Jay Friedman, Ride in Style, Mar 7, 2005
tłum. Łukasz Michalski
118. Cwałowanie w dobrym stylu Ride in Style
Jay Friedman, marzec 2005
Cwałowanie Walkirii
to jedna z orkiestrówek najczęściej wymaganych na
przesłuchaniach. Pomyślałem więc, że w tym miesiącu byłoby dobrze skupić się na tym
fragmencie i sposobie, w jaki go wykonuję i nauczam. Po pierwsze, niezwykle ważne jest,
aby w przypadku każdego głośnego fragmentu stworzyć miniaturowy model
pełnowymiarowego produktu, podobnie, jak architekt buduje mały model dużej budowli.
Oznacza to doskonalenie wykonania w dynamice piano, zanim zacznie się podkręcać
głośność. W miarę zgłaśniania mnożą się trudności, warto więc zadbać o budowanie
fundamentów na trwałych podstawach.
Pracę zaczynam od najważniejszej dla tego fragmentu sprawy: od artykulacji. Od
jakiegoś czasu odgrażam się, że napiszę na ten temat osobny artykuł, tutaj tylko
napomknę o moich przemyśleniach na ten kluczowy temat, który dla mnie stanowi
najbardziej istotny aspekt tworzenia dobrego brzmienia. Na początku pomijam środkową
nutę trioli, możliwie najkrócej grając wszystkie pozostałe, ale zachowując ich pełne, obfite
brzmienie. Tak dzieje się w dynamice piano, która stanowi wzór dla sytuacji odtwarzanej
w pełnej głośności. Bardzo krótkie granie, przy jednoczesnym zachowaniu pełnego
brzmienia wewnątrz tych nut, zmusza grającego do użycia odpowiednio szybkiego
strumienia powietrza na początku nuty, dla osiągnięcia maksymalnego wybrzmienia
rozpoczęcia każdej nuty.
W następnym kroku też pominę środkową nutę, zaś skrajne tym razem zagram też w
dynamice piano, mniej więcej normalnej długości, ale z akcentem w stylu bell-tone
i z diminuendo. Powinno to brzmieć jak miniaturowe
fp
.
Styl bell-tone sprawia, że mimo
wydłużenia nuty powietrze nie płynie na początku dźwięku wolniej, co jest najczęstszą
przyczyną braku dobrego brzmienia i prawie wszystkich innych błędów. Teraz bym dodał
małą nutkę w środku i pracował nad stroną rytmiczną tej figury, wciąż w dynamice piano.
Uważam, że tajemnica uzyskania dobrego brzmienia rytmu tej figury leży w długości
i stylu akcentowanej nuty. Jeśli nuta akcentowana jest za krótka, ta figura zabrzmi jak
ósemka i dwie szesnastki. Jeśli ta nuta będzie zbyt długa, nie zabrzmi jak triola, ponieważ
mała nutka nie będzie słyszalna. Jeśli nuta akcentowana ma właściwą długość i styl, to
pozostałe dwie nuty trioli same znajdą swe naturalne miejsce. Nie chciej zagrać tego
całkiem tenuto, bo istnieje niebezpieczeństwo, że wyjdzie Ci „da-daa-da-daat bhaaa
bhaaa” itd. Mnóstwo razy słyszałem coś takiego. Ten styl wymaga sporo pracy, a takie
tenuto, to ostatnia rzecz, która potrzebna Ci w tym trudnym fragmencie, poza tym brzmi
naprawdę źle. Trzeba uważać, żeby nie zagrać przedtaktowej ósemki w każdym takim
takcie z podziału dwójkowego, co jest powszechnym błędem. Dobrym sposobem
uniknięcia tego jest liczenie triolami całego pustego taktu poprzedzającego i taktu
z przedtaktem.
Oto sposób, w jaki mógłbym opisać styl tej figury: nuta akcentowana powinna być
nieco głośniejsza niż pozostałe miary w takcie, w naturalnym kształcie głośności
–
podobnym do rysunku znaku akcentu
.
To spowoduje poczucie większej wagi, niż druga
i trzecia miara w takcie. Ćwierćnuty z kropką powinny być prawie tak samo mocne, ale
szybciej cichnące; dzięki temu nie zabrzmią tak ciężko, jak pierwsza miara i będą trochę
zbliżone do wcześniej opisanych bell-tonów. Jeśli potraktujesz wymowę słowa „timpani”,
