  kątach
stały  wyplatane  koszyki  o  przeróŜnych  kształtach,  a
takŜe  drewniane  skrzynie,  a  przy  nich  staromodne
miotły.  Mimo  tych  dość  dziwacznych  rekwizytów,
pomieszczenie kuchenne  było  funkcjonalne,  prze-

stronne i, ku zdumieniu Reida, wcale nie sprawiało
wraŜenia zagraconego.

Wszystkie meble charakteryzowała surowość kszta-

łtów, niezwykła prostota i walory uŜytkowe. Nie było
na  nich  Ŝadnych  ornamentów  ani  upiększeń,  którymi
tak  często  szafują  stolarze.  Były  klasyczne.  A  takŜe
stare.  Reid  podejrzewał,  Ŝe  większość  sprzętów  znaj-
dujących  się  w  domku  jego  właścicielka  odnawiała
własnoręcznie.

Siadaj, proszę. Zaraz naleję mroŜonej herbaty -

powiedziała Callie do gościa. Odwróciła się w stronę
zlewu i zaczęła starannie myć ręce.

Wolę postać, jeśli nie masz nic przeciw temu -

odparł  Reid.  Przez  dłuŜszą  chwilę  nie  spuszczał
wzroku z Callie. Z zaciekawieniem obserwował kaŜdy
jej  ruch.  Potem  zaczął  rozglądać  się  po  kuchni.  Przez
otwarte  drzwi  dostrzegł  część  wnętrza  innego  pomie-
szczenia,  pewnie  saloniku.  Był  umeblowany  w  iden-
tycznym  stylu  co  kuchnia.  Zobaczył  w  nim  kanapę  i
małe,  proste  stoliki,  a  na  podłodze  ręcznie  tkany
dywan.

Callie, twój dom bardzo mi się podoba - powie-

dział szczerze.

Miło mi, Ŝe tak sądzisz, ale jeszcze niewiele

widziałeś -odrzekła. Opinia gościa sprawiła jej przyje-
mność. Uśmiechając się wyjęła z lodówki dzbanek z
herbatą. - Pijesz z cytryną i z cukrem?

Nie, dziękuję. Bez cytryny i bez cukru. - Podjął

przerwany wątek. - To, co zdąŜyłem juŜ zobaczyć,
przypadło mi do gustu.

Do dwóch szklanek Callie wrzuciła kostki lodu i

zalała je zimną, zaparzoną wcześniej herbatą. Wzięła
do ręki jedną szklankę i podała ją Reidowi.

Chcesz obejrzeć resztę domu?

Tak. Bardzo. Jeśli, oczywiście, nie sprawi ci to

kłopotu.

Callie napotkała wzrok Reida i lekko się uśmiech-

nęła.

- Nie sprawi. W urządzenie i doprowadzenie domu

do porządku włoŜyłam mnóstwo pracy. I cieszę się,
kiedy od czasu do czasu mogę się nim pochwalić.
Weźmy szklanki z sobą i chodźmy obejrzeć resztę. Jak
widzisz, to nie jest duŜy dom.

Był naprawdę malutki i zwiedzanie go trwało

krótko. Składał się z saloniku, jadalni przerobionej na
gabinet do pracy, kuchni i mikroskopijnej łazienki
urządzonej na miejscu dawnej spiŜarni. Na pięterku
znajdowały się dwie sypialnie i duŜa łazienka.

Weszli na schody. Reid stanął w drzwiach jednego

z pokojów. Od razu wyczuł, Ŝe słuŜy on Callie za
sypialnię. Umeblowanie było tutaj równie proste i fun-
kcjonalne, jak w pozostałej części mieszkania. Całość
utrzymano w jednakowym, staroświeckim stylu.

- Czy to są meble w stylu Shakerów? - zapytał

Reid.

Przyglądał się uwaŜnie drewnianej skrzyni po jednej

stronie łóŜka, a potem skierował wzrok na fotel na
biegunach, ustawiony po drugiej.

- Tak. Oczywiście, nie są autentyczne. To później-

sze,  bardziej  lub  mniej udane  imitacje.  Powynajdowa-
łam  je  na  róŜnych  wyprzedaŜach,  targach  i  aukcjach.
Zjeździłam  w  tym  celu  całą  okolicę.  Na  lepsze  meble
w  tym  stylu  nie  byłoby  mnie  stać.  -  Callie  lekko  się
uśmiechnęła. - Oryginalny stół Shakerów, podobny do
tego,  który  mam  w  kuchni,  takŜe  na  krzyŜowych
nogach, kosztuje dziś od piętnastu do dwudziestu

pięciu tysięcy dolarów. Pod warunkiem Ŝe jest w dob-
rym stanie.

Słysząc to Reid aŜ zagwizdał.

Och!

Tak. Och!- Callie znów się uśmiechnęła. - Shake-

rowie tworzyli wspólnotę religijną. Sektę. Byli bardzo
pracowici i prowadzili niezwykle surowy tryb Ŝycia. Z
pewnością  nie  przyszłoby  im  nawet  do  głowy,  Ŝe
wytwarzane  przez  nich  meble  i  inne  przedmioty  co-
dziennego  uŜytku  staną  się  pewnego  dnia  drogocen-
nymi antykami. Przedmiotem marzeń kolekcjonerów.

Reid słuchał uwaŜnie. Kiedy wychodzili z sypialni,

zatrzymał się w drzwiach, odwrócił i jeszcze raz
ogarnął wzrokiem wnętrze pokoju. U stóp łóŜka wisiał
barwny kilim, rozpięty na czymś w rodzaju ramy. Inny
kilim, niebiesko-biały, ozdobiony wielobarwnymi
wstawkami, słuŜył za narzutę na łóŜko.

W powietrzu unosił się jakiś dziwny, ledwie uchwyt-

ny  aromat.  Reid  nie potrafił  go  zidentyfikować.  Zaró-
wno wnętrze tego pokoju, jak i ten zapach, przywodzi-
ły mu na pamięć bardzo odległe chwile. Kojarzyły się
z  niemal  zamierzchłą  przeszłością.  Stojąc  w  sypialni
Callie,  odniósł  nagle  wraŜenie,  Ŝe  przeniósł  się  do
zupełnie innego świata, Ŝe cofnął się w czasie. A moŜe
to wszystko było po prostu snem?

A tak urządziłam pokój gościnny - po raz drugi

powiedziała Callie. Zobaczyła, Ŝe Reid stał się nagle
nieobecny myślami. - Czy dobrze się czujesz? - zapyta-
ła z niepokojem. Miał dziwny, nie widzący wzrok.

Co mówisz? - Ocknął się z transu. - Nic mi nie

jest. Po prostu usiłowałem zidentyfikować ten za-pach.

Callie popatrzyła na Reida z zaciekawieniem.

Jaki zapach? Aha, juŜ chyba wiem, o co ci chodzi.

To wonna marzanna.

Wonna marzanna? - powtórzył.

Tak. Aromatyczne ziele o małych, białych kwiat-

kach. UŜywa się go do wyrobu perfum i mydeł.
Podoba ci się ten zapach?

Tak. Bardzo - przyznał. Miał przy tym roz-

marzoną  minę.  -  Zupełnie  nie  wiem,  dlaczego,  ale
przypomniał  mi  dom  dziadków.  Lub  moŜe  nawet
wcześniejsze czasy. Dom prababki. Nie jestem pewien.
Prawda, Ŝe to przyjemny zapach? I jakiś taki staroświe-
cki.  Kojarzy  mi  się  z  małymi  koronkowymi  serwet-
kami,  którymi  niegdyś  przyozdabiano  niemal  wszyst-
kie meble.

Och, chciałabym bardzo mieć taką starą, koron-

kową serwetkę - westchnęła Callie. - To prawdziwe
trofeum dla kaŜdego kolekcjonera staroci.

Reid spojrzał uwaŜnie na stojącą obok kobietę.

- Ty naprawdę lubisz wszystko, co stare, prawda?
Skinęła głową i z trzymanej w ręku szklanki upiła

łyk zimnej herbaty.

Tak. Przepadam za starociami. Jeśli się wie, gdzie

szukać,  moŜna  czasami  niedrogo  kupić  naprawdę
wspaniałe  rzeczy.  Nie  masz  pojęcia,  jaka  to  frajda  w
ten  sposób  samemu  meblować  i  urządzać  dom.
Zwłaszcza gdy kolekcjonowanie to hobby.

Jest z pewnością znakomitym pretekstem, Ŝeby

bezustannie odwiedzać rozmaite pchle targi i wszystkie
aukcje organizowane w okolicy. - Reid się roześmiał.

Tak. Oczywiście. - Callie odwzajemniła uśmiech.

- Chcesz więcej herbaty?

Proszę. - Reid był bardzo z siebie zadowolony, Ŝe

udało mu się nie poruszyć jeszcze tematu, który

nurtował go od chwili, w której zaparkował samochód
na podjeździe przed domem Callie. Całą sprawę musi
załatwić dyplomatycznie. Nadmierny pośpiech mógłby
wszystko popsuć.

Wrócili do kuchni i usiedli na wprost siebie przy stole.

Jak długo tutaj mieszkasz? - zapytał Reid.

Kupiłam ten dom jakieś cztery lata temu. - Callie

podniosła wzrok i popatrzyła na kalendarz wiszący na
ś

cianie obok lodówki. - Tak. W zeszłym tygodniu

upłynęły dokładnie cztery lata.

Reid skinął głową i zamilkł na chwilę. Potem zadał

następne, zaplanowane pytanie, poprzedzone rzeczo-
wym komplementem.

Wygląda świetnie. Sama go wyremontowałaś?

Tak. Na szczęście, konstrukcja była w dobrym

stanie. Oczywiście, musiałam sporo ponaprawiać. No i
oczywiście pomalować sufity, połoŜyć tapety, zrobić
porządki i takie tam róŜne rzeczy. Sama odnowiłam
takŜe większość mebli i innych przedmiotów.

Reid poruszył się niespokojnie. Uznał, Ŝe nie ma

sensu odkładać całej sprawy na potem. Muszę ją
poprosić. I to zaraz. Siedzącej naprzeciw Callie rzucił
jeden z najsympatyczniejszych uśmiechów ze swego
bogatego repertuaru i zaczął:

- Callie, mam do ciebie ogromną prośbę. Wiem, Ŝe

jesteś  zapracowana  i  Ŝe  przyjęłaś  juŜ  zamówienia  na
całe  lato.  Zrób  mi  jednak  tę  grzeczność  i  zgódź  się
rzucić okiem na dom dziadków. Powinienem właściwie
powiedzieć:  na  mój  dom.  Jest  mi  niezbędna  fachowa
porada  kogoś,  kto  zna  się  na  remontach.  Ja  nie  mam
o tym pojęcia.

Był bardzo pewny swego. Wiedział, jak naleŜy

rozmawiać z kobietą takiego pokroju, jak Callie Jean

Foster.  Gdyby  mówił  ogródkami  i  próbował  ją  po-
dejść,  natychmiast  przejrzałaby  jego  taktykę.  śadne
komplementy  teŜ  by  nic  nie  pomogły.  Musiał  apelo-
wać  do  lepszej  strony  jej  natury.  Ładnie  i  grzecznie
poprosić o przysługę. JakŜe by mogła odmówić mu w
sytuacji, w której jej pomoc była mu tak potrzebna?

A jednak to się stało. Odmówiła. I na dodatek

kategorycznie i zdecydowanie.

Jest wiele osób, które znają się na remontach

znacznie lepiej niŜ ja - odparła spokojnie, potrząsając
głową. -Uwierz mi, jestem przekonana, Ŝe na niewiele
zdałaby ci się moja pomoc.

Pozwól, Ŝe ja to ocenię - upierał się Reid.

RozłoŜył  ręce  w  pełnym  zniecierpliwienia  geście.
-  Skąd zresztą wiesz? PrzecieŜ nawet nie rzuciłaś okiem
na  ten  dom.  -  Uznał,  Ŝe  logika  tego  rozumowania
powinna przemówić do Callie.

I przemówiła.

- No dobrze - ustąpiła. Poddała się, lecz nie bez

walki, z czym zresztą Reid od początku się liczył.

- Obejrzę ten twój dom. Ale z góry uprzedzam, Ŝe
odnawiać go nie będę. Jasne?

- Jasne - zapewnił, ze spuszczoną głową obser-

wując  uwaŜnie  ślady  palców,  które  jego  ciepła  ręka
zostawiła  na  brzegu  lodowatej  szklanki.  Wiedział,  Ŝe
od  chwili,  w  której  się  poznali,  nawiązała  się  między
nimi  jakaś  mocna  nić  porozumienia.  Równocześnie
zdawał sobie jednak sprawę z tego, Ŝe Callie nigdy by
się do tego nie przyznała. Przynajmniej na razie, na tak
wczesnym  etapie  znajomości.  Postanowił  jednak  za
wszelką  cenę  utrzymać  kontakt  z  tą  kobietą  -  na  tyle
bliski, by nie zniknęła mu z pola widzenia aŜ do chwili,

w której będzie gotowa przyznać się zarówno przed
sobą, jak i przed nim, Ŝe coś ich łączy.

Czy dobrze mnie zrozumiałeś? - zapytała.

Tak, oczywiście. Zrozumiałem, zrozumiałem

- powtórzył na uŜytek własny i rozmówczyni.

To świetnie. - Callie rzuciła mu przez stół szybkie

spojrzenie. Musiała się upewnić, czy do Reida rzeczy-
wiście dotarła jej odmowa. Dzięki temu potem nie
dojdzie do Ŝadnego wzajemnego obwiniania się.

Kiedy znajdziesz trochę czasu, Ŝeby obejrzeć

dom? Jaki termin będzie ci odpowiadał? - zapytał
Reid. Był zadowolony. Przekonany, Ŝe zgodnie z prze-
widywaniami sprawa posunęła się naprzód i Ŝe w tej
rozgrywce zdobył przewagę.

Callie wzruszyła ramionami i pełnym zniecierp-

liwienia gestem z westchnieniem rozłoŜyła ręce.

- Choćby zaraz. Im szybciej to załatwię, tym lepiej.

- Kątem oka spojrzała na swój przybrudzony roboczy
strój. - Zanim pojedziemy, muszę się przebrać.

Reid wyraźnie się rozluźnił. Odchylił się na krześle

i wypił duŜy łyk mroŜonej herbaty.

- Oczywiście. Nie krępuj się. Idź - powiedział. Stać

było go teraz na wspaniałomyślność, skoro namówił tę
kobietę na zrobienie czegoś, na czym mu zaleŜało.

- Jeśli pozwolisz, poczekam na ciebie w kuchni.

Callie odsunęła krzesło i wstała szybko od stołu.

Widząc, Ŝe gość chce zrobić to samo, powstrzymała go
gestem ręki.

- Nie, nie podnoś się, proszę. Jeśli chcesz, moŜesz

nalać sobie herbaty. To nie potrwa długo. Wrócę za
kilka minut.

Wyszła z kuchni i pobiegła po schodach na górę. W
łazience ściągnęła w pośpiechu bawełnianą ko-

- No i co o tym sądzisz? - zapytał.

Wysiadł, obszedł wóz i otworzył Callie szarmancko

drzwi. Ruszyli w stronę domu.

Pytasz mnie, co sądzę? - Szła rozmyślnie na szeroko

rozstawionych nogach, z dłońmi opartymi mocno na
biodrach. - UwaŜam, Ŝe dom jest duŜy i wymaga
odmalowania. - Kątem oka zobaczyła, Ŝe pod przeciw-
słonecznymi okularami brwi Reida unoszą się w górę. -
Nie traktuj powaŜnie tego, co powiedziałam. Obejdźmy
dom dokoła. Niech mu się dokładnie przyjrzę.

W porządku - odparł.

Szedł tuŜ obok Callie, ale nie na tyle blisko, Ŝeby ich

ciała się stykały.

UwaŜnie oglądała ściany domu.

Jak na swoje lata, jest w zadziwiająco dobrym

stanie  -  stwierdziła  po  chwili.  -  To  dobra  sosna.  Nie
widzę  Ŝadnych  desek,  które  wymagałyby  wymiany.
Część  z  nich  trzeba  będzie  porządnie  wygładzić.  Przy
oknach  zauwaŜyłam  kilka  miejsc,  które  wymagają
uszczelnienia.  Ale  to  teŜ  nie  jest  wielki  problem.
Remont będzie łatwy.

Jak myślisz, ile czasu to potrwa?

To zaleŜy, oczywiście, od tego, ilu rzemieślników

będzie pracowało równocześnie. Przyzwoite przygoto-
wanie powierzchni i pomalowanie domu potrwa co
najmniej miesiąc, jeśli zatrudnisz jednego malarza. Ale
uprzedzam, to kosztowne przedsięwzięcie, bo dom jest
obszerny i piętrowy.

Reid zdjął przeciwsłoneczne okulary i zawiesił je na

palcu. Drugą ręką sięgnął do kieszeni szortów i wycią-
gnął paczkę papierosów. Wyjął jednego i zapalił.

- Zapłacę podwójnie za twoje usługi - powiedział

spokojnie.

- Zapłacisz podwójnie za moje usługi? - powtórzy-

ła zaskoczona Callie.

Nie była pewna, czy dobrze zrozumiała wypowie-

dziane przez Reida słowa. Przez chwilę wydawało się
jej nawet, Ŝe w ofercie, którą jej składa, jest jakiś wręcz
obraźliwy podtekst.

- Zapłacę podwójną stawkę za twoje usługi, to

znaczy za odnowienie tego domu - uściślił swoją
propozycję. W jego głosie brzmiała nuta zniecierp-
liwienia.

Widocznie ma umiejętność czytania w moich myś-

lach, uznała Callie. Przysłoniła ręką oczy i popatrzyła
na stojącego obok męŜczyznę.

- Jestem dobra - powiedziała po chwili. - Ale nie aŜ

tak dobra.

Odezwał się bez chwili namysłu:

- Jesteś dobra. A przynajmniej będziesz, jeśli znaj-

dziesz odpowiedniego nauczyciela - dodał. Wyglądał
na ubawionego własnym stwierdzeniem.

W tym, co powiedział, Callie nie dostrzegła nic

dowcipnego.

Mówiąc, Ŝe jestem dobra, miałam na myśli

wyłącznie moje rzemieślnicze kwalifikacje malarza
domów - wyjaśniła z powagą.

A ja nie. - Ze strony Reida była to wyraźna

zaczepka.

Uniosła w górę głowę.

- Nie znoszę tego rodzaju dowcipów. To tylko

uwaga  na  marginesie.  Nie  będę  pracowała  dla  ciebie.
Sądziłam,  Ŝe  cię  o  tym  uprzedziłam,  zanim  tutaj
przyjechaliśmy. Tego lata cały wolny czas przeznaczę
na  odnowienie  własnego  domu.  Przyrzekłam  to  sobie
i zdania nie zmienię.

Poczekam, aŜ skończysz malować swój dom.

Moja odpowiedź jest ostateczna i brzmi: nie -

odparła zirytowana.

Zapłacę ci potrójną stawkę.

Powtarzam: nie.

Reid przesunął dłonią po bujnej czuprynie. Popa-

trzył przez chwilę przed siebie. Wyglądał na zde-
sperowanego.

Do licha, Callie, czy ty naprawdę nic nie pojmu-

jesz? Nie rozumiesz, Ŝe chcę, abyś podjęła się tej pracy?

Podjęła się tej pracy? - powtórzyła Callie. W jej

głosie zaczynała przebijać nieco histeryczna nuta. - A
dlaczego miałabym godzić się na coś takiego? Czy
mógłbyś, z łaski swojej, mi to wytłumaczyć?

Zacisnął wargi tak mocno, Ŝe jego usta utworzyły

jedną cienką linię, i rzucił Callie wymowne spojrzenie.

- Pytasz, dlaczego? Bo pragnę umówić się z tobą na

randkę, a nie chcę, Ŝebyś sobie pomyślała, Ŝe robię to
tylko dlatego, aby namówić cię na odnawianie mego
domu! JuŜ teraz rozumiesz?

Stała przez chwilę jak wryta, z nieruchomą twarzą.

Dopiero potem się roześmiała.

- Czy to jest sposób na zdobycie malarza do

renowacji domu, czy teŜ metoda namówienia kobiety
na randkę - tak czy inaczej, najgenialniejsza metoda,
o jakiej kiedykolwiek słyszałam!

Reid rozluźnił się i obdarzył Callie nieco krzywym

uśmiechem.

Sądzę, Ŝe przynajmniej za usiłowania zasłuŜyłem

u pani na piątkę, panno Foster.

Jestem damą, proszę więc wybaczyć, Ŝe nie

powiem głośno, na co pan zasłuŜył, panie Dillon.

- Wyrzekłszy te słowa, z wyniosłą miną odwróciła się
i zaczęła iść w stronę frontowego wejścia domu.

Reid rzucił papierosa na trawę, obcasem wdeptał go

w ziemię i ruszył za Callie.

Poczekaj, złotko. Co mówiłaś? - zawołał za nią.

Mówiłam: nie! - odkrzyknęła przez ramię, nie

odwracając głowy.

A co z randką?

Callie zatrzymała się w pół kroku. Spojrzała na

Reida.

Własnym uszom nie wierzę! - Rzuciła mu wściek-

łe spojrzenie. Jej cierpliwość juŜ się wyczerpała.

Tylko spokój moŜe nas uratować, panno Foster.

Cierpliwość jest zaletą charakteru.

Jak ten obrzydliwy facet śmie drwić i powtarzać jej

własne słowa!

Cierpliwość to ja mam...

Ciii, ciii. Nie chcemy przecieŜ w obecności dzieci

powiedzieć czegoś, czego będziemy Ŝałowali, prawda,
pani nauczycielko? - Mówiąc to Reid zniŜył głos i
oskarŜycielskim gestem wycelował palec w Callie.

Odwróciła się szybko i zobaczyła dwóch chłopców,

którzy stali na chodniku przed domem Reida. Mają
jakieś osiem i dziesięć lat, oceniła szybko. Po ich
minach poznała, Ŝe z niesłychaną uwagą przysłuchiwali
się od początku całej rozmowie.

- Tak. Masz rację - przyznała, zaciskając zęby.

- Nie chcemy.

- Słuchaj, Callie. Jestem juŜ stanowczo za stary na

prowadzenie gierek i róŜne podchody.

W głosie Reida wyczuła odmienną, powaŜną nutę.

Wyglądało na to, Ŝe Ŝarty rzeczywiście skończyły się
definitywnie.

- Chcę, Ŝebyś odnowiła mój dom, ale jeszcze bar

dziej zaleŜy mi na tym, abyś się ze mną umówiła. Co ty
na to?

Callie poczuła nagle, Ŝe jej serce zaczęło bić nierów-

no i bardzo szybko. Otworzyła usta i zaraz potem je
zamknęła. Odetchnęła głęboko. Spróbowała jeszcze
raz.

- Nie odnowię twego domu, ale zgadzam się pójść

z tobą na randkę.

Usłyszawszy odpowiedź Callie, Reid uśmiechnął się

lekko.

Powinienem być chyba zadowolony. Połowa wy-

granej to nie jest zły wynik.

Połowa wygranej to nie jest zły wynik - potwier-

dziła Callie.

Spuściła głowę, odwróciła się i ruszyła w stronę

samochodu Reida.

Miała jednak jakieś dziwne i niewytłumaczalne

przeświadczenie, Ŝe od samego początku ten męŜczyz-
na grał o pełną stawkę.

ROZDZIAŁ TRZECI

- Dokąd mnie właściwie zabierasz i po co?

Callie podniosła wzrok i spojrzała na Reida. Miała

niepewną minę i uśmiechała się w sposób sztuczny.

Słońce w postaci ogromnej kuli wisiało nisko nad

horyzontem. Powietrze było wilgotne i przesycone
słodkim aromatem kapryfolium i świeŜo skoszonej
trawy. Było jeszcze bardzo ciepło. Ze wszystkich stron
docierały do domu odgłosy letniego wieczoru. Cykanie
ś

wierszczy, muzyka płynąca z otwartego szeroko ok-

na,  głos  matki  przywołującej  dziecko.  W  drzwiach
domu stał Reid. Wyglądał świetnie. Wysoki i opalony,
w  białej  koszuli  z  wykładanym  kołnierzykiem  i  ręka-
wami  podwiniętymi  do  łokcia.  Miał  na  sobie  dŜinsy.
Nie  nowe  i  nie  nazbyt  zniszczone.  Takie  w  sam  raz.
Przyglądając  się  gościowi,  Callie  pomyślała  nagle,  Ŝe
jeśli jej wzrok przesunie się teraz w dół sylwetki Reida,
to  napotka  długie  kowbojskie  buty,  ostatni  krzyk
mody.

Gość miał jednak na nogach zwykłe obuwie. Lek-

kie, skórzane. Cały jego ubiór był swobodny i niefor-
malny. Wyglądał w nim pociągająco, a zarazem zupeł-
nie normalnie. Jedyną oznaką zamoŜności był kosz-
towny złoty zegarek, widoczny na przegubie lewej ręki.

Dzięki Bogu, Ŝe nie włoŜył garnituru, pomyślała

Callie. Odetchnęła z ulgą, myśląc o prostej sukience,

którą miała na sobie. Kobieta nigdy nie wie, jaki strój
ma na myśli męŜczyzna, kiedy prosi ją, Ŝeby ubrała się
„zwyczajnie".

Na wargach Reida igrał lekki uśmiech. Jego oczy

wydawały się teraz ciemniejsze niŜ przedtem. Bardziej
intensywne. Były koloru ciemnej, szlachetnej hiszpańs-
kiej brandy. Tego typu oczy u męŜczyzny przyciągają
kobiety, mają na nie magnetyczny wpływ i zakłócają
równowagę ducha. To nie jest w porządku, Ŝe natura
obdarzyła jednego męŜczyznę aŜ tyloma zewnętrznymi
zaletami, pomyślała Callie. To wręcz nieprzyzwoite.

- Zabieram cię do kina dla zmotoryzowanych na

stary film z Laurelem i Hardym - powiedział, wcho-
dząc do domu i spoglądając na Callie tymi swoimi
pięknymi oczyma. - Lubisz ich? - zapytał.

Callie z trudem zdobyła się na słaby uśmiech.

- Laurel i Hardy. Ta legendarna juŜ dzisiaj para

amerykańskich komików.

Nie potrafiła zdobyć się na to, aby powiedzieć

Reidowi, Ŝe ten rodzaj humoru zupełnie do niej nie
przemawia i Ŝe w błazenadzie Laurela i Hardy'ego nie
widzi nic śmiesznego. Zaczęła mówić, starannie dobie-
rając słowa:

Byłam przekonana, Ŝe kino dla zmotoryzowa-

nych pod Clarion juŜ jakiś czas temu zostało za-
mknięte.

Tak, masz rację. Po tym, jak odwiozłem cię

wczoraj do domu, przeprowadziłem mały wywiad.
Pojedziemy do takiego kina w pobliŜu Butler. Spraw-
dziłem. Jest czynne.

Callie zastanowiła się przez chwilę.

- To zabawny zbieg okoliczności. W dzisiejszej

prasie natknęłam się na ciekawy artykuł właśnie na

temat kin dla zmotoryzowanych. Poczekaj chwilę.

- Zniknęła w drzwiach kuchni i po chwili wróciła
wymachując trzymaną w ręku gazetą. - Mam!

Reid chwycił Callie za ramię.

- Chodźmy juŜ - ponaglił, uśmiechając się do niej.

- Opowiesz mi wszystko po drodze do Butler.

ZdąŜyła jeszcze wziąć torebkę i zamknąć drzwi

wejściowe, zanim zaciągnął ją do swego szarego buic-
ka, zaparkowanego na podjeździe.

ZauwaŜyła, Ŝe Reid zachowuje się bardzo powścią-

gliwie. Prawie wcale jej nie dotyka. A jeśli to robi, to
niemal odruchowo i zupełnie normalnie. Mimo to w
jego obecności czuła się nieswojo.

Siedząc w samochodzie, z zadowoleniem rozglą-

dała się po eleganckim wnętrzu. Reid siadł za kiero-
wnicą.

Ruszyli na południe. Za miastem wjechali na drogę

prowadzącą  do  Butler.  To  małe  pensylwańskie  mias-
teczko miało około siedemnastu tysięcy mieszkańców.
Znajdowało  się  o  godzinę  jazdy  samochodem  na
południowy  zachód  od  Clarion  i  jakieś  czterdzieści
kilka kilometrów na północ od Pittsburgha.

- W zeszłym roku prowadziłam w szkole zajęcia na

temat filmu - powiedziała Callie. Równocześnie w
rozłoŜonej przed sobą gazecie usiłowała odszukać ar-
tykuł, o którym wspomniała wcześniej Reidowi.

Jej słowa zaskoczyły go.

Na temat filmu? - powtórzył zdziwiony.

Tak. Zastanawialiśmy się na tym, w jaki sposób

filmy oddziałują na postawy Amerykanów, na ile
odtwarzają rzeczywistość i dlaczego sięgają dalej, poza
ś

wiat realny, do krainy fantazji. Te zajęcia lubiłam

chyba bardziej niŜ moi uczniowie.

Kiedy chodziłem do szkoły podstawowej, o ni-

czym takim jak filmy nigdy nie było mowy - powie-
dział Reid, rzucając Callie szybkie spojrzenie. - Mó-
wisz, Ŝe twoi uczniowie lubią się uczyć? - zapytał nieco
sceptycznie. - Jacy oni są?

Sympatyczni. I bardzo pojętni - odparła Callie,

nie przerywając wertowania gazety. Jej wzrok za-
trzymał się u dołu jednej strony. - O, juŜ znalazłam!

Zamilkła na dłuŜszą chwilę. Zaczęła czytać po cichu

początek odszukanego tekstu.

- Słuchaj, jest tu coś interesującego. Czy wiedzia-

łeś, Ŝe pierwsze kino dla zmotoryzowanych otworzono
szóstego czerwca tysiąc dziewięćset trzydziestego trze-
ciego roku w Camden w stanie New Jersey?

Reid uśmiechnął się lekko. -

- Nie. Nie wiedziałem.

- A czy wiesz, Ŝe wynalazcą takiego kina był niejaki

Richard Milton Hollingshead junior?

Tym razem Callie nie czekała na odpowiedź i ciąg-

nęła dalej:

Wygląda na to, Ŝe pan Hollingshead pierwszy

wpadł  na  pomysł,  Ŝeby  w  czasach  kryzysu  połączyć
dwie  rzeczy  najbardziej  uwielbiane  przez  Ameryka-
nów: ich własne samochody i kino. - Callie roześmiała
się  swoim  niskim  altem  i  po  cichu  czytała  dalej.  -  To
zdumiewające! - mruknęła w pewnej chwili do siebie.

Zachowujesz się nieładnie - łagodnym głosem

upomniał ją Reid. - Powiedz, o czym teraz czytasz.

Skinęła głową i przysunęła się bliŜej. Poczuł słod-

kawy zapach mydła, który unosił się wokół niej.
Mógłby przysiąc, Ŝe rozpoznaje subtelną, lecz dobrze
wyczuwalną woń marzanny.

Callie podniosła głowę znad gazety.

- Wbrew temu, co moŜna by przypuszczać, pierw-

sze  kino  dla  zmotoryzowanych  nie  stało  się  jednak
szlagierem  sezonu.  Najpierw  pojawił  się  problem  in-
sektów.  Nie  śmiej  się,  naprawdę.  Obok  tego  kina
w stanie New Jersey przepływała rzeczka, która okaza-
ła się być siedliskiem komarów. Przed kaŜdą projekcją
personel  musiał  wręczać  widzom  środek  przeciw  tym
paskudnym owadom.

W ciomnozłotych oczach Reida dojrzała rozbawie-

nie.

- Komary musiały doprowadzać wszystkich do

szału.

Callie roześmiała się głośno.

Wygląda na to, Ŝe mieli tam takŜe inne kłopoty.

Samochody  grzęzły  w  gliniastym  podłoŜu,  a  hałas
przeszkadzał mieszkańcom pobliskich domów. Dopie-
ro  około  tysiąc  dziewięćset  czterdziestego  roku  głoś-
niki  zastąpiły  duŜe  tuby  przypominające  trąby,  które
umieszczono wokół ekranu.

Ach, dobre to były czasy, kiedy bywało się w

takich kinach... - rozmarzył się Reid. - Miały
niepowtarzalną atmosferę. A takŜe złą reputację. Były
to ulubione miejsca młodych zakochanych.

Jasne, Ŝe dla ciebie były to dobre czasy - mruk-

nęła Callie. - Pochyliła głowę i zaczęła znów czytać
artykuł. - W latach tysiąc dziewięćset czterdzieści
osiem -pięćdziesiąt osiem liczba kin dla zmotoryzowa-
nych wzrosła do blisko czterech tysięcy. Piszą tutaj, Ŝe
ogromne zyski czerpali z nich ajenci bufetów z napoja-
mi i jedzeniem.

Co by to było za kino bez praŜonej kukurydzy z

masełkiem - westchnął Reid. - Lub paczki migdałów w
polewie cukrowej bądź lukrecji.

Callie skrzywiła się lekko.

Fe! Co to za jedzenie! -prychnęła z niesmakiem.

Nie chodzi o samo kino ani o kukurydzę czy

migdały. Chodzi mi o wspaniałą atmosferę tamtych
dni. O wspomnienia. Dla wielu ludzi, między innymi
dla mnie.

Nie potrafiła pojąć, o czym mówi Reid. W kinie dla

zmotoryzowanych była tylko raz w Ŝyciu. Z rodzicami,
jako mała dziewczynka. Dziś nie mogła sobie przypo-
mnieć nawet tytułu filmu, który wówczas oglądała.

- Wierzę ci na słowo. - Wzruszyła ramionami

i  wróciła  do  lektury  artykułu:  -  Cios  dotknął  kina  dla
zmotoryzowanych  w  latach  sześćdziesiątych.  Praw-
dopodobnie  dlatego,  Ŝe  w  większości  amerykańskich
domów  pojawiły  się  juŜ  telewizory.  Dzisiaj  w  całych
Stanach  są  tylko  dwa  tysiące  takich  kin.  O  połowę
mniej  niŜ  w  roku  tysiąc  dziewięćset  pięćdziesiątym
ósmym. - Callie złoŜyła starannie gazetę i umieściła ją
obok  siebie  na  siedzeniu  wozu.  -  To  wszystko,  co
zawsze chciałam  wiedzieć  o  kinach dla  zmotoryzowa-
nych, a moŜe nawet więcej - dodała Ŝartem.

Najpierw zobaczyła błysk białych zębów, a potem

usłyszała miękki, ciepły śmiech.

W tym roku minęło dwadzieścia lat, ale nadal

wietnie pamiętam, jak z chłopakami ładowaliśmy się

do białego chevroleta mego starszego brata i jechaliś-
my do kina oglądać Sandrę Dee, Jamesa Darrena i
Cliffa Robertsona w filmie Gidget.

Gidget? - powtórzyła Callie. Nic jej ten tytuł nie

mówił.

Reid potrząsnął głową i westchnął, zrezygnowany.

Dopiero teraz zdał sobie sprawę z tego, Ŝe rozmawia z
osobą duŜo od siebie młodszą.

- Sądzę, Ŝe byłaś jeszcze za młoda, Ŝeby ten film

oglądać. Ale to były czasy... Długie letnie dni i jeszcze
dłuŜsze noce. Te chwile pozostaną na zawsze w pamię-
ci, mimo Ŝe spędzaliśmy je na znacznie bardziej
niewinnych zabawach niŜ dzisiejsza młodzieŜ. - Reid
zawiesił głos i zamyślił się głęboko.

Na jego twarzy Callie dostrzegła wyraz smutku, a

moŜe nawet Ŝalu.

Z kieszeni koszuli wyciągnął papierosa. Zapalił go i

ciągnął dalej:

- W sobotnie wieczory do kina pod Pittsburghiem

zjeŜdŜało wówczas mnóstwo pojazdów. To był rytuał,
a nasze spotkania stanowiły nieodłączną część ówczes-
nej  młodzieŜowej  kultury.  Teraz  w  kinach  dla  zmoto-
ryzowanych pokazuje się tylko kiepskie filmy. Drugiej
kategorii.  -  Reid  potrząsnął  głową.  -  Wielka  szkoda.
Gdybym  miał  syna,  chciałbym,  Ŝeby  zobaczył,  jak
niewinnie,  a  zarazem  doskonale  bawiła  się  wtedy
młodzieŜ.  Chciałbym,  Ŝeby  przeŜył  choć  jedno  takie
lato,  jakie  ja  miałem  jako  młody  chłopak.  Sądzę
jednak, Ŝe nie byłoby to moŜliwe.

Reid zamilkł. ZwęŜonymi oczyma wpatrywał się w

pas szosy, która rozciągała się przed nimi jak ciemna,
aksamitna wstęga aŜ po czerwone niebo na horyzoncie.

Nie masz dzieci - powiedziała Callie.

Nie mam. Nigdy nie byłem Ŝonaty.

Te dwie rzeczy nie muszą się wykluczać - stwier-

dziła szorstkim głosem.

W moim kodeksie etycznym się wykluczają - od-

parł Reid ze zmarszczonym czołem. Zgniótł w popiel-
niczce papierosa.

Callie zwilŜyła językiem suche wargi. Zdecydowała

się pytać dalej.

Ile masz lat?

Trzydzieści sześć.

Och.

Musiała przyznać, Ŝe ją zaskoczył. Wyglądał mło-

dziej. Dałaby mu najwyŜej trzydzieści dwa lub trzy
lata.

Lewą ręką trzymał kierownicę. Prawą zrobił wymo-

wny gest.

- To zabawne, ale za kaŜdym razem gdy powiem

jakiejś kobiecie, ile mam lat, wówczas zawsze słyszę
okrzyk pełen zdumienia. Czy wszystkie kobiety uwa-
Ŝ

ają, Ŝe istnieją tylko dwa gatunki męŜczyzn, osiągają-

cych trzydzieści sześć lat w stanie bezŜennym: playboye
i faceci będący zupełnym ich przeciwieństwem?

Callie ponownie zaschło w ustach. Przeciągnęła

językiem po wargach i westchnęła głęboko.

- A do którego z tych gatunków ty sam siebie

zaliczasz, Reidzie Dillon?

Wyglądał na nieco ubawionego tym pytaniem. -
Chcesz wiedzieć, czy jestem świętym, czy grzesz-
nikiem, aniołem czy diabłem? O to ci chodzi? Była
ogromnie ciekawa jego odpowiedzi.

- Tak. O to.

Zanim się odezwał, zastanawiał się przez chwilę.

Callie nagle zdała sobie sprawę z tego, Ŝe przestał się
ś

miać i ma powaŜną minę.

- Sądzę, Ŝe jak większość męŜczyzn jestem gdzieś

pośrodku.  -  Dobierał  starannie  słowa.  -  Przyznaję,  Ŝe
kiedy byłem młodszy, potrafiłem zachowywać się tak,
jakby  diabeł  we  mnie  wstąpił.  Ale  teraz...  -  urwał.
Myślami  wrócił  do  wczesnej  młodości.  -  Teraz  uwa-
Ŝ

am się za człowieka o wyrobionych poglądach. Który

dobrze wie, z kim i w jaki sposób pragnie spędzać czas.

A więc jesteś nawróconym grzesznikiem. -W gło-

sie Callie brzmiało zdenerwowanie.

Być moŜe. - Reid rzucił jej ukradkowe, zacieka-

wione spojrzenie.

A ty, Callie Jean Foster, jaką jesteś kobietą, jeśli

chodzi o męŜczyzn?

Roześmiała się cicho, spuściła wzrok i zaczęła

przyglądać się swoim dłoniom.

- Sama chyba nie znam odpowiedzi na to pytanie.

Potrafiłabym ci powiedzieć, jaka jestem w stosunku do
dzieci, przyjaciół i rodziny. Ale w stosunku do męŜ-
czyzn? Nie wiem.

Odwróciła głowę i spojrzała w boczną szybę. Wi-

działa trawy przygięte wiatrem do ziemi i gdzieniegdzie
rozrzucone kępy drzew. I trawy, i drzewa miały tę
samą barwę. Soczystej, letniej zieleni.

Odwróciła głowę w drugą stronę i popatrzyła na

profil  siedzącego  obok  męŜczyzny.  Jakiej  spodziewał
się odpowiedzi na swoje pytanie? śe jest naiwna, jeśli
chodzi  o  męŜczyzn?  Niepewna?  A  moŜe  ostroŜna?
Miała  wszystkie  te  cechy  i  jeszcze  inne,  ale  nie
zamierzała  zdradzić  Reidowi  Dillonowi  swych  sek-
retów.  śadna  kobieta  nie  udziela  chętnie  takich  in-
formacji.

Postanowiła nadać rozmowie lŜejszy ton.

Prawdę powiedziawszy, często wolę mieć do

czynienia z dziećmi niŜ z dorosłymi. Nie dlatego, Ŝe w
kaŜdym  męŜczyźnie  pozostaje  zawsze  coś  z  małego
chłopca.  -  Usłyszała,  Ŝe  Reid  się  roześmiał.  -  Potrafię
zrozumieć  małych  chłopców,  ale  wcale  nie  jestem
pewna, czy rozumiem duŜych.

A więc w kontaktach z męŜczyznami jesteś ostro-

na - podpowiedział.

- Jak wiele niezamęŜnych kobiet w moim wieku,

starałam się nie postępować lekkomyślnie - odparła
lekko. - Przyjaźniłabym się chętnie z męŜczyznami, ale
przekonałam się, Ŝe większość z nich nie pojmuje, co to
oznacza.

Reid zdawał się nie reagować na krytykę przed-

stawicieli własnej płci.

- A ja się przekonałem, Ŝe to samo dotyczy więk-

szości kobiet. Być moŜe dlatego, Ŝe przyjaźń między
męŜczyzną a kobietą uwaŜa się na ogół za niemoŜliwą.

Callie chciała powiedzieć, Ŝe to słuszne spostrzeŜe-

nie, ale nagle przed przednią szybą samochodu zoba-
czyła wielki, migający neon.

Spójrz, dojechaliśmy do kina.

Muszę ci się przyznać, Ŝe na myśl o praŜonej

kukurydzy z masełkiem napłynęła mi ślinka do ust.
Zastanawiam się, czy mają tutaj wiśniową colę.

Wiśniową colę? - zdziwiła się Callie, unosząc

brwi.

Reid zatrzymał samochód przy budce z kasą,

znajdującej się tuŜ przy wjeździe na teren kina.

- Pięć dolarów, proszę pana - usłyszał.

Z tylnej kieszeni dŜinsów wyciągnął skórzany port-

fel i wyjął z niego banknot dziesięciodolarowy. Wrę-
czył go kasjerce, w zamian za co, oprócz reszty,
otrzymał dwa bilety.

Reid odwrócił twarz w stronę Callie.

- Droga panno Foster, czyŜby przed chwilą chciała

pani mi powiedzieć, w ten swój jedyny i niepowtarzal-
ny sposób, Ŝe nigdy nie piła pani wiśniowej coli?

Energicznie pokręciła głową.

Nie. Nie piłam.

Jak się pani uchowała? - zapytał z przesadnie

dramatyczną nutką w głosie. - Callie, wiśniowa cola to
jest jeden z najsmaczniejszych napojów, jakie w ogóle
istnieją! - Opanował podniecenie i po chwili dodał: -
ChociaŜ, muszę przyznać, znam ludzi, którzy uwaŜają,
Ŝ

e nie dorównuje waniliowej.

Callie popatrzyła spod oka na Reida.

- Czy masz jeszcze w zanadrzu duŜo takich obco

brzmiących nazw? - spytała Ŝartobliwie, lecz z lekką
nutą irytacji w głosie.

Obrzucił ją spojrzeniem pełnym dezaprobaty.

Widzę, złotko, Ŝe bardzo zaniedbano twoją edu-

kację. - Nie sposób było poznać, czy mówi powaŜnie,
czy nie. -Coś mi się zdaje, Ŝe sam będę musiał wziąć się
za ciebie. - Oczy Callie rozszerzyły się nieco. - To,
oczywiście, przenośnia -wyjaśnił. Wyprostował umię-
ś

nione ramię i połoŜył je na oparciu siedzenia. - Wy-

gląda na to, Ŝe dziś nie będziemy mieli kłopotu ze
znalezieniem dobrego miejsca.

TeŜ mi się tak zdaje - przytaknęła Callie. Obszar,

który zajmowało kino, był prawie pusty.

Prawda, Ŝe nie chcemy zaparkować zbyt daleko

od bufetu?

Prawda - odparła, przypominając sobie upodo-

banie Reida do praŜonej kukurydzy, migdałów i coli.

Ale teŜ nie chcemy, Ŝeby światła z bufetu prze-

szkadzały nam w oglądaniu filmu - dodał.

Gotowa jestem się załoŜyć, Ŝe znajdowanie od-

powiedniego miejsca do zaparkowania samochodu w
kinie masz opanowane aŜ do perfekcji - docięła mu
Callie.

Sądzę, Ŝe to będzie idealne - mruknął pod nosem,

ustawiając samochód w wyznaczonym miejscu, w zu-
pełnie pustym sektorze kina.

Na nierównym gruncie przód wozu znalazł się

nieco  wyŜej  niŜ  reszta  samochodu,  ale  maska  nie
zasłaniała  widoku  duŜego,  srebrnego  ekranu  znaj-
dującego  się  przed  nimi  w  odległości  około  czter-
dziestu metrów.

Reid zwrócił się do Callie:

- Czy będziesz stąd dobrze widziała?

Chciała zapytać, do czego to miejsce ma być

idealne, ale dała spokój.

- Tak. Dobrze. Dziękuję.

Wcisnął przycisk na tablicy rozdzielczej i szyby

automatycznie  się  opuściły.  Wyłączył  silnik,  rozsiadł
się  wygodnie  i  przez  chwilę  obserwował  w  milczeniu
ostatnie  promienie  słońca,  które  znikało  powoli  za
horyzontem.

Zachód słońca był zawsze sygnałem dla obsługi

kina do rozpoczęcia seansu.

Callie rozejrzała się wokoło i dopiero teraz uprzyto-

mniła sobie, jak bardzo będą odizolowani od innych
ludzi przez cały wieczór.

Pora, Ŝeby odwiedzić bufet - powiedział Reid.

Klepnął się w kolano. - Na co masz ochotę? Na
kukurydzę? Słodycze? Hot doga? Coś do picia?

Sądzę, Ŝe powinnam poznać smak tego, co,

twoim zdaniem, jest takie smaczne. Proszę o wiśniową
colę, jeśli ją tu mają.

Nie chcesz niczego więcej? - zapytał.

Nie - odparła stanowczym głosem.

Na pewno?

Nie odpowiedziała. Red milczał przez chwilę.

- Dobrze. Jak sobie Ŝyczysz. A więc dla ciebie jedna

wiśniowa cola. - Otworzył drzwi wozu i wysiadł. Oparł
się o samochód, pochylił i przez otwarte okno wsunął

do środka głowę. - Wrócę za kilka minut - oznajmił i
uśmiechnął się do Callie. - Tylko mi nie ucieknij.

Mruknęła coś w odpowiedzi i patrzyła, jak od-

chodzi w stronę małego bufetu, stanowiącego jedną
całość z kabiną projekcyjną.

Kabina stała dokładnie na środku obszernego tere-

nu, który zajmowało kino. Do Callie docierały odgłosy
muzyki rockowej z lokalnej radiostacji, wydobywające
się z pobliskich głośników. Wyglądały jak szereg
ołowianych Ŝołnierzyków rozstawionych po obu stro-
nach buicka.

Jeszcze raz rozejrzała się wokoło i na rozległym

terenie kina naliczyła zaledwie siedemdziesiąt róŜnych
samochodów osobowych i furgonetek. Spokojny ten
sobotni wieczór w Butler, pomyślała.

Lekki wietrzyk owiewał jej rozpalone ramiona. Po

upalnym dniu przynosił ulgę. Ostatnie promienie
zachodzącego słońca zapowiadały, Ŝe zaraz nadejdzie
upragnione ochłodzenie.

Callie oparła głowę i zamknęła oczy. Była zmęczo-

na. Bardzo zmęczona. Ten długi, uciąŜliwy dzień
zaczął się dla niej o świcie. Prowadziła bardzo regular-
ny tryb Ŝycia. Lubiła wcześnie wstawać i wcześnie się
kłaść. Wczoraj jednak bardzo długo przewracała się w
łóŜku i w Ŝaden sposób nie mogła zasnąć.

Wyglądało na to, Ŝe jej wewnętrzny zegar się

rozregulował.  Wiedziała,  co,  a  raczej  kto,  jest  tego
przyczyną. Od wczoraj nie opuszczało jej jakieś dziw-
ne, niewytłumaczalne odczucie. Od wczoraj, a dokład-
nie od chwili, gdy zgodziła się umówić z męŜczyzną, o
którego  istnieniu  dowiedziała  się  zaledwie  przed
siedemdziesięcioma  dwiema  godzinami.  I  to  z  męŜ-
czyzną, którego poznała ni mniej, ni więcej tylko

w sklepie spoŜywczym. Wtedy, u Charliego, nie przyszło
jej do głowy, Ŝe moŜe to być początek jakieś liczącej się
znajomości.

Dziwne, niewytłumaczalne uczucie nie opuszczało jej

przez  cały  wczorajszy  dzień  i  nie  pozwoliło  usnąć  aŜ  do
późnych  godzin  nocnych.  Nie  ustąpiło  rano,  kiedy  się
obudziła,  ani  potem,  gdy  stojąc  na  drabinie,  malowała
dom.  Towarzyszyło  jej  takŜe  później,  kiedy  w  ogródku
wyrywała  chwasty  na  grządkach  groszku  i  cebuli,
szpinaku i buraków, marchewki i pomidorów.

Męczyło ją takŜe przed wieczorem, gdy po skoń-

czonych zajęciach doprowadzała paznokcie do porządku,
robiąc manikiur. Malowanie i pielenie grządek było
zajęciem kojącym nerwy, lecz niszczącym ręce.

Callie zdała sobie sprawę z tego, Ŝe przez cały czas

unika nazwania tego uczucia, które ogarnęło ją w
chwili, w której poznała Reida Dillona. Gdyby musiała to
zrobić, mogła by uŜyć tylko jednego określenia. To było
podniecenie.

Callie Jean Foster nie były obce przeróŜne odczucia, ale

podniecenie do nich dotychczas nie naleŜało. Lub
przynajmniej ten rodzaj podniecenia, który wzniecił w
niej zdumiewający, dopiero co poznany męŜczyzna.

Miała troskliwą i kochającą matkę, grono przyjaciół i

yczliwych kolegów. Miała sympatycznych i pojętnych

uczniów. Miała tak wielu przyjaznych sąsiadów i
znajomych, Ŝe nie sposób byłoby ich zliczyć. Miała takŜe
marzenia. Ale w jej Ŝyciu brakowało podniecenia. I
głębokich przeŜyć. I własnego męŜczyzny.

Podobnie jak wiele wykształconych kobiet ze swego

pokolenia, juŜ kilka lat temu uznała, Ŝe jej wartość nie zaleŜy
od stanu cywilnego. Nie zamierzała opierać swej

egzystencji na męŜczyźnie. Nie dlatego, Ŝe miała
męŜczyznom coś do zarzucenia, lecz po prostu ze
względu na to, Ŝe była osobą z natury ostroŜną.

Dobrze wiedziała, czym mogą kończyć się związki,

w których kobieta Ŝyje tylko dla męŜczyzny i pokłada
w nim wszystkie nadzieje. A kiedy on ją porzuca i
odchodzi w siną dal, rozpada się cały jej świat.

Ten rodzaj miłości i bezgranicznego oddania się ze

strony  kobiety  jest  nie  dla  mnie,  uznała  Callie.  Cał-
kowita  zaleŜność  od  drugiego  człowieka  świadczy  o
słabości  charakteru.  Kobieta  powinna  być  przede
wszystkim  sobą.  UzaleŜnienie  się  od  męŜczyzny  koń-
czy się często tragicznie. Jak w wypadku jej matki.

Callie otrząsnęła się z ponurych myśli. Podniosła

głowę.

Reid zbliŜał się do samochodu. Zobaczyła, jak idzie

szybkim krokiem po nierównym, wyboistym terenie.
Musiała przyznać, Ŝe ten męŜczyzna wygląda niezwyk-
le pociągająco.

Instynkt samozachowawczy ostrzegał Callie, Ŝe jest

to  człowiek  dla  niej  niebezpieczny.  Obecność  Reida
poruszyła  ją,  wniosła  do  Ŝycia  uczucie podniecenia,  a
takŜe  wyzwoliła  świadomość  własnej  kobiecości.
KaŜdym nerwem reagowała na jego bliskość.

Tak. Było bezspornym faktem, Ŝe Reid Dillon jest

męŜczyzną bardzo niebezpiecznym. Miała tego dowo-
dy. W ciągu zaledwie trzech dni potrafił zburzyć
spokój jej dotychczasowej egzystencji. Stanowił za-
groŜenie. Większe, niŜ początkowo przypuszczała.

- Szczęście nam dopisało! - wykrzyknął z daleka.
Mają tu...

- Wiśniową colę - dokończyła. - Podejdź bliŜej.

Pozwól, Ŝe ci pomogę. - Przesunęła się na miejsce
kierowcy i otworzyła drzwi wozu. Wyciągnęła ręce.

- Dziękuję.

Reid podał jej kubki z napojami. Był obładowany.

- Czegoś ty nakupował?
Wzniósł oczy do nieba.

Zaraz znów usłyszę, Ŝe moja skromna kolacja to

paskudztwo.

Niczego nie zjadłeś przed wyjściem z domu?

- zdziwiła się Callie.

Reid rozłoŜył przyniesione skarby. DuŜą tackę

pełną frytek, hot dogi, torbę praŜonej kukurydzy i
róŜne słodycze. W rękach Callie znajdowały się
jeszcze dwa kubki z wiśniową colą.

- Mówiłem ci przecieŜ, Ŝe nie jestem zaradny

- usprawiedliwił się szybko łagodnym głosem.

Sądziłam, Ŝe odnosi się to tylko do malowania

domów - odparła tłumiąc śmiech. - Nie przypusz-
czałam, Ŝe dotyczy takŜe przygotowywania posiłków.

Gotowania i wielu róŜnych innych rzeczy - przy-

znał  bez  cienia  skruchy,  wpychając  do  ust  hot  doga.
Zjadł  jeszcze  prawie  wszystkie  frytki,  drugiego  hot
doga, a dopiero potem znów się odezwał: -Dobrze, Ŝe
mi  przypomniałaś  o  odnawianiu.  Pracownik  zakładu
usług  malarskich  oglądał  dzisiaj  mój  dom.  Koszt
remontu  wycenił  na  trzy  tysiące  dolarów.  Co  o  tym
sądzisz?

Reid mówił to wszystko z absolutnie niewinną

miną, ale Callie mu nie dowierzała. Wiedziała, Ŝe jest
przebiegły. To, Ŝe porusza sprawę malowania domu ot
tak, jakby od niechcenia, wzbudziło jej podejrzenia.

- Trzy tysiące dolarów? - powtórzyła zaskoczona

wysokością sumy. - To jest rozbój na równej drodze.

Obdarzył ją teraz spojrzeniem, które miało wyraŜać

całą jego bezradność.

- UwaŜasz, Ŝe to za duŜo?
Pokręciła przecząco głową.

- Oczywiście, Ŝe nie, jeśli za te pieniądze zamierzasz

odmalować domy w całej dzielnicy.

Reid wyprostował się, pozbierał rozrzucone opakowa-

nia po jedzeniu, zgniótł je i wepchnął do torby na śmieci.

- Widziałaś przecieŜ mój dom. Powiedz, ile powin-

no kosztować odnowienie? - zapytał.

Callie upiła łyk coli i przez chwilę się zastanawiała.

Ten napój, przyznaję, jest naprawdę świetny.

Pytasz o rzetelną cenę? Półtora tysiąca. NajwyŜej dwa.
Ale nie więcej. Tak uwaŜam.

Dziękuję. To mi wystarczy - oświadczył, zamy-

kając dyskusję, którą przed chwilą sam rozpoczął. Tak
jakby to, co powiedziała Callie, załatwiało sprawę. -
Seans chyba się juŜ zaczyna.

Usłyszeli teraz klakson jednego samochodu, a zaraz

potem drugiego, trzeciego i wielu następnych. Była to
przedziwna kakofonia dźwięków.

- Publiczność zaczyna się niecierpliwić - powie

działa Callie wychylając się przez okno.

Reid dotknął lekko jej ramienia.

- Zanim zacznie się film, muszę pozbyć się tych

rzeczy. - Wziął do ręki torbę ze śmieciami i otworzył
drzwi wozu. Wysiadł i wrzucił ją do stojącego w po-
bliŜu kosza.

Na krawędzi tylnego okna samochodu przyczepił

głośnik i podregulował natęŜenie dźwięku.

Obejrzeli w milczeniu kilka starych kreskówek, u

potem dwie pierwsze przedpotopowe scenki filmowe z
Laurelem i Hardym.

Callie wygładziła dół sukienki, Ŝeby jak najmniej ją

pognieść, i rozsiadła się wygodnie. Na widok Stana
Laurela i O1ivera Hardy'ego, wygłupiających się na
ekranie, bezwiednie westchnęła.

W pewnej chwili zmarszczyła czoło.

Byłam pewna, Ŝe filmy z Laurelem i Hardym są

czarno-białe. PrzecieŜ to starocie - powiedziała szep-
tem, nie odrywając wzroku od barwnego obrazu na
srebrzystym ekranie.

Masz rację. Były czarno-białe - odparł cicho

Reid. - Ale potem je pokolorowano. Kilka lat temu w
Hal Roach Studios zaczęto przetwarzać filmy czarno-
białe na barwne. Zastosowano do tego technikę
komputerową.

Teraz juŜ rozumiem.

Siedziała dalej w milczeniu, patrząc bez zaintereso-

wania  na  ekran  i  próbując  śledzić  nieciekawy  wątek
następnej  scenki  i  mało  zabawne  dowcipy  obu  komi-
ków. Zamknięta we wnętrzu samochodu miała niewie-
lki  wybór.  Mogła  albo  spoglądać  na  ekran,  albo
przyglądać  się  ukradkiem  Reidowi.  Wybranie  tej  dru-
giej  ewentualności nie  wydawało  się posunięciem  roz-
sądnym. Siedząc tak blisko tego męŜczyzny i tak była
juŜ świadoma kaŜdego jego ruchu, a nawet oddechu.

Nagle zdała sobie sprawę z tego, Ŝe jej sąsiad wcale

na ekran nie patrzy. Poruszyła nieznacznie głową i
kątem oka dostrzegła, Ŝe Reid przestać oglądać film i
patrzy na nią.

Czy coś jest nie w porządku? - zapytała, obraca-

jąc twarz w jego stronę.

Nie wydaje mi się - odparł.

To nie jest Ŝadna sensowna odpowiedź, pomyślała

Callie, ale ten komentarz zachowała dla siebie.

- Dlaczego nie oglądasz filmu? - zapytała Reida.
Milczał przez chwilę.

Wolę przyglądać się tobie - odrzekł lekko za-

chrypniętym głosem, który sprawił, Ŝe przez ciało
Callie przebiegł nagły dreszcz.

Wolisz mnie się przyglądać? - Miała ogromną

ochotę wybuchnąć głośno śmiechem, ale się powstrzy-
mała. - Nie lubisz Laurela i Hardy'ego?

Nie są źli - odparł bezbarwnym głosem.

To dlaczego nie patrzysz na ekran?

Bo wolę patrzeć na ciebie.

Co na to powinnam odpowiedzieć? zastanawiała się

Callie. Nie ufała siedzącemu obok męŜczyźnie i nie
dowierzała Ŝadnym jego słowom.

Nagle poczuła, Ŝe ręka Reida, którą trzymał wycią-

gniętą  na  oparciu  siedzenia,  gładzi  delikatnie  jej  ob-
naŜony kark. Ręka była ciepła i nieco szorstka. Chyba
juŜ od pewnego czasu dotykał jej skóry, lecz Callie nie
zdawała  sobie  z  tego  sprawy.  PrzecieŜ  na  to  nie
zezwoliła!  Zaraz  poinformuje  tego  zuchwalca,  Ŝe  nie
Ŝ

yczy sobie, aby tak się zachowywał. Musi natych-

miast przestać. Zaraz mu to powie, gdy tylko uda się jej
złapać oddech!

Odwrócił się w stronę Callie. JuŜ nawet nie udawał,

e ogląda film. Opuszką palca zaczął lekko obwodzić

zarys  profilu  jej  twarzy.  Zaczął  od  czoła  u  nasady
włosów.  Potem  przesunął  palec  wzdłuŜ  nosa  i  jeszcze
delikatniej  niŜ  poprzednio  obwodził  nim  rozchylone
wargi dziewczyny. Po chwili oderwał palce od jej ust i
zaczął głaskać podbródek.

Callie siedziała bez ruchu, jak skamieniała, mimo Ŝe

kaŜdym nerwem odczuwała pieszczoty Reida. Ten
człowiek to potrafi dotykać! Ale czy moŜna powiedzieć

mu, Ŝeby przestał? Nie, bo w ten sposób Callie da mu do
zrozumienia, Ŝe jego pieszczota robi na niej wraŜenie.

Za nic nie chciała okazać Reidowi, co z nią się dzieje.

Serce waliło jej w piersiach jak młotem. Podchodziło do
gardła.

Naprawdę niewiele kobiet było w stanie zainteresować

sobą Reida. Sam był zdziwiony własnym stosunkiem do
siedzącej obok dziewczyny. Musiał przyznać, Ŝe Callie
Jean Foster go zaintrygowała. I to bardzo.

Była nietypowa.

Miała dwoistą osobowość. Z jednej strony wydawała się

dziwnie  staroświecka  i  tradycyjna.  Były  to  zalety  juŜ  dziś
nie spotykane. Z drugiej jednak strony reprezentowała typ
w  pełni  współczesnej  kobiety.  Właśnie  to  połączenie
przeciwstawnych  cech  chyba  najbardziej  intrygowało
Reida.

Przysunął się bliŜej. Przyglądał się teraz jej jasnozłotym

włosom, opadającym jak chmura na ciemne, opalone
ramiona. Pragnął poznać bliŜej tę dziewczynę i wszystkie
jej sekrety. Interesowała go i pociągała. Chciał takŜe
wiedzieć, jak smakują jej wargi.

Pochylił głowę. Przyciągnął do siebie obnaŜone ramię

Callie. Poczuł, Ŝe dobrze mieć ją blisko siebie.

Zrobiło się jej nagle gorąco. Skóra paliła, tak jakby

padały na nią ostre promienie słońca. Ale słońca nie było.
Na granatowym niebie widniał tylko wąski sierp księŜyca.
Ś

wiecił bladym światłem. To ciało Callie płonęło ogniem

poŜądania. Rozpalona skóra dziewczyny była pokryta
cieniutką warstewką potu, połyskującego jak poranna
rosa.

I w tej właśnie chwili Reid ją pocałował. Straciła

oddech. Jego usta były gładkie, silne i wymagające.

Ujął ją pod brodę. Czuła jego palce poruszające się u
nasady szyi.

Callie wydawało się przez chwilę, Ŝe Reid szepce jej

imię, ale głośne bicie własnego serca zagłuszyło wszel-
kie  dobiegające  dźwięki.  Usiłowała  ostrzec  się  przed
groŜącym  niebezpieczeństwem,  które  stwarzały  poca-
łunki Reida i dotyk jego rąk. Wiedziała, Ŝe jeśli kobieta
pozna  uczucie  podniecenia,  które  wywoła  w  niej
męŜczyzna, przestanie być sobą. Pocałunek Reida miał
smak  nektaru,  lecz  był  groźny  jak  trucizna.  Byłoby
znacznie lepiej, gdyby do niego nie doszło.

Nie posłuchała jednak własnego instynktu samoza-

chowawczego. ZlekcewaŜyła wszystkie sygnały alar-
mowe. Miała juŜ przecieŜ dwadzieścia osiem lat i wie-
lokrotnie kierowała się w Ŝyciu głosem rozsądku. Czy
i tym razem powinna postąpić tak samo?

Co zrobić?

Nie mogła juŜ jednak o niczym decydować. Reid

Dillon owładnął jej duszą i ciałem. Całował mocno, a
jego język wnikał głęboko w usta Callie. Głaskał jej
ramiona i obnaŜoną szyję.

W chwili w której ujrzała go po raz pierwszy,

przytłoczył ją ogromny wzrost tego męŜczyzny i potęŜ-
na sylwetka. Teraz przytłaczał ją znów. Tym razem
pocałunkiem, dotknięciem i samą bliskością.

Bez słowa wziął ją w ramiona i przyciągnął mocno

do siebie.

Noc otoczyła ich jak czarny welon. Collie słyszała

tylko bicie własnego serca pod ciepłą dłonią Reida. Nie
widziała nic oprócz zarysu jego twarzy tuŜ przed sobą.

Po jego pocałunku pozostał jej na wargach ostry,

męski zapach.

- Reidzie... - CzyŜby ten niski, schrypnięty głos

wydobywający się z trudem z gardła, naleŜał właśnie
do niej samej?

- Callie. - Łagodnie wymówił jej imię.

Zmobilizowała wszystkie siły. Odsunęła się i popa-

trzyła na Reida. Czubek jej głowy sięgał zaledwie jego
podbródka.

Och - zaczęła z pozornym spokojem - czy nie

sądzisz, Ŝe na amory w kinie dla zmotoryzowanych
jesteśmy zbyt dorośli? - Bardzo się starała, Ŝeby w jej
głosie zabrzmiała ironia.

Callie, na to nigdy nie będziesz za dorosła - odparł

i znów przycisnął usta do jej rozchylonych warg.

Nie, zostaw mnie. Przestań, proszę. - Usiłowała

wyswobodzić się z jego ramion i odsunąć. Poczuła
nagle dziwną bezsilność. Będąc sam na sam z tym
męŜczyzną, chyba nie byłaby w stanie mu się oprzeć.

Puścił ją. Puścił od razu. Przez chwilę przyglądał się

twarzy Callie widocznej w bladym świetle księŜyca.

- Dlaczego chcesz, Ŝebym przestał? - zapytał. Ujął

w dłonie twarz Callie. Przeciągnął palcem po roz-
chylonych wargach. - PrzecieŜ pragniesz tego tak
bardzo, jak ja.

DuŜe, niebieskie oczy Callie rozszerzyły się jeszcze

bardziej, mimo iŜ wiedziała, Ŝe to prawda. Pragnęła
Reida i jego pieszczot tak samo, jak on jej.

Z niechęcią odparła:

- Powstrzymałam cię, bo mnie przestraszyłeś.

Sprawiłeś, Ŝe zaczęłam obawiać się samej siebie. - Czy
rzeczywiście wypowiedziała te słowa na głos, i to do
człowieka, którego prawie nie znała?

Przyciągnął ją do siebie i przytrzymał w objęciach.

Oparł podbródek na czubku jej głowy.

- Och, Callie, nie komplikuj wszystkiego. Jesteśmy

po prostu męŜczyzną i kobietą, którym jest z sobą
dobrze.

Callie poczuła nagle, jak tęŜeją jej ramiona. Kiedy

Reid wypuścił ją z objęć, podniosła wzrok i popatrzyła
na niego podejrzliwie.

- Czy rzeczywiście tak sądzisz? - spytała cichym

głosem.

W odpowiedzi najpierw westchnął głęboko.

- Powiedziałaś mi dzisiaj, Ŝe nie wiesz, jaka jesteś

w stosunku do męŜczyzn. A ja juŜ chyba wiem. Jesteś
bardzo  ostroŜna.  Prawda? -  Reid odsunął  się.  Siedział
teraz  wyprostowany.  Jego  głos  brzmiał  łagodnie.
-  Callie,  nie  bój  się.  Nie  pozwól,  aby  Ŝycie  przeszło
obok ciebie.

Te jego słowa odbijały się ciągłym echem w mózgu

dziewczyny podczas długiej drogi powrotnej do Cla-
rion. Słyszała je nadal, gdy Reid odprowadzał ją aŜ po
drzwi domu i wtedy, kiedy pochylił się i pocałował ją
na dobranoc.

Tej nocy Callie zapadła w sen, w którym odczuwała

na nowo pocałunki i dotyk dłoni Reida Dillona.

ROZDZIAŁ CZWARTY

- Do diabła, a cóŜ to za hałas!

Reid obudził się i usiadł błyskawicznie na łóŜku. Był

jeszcze nieprzytomny, bo rozespany, ale w Ŝołądku
odczuwał juŜ nieprzyjemny ucisk. Nasłuchiwał przez
chwilę. Wokół panowała cisza.

- Cholera, Ŝe teŜ coś musiało mnie obudzić! -jęknął.

PołoŜył się i wcisnął głowę pod poduszkę.

Męczył się w łóŜku jak potępieniec. Nie mógł

zasnąć. Dziesięć minut później usiłował przewrócić się
na bok, ale poczuł, Ŝe ma nogi zaplątane w pościel.
Zmełł w ustach następne przekleństwo. Uniósł głowę i
spojrzał na zegarek stojący na stoliku przy łóŜku.

Siódma.

Zawsze wstawał o tej porze. Zawsze, to znaczy

wtedy,  kiedy  chodził  do  pracy.  Był  do  tego  przy-
zwyczajony  tak  bardzo,  Ŝe  teraz  wiedział,  iŜ  w  ten
poniedziałkowy  poranek  w  Ŝaden  sposób  juŜ  nie
zaśnie. Marzył o filiŜance kawy. A właściwie o dwóch
lub nawet trzech. Tego było mu potrzeba.

No, ograniczy się do jednej, zdecydował. Na tyle

zezwolił mu Jim Andrews. Na jedną małą kawę
kaŜdego ranka. To fatalne, jeśli lekarz jest równocześ-
nie przyjacielem. Innemu konowałowi nawymyślałby
ile wlezie, gdyby ten próbował narzucić mu tak

nieludzkie ograniczenia. Ale wobec Jima po prostu nie
mógł się tak zachować. Za bardzo go lubił.

Czuł się fatalnie. Przez resztę weekendu, jeszcze do

tej pory, płacił za sobotnie grzechy. Z największą
niechęcią musiał przyznać, Ŝe Callie miała rację. Powi-
nien uwaŜać na to, co je i pije. Gdyby przestrzegał
diety, dziś czułby się znacznie lepiej.

Przykre uczucie w Ŝołądku zastąpił dobrze znany,

tępy ból, który gnębił go dniami i nocami. Teraz był
sygnałem, Ŝe Reid musi natychmiast coś zjeść. Gdy
tylko weźmie gorący prysznic i ogoli się, usmaŜy sobie
dwa jajka i wypije wymarzoną kawę.

A później? Co będzie robił potem? Dziś, jutro,

pojutrze, za tydzień, za dwa, aŜ do końca tego
przeklętego lata?

Sfrustrowany, przygładził dłonią rozczochrane

włosy. Odrzucił koc i wyskoczył z łóŜka, nagi jak Pan
Bóg go stworzył.

PołoŜył się na gołych deskach, na drewnianej pod-

łodze, po której jego dziadkowie stąpali przez prawie
czterdzieści lat, i zaczął robić pompki. Po pięćdziesię-
ciu opadł cięŜko dysząc na ziemię. Czuł chłód gładkich
desek przy twarzy. Wreszcie podniósł się na rękach i z
duŜym

wysiłkiem

zrobił

następne

pięćdziesiąt

pompek. Starzał się, to było widoczne. Ćwiczenia
przychodziły mu z coraz większą trudnością.

Po upływie kwadransa stał przed umywalką w ła-

zience, usiłując przy goleniu oglądać swoją twarz w
zaparowanym lustrze.

I właśnie wtedy ponownie usłyszał ten sam dziwny

odgłos, który go obudził. Przeraźliwy hałas, który
sprawił, Ŝe o tak nieprzyzwoicie wczesnej porze zwlókł
się dziś z łóŜka.

Chwycił szlafrok wiszący na klamce drzwi łazienki

i  szybko  naciągnął  go  na  siebie.  Ściągnął  z  wieszaka
ręcznik i biegnąc, wycierał nim twarz, usuwając resztki
kremu.  Przeskakiwał  po  dwa  schody  naraz  i  po
minucie  był  juŜ  na  dole.  Jednym  nagłym  ruchem
otworzył frontowe drzwi.

- Co, do licha...?

Nie dojrzał nikogo. Tylko na podjeździe pod do-

mem stała nieco zdezelowana, niebieska furgonetka.
Reid nie miał pojęcia, skąd się tu wzięła.

Zatrzasnął drzwi i poszedł wprost do kuchni. Dziw-

ne odgłosy zza okien słyszał stąd bardzo wyraźnie.
Przypominały skrobanie. Świdrowały w uszach i spra-
wiały, Ŝe Reidowi cierpły zęby.

Tym razem wybiegł tylnym wyjściem i zaczął okrą-

ać dom. Teraz w jego polu widzenia, oprócz niebies-

kiej furgonetki, znalazła się takŜe wysoka drabina,
oparta o ścianę budynku.

Zadarł głowę do góry i hen, na wysokości okien na

piętrze zobaczył drobną postać kobiecą ubraną w dŜin-
sy o odciętych nogawkach i jaskrawoczerwoną bluzkę.

Na ten niezwykły widok zmarszczka przecięła czoło

Reida. Zawołał:

- Callie!

Odwróciła głowę i spojrzała w dół. Na jej twarzy

zagościł szeroki uśmiech.

- Dzień dobry! - odkrzyknęła.

Była wesolutka jak szczygiełek, co Reida rozeźliło

jeszcze bardziej.

- Co ty tam robisz? - krzyknął ze złością.
Rozstawił nogi, oparł ręce na biodrach i wsunął

palce na pasek u spodni. Zadarł głowę i spojrzał w
górę.

Siedziała tak wysoko, Ŝe od samego patrzenia

robiło mu się niedobrze!

Postanowiłam wcześnie zacząć! - zawołała z czu-

bka drabiny.

Co zacząć? - zapytał.

Malowanie twojego domu. O tej porze pracuje się

łatwiej. Nie jest jeszcze gorąco - wyjaśniła.

Callie Jean Foster! Niech pani schodzi na dół.

Natychmiast! - krzyknął Reid gromkim głosem. -Mu-
szę z panią porozmawiać. - Zabrzmiało to jak rozkaz i
zapowiedź przykrej dyskusji.

Potrząsnęła przecząco głową i zabrała się z po-

wrotem do pracy.

Zaraz zejdę, ale przedtem muszę oczyścić ze starej

farby fragment ściany obok okna.

Callie! - wrzasnął Reid.

Poczekaj chwilę. Jeszcze tylko pięć minut. - Cal-

lie próbowała udobruchać Reida.

Wpadł w złość. Niewiele myśląc, zaczął wchodzić

po drabinie. Kiedy znalazł się wysoko w górze, przypo-
mniał sobie o nękającym go od lat lęku wysokości.

- Chcesz postradać Ŝycie? - zawołał, zadzierając

głowę.

Popatrzyła na Reida. Miała zaskoczoną minę.

- Czy pamiętasz, Ŝe o to samo ja ciebie spytałam,

kiedy się poznaliśmy? Pomyślałam wtedy, Ŝe mam do
czynienia z samobójcą.

Odwróciła się znów twarzą w stronę ściany i zaczęła

zeskrobywać warstwę farby, miejscami łuszczącej się i
odchodzącej od desek.

- Złaź natychmiast! - Reid zaklął pod nosem,

podciągnął się w górę i złapał Callie za przegub dłoni.
- Zejdź z tej drabiny, zanim skręcisz sobie kark!

Nic sobie nie skręcę, jeśli zostawisz mnie w spo-

koju - odparła z godnością. -Tak się składa, Ŝe jestem
przyzwyczajona do pracy na wysokości.

Do diabła, Callie!

No dobrze. JuŜ dobrze. - Wepchnęła papier

cierny i skrobaczkę do kieszeni fartucha i zaczęła

schodzić. Był tylko jeden szkopuł. TuŜ pod nią na
drabinie znajdował się Reid. Nie poruszył się ani o
milimetr.

Collie zobaczyła, Ŝe jest dziwnie blady.

- Czy dobrze się czujesz? - zapytała.

- Zaraz mi przejdzie-mruknął niepewnym głosem.
O BoŜe, domyśliła się Callie, on ma lęk wysokości!

Znała sporo osób, męŜczyzn i kobiet, cierpiących na tę
przypadłość.

Odpocznij chwilę. Zaraz poczujesz się lepiej - po-

wiedziała łagodnym głosem.

Bardzo w to wątpię - warknął.

Zacisnął zęby i zaczął powoli, na sztywnych nogach,

zsuwać się z drabiny.

- Znam dobrze to uczucie. Odczuwam lęk wysoko-

ci, gdy jestem w samolocie.

Reid zatrzymał się i popatrzył na Callie.

W samolocie? - powtórzył ze zdziwieniem.

Za kaŜdym razem, kiedy wybieram się w podróŜ

samolotem, juŜ kilka dni wcześniej umieram ze stra-
chu.

Teraz on potrząsnął z niedowierzaniem głową.

artujesz.

Nie. Nie Ŝartuję. Zechciej zauwaŜyć, Ŝe od samo-

lotu w powietrzu jest całkiem spora odległość do ziemi.

Latałem mnóstwo razy. SłuŜbowo. I nigdy nawet

o tym nie pomyślałem. - Schodził powoli. -To dziwne,

e pracujesz stojąc na drabinie. A jak czujesz się w

lunaparku, na tych wszystkich kręcących się kołach?

Na karuzeli? - spytała Callie. Spojrzała na Reida,

chcąc się przekonać, czy przypadkiem z niej nie kpi. -
Nie mam pojęcia. Od lat nie byłam w wesołym
miasteczku. Ale nie przypominam sobie, Ŝeby mnie
tam kiedykolwiek dręczył lęk wysokości.

Wziąłem kiedyś siostrzeńca na krótką przejaŜdŜ-

kę po morzu piętrowym statkiem - powiedział Reid
stawiając z ulgą stopy na ziemi i pomagając Callie zejść
z drabiny. - Były to najdłuŜsze minuty w moim Ŝyciu.

Znalazła się wreszcie na dole. Popatrzyła na Reida,

który od chwili kiedy go poznała, bez przerwy przy-
tłaczał ją fizycznie, i pomyślała o sytuacji, w jakiej
przed chwilą oboje się znajdowali. Ostatnia scena była
szczególnie zabawna. Role się odwróciły. Ona okazała
się silniejsza. Zyskała przewagę nad Reidem.

Dopiero teraz zauwaŜyła, jak jest ubrany.

Rogiem ręcznika zwisającego Reidowi z ramienia

wytarła mu resztki kremu, który pozostał na brodzie.
Następnie zrobiła krok wstecz i obejrzała go uwaŜnie.
Od stóp do głów.

- Hej, chłopczyku, gdyby teraz mogła cię widzieć

twoja mama, uznałaby z pewnością, Ŝe synek nie jest
stosownie ubrany.

Reidowi wcale nie było do śmiechu. Nie chciał dać

Callie  satysfakcji  i  powodu  do  Ŝartów,  ale  sam  z  tru-
dem  zachowywał  powagę.  Stojąc  przed  nim  na  lekko
rozstawionych  nogach  i  przyglądając  mu  się  tymi
swoimi rozbawionymi, niebieskimi oczyma, wyglądała
niezwykle  sympatycznie.  Wreszcie  się  poddał  i  roze-
ś

miał. Nie potrafił oprzeć się urokowi tej małej,

zadziornej kobiety.

Witaj na ziemi. Jak się masz? - Pochylił się i bez

wysiłku wziął Callie na ręce. Ucałował czubek jej nosa.

Całkiem nieźle - mruknęła, zaciskając dłonie

wokół jego szyi. Robię to tylko dlatego, Ŝeby mnie nie
upuścił, powiedziała do siebie tytułem wyjaśnienia.

Nie sądź, młoda damo, Ŝe ze mną wygrałaś. -

Reid  ucałował  rozchylone  usta  Callie.  ZauwaŜyła,  Ŝe
nie  jest  juŜ  rozbawiony.  -  Kiedy  tylko  w  coś  się
przyodzieję  i  zjem  małe  co  nieco,  zaŜądam  wyczer-
pującego wyjaśnienia.

Dobrze, szanowny panie - szepnęła Collie.

Mówiłaś coś? - zapytał.

Mam propozycję nie do odrzucenia. Ja zrobię

niadanie, a ty tymczasem się ubierzesz - powiedziała

łagodnym głosem. Wyswobodziła się z objęć Reida i po
chwili stopami dotknęła ziemi. Wsunęła rękę pod jego
ramię. Skierowali się w stronę kuchni. - Naprawdę
będzie szybciej, jeśli przygotuję ci coś do jedzenia.

wietnie. - Otworzył drzwi i zatrzymał się, Ŝeby

przepuścić Callie przed sobą. - Dla mnie jajecznica z
dwóch jajek, dwa tosty z masłem i filiŜanka kawy. Bez
cukru i bez mleka - złoŜył zamówienie.

Popatrzyła na Reida takim wzrokiem, jakby miała

do czynienia z człowiekiem, który postradał zmysły.

- Dostaniesz dwa jajka w koszulkach i szklankę

mleka. To jest dla ciebie odpowiednie jedzenie, nawet
jeśli nie dorobiłeś się jeszcze wrzodu Ŝołądka.

Zacisnął wargi.

Nie dorobiłem się - warknął.

Uwierz mi. To, co proponuję, jest lepsze.

Ta malutka kobieta jest uparta jak muł, pomyślał

zgnębiony Reid. Oparł się plecami o blat kuchenny i
złoŜył ręce na piersiach.

- Zgoda. Od biedy mogą być jajka w koszulkach,

ale Jim Andrews, to znaczy mój lekarz, pozwolił mi
wypijać jedną filiŜankę kawy na śniadanie.

Postanowił do końca się nie poddawać. Więc per-

traktował. Tak jakby chodziło nie o zwykłe śniadanie,
lecz o niezwykle waŜne interesy. We wszelkich negoc-
jacjach Callie Jean Foster była trudnym przeciw-
nikiem, nawet przy stole kuchennym.

- A więc dwa jajka w koszulkach, dwa tosty

z masłem i jedna kawa bez cukru i mleka - jednym
tchem wyrecytowała znuŜonym tonem doświadczonej
kelnerki.

Reid zaczął miotać się po kuchni. Otwierał róŜne

szafki i szuflady. Wyciągał talerze, sztućce, garnki i
szukał jeszcze innych naczyń.

- Zaraz dam ci wszystko.

Powstrzymała go jednym lekkim dotknięciem ręki.

- Nie męcz się. Jestem pewna, Ŝe sama znajdę

wszystko, czego będzie mi trzeba. Idź juŜ i ubierz się.

Ubierz się. Ubierz się wreszcie, powtarzała w du-

chu. Nie była w stanie przebywać dłuŜej w towarzyst-
wie półnagiego męŜczyzny. Zwłaszcza tak atrakcyj-
nego i niebezpiecznego, jak Reid Dillon.

Jesteś pewna, Ŝe sobie poradzisz? - zapytał z nie-

dowierzaniem.

Oczywiście. Umiem poruszać się po kuchni. Nie

przejmuj się, znajdę wszystko, co będzie mi potrzebne.

Wzruszył ramionami.

- Jak chcesz.

Odwrócił się i z ociąganiem wyszedł. Usłyszała na
schodach odgłosy jego bosych stóp. Zabrała się
ochoczo do roboty. Reid Dillon dostanie dziś na
ś

niadanie najlepiej przyrządzone jajka,

jakie kiedykolwiek zdarzyło mu się jeść. śałowała tylko,
Ŝ

e nie ma pod ręką swoich ziół i innych przypraw. W

kuchni Reida niczego takiego nie zauwaŜyła. Prawdę
powiedziawszy, znalazła tylko kawałek chleba i pojem-
nik z jajkami. Aha, i trochę masła. Nic więcej nie było.
Pomyślała o swojej spiŜarce. Pełno w niej było
ustawionych równiutko na półkach przeróŜnych słoików
i słoiczków. Miała tam mieszanki ziół, domowej roboty
ostre musztardy, pikle, jarzyny konserwowane na zimę,
soczyste

owoce,

takŜe pęki

suszących

się

aromatycznych ziół zwisających u powały.

Kiedy Reid wrócił po kwadransie, Callie miała juŜ

wszystko przygotowane.

Z lekko wrzącej wody wyjęła ostroŜnie łyŜką jajka

ugotowane bez skorupek i połoŜyła je na talerzu.

Spojrzała na pana domu, stojącego w progu. Był ubrany
w lekkie beŜowe spodnie i bawełnianą koszulę. Poczuł
kuchenne zapachy i Ŝołądek zaczął gwałtownie domagać
się jedzenia. Pod Reidem ugięły się nogi. Czuł, Ŝe
słabnie z głodu.

Callie wskazała mu gestem jedno z dwu krzeseł

stojących przy stole.

- Siadaj!

Posłuchał natychmiast i po chwili znalazły się przed

nim talerz z jajkami, dwa idealnie przyrumienione tosty
cienko posmarowane masłem i filiŜanka parującej,
aromatycznej kawy.

A juŜ myślałem, Ŝe umrę z głodu, no i pójdę do

nieba - powiedział między jednym kęsem a drugim.

To teŜ chyba mogłabym ci załatwić - odparła po

chwili namysłu.

Na chwilę znieruchomiał, po czym wzruszył ramio-

nami i roześmiał się.

Nie wątpię, Ŝe potrafisz. Ale poczekaj, aŜ skończę

jeść te wyśmienite jajka. Jeśli, oczywiście, nie sprawi ci
to róŜnicy.

Nie sprawi - odrzekła Callie. Na gładkiej powie-

rzchni stołu kreśliła palcem malutkie kółka. - Ale
sądzę, Ŝe na to jeszcze trochę poczekasz.

TeŜ mam taką nadzieję - mruknął Reid, wpycha-

jąc do ust następny kawałek tosta.

NajwyŜszy czas, pomyślał, Ŝeby zmienić temat.

Zresztą nigdy nie przepadał za rozmowami na temat
kresu własnego Ŝywota.

- Popraw

mnie,

jeśli

się

mylę-powiedział

podnosząc
wzrok i wpatrując się w Callie - ale byłem przekonany,
Ŝ

e nie masz zamiaru odnawiać mego domu.

Przez krótką chwilę wytrzymała jego spojrzenie, a

potem wzięła ze stołu stojącą przed nią szklankę i
wypiła łyk zimnej wody.

- PrzecieŜ sam mówiłeś, Ŝe kobiety lubią zmieniać

zdanie.

Nie spuszczał z niej wzroku.

- Rzeczywiście chyba coś takiego powiedziałem.
Przyglądała się teraz kostkom lodu topniejącym

powoli w szklance.

- Nie potrafiłabym spokojnie siedzieć i patrzeć, jak

dajesz się oszukiwać nieuczciwym ludziom.

TeŜ tak sądzę. Z pewnością nie potrafiłabyś.

Obdarzył ją ciepłym uśmiechem i rozsiadł się wygod-
niej na krześle. Powiedziała to, co chciał usłyszeć.
Zmieniła zdanie i zlitowała się nad nim. - Czy zawsze
zaczynasz pracę o świcie?

Dla Callie siódma rano to nie był Ŝaden świt.

- Często. JuŜ ci mówiłam, dlaczego. Bo potem robi

się gorąco i trudniej pracować.

Reid słuchał uwaŜnie jej słów.

To brzmi sensownie - przyznał.

A poza tym dzisiaj przed południem w pobliŜu

Kittanning  odbywają  się  aukcja  i  targ.  Chcę  zdąŜyć
tam  dojechać,  zanim  wykupią  wszystkie  najlepsze
rzeczy - przyznała. DuŜe, niebieskie oczy Callie oŜywi-
ły  się  nagle.  -  Przeczytałam  w  ogłoszeniu,  Ŝe  wy-
stawiają dziś na licytację staroświeckie tkaniny, narzu-
ty i dywany, dawne szkło i porcelanę.

Reid ze zdziwieniem popatrzył na siedzącą obok

dziewczynę.

- Naprawdę? - zapytał, chcąc zyskać na czasie, by

skupić myśli.

O czym, do licha, ona mówi? Nic z tego nie

rozumiał.  Równie  dobrze  mogła  zwracać  się  do  niego
po  francusku.  Jako  dodatkowy  język  w  szkole  miał
tylko hiszpański. Wielokrotnie zdarzało mu się widzieć
podniecenie  w  oczach  kobiet,  ale  nigdy  wtedy,  kiedy
chodziło  o  jakieś  stare  szmaty  czy  uŜywane  naczynia.
Najwidoczniej prawdziwy kolekcjoner ma w coś sobie.
Jakąś  skazę  psychiczną  lub  na  przykład  dodatkową
cząsteczkę DNA w kodzie genetycznym.

Westchnął cicho. Callie Jean Foster wyraźnie się

marnowała! Całe zainteresowanie i energię skupiała
nie na ludziach, lecz na bezuŜytecznych przedmiotach.
Byłoby oczywiście lepiej, gdyby swoją uwagę po-
ś

więciła jakiemuś męŜczyźnie. Powiedzmy, jemu.

Dopił kawę i odstawił na stół opróŜnioną filiŜankę.

- Naprawdę je uwielbiasz, złotko? Mam na myśli

wszelkie aukcje, pchle targi i inne tego rodzaju im-
prezy.

Callie roześmiała się głośno.

- Gdyby to było moŜliwe, pewnie zaraz rzuciłabym

posadę nauczycielki i otworzyłabym własny sklep ze
starociami.

Reid znów nic nie rozumiał. Jako człowiek czynu

zawsze to, na czym mu zaleŜało, od razu wprowadzał
w Ŝycie. Podejmowanie decyzji stanowiło dla niego
najprostszą rzecz na świecie.

No to dlaczego tego nie zrobisz? - spytał zdziwio-

ny.

A czy ty masz pojęcie, ile małych firm bankrutuje

corocznie w tym kraju?

Nie. Muszę przyznać, Ŝe nie wiem. - Reid wy-

glądał na zaskoczonego przebiegiem rozmowy.

Callie potrząsnęła głową i wstała od stołu.

- DuŜo.

Uśmiechnął się, wstał i z brudnymi naczyniami w

ręku poszedł za nią w stronę zlewu.

DuŜo? - powtórzył.

Tak. DuŜo. Nie miałabym Ŝadnej szansy. - Wy-

płukała szklankę, z której piła wodę, i postawiła ją na
suszarce.  Odwróciła  się  w  stronę  Reida.  -  Być  moŜe
sklep  ze  starociami  to  będzie  dla  mnie  dobre  roz-
wiązanie na starość. Ale na razie... - urwała i zerknęła
na  zegarek.  -  Powinnam  juŜ  ruszać,  jeśli  chcę  w  porę
zdąŜyć na aukcję. Jakie masz plany na dzisiejszy dzień?
-  zapytała  jakby  od  niechcenia,  spoglądając  spod  oka
na Reida.

Wzruszył ramionami i zrobił zgnębioną minę.

- Sam nie wiem. Nic konkretnego jeszcze nie

postanowiłem. Ale chyba obejrzę dom i zorientuję się,
od czego trzeba będzie zacząć ten koszmarny remont.

Callie westchnęła głęboko.

- A moŜe wybierzesz się ze mną na aukcję i pchli

targ? - spytała.

- Na aukcję i pchli targ? - powtórzył, tak jakby

tych słów nie słyszał nigdy przedtem. - Zgoda. Pojadę.
O której chcesz wyjechać?

Zastanawiała się przez chwilę.

- Muszę odwieźć do domu furgonetkę i ją roz-

ładować. Potem powinnam się przebrać i pójść do
banku, Ŝeby zrealizować czek - mówiła jakby do siebie.

- Będę gotowa za godzinę - powiedziała głośniej.

- Wobec tego zjawię się u ciebie o dziewiątej

- zaproponował Reid.

Callie potrząsnęła przecząco głową.

- Chcę jechać furgonetką. Bo jeśli uda mi się kupić

coś duŜego, będę mogła przywieźć to od razu do domu.
Wobec tego ja przyjadę po ciebie mniej więcej za
godzinę.

Reid przypomniał sobie nagle, Ŝe Callie zabrała ze

sobą duŜą drabinę.

- Pojadę teraz z tobą i pomogę ci rozładować

furgonetkę. Ta składana drabina jest dla ciebie zbyt
cięŜka, Ŝeby ją nosić.

Na końcu języka miała ciętą odpowiedź. Co on

sobie myśli? Za kogo ją ma? Za chuchro?

- Drogi panie Dillon, co roku przez całe lato mam

do czynienia z cięŜkimi drabinami - wyjaśniła z god-
nością.

Reid dojrzał wyrzut w oczach Callie.

- Nie wątpię. Ale Ŝaden człowiek przy zdrowych

zmysłach nie rezygnuje z oferowanej mu pomocy.
Odmowa nie byłaby dowodem niezaleŜności, lecz
zwykłej głupoty. Chyba zgodzi się pani ze mną, droga
panno Foster?

Westchnęła zrezygnowana. Logika argumentacji

Reida była bezsporna.

Poczekaj chwilkę, złotko - poprosił. - Zamknę

tylko dom i pojedziemy razem.

Rozkaz, szefie - mruknęła pod nosem.

Z jednej strony propozycja Reida bardzo ją ucieszy-

ła, z drugiej zaś złościła ją opiekuńczość tego męŜczyz-
ny. Tak przecieŜ jest zawsze, pomyślała. KaŜdy czło-
wiek lubi, Ŝeby się nim zajmować, i jednocześnie chce
robić wszystko sam.

Uśmiechnęła się, kiedy Reid podszedł i objął ją

ramieniem. Miała ogromną ochotę przytulić się do
szerokiej piersi tego męŜczyzny. Będąc tak blisko
niego, stałaby się mocniejsza. Siła Reida udzieliłaby się
jej.

Miewała ostatnio chwile, w których nie starczało sił,

kiedy pragnęła, Ŝeby znalazł się ktoś, kto będzie ją
wspierał, kto ją pokocha...

- Gotowa? - zapytał Reid.

Energicznym ruchem odrzuciła włosy na ramiona.

- Tak - odparła. Nonszalanckim zachowaniem

usiłowała zatuszować emocje, które nagle nią owład-
nęły w obecności tego męŜczyzny.

Szybko i sprawnie złoŜyli wspólnie drabinę i umieś-

cili ją w furgonetce. Ruszyli. Pięć minut później
zatrzymali się na podjeździe przed domem Callie.

Reid ujął w dłonie jej twarz i spojrzał głęboko w

oczy.

- Idź od razu się przebrać. A mnie pozwól, proszę,

samemu rozładować samochód. Jeśli koniecznie
chcesz, moŜesz to uznać za rewanŜ za przepyszne
ś

niadanie, którym mnie uraczyłaś. - Otworzył drzwi

i wysiadł z furgonetki.

Callie wyskoczyła z samochodu.

- Dziękuję. Wnieś wszystko do garaŜu. - Wskazała

barak stojący w głębi posesji. Z kieszeni dŜinsów
wyciągnęła klucze i otworzyła tylne drzwi do domu.

- Będę gotowa za parę minut! - zawołała.

Kiedy, przebrana, znalazła się znów na dole, zastała

Reida  stojącego  na ganku.  Trzymał  w ręku papierosa.
Okulary  przeciwsłoneczne  przewiesił  przez  palec  i
mruŜąc  oczy  przyglądał  się  otoczeniu.  Trawnikowi  i
długim grządkom na tyłach domu.

W pierwszym odruchu chciała skarcić go za to, Ŝe

pali, ale się powstrzymała. PrzecieŜ był dorosłym
człowiekiem, świadomym tego, co robi. Nie powinna
go pouczać.

Odwrócił głowę i spojrzał na Callie.

Czy to twój ogród? - zapytał.

Tak - odparła. Była bardzo dumna ze swego

dzieła i lubiła się nim chwalić.

Ładny. I duŜy. Trzeba mnóstwo wysiłku, Ŝeby go

utrzymać, prawda?

Kiwnęła głową.

Tak. Ale to się opłaca. Z tyłu uprawiam warzywa,

a pod domem zioła i kwiaty.

A to co takiego? - wskazał kępkę zielonych,

dziwacznych liści.

Callie otworzyła drzwi ganku i wyszła na zewnątrz,

Pochyliła się i dotknęła ostroŜnie rośliny.

- Wielbłądzie ucho. Nie Ŝartuję, naprawdę tak się

nazywa. To jest tymianek, a to szałwia. Tutaj nastur-
cja, a za nią lawenda. - Wskazywała kolejno rośliny.

Gdy tylko urośnie pierwsza zielona sałata, zrobię ci

sałatkę z moimi ziołowymi przyprawami. A moŜe
nawet dostaniesz w prezencie specjalną mieszankę ziół.
-

Wyprostowała się powoli. - Musimy juŜ ruszać, jeŜeli

chcemy zdąŜyć na aukcję.

Ja prowadzę, a ty pilotujesz - zaproponował Reid

i wyciągnął w stronę Callie rękę po kluczyki do wozu.

Zgoda - przystała. Wyciągnęła je z torebki i upuś-

ciła na rozwartą dłoń Reida. O mały włos, a zapytałaby
go, czy kiedykolwiek prowadził furgonetkę. Byłoby to
niestosowne pytanie. Mógłby poczuć się uraŜony.

Najpierw zatrzymali się przed bankiem. Potem

opuścili miasto i drogą wijącą się wśród pensylwańs-
kich wzgórz wyjechali na rozległą, otwartą równinę
między Clarion a Kittanning.

Dzień był przepiękny. Dotychczas nie moŜna się

było uskarŜać na tegoroczne pensylwańskie lato. Chy-
ba jednak kontyngent ładnej pogody juŜ się wyczer-
pywał.

Poprzedni rok był upalny i zupełnie bez opadów,

tak Ŝe pod koniec lata w całej okolicy zapanowała
susza. Dokuczyła Callie, która miała kłopoty z pielęg-
nowaniem roślin w swoim ogrodzie, i, co gorsza, dała
się we znaki wszystkim tutejszym farmerom.

Zajrzała do gazety.

Aukcja zaczyna się o jedenastej. Jeśli zjawimy się

z  godzinnym  wyprzedzeniem,  to  zdąŜymy  spokojnie
obejrzeć  wszystkie  rzeczy  wystawione  na  licytację  i
ewentualnie  coś  sobie  upatrzyć.  A  potem  pojedziemy
na  pchli  targ.  O  ile  się  nie  mylę,  obie  te  imprezy
odbywają się niedaleko siebie.

Zrobimy, jak zechcesz. - Reid zdjął dłoń z kiero-

wnicy i objął nią rękę Callie.

Ja tylko prowadzę. To ty kierujesz, złotko.

O, tak. Kierowała. Ale tylko na tyle, na ile on jej

pozwalał. Nie było Ŝadnego sensu się oszukiwać. Ten
męŜczyzna miał instynkt przywódcy. Był przyzwycza-

jony do rządzenia innymi ludźmi. Dla Callie było to
oczywiste.

Opuściła oczy i spoglądała teraz na duŜą i silną dłoń

Reida,  gładzącą  jej  rękę.  KaŜdym  nerwem  odczuwała
jego  dotyk  na  skórze.  Gdyby  się  odsunęła,  dałaby
poznać,  jak  wielkie  wraŜenie  robi  na  niej  ta  lekka
pieszczota. Siedziała więc dalej nieruchomo.

Postanowiła przerwać milczenie.

Czy byłeś juŜ kiedyś na aukcji? - spytała.

Nie. Dziś będę tam po raz pierwszy - odparł i

cisnął mocniej dłoń Callie.

Zanim dojedziemy na miejsce, muszę więc cię

ostrzec przed tak zwaną licytacyjną gorączką. - Zwil-
Ŝ

yła językiem zaschnięte wargi. - Czasami podczas

aukcji  ludzi  ogarnia  podniecenie,  dają  się  ponieść
emocjom  i  licytują  za  wysoko  lub  zgłaszają  się nawet
wtedy, kiedy sprzedawany przedmiot w gruncie rzeczy
ich  nie  interesuje.  Taka  gorączka  udziela  się  takŜe
stałym bywalcom aukcji, najwytrawniejszym z kupują-
cych. Skoro dziś będziesz pierwszy raz uczestniczył w
tej  imprezie,  uznałam,  Ŝe  powinnam  ci  o  tym
powiedzieć.

Callie wydawało się, Ŝe Reid ma ochotę wybuchnąć

miechem.

- Dziękuję ci, złotko, za ostrzeŜenie. Sądzę jednak,

e potrafię się powstrzymać i gorączki nie dostanę.

Wysunęła rękę z jego dłoni i westchnęła. Zrobiła, co

naleŜało. Próbowała go przestrzec. Jeśli ten cwaniak
nie chce jej słuchać, to niech potem sam sobie radzi!

Jechali dalej w milczeniu.

- Skręcamy na najbliŜszym skrzyŜowaniu - po

instruowała w pewnej chwili. - O, juŜ widać miejsce
aukcji. To tam, gdzie stoją te wszystkie samochody.

Wśród stłoczonych pojazdów Reid znalazł miejsce

do parkowania. Stanęli przy polnej drodze. Wysiedli i
zaczęli oglądać przedmioty wystawione na licytację.
Było tam niemal wszystko. Począwszy od garnków, aŜ
po maszyny rolnicze.

Popatrz! - Callie trąciła Reida w bok. Zatrzymała

się przed konikiem wystruganym z drewna. - Jestem
przekonana, Ŝe ta pomarańczowa farba jest oryginalna.
- Dotknęła lekko palcem prymitywnej, dziecinnej
zabawki.

Jak myślisz, ile moŜe mieć lat? - zapytał Reid.

Mimo woli całe to oglądanie zaczęło go wciągać.

Zrobiono ją, jak sądzę, gdzieś między rokiem

siedemdziesiątym a osiemdziesiątym zeszłego stulecia.
- Callie pochyliła się i uwaŜnie oglądała konika. - Ma
większą wartość, jeśli farba jest nietknięta i teŜ auten-
tyczna - dodała.

A co to jest? - Reid wziął do ręki jakiś metalowy

przedmiot o nie znanym mu przeznaczeniu.

To jest... To jest po prostu złom.

Przez następne trzy kwadranse łazili po polu i oglą-

dali wystawione na aukcji przedmioty. Potem zaczęła
się licytacja.

- Skąd wiesz, ile warto zapłacić za jakąś rzecz?

zapytał cicho Reid, kiedy przyglądali się sprzedaŜy

starego, sosnowego stołu z roku tysiąc osiemset czter-
dziestego.

- Po pierwsze, nie spuszczam z oka stałych kupców

odrzekła po chwili namysłu. -Najlepiej wiedzą, co ile

jest warte. Pośredniczą i odsprzedając muszą zarobić.
Jeśli licytują, to znaczy, Ŝe cena, na którą przystają, jest
jeszcze rozsądna. Wiem, jak ci ludzie wyglądają, bo stale
jeŜdŜę na wszystkie aukcje w okolicy i stąd ich znam.

Obserwowali sprzedaŜ kilku krzeseł, skrzyń i wielu

innych przedmiotów. Czas płynął powoli. Callie roz-
mawiała z jakąś starszą panią, która stała obok niej, kiedy
nagle kątem oka zauwaŜyła jakiś ruch. Odwróciła się i
zobaczyła, jak Reid podnosi w górę rękę.

Nie rób tego! - syknęła i pociągnęła go za ramię.

Dlaczego? PrzecieŜ licytuję. - Po raz drugi podniósł

rękę.

Licytujesz? - zdziwiła się Callie. - A więc proszę

przyjąć moje gratulacje, panie Dillon. - Wyciągnęła rękę i
z kpiącą miną uścisnęła Reidowi dłoń.

No to jak? Kupiłem tego drewnianego konia? Jest

mój? - zapytał rozentuzjazmowany.

Potrząsnęła głową.

Są twoje.

Są? - Nie rozumiał, co Callie ma na myśli.

Tak. Właśnie w tej uroczystej chwili stałeś się, mój

drogi, dumnym właścicielem trzech wschodnich dywanów.
Brudnych i nadgryzionych przez mole.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Trzy wschodnie dywany? Brudne i nadgryzione

przez mole? - z niedowierzaniem powtórzył Reid.

Serdecznie gratuluję! - Callie nadal ściskała mu

dłoń. - A przy okazji przekonałeś się na własnej skórze,
co to jest licytacyjna gorączka. Brawo!

Reid złym okiem popatrzył na swą rozmówczynię.

- Ile te dywany mnie kosztowały? - zapytał bez

entuzjazmu.

- Nie masz się czym martwić - zapewniła go szybko.

To były małe dywany, a właściwie dywaniki. I w kiep-
skim  stanie.  Nie  musiałeś  więc  o  nie  długo  walczyć.
Podczas  licytacji  nie  miałeś  konkurentów,  więc  wy
szedłeś  z  niej  obronną  ręką.  Kosztowały  cię  tylko
pięćdziesiąt dolarów.

KaŜdy? - zapytał ponuro.

Och, nie! Pięćdziesiąt dolarów za wszystkie trzy.

- Callie wsunęła rękę pod ramię Reida. - Chodźmy.
Musisz teraz odebrać swój wspaniały nabytek.

Ku jej zdziwieniu, Reid wydawał się zadowolony z

zakupu. Zapłacił za dywany i je odebrał.

- Wcale nie są w bardzo złym stanie - stwierdził.
Kiedy się je wyczyści, kto wie, moŜe okaŜą się

całkiem przyzwoite.

Kto wie - powtórzyła Callie i ugryzła się w język.

Mowa jest srebrem, a milczenie złotem, przypomniała
sobie w porę.

Reid wsunął portfel do kieszeni. Popatrzył przez

chwilę uwaŜnie na Callie.

Dlaczego pozwoliłaś mi je kupić? - zapytał

rozbawiony.

PrzecieŜ wiesz, jak to bywa z kolekcjonerami. To,

co dla jednej osoby jest chłamem, dla innej moŜe być
prawdziwym  skarbem.  Nie  ośmieliłabym  się  nic  ci
powiedzieć.  A  poza  tym  -  dodała  z  anielskim  uśmie-
chem  na  twarzy  -  nie  miałam  w  ogóle  pojęcia,  Ŝe
włączyłeś się do licytacji i Ŝe chcesz kupić te dywany.

Ja teŜ nie - mruknął. Po chwili westchnął i zaczął

przyglądać się swojej zdobyczy. Dywany leŜały u jego
stóp, porządnie zrolowane i przewiązane sznurkiem.
- Co mam teraz z nimi zrobić? - zapytał. Był przejęty.

Callie wzruszyła ramionami.

- Na twoim miejscu podniosłabym je z ziemi,

załadowała do furgonetki i zawiozła do domu. A tam
wepchnęłabym je na strych lub do piwnicy. Niech
następne pokolenie martwi się, co z nimi zrobić.

Reid wybuchnął śmiechem. Śmiał się długo i głośno.

Potem pochylił się i wziął pod pachę dywany.

Chodźmy stąd wreszcie. - Callie przytrzymała

Reida za ramię i zaczęła popychać w stronę zapar-
kowanego samochodu. - Zmykajmy, zanim wpakujesz
się w następne tarapaty. Pchli targ jest niedaleko stąd.
Bądź spokojny, tam ani na chwilę nie spuszczę cię z
oka.

Złotko, naprawdę nie będą takie złe, jeśli się je

porządnie wyczyści - powtarzał Reid po raz nic
wiadomo który, kiedy wrzucali dywany do furgonetki.
- Jak mam teraz jechać? - zapytał.

- Zawróć do głównej drogi, na skrzyŜowaniu skręć

w prawo. Pojedziemy kilka kilometrów na zachód.

Callie była dobrym pilotem. Szybko dojechali na

miejsce. Wyskoczyła z wozu. Od razu podeszła do
stołu, na którym wyłoŜono róŜne stare publikacje.

Znalazłaś coś interesującego? - zapytał Reid

widząc, jak Callie otwiera jakąś ksiąŜkę.

Mniej więcej - mruknęła przerzucając poŜółkłe

kartki. - Chyba niewiele jest warta, ale pamiętam, Ŝe
moja babcia miała egzemplarz tej ksiąŜki. W dziecińst-
wie uwielbiałam jej bohaterkę. Młodą, szlachetną
dziewczynę, która zbierała zioła i leśne kwiaty.

Reid wyjął ksiąŜkę z rąk Callie. Przeczytał na głos

nazwisko widniejące na zniszczonej okładce:

Gene Stratton Porter. Kim on, do licha, był?

Nie on, lecz ona - poprawiła Callie. - Gene

Stratton Porter to kobieta. Bardzo popularna powieś-
ciopisarka z początku tego wieku. Współczesna takim
autorom, jak Booth Tarkington, Sherwood Anderson,
Zana Grey i H.G. Wells.

Zana Grey? - Reid zareagował natychmiast na

dźwięk tego nazwiska. - Jako chłopak czytywałem
jego westerny. Mój brat je zbierał. Czy chcesz kupić tę
ksiąŜkę? -spytał, wskazując egzemplarz, który Callie
nadal trzymała w ręku.

Jeszcze nie wiem. To zaleŜy, czy dogadam się ze

sprzedawczynią w sprawie ceny.

Reid cofnął się o krok i wziął się pod boki.

- No to sobie popatrzę, jak to robisz - szepnął

Callie do ucha. - A więc idź i działaj, ślicznotko!

Dziewczyna poczerwieniała z radości i podniecenia.

- No to sobie popatrz, jak kupuje na targu praw

dziwy profesjonalista.

Nie upłynęło nawet pięć minut, a miała juŜ pod

pachą ksiąŜkę pani Gene Stratton Porter.

Szybko to załatwiłaś - pochwalił Reid, ruszając

za Callie. - Kupiłaś tanio? Po twojej minie nie mogę się
zorientować.

O to właśnie chodzi - odparła zadowolona. - Tak.

Nawet bardzo tanio.

Popatrzył na nią z podziwem.

Callie Jean Foster, w razie gdybym kiedykolwiek

zapomniał, musisz mi zawsze przypominać, Ŝebym
nigdy nie siadał z tobą do pokera. Te błękitne oczęta są
niezwykle zwodnicze. Nie mogę im ufać.

Reidzie Dillon, o czym ty mówisz? - spytała,

spoglądając na niego niewinnym wzrokiem.

Uznał, Ŝe będzie rozsądniej zmienić temat.

Dokąd teraz jedziemy? - Był przekonany, Ŝe

obejrzeli juŜ wszystko, co wystawiono na sprzedaŜ.

Jeszcze się trochę rozejrzę i sprawdzę, czy gdzieś

nie ma starego szkła - powiedziała zamyślona. - No i
porcelany.

Zaczęli znów przepychać się wśród ludzi. Targ

zgromadził wiele osób. KaŜda z nich polowała na coś,
na czym najbardziej jej zaleŜało.

Dzisiejszego przedpołudnia Reid dowiedział się o

sobie  zupełnie  nowej  rzeczy.  Odkrył  bowiem,  Ŝe
nieobce  jest  mu  podniecenie  towarzyszące  takiemu
polowaniu.  Zaczynał  powoli  pojmować,  dlaczego  idą-
ca obok niego dziewczyna z własnej i nieprzymuszonej
woli ugania się po targach i aukcjach.

Kolekcjonowanie wymaga wielu umiejętności. Do-

brego oka, spostrzegawczości i gustu, pewnej wiedzy z
dziedziny historii sztuki oraz na temat rzemiosła. A
takŜe wyobraźni, sprawiającej, Ŝe przeróŜne przed-

mioty z odmiennych okresów historycznych i kręgów
kulturowych, kiedy się je zgromadzi, stworzą har-
monijną całość. W przeciwnym bowiem razie stałyby
się przypadkową mieszaniną.

Stał, przysłuchując się rozmowie małŜeństwa w śre-

dnim  wieku,  wyliczającego  na  głos  zalety  duŜego,
wiejskiego  stołu,  który  jemu  teŜ  się  podobał.  Nagle
zorientował  się,  Ŝe  Callie  gdzieś  się  zapodziała.  Od-
szukał  ją  wzrokiem.  Stała  przy  sąsiednim  straganie  i
uwaŜnie oglądała jakąś kolorową tkaninę.

Podszedł i dotknął lekko ramienia dziewczyny.

Podoba ci się? - zapytał. Z bliska zobaczył, Ŝe

Callie trzyma w ręku grubą, pikowaną narzutę na
łóŜko.

Tak, bardzo. Popatrz, jakie ma piękne aplikacje.

Delikatny, kwiecisty wzór. Jest naprawdę śliczna. -
Jeszcze raz pogładziła dłonią tkaninę, westchnęła i z
Ŝ

alem w oczach odłoŜyła narzutę na bok.

Czoło Reida przecięła głęboka zmarszczka.

Rezygnujesz z kupienia tej narzuty?

Tak.

Reid objął Callie ramieniem.

Dlaczego? - zapytał, spoglądając na jej posmut-

niałą twarz.

Bo jest bardzo droga. Kosztuje kilkaset dolarów. Na

wydanie takiej masy pieniędzy nie mogę sobie pozwolić.
Wiesz przecieŜ, Ŝe jestem nauczycielką. To zawód
kiepsko płatny. - Callie wyprostowała się

i uniosła głowę. Dawała w ten sposób do zrozumienia
Reidowi, Ŝe całą rozmowę na temat narzuty uwaŜa za
zakończoną. - Obejrzę teraz stragany ze szkłem.

- Poczekaj. Gdzieś tutaj widziałem scyzoryki i stare

strzelby - powiedział, idąc obok Callie i wskazując

inny kierunek niŜ ten, w którym ruszyła. - Chciałbym
im się przyjrzeć. Spotkajmy się za pół godziny przy tym
duŜym klonie. Dobrze? Kiwnęła głową.

- Zgoda. Za pół godziny.

Reid pochylił się i pocałował ją lekko w usta.

Patrzył, jak odchodziła. Po chwili zginęła w tłumie.

Odwrócił się i zdecydowanym krokiem poszedł tam,
dokąd zamierzał.

Nie minęło jeszcze pół godziny, kiedy Callie zoba-

czyła  Reida  idącego  w  jej  kierunku.  Trzymał  ręce  w
kieszeniach.  Z  jego  twarzy  emanowała  radość,  a  oczy
lśniły  blaskiem,  którego  wcześniej  nie  dostrzegła.
Wyglądał inaczej niŜ przedtem. Wydawał się z czegoś
zadowolony, wręcz dumny z siebie.

Niczego nie kupiłeś - stwierdziła.

Nie znalazłem niczego, co by mi się spodobało.

Zresztą wystarczy obejrzeć jedną strzelbę, Ŝeby wie-
dzieć, jak wyglądają wszystkie.

Słysząc te słowa Callie roześmiała się głośno.

Jesteś niemoŜliwy! Mówisz okropne rzeczy. To

postawa niegodna kolekcjonera! - OdłoŜyła na ladę
szklane naczynie, które miała w ręku. - JuŜ chyba
obejrzałam wszystko, co chciałam. A ty?

Nie przyszło mi nawet do głowy, Ŝe potrafię

spędzić tutaj przyjemnie aŜ tyle czasu. To wciąga -
przyznał. - Zaczyna mnie jednak ssać w Ŝołądku. Pora,
Ŝ

eby coś zjeść. - Podniósł rękę i spojrzał na zegarek. -

Nic dziwnego, Ŝe zgłodniałem. Jest juŜ po pierwszej.
Czy wiesz, gdzie w tej okolicy znajduje się najbliŜsza
restauracja? PokaŜesz, jak tam dojechać?

Wiem. I pokaŜę - odparła Callie.

Ruszyli przez pole do zaparkowanej furgonetki.

Było późne popołudnie, kiedy Reid zatrzymał sa-

mochód na podjeździe pod domem Callie. Wyłączył
silnik i spojrzał na swoją pasaŜerkę. Obdarzył ją
szerokim, serdecznym uśmiechem.

Dziękuję, Ŝe zabrałaś mnie z sobą - powiedział.

A ja jestem wdzięczna, Ŝe zgodziłeś się pojechać

odrzekła. - Dasz się zaprosić na mroŜoną herbatę?

Roześmiała się wesoło. - Zaczyna wyglądać na to, Ŝe

częstowanie cię mroŜoną herbatą staje się moim zwy-
czajem.

Reid siedział nieruchomo. Milczał.

- Słyszałeś, co mówiłam? - spytała Callie.
Ocknął się szybko z zamyślenia.

- Tak. Przepraszam. Dziękuję za zaproszenie.

Wejdź do domu i poczekaj na mnie. Chciałbym tu
zostać przez chwilę i obejrzeć moje dywany.

Nie miała pojęcia, po co Reid chce je znowu

oglądać, ale nie zapytała o to.

- Dobrze. JuŜ idę. Daj mi tylko kluczyki od

samochodu. Na tym samym kółku mam klucz od
domu.

Rzucił pęk kluczy w jej stronę. Złapała je zręcznie.

- Zaraz przyjdę - zapewnił.

W domu od razu pootwierała wszystkie okna i

drzwi, Ŝeby przewietrzyć mieszkanie. Potem poszła do
kuchni. Z szafki wyjęła dwie szklanki, a z lodówki
dzbanek z herbatą.

Usłyszała kroki na ganku. Odwróciła się w stronę

drzwi. Reid stanął na progu kuchni. Pod pachą trzymał
duŜy pakunek. PołoŜył go na stole.

To dla ciebie - powiedział.

Dla mnie? - zdziwiła się Callie. - Nie rozumiem...

- urwała. Raz po raz przenosiła wzrok ze stojącego

obok męŜczyzny na paczkę w brązowym papierze,
przewiązaną zwykłym sznurkiem.

Zdejmij opakowanie. Chyba chcesz zobaczyć, co

jest w środku?

Mam otworzyć? - spytała niepewnie. - Sięgnęła

po paczkę. DrŜącymi rękoma rozwinęła gruby papier.
Na stole ujrzała pikowaną, barwną narzutę z aplikac-
jami w postaci kwiatów.

Och, nie rozumiem... - Była zaskoczona.

To prezent.

Prezent dla mnie - powiedziała zduszonym gło-

sem.

Tak. Dla ciebie. Tak się zachowujesz, jakbyś

nigdy nie dostawała Ŝadnych upominków. - Reid zaczął
się śmiać, ale natychmiast przestał, zobaczywszy
powaŜny wyraz twarzy Callie.

Na ogół nie dostaję. Od śmierci ojca - powiedzia-

ła cicho. - Przedtem od czasu do czasu coś mi kupował.
-Westchnęła głęboko. - Reidzie, to cudowny prezent.
Wspaniały.

Podszedł bliŜej i stanął za jej plecami. PołoŜył ręce

na drobnych ramionach. Jego oddech muskał złote
włosy.

- Callie, chciałem, Ŝebyś miała tę narzutę.
Odwróciła twarz. W niebieskich, głębokich oczach

dojrzał niemą prośbę o zrozumienie. I wybaczenie.

Nie mogę przyjąć tak kosztownego prezentu. To

nie byłoby w porządku.

To jest w porządku - zapewnił stanowczo. - Nie

rozumiesz, Ŝe chcę, abyś miała tę narzutę? To czysty
egoizm z mojej strony. Jestem piekielnie zadowolony,
Ŝ

e mogę ofiarować coś, co ci się podoba.

Zdjął dłonie z karku Callie i objął ją w talii.

- To nie egoizm. UwaŜam, Ŝe jesteś jednym z naj

milszych ludzi, jakich kiedykolwiek poznałam - od
parła niemal jednym tchem.

Przytuliła twarz do piersi Reida. Czuła się teraz

bezpiecznie.

Dziękuję za prezent - szepnęła cicho. - Bardzo

dziękuję.

Nie ma za co, złotko -mruknął Reid. - Nie ma za

co.

Nie ma za co? pomyślała ze zdumieniem Callie.

PrzecieŜ  to  był  wspaniały,  wręcz  cudowny  gest!  Reid
nieświadomie  otworzył  nim  drogę  do  jej  serca,  poru-
szył najczulsze struny. śadne słowa nie byłyby w stanie
wyrazić  tego,  co  ten  podarunek  dla  niej  oznaczał.
Oczywiście,  symbolicznie.  Reid  pragnął  zrobić  jej
przyjemność. Myślał o niej.

Spojrzała na niego. Porwał ją w ramiona, podniósł

w górę, tak Ŝe znalazła się w powietrzu.

Reid wpił się gorączkowo w wargi Callie. Zarzuciła

mu ręce na szyję i z zapamiętaniem oddała pocałunek.

Usiadł na krześle, nie wypuszczając jej z objęć.

Rozsunął nogi, tak Ŝe znalazła się między nimi.
Dotykał teraz dłońmi bawełnianej sukienki, pod cienką
warstwą ubrania wyczuwając ciało.

Poczuł nagle nieprzepartą chęć, by pieścić tę dziew-

czynę. Spojrzał jej prosto w oczy.

- Callie Jean Foster, muszę cię dotknąć. - Zaczął

powoli rozpinać guziki bluzki. - Nie bój się, nie zrobię
ci krzywdy - dodał powaŜnym tonem, nie odrywając
wzroku od jej oczu.

- Wiem - szepnęła głosem schrypniętym z wraŜenia.
Zsunął z ramion bluzkę, a potem koronkowy

biustonosz.

Po chwili serce Callie znalazło się pod ciepłą dłonią.

A kiedy lekko ścisnął nabrzmiałą pierś, zamknęła oczy
i z jękiem odrzuciła w tył głowę.

W tej chwili poza Reidem i odczuciami, które w niej

wywoływał, nic się nie liczyło. Głaskał ją i pieścił.
Podniecał kaŜdym ruchem. Sprawiał, Ŝe topniała w je-
go rękach. Stawała się uległa.

Podniosła powieki. Nie odrywając wzroku od oczu

Reida, powiedziała cicho, lecz bardzo wyraźnie:

- Ja teŜ chcę cię dotykać.

Wsunęła ręce pod jego koszulę. Rozpięła guziki,

odsłoniła szeroką, umięśnioną pierś. Przesuwała pal-
cami po gładkiej skórze. Zatrzymała dłonie na małych,
twardych sutkach.

Była zafascynowana jego bliskością. Zapomniała o

strachu i przezorności. Wyzbyła się zahamowań.

Byli teraz oboje obnaŜeni do pasa. Zatopili w sobie

wzrok. DrŜeli na całym ciele.

Wokół sutków Callie Reid zaczął kreślić wymyślne

wzory. A potem nachylił się i tam, gdzie przed chwilą
błądziły ruchliwe palce, znalazł się jego język.

Instynktownie wyciągnęła ręce, Ŝeby objąć Reida i

przytuliła się mocno do niego. Ścisnął jej dłonie w
Ŝ

elaznym uchwycie. Oddychał szybko i nierówno. Na

chwilę oparł czoło na czubku głowy Callie. Westchnął
i - ku największemu jej zdumieniu - odsunął się i
zaczął ją ubierać. Delikatnie, powoli, lekko drŜącymi
dłońmi, lecz ze stanowczością.

Był spokojny i opanowany. Pozbył się wszelkich

emocji.

- Dlaczego? - zapytała. - Dlaczego przerwałeś?

- dodała szeptem.

Odpowiedź była jednoznaczna i wyczerpująca.

- Bo wszystko między nami dzieje się za szybko.

Reid uśmiechnął się i wstał z krzesła. Zapiął koszulę.

Marzę o tym, Ŝeby znaleźć się z tobą w łóŜku. Pragnę

kochać się z tobą. Ale uwaŜam, Ŝe jest na to za
wcześnie. To niestosowny moment.

Collie kiwnęła głową. Dopiero teraz poczuła, jak

bardzo drŜy na całym ciele.

Nie spuszczając wzroku z Callie, mówił dalej:

- Nie naleŜysz do kobiet, które potrafiłyby pójść do

łóŜka z męŜczyzną po pięciu dniach znajomości i nadal
miały szacunek do siebie. Nie chcę, do diabła, być tym
facetem,  który  zrobi  ci  krzywdę  -  urwał.  Wpychał
teraz  niezdarnie  koszulę  do  spodni.  -  Callie  Jean
Foster,  musisz  wiedzieć  jedno.  śe  bardzo  cię  pragnę.
Ale  nie  jestem  narwanym,  bezmyślnym  szczeniakiem
szukającym  szybkich  i  łatwych  przygód.  Mam  trzy-
dzieści sześć lat. Będę kochał się z tobą dopiero wtedy,
kiedy będę przekonany, Ŝe ty teŜ tego chcesz. I Ŝe nie
oddajesz mi się z jakiejś idiotycznej wdzięczności.

Callie nie rozumiała, o czym mówi Reid.

Z wdzięczności? - powtórzyła. - Jakiej?

To przecieŜ oczywiste. Za prezent. Bo od tego

wszystko się zaczęło.

Popatrzyła na niego z największym zdumieniem.

Jeszcze nigdy nie była tak zaskoczona. I nagle ogarnął
ją pusty śmiech. Śmiała się, śmiała i w Ŝaden sposób nie
mogła się opanować. Wreszcie uspokoiła się na tyle, Ŝe
zdołała powiedzieć:

Przyznaję się bez bicia, Ŝe w stosunku do ciebie

ywię róŜne uczucia. Ale zapewniam cię, Ŝe wdzięcz-

ność do nich nie naleŜy. - BoŜe, co za zdumiewające
rzeczy wygaduje ten męŜczyzna!

Jesteś pewna? - spytał.

- Oczywiście.

Doprowadził wreszcie swój strój do porządku.

Tak czy inaczej, nie chciałem wykorzystać chwili

twojej słabości.

I dobrze zrobiłeś - przyznała uczciwie Callie. -

Dziękuję, Ŝe zapanowałeś nad sytuacją.

Ujął w dłonie jej spłonioną twarz.

- Nie dziękuj, złotko. Następnym razem nie licz na

moją  szlachetność.  Nie  jestem  wcale  pewien,  czy
potrafię się powstrzymać. Coś mi się zdaje, Ŝe miałem
dostać  mroŜoną  herbatę.  Potem  zabiorę  moje  bezcen-
ne  dywany  i  ruszę  do  domu.  Czekam  na  ciebie  jutro,
panno  Foster.  Musisz  wcześnie  rozpocząć  robotę
i pracować dziarsko.

Callie zasalutowała i strzeliła obcasami.

- Wedle rozkazu, panie Dillon.

Odwróciła się na pięcie, sięgnęła po szklanki i pode-

szła do lodówki po nowe kostki lodu.

- Pana Dillona czeka jutro wielka niespodzianka.

Nie ma pojęcia, jak wcześnie i jak dziarsko Callie Jean
Foster przystąpi do pracy!

ROZDZIAŁ SZÓSTY

- W porządku, Callie Jean. Postawiłaś na swoim

- mruknął pod nosem zaspany Reid, usiłując przy
gładzić rozczochrana czuprynę.

Wyglądał zupełnie jak potęŜny brązowy nie-

dźwiedź,  wyrwany  z  głębokiego  zimowego  snu.  Miał
zarost  na  twarzy.  Raziło  go  ostre,  poranne  słońce.
Ponurym  wzrokiem  popatrzył  na  drobną  postać  ko-
biecą, stojącą na drabinie.

Był boso, ubrany w spłowiałe dŜinsy, włoŜone w

pośpiechu. Oprócz spodni nie miał na sobie nic.

Callie z niewinną miną rzuciła okiem na Reida.

Udawała, Ŝe nie ma pojęcia, o co mu chodzi.

Co miał pan na myśli, panie Dillon, mówiąc, Ŝe

postawiłam na swoim?

Droga panno Foster - głos męŜczyzny nie za-

brzmiał przyjemnie dla ucha - nie lubię w taki sposób
rozpoczynać  poniedziałku  ani,  prawdę  mówiąc,  Ŝad-
nego innego dnia tygodnia. - Reid lekko rozstawił nogi
i  wsunął  palce  za  pasek  spodni.  -  Oboje  świetnie
wiemy,  Ŝe  przez  poprzednie  sześć  dni  roboczych  zja-
wiała się tu pani o szóstej rano, dokładnie z wybiciem
zegara.  Robiła  to  pani  rozmyślnie.  Z  premedytacją.
Oboje  wiemy  takŜe,  iŜ  była  to  zemsta  za  to,  co
powiedziałem w poprzedni poniedziałek.

Zemsta? - ze zdumieniem w głosie powtórzyła

100

Callie. Nie odrywała juŜ więcej wzroku od ściany i
dalej pracowała zawzięcie.

- Przyznaję, Ŝe mogło się wydawać, iŜ poleciłem

pani pracować dziarsko i wcześnie rozpoczynać malo-
wanie. Być moŜe moje słowa zabrzmiały wówczas zbyt
autorytatywnie.

Callie popatrzyła na Reida z wysokości drabiny.

Być moŜe? - powtórzyła lodowatym tonem.

No, zgoda. - Westchnął. - Nie będę upierał się

przy swoim. Chyba rzeczywiście nie powinienem uŜy-
wać wyraŜenia „być moŜe" - przyznał ponuro. - Ale
czy jest jakiś sensowny powód, dla którego zjawia się
tu pani juŜ o szóstej rano i zaczyna robić dziki hałas,
skrobiąc i drapiąc deski oraz waląc w ściany?

Po pierwsze, panie Dillon, nie skrobię, nie drapię

i  nie  walę  w  ściany  -  z  godnością  odparła  Callie.  -
Przynajmniej  nie  z  samego  rana.  A  po  drugie,  przez
cały  czas  bardzo  się  staram  nie  zakłócać  pańskiego
snu.  Nie,  to  nie  jest  powód,  dla  którego  tak  wcześnie
zaczynam  pracę  -  poinformowała  Reida,  maczając
pędzel  w  farbie.  -  Mam  nadzieję,  Ŝe  pamięć  pana  nie
zawodzi.  Wie  pan  przecieŜ,  iŜ  staram  się  odnowić
równocześnie  aŜ  dwa  domy.  Pański  i  własny.  Muszę
takŜe  zajmować  się  ogrodem.  Przez  cały  poprzedni
tydzień, oprócz niedzieli, pracowałam cięŜko od świtu
do nocy.

No dobrze, złotko - Reid zmienił ton. - Masz

rację, nie powinienem się uskarŜać - przyznał z mar-
sem na czole. Dobrze wiedział, Ŝe tej rundy wygrać mu
się nie udało.

Słysząc jego słowa Callie natychmiast złagodniała.

- Jestem zadowolona, Reidzie, Ŝe mogę ci pomóc.

Wiesz o tym. A ponadto zrobiłeś mi przepiękny

101

prezent. Narzuta podoba mi się coraz bardziej. PołoŜy-
łam ją na swoim łóŜku.

Być moŜe kiedyś mi ją pokaŜesz - powiedział

powoli, lekko schrypniętym, zmysłowym głosem, pod
wpływem którego poczuła dreszcze.

Być moŜe kiedyś ci ją pokaŜę - powtórzyła

machinalnie.

Twarz Reida nagle się oŜywiła.

- Mam pomysł, złotko. Zaraz pójdę się ubrać

i pomogę ci w malowaniu. Pod warunkiem Ŝe przez
cały czas będę mógł stać obydwiema nogami na ziemi.
Dasz mi krótką lekcję i chyba będę potrafił ciągnąć
pędzlem po ścianie.

- Twoja pomoc bardzo się przyda - odparła Callie.

Otrzymasz trudne i odpowiedzialne zadanie. Trzeba

podwiązać wszystkie rododendrony rosnące przy ścia-
nie  za  naroŜnikiem  domu  i  dobrze  je  okryć.  Zaraz
zaczynam  tam  pracę  i  nie  chcę  połamać  gałęzi  ani
spryskać  ich  farbą.  Linkę  nylonową  i  płachty  znaj-
dziesz w furgonetce. MoŜesz od razu iść po nie.

Zgoda. PodwiąŜę te piekielne krzaki, ale najpierw

muszę się ubrać i zjeść śniadanie. Dopiero wtedy będę
nadawał się do pracy. Czy juŜ coś jadłaś? - zapytał,
otwierając drzwi do kuchni.

Tak. Owoce i kiełki pszenicy - odrzekła, wiedząc

doskonale, Ŝe jej śniadaniowe menu wzbudzi
obrzydzenie Reida. I nie przeliczyła się. Mruknął pod
nosem coś niezrozumiałego i po chwili zniknął w głębi
domu.

O rany, ten upał jest potworny! - jęczał kilka

godzin później, opatrując krzewy, których liczba wy-
dawała mu się równa nieskończoności. Miał dość tej
roboty. Pot spływał mu ciurkiem po plecach, tworząc

102

mokry ślad na bawełnianej koszulce. Piekły podrapane
ręce i ramiona.

Callie zsunęła się z drabiny i zaczęła uwaŜnie

przyglądać się rododendronom.

- Zastanawiam się, czy nie naleŜałoby ich trochę

przyciąć - powiedziała po chwili zastanowienia.

Zapadła niezręczna cisza.

Reid zmełł w ustach jakieś przekleństwo. W jego

oczach ukazały się złe błyski.

- Nie, chyba nie wymagają przycięcia - Callie

wycofała się i uśmiechnęła ciepło do Reida. -Wykona-
łeś świetną robotę - pochwaliła swego pomocnika.

Odetchnął z ulgą.

- Mam teraz ochotę na zimne piwo. Napijesz się?

- zapytał pogodnie.

Piwo przed lunchem?

Jestem pewny, Ŝe gdzieś na kuli ziemskiej ludzie

zjedli juŜ ten posiłek.

Jeśli tak - Callie szybko przyjęła wyjaśnienie

Reida - to zgoda. Napiję się z przyjemnością.

Dzień był wyjątkowo upalny i parny. Z nieba lał się

prawdziwy Ŝar. Pracując dalej, wypili jeszcze kilka piw.

- Nie sądziłam, Ŝe będę piła piwo podczas lunchu.

- powiedziała Callie, kiedy po posiłku wracali do
pracy.

Przywiozła w termosie, zimną zupę i kawał pełno-

ziarnistego chleba własnego wypieku. Wiedziała, Ŝe te
potrawy Reidowi nie zaszkodzą.

Złotko, nie musisz codziennie mnie karmić w po-

łudnie. Muszę jednak przyznać, Ŝe gotujesz świetnie.

Ktoś musi zadbać o twój Ŝołądek - powiedziała,

dając niedwuznacznie do zrozumienia, Ŝe on sam tego
nie robi. - Przeniosę się teraz na drugą stronę domu

103

i zacznę od piętra. Jeśli nadal chcesz mi pomagać, to
oczyść deski przy parterowych oknach.

- Człowiek nie ma chwili wytchnienia! - jęknął

Reid. Wziął skrobaczkę i papier ścierny, i zaczął
czyścić futrynę okienną, z której odłaziła farba.

Pracowali w ciszy i skupieniu.

Minęła godzina, potem druga. Zrobiło się niesamo-

wicie gorąco i parno. Nie do wytrzymania. Nie było
czym oddychać.

Callie odwróciła wzrok od ściany i popatrzyła na

niebo.

Słuchaj - zawołała do Reida - chyba będzie burza.

Nadciągają czarne chmury. Popatrz. O tam, od
zachodu.

Masz rację. Lepiej zacznijmy się zbierać. Deszcz

moŜe lunąć lada chwila.

Callie zsunęła się z drabiny. Wymyła pędzel i scho-

wała    narzędzia  do  furgonetki.  Reid  złoŜył  drabinę  i
władował  ją  na  samochód.  Gdy  zaciągali  plandekę,
niebo  przecięły  błyskawice.  Rozległy  się  grzmoty.
Lunął  nagle  tak  rzęsisty  deszcz,  jakby  oberwała  się
chmura.  Zanim  dobiegli  do domu, nie  zostało na  nich
suchej nitki.

Przemoczeni, wpadli do kuchni. Woda kapała z

ubrań na podłogę.

- Pójdę po coś do wytarcia - powiedział Reid.
Wrócił po chwili z ręcznikami pod pachą. ZdąŜył

przebrać się w suche dŜinsy. Miał na sobie nie dopiętą
czystą koszulę.

Patrząc na niego, Callie ponownie zdała sobie

sprawę z ogromnej witalności tego męŜczyzny. Miała
nieprzepartą ochotę przytulić się do niego. JakŜe
czułaby się bezpiecznie! Stałaby się silniejsza.

104

Brakowało jej w Ŝyciu opiekuńczych ramion, męskiego

wsparcia. Dopiero teraz uprzytomniła sobie, jak dotkliwy
jest ten brak.

-Callie...

Na dźwięk swego imienia drgnęła gwałtownie.

Oprzytomniała.

Callie, przyniosłem ci płaszcz kąpielowy. Zrzuć

przemoczone ubranie. WłoŜymy je do suszarki. Nie udało
mi się znaleźć Ŝadnej rzeczy, która by na ciebie pasowała.
Jesteś taka niska... to znaczy drobniutka -poprawił się
szybko. Z szerokim uśmiechem wręczył Callie ogromny
szlafrok. - Nic lepszego nie miałem.

Dziękuję. - Wzięła szlafrok i ręcznik.

Jeśli chcesz, skorzystaj z łazienki. Na dole. - Pokazał

jej właściwe drzwi.

wietnie wiedziała, gdzie na parterze jest łazienka.

PrzecieŜ od tygodnia tu pracowała.

Zdjęła mokre ubranie, wytarła się ręcznikiem i

ubrała w szlafrok. Sięgał prawie do ziemi. Podwinęła
rękawy.

Spojrzała odwaŜnie w lustro, w którym spodziewała się

zobaczyć paskudny obraz swojej twarzy, kiedy nagle
rozległo się pukanie do drzwi.

Pewnie potrzebujesz grzebienia. Weź mój. Jest

czysty. Podaj mokre rzeczy, od razu włoŜę je do
suszarki.

Dziękuję.

Callie lekko uchyliła drzwi i przez wąską szparę

wysunęła swoje ubrania i wzięła grzebień od Reida.

Zaczęła rozczesywać splątane włosy. Było to trudne

zadanie.

Bez makijaŜu i z mokrą głową, zdobyła się wreszcie na

odwagę i wyszła z łazienki.

105

Reid obserwował błyskawice na niebie. Słysząc

kroki Callie, odwrócił się od okna.

- Jak się czujesz? - zapytał. I nagle na jej widok

zaczęły mu drgać kąciki ust, a oczy zrobiły się podejrzanie
błyszczące. Zasłonił usta dłonią. Udał, Ŝe się zakrztusił.

Poczuję się lepiej, kiedy wyschnie moje ubranie

odparła Callie. Nie dała się zwieść. Świetnie wiedzia-
ła, Ŝe Reida rozśmieszył jej wygląd.

Przepraszam, złotko -powiedział. - Nie chciałem

być niegrzeczny. Roześmiałem się tylko dlatego, Ŝe tak
cholernie sympatycznie i ładnie teraz wyglądasz.

Miło, Ŝe tak sądzisz - mruknęła, ale w jej głosie

nie było urazy.

Patrzył na nią juŜ bez uśmiechu. Poczuła w nim

natychmiastową zmianę. Sama nagle uprzytomniła
sobie, Ŝe pod cięŜkim szlafrokiem jest zupełnie naga.
Wiedziała, Ŝe Reid teŜ jest tego świadomy.

Zobaczyła, jak pociemniały mu oczy. Odwrócił
wzrok.

- Weźmy sobie po piwie i chodźmy do pokoju

zaproponował lekko schrypniętym głosem.

Callie skinęła głową. Nie miała ochoty na rozmowę.

Reid teŜ nie.

Usiedli w saloniku na przeciwległych końcach ka-

napy i przez kilka minut bez słowa sączyli piwo.

Chyba ten deszcz jest potrzebny - powiedział

Reid spoglądając w okno.

Chyba tak - przyznała Callie. - Jeśli jednak nadal

będzie tak ulewny, moŜe przynieść więcej szkody niŜ
poŜytku.

I znów w pokoju zapanowała niezręczna cisza. Było

tylko słychać głośne tykanie zegara, od czasu do czasu
zgrzyt jakiejś spręŜyny w wysłuŜonej kanapie i uderze-
nia kropli deszczu o dach.

106

Nagle Reid odwrócił się w stronę Callie. Obdarzył ją

ciepłym uśmiechem.

- Zachowujemy się głupio - powiedział.
Callie poczuła promieniujące od niego ciepło.
- Masz rację. - Skinęła głową. - Nie jesteśmy

przecieŜ parą smarkaczy.

Głos Reida brzmiał teraz bardzo łagodnie.

- Udowodniliśmy to sobie juŜ w samochodowym

kinie, Callie Jean Foster.

Dziewczyna wcisnęła się jeszcze głębiej w kąt kanapy.

Postanowiła sprowadzić rozmowę na tematy bardziej
neutralne.

- Czy moŜesz mi powiedzieć, dlaczego spędzasz tu

lato? - zapytała.

- Chyba ci to juŜ wyjaśniłem - odparł.
Wiedział świetnie, Ŝe nic Callie nie mówił. Była tego

pewna.

- Nie - stwierdziła z uśmiechem na twarzy.
Wypił łyk piwa.
-

MoŜna by rzec, Ŝe przyjechałem tutaj na polecenie

lekarza.

Lekarza?

Reid pochylił się i zaczął wyciągać nitki z obicia

kanapy.

Nie byłem na urlopie mniej więcej od trzech lat.

Nazbierało się więc sporo wolnych dni. Jim uznał, Ŝe
powinienem coś z nimi zrobić.

Jim, to znaczy twój lekarz?

Tak. Jim Andrews. Jest takŜe moim przyjacielem,

Chodzi o twój Ŝołądek, prawda? Kiedy roz-

mawialiśmy po raz pierwszy, mówiłeś, Ŝe jeśli nie zmienisz
trybu Ŝycia, to dorobisz się wrzodu.

Podniósł brwi i uśmiechnął się krzywo.

107

- Masz, złotko, znakomitą pamięć.

Callie wcale nie była pewna, czy to komplement.

- Czasami. Jeśli coś mnie interesuje - przyznała.

Nie przyszło jej do głowy, Ŝe Reid podtrzyma ten
wątek.

- Rzeczywiście to cię interesuje? - zapytał.
Callie poczuła utkwiony w sobie wzrok siedzącego

obok męŜczyzny.

Tak. Jeszcze mi nie powiedziałeś, na czym polega

twoja praca.

Wiem - przyznał. - Chyba dlatego, Ŝe moje złe

samopoczucie  ma  z  nią  bezpośredni  związek.  Jestem
wiceprezesem  spółki  zajmującej  się  międzynarodowy-
mi  rozliczeniami,  pracującej  dla  zakładów  stalowych
Branigana.

Callie podniosła wzrok.

Co to oznacza?

To oznacza cholerny ból głowy. A raczej Ŝołądka

- powiedział z ironią. - Czy wiesz coś o pensylwańskim
przemyśle stalowym?

Niewiele - odparła zgodnie z prawdą. - Podobnie

jak większość ludzi, wiem tylko, Ŝe od kilku lat
przeŜywa kryzys.

Niemal od zawsze Pensylwania była królestwem

stali.  A  teraz?  Zajmuje  dopiero  trzecie  miejsce  i  wy-
przadziły  ją  Indiana  i  Ohio.  W  całych  Stanach  Zjed-
noczonych  produkujemy  obecnie  blisko  o  połowę
mniej stali niŜ w ostatnim pomyślnym roku, to znaczy
w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym.

O ile wiem, zagraniczna konkurencja stała się

powaŜnym zagroŜeniem takŜe dla innych gałęzi nasze-
go przemysłu - dorzuciła Callie.

Tak. Nie masz nawet pojęcia, jak bardzo nas to

108

pogrąŜa!  Japonia  potrafi  wytwarzać  stal  o  połowę
mniejszym  kosztem.  Nawet  Kanada  produkuje  znacznie
taniej  niŜ  my.  Doszło  juŜ  do  tego,  Ŝe  jedna  czwarta  stali
kupowanej w Stanach Zjednoczonych pochodzi z obcych
krajów.

Co oznacza drastyczne zmniejszenie się zatrudnienia

- ponurym głosem dodała Callie.

To prawdziwe nieszczęście, które w przemyśle

stalowym dotknęło wielu ludzi. Jest jeszcze jeden powaŜny
problem. Trzeba jak najszybciej zmodernizować nasze
fabryki.

Cała ta sytuacja odbija się na twoim zdrowiu,

prawda? Musi ci być bardzo cięŜko. - Callie wyciągnęła
rękę i dotknęła dłoni Reida. Poczuła uścisk jego palców.

Przez prawie cały zeszły rok jeździłem po świecie, Ŝeby

poznać  najnowocześniejsze  metody  produkcji.  Świetną
technologią  dysponują  Japończycy.  Jej  zastosowanie
bardzo  by  nam  pomogło.  Pozwala  na  zaoszczędzenie
energii, skrócenie czasu wytwarzania i uzyskanie  stali  o
lepszej jakości.

Pewnie masz rację. Znasz się na tym. - Callie

wzruszyła lekko ramionami. - Jedno jest dla mnie pewne.
Jesteś pod ciągłą presją, której nie moŜesz uniknąć, bo
sytuacja cię przerasta. śyjesz więc w sta-łym napięciu. W
bezustannym stresie. I przypłacasz to chorobą Ŝołądka.

Reid podniósł rękę i zdecydowanym gestem po-

wstrzymał dalsze wywody Callie.

- Zaczynasz teraz mówić zupełnie jak mój lekarz.

Jim ciągle powtarza, Ŝe grupę największego ryzyka
stanowią ludzie przedsiębiorczy i ambitni, którzy
wymagają zbyt wiele od siebie. śyją w ciągłym stresie.

109

To w pełni odnosi się do ciebie - nie wytrzymała

Callie. - Zresztą kaŜdy człowiek Ŝyje w jakimś napię-
ciu.  Sekretarka,  młoda  matka,  bezrobotny,  członek
kierownictwa  firmy,  a  nawet  dziecko.  Dzieci  uzdol-
nione,  które  uczę,  są  szczególnie  podatne  na  stres.
Wymagają zbyt wiele od siebie. -Westchnęła głęboko.
-  Czasami  myślę,  Ŝe  stres  jest  powszechną  chorobą
naszego  społeczeństwa.  Pozostaje  tylko  jedno.  Od-
powiedź na pytanie, jak sobie z nim radzić i jak pomóc
innym.

Zanim, złotko, zajmiemy się rozwaŜaniem tego

problemu, przyda się nam jeszcze jedno piwo -powie-
dział Reid wstając z kanapy.

Callie zaprotestowała gestem ręki.

Dla mnie nie przynoś. JuŜ wypiłam o jedno za

duŜo. - Zastanowiła się przez chwilę. - A moŜe nawet
o dwa. NiewaŜne. W kaŜdym razie czas na mnie.
Powinnam wracać do domu.

Podczas burzy? Nie moŜesz wyjść z domu w taką

okropną pogodę i do tego prowadzić samochodu. Sama
przecieŜ powiedziałaś przed chwilą, Ŝe wypiłaś o jedno
piwo za duŜo. A moŜe nawet o dwa.

Coś mi się zdaje, Ŝe masz rację. - Po raz pierwszy

głos Callie stał się nieco bełkotliwy. - W tej sytuacji
małe piwko nie powinno mi zaszkodzić. Jedno lub dwa
czy dwa lub trzy, a cóŜ to za róŜnica? - Roześmiała się
nienaturalnie i zbyt hałaśliwie.

Reid spojrzał na nią uwaŜnie.

- Sądzę, Ŝe masz juŜ dość. To zdumiewające - z nie

dowierzaniem potrząsnął głową - ale ty chyba rzeczy
wiście jesteś lekko zawiana.

Callie spojrzała z góry na Reida. Oczywiście w prze-

nośni, poniewaŜ gdy siedziała, a on stał, było to

110

niewykonalne. Zresztą nie byłoby moŜliwe takŜe wtedy,
kiedy stałaby na wprost niego.

- Mylisz się, mój drogi - powiedziała unosząc

dumnie  głowę.  -  Wcale  nie  jestem  zawiana.  -  Po
klepała  miejsce  na  kanapie  obok  siebie.  -  Siadaj  tutaj.
I   rozmawiajmy   dalej.   -  Zamilkła   na  moment.
-  A o czym to właściwie mówiliśmy?

Reid westchnął głęboko.

- O Ŝyciu, złotko. O stresie. - Usiadł na kanapie

i  popatrzył  na  Callie.  Spojrzenie  jej  błękitnych
oczu  było  czyste.  MoŜe  rzeczywiście  nie  była  wsta-
wiona,  lecz  tylko  zmęczona?  -  Sama  znasz  stres
wyłącznie  z  teorii  i  nie  masz  pojęcia,  co  znaczy
go przeŜywać.

Oczy Callie zrobiły się jeszcze większe i kryształowo

czyste. Były to oczy zmęczone i... bardzo stare. Tak jakby
widziały juŜ wiele. Zbyt wiele. Zaskoczyło to Reida.

- Wiem, o czym mówię. Widziałam skutki stresu

-  powiedziała  odwracając  wzrok.  -  I  to  wielokrotnie.
Znam  ludzi  Ŝyjących  w  ciągłym  napięciu.  Samotną
matkę  mającą  czworo  malutkich  dzieci.  Zdolne  dziec-
ko,  które  ma  głowę  pełną  wyobraŜeń  i  w  Ŝaden  sposób
nie  moŜe  im  sprostać.  Pedagoga  z  powołania,  który  nie
tylko  naucza,  lecz  takŜe  wychowuje,  doradza  i  kocha.
I  widzi,  Ŝe  to  wszystko  nie  wystarcza.  śe  nie  jest
w stanie osiągnąć sukcesu.

Callie zwróciła teraz twarz w stronę Reida. Spo-jrzała

mu prosto w oczy.

- Poznałam takŜe menedŜera pracującego w prze-

myśle stalowym przeŜywającym kryzys. MęŜczyznę;
dla którego praca jest wszystkim, całym światem,
i który, bez Ŝony i dzieci, jest pozbawiony praw-

111

dziwego domu i nie ma do kogo wracać po skoń-
czonym dniu frustrującej pracy.

Reid jej nie przerywał, więc ciągnęła dalej:

Wszyscy ci ludzie Ŝyją w ustawicznym stresie. Na

yciu kaŜdego z nich wyciska on swe piętno. Przejawia

się  to  w  przeróŜny  sposób.  U  jednych  w  postaci
bezsenności  czy  podwyŜszonego  ciśnienia  krwi,  u  in-
nych  w  postaci  depresji  lub  bólów  głowy,  u  jeszcze
innych w postaci chorób serca...

I przewodu pokarmowego - powiedział cicho

Reid. Callie miała rację.

Tak. I wrzodów Ŝołądka - dodała spokojnym

głosem.  -Podatność  na  stres  jest  indywidualną  sprawą
kaŜdego człowieka. - Przełknęła ślinę i zaczęła mówić
jeszcze ciszej: - Swego czasu znałam człowieka, który
całe  Ŝycie  poświęcił  nauczaniu.  Karierze  opartej  na
poszanowaniu  i  wiedzy.  Nie  popłacającej,  jeśli  chodzi
o pieniądze. Ale on na to nie zwaŜał. Bezustannie piął
się  w  górę.  Chciał  być  coraz  lepszy,  pragnął  osiągnąć
więcej...  I  ciągle  dąŜył  do  ideału,  którego  nie  był  w
stanie osiągnąć.

Reid przysunął się bliŜej Callie i objął ją ramieniem.

- Jesteś pewna, Ŝe chcesz teraz o tym rozmawiać?
Skinęła głową.

- UwaŜam, Ŝe problem tego człowieka polegał

częściowo na jego nieumiejętności znalezienia się
w świecie, w którym przestano doceniać szlachetność.
A mój ojciec był właśnie takim człowiekiem. Szlachet-
nym. W naszych czasach był to anachronizm. Świat
kierował się juŜ innymi zasadami. - Callie westchnęła,
a w jej oczach pojawił się głęboki smutek. - I pewnego
dnia wszystko się skończyło. W jednej krótkiej chwili...
- Zamilkła.

112

Co się stało? - Reid nie chciał zadawać tego

pytania, lecz wyczuł, Ŝe musi to zrobić.

Zmarł na zawał. Trzy lata temu - dodała łamią-

cym się głosem. - Miał zaledwie pięćdziesiąt pięć lat.
Mama była wtedy jeszcze młodsza. Och, nie powinnam
mówić ci o tym. - Callie spróbowała się uśmiechnąć. -
Moje gadulstwo to chyba rzeczywiście skutek nad-
miaru wypitego piwa. Na ogół nie opowiadam o swo-
im Ŝyciu.

Po jej policzku spłynęła jedna łza. W jakiś niepojęty

sposób poruszyła Reida bardziej, niŜ mogło to sprawić
całe morze łez.

- Callie - wyszeptał.

Wziął ją w objęcia i przytulił mocno do siebie.

Chłonęła siłę i ciepło promieniujące z ciała Reida.

Przycisnęła twarz do jego piersi. Poczuła się bezpiecz-
na.

Nagle ogarnęło ją ogromne zmęczenie. Zapragnęła

zasnąć. W ramionach tego jedynego w swoim rodzaju
męŜczyzny pogrąŜyć się w głęboki, spokojny sen.

I tak teŜ się stało.

113

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Obudził ją przeraźliwy, zawodzący dźwięk. Syrena

jednej  z  karetek  pogotowia  ratunkowego,  która  prze-
szywając  ciszę  nocną  porusza  do  głębi  serca.  Po  chwili
umilkła  w  oddali,  pozostawiając  po  sobie  ciszę  jeszcze
większą i serca bijące szybciej niŜ poprzednio.

Callie usiłowała podnieść się i usiąść na łóŜku. Nagle

uprzytomniła sobie, Ŝe nie jest we własnym domu. LeŜała
na kanapie w saloniku Reida. Sama.

Ostatnią rzeczą, którą pamiętała, była promieniująca

ciepłem pierś Reida, do której przytulała twarz, dająca
poczucie spokoju i bezpieczeństwa.

Oparła się na łokciach i spojrzała w okno. Burza

minęła. Padał tylko drobny, letni deszcz. Zaczynał
zapadać zmierzch.

Jak długo spała? Pewnie kilka godzin.
Co ją obudziło? Po chwili przypomniała sobie

przenikliwy odgłos syreny karetki. BoŜe, jak bardzo
nienawidziła tego dźwięku!

Nie ona jedna. Setki, a nawet tysiące ludzi reagowały

identycznie.  Odczuwały  skurcz  serca  i  nagły  przypływ
strachu. Nie z powodu przykrego brzmienia syreny, lecz
dlatego, Ŝe zawsze oznajmiała o ludzkim nieszczęściu,  o
tym,  Ŝe  zdarzyło  się  coś  groźnego,  a  nawet  być  moŜe
nieodwracalnego.

W miarę upływu czasu niechęć Callie, a raczej

114

nienawiść do tego charakterystycznego, złowrogiego
dźwięku, wcale nie malała. Nie ustępowało takŜe
uczucie zagroŜenia i strachu. Być moŜe ten koszmarny
dźwięk będzie ją dręczył przez całe Ŝycie.

Dziś doszły do głosu takŜe inne obawy. Musiała

przyznać się do nich wobec samej siebie. Do lęku przed
miłością. Przed zakochaniem się i przed kochaniem.
Wiedziała, jak wielką krzywdę to uczucie jest w stanie
zrobić kobiecie. Strach przed miłością był uzasad-
niony. Bała się jej. Panicznie.

Callie Jean Foster była w gruncie rzeczy osobą

tchórzliwą. Dlatego stworzyła sobie spokojną egzys-
tencję, mały, bezpieczny własny świat. I pilnowała
niezwykle starannie, Ŝeby Ŝaden intruz nie przekroczył
jego granic.

Do tego małego, wyizolowanego świata zawsze

dopuszczała dzieci. A takŜe tych dorosłych, których się
nie obawiała, którzy nie stwarzali poczucia zagroŜenia.
Darzyli ją bezinteresowną przyjaźnią i niczego więcej
od niej się nie domagali.

Callie Jean Foster potrafiła kochać i świetnie zda-

wała sobie z tego sprawę. Ale uczuciem obdarowywała
nie  ludzi,  lecz  rzeczy.  Dlaczego  skoncentrowała  swą
miłość  do  świata  tylko  na  przedmiotach?  Odpowiedź
na  to pytanie była  łatwa  i  prosta.  Dlatego,  Ŝe  tak było
po prostu bezpieczniej.

Było bezpieczniej pokochać ksiąŜki i delikatny

pachnący  groszek  rosnący  za  domem.  Podobnie  nie-
wielkiej  odwagi  wymagało  polubienie  własnej  samo-
tności. Kochanie innego człowieka, męŜczyzny z krwi
i kości, pragnącego brać i dawać - to była zupełnie inna
sprawa!  Taka  miłość  wymagała  odwagi.  I  dziś,  być
moŜe po raz pierwszy od lat, a raczej na pewno

115

pierwszy raz w Ŝyciu, Callie Jean Foster stanęła w
obliczu takiej ewentualności.

Czy rzeczywiście zaczynała darzyć uczuciem Reida

Dillona? Czy to on sprawił, Ŝe nagle zaczęła odczuwać
wewnętrzną pustkę i samotność? Czy to on wywołał w
niej  tę  nieodpartą  potrzebę  związania  się  z  innym
człowiekiem,  potrzebę,  którą  tylko  on  był  w  stanie
zaspokoić?  Czy  to  w  ogóle  moŜliwe,  Ŝeby  tak  błys-
kawicznie,  bez  Ŝadnych  oporów  poddała  się  urokowi
tego męŜczyzny?

wieŜo w pamięci miała te chwile, w których liczyły

się tylko jego dotknięcie, pieszczota i pocałunek. Świat
przestawał wówczas istnieć. I dobrze pamiętała mo-
ment, w którym Reid Dillon poruszył jej serce. Jak to
się stało, Ŝe pozwoliła temu męŜczyźnie przeniknąć do
własnego małego, hermetycznego i bezpiecznego świa-
ta?

Reid Dillon był przecieŜ zupełnie nie w jej typie. To

wręcz nieprawdopodobne, Ŝe w kimś takim jak on
mogłaby się kiedyś zakochać. I chciałaby się zakochać.

A moŜe wszystko, co odczuwała, było zwykłą

iluzją? Największą i najokrutniejszą w całym Ŝyciu? śe
to, co uznała za miłość, stanowiło jedynie fizyczne
poŜądanie? MoŜe przeŜywała teraz wprawdzie głęboki,
lecz jedynie przelotny romans? MoŜe to była letnia
przygoda?

Wszystkie te myśli kłębiły się w mózgu Callie.

Słyszała  jeszcze  w  uszach  dźwięk  syreny,  odczuwała
wywołany  nim  lęk.  I  swoje  obawy.  Zapragnęła  scho-
wać  głowę  pod  poduszkę,  ponownie  zasnąć  i  obudzić
się w innym miejscu i o innej porze. Sama i bezpieczna!

- No co, śpiochu, widzę, Ŝe wreszcie się obudziłaś -

dobiegł ją ciepły męski głos.

116

Reid stanął w drzwiach łączących kuchnię z saloni-

kiem.

Callie nie była w stanie wypowiedzieć nawet jed-

nego słowa, więc tylko kiwnęła głową, nie podnosząc
wzroku. Byłoby najlepiej, gdyby uznał, Ŝe jest zbyt
rozespana, aby prowadzić sensowną rozmowę.

Jak twoja głowa? - zapytał. Odetchnęła

głęboko i powiedziała cicho:
-

Chyba dobrze.

W jej głosie, w sposobie przechylenia głowy lub w

całej nieruchomej postaci musiało być coś, co ją
zdradziło, W sekundę Reid znalazł się tuŜ obok. Ujął
jej twarz w dłonie i popatrzył w oczy.

- Złotko, wyglądasz tak, jakbyś zaraz miała się

rozpłakać. Chcę usłyszeć, dlaczego.

Nie był niegrzeczny. Po prostu zaleŜało mu na tym,

eby się dowiedzieć prawdy.

Do czego mogła się przyznać? Jak mogła mówić

Reidowi  o  swych  odczuciach,  skoro  nie  była  ich
pewna?  Jedyna  rzecz,  o  której  mogła  wspomnieć,  to
tylko  ta  karetka  o  przeraźliwym  sygnale,  nadal  od-
bijającym się echem w jej głowie.

Gdy tylko słyszę sygnał karetki, natychmiast

przypomina mi się straszny dzień sprzed trzech lat. -
Głos Callie się załamał. - Nie potrafię przestać myśleć,
czym ten dźwięk musiał być dla mojego ojca. I matki.

Dobry BoŜe... - Reid potrafił powiedzieć tylko

tyle.

Byłam w Clarion, kiedy to się stało. Rodzice

mieszkali pod Harrisburgiem. Kiedy dotarłam na
miejsce, było juŜ po wszystkim.

Och, Callie, tak mi przykro.

117

Co za bezsensowne słowa! Reid poczuł nagły ucisk

w gardle. Po co w ogóle zaczynał tę rozmowę?
Niepotrzebnie zdenerwował Callie. Teraz pozostało mu
tylko jedno: sprawić radość tej dziewczynie. Wziąć ją
w ramiona i przytulić mocno do siebie.

- Wspaniale troszczysz się o mnie - powiedziała

Callie jakiś czas potem, kiedy siedzieli objęci na
kanapie. Było jej znacznie lŜej. Potrafiła się juŜ nawet
ś

miać. - Ściągnąłeś mnie w porę z drabiny, chroniąc

przed burzą. Ratowałeś, kiedy przemokłam. Dałeś
własny szlafrok. PodłoŜyłeś poduszkę pod głowę, gdy
zasnęłam na kanapie. Najlepszy jednak jesteś wtedy,
kiedy uŜyczasz mi swych ramion.

Wzruszył nimi lekko.

- PrzecieŜ po to są. - Reid nachylił się i pocałował

Callie w rozchylone usta.

Przpomniała sobie, jak przedtem zasnęła w jego

objęciach.

- Powiedz, ile piw wypiłam po południu? - spytała

po chwili.

Lekko się zawahał, po czym lekcewaŜąco machnął

ręką.

A co to ma za znaczenie?

Ile? - z uporem powtórzyła Callie.

Tylko trzy - mruknął pod nosem.

Tylko? Nic dziwnego, Ŝe zasnęłam. Nie zapomi-

naj, Ŝe jestem drobna i mało mi trzeba, Ŝebym poczuła
się pijana. A ponadto, jak wiesz, byłam zmęczona.

Nie przyszło mi to do głowy. - Reid zaczął

nawijać  na  palec  kosmyk  włosów  Callie.  -  Złotko,
naprawdę  nie  liczyłem.  Miałem  w  lodówce  pełny
karton.  Z  sześcioma  piwami.  Wypiliśmy  wszystkie.
Sądziłem więc, Ŝe kaŜde z nas opróŜniło trzy puszki.

118

- Teraz wreszcie rozumiem, dlaczego zajmujesz się

rozliczeniami dewizowymi - powiedziała Callie przy-
mruŜywszy filuternie oko. - Jesteś świetny, jeśli chodzi
o arytmetykę.

Odsunął na bok jej puszyste włosy i czubkiem

języka zaczął delikatnie wodzić po obrzeŜu ucha.

- Uwielbiam cię, Callie Jean Foster - powiedział.

-  Zawsze potrafisz mnie rozśmieszyć. A takŜe speszyć.
Tak  bardzo,  jak  jeszcze  nikomu  to  się  nie  udało.
Czasami  mam  ochotę  ukręcić  ci  tę  małą  główkę,
a zaraz potem pragnę obsypać pocałunkami całe ciało.

Zamilkł na chwilę i dodał zmienionym głosem:

Chyba jednak wolę cię pieścić.

Przysunął się bliŜej. Jego głos brzmiał teraz nisko i

zmysłowo.

- Nie zapomnę chwili, w której po raz pierwszy

znalazłem się w twoim domu. Stałem w drzwiach
sypialni, kiedy ogarnęło mnie przedziwne uczucie. Nie
umiem go opisać. Wiem tylko, Ŝe coś takiego zdarza się
człowiekowi nadzwyczaj rzadko. Raz lub dwa w Ŝyciu.

Do licha, co on znów wyczynia! pomyślała zde-

sperowana Callie. Ten ekspert od uwodzenia zaczynał
wokół niej roztaczać prawdziwe czary. Z całą preme-
dytacją uŜywał głębokiego, urokliwego barytonu, na
dźwięk którego dostawała dreszczy.

Usłyszane przed chwilą słowa sprawiły, Ŝe stanęła

jej  przed  oczyma  scena,  o  której  mówił.  Zobaczyła
Reida  w  drzwiach  sypialni.  Swą  potęŜną  sylwetką
wypełniał całą przestrzeń. Gdy obracał się w jej stronę,
pytając,  co  to  za  zapach  unosi  się  w  pokoju,  miał
dziwny wyraz twarzy i rozświetlone oczy.

Mówił dalej:

- Ta niesamowita, ulotna woń marzanny sprawiła,

119

e nagle poczułem się tak, jakbym był tu juŜ przedtem.

PrzeŜywałem coś w rodzaju snu na jawie. Wiem, Ŝe
zabrzmi to niedorzecznie, ale przysięgam ci, juŜ wów-
czas byłem przekonany, Ŝe staniesz się dla mnie kimś
wyjątkowym.

Mówiąc to, Reid łagodnym, wręcz hipnotyzującym

ruchem gładził odkryte ramię Callie poniŜej krótkiego
rękawka sukienki. Jego dotknięcie pobudzało kaŜdy
nerw dziewczyny. Uczulało skórę i sprawiało, Ŝe paliła.

- Reidzie... - Z suchych warg Callie wydobył się

ledwie  dosłyszalny  dźwięk.  Była  pod  urokiem  tego
męŜczyzny.  Oczarował  ją  słowami  i  dotykiem.  -  Re
idzie...  -powtórzyła  szeptem.  -Mam  do  ciebie  prośbę.
Mów  mi  zawsze  prawdę.  -  Jej  głos  lekko  się załamał.
- Bądźmy uczciwi względem siebie. I szczerzy.

Usłyszała, jak Reid głęboko westchnął.

Ciebie okłamywał nie będę. - Popatrzył na zmie-

nioną twarz Callie. - Jesteś chyba podobna do tej
dziewczyny z ksiąŜki pani Porter. Całkiem taka nie-
dzisiejsza. Jak z innego, dawnego świata.

Chyba masz rację - szepnęła.

Pochylił głowę i musnął wargami jej usta. Wilgoć

pocałunku kojarzyła się Callie z ciepłym deszczem,
oddech Reida - z wiatrem. Ten człowiek był słońcem,
wichurą i deszczem. Tym, czym przyroda obdarza
rośliny, Ŝeby mogły rozwijać się i dojrzewać.

Pocałunek Reida i dotyk jego rąk sprawiły, Ŝe oŜyła.

Zakwitła.

Na taką chwilę czekałam całe Ŝycie, pomyślała.

Reid Dillon sprawił, Ŝe po raz pierwszy poczuła, iŜ
naprawdę Ŝyje.

- Callie... - wyszeptał. W jego głosie wyczuła

prośbę. Wiedziała, czego dotyczy. Reid jej poŜądał.

120

Pragnął ją posiąść. Właśnie teraz. Dzisiejszego letniego
popołudnia.

Tej niemej prośby Callie nie potrafiła potraktować

obojętnie. Z bardzo prostego powodu. Bo sama prze-
stała być obojętna. Całym ciałem reagowała na słowa i
dotyk rąk Reida.

Pod grubym szlafrokiem stwardniały sutki. Poczuła

dziwny, dojmujący ból w podbrzuszu. Ból niezwykły.
Taki, jakiego dotychczas nie znała.

Pragnęła, Ŝeby Reid Dillon dotykał jej ramion,

piersi, brzucha i wewnętrznej strony ud. śeby dotykał
jej wszędzie.

Na chwilę jednak się zawahała.

Boję się - wyszeptała stłumionym głosem.

Boisz się? - W uszach Callie słowa Reida za-

brzmiały jak echo. - Czego? Kochanie, przecieŜ mnie
nie powinnaś się obawiać.

Serce Callie biło jak oszalałe.

- Ciebie teŜ. Boję się tego, Ŝe tak bardzo cię pragnę,

a to dla mnie nowe odczucie.

Popatrzył jej głęboko w oczy.

Ja teŜ poŜądam cię, dziewczyno. I takŜe mam

obawy.

Ty? NiemoŜliwe. Dlaczego? - zapytała z niedo-

wierzaniem.

Nie chcę zrobić ci krzywdy. Jesteś taka drobniut-

ka. Słaba i delikatna.

Jestem znacznie silniejsza i twardsza, niŜ na to

wyglądam - odparła bez chwili wahania.

Nie. - Wargi Reida zamknęły się na jej ustach.

Odchylił szlafrok i obnaŜył nabrzmiałe piersi Callie. -
Nie jesteś ani silna, ani twarda, moja słodka. Callie
Jean, jesteś delikatna i niezwykle tajemnicza. Trochę

121

nie z tego świata. - Objął jej pierś. Drugą rękę wsunął
w gęste włosy dziewczyny.

- Reidzie...

Przenikał ją wzrokiem. W jego oczach ukazały się

złociste iskry.

Kochaj się ze mną - poprosił. Nie

potrafiła mu odmówić. Nie potrafiła
odmówić sobie.
-

Dobrze. - Jak z oddali usłyszała własny głos.

PrzecieŜ oboje pragnęli tego samego!

Reid podniósł się z kanapy i wyciągnął rękę do

Callie. Bez chwili wahania podała mu swoją.

A potem poprowadził ją przez pokój, po schodach

na piętro, przez duŜy hol aŜ do przestronnej sypialni.

Ostatnie promienie słońca igrały na koronkowych

firanach. Pokój był zadbany. Umeblowany staromod-
nie, a zarazem skromnie. Pośrodku znajdowało się
szerokie łóŜko, a po obu stronach staroświeckie szkla-
ne lampki ozdabiały nocne stoliki. Z boku łóŜka stało
proste krzesło.

Callie gustowała w takich wnętrzach. Ten pokój od

razu jej się spodobał. Miał niepowtarzalną atmosferę.
Był miejscem, w którym od wielu, wielu lat kochali się
i zasypiali obok siebie męŜczyzna i kobieta.

Przeciągnęła dłonią po gładkiej poręczy łóŜka.

- Czy to tutaj twoi...

- Tak. To sypialnia dziadków. - Reid cofnął się

i popatrzył na Callie. - Byłem przekonany, Ŝe będziesz
pasowała do tego pokoju. Od początku o tym wiedzia-
łem - szepnął ciepłym głosem.

Wziął ją na ręce i połoŜył w poprzek łóŜka. Odchylił

pikowaną, staromodną narzutę, odkrywając blado-
niebieskie prześcieradło.

122

Potem zdjął koszulę i rzucił na poręcz krzesła. Stał

przez chwilę boso w spłowiałych dŜinsach. Przez cały
czas nie spuszczał wzroku z Callie. Nawet wtedy, kiedy
powoli rozpinał suwak w spodniach.

Rozbierał się spokojnie, bez pośpiechu. I tak jakoś

zupełnie naturalnie. Ani zbyt demonstracyjnie, ani
wstydliwie. DŜinsy pozostały tam, gdzie stał, na des-
kach podłogi.

Wreszcie podszedł do łóŜka.

Usiadł obok Callie. Rozplątał węzeł paska i po

chwili cięŜki szlafrok, w który była ubrana, podzielić
los spodni i takŜe znalazł się na ziemi.

- Moja słodka dziewczyno. Przekonasz się, Ŝe

będzie nam dobrze.

Oparł Callie na poduszkach i wyciągnął się obok.

Czubkami palców kreślił wzory na jej ciele. Od

twarzy aŜ do stóp. Potem rozpostartą dłoń przesunął
ku górze.

Pod wpływem tej pieszczoty Callie zaczęła drŜeć.

Ręka Reida znalazła się tuŜ przy piersi.

- Mocno bije ci serduszko - stwierdził nie bez

prawdziwej satysfakcji. Pod jego dłonią serce Callie
trzepotało jak ptaszek.

Oparła głowę na piersi Reida.

- Twoje serce teŜ dudni - szepnęła.

Po raz pierwszy dotknęła lekko skóry Reida.

Było to niemal muśnięcie. Wstrzymał oddech, kiedy

jej ręka zaczęła przesuwać się w dół, wzdłuŜ boków
ciała i pośladków. Błądziła długo po udach i wreszcie
się zatrzymała. Tam, gdzie pragnął najbardziej.

- Och, Callie! -jęknął zduszonym głosem. Zacisnął

dłonie na włosach dziewczyny, rozrzuconych na po-
duszce.

123

Calie pokrywała twarz, kark i piersi Reida drob-

nymi  pocałunkami.  Dawanie  przyjemności  temu  męŜ-
czyźnie  było  dla  niej  najnaturalniejszą  rzeczą  pod
słońcem.  Chciała  ofiarować  mu  wszystko,  czego  za-
pragnie.  W  kaŜdy  sposób,  w  jaki  potrafi.  Temu
jedynemu,  kochanemu  pragnęła  przychylić  nieba.
Wsunęła język między wargi Reida.

Mocno objął Callie, a potem uniósł się na rękach i

znalazł nad nią.

JuŜ wcześniej zastanawiał się nad tym, jak by to było,

gdyby ta niezwykła istota wszystkie swe pasje i całą energię
skupiła tylko na nim. Wiedział, Ŝe pozna odpowiedź na to
pytanie. Zaraz sam się o wszystkim przekona.

Pochylił głowę i przytulił ją do piersi Callie. Pod

cięŜarem jego ciała poruszyła się niespokojnie. Uniósł
się znów i popatrzył jej w oczy. Były przepastne. I
intensywnie niebieskie.

Jestem, kochanie, za cięŜki dla ciebie. - Uniósł

się na rękach.

Nie puszczaj mnie! Proszę! - bezwiednie wy-

krzyknęła Callie i wpiła palce w jego ramiona.

Musiała być pewna, czy Reid poŜąda jej z równą

mocą.

Uwielbiam cię, dziewczyno! Pragnę cię! - usłysza-

ła nad sobą chrapliwy szept.

Ja teŜ cię pragnę! - jęknęła obezwładniona ogro-

mem własnego uczucia.

Chodź do mnie. Pozwól mi się przekonać, jak

bardzo mnie pragniesz.

Poczuła, jak ręka Reida wędruje z jej piersi na

brzuch i wsuwa się między uda. Dotknął jej w taki
sposób, Ŝe zupełnie oszalała. Świat wokół zawirował.
Poczuła, jak otwiera się przed nim jej ciało.

124

Chcę cię - szepnęła z mocą.

Zaraz będziesz mnie miała.

Pozwolił, Ŝeby przyjęła go do siebie. Zaczął teraz

głaskać całe ciało dziewczyny. Od szyi i piersi aŜ po
brzuch i miejsce, w którym stali się jednością. Tu
zatrzymał rękę i pieścił ją lekko czubkiem palca.

Callie przeŜywała uniesienie. Czuła się lekko. Jak

wiatr. Jak ptak. Przez chwilę wydawało się jej, Ŝe na
skrzydłach unosi się w przestworzach.

Reid zaczął się poruszać. OstroŜnie i powoli. Pełna

obaw Callie szybko przekonała się, Ŝe pasują do siebie
doskonale.

Pieścił ją tak, jakby chciał, Ŝeby te chwile zapamię-

tała na całe Ŝycie. Zbadał kaŜdy zakamarek jej ciała.
Dotknął kaŜdego wraŜliwego miejsca i oŜywił je.

I nagle, zupełnie nieoczekiwanie dla Callie, wzmoc-

nił pieszczoty tak, Ŝe straciła oddech. Z trudem
wykrzyknęła:

- Reidzie!

I przywarła do niego z takim zapamiętaniem, jakby

był jedyną jej nadzieją i ostoją. Chronił przed całym
ś

wiatem, nawet przed nią samą.

Dobrze ci? - zapytał pełnym napięcia głosem.

Och, tak! Tak! - jęczała w ekstazie.

Callie wydawało się, Ŝe minęło nieskończenie wiele

czasu, zanim odsunęli się od siebie. Dopiero teraz
poczuła cięŜar ciała Reida. Wypuścił ją z objęć.
Znaleźli się obok siebie.

- Jak ci było? - odezwał się Reid, z twarzą wtuloną

w jej włosy. - Pamiętasz, Ŝe musisz powiedzieć mi
prawdę.

Półprzytomna skinęła głową.

- Wspaniale - szepnęła. - Cudownie. A jak ty się

125

czujesz? - Mówienie przychodziło Callie z wielką
trudnością.

- Jestem niewiarygodnie słaby - przyznał z błogim

uśmiechem na twarzy. - I równocześnie czuję się silny

- dodał, jakby zaskoczony własnymi doznaniami.

- Mógłbym wyruszyć teraz na podbój świata. Całego
wszechświata.

To trudne zadanie. Nawet dla ciebie - szepnęła

Callie. Powieki ciąŜyły jej jak ołów, oczy same się
zamykały. - Zanim wyruszysz na podbój świata, moŜe
najpierw się zdrzemniemy? - zaproponowała sennym
głosem.

Dobrze, złotko. Dobrze. - Roześmiał się i przyga-

rnął ją do siebie. Miała rację. Na podbijanie świata
starczy mu czasu. MoŜe zrobić to później.

Kiedy po jakimś czasie Callie otworzyła oczy,

zobaczyła, Ŝe leŜy sama w przestronnym łóŜku. Za
oknem panowała noc. W kącie pokoju paliła się mała
lampka.

Usłyszała kroki na schodach. Po chwili w drzwiach

sypialni stanął Reid. Był naguteńki. Trzymał w ręku
szklankę z płynem, który do złudzenia przypominał
mleko.

- Co ty, do licha, wyczyniasz? - zawołała Callie.

Natychmiast jednak uprzytomniła sobie, Ŝe zachowuje
się głupio.

Reid postawił szklankę na nocnym stoliku i wsunął

się do łóŜka.

- Pytasz, co robię? Będę pił mleko - poinformował

z uśmiechem na twarzy.

wietnie wiedział, Ŝe nie to miała na myśli. Za-

skoczyła ją jego nagość. Wziął szklankę i bohatersko
wypił zawartość. Do samego dna.

127

ROZDZIAŁ ÓSMY

Prawda, Ŝe wygląda świetnie? - Reid objął Callie

ramieniem i z nie ukrywaną dumą popatrzył na dom.
Zmienił ton i dodał głębszym, zmysłowym głosem: -
Od początku mówiłem ci, złotko, Ŝe jesteś dobra.

Oboje wykonaliśmy dobrą robotę - uściśliła

Callie. Objęła Reida i przytuliła się do niego. Podniosła
wzrok i popatrzyła na frontową ścianę domu.

Co za szczęście! Praca skończona. JuŜ po wszyst-

kim! Oboje z Reidem podołali gigantycznemu zadaniu.
Oczyścili, zagruntowali i pomalowali ten obszerny,
piętrowy budynek. Caluteńki, od fundamentów aŜ po
facjatkę.

Kiedy skończyli malowanie i po raz ostatni sym-

bolicznie  przeciągnęli  pędzlem  po  frontowych
drzwiach,  Callie  z  ulgą  zdjęła  umazane  farbą  tenisó-
wki.  Okropnie  bolały  ją  nogi.  Koniec!  Wreszcie  nad-
szedł  kres  tej  piekielnej  roboty,  powtarzała  w  myśli.
Była uszczęśliwiona.

- Od początku? - powtórzyła. - A kiedy w ogóle

raczyłeś powiedzieć, Ŝe dobrze pracuję? śe dobrze
maluję domy?

Reid odparł z tłumionym śmiechem:

- Zapomniałaś, kochanie? To było następnego

dnia po tym, jak spotkaliśmy się w sklepie Charliego.
A więc jakieś pięć czy sześć tygodni temu. Przyjecha-

128

łem wtedy do ciebie. Dochodziło południe. Było bardzo
gorąco. Stałaś na drabinie i malowałaś framugę okienną czy
coś  w  tym  rodzaju.  -  Reid  zamknął  oczy  i  zrobił  ręką
teatralny  gest.  -  Stanąłem  wówczas  obok  drabiny,
podniosłem  na  ciebie  wzrok  i  wypowiedziałem  pamiętne
słowa.  śe  jesteś  dobra.  -  Otworzył  szeroko  oczy  i
popatrzył  na  Callie  z  udawanym  rozŜaleniem.  -
Pochwaliłem  cię  wtedy,  a  ty  mnie  zignorowałaś!
Zachowałaś  się  obrzydliwie.  Nawet  nie  drgnęłaś  na  mój
widok  i  dalej  machałaś  pędzlem  malując  te  cholerne
deski. Tak jakbyś w ogóle nie zauwaŜyła, Ŝe przyjechałem
i stoję obok drabiny, lub miała mnie po prostu w nosie.

- Oczywiście, Ŝe cię zauwaŜyłam - przyznała Callie,

- Natychmiast, gdy tylko się pojawiłeś. Byłam zado-
wolona, Ŝe mnie odszukałeś-dodała miękkim głosem.

Reid pochylił się i pocałował ją.

- Callie... - zaczął lekko zachrypniętym głosem.

Odchrząknął  i  zaczął  mówić  normalnie:  -  Chcę,  abyś
wiedziała,  jak  bardzo  cenię  twoją  pracę  i  pomoc.  Bez
ciebie  nigdy  nie  doprowadziłbym  do  porządku  tego
cholernego  domu.  Jednak  jeszcze  bardziej  cieszę  się,  Ŝe
dzięki  temu  zbliŜyliśmy  się  do  siebie.  Kiedy  pierwszy
raz  cię  odwiedziłem,  od  razu  wiedziałem,  Ŝe  ta  znajo-
mość  moŜe  stać  się  czymś  waŜnym  w  naszym  Ŝyciu.
Przeczuwałem  teŜ,  Ŝe  będziesz  robiła  uniki,  Ŝe  nie
zezwolisz na to, abym zbliŜył się do ciebie.

Callie podniosła wzrok i z niedowierzaniem popa-trzyła

na Reida.

- Czy chcesz przez to powiedzieć, Ŝe umyślnie

z premedytacją zaaranŜowałeś... ciąg dalszy?

- Masz na myśli nasz romans?

Callie poczuła nagle, jak krew uderza jej do głowy

129

Nazwanie przez Reida romansem tego, co wytworzyło
się między nimi, wywołało głęboki niesmak. Słowo to
za bardzo kojarzyło się z czymś płytkim, niemal
wulgarnym. Z obściskiwaniem po kątach i w ciemnych
zaułkach, z potajemnymi schadzkami w drugorzęd-
nych hotelikach.

Tak. Nasz romans - potwierdziła martwym gło-

sem.

Powiedziałaś, Ŝe go zaaranŜowałem. To chyba,

złotko,  nie  jest  właściwe  określenie.  Powiedzmy,  Ŝe
nieco  przyspieszyłem  bieg  spraw.  -  Reid  wyglądał  na
bardzo zadowolonego z siebie. - Uwielbiam cię, Callie
Jean  Foster.  Naprawdę  uwielbiam  -  szepnął  i  musnął
policzkiem jej rozpaloną twarz.

Wiem - odrzekła z westchnieniem.

Mówił to chyba juŜ tysiąc razy, na tysiąc róŜnych

sposobów.  Szeptał  do  ucha,  kiedy  siedzieli  przytuleni
w  długie  letnie  wieczory.  Wykrzykiwał  w  chwilach
największych  uniesień.  Mówił  jej  to,  kiedy  razem
ś

mieli się z czegoś, i wówczas, gdy czymś go rozbawiła

lub zrobiła coś zaskakującego.

Callie zdawała sobie sprawę z tego, Ŝe Reid Dillon

bardzo  ją  lubi.  Uwierzyła  nawet  w  to,  Ŝe  ją  uwielbia.
Nigdy jednak nie powiedział, Ŝe jest w niej zakochany.
Być  uwielbianą  a  być  kochaną  -  to  zupełnie  inne
rzeczy.  A  Callie  bardzo  zaleŜało  na  tym,  by  Reid  ją
kochał. śeby odwzajemniał jej miłość.

Chodź, złotko. Zostawmy te wszystkie narzędzia

i idźmy się umyć. - Reid dał Callie lekkiego klapsa i
pociągnął ją w stronę domu.

Trzymaj ręce przy sobie. - Calie zrobiła groźną

minę.

Naprawdę tego chcesz? - Roześmiał się zaczep-

130

nie. - No dobrze, dobrze - dodał szybko, próbując
załagodzić sprawę.

Dzięki Bogu, robota skończona, pomyślał z zado-

woleniem. Zaraz ureguluje rachunki z Callie i będą mogli
zająć się znacznie przyjemniejszymi rzeczami.

Weszli do domu.

- Przykro mi, ale tego czeku przyjąć nie mogę

- oświadczyła Callie, kiedy po dziesięciu minutach
znaleźli się w kuchni.

A dlaczego? - zapytał Reid.

Bo to za duŜo pieniędzy. - Jeszcze raz rzuciła okiem

na czek, który trzymała w ręku. Reid wypisał go na dwa
tysiące dolarów. - Słuchaj, tysiąc pięćset to wszystko, co
mogę przyjąć. A poza tym przecieŜ nie pracowałam sama.
Bardzo mi pomagałeś. A takŜe jeździłeś i kupowałeś farbę,
kiedy jej zabrakło. Nie, nie mogę przyjąć więcej niŜ tysiąc
dolarów za tę pracę.
- Callie najchętniej nie wzięłaby od Reida ani centa.
Ale pieniądze były jej bardzo potrzebne.

- Callie Jean, weź, proszę, te pieniądze. Zarobiłaś

na nie. Wierz mi, jesteś warta dwa tysiące dolarów.
-

Odchrząknął głośno. - Och, do diabła, nie bierz tego

dosłownie. Nie tak chciałem powiedzieć. - Podniósł rękę
do góry, jakby chciał zasłonić się przed ciosem.
-

Wiem, co sobie teraz pomyślałaś, złotko. Po prostu źle

się wyraziłem, ale przecieŜ wiesz, co miałem na myśli.

- A skąd ty, u licha, moŜesz wiedzieć, co sobie

myślę?  -  krzyknęła  Callie.  Podarła  czek  na  małe
kawałki  i  rzuciła  je  na  podłogę.  Odskoczyła  od  Reida.
Zrobiła  się  czerwona  jak  burak.  Była  bardzo  zdener-
wowana.  -  Przyślę  rachunek  na  tysiąc  dolarów,  panie
Dillon. To moje ostatnie słowo.

131

Reid spuścił wzrok i popatrzył na swoje ręce.

Zobaczył, jak drŜą. Zacisnął pięści. Do diabła z tą
dziwaczką! Do diabła z tym wszystkim! Co ona z nim
wyczynia? Dlaczego sam daje się tak traktować?

- Jesteś najbardziej denerwującą kobietą, jaką kie-

dykolwiek spotkałem - warknął nie ukrywając złości.
Zrobił krok w stronę Callie.

ZłoŜyła ramiona na piersiach, ale się nie cofnęła.
- Posłuchaj mnie uwaŜnie, Reidzie Dillon. To,

o czym mówimy, jest sprawą zasad i osobistej godno-
ś

ci. - Callie wskazała siebie palcem. - Powtarzam.

Chodzi o etykę. Moją.

Zatrzymał się tuŜ przed nią.
- Mógłbym przysiąc, Ŝe mówiliśmy wyłącznie

o  pieniądzach  -  powiedział  drwiącym  głosem.  -  Zde-
sperowanym  gestem  przesunął  dłonią  po  włosach.
-  JuŜ  nic  nie  rozumiem.  Callie.  Czy  moŜesz  wyjaśnić,
czego właściwie chcesz?

Przełknęła nerwowo ślinę i rozłoŜyła ramiona w

bezradnym geście.

Chcę wiedzieć, czy... czy ci na mnie zaleŜy.

Niezbyt przytomnym wzrokiem Reid obrzucił wnę-
trze kuchni. Był zdezorientowany.

A cóŜ to za pytanie!

Czy ci na mnie zaleŜy? - powtórzyła łamiącym się

głosem.

Och, Callie, złotko, wiesz przecieŜ, Ŝe tak! - zapewnił

szybko.

Przysunął się jeszcze bliŜej.

W oczach Reida dojrzała znajome błyski. Bała się, Ŝe

znów nie oprze się temu męŜczyźnie i podda jego urokowi.
Zaczęła mówić szybko i nerwowo:

- A więc jeśli zaleŜy ci na mnie, to nie traktuj mnie

132

tak, jakbyś płacił za „wykonane usługi", oferując duŜą
sumę pieniędzy. Uwierz mi. Tysiąc dolarów w zupełno-
ś

ci wystarczy. To przyzwoita zapłata. Postępuj więc ze

mną uczciwie. Niczego więcej od ciebie nie chcę.
Wzruszył ramionami.

- W porządku. Niech będzie tysiąc - przystał po

chwili namysłu.

Wiedziała, Ŝe nie jest zadowolony. Takie rozwiąza-

nie wcale mu się nie podobało. Wolałby postawić na
swoim.

- Dziękuję - odrzekła spokojnie.

To idiotyczne dziękować za to, Ŝe płaci jej mniej, niŜ

chciał. Ale chodzi przecieŜ o zasady i godność osobistą.
To mu powiedziała. Musi przecieŜ Ŝyć w zgodzie z
własnym sumieniem.

Reid oparł dłonie na karku Callie i zaczął lekko

masować jej napięte, obolałe mięśnie. Zawsze robił to
ś

wietnie. Za kaŜdym razem wyczuwał dokładnie, gdzie

dotyk jego ręki jest najbardziej potrzebny. Ten męŜ-
czyzna zawsze wiedział, kiedy i czego Callie potrzebu-
je. Było to cudowne odczucie, lecz czasami trochę
irytujące.

- Callie, od tygodni harowaliśmy oboje jak woły.

To  zrozumiałe,  Ŝe  jesteśmy  teraz  wykończeni  ner-
wowo.  -  Czuła  ciepłe  dłonie  Reida  na  plecach.  Jego
głos  brzmiał  niezwykle  łagodnie.  -  Dziś  jest  wielki
dzień.  Na  tę  okazję  trzymam  specjalnie  butelkę  szam
pana.  Musimy  oblać  zakończenie  prac  malarskich.
Tylko we dwoje.

Zawahała się na chwilę.

- A czy nie byłoby lepiej wznieść toast mlecznym

koktajlem? Lekarz zabronił ci przecieŜ picia alkoholu.
- Zanim skończyła mówić, wiedziała, Ŝe popełniła błąd.

133

W mgnieniu oka Reid wpadł w złość.

Wiem, co mówił doktor. Mam ochotę na szam-

pana - wycedził z osobna kaŜde słowo.

No to sobie pij - powiedziała Callie, odsuwając

się od niego. - Ale tym razem zrobisz to beze mnie. -
Nie mogła być świadkiem tego, co uwaŜała za
zbrodnię. To, co wyczyniał Reid, było karygodne.

Słuchał jej słów z niechęcią. Od tygodnia, a moŜe

nawet dwóch, stawał się coraz bardziej rozdraŜniony.
Teraz wpadł we wściekłość.

Do jasnej cholery, co ci się nagle stało? - wy-

krzyknął ze złością. - Zaczynasz zachowywać się
nieznośnie. Zupełnie jak zrzędliwa Ŝona.

Ale przecieŜ nie jestem zrzędliwą Ŝoną! Nie jestem

twoją Ŝoną. - Callie zacisnęła wargi. Do licha, znów
powiedziała za duŜo. O wiele za duŜo.

To prawda. Nie jesteś moją Ŝoną - warknął Reid.

Na wargach igrał mu złośliwy uśmiech.

I to chyba najbardziej rozzłościło Callie.

Co ty sobie właściwie myślisz? Kogo chcesz

oszukać?  -  Była  wściekła  na  Reida.  Przestawała  pano-
wać  nad  sobą.  -  PrzecieŜ  nie  jestem  ślepa.  Widzę,  jak
bez przerwy ssiesz tabletki na Ŝołądek, tak jakby to były
zwykłe cukierki. Być moŜe oszukujesz się sam, Reidzie
Dillon,  ale  mnie  nie  zwiedziesz.  Ani  na  chwilę.  -Callie
trzęsła  się  cała.  DrŜał  takŜe  jej  głos  od  z  trudem
powstrzymywanych  emocji.  -  PrzecieŜ  czujesz  się.
coraz  gorzej!  KaŜdy  by  to  zauwaŜył!  Palisz  i  pijesz.
Zachowujesz  się  tak,  jakbyś  był  absolutnie  zdrów.
Zobaczysz, jeszcze się doigrasz.

Och, na litość boską, daj mi wreszcie spokój! -

wykrzyknął Reid.

134

Callie poczuła nagle łzy pod powiekami. Była

zupełnie bezradna.

- No to powiedz, co powinnam zrobić! Powiedz.

- Zapadło głuche milczenie. - Sądzisz, Ŝe mogę patrzeć
spokojnie na to, jak człowiek, którego kocham, sam się
zabija? - Wyczerpanie fizyczne i napięcie sprawiły, Ŝe
się poddała. - No mów wreszcie, co powinnam uczynić.

Przez chwilę stał nieruchomo, a dopiero potem się

odezwał:

Nie wiem, jakiej spodziewasz się odpowiedzi.

Skąd mam wiedzieć, co powinnaś robić? W kaŜdym
razie mnie nie pouczaj. I nie dyktuj, w jaki sposób mam
Ŝ

yć. - W głosie Reida brzmiał sarkazm. - Jakoś udało

mi się przeŜyć trzydzieści sześć lat bez twojej pomocy.

I bez mojej pomocy przeŜyjesz. - Callie juŜ nie

panowała nad sobą. Reid zranił ją bardzo i nie mogła
mu tego darować. - Ale juŜ nie następne trzydzieści
sześć lat. Przy trybie Ŝycia, jaki prowadzisz, masz małe
szanse. Nie pociągniesz tak długo.

Reid uśmiechnął się drwiąco. Oparty plecami o blat

kuchenny skrzyŜował ramiona na piersiach.

- Coś mi się zdaje, złotko, Ŝe ty sama równieŜ masz

małe szanse. Jestem od ciebie znacznie większy i silniej-
szy.

Kpił sobie z niej! Nie traktował powaŜnie jej słów,

podobnie jak nie przywiązywał wagi do własnej choro-
by! Za taką postawę Reid zapłaci w końcu duŜą cenę.
A poniewaŜ Callie go kocha, zapłaci takŜe ona.

Patrzyła, jak Reid sięga do kieszeni i wyjmuje do

połowy opróŜnioną paczkę papierosów. Wyciąga jed-
nego i zapala go. Na jego twarzy malowały się buta i
poczucie męskiej wyŜszości. Stał z papierosem w ręku i
patrzył na Callie.

135

Nigdy potem nie była w stanie pojąć, dlaczego

wtedy  właśnie  tak  postąpiła.  Ze  złości?  Z  miłości?  A
moŜe  był  to  tylko  zwykły  ludzki  odruch?  W  kaŜdym
razie  podeszła  do  Reida  i  wytrąciła  mu  papierosa  z
ręki,  tak  Ŝe  upadł  na  podłogę.  Pochyliła  się,  podniosła
go z ziemi i zgasiła w popielniczce stojącej na kuchen-
nym stole.

Kiedy spojrzała ponownie na Reida, płonęły jej

policzki.

- Od dziś, do diabła, jest to nie tylko twoje

ycie, lecz takŜe moje - powiedziała drŜącymi war-

gami.

Reid przytrzymał ją mocno za ramię.

- Pamiętaj, Ŝebyś nigdy więcej czegoś takiego nie

robiła - syknął z wściekłością. - Odczep się ode mnie

- dodał, Ŝeby wszystko było jasne do końca. - To nie
twoja sprawa.

- Mylisz się. - Callie nie dała za wygraną. - TakŜe

moja.  Od  chwili,  w  której  zaczął  się  ten  nasz  cały...
romans.  -  Westchnęła  głęboko  i  dokończyła  smutnym
głosem:  -  Stała  się  moją  sprawą  od  chwili,  w  której
zakochałam się w tobie.

Rzucił jej nieprzychylne spojrzenie.

A od kiedy to fakt pokochania drugiego człowie-

ka daje prawo do ingerowania w jego Ŝycie?

Nie daje. Nie wtrącam się w twoje sprawy. Ale nie

mogę być biernym obserwatorem i patrzeć spokojnie,
jak się zabijasz. ZaleŜy mi na tobie.

I sądzisz, Ŝe dlatego moŜesz się wtrącać w cudze

ycie? - Reid nie czekał na odpowiedź Callie. Z finezją

słonia buszującego w składzie porcelany ciągnął dalej:

- Zdajesz sobie, oczywiście, sprawę z tego, Ŝe nigdy nie
powiedziałem, Ŝe cię kocham.

136

A jak myślisz? - wykrzyknęła Callie, zaciskając

pięść. Podniosła ją do góry z zamiarem uderzenia
Reida, ale szybko opuściła rękę. - Jestem wściekła na
ciebie, bo sprawiłeś, Ŝe się w tobie zakochałam!

Co to, to nie - zaprotestował lodowatym tonem. -

Ani ja tego nie spowodowałem, ani ty nie sprawiłaś, Ŝe
zakochałem  się  w  tobie.  Kocham  cię,  Callie  Jean
Foster.  I  o  tym  pamiętaj.  -  Energicznym  ruchem
wyrzucił  ręce  do  góry.  -  Ale  zawsze  będę  robił  to,  co
zechcę. Pił, palił i czynił wszystko, na co przyjdzie mi
ochota. Miłość do kogoś nie oznacza ani posiadania go
na  własność,  ani  prawa  do  wprowadzania  zmian  w
jego  Ŝyciu.  Kochając,  akceptuje  się  drugiego  czło-
wieka takiego, jaki jest.

Zapadło milczenie.

- Masz rację - po chwili powiedziała Callie. Jej głos

brzmiał  podejrzanie  spokojnie.  -  A  więc  będziesz
musiał przyjąć do wiadomości między innymi to, Ŝe nie
potrafię  stać  z  boku  i  patrzyć,  jak  niszczysz  swój
organizm. Po prostu nie mogę. Do tej pory starałam się
milczeć.  Przez  ostatnie  kilka  tygodni  tyle  razy  za-
gryzałam zęby, Ŝe mam dziurki w języku.

DłuŜej nie mogła się powstrzymywać.

- To, co robisz, Reidzie, jest chore. PrzecieŜ jesteś

człowiekiem rozumnym. Wiesz, Ŝe sobie szkodzisz. śe
powoli  popełniasz  samobójstwo.  Nie  brzmi  to  zbyt
sympatycznie,  ale  to  fakt.  -  Callie  zobaczyła,  Ŝe  jej
słowa  nie  robią  na  Reidzie  prawie  Ŝadnego  wraŜenia.
-Wobec tego Ŝyj, jak chcesz. Twoja wola. Pal, pij i rób,
co ci się Ŝywnie podoba. Ale mnie przy tym nie będzie.
-  Odwróciła  się  i  podeszła  do  drzwi.  -  Daj  znać,  jeśli
kiedyś zdecydujesz się zmienić swoje Ŝycie. I pamiętaj,
Ŝ

e kocham cię bardzo.

137

Poczekaj... - Reid nie mógł uwierzyć, Ŝe Callie go

opuszcza. - Złotko, nie mówiłaś serio -dodał niepewnie
się uśmiechając.

Mówiłam powaŜnie - odparła spokojnie. - Ko-

cham  cię.  Równie  dobrze  potrafiłabym  cię  jednak
znienawidzić.  Wtedy,  kiedy  zmarłbyś  i  zostawiłbyś
mnie  samą.  Mogłabym  wybaczyć  ci  wiele,  prawdę
mówiąc  niemal  wszystko,  ale  nie  to.  Nie  chcę  znów
przeŜywać bezsensownej śmierci. Niczyjej.

A moŜe powiesz wreszcie prawdę? - W głosie

Reida zabrzmiał ostrzejszy ton. -Przyznaj uczciwie, Ŝe
się boisz. Obawiasz się mnie pokochać. Wygląda na to,
Ŝ

e jesteś zwykłym tchórzem, Callie Jean Foster. Zresz-

tą całe twoje pokolenie jest identyczne. Bez charakteru!

Wzruszyła ramionami. PołoŜyła rękę na klamce.

Nie trzeba mieć charakteru, Ŝeby się unicestwić.

Ale trzeba odwagi, Ŝeby Ŝyć. - Otworzyła drzwi.

Callie, kochanie! - wykrzyknął Reid. - Jesteś mi

potrzebna. Bez ciebie sobie nie poradzę.

Odwróciła się i popatrzyła na niego wzrokiem,

który odzwierciedlał głęboki ból. Potrząsnęła ze smut-
kiem głową.

- Nigdy nie przypuszczałam, Ŝe potrafisz grać

nieczysto - powiedziała martwym głosem.

Po chwili juŜ jej nie było.

Furgonetka odjechała spod domu. Wokół zapano-

wała cisza.

DrŜącymi rękoma Reid wyciągnął następnego pa-

pierosa i zapalił go. Stał pośrodku kuchni, zaciągając
się głęboko. Był zły. Okropnie zły. Niech diabli wezmą
tę nieznośną dziewczynę!

Prowadząc furgonetkę Siódmą Aleją, Callie przy-

sięgała sobie, Ŝe się nie rozpłacze. Przynajmniej jeszcze

138

nie teraz, podczas tej pięciominutowej jazdy do włas-
nego domu.

Była rozgniewana. Tak bardzo, jak chyba jeszcze

nigdy w Ŝyciu. Pełna gniewu i zraniona. Nic dziwnego.
Reid Dillon to czysty szaleniec! Zabijał się i nie myślał
ani  o  sobie,  ani  o  niej.  Z  takim  człowiekiem  nie  była
moŜliwa  Ŝadna  dyskusja.  Dopiero  teraz  Callie  zdała
sobie  z  tego  sprawę.  Do  Reida  nie  docierały  logiczne
argumenty, nie robiły na nim wraŜenia Ŝadne słowa.

A cóŜ one właściwie znaczą? Nic. Pragnienie zmiany

musi  pochodzić  od  człowieka,  którego  miałaby  ona
dotyczyć.  Reid  nigdy  nie  przestanie  palić  i  pić,  i  nie
zmieni trybu Ŝycia, jeśli nie będzie mu na tym zaleŜało.
Dlatego  nie  powinna  rozdzierać  szat  i  martwić  się  o
coś, na co nie ma wpływu.

Dojechała bezpiecznie do domu. Ściągnęła brudne

ubranie i wzięła gorący prysznic.

Czuła się nieszczęśliwa i odrzucona. śal było jej

zarówno samej siebie, jak i Reida. Od samego począt-
ku wiedziała, Ŝe jest typem męŜczyzny, w jakim nie
chciałaby się zakochać. I wcale się nie pomyliła. Teraz
jednak myśl ta była niewielką pociechą. Nie dawała
Ŝ

adnej satysfakcji.

Callie wytarła się ręcznikiem i włoŜyła domowe

wdzianko. Poszła do sypialni i rzuciła się na nie
posłane łóŜko. W półprzytomnym stanie przeleŜała
popołudnie, wieczór i część nocy. Myślała, rozpaczała
i płakała. Płakała i myślała. Wreszcie, chyba nieco po
północy, udało się jej zasnąć.

Kiedy zadzwonił telefon, bezwiednie, siłą przy-

zwyczajenia, sięgnęła po omacku do budzika i wyłą-
czyła go. Ten dźwięk budził ją niezmiernie od lat. Ale
tym razem dzwonienie nie ustawało.

139

Zdała sobie wreszcie sprawę z tego, Ŝe słyszy telefon,

a nie budzik. Przesunęła się na drugą stronę łóŜka i
podniosła słuchawkę.

- Halo?

Kto dzwoni w środku nocy? A moŜe to juŜ wczesny

ranek?

Callie?

Tak - odparła. - Głos docierający z drugiego końca

linii był dobrze znany, ale brzmiał inaczej niŜ zwykle.

- Callie, jesteś mi potrzebna.
Serce podeszło jej do gardła.

Reidzie, co z tobą? Czy dobrze się czujesz? -

spytała zaniepokojona, zapalając równocześnie lampkę
na nocnym stoliku.

Nie bardzo, złotko, nie bardzo. Chyba jestem

chory. Mam krwotok.

Oprzytomniała w ciągu sekundy. Usiadła na brzegu

łóŜka. Jej serce biło jak oszalałe. Kurczowo zacisnęła
dłoń na słuchawce.

- Zaraz przyjadę. Nie ruszaj się. Zostań tam, gdzie

jesteś.

Słyszała urywany oddech Reida.

Chyba nawet nie mógłbym się ruszyć. Trochę mi

słabo.

Och! Czekaj spokojnie. Będę za dziesięć minut.

Słyszysz mnie?

Tak. Słyszę. Za dziesięć minut - powtórzył jej

słowa.

Głos Reida, mimo Ŝe zmieniony, rozpoznałaby

wszędzie i zawsze, gdyby nawet płynął z drugiego
końca świata.

- Odkładam słuchawkę, kochanie - powiedziała

czule. -I juŜ jadę do ciebie.

140

WłoŜyła błyskawicznie dŜinsy i bluzkę. Po chwili

biegła w stronę furgonetki.

Przejechała oba skrzyŜowania przy czerwonym

wietle. Dzięki Bogu, o trzeciej nad ranem ruch w

Clarion był niewielki.

Dokładnie dziesięć minut później stała pod drzwia-

mi Reida. Miała klucz, ale ręce trzęsły się jej tak
bardzo, Ŝe nie mogła poradzić sobie z otwarciem
zamka.

Musiała się opanować. Musiała zachować spokój i

przytomność umysłu.

Otworzyła wreszcie drzwi i weszła do środka.

Zobaczyła, Ŝe w kuchni pali się światło.

- Reidzie! - zawołała.

W mieszkaniu panowała cisza. Callie słyszała tylko
własny głos i tykanie ściennego zegara. Zawołała
jeszcze raz. Donośniej.

Reidzie!

Jestem tutaj - dobiegła ją cicha odpowiedź.

Znalazła go w łazience na parterze. Siedział trzy-

mając ręce przy twarzy. Był w tym samym ubraniu,
które miał rano na sobie.

Na widok Callie uniósł głowę. Zobaczyła, Ŝe jest

blady jak ściana. Przód koszuli miał poplamiony
krwią.

- O mój BoŜe! - wykrzyknęła mimo woli.
Próbował się uśmiechnąć. Bezskutecznie. Był zlany

potem. Mokra koszula oblepiała tors.

- Co się stało? - spytała niemal szeptem.
W oczach Reida dojrzała ból.

Nie wiem. Sądzę jednak, Ŝe powinienem jechać

do szpitala.

MoŜesz iść o własnych siłach?

141

- Chyba nie dam rady. Po telefonie do ciebie ledwie

tutaj się przywlokłem.

Nie, nie uda się jej dowieźć Reida samej. Jest zbyt

cięŜki. A co będzie, jeśli zemdleje w drodze do furgone-
tki?

- Poczekaj tutaj, wezwę karetkę. - Callie starała się

mówić spokojnie.

Poszła do kuchni i ze stojącego tam aparatu wy-

kręciła numer pogotowia. Łamiącym się głosem poda-
ła nazwisko i adres Reida. Potem zapaliła światło nad
gankiem i zostawiła otwarte frontowe drzwi.

Wróciła do Reida.

- Przyjadą? - zapytał słabym głosem.

- Tak. Niedługo - zapewniła.
Upłynęło parę minut.

I nagle ciszę nocną rozdarł przenikliwy dźwięk

sygnału. W Ŝyłach Callie zmroził krew.

- Złotko... - Reid usiłował coś powiedzieć, ale nie

był w stanie. Brakowało mu i słów, i sił.

Lekko ścisnęła mu ramię.

- Wezmę furgonetkę i pojadę za wami.

Chwilę później sanitariusze sprawnie ułoŜyli Reida na
noszach i wynieśli do karetki. Jeden z nich zwrócił się
do Callie:

Wygląda pani bardzo mizernie. Proszę odpocząć

i się odpręŜyć, zanim pojedzie pani za nami do szpitala.
Nie chcemy, Ŝeby po drodze stało się pani coś złego.

Ma pan rację - szepnęła.

Po chwili znalazła się sama w opustoszałym domu.

Tę noc Callie będzie pamiętała chyba do końca

ycia. PrzeŜyła prawdziwy koszmar. Udało się jej

dojechać na pogotowie kilka minut po tym, kiedy
karetka przywiozła tam Reida. Potem, jak potrafiła

142

najlepiej, odpowiadała na zadawane pytania. Zastana-
wiała się, czy powinna natychmiast skontaktować się z
rodziną Reida. Postanowiła jednak odłoŜyć to do rana.

Siedziała sama w poczekalni szpitalnej i patrzyła

przed  siebie  nie  widzącymi  oczyma.  Potem  wstała  i
zaczęła  chodzić  po  małym  pomieszczeniu.  Przemie-
rzyła  pokój  dziesięć  razy.  Sto.  MoŜe  nawet  więcej.
Chodziła dopóty, dopóki nie ścierpły jej ramiona i nie
rozbolały nogi.

TuŜ tuŜ przed świtem zza wahadłowych drzwi

wyszedł do niej lekarz w białym kitlu, Ŝeby zamienić
kilka słów. Miał poszarzałą, zmęczoną twarz. Podob-
nie jak Callie, był na nogach całą noc.

Kilka minut później drzwi otworzyły się znowu.

Ukazał się w nich Reid. Wyglądał kiepsko, ale zna-
cznie lepiej niŜ wtedy, kiedy ostatni raz go widziała.

- Doktor powiedział, Ŝe juŜ czujesz się lepiej i mo-

esz wracać do domu - powtórzyła słowa lekarza.

Reid skinął głową i rozejrzał się po pustej salce.

Czekałaś tu na mnie całą noc? - zapytał dość

ostrym głosem.

Tak. Mną się nie przejmuj, bardzo cię proszę.

Czuję się dobrze. Jestem tylko trochę zmęczona.

W tym momencie uprzytomniła sobie, Ŝe Reid jest

zły dlatego, iŜ widziała go w tak okropnym stanie.
Niezadowolony, Ŝe przez całą noc czekała tutaj sama,
aŜ zrobią mu wszystkie badania i lekarze ustalą
diagnozę.

Uznali, Ŝe nic złego mu się nie stało. Zaszkodził

tylko nadmiar szampana i papierosów wypalonych na
pusty Ŝołądek.

Callie bardzo uwaŜała, Ŝeby nie powiedzieć Reidowi:

143

a  nie  mówiłam?  Nie  dałoby  to  jej  satysfakcji.  Zresztą
była  zbyt  zmęczona,  Ŝeby  go  pouczać.  Słaniała  się  na
nogach.  Nie  była  nawet  w  stanie  mieć  pretensji  do
Reida,  Ŝe  z  jego  powodu  spędziła  koszmarną  noc  w
szpitalnej poczekalni.

JuŜ świta - powiedział, kiedy opuścili gmach

szpitala i ruszyli w stronę miejsca, w którym Callie
zostawiła furgonetkę.

Tak. - Ziewnęła. Ledwie się powstrzymała, Ŝeby

nie oprzeć głowy na ramieniu Reida.

Poprowadzę samochód. Jesteś wykończona. -

Reid wyjął kluczyki z rąk Callie.

Dobrze - odparła. Jeśli sam chce, niech siada przy

kierownicy.

Po kilku minutach znaleźli się w domu Reida.

Weszli do kuchni.

Zapadło milczenie. Przerwała je Callie.

Co robili ci w szpitalu? - spytała bez większego

zainteresowania.

RóŜne badania. Potem obserwowali przez jakiś

czas, dali małe, białe tabletki i powiedzieli, Ŝe mam
prowadzić się przyzwoicie. Wreszcie, na szczęście,
odesłali do domu.

Naprawdę się przeraziłam - powiedziała Callie.

Wiem, złotko. Sam teŜ porządnie się wystraszy-

łem. - Ręce drŜały mu lekko, kiedy bezskutecznie
próbował usunąć z koszuli ślady skrzepniętej krwi.

Odwrócił się, otworzył jakąś szufladę i zaczął w niej

szperać. Po chwili wyjął pudełko papierosów. Ściągnął
celofanowy pasek i rozerwał opakowanie.

Callie obserwowała te poczynania. Stała jak wroś-

nięta w ziemię. Nie była w stanie wykrztusić słowa.
Zaczęła powoli odsuwać się od Reida.

144

O co chodzi? - zapytał. Zobaczył, jak Callie,

zataczając się, idzie w stronę drzwi. - Złotko, co się
stało?

Czas na mnie.

Chcesz iść? Dlaczego?

Oczy Callie odzwierciedlały bezmiar rozpaczy i po-

niesionej klęski.

- Czy tego nie widzisz? Czy naprawdę nic nie

rozumiesz? - Zrobiła nieokreślony ruch ręką. - To
wszystko nie ma sensu. Po prostu nie ma sensu.
- Otworzyła drzwi i wyszła z kuchni.

Reid stał bez ruchu. Wpatrywał się w miejsce, w

którym  przed  chwilą  znajdowała  się  Callie,  a  potem
opuścił  wzrok  i  popatrzył  na  rękę,  w  której  tkwił
papieros  -  takim  wzrokiem,  jakby  dopiero  teraz  go
zobaczył. Rzucił soczyste przekleństwo i z furią zgniótł
w palcach papierosa, zamieniając go w kupkę tytoniu.

145

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Callie prowadziła wóz w wariackim tempie. I nagle

zdała sobie sprawę z tego, Ŝe nie ma ani po co, ani do
kogo się spieszyć. Zwolniła i zjechała na pobocze
Siódmej Alei. Zatrzymała się, nie wyłączając silnika.
Pochyliła głowę i oparła czoło na kierownicy.

Parę minut temu opuściła jedynego męŜczyznę,

jakiego kiedykolwiek kochała. Zostawiła go nie pierw-
szy raz. W ciągu niespełna doby zrobiła to dwukrotnie.

Dlaczego? Dlatego, Ŝe była przekonana, iŜ Reid

sam się unicestwi. Pewnego dnia. Nie dzisiaj i nie jutro,
lecz wtedy, kiedy skumulowane skutki niewłaściwego
trybu Ŝycia sprowadzą na niego nieszczęście. Do tego
dnia zostałoby jeszcze wiele czasu na miłość i wspólne
przeŜycia. Callie będzie tego bardzo brakowało. Dla-
czego więc juŜ teraz zdecydowała się opuścić Reida?

Nazwał ją tchórzem, zapewne nie bez racji. Obawia-

ła się go kochać? A moŜe po prostu bała się innego
Ŝ

ycia? Gdzie się podziało pokolenie romantyków,

którzy woleli kochać i cierpieć niŜ nie kochać wcale?
Callie odczuwała strach przed miłością, bo bała się
stracić człowieka, którego pokochała.

Podniosła głowę znad kierownicy i popatrzyła przez

przednią szybę furgonetki. Zanim poznała Reida Dil-
lona, prowadziła spokojne, ustabilizowane Ŝycie. Do
jej hermetycznego, bezpiecznego światka Reid wniósł

146

radość, podniecenie i emocje. śyjąc bez niego, będzie
musiała poŜegnać się z radością, podnieceniem i emoc-
jami. Pozostanie nadal w bezpiecznym, lecz pustym
ś

wiecie. Nie będzie miała własnego męŜczyzny.

Co w tej chwili pozostaje właściwie do zrobienia?

Było to trudne pytanie. Zakochała się przecieŜ po uszy
i nawiązała bliski, intymny stosunek z męŜczyzną. Tak
wyglądały fakty. Czy miała więc swobodę wyboru? A
moŜe juŜ go dokonała?

Pokochała Reida Dillona.

Te trzy słowa wyjaśniały w zasadzie wszystko. Czy

mogła więc go opuścić? Czy jej miłość jest tak słaba,
Ŝ

e nie przetrzyma niszczycielskich skutków upływu

czasu, tego, co przyniesie przyszłość? Była Reidowi
teraz bardziej potrzebna niŜ kiedykolwiek. I sama
takŜe

potrzebowała.

Były

następne

niezaprzeczalne fakty, które naleŜało wziąć pod
uwagę.

W tym momencie Callie powzięła decyzję. Wiedzia-

ła juŜ, co powinna zrobić.

Wyprostowała się na niewygodnym siedzeniu fur-

gonetki i rozejrzała wokoło.

Zaparkowała samochód mniej więcej w połowie

drogi  między  domem  Reida  a  własnym.  Dzwony  na
wieŜy pobliskiego kościoła obwieszczały właśnie szós-
tą  rano.  Na  szczęście  ruch  na  ulicy  panował  jeszcze
niewielki.  Callie  ruszyła.  Wracała  do  Reida.  Wracała,
aby odwaŜnie spojrzeć w przyszłość.

Dojechała do skrzyŜowania i brawurowo zawróciła

furgonetkę, ocierając kołami o brzeg trotuaru. Miała
teraz przed sobą prostą drogę. Dodała gazu.

Zahamowała przed czerwonym światłem na następ-

nym skrzyŜowaniu. I wtedy zobaczyła szarego buicka,
nadjeŜdŜającego z przeciwnej strony.

147

To był Reid! Wyglądało na to, Ŝe jedzie do niej.
Zatrzymali samochody obok siebie. Opuścili szyby.

- Co ty wyczyniasz? - warknął Reid. - Gdzie się

rozbijasz po nocy?

Callie nerwowo postukiwała palcami w kierownicę.

Nic. Jadę do... do kogoś.

Do kogoś, kogo znam?

Tak. Chcę z panem zaraz porozmawiać, panie

Dillon. Załatwimy to w moim domu, czy w pańskim?

U mnie - odparł Reid. Był zaskoczony. Bał się, Ŝe

Callie w ogóle nie zechce go widzieć, a tu nagle sama
zaproponowała rozmowę. Nic z tego nie rozumiał.

Chwilę później zawrócił buicka i ruszył za Callie.

PodąŜali teraz oboje w jednym kierunku.

Z uśmiechem w kącikach ust, Reid obserwował

wariacką jazdę kierowcy furgonetki. Była strasznie
zdezelowana, a puszki farby i inne narzędzia klekotały
w tylnej, otwartej części samochodu.

Oba samochody stanęły obok siebie na podjeździe

pod domem. W oczach Callie Reid dostrzegł deter-
minację.

- Zdajesz sobie, oczywiście, sprawę, Ŝe oboje

jesteśmy

kiepskiej

formie

oświadczyła

wyprzedzając go w drzwiach kuchni.

- Nic dziwnego -mruknął pod nosem. -Jest szósta

rano. Nie zmruŜyliśmy oka tej nocy.

Zignorowała tę uwagę.

- Zakochałam się, Reidzie Dillon. I wiem, Ŝe coś

podobnego przydarzyło się tobie. Co zrobimy z tym
fantem? Chcę znać odpowiedź na to pytanie. - Wierz
chem dłoni Callie przetarła oczy i smutnym wzrokiem
popatrzyła na Reida. - Co... co z nami będzie? -dodała
prawie niedosłyszalnym szeptem.

148

Stał na lekko rozstawionych nogach i trzymał ręce

w kieszeniach.

- Och, czy ty naprawdę uwaŜasz, Ŝe taką rozmowę

moŜna prowadzić, mając pusty Ŝołądek? - Westchnął
głęboko.

- Pusty Ŝołądek? - powtórzyła. Znaczenie słów

Reida do Callie nie dotarło.

Chodzi o mój pusty brzuch, złotko - wyjaśnił siląc

się na spokój. - O ten sam, który sprawił nam dziś w
nocy tyle kłopotów.

Ile chcesz jajek? - spytała szybko.

Poczuła się nagle szczęśliwa. Podeszła szybko do

lodówki. Wyciągnęła karton świeŜych, wiejskich jaj,
mleko i masło.

Ta dziewczyna w kuchni zachowuje się wspaniale,

pomyślał  rozentuzjazmowany  Reid.  Uwielbiał  obser-
wować zwinne ruchy Callie, kiedy krzątała się między
zlewozmywakiem  a  stołem  kuchennym.  Była  połącze-
niem  dwóch  kobiet.  Staroświeckiej  i  nowoczesnej.
Zarówno w kuchni, jak i w łóŜku.

- Proszę o dwa jajka. - Reid zaczął wyciągać

sztućce, talerze i filiŜanki. Ustawił je na stole. -Wolisz
herbatę czy mleko? - zapytał.

Nastawiła wodę w czajniku.

-Mleko. - Jak przykładnie i nienagannie zachowu-

jemy  się  teraz  oboje,  pomyślała  Callie,  rozbijając
delikatnie ostatnią skorupkę jajka nad rondlem z lekko
wrzącą  wodą.  Tak  jak  byśmy  zapomnieli  o  nocnej
awanturze  i  innych  przeŜyciach.  Instynkt  samoza-
chowawczy to cudowna rzecz.

- Śniadanie było świetne. Gotujesz znakomicie

- piętnaście minut później Reid pochwalił Callie, kiedy po
posiłku siedzieli na wprost siebie przy kuchennym stole.

149

- Dziękuję - odparła z uśmiechem. - Zawsze

będziesz u mnie mile widzianym gościem. Kiedy tylko
zechcesz.

Reid odłoŜył widelec i popatrzył w oczy Callie tak

przenikliwie, Ŝe aŜ to ją zatrwoŜyło.

Właśnie o tym chciałem porozmawiać - powie-

dział powaŜnym głosem.

O moim gotowaniu?

Nie. O „kiedy tylko zechcesz". Pragnę, Ŝebyś

wiedziała, jak bardzo jestem ci wdzięczny za pomoc
ostatniej nocy. Chyba ci nawet jeszcze nie podziękowa-
łem.

Callie wyciągnęła rękę nad stołem i dotknęła dłoni

Reida.

Wiesz przecieŜ, Ŝe moŜesz zawsze na mnie liczyć.

Odwrócił głowę, popatrzył w okno, a potem pono-

wnie na Callie. W jego oczach dojrzała refleksy słońca.

- Jesteś mi potrzebna, Callie. Na zawsze.

Jego niski głos sprawił, Ŝe zadrŜała. A to, co mówił,

było wyznaniem miłości.

- Wczoraj wygadywałem róŜne okropne rzeczy.

Puścił rękę Callie i zrobił się niespokojny. ZauwaŜy-

ła jednak, Ŝe starym zwyczajem nie sięgnął po papiero-
sa.

Ja teŜ robiłam to samo - przyznała drŜącym

głosem. - Chyba oboje tego Ŝałujemy. Spróbujmy
wybaczyć sobie i zapomnieć.

Nie! - wykrzyknął Reid. Chwycił Callie za rękę. -

Nie chcę zapominać tego, co usłyszałem, bo trafiłaś w
dziesiątkę! Masz rację, kochanie, Ŝe to Ŝycie wymaga
odwagi. Zabijałem się powoli, poniewaŜ nie chciałem
dopuścić myśli, Ŝe moŜe mi się stać coś złego. To chyba
męska cecha. - Ściskał teraz mocno dłoń Callie.

150

- Jesteś mi potrzebna. Nie na dziś czy jutro, lecz na
wszystkie dni i noce, które są przed nami. Na za-
wsze.

Łzy, które ukazały się w oczach Callie, były łzami

radości.

- Czy jesteś tego pewny? - spytała.

-Tak, moja słodka. PomóŜ mi zdobyć wszechświat.

I siebie.

Callie oparła głowę na rękach.

- Miałeś rację. Od początku wiedziałeś -powiedziała

zduszonym głosem - Ŝe kocha się ludzi takimi, jacy są.
Miałeś rację - powtórzyła. - To ja się myliłam.

-  Podniosła  głowę  i  wzrokiem  pełnym  miłości  popa-
trzyła  na  Reida.  -  Nie  będę  próbowała  cię  zmienić.
Chcę być z tobą na dobre i na złe, razem stawiać czoło
przeciwnościom  losu.  Czy  przebaczysz  mi  tchórzost-
wo? Czy wybaczysz ucieczkę? Bałam się swojej miłości,
ale  mam  to  juŜ  poza  sobą.  Chcę  cieszyć  się  dniem
dzisiejszym.

- A co z jutrem? - zapytał Reid. Wstał i obszedł stół

dokoła. Wziął Callie za rękę i podniósł ją z krzesła.

Zobaczymy - odparła, patrząc mu z czułością w

oczy. - Teraz liczy się tylko ta chwila.

To chodź do łóŜka. - Nie czekając na odpowiedź

pociągnął ją za sobą, ku schodom na piętro.

- Dobrze, kochany. - Callie nie była w stanie

powstrzymać ziewnięcia. - Chodźmy. Marzę o tym,
Ŝ

eby wreszcie zasnąć.

- Nie miałem na myśli spania - mruknął pod nosem

Reid, kiedy stanęli w drzwiach sypialni.

Pomógł Callie się rozebrać i połoŜył ją do łóŜka.

Potem zdjął szybko ubranie i wyciągnął się obok niej.
Zasnęli w pełnym świetle budzącego się nowego dnia...

151

Callie otworzyła powoli oczy. Było późne popołu-

dnie. Odwróciła głowę i zobaczyła, Ŝe Reid przygląda
się jej uwaŜnie brązowozłotymi oczyma, które od
początku tak bardzo ją intrygowały.

-Spałaś prawie dziesięć godzin -powiedział

głosem, w którym przebijała nuta zniecierpliwienia.
Przysunął się do Callie i objął ją mocno ramieniem. -
Nic zresztą dziwnego. Po takich przeŜyciach byłaś
wykończona.

-Ty teŜ miałeś wszystkiego dość - szepnęła roze-

spana. Z trudem otworzyła szerzej oczy i popatrzyła z
bliska na Reida. Był zadumany.

-O czym myślisz? - spytała. Dotknęła lekko

palcem jego zmarszczonych brwi.

Mamy pewien problem, złotko - odparł, zde-

jmując z twarzy jej rękę i przykładając do ust.

Callie stała się niespokojna.

- Masz problem? - powtórzyła.

-Aha - potwierdził. - Jest nas dwoje, a mamy aŜ

trzy domy. Dwa w Clarion i jeden w Pittsburghu.
Kiedy się pobierzemy, wystarczy nam tylko jeden.
Coś trzeba będzie zrobić z pozostałymi.

-Masz rację - szepnęła. Z Reidem mogłaby zamie-

szkać  nawet  w  lepiance.  To  oczywiste,  Ŝe  przykro
będzie  zostawić  własny  domek  i  ukochany  ogród.
Przysięgła sobie jednak, Ŝe juŜ nigdy przedmioty ani
przyroda  nie  staną  się  dla  niej  waŜniejsze  niŜ
człowiek.

- Ten problem jest łatwo rozwiązać. - Callie

przycisnęła wargi do kącika ust Reida. - Sprzedam
dom w Clarion i przeniosę się do Pittsburgha.

-Zrobisz to dla mnie?
-Oczywiście, głuptasie. - Roześmiała się radośnie.
W oczach Reida dojrzała teraz prawdziwe
szczęście.

Objęła go i przyciągnęła mocno do siebie.

152

- Kochany, przecieŜ wiesz, Ŝe dla ciebie byłabym

gotowa  zrezygnować  ze  wszystkiego.  -  Odkrywała
przed nim serce. - Poza tobą nic się nie liczy. Prawdę
mówiąc, nieco inaczej wyobraŜałam Ŝycie z męŜczyz-
ną, ale mówi się trudno. I wcale nie jestem pewna, czy
chciałabym  coś  zmieniać...  -  Przeciągnęła  językiem
wzdłuŜ  warg  Reida.  Ogarnęło  ją  podniecenie.  Od
sunęła  głowę  i  przymruŜonymi  oczyma  popatrzyła  na
leŜącego obok męŜczyznę. - Wygląda jednak na to, Ŝe
mamy inny, większy problem niŜ uporanie się z doma-
mi.

-Jasne. - Przyciągnął Callie mocno do siebie, dając

do zrozumienia, Ŝe wie dobrze, o co chodzi.

Zrozumiałeś mnie opacznie - zaprotestowała ze

miechem. - Problem polega na tym, Ŝe jest nas tylko

dwoje, a mamy w piwnicy aŜ trzy wschodnie dywany.

No to postaramy się o trójkę dzieci i pewnego

pięknego dnia kaŜde dostanie w spadku po jednym -
zaproponował Reid.

A czy nie byłoby łatwiej po prostu wyrzucić te

szmaty? - szepnęła, świadoma coraz intensywniejszych
pieszczot Reida.

- MoŜe łatwiej, ale mniej zabawnie - odrzekł

stłumionym głosem. Całował teraz jej piersi.

- Punkt dla ciebie. - Callie jęknęła pod wpływem

dotyku rąk Reida.

LeŜeli teraz nago na łóŜku, oświetleni promieniami

popołudniowego słońca przenikającego przez koron-
kowe firanki.

Reid uniósł głowę i oparł się na łokciach.

- Złotkę, jestem jeszcze ci winien tysiąc dolarów.

Sprytny biznesmen dorzuciłby do tego parę centów

153

i pewnego dnia zainwestował... powiedzmy w sklep z
antykami.

Powiedzmy - powtórzyła Callie. - Gdyby udało

mu się znaleźć właściwego wspólnika, który poprowa-
dzi cały interes.

Och, to chyba jest do załatwienia -mruknął Reid,

odrywając na chwilę wargi od gładkiej skóry Callie.

Dla sprytnego biznesmena nie będzie to Ŝaden

problem:. - Callie odsunęła usta od rozgrzanej szyi
Reida.

A czy wiesz, kochanie, Ŝe nie dopuszczę do tego,

ebyś sprzedała swój domek? Jest przecieŜ nieodłączną

częścią ciebie. Sądzę, Ŝe będzie najlepiej, jeśli po-
zbędziemy się domu po dziadkach, a twój zostawimy
jako miejsce na weekendowe wypady i wakacje.

Och, jesteś wspaniały! Cudowny! - Serce Callie

wypełniła głęboka wdzięczność. - Dziękuję!

Reid popatrzył na nią z czułością.

-Musimy szybko załatwić formalności. Nie zamie-

rzam ryzykować, Ŝe znów mi uciekniesz. Czy zgadzasz
się  zostać  moją  Ŝoną,  Callie  Jean  Foster?  Na  zawsze.
Na  dobre  i  na  złe.  Ze  swojej  strony  przyrzekam,  Ŝe
postaram  się  być  męŜem  dobrym  i  troskliwym.  Za-
dbam nie tylko o ciebie, lecz takŜe o... siebie. No cóŜ -
westchnął  głęboko  z  udawaną  rezygnacją  -  unormuję
tryb  Ŝycia.  Będę  jadł  zdrowsze  potrawy.  Postaram  się
nie palić i nie pić alkoholu. Spróbuję, złotko.

- Reidzie... - zaczęła Callie. Przygniatał ją teraz

całym ciałem. Poruszyła się niespokojnie.

-Pozwól mi mówić. Jeszcze nie skończyłem - prze-

rwał jej Reid. Znowu westchnął. Cała ta sprawa
wymagała więcej wysiłku, niŜ się spodziewał. - A ty?
Czy będziesz mnie kochała?

154

-Tak. Zawsze! - zapewniła gorąco, zanim zamknął

jej usta swoimi wargami.

Pocałunek był cudowny.

W ramionach Reida czuła się szczęśliwa i bezpiecz-

na. Pragnęła tego męŜczyzny. JuŜ teraz wiedziała na
pewno, Ŝe to na Reida Dillona czekała całe Ŝycie.

Oderwał na chwilę wargi od jej ust.

Od dziś nie musisz się niczego bać - powiedział,

przyciągając Callie mocno do siebie. - Zapamiętaj to
sobie na zawsze. Zawsze będę obok. Wystarczy, Ŝe
sięgniesz ręką.

Przyrzeknij - poprosiła.

- Przyrzekam. Sięgnij po mnie, kochanie. Weź

mnie. Całego.

- Bardzo cię pragnę, Reidzie. Chcę cię. Całego.
Zamilkli, bo dalsze słowa miłości zastąpiła rozkosz

wzajemnego oddania.

Znaleźli się we własnym zaczarowanym świecie, w

którym  było  wszystko,  co  najpiękniejsze.  Egzotyczne
orchidee,  szczyty  gór  i  przestworza  oceanów.  Te
przeŜycia  były  ich  wspólnym  pragnieniem,  a  zarazem
najgłębszym sekretem.

Upłynęło wiele czasu, zanim powrócili na ziemię.

Ostatnie promienie słońca stojącego nisko nad hory-
zontem złociły ich obnaŜone ciała.

Jak się czujesz? - zapytał Reid.

Hmm - odparła Callie.

-AŜ tak dobrze? - Roześmiał się radośnie. -Ja czuję

się świetnie. Wspaniale.

Jak zawsze - mruknęła, odwracając się na bok.

Mogę przenosić góry! - entuzjazmował się Reid.

Pocałował Callie i całym ciałem przylgnął do jej

pleców.

155

Co ty właściwie robisz? - spytała, czując nowe

pieszczoty.

Sądziłem, Ŝe to oczywiste - odrzekł ze śmiechem i

znów zaczął ją całować.

Jesteś pewny, Ŝe... Ŝe wolno ci znów to robić? -

zapytała. Rzeczywiście niepokoiła się o samopoczucie
Reida.

Wziął ją w ramiona i popatrzył jej w oczy.
- Wierz mi, złotko. Jesteś dokładnie tym lekarst-

wem, jakie doktor mi zalecił. Wierz mi.

Uwierzyła.