plik

**************************************

Praca magisterska/ licencjacka jest ukoronowaniem studiów i przepustką do

kariery...Ple,  ple,  ple.  Zapewne  wiele  razy  słyszałeś/  aś  podobne  banały.  Gdziekolwiek.
Prawda  jest  taka,  że  napisanie  dobrej  pracy  magisterskiej  lub  licencjackiej  to  banał,
szczególnie  w  czasach  masowej  produkcji  i  plagiatów.  Jeżeli  jednak  czytasz  te  słowa  i  nie
masz  zamiaru  dawać  komuś  kasy  za  napisanie  pracy  (uuuu!)  lub  co  gorsze-  stworzenie
kompilacji z badziewia dostępnego w necie (totalne dno!) a chcesz dostać wymarzone literki
przed  nazwiskiem,  usiądź  wygodnie  i  spróbuj  przyswoić  sobie  parę  pożytecznych  rzeczy,
które zostały wypracowane przez autora w pocie czoła. Nad kolejnymi pracami :)

Co powinieneś/ powinnaś wiedzieć, czyli krótko i niepopularnie:
-  Praktycznie  nikt  nigdy  nie  przeczyta  twojej  wymarzonej  pracy,  oprócz  recenzenta  i
promotora.  Niestety,  nie  przeczytają  całości.  Skupią  się  na  wybranych  fragmentach  i
kropkach,  przecinkach  (styl!),  duperelach,  jakże  ważnych  w  dobie  internetu!  Jeśli  będziesz
mieć szczęście i piszesz pracę iście specjalistyczną (w teorii każda praca ma być oryginalna i
rozwijająca pewne tezy, bez przegięć bo to wprawka...) to zainteresuje się tobą jedna z wielu
służb specjalnych w Polsce i zaproponuje pracę. Czytany jest wstęp, zakończenie i fragmenty
wybranego rozdziału (zwykle drugiego, nie teoretycznego...). Ulubionym konikiem jedynych
twoich  czytelników  jest  bibliografia  (układ,  pozycje,  źródła  itp.)  i...tabelki.  Nie  wiem
dlaczego,  recenzenci  wręcz  uwielbiają  wykresy,  tabelki  i  schematy.  Jeśli  nie  jesteś  na
studiach technicznych (hurra, humaniści!) i piszesz np. pracę o niewdzięcznej roli kobiety w
staliniźmie postaraj się o kilka tabelek. Nie zaszkodzą a mogą pomóc :)

-  Czym  różni  się  praca  magisterska  od  licencjackiej?  Chcesz  wiedzieć?  Niczym,  poza
objętością.  Zwykle  praca  magisterska  na szeroko  pojętych  kierunkach  humanistycznych  ma
od 60 do 120 stron, gdzie praca licząca ponad 100 uznawana jest za ambitną. Oczywiście, są
odstępstwa od reguły i na kierunkach typu geografia czy filozofia można trafić na prace po
40  a  na  historii  po  200,  300,  400....no  dobra,  przesadziłem  nieco.  Przyjmijmy,  że  jesteś
ambitny i chcesz mieć pracę ok. 100 stron. Gdybyś nadal był ciekawy/ była ciekawa- praca
na studiach podyplomowych nie przekracza zwykle 30-40 stron.

-  Co  wchodzi  w  skład  pracy?  Wstęp,  rozdziały,  podrozdziały,  zakończenie,  bibliografia,
wykaz skrótów, tabel lub załączniki/ dodatki: zdjęcia, teksty itp.o ile nie zostały umieszczone
w treści. Wstęp pisze się na końcu...Dziwne? Niespecjalnie, po ukończeniu pracy wiesz, co w
niej  naprawdę  jest...Zakończenie  jak  sama  nazwa  wskazuje-  również  na  końcu.  Rozdział
pierwszy  jest  rozdziałem  otwierającym,  teoretycznym,  definicyjnym;  drugi  i  trzeci  (dobra
praca ma zwykle co najmniej trzy!) zawiera rozwinięcie pewnej tezy (zawartej we wstępie...)i
narrację. Zakończenie stanowi odpowiedź na pytania badawcze i powinno logicznie domykać
wstęp,  na  zasadzie-  pytanie/  odpowiedź  lub  próba  odpowiedzi.  Możesz  próbować  blysnąć
„myślą"  lub  szokującą  teorią  ale  nie  przekombinuj!  We  wstępie  piszemy  także,  krótko  co
zawiera każdy rozdział.

-  Dlaczego  nie  powinienem/  powinnam  przerażać  się  drobiazgiem,  że  nie  udało  się
odpowiedzieć  na  pytania  postawione  we  wstępie/  zweryfikować  pewnych  tez?  Dlatego,  że
praca magisterska jest wprawką...Musisz jednak wspomnieć o tym, że się starałeś/ starałaś i
przyszli badacze mają ułatwione zadanie :)

-  „Nie  mam  materiałów!  Co  robić“  To  pytanie-  co  robić  zadawał  już  Lenin  więc  nie
dramatyzuj,  chcesz  być  porównany/  a  do  tego  obrzydliwego  typa?  :)  Zasada  jest  prosta-
zawsze  są  materiały,  jeśli  nie  ma-  jesteś  leniwy/  leniwa.  Ok,  faktycznie  nie  ma,  można
wykorzystać  źrodła  internetowe,  broszury,  a  nawet  książki,  które  teoretycznie  nie  mają  nic

wspólnego  z  naszą  pracą  ale  odwołamy  się  do  nich  w  przypisie  (np.  zob.  więcej....  lub
por.../zobacz więcej, porównaj).
Zob. więcej jest elegancką metodą pokazywania twego oczytania :)
Czasopisma,  prasa  codzienna,  nagrania,  relacje  zapisane,  notatki,  jest  tego  trochę.  Jeśli  ma
być praca badawcza, dyktafon twoim przyjacielem.

-  Jak  robić  przypisy?  To  zależy  jak  bardzo  chcesz  błysnąć.  Podobnie  jak  w  przypadku
bibliografii  i  cytowań-  nieważne  JAK  będziesz  to  robić,  jaką  metodą,  ważne,  żeby  być
konsekwentnym i dalej stosować jedną, wybraną metodę. Jest to ważne, ponieważ...zwracają
na to uwagę podczas oceny pracy.  Głupie? Hm, nie wiem ale dowodzi twojej konsekwencji
jako  badacza.  Przypis  klasyczny  to  np.  J.  Kowalski,  Historia...,  Warszawa  2007,  s.  27.  W
pozycjach  z  nauk  społecznych-  socjologia,  psychologia,  częściej  stosuje  się  tzw.  przypisy
oksfordzkie  czyli  skróconą  wersję  ww.,  co  moim  skromnym  zdaniem  dowodzi,  że
socjologowie  są  na  bakier  z  biblioteką  ;)  Wygląda  to  tak,  na  końcu  zdania  wstawia  się
(Kowalski,  2007)  lub  w  wersji  ze  stronami  (Kowalski,  2007:  34).  Co  gdyby  było  kilku
Kowalskich lub ten sam autor napisał wiele książek? Dodamy inicjał lub początek tytułu.

Jeżeli cytujemy tą samą pozycję wstawiamy magiczne słowo- Ibidem, czyli tamże.

Wybór  czy  używać  nazw  łacińskich  czy  polskich,  pozostawiam  Wam.  Lepiej  używać
łacińskich.  Gdy  mamy  przypis  pierwszy,  drugi-  inna  pozycja  i  trzeci  ta  sama  co  w
pierwszym-  dajemy  op.  cit.-  dzieło  cytowane:  J.  Kowalski,  Historia...,  op.  cit.,  s.  37.  Gdy
mamy  inną  książkę  tego  samego  autora-  wrzucimy  Idem-  tenże.    Jak  cytować  prasę?  Np.
„Dziennik Warszawski“, nr 76/2009, s. 12. Dorzucanie daty wydania wydaje się zbędne.

Jak zrobić przypis w sytuacji, gdy mamy opracowanie i artykuł w środku? Bierzemy

tytuł, autora i używamy [w:]. Wyglądać to może np.: J. Kowalski, Historia pisma [w:]
Historia pisma w Polsce, red. W. Kowalski, Warszawa 2001, s. 23.

W przypadku. gdy mamy notatki, źródła wytworzone przez siebie po przecinku

wpiszemy-  materiał/  źródło/  artykuł  w  posiadaniu  autora.  I  doszliśmy  do  sytuacji
najważniejszej  w  dobie  internetu  (pisanie  dużą  to  przesada!)-  źródła  internetowe.  Moja
metoda,  wypracowana  przez  lata  praktyki  (są  różne  szkoły!)  opiera  się  na  prostym  tricku:
podaję  czas  korzystania  ze  źródła.  Jeśli  mamy  autora  i  tytuł,  nazwę  strony-  podajemy  plus
link (cały!); inni mniej estetyczni ;) dają gołe linki plus data korzystania ze źródła:
http://www.historiapismawpolsce.pl;  23  IV  2009.  Przesłanie  jest  proste-  tego  dnia  strona
działała i tekst był dostępny. A później? Mam to gdzieś :) Pamiętaj! We wstępie, w uwagach
technicznych napisz: „Aktualizacja stron internetowych została przeprowadzona wg stanu na
1 XII 2010.“ Podaj datę najbliższą terminu ukończenia pracy i jej złożenia w dziekanacie.

- Jak zrobić bibliografię? Napisać Bibliografia i wrzucić wszystko, co cytowałeś/ cytowałaś,
z  podziałem  na:  Materiały  źródłowe,  Opracowania  książkowe,  Artykuły,  Inne  źródła.
Bibliografię tworzymy  na odwrót->  Kowalski J., Historia pisma w Polsce, Warszawa 2007.
Wiele szkół uczy podawania wydawnictwa- dla mnie jest to zbędne utrudnienie. Niczemu nie
służy. Po wpisaniu wszystkiego- weź sortowanie i uporządkuj alfabetycznie.

-  Wykaz  skrótów  czyli  skróty  używane  w  pracy.  Aby  się  niepotrzebnie  nie  trudzić,  we
wstępie  czy  w  pierwszym  rozdziale  możemy  powrzucać  skróty  i  wyraźnie  napisać:  Stany
Zjednoczone (dalej: USA).

- Spis tabel. Tabele daje się zwykle w tekście jako tabele (tab.) z numerkami i tytułem tabeli,
zatem na koniec uporządkowujemy.

-  Obrazki.  W  tekście  mogą  być  bez  podpisu  ale  z  podaniem  źródła!  Np.  fotka  Wałęsy  i
podpis: Lech Wałęsa z kimś tam, kiedyś tam, źródło. Jeśli mamy tekst źródłowy dokumentu
wrzućmy to w aneks po bibliografii jako załącznik (zał.).

- Dzieła zbiorowa czyli przypisowa zagwozdka. Często korzystamy w pracach ze słowników,
opracowań zbiorowych. Pół biedy jeśli jest jakiś redaktor lub komitet redakcyjny...co jednak
jeśli  nie  ma?  Szukamy  na  pierwszych  stronach,  kto  opracował  zacną  książkę  i  wpisujemy
opracował: Międzynarodowe aspekty picia wina, oprac. J. Kowalski, Warszawa 2002, s. 34.

A jeśli jest kilku autorów- redaktorów lub opracowujących? Wrzucamy pierwszych

trzech, reszta się nie liczy :)

- Jeżeli dotarłeś/ dotarłaś do tego miejsca, jest nieźle. Pamiętaj tylko o...spisie treści i stronie
tytułowej, gdzie zwykle jest tytuł, u góry uczelnia, wydział, kierunek, rodzaj studiów. Pod
tytułem- praca magisterska napisana pod kierunkiem prof. Józefa Bęcka ;) i na samym dole
miejscowość i rok.

****************************************
Copyright by UKN 2010.
****************************************