CHRISTOPHER CARTER 

 

 

OSTATNIA ZBRODNIA   

AGATY CHRISTIE 

 

(Tłumacz: Maria Demidowicz- Domanasiewicz) 

 

 

ROZDZIAŁ I 

 

Abu  był  rosłym  i  przystojnym  Nubijczykiem,  mie-

rzącym  dwieście  dziesięć  centymetrów  wzrostu.  Miał 

poważną twarz i mocny tors. Już sam jego widok wprawiał 

w  zdumienie  turystów  mieszkających  w  hotelu  Stara 

Katarakta  w  Asuanie,  w  Górnym  Egipcie.  Szlachetność 

tego  olbrzyma  zrodzonego  w  głębi  Afryki  pozostawiała  w 

nich  niezatarte  wspomnienie.  Schodzili  mu  z  drogi,  a  on, 

choć  był  tylko  służącym,  cieszył  się  powszechnym 

szacunkiem. 

Nubijczyk był dumny ze swego pochodzenia i kultury. 

Od  zarania  ludzkości  jego  lud  umiał  przystosować  się  do 

warunków,  jakie  stworzyły  prażące  słońce,  wylewy  Nilu  i 

nienasycony  apetyt  pustyni,  z  łapczywością  pożerającej 

poletka ziemi stworzone ludzką pracą. 

Ale czasy się zmieniały, i to na gorsze. Nubię dotknęły 

pogarda,  ucisk  i  zagłada,  a  synowie  tego  szlachetnego 

kraju, aby przeżyć, musieli wyemigrować. 

Abu  znalazł  zatrudnienie  w  Starej  Katarakcie,  ulu-

bionym  hotelu  angielskich  turystów,  których  obecność 

tworzyła atmosferę elegancji i przytulności, i z tego właśnie 

powodu  odbywały  się  tu  zawody  brydżowe  dla  osób  z 

towarzystwa. 

Hotel  Stara  Katarakta,  wzniesiony  w  1899  roku, 

pozostawał  jednym  z  klejnotów  Asuanu,  dużego  miasta 

leżącego  w  południowej  części  Egiptu,  które  z  każdym 

dniem  coraz  bardziej  poddawało  się  szturmowi  nowo-

czesności  i  przemysłu.  Stary  budynek  z  jasnoczerwoną 

fasadą i gzymsowanymi narożnikami przyjmował pod swój 

dach  znaczną  liczbę  osobistości,  pragnących  zwiedzić 

Egipt, a zarazem korzystać z europejskich wygód. Któż nie 

marzył,  by otwierać  okna  z widokiem  na Nil, połyskujący 

za  sprawą  boga  Ra,  odradzającego  się  rankiem  po 

zwycięstwie nad ciemnościami? 

Ale jeśli piramidy i świątynie odniosły zwycięstwo nad 

czasem, to w przypadku Starej Katarakty działo się akurat 

odwrotnie. Mimo że początkowo standard był wysoki, teraz 

kurki  zaśniedziały,  tapety  wyblakły,  a  całość  szacownego 

pałacu zdradzała swój wiek. 

Należało  więc  podjąć  w  końcu  decyzję,  od  dawna 

krytykowaną  przez  wielbicieli  przeszłości:  wyremontować 

hotel  zgodnie  z  obowiązującą  modą,  co  wiązało  się 

nieodwołalnie z jego zamknięciem. 

Kilka  uprzywilejowanych  osób  mogło  jeszcze  oczy-

wiście pijać herbatę na tarasie pod daszkiem, gdzie siadały 

swobodnie  w  wiklinowych  fotelach,  by  kontemplować 

zachód  słońca,  podobnie  jak  ci  rozkoszujący  się  tą 

wyjątkową chwilą egiptolodzy, którzy przyszli tu odpocząć 

po  ciężkim  dniu  spędzonym  w  terenie  na  badaniach 

naukowych. 

Abu  uważał,  że  większość  z  nich  to  zarozumialcy 

przesiąknięci  wiedzą  książkową,  która  zamyka  im  oczy  i 

serca.  Ale  Nubijczyk  pilnował  się,  by  nie  ujawniać  swojej 

opinii  przed  tymi  ludźmi  z  Zachodu,  przekonanymi  o 

własnej wyższości. 

Także  pod  koniec  tamtego  popołudnia  w  Starej  Ka-

tarakcie  zjawiło  się  sześciu  reprezentantów  owego 

dziwnego  gatunku,  jakim  są  egiptolodzy  -  czterech 

mężczyzn i dwie kobiety, nie licząc miłośnika starożytności 

odmiennego  typu,  Abdel-Mosula,  godnego  spadkobiercy 

rodu złodziei i paserów. Mówili dużo i o niczym, wydawało 

się  nawet,  że  sobie  docinają.  Cała  ich  wiedza  nie  dała  im 

grama mądrości. 

Abu otrzymał ważne zadanie i miał zamiar wypełnić je 

z właściwą sobie powagą. Dlatego wszedł powoli na trzecie 

piętro  Starej  Katarakty,  gdzie  właśnie  zakończono 

malowanie korytarzy. Za niecały miesiąc znów pojawią się 

tu  zachwyceni  turyści,  wspominając  ostatnią  wycieczkę  i 

oczekując  z  niecierpliwością  kolejnej.  Zaliczali  Egipt  w 

biegu, 

zapominając 

często 

o 

wdychaniu 

jego 

najważniejszego zapachu - zapachu wieczności. 

Na trzecim piętrze znajdował się najsłynniejszy pokój 

-  ten,  w  którym  mieszkała  angielska  pisarka  Agata 

Christie. Abu nie czytał żadnej jej powieści, ale słyszał, że 

ta  wielce  dystyngowana  dama  zbiła  fortunę,  uśmiercając 

kilkudziesięciu  nieszczęśników.  Doprawdy,  dziwny  sposób 

zarabiania na życie. 

Abu miał się zająć odnowieniem apartamentu zajmo-

wanego  przez  królową  zbrodni  w  czasie  jej  pobytów  w 

Asuanie.  Apartament  składał  się  z  sypialni,  salonu, 

gabinetu  i  pokoju  kąpielowego.  Był  to  prawdziwy  raj  dla 

pisarza. Okna wychodziły na wyspę Elefantynę i świątynię 

boga-barana  Chnuma,  który  nieustannie  stwarzał  świat  i 

ludzi na swoim kole garncarskim. Abu sądził, iż napawając 

się  tym  niezrównanym  widokiem,  pani  Christie  była 

niezwykle  szczęśliwa  i  powinna  była  mieć  zgoła  nie 

zbrodnicze myśli. 

Ta raczej niegodna przeszłość miała wkrótce odejść w 

zapomnienie. Renowacja apartamentu miała go oczyścić ze 

wszystkich  ponurych  myśli  zrodzonych  w  głowie  autorki 

kryminałów. Koniec ze starą wanną, łożem z baldachimem, 

sztychami  przedstawiającymi  angielską  wieś,  deszczową  i 

zasnutą  mgłami!  Gusty  turystów  się  zmieniły,  trzeba  też 

było zapewnić gościom nowoczesne wygody. 

Abu  pchnął  drzwi  prowadzące  do  królestwa  Agaty 

Christie. 

Nagle  odczuł  instynktownie,  że  wydarzyło  się  coś 

niezwykłego. Zło zaatakowało. Było tu nadal obecne. 

Nubijczyk zawahał się w progu. 

Palcem wskazującym prawej dłoni dotknął wiszącego 

na  szyi  amuletu.  Byt  to  mały  fajansowy  krokodyl,  odzie-

dziczony po pradziadku. 

Odzyskawszy  odwagę,  Abu  wszedł  do  sypialni,  w 

której  panowała  cisza  i  wszystko  wydawało  się  normalne. 

Na  chwilę  przystanął.  Niepokój  nadal  go  nie  opuszczał. 

Spojrzał w stronę półotwartych drzwi łazienki, następnie w 

przeciwną, w kierunku gabinetu. 

Zobaczył buty. 

Buty i spodnie. 

Wolnym  krokiem  podszedł  do  gabinetu  i  dostrzegł 

leżącego na brzuchu mężczyznę. W jego plecach tkwił nóż. 

 

ROZDZIAŁ II 

 

Szkocja,  z  wyjątkiem  Spring  Island  -  zagubionej 

wyspy  ze  swoistym  mikroklimatem  -  tonęła  w  strugach 

deszczu.  Spring  Island,  ukryta  w  głębi  jeziora,  którego 

wody dzięki Golfsztromowi były prawie tak ciepłe jak wody 

Morza  Śródziemnego,  była  sercem  rozległej  posiadłości 

należącej  do  jednego  z  najstarszych  szkockich  klanów  - 

Kilvanocków.  Lord  Percival,  ostatni  z  rodu,  mieszkał  na 

stałe w Lonecastle, granitowym zamczysku wzniesionym na 

środkowym cyplu wyspy. 

Tuż przed południem, jak co dzień. Nestor Pwryctswll, 

walijski 

majordomus 

liczący 

siedemdziesiąt 

lat 

i 

trzymający  służbę  żelazną  ręką,  przyniósł  lordowi 

Percivalowi  kieliszek  porto  “Noval  Nacional",  rocznik 

1931,  pochodzącego  z  należących  do  arystokraty  winnic 

nad górną Duerą. 

Walijczyk zastał lorda Percivala w ogromnej bibliote-

ce,  przypominającej wersalską Galerię  Lustrzaną i miesz-

czącej kilkaset tysięcy woluminów. Spali tu snem wiecznym 

wszyscy  wielcy  autorzy  dzieł  literatury  światowej,  ale 

prawdziwym  konikiem  właściciela  była  kryminologia. 

Zgromadził  niemal  wszystkie  studia  i  prace  naukowe,  do-

tyczące  rozlicznych  aspektów  zbrodniczej  działalności 

człowieka, istoty o niewyczerpanej wyobraźni. 

Lord  Percival,  który  zadowalał  się  tym  skromnym 

tytułem, mimo iż lista pokoleń jego szlachetnych przodków 

zajęłaby  całą  stronę,  był  spokojnym  czterdziestoletnim 

mężczyzną,  eleganckim  w  każdym  calu,  podobnym  do 

aktora  Aleca Guinnessa. Jego szerokie czoło zdobiło  kilka 

dodających mu uroku zmarszczek, przypominając, że wiele 

w  życiu  przeszedł  i  że  za  swój  spokój  zapłacił  słoną  cenę. 

Miał  bystre  i  przenikliwe  spojrzenie  i  widać  było,  że  jego 

umysł nieustannie czegoś poszukuje. 

Wchodząc  do  biblioteki,  majordomus  usłyszał  chra-

pliwy  oddech,  a  następnie  zobaczył  rycerza,  który,  mi-

nąwszy  go,  gwałtownie  wszedł  w  ścianę.  “Zły  znak", 

pomyślał  Walijczyk;  pojawienie  się  ducha  zamku 

Lonecastle wróżyło bowiem rychłe kłopoty. Ów nieszczęsny 

rycerz  -  obrońca  praw  pokrzywdzonych  i  niedoszły 

prywatny  detektyw  -  został  zamordowany  przez  francu-

skiego  zbója  i  nigdy  się  z  tym  nie  pogodził.  Od  czasu  do 

czasu  przypominał  lordowi  Percivalowi,  że  jest  ostatnim 

prawdziwym  potomkiem  rycerzy  Okrągłego  Stołu  i  że 

dewiza  widniejąca  na  jego  herbie  głosi:  “Przywracać 

prawdę, to uczestniczyć w harmonii". 

- Pańskie porto, milordzie. 

- Dziękuję, Nestorze. Postaw na konsoli. 

- Przed chwilą widziałem ducha. 

Arystokrata spojrzał z uwagą na majordomusa. 

- Ach tak ... - mruknął. - Czy to się stało dziś rano? 

- Sądzę, że nie. Pogoda była piękna i nie było żadnych 

nieoczekiwanych telefonów. 

Lord  Percival  z  największą  przyjemnością  wypił 

znakomite  porto,  po  czym wspiął się po  krętych schodach 

na blankowaną wieżę, by popatrzeć na swoje włości. 

U  stóp  zamku  ścieliły  się  trawniki  ozdobione  mar-

murowymi  wazami  upamiętniającymi  przodków  klanu, 

lśniły  otoczony  wieńcem  kamyków,  muszli  i  strzyżonym 

bukszpanem basen oraz staw dla wędrownych ptaków. W 

dali  ciągnęły  się  wrzosowiska  i  jesionowe  lasy,  w  których 

żyły  dziki,  bażanty,  jelenie  i  rude  wiewiórki.  W  górze 

polatywały  orły.  Żyły  tam  również  wróżki  i  elfy, 

zamieszkujące drzewa i potoki, i oczywiście kelpies, bóstwa 

opiekuńcze  jeziora,  w  którego  ciepłych  wodach  lord 

Percival co dzień zażywał kąpieli. 

Miał szczęście, że mieszkał w tym raju, z dala od coraz 

brzydszego  i  hałaśliwszego  świata.  Tutaj  niebo  i  ziemia 

zachowały  jeszcze  pierwotną  czystość  i  w  silnym  wietrze 

unosiły  się  słowa  przodków,  z  których  niektórzy  byli, 

prawdę mówiąc, tęgimi zabijakami. 

Charakterystyczny  dźwięk  przerwał  rozmyślania 

lorda Percivala: ktoś wspinał się po schodach. 

Był to Abercrombie, czarny pies, mieszaniec owczarka 

szkockiego, labradora i kilku innych równie potężnych ras. 

Reagował jedynie na pełną formę swego imienia, nigdy na 

poufałe  zdrobnienia  typu  “Abie",  i  uparcie  protestował 

przeciwko  dużej,  ogrzewanej  i  wygodnej  budzie,  którą 

dostał od swojego pana. Z wyjątkiem tych dwóch kaprysów 

Abercrombie 

był 

niezrównanym 

powiernikiem 

i 

towarzyszem 

potwierdzającym 

codziennie 

słuszność 

głębokiej maksymy jakiegoś zagranicznego filozofa: “To co 

najlepsze w człowieku, to jego pies". 

Abercrombie stanął na tylnych łapach, przednie oparł 

w otworze strzelniczym i podziwiał wspaniały krajobraz w 

towarzystwie lorda Percivala. 

-  Cudownie  tu,  prawda?  Zaraz  pójdziemy  do  lady 

Ofelii. 

Pies zawarczał radośnie. 

Już  za  chwilę  czekał  ich  długi  spacer  przez  wrzoso-

wiska do zamku narzeczonej lorda Percivala. Arystokrata 

nie mógł się z nią niestety ożenić, ponieważ ta młoda dama 

należała  do  wrogiego  klanu,  któremu  Kilvanockowie 

poprzysięgli  śmierć.  Szkocki  szlachcic  zaś  dotrzymuje 

słowa,  nawet  jeśli  dał  je  jeden  z  jego  przodków,  żyjący 

przed dwunastoma wiekami. 

Lord  Percival  potajemnie  finansował  klinikę  swojej 

narzeczonej, która leczyła w niej ginące zwierzęta zranione 

przez  kłusowników.  Jej  najlepsza  asystentka,  Margaret, 

słonica  indyjska,  żyła  tam  za  pan  brat  z  Charlesem, 

pelikanem z Antylów. 

- Milordzie, milordzie! 

Ten  łagodny  glos,  wzywający  pomocy,  należał  do 

Dorothei  Pettigrew,  młodej  Angielki  z  nieskazitelnym 

koczkiem,  osobistej  sekretarki  lorda  Percivala,  którą  da-

rzył  pełnym  zaufaniem  w  kwestiach  zarządzania  swoimi 

dobrami.  Panna  Pettigrew  była  wcieleniem  uczciwości  i 

wybitną specjalistką w dziedzinie lokat finansowych; dzięki 

niej  fortuna  lorda  Percivala  stale  rosła.  Urocza  panna 

Dorothea  mogłaby  znaleźć  zatrudnienie  w  każdym  banku 

inwestycyjnym, ale mimo gwałtownej niechęci, jaką żywiła 

dla majordomusa, chciała mieszkać tutaj, w Lonecastle. 

Zadyszana  panna  Pelligrew  wymachiwała  jakimś 

listem. 

- Milordzie... 

- Proszę się uspokoić. Co takiego się stało? 

- To straszne... straszne! 

Zrozumiawszy,  że  duch  nie  ukazał się  na  próżno  i że 

sekretarka nie zdoła przeczytać listu, lord Percival wziął od 

niej kartkę. 

Przeczytał go dwukrotnie. 

Sekretarka z  napięciem wpatrywała się w pobladłego 

pracodawcę. 

- Proszę spakować moje walizki i polecić mechanikowi, 

aby przygotował helikopter. Lecę do Londynu. 

On,  ekspert  w  dziedzinie  kryminologii,  miał  stawić 

czoło rzeczywistości, której nigdy nie wyobrażał sobie w tak 

brutalnej formie. 

Czy  los  nie  zmusi  go,  by  przeszedł  od  teorii  do 

praktyki? 

 

ROZDZIAŁ III 

 

Nadinspektor  Angus  Dodson  z  racji  korpulentnej  i 

barczystej  sylwetki  nazywany  był  przez  niektórych 

Falstaffem.  Syn  górnika  z  Newcastle  i  sklepikarki,  zanim 

został  jednym  z  filarów  najsłynniejszej  policji  świata, 

zaczął  pracę  w  Scotland  Yardzie  jako  zwykłe  hobby. 

Reprezentował  starą  szkołę  i  dzielił  ludzi  na  uczciwych  i 

zbrodniarzy.  Podanie  ręki  mordercy  było  według  niego 

niemal  równoznaczne  z  przestępstwem,  toteż  nie  darzył 

szacunkiem  intelektualistów,  którzy  starali  się  pokazywać 

piękno zbrodni. 

Dodson -  miłośnik mocnego piwa i ciastek z kremem, 

zatwardziały 

kawaler 

i 

zwolennik 

roweru, 

który 

umożliwiał  mu  zachowanie  jako  takiej  linii  i  ułatwiał 

poruszanie  się  po  ulicach  Londynu  -  miał  zwyczaj 

prowadzić  śledztwo  twardą  ręką  i  przesłuchiwać  bez 

współczucia  dla  podejrzanych.  Obowiązkiem  funkcjona-

riusza  Scotland  Yardu  było  zaprowadzanie  ładu,  areszto-

wanie  złoczyńców  i  ochrona  niewinnych.  Dodson,  nawet 

gdyby był ostatnim dinozaurem, pozostawałby nieugięty w 

tych zasadach. 

Z  racji  nienagannej  służby  Angusowi  Dodsonowi 

pozwolono trzymać w biurze Sherlocka, wspaniałego persa 

o  błękitnawej  sierści.  Zwierzak  sypiał  na  kaloryferze  pod 

osłoną  grubosza  na  tyle  potężnego,  że  chronił  go  przed 

nawiewem  z  klimatyzatora  i  miliardami  roznoszonych 

przez  niego  zarazków.  Sherlock  był  kotem  spokojnym  i 

nieskazitelnie  czystym;  kiedy  miał  okazję,  darł  pazurami 

źle związane akta, które nadinspektor starannie przeglądał 

jeszcze 

raz 

przed 

przekazaniem 

ich 

wymiarowi 

sprawiedliwości. 

Do drzwi gabinetu Dodsona zapukat ordynans. 

- Proszę wejść. 

- Szefie, ktoś chciałby z panem rozmawiać.  

Dodson  zajrzał  do  notesu.  Dzisiejszy  limit  spotkań 

został już wyczerpany. 

- Niech przyjdzie jutro o dziewiątej. 

-  Bardzo nalegał... Oto jego wizytówka, szefie.  Angus 

Dodson rzucił okiem na kartonik, na którym po nazwisku 

lorda Percivala Kilvanocka następowała wyliczanka coraz 

to bardziej imponujących lyliilow. 

Policjant  sięgnął  do  rejestru  szlachty  Zjednoczonego 

Królestwa,  uzupełnionego  poufnymi  notatkami,  i  stwier-

dził, że  jego  gość  to  nie  byle  kto.  Ten  szkocki  arystokrata 

oprócz  pokaźnego  majątku  miał  znakomite  koneksje,  a 

nawet  prawo  bywania  w  pałacu  Bucking-ham.  Królowa 

regularnie  udzielała  mu  prywatnych  audiencji  podczas 

wakacji w Balmoral. Widziano go również, jak rozmawiał z 

nią podczas spaceru z królewskimi psami. 

-  Niech  wejdzie  -  ustąpił  Dodson,  obawiając  się,  czy 

aby to spotkanie nie zapoczątkuje serii kłopotów. 

Lord  Percival  ubrany  był  w  niezwykle  elegancki 

jasnoszary  garnitur.  Biała  koszula  uszyta  na  miarę,  bla-

dozielona  muszka  i  eleganckie  buty  od  Lobba  nadawały 

sylwetce wygląd tak dystyngowany, że nikt nie mógł wątpić 

w jego przynależność do starej szlachty. 

Mimo  to  jego  oczy  nie  kryły  cienia  pogardy.  Miał 

natomiast  kilka  uroczych  zmarszczek  i  czarujący  sposób 

bycia. Dodson wiedział, że Szkot nie przyszedł zamęczać go 

błahostkami. 

-  Jestem  szczęśliwy,  że  mogę  pana  poznać,  panie 

nadinspektorze.  Jak  przypuszczam,  zdążył  pan  zebrać 

informacje na temat mojej skromnej osoby? 

- No cóż... 

Sherlock,  perski  kot,  zwinnie  zeskoczył  z  kaloryfera 

prosto  na  kolana  lorda  Percivala.  Kiedy  tylko  Kilvanock 

zaczął  go  głaskać,  Sherlock  zamruczał,  jakby  znał 

przybysza od lat. 

Arystokrata  docenił  przytulny  komfort  gabinetu 

Angusa Dodsona, który tworzyły: fotele z okresu regencji, 

mocno podniszczona kanapa, długi wiejski stół, stary mebel 

z  cytrynowego  drewna  na  akta  i  polakierowany  dębowy 

pień na komputer, faks i telefon. 

-  Jak  pan  już  zapewne  wie,  panie  nadinspektorze, 

kryminologia  jest  moją ulubioną  rozrywką, z pewnością z 

racji pewnych wydarzeń, jakie zaszły w mojej rodzinie. Ale 

dziś dopada mnie współczesność. 

Dodson zadrżał. 

- Ale pan... Nie popełnił pan chyba zbrodni? 

- Proszę się uspokoić. Ktoś jednak to zrobił z nadzieją, 

że będzie to zbrodnia doskonała. 

- A pan zidentyfikował zabójcę? 

- Na razie znam jedynie nazwisko ofiary. Proszę, niech 

pan to przeczyta. 

Lord  Percival  podał  nadinspektorowi  list,  który  wy-

wołał burzę w jego pogodnym świecie. 

Angus Dodson przeczytał na głos: 

 

Szanowny Panie, 

W  Asuanie  zostal  właśnie  zamordowany  Pański  przy-

jaciel Howard Langton. 

Albo  zrobią  z  tej  zbrodni  wypadek,  albo  znajdą 

fałszywego winowajcę. 

Musi Pan wkroczyć do gry. 

 

-  Czy  ten  Langton  był  rzeczywiście  pańskim  przy-

jacielem? - zapytał Dodson.  

- To dzielny, ale biedny chłopak, któremu pomoglem w 

ukończeniu  studiów,  ponieważ  jego  ojciec,  jeden  z  moich 

dzierżawców, 

przedwcześnie 

zmarł. 

Howard 

został 

wybitnym egiptologiem i wyjechał niedawno do Egiptu, by 

objąć 

stanowisko 

szefa 

prac 

wykopaliskowych 

prowadzonych przez Brytyjczyków. 

- Ten list to może być żart. 

-  Niestety,  tak  nie  jest.  Udało  mi  się  skontaktować  z 

władzami Asuanu. Potwierdzili śmierć Howarda Langtona, 

ale  uczynili  to  w  słowach  tak  niejasnych,  tak  rozmyślnie 

pokrętnych, że zaczynam wierzyć autorowi tego anonimu. 

-  Przykro  mi,  ale  nie  wiem,  co  mógłby  w  tej  sprawie 

uczynić Scotland Yard... Egipt ma swoją policję. 

-  Widzi  pan,  nadinspcktorze,  uważam.  że  muszę 

spełnić święty obowiazek względem Howarda i znaleźć jego 

zabójcę.  W  gruncie  rzeczy  moja  przeszłość  przygotowała 

mnie do tego zadania i mam zamiar niezwłocznie się z nim 

zmierzyć. 

- Bez urazy, milordzie, ale nie jest pan profesjonalistą! 

-  To  wspaniała  okazja,  żeby  nim  zostać.  Potrzebuję 

pomocy człowieka doświadczonego. Myślę o panu.  

Angus Dodson poderwał się gwałtownie: 

-  Nie  mam  prawa wkraczać  w  kompetencje egipskiej 

policji! 

- To prawda, ale może pan z nią współpracować... jak 

również ze mną. 

-  Trzeba  by  nie  kończących  się  korowodów  admi-

nistracyjnych, żeby... 

- Ten drobny szczegół został właśnie załatwiony przez 

Foreign  Office,  które  zna  skuteczną  moc  łapówki.  Obaj 

jesteśmy więc oficjalnie oczekiwani. 

- Ależ ja... ja nie wiem absolutnie nic o tym miejscu! 

- Ja wiem o nim co nieco i zapewniam pana, że czeka 

nas niełatwe zadanie. Dlatego zwróciłem się do najbardziej 

gorliwego nadinspektora Scotland Yardu. 

- Moi zwierzchnicy się nie zgodzą na... 

-  Polecenie  wyjazdu  zostało  już  podpisane.  Pozostało 

panu jedynie spakowanie walizek. Wyjeżdżamy jutro rano. 

Dziękuję 

za 

spontaniczną 

reakcję 

na 

propozycję 

współpracy,  nadinspektorze.  Tego  się  właśnie  po  panu 

spodziewałem. 

 

ROZDZIAŁ IV 

 

Zimą temperatura w Egipcie była wyższa niż latem w 

Anglii, a widok miasta zapierał dech. 

Ze  swego  pokoju  w  Starej  Katarakcie  lord  Percival 

ponownie  odkrywał  Asuan  i  przywoływał  w  pamięci 

czarujące  wspomnienia.  Przeżył  tu  wiele  szczęśliwych 

chwil, które  kształtują  życie mężczyzny  i nadają mu  sens. 

Urzekające  miasto  południowego  Egiptu  zostało  niestety 

oszpecone  nowoczesnymi  budynkami,  na  których  budowę 

nie zezwoliłby żaden faraon, ale i tak jego wyjątkowy urok 

nadal cieszył oczy. 

Ruiny na Elefantynie i grobowce na zachodnim brzegu 

przypominały  o  wielkości  antycznych  czasów.  Widok 

złotego  piasku  i  cudownie  zielonych  palm  koił  duszę,  a 

obraz  Nilu,  po  którym  powoli  przesuwały  się  feluki  z 

dużymi  białymi  żaglami,  przesłaniał  nowoczesność, 

zakotwiczając myśli w wieczności. 

Lord  Percival  chciał  poczuć  się  jak  zwykły  turysta, 

wolny  od  wszelkich  trosk,  błądzący  pełnym  zachwytu 

wzrokiem  po  cudach  wyspy  kwiatów  lub  kolumnach 

świątyni  na wyspie File,  poświęconej wielkiej czarodziejce 

Izydzie. 

Niestety,  te  spokojne  miejsca  skaziła  zbrodnia  i  lord 

Percival  musiał  jak  najszybciej  znaleźć  zabójcę.  Ktoś 

zapukał do drzwi pokoju. 

- Proszę wejść, panie Dodson. 

Nadinspektor zajmował sąsiedni pokój. Egipskie wła-

dze  oddały  do  dyspozycji  Brytyjczyków  ten  wspaniały 

hotel, aby zamanifestować swoją dobrą wolę. 

-  Co  za  upał  -  skarżył  się  Dodson  -  i  co  za  pył! 

Należałoby  gruntownie  zamieść  ten  kraj.  Na  szczęście  nie 

musimy  się  tym  martwić.  Zabójca  Howarda  Langtona 

został zidentyfikowany i zatrzymany. Jesteśmy umówieni z 

nadkomisarzem Asuanu, aby zakończyć tę sprawę. 

 

Mężczyźni  wynajęli  jedną  z  ostatnich  bryczek  pozo-

stawionych  przez  Anglików,  aby  przejechać  z  fasonem 

wzdłuż  brzegu  Nilu.  Lord  Percival  poprosił  woźnicę, 

bezzębnego  i  uśmiechniętego  staruszka,  żeby  nie  używał 

bata i pozwolił koniowi biec własnym rytmem. 

Dodson zdziwił się: 

- Mówi pan po arabsku, milordzie? 

-  Bardzo słabo,  panie  nadkomisarzu.  Tyle,  ile  trzeba, 

żeby sobie poradzić w trudnych sytuacjach. 

Siedziba  komendy  głównej  w  Asuanie  różniła  się 

mocno 

od 

komisariatów 

Scotland 

Yardu, 

toteż 

nadkomisarz  zastanawiał  się,  czy  woźnica  nie  pomylił 

adresu.  Wyszedł  im  naprzeciw  szeroko  uśmiechnięty 

pięćdziesięciolatek z wydatnym brzuszkiem. 

- Miło mi, że mogę panów gościć w Asuanie. Nazywam 

się  Omar  Abdel-Atif,  jestem  nadkomisarzem.  Zapraszam 

na szklaneczkę do mojej ulubionej kawiarni. 

Wewnątrz  podłoga  wysypana  trocinami,  drewniane 

stoły,  mężczyźni  palący  fajki  wodne,  czytający  gazety  lub 

grający w karty. Ani jednej kobiety. 

-  Dla  panów  z  pewnością  herbata?  -  zaproponował 

Egipcjanin.  -  Doprawdy  czuję  się  zaszczycony,  mogąc 

gościć  tak  znakomite  osobistości.  Uczynię  wszystko,  aby 

byli panowie zadowoleni z pobytu. 

- Tutejsza kawiarnia zrobi bardzo dobry interes, panie 

Abdel-Atif. 

Napój  był  bardzo  gorący  i  gorzki.  Dodson,  który 

wolałby starą dobrą szkocką whisky, pił podejrzliwie. 

- Co panowie sądzą o Asuanie? 

-  Czyż  Egipt  nie  jest  najpiękniejszym  krajem  na 

świecie? - odpowiedzią! pytaniem lord Percival. 

- Dziękuję, że pan to przyznał, milordzie... Na szczęście 

będą  panowie  mogli  skorzystać  z  kilku  dni  wakacji  i 

docenić uroki tej pory roku. 

- A więc przeprowadził pan błyskawiczne śledztwo? 

-  Och, to nie było trudne, poza tym miałem szczęście. 

Mają  panowie  ochotę  na  jakieś  ciasteczko?  Tutaj  są 

naprawdę wyborne. 

Dodsonowi  wcale  nie  smakowały  “anielskie  włosy", 

którym  wszak  nie  brakowało  kremu.  Daleko  im  było 

jednak  do  placka  jabłkowego  podlanego  półkwartą  ciem-

nego piwa. Lord Percival uważał, że komisarz Ahdel-Atif to 

chytra  sztuka.  Mimo  iż  nie  dokonano  prezentacji, 

wydawało  się,  że  doskonale  zna  zarowno  jego,  jak  i 

Dodsona,  ponieważ  wcześniej  starannie  przejrzał  dossier 

obu Brytyjczyków. 

- Kto jest mordercą? - zapytał lord Percival. 

-  To  nie  ma  znaczenia  -  odparł  dość  sucho  Omar 

Abdel-Atif.  -  Sprawa  jest  zamknięta  i  tylko  to  się  liczy. 

Asuańska  policja  wykonała  dobrą  robotę  i  morderca 

waszego  rodaka  zostanie  osądzony  i  ukarany.  Jesteśmy 

bezwzględni dla zbrodniarzy. 

-  Proszę przyjąć nasze gratulacje, komisarzu. Jednak 

nadinspektor i ja chcielibyśmy nieco bliżej poznać sprawę. 

Zwykła zawodowa ciekawość, którą tak znakomity śledczy 

jak pan z pewnością zrozumie. 

Twarz Egipcjanina stężała. 

- Nie mają panowie do mnie zaufania? 

-  Ależ  oczywiście,  że  mamy  -  zapewnił  Szkot  -  ale 

otrzymaliśmy  dokładne  instrukcje.  Howard  Langton  był 

ważną osobistością, więc... 

- Tak... myślę, że panowie nie mają do mnie zaufania. 

Lord  Percival  spojrzał  na  Egipcjanina  z  uprzejmym 

uśmiechem. 

-  Przypuśćmy,  że  jest  pan  na  naszym  miejscu,  ko-

misarzu:  czy  nie  domagałby  się  pan  tego  samego?  Nie 

chodzi  o  to,  że  Scotland  Yard  jest  lepszy  od  policji  w 

Asuanie.  To  wymagania  czysto  zawodowe  lub,  mówiąc 

prościej,  ludzkie.  Czy  zgodziłby  się  pan  podjąć  tak  długą 

podróż  na  zlecenie  pańskiego  rządu  i  zwierzchników,  i 

nawet nie zobaczyć mordercy? 

Egipski policjant poskrobal się w czoło. 

-  No  dobrze,  dobrze...  Z  tego  punktu  widzenia  nie są 

panowie  tak  zupełnie  bez  racji.  Ale  uprzedzam:  to 

niebezpieczne bydlę. 

- Wiemy, że zapewni nam pan bezpieczeństwo. 

-  Jak  wszyscy  mordercy  twierdzi,  że  jest  niewinny. 

Przede wszystkim nie dajcie się panowie ponieść emocjom. 

- To dla nas nic nowego, komisarzu. Żaden zabójca nie 

ułatwia nam zadania. 

- Muszę dodać, że chodzi o Nubijczyka - sprecyzował z 

rozdrażnieniem  Abdel-Atif.  -  Jest  członkiem  szczególnie 

mściwego i niebezpiecznego plemienia. Nie miałbym panom 

za złe, gdybyście nie chcieli się z nim zobaczyć. 

- Pańskie ostrzeżenia są bardzo cenne - przyznał lord 

Percival  -  i  weźmiemy  je  pod  uwagę.  Kiedy  zatem 

moglibyśmy spotkać się z zabójcą? 

Abdel-Atif  zajrzał  do notesu  niczym biznesmen  prze-

ciążony spotkaniami. 

- Powiedzmy że... jutro, późnym rankiem. 

- Czy mógłbym pana prosić o ogromną przysługę?  

Abdel-Atif popatrzył podejrzliwie na lorda Percivala. 

Ten  obcokrajowiec  miał  w  sobie  coś  wschodniego:  fa-

scynował  i  zniewalał  poważnym  głosem  i  niewzruszonym 

spokojem. 

- Proszę mówić... 

-  Czy  nie  sądzi  pan,  że  dobrze  by  było  spotkać  się  z 

mordercą  w  miejscu  zbrodni?  Pod  wpływem  wstrząsu 

powie nam całą prawdę z najdrobniejszymi szczegółami. 

-  Znakomity  pomysł  -  potwierdził  Dodson.  -  Jestem 

przekonany, że o tym samym myślał nasz egipski kolega. 

- Oczywiście, panowie, oczywiście... 

- Do jutra, drogi komisarzu - powiedział lord Percival, 

rozpromieniony.  -  Wykorzystamy  tych  kilka  godzin 

wolności na zwiedzanie. 

 

Dodson,  mający  trudności  z  aklimatyzacją,  wolał 

schronić się w pokoju hotelowym, aby nadrobić brak snu. 

Lord  Percival,  w  nienagannym  białym  garniturze, 

zapuścił  się  w  uliczki  Asuanu.  Po  chwili  szła  za  nim 

gromada żądnych napiwków naganiaczy. Kiedy zauważyli, 

że cudzoziemiec  mówi  ich  językiem, system  informatorów 

zaczął funkcjonować normalnie i nikt już nie naprzykrzał 

się  przechodniowi,  który  przeżywał  wspomnienia  z 

młodości. 

Zachodzące słońce, zanim zniknęło skąpane w ciemnej 

czerwieni  i  oranżu,  ozłociło  wzgórza  i  posrebrzyło  Nil, 

tymczasem biale żagle feluk przesuwały się w półmroku. 

Lord Percival nie cieszył się tym widokiem, ponieważ 

myślał o nieszczęsnym Howardzie Langtonie i zastanawiał, 

czy  uda  mu  się  zidentyfikować  mordercę  i  autora 

anonimowego listu. 

 

ROZDZIAŁ V 

 

Po  niespokojnej  nocy  nadinspektor  Angus  Dodson 

wstał  z  łóżka  lewą  nogą  w  przekonaniu,  że  spóźnił  się  do 

swego biura w Scotland Yardzie. 

Promień  słońca  oświetlający  pokój  rozproszył  kosz-

mar.  Egipt...  prawda,  przecież  był  w  Egipcie.  I,  otwo-

rzywszy  okiennice,  ujrzał  słońce  wychylające  się  znad 

wzgórz otaczających Asuan. 

Zegarek  wskazywał  siódmą  dziesięć,  powietrze  było 

rześkie.  Angus  Dodson,  nie  całkiem  jeszcze  rozbudzony, 

zszedł  ciężkim  krokiem  w  kierunku  tarasu,  gdzie  podano 

śniadanie. 

Lord  Percival  już  tam  był,  ubrany  w  dziewiczo  biały 

garnitur. 

- Czy dobrze pan spał, drogi Dodsonie? 

- Tak sobie... 

-  Proszę  usiąść  i  podziwiać  spektakl.  Kazałem  przy-

gotować  dla  pana  śniadanie  tradycyjne,  które  będzie  pan 

mógł zjeść bez obaw. 

Ta uwaga wzruszyła nadinspektora, któremu zaczynał 

doskwierać głód. 

-  Pod  żadnym  pretekstem  nie  wolno  opuszczać 

wschodu  słońca  w  Egipcie  -  ciągnął  Szkot.  -  To  moment, 

kiedy  słońce  ogłasza  zwycięstwo  nad  ciemnościami  i 

ukazuje  się  w  formie  nowego  słońca,  które  ożywi  całe 

stworzenie.  Starożytna  filozofia  egipska  nie  przestaje  nas 

zaskakiwać. 

Tosty, dżem pomarańczowy, plastry bekonu i smażone 

kiełbaski  bardzo  smakowały  Dodsonowi,  który  jadł  z  du-

żym apetytem. 

-  Dużo  o  panu  myślałem,  milordzie,  i  sądzę,  że  to 

śledztwo może być niebezpieczne. Proszę nie zapominać, że 

otrzymał  pan  anonim.  Niewykluczone,  że  jego  autor 

zamierza wciągnąć pana w pułapkę. 

- 

Takiej 

hipotezy 

nie 

można 

wykluczać, 

nadinspektorze. 

-  Cieszę  się,  że  jest  pan  rozsądnym  człowiekiem. 

Byłoby lepiej, gdyby został pan w hotelu i pozwolił działać 

profesjonalistom.  Nie  znam  tego  kraju,  to  jasne,  ale 

morderstwo to morderstwo i miejscowy komisarz na pewno 

zgodzi się współpracować. 

- Czy nie jest pan tu, by mnie bronić, gdybym wpadł w 

pułapkę? 

-  Tu  chodzi  o  prawdziwe  morderstwo,  milordzie. 

Mógłby pan gorzko żałować, że pan w to wdepnął. 

Szkot  nie  odpowiedział  na  zaskakującą  myśl 

nadinspektora,  ponieważ  podszedł  do  nich  niewysoki 

Egipcjanin  o  smagłej  cerze,  w  grubych  rogowych 

okularach i z ciężką czarną walizeczką. 

Lord Percival wstał. 

-  Cieszę  się,  że  znów  pana  widzę,  doktorze  Butros! 

Przedstawiam  panu  nadinspektora  Angusa  Dodsona  ze 

Scotland Yardu. 

Niewysoki,  poważny  mężczyzna  w  brązowym  garni-

turze uścisnął dłoń Anglika. 

Nagle  Dodson  zaniepokoił  się:  dlaczego  lord  Percival 

wezwał lekarza, skoro nie cierpiał na żadną chorobę? 

Doktor, widząc wzburzenie Anglika, wyjaśnił: 

-  Proszę  się  uspokoić,  nadinspektorze.  Jestem  leka-

rzem sądowym. 

-  Wydaje  się,  że  nasz  wielki  przyjaciel,  komisarz 

Ab-del-Atif, nie zlecił szczegółowej sekcji zwłok Langtona - 

wyjaśnił  lord  Percival.  -  Chcąc  jak  najszybciej  pozbyć  się 

tej  sprawy,  powierzył  ciało  nieszczęsnego  chłopaka  le-

karzowi  mającemu  dużo  mniejsze  doświadczenie  niż 

doktor  Butros,  którego  reputacja  jest  już  od  dawna 

ustalona. 

- Abdel-Atif będzie wściekły! 

- To możliwe, ale nie zaryzykuje i nie odprawi z kwit-

kiem  specjalisty  tej  klasy  co  doktor  Butros.  A  rzetelna 

sekcja zwłok denata może się okazać niezwykle przydatna. 

 

Pod  nieobecność  komisarza  Abdel-Atifa,  którego  za-

trzymały ważne sprawy natury administracyjnej, rozmowa 

była  bardzo  zwięzła.  Jego  zastępca  nie  znał  doktora 

Butrosa i dopiero kilka telefonów do ministerstw w Kairze 

odblokowało sytuację. 

Wreszcie rozpoczął się taniec pieczątek, które wznosiły 

się  rytmicznie,  a  następnie  opadały  z  impetem  na  stosy 

mniej lub bardziej sprzecznych ze sobą dokumentów, które 

zalegną  na  podobnych  zwałach  makulatury.  Mimo 

komputerów  nic  nigdy  nie  zastąpi  sakramentalnego 

przyłożenia pieczęci. 

Dzięki  specjalnemu  pozwoleniu  doktor  Butros  mógł 

dokonać  oględzin  ciała  Howarda  Langtona  i,  jeśli  to 

konieczne, powtórzyć sekcję. 

Doktor  Butros,  lord  Percival  i  nadinspektor  Dodson 

spotkali się na tarasie Starej Katarakty. 

-  Klasyczny  przypadek  -  ocenił  doktor  Butros.  - 

Langton zmarł na skutek ciosu sztyletem w plecy, zadanego 

z wyjątkową siłą. 

- A więc raczej mężczyzna - rzucił Angus Dodson. 

- Kobieta przepełniona nienawiścią również byłaby do 

tego  zdolna,  nadinspektorze.  Złość  wyzwala  niewyob-

rażalną siłę,  nawet w  jednostkach  uważanych  z  delikatne. 

Co do reszty, wydaje się, że mój kolega z Asuanu wykonał 

dobrą robotę. W Egipcie jesteśmy przecież specjalistami od 

mumii... 

Rozbawiony własnym dowcipem medyk sądowy, który 

był  koptem,  wypił  szkocką  whisky,  podaną  jemu  i 

Dodsonowi. Bardzo mu smakowała. 

- Oczywiście - ciągnął dalej - brakuje kilku szczegółów, 

zwłaszcza dokładnej godziny śmierci. 

-  Sądzi  pan,  że  mógłby  to  ustalić?  -  zapytał  lord 

Percival. 

-  Trzy  fiolki  z  próbkami  pojadą  dziś  do  najlepszego 

laboratorium  w  Kairze.  Jak  tylko  otrzymam  wyniki  ana-

lizy, dam panom znać. 

-  Dziękujemy  za  pańską  bezcenną  pomoc.  Bardzo 

lubiłem  Howarda  Langtona  i  chciałbym,  żeby  morderca 

został zidentyfikowany. 

- Oby Bóg pana wysłuchał, milordzie. Do zobaczenia.  

Patrząc  za  odchodzącym  medykiem,  Angus  Dodson 

zaczynał  pojmować,  dlaczego  tylu  Brytyjczyków  lubi 

spędzać  zimę  w  Asuanie  i  mieszkać  w  Starej  Katarakcie. 

Mimo upału i wszechobecności słońca, ogarniała go powoli 

radość życia, przenikająca podstępnie duszę i ciało. 

Spokój  Nilu,  majestat  emanujący  ze  skał  Elefantyny, 

uświęconej przez starożytnych Egipcjan, którzy wznieśli tu 

świątynie,  i  czysty  błękit  nieba  sprawiły,  że  nadinspektor 

prawie zapomniał  o swoim przytulnym  biurze w Scotland 

Yardzie. 

Przybycie  grupy  zdenerwowanych  policjantów,  stro-

fowanych  przez  komisarza  Abdel-Atifa,  wyrwało  go  z 

rozmarzenia. 

Umundurowani  mężczyźni  otaczali  czarnoskórego  ol-

brzyma  zakutego  w  kajdanki,  który  spoglądał  na  nich  z 

pogardą. 

Abdel-Atif wybiegł naprzeciw lordowi Percivalowi.  

-  Oto  nasz  winowajca...  Jeszcze  raz  pana  ostrzegam; 

jest groźny i nieprzewidywalny. 

Nubijczyk  i  arystokrata  patrzyli  na  siebie  z  jednako-

wym  zaskoczeniem.  Lorda  uderzyła  szlachetność  Abu, 

Nubijczyka zaś spokojna siła cudzoziemca. 

-  Sądzę,  że  to  wystarczy  -  ocenił  egipski  komisarz.  - 

Zobaczył pan to, co chciał pan zobaczyć. 

- 

Powinniśmy 

pójść 

na 

miejsce 

zbrodni 

- 

zaproponował Angus Dodson. 

- To zbyteczne, on nic wam nie powie.  

Szkot podszedł do olbrzyma. 

- Jestem lord Percival, a to nadinspektor Dodson. Czy 

zgadza się pan odpowiadać na nasze pytania? 

Cisza, która zapanowała po tych słowach, zdawała się 

nie mieć końca. 

- Nazywam się Abu i powiem, co mam do powiedzenia. 

 

ROZDZIAŁ VI 

 

-  A  więc  Jest  pan  gotów  nam  pomóc  -  zapytał  lord 

Percival. 

- Pokój waszej dostojności - powiedział Nubijczyk. 

-  Pokój  panu  i  miłosierdzie  Boga  i  Jego  błogosła-

wieństwo. 

Wzrok Nubijczyka wyrażał wdzięczność. 

- Wasza dostojność - powiedział spokojnie i dobitnie - 

jestem  pracownikiem  hotelu  Stara  Katarakta  od  ponad 

dziesięciu lat i nikogo nie zabiłem. 

Te  słowa  wywołały  wściekłość  komisarza  Omara 

Abdel-Atifa. 

-  Przestań  kłamać,  Abu!  Złapano  cię  na  gorącym 

uczynku. 

-  Niezupełnie.  To  ja  znalazłem  zwłoki  i  ja  zawia-

domiłem  policję,  i  to  mnie  oskarżono,  żeby  uniknąć 

poszukiwań  prawdziwego  mordercy.  Następnym  razem, 

kiedy natknę się trupa, oddalę się najszybciej, jak to będzie 

możliwe. 

-  Czy  mógłby  pan  nam  przedstawić  swoją  wersję 

wydarzeń? - zapytał lord Percival. 

-  Tracimy czas  -  ocenił  komisarz  Abdel-Atif.  -  Lepiej 

od razu odesłać tego drania do więzienia! 

Nubijczyk wyciągnął skute ręce w stronę Egipcjanina: 

-  Omar,  bądź  przynajmniej  szczery;  zrobiłeś  mi  to, 

żeby jak najszybciej pozbyć się tej cuchnącej sprawy, która 

cię  przerasta  i  przez  którą  możesz  mieć spore  kłopoty.  W 

gruncie  rzeczy  jesteś  uczciwym  człowiekiem,  ale  boisz  się 

swoich  przełożonych.  Dobrze  wiesz,  że  jestem  niewinny. 

Pozwól działać temu cudzoziemcowi: on odkryje prawdę, a 

ty będziesz spał spokojnie. 

Omar  Abdel-Atif  zaniemówił.  Stał  z  półotwartymi 

ustami,  nie  będąc  w  stanie  wydusić  z  siebie  ani  słowa. 

Policjanci odwrócili wzrok. 

-  Wszyscy  jak  tu  jesteśmy,  staramy  się  dotrzeć  do 

prawdy  -  potwierdził  lord  Percival.  -  Jeśli  pan  skłamał, 

panie Abu, będziemy o tym wiedzieli. 

“Panie  Abu..."  Nigdy  nie  obdarzono  go  takim  okre-

śleniem.  Mimo  kajdanek  poczuł  się  prawie  wolny.  Przy-

gotowywał się na najgorsze, a miał szansę z tego wyjść. On, 

który nie był zbyt gadatliwy i nie lubił rozmawiać o innych, 

miał  opowiedzieć  temu  cudzoziemcowi  przybyłemu  z 

zimnego i mglistego kraju wszystko, co wie. 

- Chodźmy na taras - zaproponował lord Percival. 

Abu osłupiał. 

Nigdy nie wyobrażał sobie, że pewnego dnia usiądzie w 

jednym  z  tych  wygodnych  foteli,  w  których  większość 

turystów  popijała  zimne  napoje  i  prowadziła  błahe  roz-

mowy. 

Komisarz Abdel-Atif, jak obity, poszedł za nimi. Egip-

cjanin,  Nubijczyk  i  obaj  Brytyjczycy  zajęli miejsca wokół 

okrągłego stołu pod zdumionym wzrokiem policjantów. 

Była  to  chwila  niezwykłego  spokoju.  Gra  świateł  na 

Nilu i skały na Elefantynie przywodziły na myśl zaginiony 

świat, w którym panowała harmonia. 

-  Wasza dostojność  -  zaczął Abu  -  zostałem wezwany 

do  hotelu,  aby  wypełnić  jasno  określone  zadanie:  miałem 

przygotować  renowację  apartamentu  Agaty  Christie.  Za 

niecały  miesiąc miał  być  znów  jak  nowy,  co  wydawało  mi 

się absolutną mrzonką. 

- A więc hotel był zamknięty dla turystów? 

-  Tak,  wasza  dostojność.  Ale  uprzywilejowani  goście 

mogli  pić  na  tarasie  aperitif  lub  herbatę.  Kiedy  późnym 

popołudniem  wszedłem  do  hotelu,  siedziało  tam  siedem 

osób. 

- Czy wie pan, kto to był? 

-  Kiedy  się  pracuje  w  luksusowych  hotelach,  lepiej 

mieć pamięć do twarzy. Rozpoznałem inspektora do spraw 

starożytności  Ahmeda  al-Fostata  i  czterech  egiptologów. 

Dwie  kobiety:  Niemkę,  panią  Strauss,  i  Francuzkę,  panią 

Abletout, oraz dwóch mężczyzn: Anglika, pana Faxmore'a, 

i  Francuza,  pana  Glotoniego.  Był  tam  jeszcze  jeden 

Europejczyk,  ubrany  na  czarno,  z  orlim  nosem,  którego 

nigdy  przedtem  nie  widziałem,  i  Abd  el-Mosul,  głowa 

bogatego rodu z Południa. 

- Czy ten człowiek interesuje się egiptologią? 

- Powiedzmy, że... antykami w ogóle. 

- Czy miał pan okazję bywać u tych egiptologów? 

- Widywałem ich tylko z daleka, kiedy przychodzili do 

hotelu. Oni zaś nie utrzymują kontaktów ze służbą. 

- Wydaje się, że nie bardzo ich pan lubi, panie Abu. 

-  Oni  mają  swoje  życie,  a  ja  swoje.  Pracują  tu  kilka 

tygodni w roku, a ja  nie  jestem  przekonany,  że naprawdę 

kochają Egipt. 

Komisarz Abdel-Atif otrząsnął się z odrętwienia. 

-  Twoja  opinia  nikogo  nie  interesuje,  Abu!  Liczą  się 

tylko  fakty.  Jeśli  będziesz  pleść  trzy  po  trzy,  każę  cię 

wsadzić do izolatki! 

- To ja zadałem niezręczne pytanie - usprawiedliwił się 

lord Percival. - Pan Abu tu nie zawinił. 

Egipski  policjant,  któremu  słowa  arystokraty  wytrą-

ciły  broń  z  ręki,  zasępił  się.  Lord  Percival  zwrócił  się  do 

Nubijczyka: 

- Proszę mówić dalej. 

-  Wszedłem  na  trzecie  piętro  -  ciągnął  Abu  -  i 

pchnąłem  drzwi  apartamentu  Agaty  Christie,  tej  dziwnej 

osoby,  która  żyła  ze  śmierci  innych.  Nagle  poczułem,  że 

wydarzyła 

się 

jakaś 

tragedia. 

Atmosfera 

była 

przytłaczająca. Dotknąłem amuletu, by nie ulec złemu oku, 

ale  zrobiłem  to zbyt  późno.  Znajdowałem  się  już  w  kręgu 

zła.  Przez  moment  sądziłem,  że  się  mylę,  ale  po  chwili  w 

gabinecie  zauważyłem zwłoki  mężczyzny  z  nożem  wbitym 

w plecy. 

- Czy czegoś pan dotykał? 

- Nie, wasza dostojność. 

- Czy zauważył pan jakiś niezwykły szczegół? 

-  Byłem  tak  wstrząśnięty,  że  nic  do  mnie  nie  do-

cierało...  Wyszedłem  stamtąd  tyłem  i  udałem  się  na 

posterunek,  żeby  zgłosić  o  moim  ponurym  odkryciu. 

Natychmiast,  nie  wysłuchawszy  mnie,  oskarżyli  mnie  o 

morderstwo i wtrącili do więzienia. 

Komisarz Abdel-Atif podniósł pięść. 

-  Wystarczy,  Abu!  Lepiej  zrobisz,  przyznając  się  do 

winy! 

Nubijczyk wytrzymał wzrok policjanta. 

-  Powiedziałem  prawdę  i  ty  o  tym  wiesz.  A  teraz 

szukajcie winnego. Jeśli go nie znajdziecie, dusza zmarłego 

nie zazna spokoju. Howard Langton to jeden z nielicznych 

egiptologów,  którzy  prosili  mnie,  bym  opowiadał  o  moim 

kraju,  o  jego  pięknie,  tradycjach...  Howard  Langton  był 

dobrym  człowiekiem,  nie  kradł  i  nie  zadzierał  nosa.  Z 

pewnością dlatego ktoś go załatwił. 

 

ROZDZIAŁ VII 

 

Lord  Percival  spojrzał  komisarzowi  Abdel-Atifowi 

prosto w oczy. 

-  Mam  do  pana  trzy  prośby:  po  pierwsze,  chciałbym 

osobiście obejrzeć miejsca związane z tragedią, po drugie, 

chciałbym obejrzeć narzędzie zbrodni, i po trzecie, proszę, 

żeby 

Abu 

był 

przetrzymywany 

w 

znośniejszych 

warunkach, ponieważ jest tylko podejrzanym. 

Nadinspektor  Dodson poczuł nagłą suchość w gardle. 

Policjanci  zwykle  nie  lubią,  aby  mówiono  do  nich  tym 

tonem. 

Szkot  i  Egipcjanin  przez  dłuższą  chwilę  mierzyli  się 

wzrokiem. W końcu komisarz Abdel-Atif spasował: 

- Oczywiście, oczywiście... Proszę bardzo, apartament 

Agaty Christie stoi przed panami otworem. 

- A dwie pozostałe prośby? 

-  Zgoda,  zgoda!  Póki  co,  odprowadzę  Abu  do  wię-

zienia. 

Patrząc ukosem  na arystokratę,  który go  paraliżował 

wzrokiem,  komisarz  obszedł  się  z  Nubijczykiem  przy-

zwoicie. 

Lord  Percival  nie  bez  wzruszenia  wchodził  po  mo-

numentalnych  schodach  prowadzących  na  piętro,  na  któ-

rym  znajdował  się  apartament  Agaty  Christie.  Jako 

przyjaciółka  egiptologa  Stephena  Glanvillc'a,  zwiedzała 

kraj faraonów w roku 1931 wraz, ze swoim mężem Maxem 

Mallowanem.  Poznała  wówczas  Howarda  Cartera,  od-

krywcę  grobowca  Tutanchamona.  Egipt  tak  bardzo  za-

fascynował  królową  zbrodni,  że  napisała  sztukę  teatralną 

poświęconą  faraonowi  Echnatonowi  i  królowej  Neferetiti, 

nie zapominając o samym Tutanchamonie. 

Powieściopisarka  miała  monumentalny  rozmach,  po-

nieważ w swojej sztuce przewidziała dwadzieścia dwie role 

główne  oraz  całą  masę  drugoplanowych.  Ecknaton  nie 

został wystawiony, ustępując miejsca Herkulesowi Poirot. 

Lord Percival musiał jednak zapomnieć o magii Starej 

Katarakty  i  zająć  się  szukaniem  śladów  mordercy,  który 

znieważył, z pewnością niechcący, pamięć Agaty Christie. 

Apartament pisarki pozostał nietknięty. 

Salon,  łoże  z  baldachimem,  biurko,  biblioteczka,  toa-

letka  z  dzbankiem  i  nocnikiem,  schodki  po  których 

wchodzono  do  wygódki,  delikatne  ryciny  przedstawiające 

owce,  mgłę  i  angielską  wieś  oraz  wspaniałe  okna  wy-

chodzące na Nil i Elefantynę... 

Nadinspektor  Dodson  z  trudem  nadążał  za  lordem 

Percivalem.  Dogoniwszy  go,  uszanował  jego  milczenie  w 

tym apartamencie, który przypominał muzeum. 

Szkot  poruszał  się  niczym  kot,  miękko  i  lekko,  jak 

gdyby  nie  chciał  pozostawić  najmniejszego  śladu  swojej 

obecności.  Dodson  patrzył,  jak  przystępuje  do  skrupu-

latnego i cierpliwego przeszukania. 

-  To  niezwykłe  -  powiedział, kiedy  skończyli.  -  Coraz 

bardziej przypomina pan zawodowca, milordzie. 

- Niestety, królestwo Agaty Christie pozostało nieme i 

nie dostarczyło mi żadnej wskazówki. 

 

Komisarz  Omar  Abdel-Atif  położył  na  biurku  nie-

zwykły  sztylet,  bardzo  charakterystyczny  z  powodu 

żelaznego ostrza i rękojeści z kryształu górskiego. 

-  No  cóż  -  powiedział  Abdel-Atif,  prezentując  sztylet 

lordowi Percivalowi i Dodsonowi. - Oto narzędzie zbrodni! 

Oryginalne, co?  Można  by sądzić, że to antyk... Proszę go 

wziąć do ręki, panowie. Zobaczcie, jaki jest solidny! 

Lord Percival ostrożnie obracał nim w ręku, jak gdyby 

trzymał coś bardzo kruchego. 

- Rzeczywiście, wydaje się, że to stara broń.  

Abdel-Atif zainteresował się: 

- Stara... jak bardzo? 

-  Jeśli  się  nie  mylę,  całkowicie  przypomina  sztylet  ze 

skarbca Tutanchamona. Egipcjanin podskoczył. 

- Mam nadzieję, że pan żartuje? 

-  Mam  bardzo  nikłą wiedzę w dziedzinie  egiptologii  - 

wyznał Szkot - ale nie sądzę, żebym się mylił. 

-  Jeśli  pana  dobrze  rozumiem,  milordzie,  morderca 

miałby ukraść sztylet Tutanchamona z witryny kairskiego 

muzeum,  aby  zadać  nim  cios  w  plecy  nieszczęsnego 

egiptologa  Howarda  Langtona...  To  zupełnie  niepra-

wdopodobne!  Skarb  Tutanchamona  jest  strzeżony  dzień  i 

noc i żaden złodziej nie może się do niego zbliżyć! 

- Byłby pan jednak uprzejmy to sprawdzić? 

-  To  śmieszne!  Ale  ponieważ  pan  nalega...  Komisarz 

Abdel-Atif podniósł  słuchawkę. Co  najmniej  dziesięć razy 

ponowił  próbę,  zanim  uzyskał  połączenie  z  pracownikiem 

technicznym  biura  muzeum,  który  kazał  mu  czekać, 

następnie  połączył  go  z  innym  pracownikiem,  który 

powiedział, że jest niekompetentny i odłożył słuchawkę. 

Rozwścieczony  Abdel-Atif  ponownie  zadzwonił  do 

muzeum  i  wyładował  się  na  pierwszej  osobie,  która 

odebrała  telefon,  grożąc,  że  wyśle  ją  za  kratki.  Groźba 

okazała  się  skuteczna.  Niecałe  pół  godziny  później  ko-

misarzowi udało się połączyć z jednym z zastępców jednego 

z asystentów jednego z konserwatorów. 

Pominąwszy  wszelkie  formułki  grzecznościowe,  ko-

misarz  polecił  mu  natychmiast  sprawdzić,  czy  sztylet 

Tutanchamona znajduje się nadal w witrynie. 

Pracownik muzeum sprzeczał się przez kwadrans dla 

zasady,  tłumacząc,  że  nie  ma  pracowników  pod  ręką  i  że 

sam  nie  może  wyjść  z  pokoju  z  powodu  ogromnej 

odpowiedzialności  spoczywającej  na  jego  barkach.  Kiedy 

Abdel-Atif  zdenerwował  się  nie  na  żarty,  muzealnik 

wreszcie ustąpił. 

Znowu  trzeba  było  czekać.  Brytyjczykom  podano 

kawę  i  karkadę  -  orzeźwiający  napój  z  hibiskusa.  Ziry-

towany  Abdel-Atif  przekładał  w  tę  i  z  powrotem  papiery 

upstrzone pieczęciami. 

-  Gdzie  mieszkał  Howard  Langton?  -  zapytał  lord 

Percival. 

- W niedużej willi, blisko centrum miasta. 

-  Czy  miał  pan  czas  przeprowadzić  tam  dokładne 

przeszukanie? 

- No cóż... 

-  Czy  mogę  pana  wyręczyć  w  tym  przykrym  obo-

wiązku, komisarzu? 

Omar  Abdel-Atif  zamyślił  się.  W  gruncie  rzeczy, 

dlaczego  nie?  Ta  rewizja  nie  dostarczy  prawdopodobnie 

żadnych  ważnych  dowodów,  a  on  miał  ochotę  uciąć  sobie 

drzemkę. 

-  Proszę  bardzo,  panowie...  Zaprowadzi  was  jeden  z 

moich ludzi. Później poproszę o raport. 

Wreszcie  telefon  zadzwonił.  Abdel-Atif  podniósł  słu-

chawkę: 

-  Tak, to ja...  Jest pan absolutnie  pewny?  Doskonale! 

Egipcjanin 

rozłączył 

się. 

Z 

szerokim 

uśmiechem 

zakomunikował: 

- Pańska hipoteza jest nieprawdziwa, milordzie. Szty-

let Tutanchamona nadal znajduje się na swoim miejscu. 

 

ROZDZIAŁ VIII 

 

Wiał łagodny wiatr, powietrze było wyjątkowo czyste. 

Lord  Percival,  w  jasnym  kapeluszu  z  szerokim  rondem, 

wszedł  do  niewielkiego  białego  domu,  w  którym  mieszkał 

Howard  Langton.  Zasapany  Angus  Dodson  z  trudnością 

nadążał  za  Szkotem.  Pył,  upał,  słońce,  silna  woń 

wschodniego miasta, stanowiąca mieszaninę perfum i nieco 

mniej  szlachetnych  aromatów  sprawiły,  że  nadinspektor 

tęsknił  za  wilgotnymi  chodnikami  Londynu  i  swoim 

wygodnym, 

nowoczesnym 

biurem. 

Jeśli 

komisarz 

Abdel-Atif  miał  rację,  i  mordercą  był  nubijski  olbrzym, 

oględziny nie potrwają długo. 

Nagie  ściany  pobielone  wapnem,  na  wykafelkowanej 

podłodze  dywan  o  drobnej  fakturze,  meble  z  białego 

drewna...  Wnętrze  willi  świadczyło  o  tym,  że  angielski 

egiptolog dopiero co wprowadził się do nowego mieszkania 

i nie miał jeszcze czasu, by je zagospodarować. 

W  salonie  piętrzyły  się  fachowe  książki:  słowniki 

hieroglifów,    wśród  nich  słynny  egipsko-niemiecki 

Worterbuch,  podręczniki  archeologii,  raporty  z  wykopa-

lisk, studia poświęcone bogom  i przeglądy specjalistyczne, 

jak “Joumal of Egyptian Archaeology" czy “Zeitschrift fur 

agyptische  Sprache".  Wreszcie  tysiące  fiszek  starannie 

poukładanych w kartonowych pudełkach. 

Lord Percival obejrzał kilka z nich. 

-  Co  spodziewał  się  pan  znaleźć?  -  zapytał 

nadinspektor. 

-  Jest  już  jakiś  punkt  zaczepienia:  Howard  Langton 

był egiptologiem wykształconym. 

- A nie zawsze tak jest? 

-  W  tym  zawodzie,  podobnie  jak  w  wielu  innych, 

machlojki  i  koneksje  liczą  się  często  bardziej  niż  kom-

petencje.  W  tym  wypadku  nie  ma  wątpliwości:  Langton 

miał  żądane  kwalifikacje  i  solidne  doświadczenie,  tak  w 

dziedzinie hieroglifów, jak i w archeologii. 

Na  niewielkim  biurku  leżały  pióra,  notatniki  i  tekst 

hieroglificzny napisany ręką zmarłego 

Lord  Percival  dłuższą  chwilę  stał  pochylony  nad 

dokumentem. 

- Dziwne - powiedział. 

-  Pan...  Zna  pan  hieroglify?  -  spytał  zaskoczony 

Dodson. 

- Jestem tylko amatorem. Stary uczony z Eton nauczył 

mnie podstaw i zapoznał z najważniejszymi tekstami. Ten 

jest znany. To rozdział VI z Księgi umarłych. 

- O czym mówi? 

- Jeśli zmarły został powołany do pracy w zaświatach, 

uprawiania  pól  lub  nawadniania  brzegów,  odwoływał  się 

do  magicznej  figurki,  zwanej  odpowiadaczem,  która 

ożywała w cudowny sposób, żeby za niego pracować. 

-  To  bardzo  znany  tekst,  a  jednak  coś  pana  w  nim 

zaskoczyło! 

-  Nie  sam  tekst,  ale  słowo  “Uwaga!"  napisane  i  pod-

kreślone przez Langtona. 

- Co to oznacza? 

- Być może to mało znaczące spostrzeżenie, a być może 

ważna wskazówka... Kontynuujmy nasze poszukiwania. 

W  sypialni  pod  lampką  nocną  lord  Percival  znalazł 

poczwórnie  złożoną  kartkę  z  notatką:  “powstrzymać  Abd 

el-Mosula". 

- Najwidoczniej ten Abd el-Mosul nie był przyjacielem 

Langtona  -  stwierdził  nadinspektor.  -  Ale  dlaczego  tak 

ukrył tę kartkę? 

-  Albo  dlatego,  że  zamierzał  szczegółowo  opisać  swój 

plan  działania,  albo  dlatego,  że  to  początek  wiadomości, 

którą  chciał  komuś  przesłać.  Z  całą  pewnością  nie  miał 

czasu, żeby pisać dalej. 

- Trzeba będzie zebrać jak najwięcej informacji O tym 

człowieku;  Abd  el-Mosul  staje  się  naszym  pierwszym 

podejrzanym. 

-  Czyżby  pan  zapomniał  o  Abu?  -  zapytał  Szkot  z 

lekkim uśmiechem. 

-  Nie,  oczywiście,  że  nie!  Ale  może  miał  wspólnika. 

Lord  Percival  i  Angus  Dodson  uważnie  i  wytrwale 

kontynuowali  rewizję.  W  prymitywnej  łazience,  w  której 

woda leciała tylko przez kilka godzin, Szkot zatrzymał się 

przy  antycznym  glinianym  dzbanie  stojącym  między 

pędzlem a miseczką do rozrabiania piany do golenia. 

- Prawdziwy antyk? 

-  Współczesny  wyrób  bez  wartości  artystycznej,  ale 

dobrze wykonany - ocenił lord Percival, wdychając zapach 

wnętrza naczynia, i wlał odrobinę płynu do szklanki. 

- Chyba nie zamierza pan tego wypić... 

- Trzeba podejmować pewne ryzyko. 

- Nie wierzę w klątwę faraonów, milordzie, ale jednak 

byli oni znawcami trucizn i... 

Ostrzeżenie  nadinspektora  było  zbyteczne.  Szkot  wy-

pił łyk. 

-  Tak  myślałem:  przereklamowane.  Chce  pan  sko-

sztować, nadinspektorze? 

Oficer Scotland Yardu nie cofa się przed niczym; 

Dodson pociągnął łyk. 

- Ależ... Co to za obrzydliwe piwo! 

- Delikatnie pan to ujął. Zaledwie nadaje się do picia. 

Na podstawce dzbanka widniał głęboko wyryty napis: 

“Scottish Brewer". 

- To wstyd dla Szkocji - ocenił arystokrata. - Powinien 

pan  zatelefonować  do  Scotland  Yardu,  nadinspektorze. 

Niech znajdą tę wytwórnię, jeśli w ogóle istnieje. 

Lord Percival ponownie zainteresował się materiałami 

naukowymi Howarda Langtona i długo je przeglądał. 

- Nie wiedziałem, że Howard był taki skryty. 

- Skąd ten wniosek? - zapytał Dodson. 

-  Ponieważ  nowy  dyrektor centrum  archeologicznego 

powinien pisemnie przedstawić szczegółowy projekt. Brak 

choćby  jednego  dokumentu  odnoszącego  się  do  tego 

projektu jest zaskakujący, by nie rzec nienormalny. 

Nadinspektor zmarszczył brwi. 

-  Istnieje  proste  wytłumaczenie:  morderca  ukradł  te 

dokumenty,  ponieważ  w  taki  czy  inny  sposób  zdradzały 

jego tożsamość. 

-  Tak  właśnie  myślę.  Sądzę  też,  że  je  zniszczył.  W 

takim razie Abu byłby niewinny. 

Jeśli  nawet  hipoteza  była  dobra,  sprawiła  przykrość 

Angusowi Dodsonowi. W jaką pułapkę się wpakował, i to z 

dala  od  Anglii?  Nawet  gdyby  uwierzył  wewnętrznemu 

głosowi,  który  mu  podpowiadał,  że  zmaga  się  z  groźnym 

przestępcą, nie poddałby się. 

-  Rozpocznijmy  przeszukiwanie  domu  -  zadecydował 

niezmordowany lord Percival. 

Z największą dokładnością obaj mężczyźni centymetr 

po  centymetrze  obejrzeli  ostatnie  mieszkanie  egiptologa 

Hovarda Langtona, jednak bez powodzenia. 

 

ROZDZIAŁ IX 

 

Mina  komisarza  Abdel-Atifa  nie zapowiadała  nic  do-

brego. 

- Dwukrotnie czytałem pański raport, nadinspektorze, 

ale wyciągam z  niego zgoła inne wnioski  niż,  pan.  Nie  ma 

podstaw formalnych, aby uniewinnić Abu! 

-  Ani  też  żadnych  podstaw,  aby  go  oskarżyć  -  przy-

pomniał lord Percival. 

Egipcjanin zapalił papierosa i natychmiast wcisnął go 

w popielniczkę wypełnioną niedopałkami. 

-  Wszyscy  jesteśmy  uczciwymi  i  sumiennymi  zawo-

dowcami.  Czy  koniecznie  trzeba  szukać  tajemnic  tam, 

gdzie ich nie ma? Ahu jest Nubijczykiem, a Nubijczycy są 

uparci. Z pewnością w końcu się przyzna. 

-  Fakty  również  są  uparte  -  powiedział  Dodson 

poważnie.  -  Szanowny  kolego,  musimy  rozszerzyć  nasze 

śledztwo. 

Abdel-Atif westchnął głęboko: 

-  Tego  się  właśnie  obawiałem...  Mieliście  jasne  i 

ewidentne  fakty,  ale  szukacie  innych.  A  jeśli  panowie  się 

mylą, tak jak w przypadku narzędzia zbrodni? 

-  A  właśnie  -  przerwał  Szkot  łagodnie.  -  Chciałbym, 

żeby ekspert, w tym przypadku inspektor Ahmed al-Fostat, 

rzucił na nie okiem. 

- A to z jakiego powodu? 

-  Czy  nie  powinniśmy  wiedzieć  coś  więcej  o  tym 

sztylecie? 

- Wiemy już najważniejsze: tą bronią zabito Langtona.  

Sumienie zawodowe Dodsona zbuntowało się: 

-  Czy wydał pan  polecenie,  by szukano ewentualnych 

odcisków palców? 

-  Oczywiście,  panie  nadinspektorze...  Ale  ta  broń 

przechodziła  z  rąk  do  rąk,  a  Abu  z  pewnością  wytarł 

rękojeść  w  ubranie.  W  tej  kwestii  nie  ma  się  czego 

spodziewać. 

Dodson powstrzymał gniew. 

-  Czy  zechce  pan  wezwać  inspektora  al-Fostata?  - 

zapytał z naciskiem lord Percival. 

Egipski  policjant  bardzo  chciałby  się  sprzeciwić  swe-

mu  rozmówcy,  ale  ten  cudzoziemiec  o  wyrafinowanej 

elegancji,  na  którego  czole  nie  perliła  się  najmniejsza 

kropla potu, nie przestawał go hipnotyzować. 

W dodatku podniósł słuchawkę. 

Inspektor  Ahmed  al-Fostat,  liczący  około  czterdzie-

stki,  był  niski,  nerwowy  i  irytujący.  Jego  twarz w  kolorze 

kakao stanowiła zadziwiający kompromis pomiędzy twarzą 

kairskiego  mieszczucha  i  obliczem  wieśniaka  z  Południa. 

Wydatny  nos,  oczy  małe  i  oskarżycielskie,  grube  wargi  i 

łysina  nie  zjednywały  mu  sympatii.  Miał  nieskazitelnie 

białą koszulę i pomięte czarne spodnie, był przekonany, że 

ma  wielką  władzę  i  autorytet  i  zależało  mu,  żeby  i  inni 

natychmiast o tym wiedzieli. 

-  Dlaczego  mnie  pan  niepokoi,  komisarzu?  -  zapytał 

gniewnie, nie spojrzawszy nawet na cudzoziemców. 

- Chodzi o ekspertyzę. 

-  Proszę  wypełnić  formularz,  zaadresować  do  mnie  i 

czekać na odpowiedź. 

- Cieszę się, że pana widzę, panie al-Fostat - powiedział 

uprzejmie  Szkot.  -  Prawdę  mówiąc,  zależy  nam  na  jak 

najszybszym  uzyskaniu  pańskich  światłych  porad  w 

sprawie  dotyczącej  zarówno  Egiptu,  jak  i  Anglii.  Ależ 

zachowałem 

się 

niewybaczalnie! 

Zapomniałem 

się 

przedstawić.  Jestem  lord  Percival  Kilvanock,  a  to  mój 

kolega, nadinspektor Angus Dodson, ze Scotland Yardu. 

Ahmed  al-Fostat  spojrzał  porozumiewawczo  na  ko-

misarza  Abdel-Atifa,  który  wzruszył  ramionami,  aby  dać 

mu do zrozumienia, że tak jest i nic na to nie poradzi. 

-  Jesteśmy  tu  u  siebie  -  stwierdził  inspektor 

skrzekliwym głosem.  -  Już  od dawna  nie  jesteśmy  kolonią 

angielską.  Scotland  Yard  nie  może  więc  wydawać  mi 

żadnych poleceń. 

-  Potrzebowalibyśmy  rady  eksperta  -  powiedział  spo-

kojnie Szkot - ponieważ nie znamy się na archeologii. Pan 

mógłby nam pomóc. 

- Dlaczego miałbym to zrobić? 

- Ponieważ chodzi o morderstwo.  

Inspektor wydął wargi. 

- A... kto jest ofiarą? 

-  Egiptolog  Howard  Langton.  Przez  usta  Ahmeda 

al-Fostata przemknął cień uśmiechu. 

-  No  proszę...  Nowy  szef  angielskiej  misji  archeo-

logicznej!  Nie  pomieszkał  sobie  długo  w  Egipcie,  bie-

daczek...  Smutny  los.  W  imieniu  jego  egipskich  kolegów 

oraz  Egipskiej  Służby  Starożytności  składam  panom  wy-

razy  współczucia.  Przypuszczam,  że  nasza  policja  ener-

gicznie poszukuje sprawcy. 

-  Być  może  już  go  znaleźliśmy  -  przerwał  komisarz 

Abdel-Atif. 

- Czy mógłbym wiedzieć, kto to jest? 

- Abu, Nubijczyk, który pracuje w Starej Katarakcie.  

W oczach archeologa błysnął gniew i pogarda. 

- To z pewnością on! 

- Czyżby miał pan dowód? - zapytał Angus Dodson. 

-  Nubijczycy  są  zdolni  do  wszystkiego.  Należy  ich 

unikać; zawsze byli złodziejami i mordercami. 

- Czy zna go pan osobiście? - zapytał Szkot. 

-  Oczywiście  że  nie.  Nie  zadaję  się  z  wykolejeńcami 

jego pokroju. 

- Czy byłby pan łaskaw obejrzeć tę broń?  

Lord  Percival  wskazał  sztylet  leżący  na  biurku  ko-

misarza  Abdel-Atifa.  Ahmed  al-Fostat  niechętnie  obrzucił 

go wzrokiem, po czym zważył w ręku. 

- Co mam panom powiedzieć? 

- Z jakiej dynastii pochodzi ten sztylet.  

Archeolog wybuchnął śmiechem: 

- Pan rzeczywiście nie zna się na egiptologii, milordzie! 

To niezręczna podróbka, nieudolna imitacja sztyletu, który 

wchodzi  w  skład  skarbu  Tutanchamona.  Mógłby  go  pan 

kupić  za  dwa  funty  szterlingi,  gdyby  nie  był  narzędziem 

zbrodni. 

Turyści, 

zwłaszcza 

nieobyci, 

uwielbiają 

przedmioty tego rodzaju i dają się oszukiwać zawodowym 

fałszerzom, których wytwórnie pracują tu pełną parą. 

- Czy u podstawy ostrza nie ma czasem hieroglifów? 

-  Fałszerz  wyrył  byle  co...  Wyroby  tego  typu  często 

mają skazy. 

- Wygląda jak “I", “T" lub “N"... 

Ahmed al-Fostat spojrzał na Szkota nieufnie. 

- Umie pan czytać hieroglify? 

-  Trochę...  Wszędzie  sprzedają  pocztówki,  a  nawet 

zasady  odczytywania  alfabetu  hieroglificznego.  Myślałem, 

że rozpoznałem trzy litery. 

-  Są  tak  niestarannie  wyryte,  że  można  byłoby  od-

czytać wszystko! Jeśli pan chce, żebym wybawił pana z tego 

kłopotu, komisarzu... 

-  Chodzi  o  bardzo  ważny  dowód  -  przerwał  zbul-

wersowany Dodson. - Musi pozostać w rękach policji. 

-  Czy  mógłbym  pana  prosić  o  przysługę  zupełnie 

prywatną? - zapytał lord Percival. 

Ahmed al-Fostat zacisnął mięsiste wargi. 

- A o co chodzi? 

-  Wiele  słyszałem  o  asuańskim  nilomierzu.  Czy  wy-

świadczyłby mi pan grzeczność i objaśnił, do czego służył? 

 

ROZDZIAŁ X 

 

Ruiny  antycznej  świątyni  Chnum  drzemały  w  zimo-

wym  słońcu,  nawiedzane  przez  boga-barana,  pana  kata-

rakty i władcy wylewów. Tymczasem lord Percival i Ahmed 

al-Fostat  wynajęli  felukę,  aby  popłynąć  na  Elefantynę,  do 

niewielkiego pomostu przy muzeum. 

Skromne  asuańskie  muzeum,  w  niepowtarzalnym 

pół-kolonialnym,  pół-laotańskim  stylu,  było  w  rzeczy-

wistości willą angielskiego inżyniera Williama Wellicocksa. 

Zaprojektował  on  Pierwszą  Kataraktę,  w  imię  postępu, 

którego  zgubne  skutki  Szkot,  jako  jeden  z  nielicznych, 

potępiał. Zapora została otwarta w 1902 roku w obecności 

księcia  Connaught  i  Winstona  Churchilla.  Można 

pozazdrościć  Wellicocksowi,  który  z  wysokości  werandy, 

zajmowanej  obecnie  przez  sarkofagi,  cieszył  oczy 

wspaniałym  pejzażem,  w  którym  niepodzielnie  panował 

Nil. 

Kilka kroków od budynku otoczonego krzewami znaj-

dował  się  słynny  nilomierz  -  rodzaj  kamiennych  schodów 

wykutych w skale i schodzących do wody. 

-  Jest  pan  niezwykle  uprzejmy,  że  poświęcił  mi  pan 

odrobinę swego cennego czasu - powiedział lord Percival do 

pełnego  dystansu  Ahmeda  al-Fostata.  -  Dzięki  panu  będę 

nieco mniejszym ignorantem. 

Inspektor przybrał poważną minę. 

- Grecki geograf Strabon objaśniał, że kreski wyryte w 

kamieniu  miały  pokazywać  wysokość  poziomu  wody 

podczas  wylewów.  W  ten  sposób  z  biegiem  lat  powstała 

prawdziwa kronika wylewów. 

- Czy można je przewidywać? 

- Inżynierowie faraonów podejmowali to ryzyko. 

-  W  życiu  ryzykuje  się  wielokrotnie,  panie  al-Fostat. 

Przychodząc w zeszłym tygodniu do Starej Katarakty, nie 

wiedział pan, że wokół krąży śmierć. Morderca znajdował 

się,  być  może,  w  niewielkim  kręgu  osób  siedzących  na 

tarasie. 

Ahmed al-Fostat  zatrzymał się  na  pierwszym  stopniu 

nilomierza. 

-  O  co  panu  właściwie  chodzi?  Dobrze  pan  wie,  że 

mordercą jest ten przeklęty Nubijczyk! 

- Pewne informacje mogą wskazywać, że tak nie jest. 

- Istotne? 

-  Tak  je  traktujemy.  Co  pan  sądził  o  Howardzie 

Langtonie? 

Egipcjanin  zszedł  schodek  niżej.  Do  Nilu  prowadziło 

dziewięćdziesiąt stopni. 

- Nic. Nigdy się z nim nie spotkałem. 

-  Z  racji  swojej  funkcji  musiał  się  z  panem  konta-

ktować. 

Ahmed al-Fostat uśmiechnął się ironicznie. 

- Anglicy są w większości zarozumiali i powściągliwi... 

Szef  misji  archeologicznej  nie  przejmował  się  jakimś 

miejscowym inspektorem... Proszę zauważyć, że być może 

był w błędzie. 

- Co pan chce przez to powiedzieć? 

- Nic... Nic konkretnego.  

Mężczyźni powoli schodzili. 

-  W  dniu,  kiedy  popełniono  zbrodnię  -  przypomniał 

lord  Percival  -  przyszedł  pan  na  taras  Starej  Katarakty, 

żeby się spotkać z... przyjaciółmi, jak przypuszczam. 

- Tak, to miało być zwykłe towarzyskie spotkanie. 

-  Z  jednym  wyjątkiem.  Myślę  o  Abd  el-Mosulu.  Czy 

nie ma on reputacji cokolwiek... podejrzanej? 

-  Myśli pan, że wszystko  pan wie, milordzie! Istotnie, 

Abd  el-Mosul  tam  był,  ale  pańskie  przypuszczenia  są  już 

nieaktualne.  Mój  rodak  popełnił  w  przeszłości  kilka 

błędów,  ale  czasy  się  zmieniły.  Niech  pan  nie  wierzy  we 

wszystko,  co  mówią.  Legenda  o  Abd  el-Mosulu  to  tylko 

legenda. 

Szkot  wpatrywał  się  w  linie  wyciosane  w  skale  przez 

hydrologów faraona. Przypominały o szczęśliwych czasach, 

kiedy  wylew,  niczym  zakochany  młodzieniec  spieszący  na 

podbój  krain,  użyźniał  czarną  ziemię  Egiptu  i  żywił  jego 

mieszkańców, pokrywając ją płodnymi madami. 

-  A  czy  pani  Albertine  Abletout  była  wobec  pana 

bardziej uprzejma niż brytyjscy archeolodzy?  

Ahmed al-Fostat zareagował gwałtownie: 

- Osoba ta ma wyraźne skłonności do robienia przed-

stawień. Jest nie tylko egiptologiem, ale i aktorką! Jedynym 

obiektem  jej  zainteresowań  jest  ona  sama.  Kiedy 

przyjeżdża do Egiptu, wie o tym cały kraj. Jest chora, kiedy 

się o niej nie mówi. 

- Przecież dokonała ważnych odkryć? 

-  Przede  wszystkim  udało  jej  się  przekonać  o  tym 

innych!  Słuchając  tej  damy,  odniesie  pan  wrażenie,  że 

osobiście  zbudowała  wszystkie  egipskie  świątynie!  Od-

znaczenia  i  honory  są  dla  niej  ważniejsze  niż  praca  w 

terenie. Moja rada, milordzie: im dalej od niej, tym lepiej 

dla pana. 

-  Był  jeszcze  jeden  francuski  egiptolog  w  Starej 

Katarakcie, prawda? 

-  Rzeczywiście, był tam ten dziwak Villabert Glotoni! 

Przeciętniak 

oddelegowany 

do 

obsługi 

śmietanki 

towarzyskiej,  co  mu  najbardziej  odpowiada.  Oprowadza 

wybitnych  gości  po  stanowiskach  archeologicznych  i,  ra-

cząc  ich  mało  precyzyjnymi  objaśnieniami,  bawi  się  w 

wytrawnego  archeologa.  Poza  tym  to  kpiarz,  który  bez 

namysłu rozgłasza najgorsze oszczerstwa. 

Zamyślony Ahmed al-Fostat zszedł kilka stopni niżej. 

-  Zaniepokoił mnie pan, milordzie... A jeśli morderca 

rzeczywiście znajdował się w gronie osób, które piły aperitif 

w Starej Katarakcie? 

- Czy coś mogło wzbudzić pańskie podejrzenia? 

-  Domenica  Strauss,  niemiecka  egiptolog,  była  ko-

chanką  Langtona.  To  kobieta  z  głową,  zawzięta  i  gwał-

towna, zdolna do wszystkiego. 

-  A  zatem  sądzi  pan,  że  mogło  to  być  zabójstwo  w 

afekcie? - zasugerował Szkot. 

-  To  niewykluczone...  Ale  gdybym  miał  wskazać 

podejrzanego, byłby to raczej Steven Faxmore, To człowiek 

twardy, sprawny w działaniu i ambitny, który nieustannie 

kłócił  się  z  władzami  egipskimi,  tak  bardzo  je  lekceważy. 

Nie  tylko  wobec  nich  jest  agresywny...  Podobno  poważnie 

pokłócił się z Langtonem. Faxmore jest Szkotem... Może to 

dlatego. Wiem, że Anglicy i Szkoci się nienawidzą. 

- Wie pan coś więcej o tej kłótni? 

- Nic, zwykłe plotki. 

Wzburzony  Ahmed  al-Fostat  zszedł  szybko  aż  do 

rzeki.  Trzy  stopnie  przed  ostatnim  schodkiem  zatrzymał 

się. 

-  Proszę  spojrzeć,  milordzie...  Ale  proszę  nie  pod-

chodzić! 

Na ostatnim stopniu leżała duża żmija. 

-  Do  góry,  tylko  powoli...  Jeśli  nie  będziemy  wy-

konywać gwałtownych ruchów, nie zaatakuje. 

Wydawało się, że Egipcjanin stracił pewność i, aby się 

nie pośliznąć, oparł się  o ścianę  nilomierza.  Lord Percival 

nie okazał najmniejszych oznak emocji. 

-  Według  zeznań  Abu  w  Starej  Katarakcie  był  ktoś 

jeszcze - mężczyzna w czerni, którego nazwiska nie znam. 

Ahmed  al-Fostat  odpowiedział  dopiero  na  szczycie 

nilomierza: 

-  To  doktor  Alan  Qerry...  Dobrze,  że  pan  o  nim 

wspomina!  On  także  znakomicie  nadaje  się  na  podej-

rzanego.  Sporo  czasu  minęło,  odkąd  mieszka  w  Egipcie, 

robi  to,  co  lubi,  i  nikomu  się  nie  tłumaczy.  Prowadzi 

laboratorium w Kairze, gdzie, między innymi, zajmuje się 

badaniem mumii. To nie mogło trwać wiecznie... Wiadomo, 

że  Howard  Langton  miał  zamiar  skontrolować  badania 

Qerry'ego  i  opracować  własny  “program  mumie". 

Szykował się poważny konflikt. 

Grupa turystów przypuściła szturm na muzeum. 

- Dziękuję za pouczającą wycieczkę - powiedział Szkot. 

-  A  tak  na  przyszłość,  milordzie,  proszę  mnie  nie 

nachodzić.  Nie  mam  nic wspólnego  z  tą  zbrodnią  i  jestem 

bardzo zajęty. 

 

ROZDZIAŁ XI 

 

Lord  Percival  poprosił  przewoźnika,  żeby  się  nie 

spieszył  i pozwolił,  by feluka  płynęła swobodnie z prądem 

rzeki. Starszy, ale jeszcze sprawny i energiczny mężczyzna 

zręcznie sterował i, ryzykując skręcenie karku, udowodnił 

Szkotowi, że ciągle jeszcze potrafi wspiąć się na maszt. 

Widząc,  z  jaką  przyjemnością  cudzoziemiec  poddaje 

się falowaniu wody, właściciel feluki zataczał kręgi, igrając 

z wiatrem i prądami. 

Nie  ma  oczywiście  lepszego  klimatu  i  piękniejszego 

pejzażu  niż  w  Szkocji,  ale  arystokrata  uległ,  jak  niegdyś, 

magii Egiptu, w którym czas się zatrzymał. Kiedy Stwórca 

postanowił  celebrować  fantastyczne  gody  wody  i  pustyni, 

nie  omieszkał  rzucić  gdzieniegdzie  majestatycznych  skał, 

na  których  skrybowie  faraona  opisywali  podboje 

awanturników - odkrywców Dalekiego Południa. A oddech 

Amona,  ukryty  początek,  nadal  objawiał  się  w  wydęciu 

białego  żagla  feluki,  bezszelestnie  płynącej  pod  doskonale 

czystym niebem. 

Na  pomoście  niecierpliwie  czekał  na  arystokratę 

Angus Dodson. 

- Dowiedział się pan czegoś ważnego, milordzie? 

- To zależy. A co ze Scottish Brewer? 

-  Nie  można  się  połączyć  ze  Scotland  Yardem:  kie-

runek zajęty. Będę jeszcze próbował. Potrzebuję; pańskiej 

niezwłocznej  pomocy:  Albertine  Abletout  grozi,  że  skąpie 

Egipt w ogniu i krwi, jeśli nie przyjmiemy jej zaproszenia 

na śniadanie w Starej Katarakcie. 

-  Nie  ma  potrzeby  wywoływać  kolejnego  konfliktu, 

nadinspektorze. 

Mimo  że  hotel  był  oficjalnie  zamknięty,  francuska 

egiptolog dopięła swego: otwarto wielką odświętną jadalnię 

i  przyniesiono  jej  ulubione  danie  składające  się  z  puree  z 

bobu,  szaszłyka  z  jagnięcia,  marchewki  i  groszku.  Mimo 

kuszących  nazw,  jak  “Omar  Chajjam",  “Kleopatra"  i 

“Egipski  Rubin",  lepiej  było  unikać  win,  których  wypicie 

groziło  błyskawiczną  ruiną  przewodu  pokarmowego. 

Zamówiono  więc  lekkie  i  ułatwiające  trawienie  lokalne 

piwo. 

Ubrana  w  ciemnofioletowy  kostium  Albertine  Able-

tout, kobieta około sześćdziesięcioletnia, średniego wzrostu 

i  nieco  korpulentna,  obdarzona  niewyczerpaną  energią, 

wydawała się bardzo rozgniewana: 

-  Nie  za  późno,  panowie?  Co  się  stało  ze  słynną 

brytyjską grzecznością? 

-  Kłania  się  pani  do  stóp  -  powiedział  Szkot  -  z 

przeprosinami śledczych tropiących zabójcę.  

Szare oczy Francuzki pociemniały. 

- Co to za historia z tym morderstwem? Jeszcze jeden 

wymysł 

Brytyjczyków, 

żeby 

utrudnić 

Francuzom 

poszukiwania?  Pomyśleć,  że  nadal  zaprzeczacie,  iż  to 

Jean-Francois  Champollion  jako  pierwszy  odczytał 

hieroglify!  Wasi erudyci,  panowie, zostali zwyciężeni.  Oto 

cała prawda. 

- Z przyjemnością się z panią zgadzam. 

-  Tym  lepiej.  Pokonałam  większych  uparciuchów  niż 

wy!  Siadajcie  i  jedzcie,  panowie.  To,  co  zamówiłam,  jest 

wyborne:  tak  dla  mnie,  jak  i  dla  innych.  A  więc,  o  jaką 

zbrodnię chodzi? 

- Zamordowano pani kolegę, Howarda Langtona. 

- Tylko tego brakowało! Ten biedny chłopak nie był w 

stanie  dźwignąć  odpowiedzialności,  jaką  mu  powierzono. 

Jesteście panowie pewni, że nie chodzi o samobójstwo? 

- Jesteśmy pewni - odpowiedział Dodson, poirytowany 

tupetem  Francuzki.  -  Rzadko  popełnia  się  samobójstwo, 

zadając sobie cios nożem w plecy. 

-  To  przykre,  zwłaszcza dla niego...  Ale nie będziemy 

długo opłakiwać waszego Langtona. Był tylko przeciętnym, 

zapracowanym  praktykiem,  pozbawionym  cech,  dzięki 

którym naukowiec zyskuje sławę i uznanie. Chciałabym się 

panom z czegoś zwierzyć. 

Widząc  uważne  spojrzenia  obu  mężczyzn,  Alhertine 

Abletout z satysfakcją oceniła efekt swojej deklaracji. 

- To dla nas wielki zaszczyt - powiedział lord Percival z 

przekonaniem.  -  Dziękujemy,  że  uważa  pani,  iż  jesteśmy 

tego godni. 

Francuska egiptolog wyciągnęła szyje: 

-  Mogę  panom  wyznać,  że  poleciłam  Howardowi 

Langtonowi  opuścić  Egipt  i  jak  najszybciej  wrócić  do 

londyńskiego biura. Było dla  mnie jasne, że ten biedaczek 

nigdy  nie  przyzwyczai  się  do  tego  kraju  i  dozna  tu  tylko 

rozczarowań. Gdyby mnie posłuchał, jeszcze by żył. 

Puree z bobu było wyśmienite, a tutejsze piwo, nawet 

jeśli  okazało  się  o  wiele  za  słodkie  dla  podniebienia 

Dodsona, to jednak działało orzeźwiająco. 

-  Przypuszczam,  że  pani  “rada"  nie  spodobała  się 

Langtonowi - wtrącił nadinspektor. 

-  Mniejsza  z  tym  -  zagrzmiała  Francuzka.  -  Zwykle 

mówię wszystko prosto z mostu, nie przejmując się reakcją 

moich rozmówców. Ten Langton winien mi był szacunek i 

przezornie nie odpowiedział. Znam się na ludziach! Ale do 

rzeczy... Zatrzymaliście winnego? 

- Egipska policja uważa, że to Abu... 

- Abu... Ten nubijski osiłek, który pracuje w hotelu? 

- Ten sam. 

Francuska egiptolog zamyśliła się. 

-  Proszę  mi  podać  szaszłyk,  ten  najbardziej  wypie-

czony...  Abu,  dziwaczny  kolos,  jakich  umiała  stworzyć 

antyczna Nubia. Wszyscy byli żołnierzami w armii faraona 

i uchodzili za znakomitych wojowników. Myślałam czasem, 

żeby  zatrudnić  go  jako  robotnika  w  mojej  ekipie 

wykopaliskowej, ale tak się nie stało. 

- Czy odmówił? 

-  Nikt  nigdy  mi  nie  odmawia!  Nie,  sama  zrezygno-

wałam z powodu jego reputacji... Podobno jest gwałtowny, 

ma  długi  karciane,  nieznośny  charakter  i  nienawidzi 

rozkazów.  Ja  zaś  nie  znoszę,  żeby  dyskutowano  moje 

polecenia. 

- A więc byłby doskonałym przestępcą.  

Sugestia Dodsona nie wzbudziła entuzjazmu Albertine 

Abletout. 

-  Doskonałym?  To  nie  jest  takie  pewne...  Proszę  mi 

nalać  piwa.  Nubijczycy  są  rozważni,  nie  działają  pocho-

pnie.  Nie  mówię,  że  nie  zabił  Langtona,  ale  jeśli  to zrobił, 

musiał mieć poważny powód. Bardzo poważny. 

- A czy doszły panią słuchy o jakiejś kłótni między Abu 

a Langtonem? - zapytał lord Percival. 

-  Nie,  wiedziałabym  o  tym.  Abu  miał  natomiast 

problemy z osobą, którą warto wziąć pod włos.  

- Czy chodzi o Abd el-Mosula?  

Francuzka podskoczyła. 

- Skąd pan wie, milordzie? 

 

ROZDZIAŁ XII 

 

-  Intuicja,  droga  pani.  Sława  Abd  el-Mosula  prze-

kroczyła 

granice 

jego 

prowincji. 

Francuzka 

wybuchnęła: 

- Wie pan więcej, niż pan mówi! 

- Niestety nie. Gdyby tak było, już bym zidentyfikował 

mordercę.  Czy  zna  pani  źródło  kłopotów,  o  których  pani 

wspomniała? 

- Nie... Nie utrzymuję kontaktów z takimi osobami jak 

Abd  el-Mosul  i  radzę  panu,  podobnie  jak  pańskiemu 

koledze,  byście  pozwolili  działać  lokalnej  policji.  Jeśli 

chodzi 

o 

pewną 

nieco 

mętną 

sprawę 

pomiędzy 

Egipcjanami, w którą Langton niepotrzebnie się wmieszał, 

to  nie  muaie  tu  nic  do  roboty.  Proszę  nałożyć  mi 

marchewkę. 

- Sytuacja jest bardziej skomplikowana, niż się wydaje 

-  ocenił  lord  Percival.  -  Z  jednej  strony  Howard  Langton 

był uważany w Anglii za ważną osobistość; z drugiej strony 

zaś wina Abu jest wątpliwa. 

-  Powtarzam  panom:  pozwólcie  działać  miejscowej 

policji. Tutaj wasze metody nie będą skuteczne. 

Albertine Abletout miała wilczy apetyt. Dodson, który 

mógłby z nią rywalizować, nie miał zaufania do podanego 

jedzenia i zadowalał się chlebem z masłem. 

- Czy zna pani projekty Howarda Lanytona? 

- Nie było żadnego, inspektorze. 

- Czy to nie dziwne? 

-  Bynajmniej!  On  budował  zamki  z  piasku,  jak  byle 

szczur  biblioteczny.  Później  zetknął  się  z  twardymi  rea-

liami  terenu  i  spuścił  z  tonu.  Musiał  wyrzucić  do  kosza 

swoje  niedorzeczności  i  stwierdzić,  że  nie  ma  szans  na 

poważne odkrycia. 

-  Czy  nasz  nieszczęsny  rodak  nie  miał  żadnego 

sojusznika? - wypytywał Dodson. 

Francuzka zaatakował drugi szaszłyk. 

-  O  tak,  miał  przyjaciółkę,  głuptas!  To  niejaka 

Domenica  Strauss,  niemiecka  egiptolog,  niewiarygodnie 

pretensjonalna. Usidliła go. 

- Czy ją również uważa pani za niekompetentną? 

-  Ta Strauss... Ani na krok nie rozstaje się ze swoimi 

słownikami  i  notatkami!  Gabinetowy  egiptolog,  jakich 

nienawidzę, i to najgorszego gatunku! 

-  Czy  mamy  rozumieć,  że  panna  Strauss  była  ko-

chanką Howarda Langtona? 

-  Oczywiście!  Ta  pozbawiona  uroku  harpia  była 

zazdrosna  jak  tygryska  i  nie  dopuszczała  do  swojego 

Anglika  żadnej  kobiety.  Ale  to  nie  wszystko:  jest 

nieprawdopodobnie  ambitna, marzy  jej  się rola  pierwszo-

planowa.  Pewnie  uwierzyła,  że  Langton  ją  urządzi... 

Niestety, sytuacja rozwijała się nie tak, jak tego oczekiwała. 

Wasz rodak był zdezorientowany, ale mimo to nie stracił do 

reszty zmysłu krytycznego. 

- Czy zerwałby z panną Strauss? 

- Miał jej dosyć, to jasne. Żeby mieć spokój, musiał ją 

porzucić. Kto by zniósł taką pijawkę? Być może była mniej 

niebezpieczna  niż  ta  śmieszna  kreatura  Faxmore. 

Egiptolog...  Akurat!  Chciał  raczej  rozciągnąć  swoje  kró-

lestwo na cały kraj. Bardziej interesowały go pieniądze niż 

archeologia.  Projekt  komercyjny...  Oto  co  go  prze-

śladowało! Ale który? W każdym razie groził Langtonowi. 

- Z jakiego powodu? 

-  Nie  wiem,  milordzie.  Langton,  nawet  nie  wiedząc  o 

tym, z pewnością stanął na jego drodze. To konflikt między 

Anglikami. Ja się do tego nie mieszam! Niech się nawzajem 

wykańczają, to ich sprawa. 

Deser zaskoczył Dodsona: tarta z. jabłkami przykryta 

śmietaną, zamówiona przez Albertine Abletout. Ale z czego 

była 

śmietana? 

Ostrożny 

nadinspektor 

wolał 

się 

powstrzymać. 

-  Na  szczęście  -  ciągnęła  Francuzka,  pożerając 

łapczywie ciastko - mój zawód przynosi jednak satysfakcję, 

dzięki  niemu  mogę  poznawać  ludzi  wyrafinowanych,  jak 

wytworny  Villabert  Glotoni,  erudytu  bez wieku,  cudowny 

chłopak, który jest chodzącą grzecznością. 

-  Ma  obowiązek  zajmowania  się  wybitnymi  gośćmi, 

prawda? 

- To zadanie pasuje do niego jak ulał! Jako znakomity 

archeolog,  może  oprowadzać  dostojnych  gości  po 

dowolnych  stanowiskach  i  odkrywać  przed  nimi  cuda 

Egiptu faraonów. Nikt lepiej od niego nic umiałby wypełnić 

tego  trudnego  zadania...  Wielcy  tego  świata  mają  zwykle 

niewiele  czasu  na  zwiedzanie  Sahary,  Luksoru  czy 

Karnaku 

i 

potrzeba 

wielkiego 

talentu 

Villaberta 

Glotoniego,  aby  streścić  to  co  najważnicjsze  w  kilku 

zdaniach. On również odpowiada za kontakty z prasą, tymi 

wspaniałymi dziennikarzami, którzy z racji moich dokonań 

nieustannie zasypują  mnie pochwałami.  Pomaga im lepiej 

poznać naszą piękną dyscyplinę. 

Albertine  Abletout  wzięła  jeszcze  kawałek  ciasta, 

kelner przyniósł kawę po turecku. 

-  Miałem okazję rozmawiać z inspektorem Ahmedem 

al-Fostatem  -  wyznał  lord  Percival  -  i  pokazać  mu 

narzędzie 

zbrodni, 

ordynarną 

podróbkę 

sztyletu 

Tutanchamona. 

- Zapukał pan do właściwych drzwi! Ahmed al-Fostat 

jest  człowiekiem  oddanym  i  znakomitym  inspektorem  do 

spraw  starożytności,  bez  wątpienia  jednym  z  najlepszych. 

Zdobył  solidne  wykształcenie  i  dobrze  zna  tereny 

wykopalisk. Jeśli powiedział panu, że sztylet jest fałszywy, 

to znaczy, że tak jest. 

Talerz orientalnych słodyczy nie skusił nadinspektora, 

który  niekiedy  usiłował  walczyć  z  otyłością.  Przy  takim 

upale  i  przymusowej  diecie  ryzykował,  że  wróci  do 

Londynu szczuplejszy. 

Lord Percival potarł skroń. 

-  W  waszym  spotkaniu  w  Starej  Katarakcie  uczest-

niczyła pewna zagadkowa osoba, doktor Alan Qerry. 

- Zagadkowa, dobre słowo! A jednak mnie bawi. Jakie 

myśli  mogą  mu  krążyć  po  głowie  wskutek  obcowania  z 

mumiami?  Qerry  mieszka  w  Egipcie  od  wielu  lat,  ale  z 

nikim  się  nie  zaprzyjaźnił,  a  swoje  prace  trzyma  w 

największej  tajemnicy.  Ciekawe,  co  robi  na  terenach 

wykopaliskowych? 

Jestem 

głęboko 

przekonana, 

że 

tajemniczy doktor Qerry jest człowiekiem niebezpiecznym. 

Kiedy  się  na  niego  patrzy,  natychmiast  przychodzi  do 

głowy myśl, że ma twarz mordercy! Ale, jak to mówią, nie 

dajmy  się  zwieść  pozorom.  Chociaż  w  jego  przypadku 

miałoby się na to ochotę! 

-  Jeśli  dobrze  panią  rozumiem,  doktor  Qerry  nie  ma 

zwyczaju  uczestniczyć  w  spotkaniach  towarzyskich  po-

dobnych do tego, które odbyło się w Starej Katarakcie. 

-  Istotnie...  W  gruncie  rzeczy  to  jego  sprawa!  Wi-

docznie  ten  jeden  raz  miał  ochotę  się  rozerwać,  wy-

mknąwszy się na kilka godzin swoim mumiom! Zróbcie tak 

jak on, panowie: zapomnijcie o tragediach i korzystajcie z 

pięknej  pogody  w  tym  fantastycznym  kraju.  Jest  tu  tyle 

rzeczy do obejrzenia, że zdążycie je zaledwie musnąć. 

-  Czy  będziemy  mieli  jeszcze  przyjemność  spotkać 

panią? 

- Wątpię, milordzie; mam dużo pracy. 

 

ROZDZIAŁ XIII 

 

Poniżej Starej Katarakty Brytyjczycy wynajęli felukę 

i,  po  ponad  piętnastu  minutach  targowania  się  o  cenę, 

popłynęli w kierunku nekropolii książąt Asuanu. Ci potężni 

dostojnicy,  żyjący  w  Egipcie  Faraonów,  polecili  wydrążyć 

swoje  groby  w  stromych  zboczach  wzgórza  zwieńczonego 

Kubbat  al-Hawą,  skąd  można  podziwiać  najpiękniejszą 

panoramę  miasta,  Elefantynę  i  głazy  tworzące  Pierwszą 

Kataraktę, niegdyś trudną do przebycia. 

Kiedy  Dodson,  ubrany  w  niemodny  garnitur  w  stylu 

kolonialnym,  zobaczył  kamienne  schody  wiodące  do 

grobowców, cofnął się. 

- Chyba nie będziemy się tędy wspinać! 

-  Stok  nie  jest  tak  niebezpieczny,  jak  się  wydaje  - 

uspokoił go lord Percival. - Wystarczy wchodzić powoli. 

Marynarka  i  białe  spodnie  arystokraty,  wykonane  z 

czystej  bawełny,  były  nieskazitelne.  Zważywszy  na 

okoliczności,  wybrał  klasyczną  yardelyowską  wodę  Fine 

Lavande, której zapach odstraszał owady. 

Dodson zaatakował podejście z godną szacunku ener-

gią,  dostosowując  się  do  tempa  Szkota  wzruszonego 

ponownym  widokiem  tych  magiccznych  miejsc,  gdzie 

mieszkali  obok  siebie  władcy  prowincji  i  odkrywcy 

Dalekiego  Południa,  którzy  uwiecznili  swoje  dokonania  w 

tekstach  hieroglificznych,  upamiętniających  ich  odwagę  i 

zmysł przygody. 

Rampy używane do wciągania sarkofagów tworzyły w 

brunatnożółtym  piasku  falezy  szerokie  bruzdy,  pro-

wadzące  do  domu  wieczności,  gdzie  po  wsze  czasy 

odradzała  się  dusza  książąt  Elefantyny.  Kiedy  zdyszany 

Dodson  zobaczył  malowidło  zdobiące  dno  grobowca 

Sarenputa II, musiał przyznać, że włożony wysiłek był tego 

wart.  Książę,  szlachetny  i  wyniosły,  siedział  przy  obficie 

zastawionym stole ofiarnym, a każdy hieroglif, narysowany 

niezwykle  kunsztownie,  był  małym  arcydziełem.  Słoń, 

który  dał  nazwę  Elefantynie,  wyglądał  zabawnie.  Posągi 

zmarłego, wyobrażonego jako Ożywiony Ozyrys, zrobiły na 

nadinspektorze wielkie wrażenie. 

Lord Percival zaprowadził Dodsona do grobowca Sa-

renputa  I,  poprzedzonego  szerokim  dziedzińcem.  Na 

ścianie  widniały  postaci  kobiet  w  czarnych  perukach  i 

odsłaniających piersi długich białych sukniach na szelkach. 

Młoda  blondynka,  drobna,  a  zarazem  postawna,  po-

chylała  się  nad  jedną  z  tych  zachwycających  figurek  i 

precyzyjnie  ją  rysowała.  Miała  dużo  uroku  mimo  płó-

ciennych spodni i zielonej, dość zniszczonej koszuli. 

Szkot zakasłał. 

-  Najmocniej  przepraszam...  Przypuszczam,  że  pani 

nazywa się Domenica Strauss. 

Zaskoczona egiptolog odwróciła się. 

- Ależ... Kim pan jest? 

-  Lord  Percival  Kilvanock.  A  to  jest  nadinspektor 

Dodson. 

- Ze... Scotland Yardu, tutaj, w Egipcie? 

-  Uczestniczymy  w  śledztwie  dotyczącym  zabójstwa 

naszego rodaka Howarda Langtona. 

- Ach... 

Na  sam  dźwięk  imienia  nieszczęsnego  Langtona  zie-

lone oczy Domeniki Strauss zamgliły się smutkiem. 

-  Chciałabym  wyjść  z  tego  grobowca.  Wspominanie 

Howarda w tym miejscu jest dla mnie nie do zniesienia. 

- Czy poinformowano panią o śmierci pana Langtona? 

-  Ja  i  pozostali  pytaliśmy  o  niego,  ponieważ  już  od 

dawna  go  nie  widzieliśmy...  Władze  odmówiły  nam 

odpowiedzi.  Miał  być  obecny  na  spotkaniu  w  Starej 

Katarakcie, ale  nie  przyszedł. A  przecież to było do  niego 

niepodobne... A teraz... 

Kobieta  wybuchnęta  płaczem,  zakryła  twarz,  później 

znów usiłowała robić dobrą minę. 

-  Jakie  badania  pani  tu  prowadzi?  -  zapytał  lord 

Percival. 

- Czyżbyście się panowie interesowali egiptologią? 

- Sądzę, że grobowce z XII dynastii, jak te tutaj, nie są 

zbyt  liczne  i  że  ich  szczegółowe  badanie  potrwa  jeszcze 

długo. 

-  To  prawda...  Jeśli  chodzi  o  mnie,  to  rozpoczęłam 

inwentaryzowanie wszystkich postaci kobiecych z tej epoki. 

Domenica  Strauss,  lord  Percival  i  Dodson  wyszli  z 

grobowca. Oślepiło ich słońce. 

-  Cudowny  kraj  -  powiedziała,  -  Wszędzie  światło, 

obecne nawet na malowidłach i w tekstach, jeśli umie się je 

zobaczyć. Zima jest tu bardzo łagodna. Trudno sobie nawet 

wyobrazić, ze istnieje deszcz i śnieg. Szkoda, że Howard nic 

mógł długo delektować się tym szczęściem... 

Głos Domeniki załamał się. 

-  Wydaje  się,  że  tragiczne  odejście  pana  Langtona 

bardzo panią poruszyło - zauważył lord Percival.  

Kobieta usiadła na skalnym bloku, 

-  Howard  był  znakomitym  egiptologlem  i  uroczym 

mężczyzną...  Jego  śmierć  jest  ogromna  stratą  dla  archeo-

logii. Dlaczego... Dlaczego ktoś go zabił? Nie rozumiem... 

Domenica Strauss ze smutkiem patrzyła w niebo. 

-  Czyż  według  starożytnych  mitów  dusze  uczciwych 

ludzi  nie  żyją  stale  wśród  gwiazd?  Chwilami  chciałabym 

wierzyć,  że  Egipcjanie zwyciężyli śmierć i  przekazali nam 

swoją  wiedzę.  Ale  to  inny  świat  i  Howard  już  do  nas  nie 

powróci. 

Lord Percival uszanował bolesne rozważania kobiety. 

W tym spokojnym miejscu, którego uroda oparła się dzia-

łaniu czasu, każda tragedia wydawała się niestosowna. 

- Gdzie pani poznała Howarda Langtona? 

- W Luksorze. Od razu odczuliśmy do siebie sympatię. 

Był pełen zapału, dumny i szczęśliwy, że zajmuje tak ważne 

stanowisko,  że  będzie  mógł  w  końcu  sprawdzić  w  terenie 

swoje  teorie  zrodzone  w  ciszy  bibliotek.  Dla  egiptologa  to 

marzenie jak z bajki! Poza tym Langton nosił to samo imię 

co Howard Carter, odkrywca grobowca Tutanchamona. 

-  Czy rozmawialiście  szczegółowo  o  jego  najbliższych 

projektach? 

Domenica Strauss zawahała się. 

- Zdradził mi to w zaufaniu, milordzie. 

-  Howard Langton został zamordowany. Najmniejsza 

wskazówka może być dla nas bardzo przydatna.  

Niemiecka egiptolog przygryzła wargi. 

-  Rozumiem,  milordzie,  rozumiem...  Wolałabym  za-

chować ten sekret dla siebie, jako ostatni dowód uczucia... 

Ale to byłby skrajny egoizm. Tak, Howard zwierzył mi się 

ze  swego  najbliższego  projektu:  chciał  odkryć  legendarny 

grób. 

 

ROZDZIAŁ XIV 

 

Błękitne oczy arystokraty wpatrywały się w niemiecką 

egiptolog. 

- Czy mogłaby to pani uściślić? 

- Niestety nie, milordzie. 

-  Przypuszczam,  że  musiało  to  panią  szalenie  zacie-

kawić. 

-  Oczywiście  że  tak,  ale  Howard  poza  określeniem 

“legendarny grobowiec" nie chciał nic więcej powiedzieć. 

-  Według  policji  egipskiej  Howarda  miał  zabić  Abu, 

ten Nubijczyk zatrudniony w Starej Katarakcie.  

Blondynka wzruszyła ramionami. 

-  Kompletny  absurd!  Znam  tego  Nubijiczyka...  To 

najłagodniejszy  człowiek  i  bardzo  porządny    facet.  Nie 

mógłby popełnić morderstwa. 

-  Ktoś jednak zasztyletował Howarda Langtona, a on 

był  jedną  z  osób  obecnych  na  tarasie  Starej  Katarakty  w 

dniu morderstwa. 

Domenica Strauss zmarszczyła brwi. Delikatne zmar-

szczki niepokoju pojawiły się w kącikach warg. 

- Jedno z najbanalniejszych spotkań towarzyskich... 

- Czy przypomina pani sobie, kto w nim uczestniczył? 

-  Tak,  oczywiście...  Był  tam  ktoś,  kogo  bym  się  nie 

spodziewała!  Abd  el-Mosul,  szef  starego  klanu  rabusiów, 

którego  członkowie  trudnili,  się  niegdyś  poszukiwaniem 

plądrowaniem starorożytnych skarbców. 

- Niegdyś... a obecnie? 

- Pan dobrze zn Egipt milordzie. 

- Nigdy nie jest wystarczająco dobrze, 

Kobieta uśmiechnęła się. 

-  Howard  bardzo  by  pana  cenił.  Powiedzmy...  że 

niektórzy  przypuszczają,  iż  Abd  el-Mosul  nie  całkiem 

zrezygnował  ze  swojej  karygodnej  działalności.  Chodzą 

nawet  słuchy,  że  ostatnio  podobno  znowu  jest  na  tropie 

skarbu. 

- Jakiego skarbu, panno Strauss? 

- Mówiono o jakimś przedmiocie ze złota, specjalności 

jego rodziny od wielu pokoleń. Ale ja w to nie wierzę. 

- Z jakiego powodu? - zapytał Szkot. 

-  To  byłoby  zbyt  piękne!  Prawie  wszystkie  groby 

królewskie  zostały  ogołocone.  Nadzieja  na  odkrycie 

przedmiotów  tak  niezwykłych  jak  te  z  grobowca 

Tutanchamona jest naprawdę niewielka. 

-  To  jednak  nie  jest  niemożliwe  -  powiedział  ary-

stokrata. 

-  Przyznaję,  że  Egipt  jest  krajem  cudów!  A  jednak 

pierwsza bym się zdziwiła... 

- Gdybym się ośmielił... 

W oczach dziewczyny zajaśniał błysk rozbawienia. 

- Co chciałby pan wiedzieć, milordzie? 

-  Czy  mogłaby  pani  oprowadzić  nas  po  grobowcu 

mędrca Heka-iba, który, jeśli się nie mylę, był uważany za 

swego rodzaju świętego? 

-  Ma  pan  rację!  Żył  pod  koniec  okresu  Starego 

Państwa,  a  po  śmierci  wzniesiono  dla  jego  duszy  małą 

świątynię na Elefantynie. To co, idziemy? 

Grobowiec  Heka-iba  już  z  zewnątrz  przedstawiał  się 

dość  imponująco:  dziedziniec,  kolumny  i  ciemnożółta, 

zniszczona  słońcem  fasada.  Ściany  zdobiły  malowidła, 

niekiedy  w  stylu  naiwnym,  zwłaszcza  w  przedstawieniach 

twarzy.  Teksty  hieroglificzne  zasługiwały  jednak  na 

dokładne obejrzenie. 

-  Z  tego,  co  pani  mówi,  wynika,  że  Howard  Lungton 

miał  bardzo  stanowczy  charakter  -  kontynuował  lord 

Percival, oglądając postaci osób składających ofiary. 

-  Czy  mogę  stąd  wnosić,  że  wzbudzał,  być  może  nie-

świadomie, niechęć? 

Domenica Strauss położyła palec wskazujący na war-

gach i przez dłuższy czas zastanawiała się. 

-  Trzeba  przyznać,  że  Howard  nie  był  wielkim  dy-

plomatą...  A  wśród  osób  obecnych  w  Starej  Katarakcie 

wiele zaczęło już mieć go dość! 

- Na przykład Albertine Ahletout? 

-  Podał pan dobry przykład, inspektorzea Ta pani od 

wielu lat zajmuje się starożytnościami okręgu asuańskiego i 

części  Nubii,  a  ściślej  mówiąc,  udaje  jej  się  przekonać 

innych,  że  to  właśnie  robi.  W  rzeczywistości  ta  porywcza 

Francuzka  ma  przede  wszystkim  zmysł  do  robienia  sobie 

reklamy  i nie znam  nikogo, kto  lepiej niż ona umiałby się 

tak przesadnie wychwalać. 

-  Jak  rozumiem,  podważa  pani  jej  kompetencje  za-

wodowe? 

- Są raczej przeciętne - oceniła Domenica Strauss - ale 

istnieją.  Mimo  to  daleko  jej  do  posiadania  warsztatu  i 

erudycji koniecznej, aby rzetelnie wypełniać swoją funkcję. 

- Jak sobie wobec tego radzi?- zapytał zaintrygowany 

Dodson. 

-  Nasza  droga  Albertine  zleca  pracę  swoim  uczniom, 

którzy,  mając  nadzieję  na  otrzymanie  posady,  muszą 

siedzieć cicho i zgadzają się na wykorzystywanie wyników 

swoich badań. 

- Czy Howard Langlon mógł to zauważyć? 

- Tak, inspektorze. Miał wiele zalet, miedzy innymi był 

bystry.  Howard  miał  zbyt  wysokie  pojecie  o  etyce 

naukowca, aby tolerować taką sytuację. 

- Jak na to zareagował? 

-  Howard  miał  zamiar  sporządzić  raport  o  rzeczy-

wistej  działalności  Albertine  Abletout  i  przedstawić  go 

wpływowym  reprezentantom  środowiska  egiptologów. 

Krótko  mówiąc,  zaproponował  odesłanie  francuskiej 

egiptolog  na  emeryturę,  po  uprzednim  przyznaniu  jej 

wysokiego  odznaczenia  honorowego,  a  przede  wszystkim 

jak najszybszym zastąpieniu jej kimś innym. 

- Miał jakieś sugestie co do nazwisk? 

- Nic mi o tym nie wiadomo. 

- Czy pani Abletout wiedziała o tym? 

-  Oczywiście.  Howard  nie  należał  do  ludzi  podstę-

pnych.  Spotkał  się  z  nią  i  przedstawił  motywy  swojej 

decyzji. 

-  Idealna  zabójczym!  -  podsumował  Angus  Dodson.  - 

Gwałtowna  i  niepewna  swego.  Ta  Francuzka  postanowiła 

pozbyć się Anglika, który groził, że strąci ją z piedestału. 

Domenica Strauss przytaknęła: 

-  Na  pierwszy  rzut  oka  rozumowanie  nie  do  pod-

ważenia,  nadinspektorze...  Ale  droga  Albertine  musiałaby 

być jedyną podejrzaną. A moim zdaniem tak nie jest. 

 

ROZDZIAŁ XV 

 

Domenica  Strauss  w  zamyśleniu  wyszła  z  grobowca. 

Za  nią  wyłonili  się  lord  Percival  i  oblepiony  słońcem 

Dodson. Przeszli kilka kroków wzdłuż grobowców i usiedli 

w miejscu, gdzie jeszcze był cień. 

- Howard miał dość burzliwą rozmowę z inspektorem 

Ahmedem  al-Fostatem  -  wyjaśniła  Niemka.  -  Właściwie 

była to prawdziwa kłótnia. 

- Stare animozje między Egipcjanami i Anglikami? 

-  Znacznie  gorzej,  milordzie!  Prawdę  mówiąc,  obaj 

mieli  całkowicie  odmienne  charaktery.  Ich  pierwsze  ofi-

cjalne  spotkanie  było  jednym  z  najgwałtowniejszych,  ale 

Howard  nie  poprzestał  na  tym.  Chcąc  zrozumieć  powody 

tak  okropnego  przyjęcia,  zażądał  raportu  dotyczącego 

rzeczywistej  działalności  al-Fostata.  Ponieważ  władze 

egipskie  wykręciły  się,  przeprowadził  własne,  bardzo 

wnikliwe  śledztwo.  Howard  wykazał  przy  tym  szczególną 

zawziętość.  Odkrył  więc,  że  ten  nadęty  i  arogancki 

inspektor  to  oszust.  W  dziedzinie  egiptologii  jest  abso-

lutnym ignorantem, ale jako administracyjny tyran nie ma 

sobie równych. 

-  Czy  pan  Langton  zamierzał  wystąpić  przeciwko 

niemu? 

-  Naturalnie!  Howard  nienawidził  nieuczciwości  i 

kłamstwa.  Dlatego  odwiedził  wszystkie  stanowiska  ar-

cheologiczne  podległe  al-Fostatowi.  Wszystkie  były  za-

niedbane!  Mogą  sobie  panowie  łatwo  wyobrazić  jego 

złość...  Tak  naprawdę  al-Fostat  kupił  swoje  stanowisko  i 

był  gotów  na  wszystko,  aby  je  zatrzymać  ze  względu  na 

związane z  tym korzyści  materialne.  Ale  Howardowi  było 

mało. 

Postanowił 

sporządzić 

obciążający 

raport, 

udowodnić  niekompetencję  al-Fostata  i  wznowić  poszu-

kiwania przerwane z jego winy. 

- Czy Ahmed al-Fostat o tym wiedział? 

-  Domyślał się  -  oceniła  Domenica  Strauss.  -  Howard 

nie  umiał  ukryć  i  rozmawiał  o  swoich  zamiarach  Z 

wysokimi  urzędnikami  egipskimi,  którzy  z  pewnością  nie 

omieszkali ostrzec Ahmeda al-Fostata. 

Dodson zmartwił się. Inspektor do spraw starożytności 

też był idealnym podejrzanym. 

Na  starożytnym  murze,  tuż  obok  lorda  Percivala, 

usiadł dudek. Wspaniały ptak otrząsnął się i odleciał. 

- Dobry znak - powiedziała Niemka. - Podobno dudek 

obdarza ludzi, których lubi, przeczuciem. 

-  Czy  w  Starej  Katarakcie  nie  było  mężczyzny 

ubranego na czarno? - zapytał Angus Dodson. 

-  Tak,  to  dziwny,  niepokojący  człowiek...  Widziałam 

go tam po raz pierwszy i przeraził mnie. Z ponurą miną i w 

ciemnym ubraniu wyglądał jak diabeł z piekła rodem. Ale 

wiem, że nie należy ufać pozorom. 

- Czy Howard Langton mówił pani o doktorze Qerry? 

- Tylko raz, i to niezbyt pochlebnie... Ponieważ Qerry 

od  trzydziestu  lat  prowadzi  pracownię  zajmującą  się 

badaniem  mumii,  Howard  oczekiwał  interesujących 

rezultatów.  Strasznie  się  zawiódł.  Wydaje  się,  że  Alan 

Qerry nie zajmował się ani egiptologią, ani mumiami, lecz 

miał inną pasję, i to o wiele bardziej podejrzaną... Doktor 

zaoponował  i  bronił  się,  twierdząc,  że  zebrał  ważne  dane, 

mimo iż jeszcze nic nie opublikował. 

-  Czy  Qerry  mógł  myśleć,  że  jego  stanowisko  jest 

zagrożone? 

-  Jeśli  mierzył  Howarda  swoją  własną  miarką,  to  na 

pewno! Ponieważ ten spec od mumii wydaje się zdolny do 

najgorszego... Ale może się mylę... Nie znam tego człowieka, 

a rzucam na niego ciężkie oskarżenia... Proszę nie brać tego 

pod uwagę. Śmierć Howarda tak mną wstrząsnęła, że tracę 

rozum. 

Płowowłosa  piękność  czule  pogłaskała stary    kamień, 

jakby dawał jej oparcie. 

-  Gdybym  miała  wskazać  mordercę  Howarda  -  ciąg-

nęła poważnie - wymieniłabym Stevena Faxmore'a.  

Dodson podskoczył. 

- Skąd ta pewność, panienko? 

- Pewność to przesada... ale byłam świadkiem ponurej 

sceny,  kiedy  Howard  i  Steven  Faxmore  strasznie  się 

pokłócili. 

- O co poszło? 

-  Przyznaję,  że  nie  zrozumiałam  powodu  tej  kłótni... 

Wydawało  mi  się,  że  Howard  podejrzewał  Faxmore'a,  iż 

nie jest uczciwym naukowcem i że chce podjąć komercyjną 

eksploatację starożytności. 

- Jaką, panno Strauss? 

-  Tego  nie  wiem.  Howard  był  wyciekły,  ale  nie  miał 

jeszcze  pewności,  więc  nie  chciał  wnosić  oskarżenia  bez 

dowodów. 

- Mimo wszystko pokłócili się. 

-  Przez  Faxmore'a.  To  furiat,  kapany  w  gorącej 

wodzie,  który  na  najmniejszą  aluzję    zareagował  niepra-

wdopodobnym  wybuchem.  Howiard  chciał  jedynie  poroz-

mawiać  i  wyjaśnić  sytuacje,  a  wpadł  na  minę.  Faxmore  z 

całą pewnością miał sobie coś do zarzucenia. 

Lord  Percival  zrobił  kilka  kroków  w  zwycięskim 

słońcu, które pochłaniało ostatni skrawek cienia. 

-  A  pani  nie  ma  sobie  nic  do  zarzucenia,  panno 

Strauss? 

Jasnowłosa Niemka podniosła się, 

- Co... co pan chce przez, to powiedzieć?  

Szkot patrzył na Nil. 

-  Proszę  mi  wybaczyć  niedyskrecję,  ale  z  pani  słów 

wynika,  że  była  pani  blisko  związana  z  Howardem 

Langtonem. 

Domenica  Strauss  zacisnęła  pięści  i  odważnie  popa-

trzyła mu w oczy. 

- Tak, byłam kochanką Howarda i kochałam go. 

- 

Czy 

zamierzaliście 

się 

pobrać? 

- 

zapytał 

nadinspektor zawsze czujny w sprawach moralności. 

-  Ani  Howard,  ani  ja  nie  zadawaliśmy  sobie  tego 

pytania... Po co troszczyć się o przyszłość? Liczyło się tylko 

uczucie. 

-  Dlaczego  zapomniała  pani  powiedzieć  nam  o  fran-

cuskim egiptologu Villabercie Glotonim, obecnym w Starej 

Katarakcie? 

-  Ponieważ...  Ponieważ  nie  mam  o  nim  nic  do 

powiedzenia. 

Lord Percival nie wydawał się zbytnio przekonany. 

- Glotoni usiłował pani szkodzić, prawda?  

Domenica Strauss spuściła wzrok. 

- Villabert Glotoni kazał mi wyjechać z Egiptu. Groził, 

że  w  przeciwnym  razie  ujawni  mój  związek  z  Howardem 

Langtonem i wywoła duży skandal, który zrujnuje karierę 

Howarda. Oczywiście miałam także oddać mu moje akta z 

wynikami  badań,  które  by  na  pewno  wykorzystał  do 

publikacji artykułów pod swoim nazwiskiem. 

- Czy była pani zdecydowana wyjechać? 

- A czy chronienie Howarda nie było najważniejsze? 

 

ROZDZIAŁ XVI 

 

W  palącym słońcu  Dodson  z  coraz  większym  trudem 

utrzymywał tempo narzucone przez niewzruszonego lorda 

Percivala,  któremu  południowy  skwar  najwyraźniej  nie 

przeszkadzał. W eleganckim białym kapeluszu z szerokim 

rondem,  chroniącym  go  przed  coraz  dokuczliwszym 

upałem, rozmyślał o zachowaniu Domeniki Strauss, która, 

nie mogąc powstrzymać łez ukryła się w grobowcu. 

-  Może  już  pora  wracać  do  hotelu?  -  zasugerował 

nadinspektor. 

-  Niestety,  mamy  jeszcze  jedno  spotkanie.  Proszę 

przyjąć moją radę i osłonić głowę. 

- Zgubiłem czapkę... 

-  Proszę  sobie  sprawić  jedną  z  tych  chust,  które 

sprzedają obnośni handlarze. O właśnie idzie jeden z nich... 

Wytarguję coś dla pana. 

Z  należycie  owiniętą  głową  nadinspektor  znalazł  w 

sobie  odrobinę  energii,  by  udać  się  w  stronę  osobliwej 

budowli  z  różowego  piaskowca,  w  której  mieściło  się 

mauzoleum  Aghi  Khana.  Wzniesione  na  wzór  meczetu, 

kryło  zwłoki  duchowego  przywódcy  ismaelitów  -  ruchu 

religijnego liczącego cztery miliony wyznawców. 

Aby  dojść  do  mauzoleum,  mężczyźni  minęli  willę 

Begum, żony Aghi Khana. Nadal tam mieszkała, ciesząc się 

wyjątkową panoramą, której uroda urągała śmierci. 

- Z kim mamy się spotkać? 

-  Z  człowiekiem,  który  co  tydzień  przychodzi  me-

dytować  przed  białym,  marmurowym  sarkofagiem  Aghi 

Khana. 

- Czyżby pan znalazł autora anonimowego listu? 

- Kto wie, nadinspektorze. 

Budowla  wznosiła  się  na  wzgórzu  ponad  palmami  i 

kobiercem  kwiatów  otaczającym  willę  Begum.  Zbyt 

regularne  warstwy  kamienia  nadawały  mauzoleum  nieco 

surowy  wygląd.  Aby  dostać  się  do  wejścia,  należało 

pokonać półokrągłe schody. 

Lord Percival zwrócił się do Dodsona: 

-  Przez szacunek, proszę założyć na buty te płócienne 

ochraniacze. Podłoga mauzoleum musi pozostać czysta. 

Wnętrze  było  skromne  i  pozbawione  ozdób.  Pod 

kopułą  znajdowało  się  sanktuarium,  w  którym  poczesne 

miejsce  zajmował  marmurowy  grób  z  narożnikami  zdo-

bionymi wersetami Koranu. 

-  Czy  ten  Agha  Khan  nie  był  czasem  miliarderem?  - 

zapytał nadinspektor. 

-  W  dniu  swoich  pięćdziesiątych  urodzin  -  przypo-

mniał lord Percival  -  poprosił, by  go zważono. Na  drugiej 

szali  położono  równoważny  ciężar  w...  diamentach.  Jego 

uczniowie mogli tylko pogratulować sobie jego hojności. 

Jedyny  odwiedzający  to  miejsce  gość  jak  co  dzień 

medytował,  by  uczcić  pamięć  zmarłego,  wpatrując  się  w 

czerwoną różę leżącą na grobie. 

Był  wysoki,  wyglądał  władczo.  Egiptolog  Steven 

Faxmore  miał  ponad  pięćdziesiąt  lat  i  kanciastą  twarz 

pooraną  głębokimi  zmarszczkami.  Nosił  czarne  spodnie  i 

nieco jaskrawą zieloną koszulę. Bokobrody zachodziły mu 

na policzki, a spiczasty podbródek wyglądał złowieszczo. 

-  Czy  możemy  przerwać  panu  medytację,  panie 

Faxmore? - zapytał lord Percival półgłosem. 

Mężczyzna odwrócił się, poruszony do żywego. 

- Skąd pan zna moje nazwisko? 

- W Asuanie jest pan sławny, a każdy właściciel feluki 

zna pańskie zwyczaje. 

- Kim panowie są? - zapytał Szkot ochrypłym głosem. 

- Lord Percival Kilvanock i nadinspektor Dodson. Za 

zgodą  egipskich  władz  prowadzimy  śledztwo  w  sprawie 

zabójstwa naszego rodaka Howarda Langtona. 

-  A  więc  został  zamordowany...  Krążyły  takie  plotki, 

ale nie można było ich sprawdzić, jak zwykle zresztą. Czy 

egipska policja do tego stopnia lekceważy tę sprawę, że aż 

przysłała nam arystokratę? 

-  Zatrzymała  podejrzanego  -  powiedział  Angus  Do-

dson. 

- No proszę... I kto to jest? 

- Abu, pracownik Starej Katarakty. 

-  Ach,  ta  zabawna  kreatura!  Zaproponowałem  mu, 

żeby wstąpił do mojej ekipy wykopaliskowej, ale odmówił. 

Szkoda... Mając takie warunki, mógłby pracować za pięciu. 

Marzenie archeologa! Ale ten osioł wolał swoje zajęcie. 

- Uważa pan, że mógłby być winnym? 

- Nie mam pojęcia, panowie! Jeśli się nie mylę, to wasz 

problem, a nie mój. Wystarczą mi własne kłopoty. 

-  Nie  interesuje  pana,  kto  zabił?  -  zapytał  lord 

Percival. 

-  Myślicie,  że  praca  w  Egipcie  tu  bajka!  Kraj  jest 

cudowny, ale znajdźcie robotnika, który przychodzi na czas 

i  prawidłowo  wykonuje  polecenia...  Zaangażowanie  się  w 

program  wykopaliskowy  i  próba  doprowadzenia  go  do 

finału to prawie niewykonalne. Trzeba by nie mieć nerwów, 

a  ja  je  mam.  Tutaj  dewiza  wszystkich  brzmi:  “Odłóż  na 

jutro, co mógłbyś zrobić dziś, później na pojutrze, w końcu 

zdaj  się  na  wolę  Allaha".  Z  czasem  zostajesz  fatalistą  i 

zasypiasz  u  stóp  antycznej  kolumny  w  nadziei,  że  dobry 

duch  wyjdzie z ruin,  będzie  przekopywał piach za ciebie i 

złoży  skarby  u  twoich  stóp.  Zżera  cię rezygnacja  i  powoli 

poddajesz  się...  chyba  że  jesteś  Szkotem!  My  w  Szkocji 

nigdy  z  niczego  nie  zrezygnowaliśmy.  A  zwłaszcza  z 

wyzwolenia się spod jarzma Anglików. 

-  Czy  mamy  rozumieć,  że  traktował  pan  Howarda 

Langtona jako potencjalnego wroga? 

-  Nie  potencjalnego,  milordzie,  ale  po  prostu  -  jako 

wroga!  Widzieć,  jak  przyjeżdża  tu  młody  angielski  ar-

cheolog i obejmuje stanowisko, które mnie się należało - to 

jak wypowiedzenie wojny! 

- A jak zamierzał pan zwalczać swojego wroga?  

Steven Faxmore oparł się o ścianę. 

-  Niestety,  miałem  przeciw  niemu  tylko  jedną  broń. 

Langton przyjechał w aureoli dyplomów i swojej wiedzy... I 

nikt nie mógł tego podważyć. To był naprawdę łebski gość i 

pierwszorzędny 

egiptolog 

o 

bardzo 

rozległych 

kompetencjach.  Jego  nominacja  była  rozsądna.  Ale  mnie 

on przeszkadzał! W dodatku był narwany... 

- I miał liczne projekty. 

-  To jasne, jestem jednak ostatnią osobą, której by je 

zlecił!  Langton  szybko  zrozumiał,  że  obejmując  władzę, 

zepchnął  mnie  na  margines,  i  że  naprawdę  nie  miałem 

ochoty robić dobrej miny do złej gry. 

- Czy miał pan ochotę pozbyć się tak niebezpiecznego 

przeciwnika? - zapytał lord Percival. 

-  Jeśli  szukacie  specjalisty  od  śmierci,  zwróćcie  się 

raczej do doktora Qerry. 

 

ROZDZIAŁ XVII 

 

-  Co  ma  pan  do  zarzucenia  Alanowi  Oerry,  panie 

Faxmore? 

Egiptolog  pogładził  palcem  wskazującym  czerwoną 

różę  świadczącą  o  jego  przywiązaniu  do  zmarłego  Aghi 

Khana. 

- Co się tyczy specjalisty od mumii, to tylko specjalista 

od mumii! Ale jeden z najniebezpieczniejszych... Już samo 

jego  zajęcie  jest  raczej  ekscentryczne,  a  w  jego  wydaniu 

staje się po prostu karygodne. Na szczęście dla Aghi Khana 

jego doczesne szczątki nie dostały się w ręce Qerry'ego. 

- Proszę mówić jaśniej - zażądał nadinspektor.  

Steven Faxmore wpatrywał się w sarkofag. 

-  Qerry  to  podejrzany  typ,  to  wszystko,  co  wiem.  Na 

waszym  miejscu  zainteresowałbym  się  jego  działalnością. 

Nikomu nie udało się ustalić, co właściwie robi... Być może 

jako  profesjonaliści  mielibyście  więcej  szczęścia.  Ja  się 

poddaję. Już na sam jego widok dopada mnie chandra. Co 

dopiero,  kiedy  z  nim  rozmawiam...  Ale  ponieważ 

popełniono  morderstwo,  nie  zdziwiłbym  się,  gdyby  ten 

szatan był w nie w taki czy inny sposób zamieszany. 

- To poważne oskarżenie - zauważył nadinspektor. 

-  Co  najwyżej  domniemanie.  Gdyby  trzeba  było 

podejrzewać  o  morderstwo  wszystkie  kanalie,  z  którymi 

ostatnio  miałem  do  czynienia,  należałoby  w  pierwszym 

rzędzie  postawić  tego  starego  łajdaka  Abd  el-Mosula. 

Mówią, że  z wiekiem stał się  nieszkodliwy, ale ja w  to  nie 

wierzę.  Jeśli  jest  na  tropie  prawdziwego  skarbu,  może  z 

zimną  krwią  usunąć  wszystkich,  którzy  stoją  na  jego 

drodze. 

- I... tak jest w tym przypadku? 

- Zobaczycie! A niby dlaczego był w Starej Katarakcie 

na tym przerwanym zebraniu egiptologów? 

Steven  Faxmore  zrobił  kilka  kroków  w  stronę  sar-

kofagu Aghi Khana. 

-  Czy  mam  rozumieć  -  podsunął  lord  Percival  -  że 

niektórzy egiptolodzy kontaktowali się z Abd el-Mosulem? 

Faxmore podniósł ręce do nieba. 

-  Dajcie  spokój,  nie  udawajcie  naiwnych!  Wielu 

poszukiwaczy zwracało się do miejscowych wywiadowców, 

aby  odszukać  grobowce,  których  położenie  znały  tylko 

rodziny  szabrowników.  Bez  nich  większość  badań 

zakończyłaby  się  klęską.  Wystarczy  sprawdzić,  czy  stary 

Abd  el-Mosul  jest  nadal  aktywny,  czy  też  rzeczywiście 

przeszedł na emeryturę. 

- A pańskim zdaniem? 

-  Trudno  powiedzieć.  Jest  sprytniejszy  niż  żmija 

piaskowa!  Zawsze  uśmiechnięty  i  uprzejmy,  a  równo-

cześnie  zawsze  gotowy  zadać  cios  w  plecy...  Zupełnie  jak 

jego  rodak  Ahmed  al-Fostat...  Inspektor  do  spraw 

starożytności!  Co  za  bzdura!  Nie  jest  nawet  w  stanie 

odczytać  kolumny  hieroglifów.  Nie  ma  też  co  go  pytać  o 

różnicę  pomiędzy  stelą  z  okresu  Starego  Państwa  a 

rzeźbioną tablicą z okresu Ptolemeuszy... Kiedy Langton go 

poznał,  przeżył  szok!  Już  po  chwili  zorientował  się,  że 

al-Fostat  jest  niekompetentny. Krzyczał, aż ściany  drżały. 

Nie  muszę  mówić,  że  Egipcjanin  bardzo  źle  to  przyjął... 

Tym  bardziej,  iż  Langton  oznajmił,  że  przygotuje 

szczegółowy  raport,  by  zmusić  go  do  jak  najszybszej 

dymisji! 

- A więc był pan świadkiem tej sceny. 

-  I  czułem  się  mocno  zażenowany.  Kiedy  w  grę 

wchodziła  etyka  zawodowa,  Langton  był  bezwzględny.  Ja 

chciałem  po  prostu  przedstawić  mu  al-Fostata,  żeby 

nawiązali dobre stosunki. Tymczasem nic z tego nie wyszło. 

Nie  muszę  mówić,  że  najchętniej  skryłbym  się  w  mysią 

dziurę, aby uniknąć krzyków. 

- Czy Howard Langton i Ahmed al-Fostat spotkali się 

po tej kłótni? 

-  Nic  o  tym  nie  wiem.  Nie  wiem  też,  czy  Langton 

dowiedział się, że al-Fostat był zamieszany w brudną aferę. 

- Jakiego rodzaju? - zapytał Dodson. 

-  Al-Fostata  podejrzewano  o  kradzież  w  muzeum  w 

Asuanie.  Chodziło  o  mały  amulet  przedstawiający  żabę, 

którego wartość handlowa była dość znaczna. Nigdy go nie 

odnaleziono.  AI-Fostat  nie  przyznał  się  i  nie  można  było 

dostarczyć  przeciwko  niemu  żadnych  dowodów.  Ale  taka 

historia nie powinna figurować w aktach inspektora Służby 

Starożytności... 

- Czy rozmawiał pan o tym z Howardem Langtonem? - 

zapytał lord Percival. 

- Starałem się nic dolewać oliwy do ognia, poza tym nie 

lubię  donosić.  W  każdym  razie  Langton  i  tak  by  się  w 

końcu  dowiedział,  a  to  tylko  pogorszyłoby  jego  zdanie  o 

inspektorze. 

- Czy jego stosunki z Albertine Abletout były lepsze?  

Gdyby  nie  powaga  miejsca,  Steven  Faxmore  wybu-

chnąłby śmiechem. 

-  Pan  żartuje,  milordzie!  Ta  zarozumiała  i  nieznośna 

Francuzka,  którą  w  środowisku  przezywają  Castafiorą 

egiptologii,  nienawidzi  angielskich  kolegów,  którzy  od-

płacają jej tym samym. Langton nie omieszkał dopiec jej do 

żywego,  pytając,  czy  skończy  w  terminie  swój  doktorat  o 

grobowcach Meri-re i Mehu. Szkoda, że nie widział pan jej 

reakcji... Prawdziwa furia! Langton potrzebował ogromnej 

stanowczości,  żeby  się  jej  przeciwstawić,  tym  bardziej,  że 

uderzył  celnie.  Przypomnienie  drogiej  Albertine,  że  jest 

niezupełnie  w  porządku  w  kwestiach  naukowych,  z 

pewnością nie sprawiło jej przyjemności. Proszę zauważyć, 

że  miała  uczniów.  Weźmy  Villaberta  Glotoniego,  który 

jeszcze nie skończył swojej pracy o magicznych statuetkach 

uchebti...  Zresztą,  to  są  nasze  drobne  kłótnie  w  gronie 

specjalistów,  które  jednak  zwykle  nie  kończą  się 

morderstwem. 

- A jakie jest pańskie zdanie o Domenice Strauss? 

- Cholernie poważna... Skończyła swój doktorat. 

- Na jaki temat? 

-  Stożków  zmartwychwstania...  Nic  nadzwyczajnego, 

przyznaję,  ale  ta  śliczna  blondynka  jest  prawdziwym 

egiptologiem,  oddanym  badaniom.  Mam  wrażenie,  że 

straciła głowę dla Langtona. 

- Czy był wrażliwy na wdzięki panny Strauss? 

-  Anglik  tego  pokroju,  a  kto  to  może  wiedzieć!  To 

prawda,  że  stanowili  ładną  parę.  Ale  Straussówna  miała 

zbyt wiele wad, żeby się jej udało. 

- Co to za wady? - zapytał Dodson. 

- Zbyt uczciwa, zbyt pracowita i zbyt rygorystyczna... 

Na  dłuższą  metę  to  się  staje  nudne.  Nie  potrafi  ani 

intrygować,  ani  rozdawać  kuksańców,  które  pozwalają 

zrobić  błyskotliwą  karierę.  Domenica  Strauss  pozostanie 

zwykłą badaczką i nigdy nie dostanie ważnego stanowiska. 

Langton  mógłby  jej  zapewnić  piękną  przyszłość...  Los 

jednak zadecydował inaczej. 

- Tym razem przybrał kształt zbrodniczej ręki. 

-  Co  to  zmienia?  Któregoś  dnia  i  tak  trzeba  umrzeć. 

Teraz  Langton  jest  wolny  od  wszystkich  materialnych 

trosk.  

Nadinspektor był zbulwersowany. 

- Jak pan może mówić w ten sposób, panie Faxmore? 

- Widać, że nie zna pan Wschodu. Tutaj życie, śmierć i 

upływ czasu nie mają żadnej wartości. Wszyscy skończymy 

w  tym  samym  niebycie.  Jeśli  panowie  mnie  już  nie 

potrzebują, chętnie wrócę do siebie. 

- Kiedy zamierza pan wrócić do Szkocji? - zapytał lord 

Percival. 

-  Jeszcze  nie  teraz...  Ale  kto  może  powiedzieć,  co 

będzie jutro? 

Steven  Faxmore  oddalił  się  wolnym  krokiem,  pozo-

stawiając czerwoną różę jej własnej samotności. 

 

ROZDZIAŁ XVIII 

 

Barwny  asuański  bazar,  równoległy  do  drogi  biegną-

cej  wzdłuż  brzegu,  był  miejscem  chętnie  odwiedzanym 

przez  turystów,  którzy  wpadali  w  zachwyt  na  widok 

wyrobów  z  bawełny,  toreb  z  jaszczurczej  skóry,  koszy, 

muszel  z  Morza  Czerwonego,  hebanowych  maczug  przy-

pominających  o  wojowniczym  charakterze  starożytnych 

Nubijczyków,  i  różnorodnych  przypraw  korzennych,  w 

tym szafranu, pieprzu i kolendry. 

Villabert  Glotoni  lubił  mieszać  się  z  tłumem,  łyknąć 

orzeźwiającej  karkady  i  wałęsać  się,  nie  myśląc  o  pracy  i 

obowiązkach. 

Ostatnimi czasy francuski egiptolog mocno przytył, ale 

nie  zmieniło  to  jego  dziwacznego  wyglądu:  duża,  prawie 

kwadratowa  głowa  bez  szyi,  osadzona  była  na  szerokim 

tułowiu  podtrzymywanym  przez  krótkie  nogi.  Płaski, 

niemal  murzyński  nos,  gęste  brwi,  niesforny  kosmyk 

nieustannie opadający na czoło i wąsik, który od czasu do 

czasu golił. Villabert Glotoni nie był ideałem piękności, ale 

umiał  się  podobać  i  czarować.  Dzięki  temu  uchodził  za 

egiptologa,  dystansując  specjalistów  doświadczonych,  lecz 

nie obdarzonych umiejętnością współżycia z ludźmi. 

Dziś  Glotoni  był  jednym  z  filarów  egipskiej  archeo-

logii. Nic nie mogło się odbywać bez jego wiedzy i zgody. 

To  poczucie  władzy  było  warte  więcej  niż  byle 

upojenie.  Postanowił  to  wykorzystać  aż  do  zaspokojenia 

pragnienia. 

- Co za pasjonujące miejsce, panie Glotoni, prawda? 

Francuski egiptolog obrócił się. 

Mężczyzna,  który  go  zagadnął,  mógł  być  tylko  An-

glikiem.  Zdradzały  go  nieskazitelnie  biały  garnitur  i 

odziedziczony 

po 

kilku 

pokoleniach 

kulturalnych 

przodków 

wygląd 

dżentelmena. 

Za 

to 

tęgawy 

i 

niegustownie ubrany jegomość po jego lewicy przypominał 

raczej  amerykańskiego  turystę,  który  stracił  swoje  ko-

rzenie. 

-  Proszę  pozwolić,  że  przedstawię  nadinspektora 

Dodsona  ze  Scotland  Yardu.  Ja  jestem  lord  Percival 

Kilvanock. 

- Miło mi... panowie... panowie mnie znają? 

- Któż pana nie zna, panie Glotoni?  

Francuz pokraśniał z zadowolenia. 

- Panowie zwiedzają Asuan? 

-  Niestety,  mamy  bardzo  mało  wolnego  czasu,  po-

nieważ  prowadzimy  śledztwo  w  sprawie  śmierci  naszego 

nieszczęsnego rodaka, Howarda Langtona. 

-  Ach,  ten  biedak!  Co  za  nieszczęście,  co  za  straszne 

nieszczęście!  Przyjechał  do  Egiptu,  żeby  objąć  odpowie-

dzialne stanowisko i został zamordowany! 

- Jest pan dobrze poinformowany, panie Glotoni. 

-  Ależ  skąd,  milordzie!  Rozmawiał  pan  z  naszą 

wspaniałą  Albertine  Abletout,  a  ona  wszędzie  rozpo-

wszechniła tę wiadomość. Ma już taki charakter i nikt tego 

nie  zmieni:  jak  wszystkie  kobiety,  niczego  nie  potrafi 

zachować dla siebie. Tak więc dowiedziałem się, że śmierć 

Howarda  Langtona  była  o  wiele  tragiczniejsza,  niż  sobie 

wyobrażałem. Pomyśleć, że umówiliśmy się wraz z kilkoma 

kolegami  na  małe  spotkanie  w  Starej  Katarakcie  i 

czekaliśmy na niego na próżno. 

-  Pierwsze  wyniki  śledztwa  wskazują,  że  zabójca 

znajdował się wśród osób obecnych na tarasie hotelu. 

-  Mój Boże,  to  okropne!  Czy panowie są tego pewni? 

Słyszałem, że policja już zatrzymała winnego. 

- To tylko podejrzany. 

- A... Czy można wiedzieć, kto to taki? 

- Abu, pracownik hotelu. 

- Ten nubijski olbrzym, ten wspaniały mężczyzna? Nie 

do  wiary!  Zauważcie  panowie,  że  jest  bardzo  silny  i 

porywczy.  Słyszałem,  że  wcześniej  z  powodu  jakiejś 

ponurej historii rodzinnej zabił kuzyna. Ale to oczywiście O 

niczym nie świadczy. 

Handlarz  podetknął  Glotoniemu  pod  nos  koszyczek 

nieudolnie 

zdobiony 

przez 

dwójkę 

ze 

swoich 

osiemnaściorga dzieci. 

- Sto funtów egipskich, niedrogo...  

Znużony  Glotoni  pozbył  się  natręta  kilkoma  celnymi 

arabskimi słowami. 

- Egipt to bardzo spokojny kraj, panowie... Tragiczna 

śmierć Langtona wszystkich nas poruszyła. 

- To bolesna strata dla egiptologii. 

Villabert Glotoni skrzywił się i potarł górną wargę. 

- Tu się z panem nie zgodzę, milordzie. Sądzę, że warto 

by zmodyfikować  pańskie zdanie... Być może  Langton  był 

czarujący  i  dobrze  wychowany,  ale  był  kiepskim 

egiptologiem.  Według  mnie  znalazł  swój  dyplom  w 

skarpetce  z  prezentami.  Wystarczyło  zapuścić  sondę,  aby 

się przekonać, iż nie miał żadnych kompetencji i był tylko 

urzędnikiem wysłanym z Londynu, który miał postarać się 

zaprowadzić 

porządek 

na 

terenach 

brytyjskich 

wykopalisk.  Powiedziałem  “postarać",  ponieważ  jeszcze 

żadnemu  urzędasowi  nie  udało  się  wprowadzić  swoich 

metod w terenie. Langton połamałby sobie na tym zęby, tak 

jak inni. 

Francuz zatrzymał się nad piramidą szafranu. 

- Czy wiedzą panowie, że to najdroższa przyprawa na 

świecie? A tutaj jest tego pod dostatkiem! Doprawiam nią 

niemal każdą potrawę. Pozwolą panowie, że im podaruję. 

Targowanie się ze sprzedawcą trwało z dziesięć minut. 

Villabert Glotoni, mający spore doświadczenie, postawił na 

swoim.  Dodson,  z 

dwoma  rożkami  wypełnionymi 

szafranem, czuł się nieco zakłopotany, ale nie dal po sobie 

poznać. 

-  Poza  tym  -  ciągnął  Francuz  -  biedny  Langton 

wydawał  mi  się  niepoprawnym  i  zupełnie  niedzisiejszym 

romantykiem.  Postrzegał  Egipt  jako  swego  rodzaju  raj 

utracony,  gdzie  ukryto  niezliczone  skarby.  Archeologia 

naukowa  już  dawno  odeszła  od  tego  rodzaju  mrzonek. 

Skorupa  naczynia  mówi  nam  więcej  niż  skarby 

Tutanchamona. 

-  Jeśli  dobrze  rozumiem  -  powiedział  lord  Percival  - 

nie lubił pan denata. 

-  Stosunki  między  Anglikami  i  Francuzami  są  dość 

skomplikowane,  zwłaszcza  w  naszej  dziedzinie...  Ale  pró-

bowałem to załagodzić. Gdyby ten biedny Langton żył dłu-

żej, z pewnością by mi się to udało. Zresztą, moim zdaniem, 

nie zagrzałby tu miejsca. O, widział pan to? 

 

 

ROZDZIAŁ XIX 

 

Villabert  Glotoni  wpadł  w  zachwyt  nad  małym  wy-

pchanym krokodylem. 

-  To  już  dzisiaj  rzadkość!  Niektórzy  twierdzą,  że  to 

najskuteczniejszy  talizman  chroniący  przed  złym  okiem. 

Należy  jednak  uważać  na  podróbki  i  twardo  negocjować 

cenę, oko w oko. We trzech nie mamy najmniejszej szansy. 

Ponieważ  obaj  panowie  jesteście  bardzo  sympatyczni, 

pokażę wam coś wyjątkowego. 

Francuz  zanurkował  w  sklepiku  wypełnionym  od 

podłogi  aż  po  sam  sufit  miedzianymi  talerzami  i  podniósł 

jeden z nich. 

-  Zobaczcie  -  szepnął.  -  To  groty  zatrutych  strzał. 

Przynajmniej handlarz tak  twierdzi.  Osobiście  nigdy bym 

się  nie  odważył  ich  kupić;  podobno  zranienie  może  być 

śmiertelne. 

Glotoni  podał  sprzedawcy  jednofuntowy  banknot, 

prawie  nieczytelny  wskutek  ciągłego  przechodzenia  z  rąk 

do rąk, aby mu podziękować za ten pokaz. 

- Tak dobrze zna pan Egipt - powiedział lord Percival - 

z pewnością myślał pan o tej tragedii i zastanawiał się, kto 

mógłby być sprawcą. 

Francuz nerwowo wytarł czoło chusteczką. 

-  Wręcz  przeciwnie, milordzie.  Starałam się odpędzić 

wszystkie  złe  myśli!  Nie  wolno  zatruwać  sobie  umysłu 

takimi okropnościami. 

- Mimo to chyba zgodzi się pan nam pomóc.  

Egiptolog sposępniał. 

-  Ależ  oczywiście...  W  miarę  moich  możliwości, 

rozumie się samo przez się. 

- Wspomniał pan panią Abletout... 

-  Cudowna  kobieta!  Wszyscy chylimy  czoło  przed  jej 

wiedzą  i  niewyczerpaną  energią.  Bez  jej  działalności 

egipska archeologia nie byłaby tym, czym jest. Udało jej się 

zmienić  obyczaje,  pokonać  konformizm  i  właściwie 

ukierunkować  swoje  ekipy  poszukiwawcze.  I  to  z  jakim 

zdumiewającym skutkiem! 

-  A  więc  nie  wyobraża  pan  jej  sobie  w  kostiumie 

zbrodniarki. 

-  Nie  mówi  pan  poważnie,  milordzie.  Pani  Abletout  , 

zaledwie  dostrzegała  Howarda  Langtona.  On,  począt-

kujący, świeżo mianowany, musiał dopiero pokazać, że jest 

coś  warty...  Tym  bardziej,  że  był  Anglikiem!  To  przecież 

Francuzi  stworzyli  egipską  archeologię  i  dokonali 

największych  odkryć.  Panowie  Anglicy  powinni  byli 

spuścić  głowy,  prawda?  O,  przepraszam,  zapomniałem, 

że... 

- Proszę nas nie przepraszać - odparł Szkot. - Pańskie 

rozumowanie jest słuszne. 

- Gra pan fair, milordzie. 

- Jestem tylko obiektywny, nawet jeśli wielcy angielscy 

archeolodzy,  jak  Putrie  i  Howard  Cartcr,  odkrywca 

grobowca Tutanchamona,  dorzucili swój  kamyczek  do tej 

budowli. Wydaje mi się, że teraz coraz więcej egiptologów 

to Egipcjanie. 

- Rzeczywiście, to nieodwracalna tendencja. 

-  A jednak usłyszałem niejedną krytykę pod adresem 

inspektora Ahmeda al-Fostata. 

-  Złe  języki!  -  gwałtownie  zaprotestował  Glotoni.  - 

Ahmed  jest  uroczym  człowiekiem,  który  wykonuje  swój 

zawód  z  największą  sumiennością  zawodową.  Jest 

najlepszym  inspektorem  egipskim,  z  jakim  się  zetknąłem. 

Oczywiście, kilku zawistnych kolegów zazdrościło mu jego 

stanowiska,  ale  to  ludzkie,  prawda?  Po  kilku  niewielkich 

sprzeczkach,  nieuniknionych  między  ludźmi,  którzy  się 

słabo znają, w końcu doceniliby się wzajemnie i skutecznie 

współpracowali. 

- Jak przypuszczam, nie mógłby pan tyle powiedzieć o 

Abd el-Mosulu? 

- Dlaczego mi pan o nim wspomina? 

-  Ponieważ  był  w  Starej  Katarakcie  w  dniu  morder-

stwa. 

-  To prawda... Ale Abd el-Mosul nie zasługuje na tak 

paskudną opinię, jaka do niego przylgnęła. To prawda, że 

jest  ofiarą  niechlubnej  przeszłości  rodzinnej,  ale  dziś  jest 

tylko  sympatycznym  staruszkiem,  któremu  sprawia 

przyjemność  rozpowszechnianie  mniej  lub  bardziej 

przerażających  historyjek.  Egipcjanie  są  niezrównanymi 

gawędziarzami  i  bez  umiaru  koloryzują.  Działalność  Abd 

el-Mosula  należy  do  zamkniętej  przeszłości,  którą  lubi 

upiększać. 

-  Czy  bardziej  niepokoi  pana  zachowanie  doktora 

Qerry? 

Villabert Glotoni ze zdziwienia szerzej otworzył oczy: 

-  Dlaczego  miałoby  mnie  niepokoić?  Allan  Oerry 

ubiera  się  dość  ponuro,  przyznaję,  ale  nie  można  oceniać 

ludzi  po  wyglądzie.  Qerry  jest  specjalistą  od  mumii, 

jednym  z  najlepszych.  Przeszkadza  mu  jego  trudny  cha-

rakter  i  niezwykła  skłonność  do  samotności.  Czy  to 

zbrodnia? O, proszę spójrzeć! Rzeźbiony ząb hipopotama. 

Pochodzi  z  daleka,  bo  w  Nilu  już  od  dawna  nie  ma 

hipopotamów.  Sprzedaż  tego  rodzaju  artykułów  jest  czę-

ściowo  zakazana,  ale  tu  wszystko  można  załatwić  przy 

odrobinie dyplomacji. 

-  Czy  hipopotam  nie  był  zwierzęciem  boga  Setha, 

niszczyciela? 

- W rzeczy samej, milordzie. Niszczyciela, takiego jak 

Faxmore, Szkot, którego wszyscy się boją. 

- Z jakiego powodu? - zapytał Dodson. 

-  Ponieważ  uważa  się  za  ucieleśnienie  księcia  piekieł, 

dzierżącego  nóż  ścinający  głowy  śmiałkom,  którzy  mu  się 

przeciwstawiają. 

- Przypuszczam, że to głupie żarty. 

-  Wcale  nie!  Groził  wielu  osobom,  także  mnie, 

ogromnym  rzeźnickim  nożem  i  nie  wyglądał,  jakby  żar-

tował.  “Jestem  bogiem  mścicielem  i  pożeraczem  dusz", 

krzyczał. 

- W takim razie trzeba go zamknąć! 

-  Jesteśmy w Egipcie, nadinspektorze, a Faxmore'owi 

daleko do szaleństwa. Widzi starożytność na swój sposób i 

doskonale  sobie  radzi.  Przyjazd  Langtona  był  mu  nie  w 

smak, to jasne, ale od tego do oskarżenia... 

-  Wiem,  że  Langton  miał  przyjaciółkę,  Domenicę 

Strauss. 

-  Ach,  co  to  za  straszna  kobieta!  To  wszystko  przez 

nią! 

Francuski egiptolog poczerwieniał ze złości: 

-  Czy  mógłby  pan  mówić  jaśniej?  -  zapytał  lord 

Percival. 

-  Co  pan  chce,  żebym  panu  jeszcze  powiedział?  Ta 

Domenica  intrygowała  od  momentu  swego  przyjazdu  do 

Egiptu  i  Bóg  jeden  wie,  co  mogła  wymyślić,  żeby  złowić 

Howarda Langtona w swoje sieci. Gdybyście poszukali od 

tej  strony,  nie  zawiedlibyście  się.  No,  ale  bardzo  mi 

przykro.  Pilne  spotkanie  zmusza  mnie  do  opuszczenia 

panów. Mam nadzieje, że nie mają mi panowie za złe? Być 

może się spotkamy. Byłaby to dla mnie przyjemność. 

Villabert  Glotoni  zgrabnie  i  szybko  wmieszał  się  w 

tłum. Po chwili zniknął. 

-  Na  dłuższą  metę  ten  typ  jest  trudny  do  zniesienia  - 

ocenił nadinspektor. - Zastanawiam się, czy gra, czy też jest 

szczery. 

-  Czy  mogę  pana  zaprosić  do  hotelu  na  zimne  piwo, 

mój drogi Dodsonie? 

- Mam wrażenie, że drepczemy w miejscu, milordzie. 

-  I  tak,  i  nie.  Opracowaliśmy  już  kilka  ścieżek. 

Niektóre z nich mogą nas doprowadzić do celu. 

- Egipska policja będzie nam prawdopodobnie rzucać 

kłody pod nogi. 

-  A  więc  będziemy  musieli  nauczyć  się  omijać  prze-

szkody. 

-  Proszę  mi  powiedzieć,  milordzie...  Czy  za  tym 

Glotonim nie ciągnie się jakiś nieznośny zapach? 

-  To  zapach  różanego  olejku,  typowy  dla  Egiptu. 

Można go łatwo kupić na bazarze. 

 

ROZDZIAŁ XX 

 

Zachód słońca, kiedy wydmy stroiły się w złoto, a Nil w 

srebro,  był  zawsze  magiczny.  Wydawało  się,  że  nawet 

odgłosy miasta cichną wobec spokoju wieczoru, tej uroczej 

chwili, w której dzień i noc świętują fantastyczne gody. 

Upal  zelżał,  a  piwo  było  wyborne.  Angus  Dodson 

odzyskał siły, ale obawiał się, że nie wytrzyma już długo w 

tym klimacie, beznadziejnie pozbawionym deszczu i mgły. 

Nad  nadinspektorem  pochylił  się  kierownik  sali  w 

czerwonej liberii: 

- Pańska rozmowa. 

- Czy to Scotland Yard? 

-  Tak  mi  powiedziano.  Przed  chwilą  uzyskaliśmy 

połączenie. 

Dodson zerwał się z postanowieniem nierozłączania się 

do momentu, aż otrzyma upragnioną wiadomość. Bojowym 

krokiem poszedł w kierunku telefonu. 

Kierownik  sali  pochylił  się  również  nad  Szkotem.  Na 

miedzianej tacy leżała koperta. 

-  Wiadomość  dla  pana,  milordzie.  Arystokrata 

otworzył kopertę. Wiadomość była krótka: 

 

Jeśli chce pan poznać prawdę, proszę iść do pokoju 102. 

 

Zawierała  błąd  ortograficzny:  słowo  “prawda"  napi-

sano  przez  “f;  oprócz  tego  słowa  “pan"  oraz  “iść"  były 

napisane wspak, od prawej ku lewej. 

Lord  Percival,  oceniwszy,  że  Dodson  nie  wróci  przed 

upływem  kwadransa,  postanowił  przedsięwziąć  wyprawę, 

do której namawiał go tajemniczy korespondent. 

O  tej  godzinie  remontowany  hotel  był  cichy  i  wy-

ludniony. 

Szkot  szedł  bezszelestnie  ciemnym  korytarzem  pro-

wadzącym do pokoju 102. 

Nagle odniósł wrażenie, że ktoś go śledzi. 

Nieopodal zaskrzypiał parkiet. 

Anglik wstrzymał oddech, przystanął, po chwili powoli 

cofnął się, chcąc zaskoczyć szpiega. 

Lord  Perciyal  nie  był  ani  emerytowanym  bokserem, 

ani  doświadczonym  wojownikiem,  ale  uprawiał  wiele 

sportów  i  nigdy  nie  unikał  walki.  W  Eton  nie  uległ  trzem 

londyńczykom,  którzy  wymieniali  niegrzeczne  uwagi  pod 

adresem Szkotów. Zostali na placu boju z kilkoma guzami i 

złamanym nosem. 

Podłoga  znowu  skrzypnęła,  ale  był  to  tylko  trzask 

drewna.  Nie  dostrzegłszy  śladów  obecności  człowieka, 

arystokrata poszedł dalej. 

Przekręcił gałkę w drzwiach pokoju 102, które nie były 

zamknięte na klucz, i wśliznął się zręcznie jak kot. 

Odnowiony pokój był komfortowy. 

Na łóżku leżała duża koperta miejscowej produkcji. 

Lord  Percival  otworzył  ją.  W  środku  znajdował  się 

fajansowy  amulet  -  krokodyl  z  wykonanym  na  grzbiecie 

czerwonymi  wersalikami  napisem  “Howard  Langton". 

Przedmiot  absolutnie  współczesny,  pochodzący  z  pod-

rzędnej wytwórni podróbek. 

Szkot uśmiechnął się. 

Uczciwość  zawodowa  kazała  mu  obejrzeć  pokój.  Tak 

jak  przewidywał,  nie  znalazł  nic  więcej.  Wzbogacony  o 

cenną  wskazówkę,  wrócił  na  taras  i  czekał  na  Dodsona, 

rozkoszując się ciszą zapadającej nocy. 

Nadinspektor  pojawił  się  pól  godziny  później,  wy-

cierając czoło. 

-  Rozmawiałem  ze  Scotland  Yardem!  -  zaanonsował 

triumfalnie.  -  W  Londynie  wszystko  w  porządku:  wielki 

smog i  żaden,  nawet najmniejszy skandal nie dotyczył Jej 

Królewskiej  Mości.  Za  to  na  moim  biurku  piętrzą  się 

raporty  i  wszyscy  z  niecierpliwością  oczekują  mojego 

powrotu,  tym  bardziej,  że  sam  szef  otrzymał  telegram  od 

komisarza  Abdel-Atifa,  który  donosi,  że  sprawa  została 

rozwiązana,  a  winny  siedzi  w  areszcie.  Tłumaczyłem,  że 

mamy  odmienne  zdanie,  ale  nie  doszliśmy  jeszcze  do 

ostatecznych wniosków. 

- A co ze Scottish Brewer? 

-  To  bardzo  znana  marka,  która,  według  kartoteki 

Yardu,  nie  ma  nawet  nielegalnych  destylatorni.  Ma  za  to 

kairskie  biuro,  w  którym  prowadzi  się  badania  nad 

możliwością  otwarcia  rynku  w  Egipcie.  Od  około  roku 

prowadzone są pertraktacje, ale strasznie się ciągną. 

- Interesujące - ocenił lord Percival. - Ma pan adres? 

- Adres i nazwisko egipskiego przedstawiciela. 

-  Znakomicie,  mój  drogi  Dodsonie.  Ja  również  nie 

traciłem czasu. 

- Co się działo? 

- Ktoś stara się nam pomóc, nadinspektorze. 

- Pomóc nam?... W jaki sposób? 

- Wskazując nam ścieżkę prowadzącą do mordercy. 

-  Ale...  kto  jest  tym  nieoczekiwanym  współpracow-

nikiem? 

-  Osoba  raczej  niezręczna,  która  pozostawia  zdecy-

dowanie zbyt dużo śladów. Same wskazówki zaś są bardzo 

wymowne. 

Arystokrata  pokazał  Dodsonowi  amulet  w  kształcie 

krokodyla. 

-  Przedmiot  tyle  zabawny,  co  okropny...  Ale  jest  tu 

nazwisko Howarda Langtona! 

- Co pan sądzi o kolorze atramentu? 

- Czerwony... Czy ma to jakieś szczególne znaczenie? 

- W takiej sytuacji to rodzaj uroku. Ktoś, kto napisał 

czerwonym  kolorem  nazwisko  Langtona  na  tym  kroko-

dylu, źle mu życzył. 

-  Inaczej  mówiąc,  ta  okropna  zabawka  miałaby  na-

leżeć do mordercy? 

- Pańskie rozumowanie jest logiczne. 

- A... o kim pan myśli? 

- Kto nosi amulet w kształcie krokodyla, jeśli nie Abu, 

nubijski wielkolud zatrzymany przez egipską policję? Jeśli 

właściwie  interpretować  tę  wskazówkę,  oznacza  ona,  że 

Abu  rzucił  urok  na  Howarda  Langtona  i  chciał  pożreć 

swoją zdobycz jak krokodyl. 

- Abu byłby więc winny... 

- Przynajmniej ktoś chce, żebyśmy w to uwierzyli i jak 

najprędzej opuścili ten kraj. 

- A... co zamierza pan zrobić, milordzie? 

-  Jeszcze  przez  kilka  minut  rozmyślać  o  bogactwie 

dynastii  faraonów,  zjeść  skromną  kolację,  dobrze  się 

wyspać,  a  później  pójść  do  autora  tej  wiadomości,  który 

oskarża  Abu,  i  zapytać,  czy  jego  rewelacje  są  prawdziwe. 

Proszę się nacieszyć Starą Kataraktą, mój drogi Dodsonie; 

chwile snu na jawie to w życiu rzadkość. 

 

ROZDZIAŁ XXI 

 

Lord  Percival  i  Dodson  zaskoczyli  komisarza  Omara 

Abdel-Atifa, kiedy nadziewał świeżym pomidorem i cebulą 

gorący podpłomyk kupiony w sąsiedniej piekarni. 

- Drodzy przyjaciele! Ranne z was ptaszki. 

- Czy to nie znakomita pora na pracę? - zapytał Szkot. 

- Jest jeszcze trochę chłodno, ale mają panowie rację... 

Co przyniosły przesłuchania? 

-  W  pełnym  poszanowaniu  prawa,  krok  po  kroku, 

posuwamy się naprzód, komisarzu. 

-  Bardzo  się  z  tego  cieszę!  A  ja  mogę  panom 

powiedzieć,  że  mam  przeczucie:  Abu  już  wkrótce  się 

przyzna. 

- Interesujące... 

Omar Abdel-Atif uważnie spojrzał na rozmówcę. 

- Co pana tak dziwi, milordzie? 

-  Nieoczekiwana  wskazówka  potwierdzająca  pańską 

hipotezę. 

Szeroki uśmiech rozjaśnił twarz Egipcjanina. 

-  No  widzi  pan!  Byłem  pewien,  że  w  końcu  rozsądek 

zwycięży. 

-  Ściślej  mówiąc,  wszystko  wskazuje  na  to,  że  ktoś 

chce,  żeby  Abu  uchodził  za  winnego,  co  zwiększa  moje 

przekonanie o jego niewinności. 

Uśmiech zgasł. 

- Zupełnie pana nie rozumiem, milordzie. 

-  Drogi  komisarzu,  jestem  panu  winien  kilka  wyjaś-

nień. Ktoś dostarczył mi wskazówkę, szytą raczej grubymi 

nićmi, chcąc mnie przekonać, że Abu usiłował rzucić urok 

na  Howarda  Langtona.  Inaczej  mówiąc,  że  próbował  go 

zabić. A ponieważ czarna magia okazała się nieskuteczna, 

Nubijczyk  przeszedł  do  czynu  i  ugodził  sztyletem 

człowieka, którego nienawidził. 

-  Oto  doskonała  rekonstrukcja faktów, milordzie! Co 

pan jej zarzuca? 

-  Chodzi  mi  o  kilka  niejasnych  szczegółów...  Autor 

listu wiedział,  że  mieszkam  w  Starej  Katarakcie.  Nie  znał 

biegle mojego języka, ponieważ zrobił błędy ortograficzne. 

Jest Egipcjaninem, ponieważ pewne słowa zapisał z prawa 

na  lewo,  a  nie  z  lewa  na  prawo.  I  wreszcie  zależy  mu  na 

tym, żeby śledztwo zostało zakończone jak najszybciej, aby 

uniknąć  kłopotów  administracyjnych  i  pozbyć  się  tej 

skomplikowanej  sprawy.  Musiał  mnie  więc  przekonać,  że 

winny jest Abu. 

Twarz komisarza Omara Abdel-Atifa przybrała dziw-

ny  odcień,  między  bladym  brązem  a  ciemnym  popieleni. 

Zduszonym głosem powiedział: 

- Rozumiem, że nie traktuje pan tego poważnie... 

- Uważam ten liścik za swego rodzaju żart - powiedział 

lord  Percival  niczym  srogi  nauczyciel  do  ucznia,  którego 

podejrzewa o oszustwo. 

Omar Abdel-Atif przełknął ślinę. 

-  Pańska  postawa  wydaje  mi  się  przekonująca,  mi-

lordzie.  Może  lepiej  zapomnieć  o  tym  incydencie  i  nie 

odnotowywać go w żadnym dokumencie. 

- Takie jest właśnie moje zdanie.  

Egipski policjant odetchnął z ulgą. 

-  Zapomnijmy,  zapomnijmy  -  namawiał  gorliwie.  - 

Biurokracja to jedna z naszych wad, lepiej nie zwracać na 

to uwagi. 

Uświadomiwszy sobie  nagle  bardzo  nieprzyjemną  sy-

tuację, komisarz Abdel-Atif znowu się zdenerwował: 

-  Jeżeli  Abu  nie  jest  winny,  to  kogo  panowie  po-

dejrzewają? 

-  Za  wcześnie  na  formułowanie  rozsądnych  hipotez, 

ale  nadinspektor  Dodson  i  ja  nie  rezygnujemy  z  odkrycia 

prawdy. Chciałbym pana poprosić o drobną przysługę. 

- Do usług, milordzie. 

-  Czy  mógłby  mi  pan  zorganizować  nieoficjalne 

spotkanie z Abd el-Mosulem? Przypuszczam, że nie będzie 

chętny  do  rozmowy  ze  śledczymi,  ale  koniecznie  muszę  z 

nim pomówić. 

-  Gdyby  pan  mógł  zrezygnować  z  tego,  milordzie... 

Abd el-Mosul jest starszym człowiekiem, mówią, że nie jest 

tak  groźny  jak  niegdyś,  ale,  moim  zdaniem,  trzeba 

zachować  ostrożność...  Jeśliby  to  spotkanie  nie  było 

naprawdę konieczne... 

- Naprawdę jest konieczne. 

-  No  cóż...  A  pan  nie  jest  człowiekiem,  który zmienia 

zdanie? 

- Rzadko, kiedy gra jest warta świeczki. 

- Dobrze, dobrze... Zrobię, co będę mógł. 

-  Tego  się  właśnie  spodziewałem,  komisarzu. 

Podwładny  komisarza  zapowiedział  wizytę  doktora 

Butrosa. 

Koptyjski  lekarz,  jak  zawsze  w  swoim  siermiężnym 

brązowym  garniturze,  z  ciężką  czarną  walizką,  przywitał 

się,  usiadł,  przetarł  grube  szkła  okularów  w  kościanych 

oprawkach i powiedział uroczyście: 

-  Panowie,  współczesna  nauka  jest  istotną  zdobyczą 

ludzkiego umysłu. Dzięki niej możemy skutecznie zwalczać 

przestępczość. 

Te  słowa  zachwyciły  nadinspektora  Dodsona.  W  jed-

nej  chwili  znalazł  się  w  Scotland  Yardzie,  wspomagany 

przez wszystkie najnowocześniejsze nowinki techniczne. 

-  Dzięki  specjalistom  z mojego  laboratorium  -  podjął 

doktor Butros - udało mi się ustalić niemal pewną godzinę 

morderstwa. 

Lord  Percival  wyczuł,  że  jego  koptyjski  przyjaciel 

stopniuje  efekt  i  powstrzymał się  od  zadawania  pytań. Po 

około  pół  minuty  doktor  Butros  zgodził  się  podać 

najważniejszą wiadomość. 

- Możecie panowie przyjąć, że Howard Langton został 

zamordowany między szesnastą trzydzieści a siedemnastą. 

-  Czy pan jest całkowicie  pewien?  -  zapytał komisarz 

Abdel-Atif. 

-  Nie  ma  wątpliwości.  Ale  to  nie  wszystko:  ponieważ 

zaintrygował  mnie  kołnierz  koszuli  ofiary,  zleciłem  prze-

prowadzenie  bardzo  szczegółowej  analizy.  Mogę  więc  pa-

nom oznajmić, że kołnierz został nasączony perfumami. 

-  Może  Langton  lubił  się  perfumować  -  podsunął 

nadinspektor. 

-  Nieprawdopodobne,  żeby  aż  do  tego  stopnia  - 

sprzeciwił  się  doktor  Butros.  -  Przyzwoity  Brytyjczyk  tej 

klasy  nie  perfumowałby  się w  ten  sposób.  Jeśli  nie  jestem 

już panom potrzebny, wracam do Kairu. 

Lord  Percival,  chociaż  pogrążony  w  myślach,  nie 

omieszkał  podziękować  lekarzowi  sądowemu  za  współ-

pracę. 

 

ROZDZIAŁ XXII 

 

Komisarz  Omar  Abdel-Atif  skrzyżował  dłonie  na 

wydatnym brzuchu. 

-  Proszę  posłuchać,  milordzie.  Mimo  wszystko  nie 

mogę wyrazić zgody na pańskie prośby! 

-  Rozumiem,  komisarzu.  Ale  w  tym  przypadku  musi 

pan przyznać, że chodzi o postępowanie czysto techniczne. 

-  Właśnie  -  potwierdził  Dodson.  -  Z  raportu  lekarza 

sądowego  jasno  wynika,  że  Howard  Langton  został  za-

mordowany  na  godzinę  przed  spotkaniem egiptologów  na 

tarasie Starej Katarakty. Stąd wszyscy podejrzani, którzy 

przedstawią  solidne  alibi  na  czas  zbrodni,  będą 

uniewinnieni. 

-  Ja  jednak  nie  zamierzam  przesłuchiwać  tych  wszy-

stkich  osób!  Poza  tym  mogliby  kłamać...  A  jak  to 

sprawdzić?  Robi  się  to  jedynie  w  przypadkach  grożących 

zatargiem dyplomatycznym. 

- Sprawdźmy tylko jedno alibi - zaproponował Szkot. - 

Myślę o Abu. 

- Czy to konieczne? 

Dodson potakująco skinął głową. Komisarz Abdel-Atif 

westchnął: 

- Jak zamierzają panowie to zrobić? 

- Proszę wezwać Abu - zasugerował lord Percival. 

- Ponieważ nie ma innego sposobu...  

Dwaj policjanci przyprowadzili nubijskiego olbrzyma. 

Na jego twarzy malowała się obojętność. 

-  Jak  się  pan  miewa,  panie  Abu?  -  zapytał  lord 

Percival. 

-  Dobrze na tyle, na ile to możliwe, wasza dostojność. 

Dzięki  panu  traktowali  mnie  dobrze.  Jedzenie  słabe, 

więzienie  potwornie  smutne,  ale  dają  mi  spokój.  A 

ponieważ  zawarłem  ugodę  z  mijającym  czasem,  wszystko 

idzie ku lepszemu. 

-  Nasze śledztwo  postępuje,  muszę panu zadać ważne 

pytanie. Czy zgadza się pan odpowiedzieć? 

- Tak, wasza dostojność. 

-  Gdzie  pan  był  w  dniu  morderstwa  Howarda 

Langtona  między  godziną  szesnastą 

trzydzieści  a 

siedemnastą? Nubijczyk przez dłuższy czas milczał. 

-  Normalnie  miałbym  pewne  trudności  z  precyzyjną 

odpowiedzią na takie pytanie. 

- No widzicie! - zawołał komisarz Abdel-Atif. - Nie ma 

żadnego alibi! 

-  Tamten  dzień  był  jednak  niepodobny  do  innych  - 

ciągnął Nubijczyk, nie pozwalając sobie przerwać. - Służbę 

miałem  dopiero  pod  wieczór.  Na  Wschodzie  nie 

przywiązujemy  wielkiego  znaczenia  do  czasu,  ale  jeśli  się 

chce utrzymać posadę w Starej Katarakcie, lepiej nagiąć się 

do 

zachodnich 

zwyczajów. 

Zgodnie 

z 

poleceniem 

przyszedłem  o  siedemnastej  trzydzieści  do  mojego 

zwierzchnika,  który  powierzył  mi  nowe  zadanie:  miałem 

dokładnie  obejrzeć  pokój  Agaty  Christie,  aby  go 

przygotować do remontu. 

- To cię bynajmniej nie uniewinnia - ocenił komisarz. 

- Co robiłeś wcześniej? 

-  Odpoczywałem  u  babci,  na  wiosce,  i  wyszedłem 

stamtąd o siedemnastej piętnaście. 

-  Jak  możesz  podawać  tak  dokładny  czas!  -  zapro-

testował Abdel-Atif. - Opowiadasz bzdury! 

-  Mówię  prawdę  -  potwierdził  spokojnie  Abu.  -  Syn 

mojej siostry dostał wtedy zegarek na urodziny i był bardzo 

dumny,  że  może  mi  podać  godzinę,  kiedy  wsiadałem  do 

feluki, aby przepłynąć Nil. 

- Przestań kłamać, Abu! Pogarszasz swoją sytuację! 

-  Proponuję,  żebyśmy  to  sprawdzili  -  powiedział 

nadinspektor. 

Omar  Abdel-Atif  zagłębił  się  w  fotelu,  nie  będąc  w 

stanie  się  przeciwstawić  funkcjonariuszowi  Scotland 

Yardu.  Jednak  jeśli  było  miejsce,  gdzie  nie  chciałby  się 

udać, to była właśnie wioska Abu. 

Część  Elefantyny  zajmowała  nubijska  wioska  drze-

miąca  w  cieniu  palm.  Domy,  których  fasady  pomalowane 

były na żółto, żółtobrązowo, zielono lub niebiesko, dzieliły 

wąskie uliczki, w których królował dobroczynny cień. 

Abu, eskortowany przez dwóch umundurowanych po-

licjantów,  prowadził  obu  Brytyjczyków  i  komisarza  do 

rodzinnego  gniazda,  które  mieściło  się  w  kompleksie 

budynków.  Na  jednej  ze  ścian  widniał  niczym  komiks 

obraz  podróży  wielkiego  ojca  do  Mekki,  od  wyjazdu  Z 

Elefantyny, poprzez niezapomnianą podróż samolotem, aż 

po przybycie do świętego miejsca. 

-  Abu!  -  krzyknęła  starsza  kobieta  w  czerni,  ale  z 

odkrytą twarzą. - Co ci się stało? 

-  Nic  takiego,  babciu.  Prawda  w  końcu  zatriumfuje. 

Policja chciałaby porozmawiać z Mohamedem. 

-  Gra  w  piłkę  z  kolegami.  Wejdźcie  napić  się  zimnej 

wody. 

Dodsona 

zdumiało 

zachowanie 

komisarza 

Abdel-Atifa.  Chował  się  za  swoimi  ludźmi,  aby  nie 

zauważyła  go  starsza  pani,  która  pchnęła  pomalowane  na 

niebiesko  drzwi  i  wpuściła  gości  na  zacienione  podwórko. 

W rogu znajdowała się terakotowa “kapliczka", na której 

stal duży dzban zimnej wody. 

Usiedli  na  drewnianych  ławach,  a  babcia  uroczyście 

nalewała każdemu po trochę cennego płynu. 

Zobaczyła komisarza: 

- Omar! Co za głupstwo jeszcze popełnisz, aby wspiąć 

się wyżej w tej twojej przeklętej hierarchii? Dobrze wiesz, 

że Abu to porządny chłopak, absolutnie uczciwy! 

Jak  większość  mężczyzn  w  Egipcie,  komisarz  Ab-

del-Atif najbardziej obawiał się starych kobiet, które same 

stanowiły prawo i nie uznawały żadnej innej władzy. 

- To nieco skomplikowana sprawa i policja musi... 

-  Przestań  pleść  bzdury!  Musisz  dać  się  komuś  we 

znaki z powodu twojego awansu i wybrałeś Abu, ponieważ 

nie było nikogo innego pod ręką, a ten biedny chłopak nie 

może się bronić. To źle, bardzo źle, i cała wieś się zbuntuje, 

jeśli go natychmiast nie uwolnisz! 

Kobieta  już  miała  wybuchnąć  gniewem,  na  szczęście 

dla komisarza do domu wbiegł młody Mohamed. 

Na ręce miał nowy zegarek. 

- Wygraliśmy trzynaście do zera - oświadczył dumnie. 

Komisarz  usiłował  znów  zapanować  nad  sytuacją  i 

zażądał od młodego sportowca zeznania na temat tego, co 

robił Abu w dniu zbrodni. 

Mohamed  potwierdził  słowa  olbrzyma,  podobnie  jak 

babcia i dziesiątka innych członków rodziny, którzy stali na 

zewnątrz  domu,  domagając  się,  żeby  komisarz  dokładnie 

zapisał ich zeznania. 

-  Drogi  kolego  -  zauważył  Dodson  -  czy  wniosek  nie 

nasuwa się sam przez się? 

Omar Abdel-Atif usiłował jeszcze wyjść z honorem: 

- Nie wiem, co pan chce powiedzieć... 

-  Każdy  trybunał  uwolniłby  Abu.  Dłuższe  przetrzy-

mywanie go w areszcie może zaszkodzić pańskiej karierze. 

Egipcjanin musiał przyznać, że jego kolega ma rację. 

- Dobrze... Zajmę się formalnościami. Ale jeśli nie on, 

to  znaczy,  że  mordercą  jest  ktoś  inny!  I  kogo  ja 

zaaresztuję? 

 

ROZDZIAŁ XXIII 

 

Słońce  wschodziło  nad  świątynią  w  File,  królestwem 

wielkiej  czarodziejki 

Izydy. 

File,  którą 

francuski 

powieściopisarz  Pierre  Loti  nazwał  “perłą  Egiptu",  zaj-

mowała całą powierzchnię niewielkiej wyspy długości około 

czterystu i szerokości stu  trzydziestu metrów.  Tu  nie było 

miejsca  dla  świeckich.  Kapłani  starożytnego  Egiptu  czcili 

tu  “odległą  boginię",  wściekłą  lwicę  powracającą  z 

Dalekiego Południa, która dzięki obrzędom zmieniała się w 

łagodną i miłą kotkę. Na File królowały muzyka i miłość, w 

tym  niepowtarzalnym  miejscu  bogini  Izyda  odkrywała 

wiernym tajemnicę zmartwychwstania. 

Mimo że Dodson czuł się nieswojo w niewielkiej barce 

motorowej,  którą  jechał  na  wyspę  w  towarzystwie  lorda 

Percivala,  zapomniał  o  swoich  obawach,  zafascynowany 

pejzażem. 

W jednej chwili współczesny świat zniknął. Były tylko 

wznoszące się ku niebu pylony świątyni Izydy, sanktuarium 

położone na wodzie, z dala od ludzkich niegodziwości. 

Nadinspektor, z głową owiniętą białą chustą, wbity w 

przyciasny  kolonialny  garnitur,  cierpiał  na  chorobę 

morską.  Lord  Percival,  w  swoim  dziewiczo  białym  gar-

niturze  i  w  kapeluszu  z  szerokim  rondem,  otoczony 

wyrafinowanym  zapachem  lawendy,  w  skupieniu  kon-

templował File. 

Barka  dobiła  do  małego  pomostu.  Kapitan  pomógł 

Dodsonowi wstać i przejść wąską kładką na ląd. 

Lord Percival i Dodson pokonali współczesne schody, 

następnie arystokrata skierował się w lewo, aby pokazać 

Abd el-Mosul lekko się uśmiechnął. 

-  Jeden  z  moich  synów  chciał  go  zatrudnić  jako 

służącego w swoim domu w Luksorze. Abu za bardzo kocha 

Asuan,  aby  opuścić  to  miasto,  więc  odmówił.  Mój  syn 

potraktował  tę  odmowę  jako  zniewagę  i  podniósł  głos. 

Musiałem  interweniować,  żeby  go  uspokoić  i  wszystko 

wróciło do normy. Oto mój jedyny spór z Abu, który cieszy 

się  powszechnym  szacunkiem  i  wykonuje  dobrą  robotę  w 

Starej  Katarakcie.  Jest  zresztą  bardzo  ceniony  przez 

swoich zwierzchników i przez turystów. 

Fasada  pierwszego  pylonu  świątyni  Izydy  była  jed-

nocześnie elegancka i potężna. Wielkich rozmiarów bogini, 

przedstawiona  po  obu  stronach  bramy,  wydzielała 

magiczne  fluidy,  dzięki  którym  faraon  mógł  pokonać 

swoich  widzialnych  i  niewidzialnych  wrogów  i  został 

przyjęty do kręgu bóstw. 

- Co pan sądził o Howardzie Langtonie? - zapytał lord 

Perci val Abd el-Mosula. 

Egipcjanin przez dłuższą chwilę milczał. 

- To był człowiek z zewnątrz. Całkowicie z zewnątrz. 

ROZDZIAŁ XXIV 

 

Abd el-Mosul, lord Percival i Angus Dodson przekro-

czyli  bramę  świątyni  Izydy  i  weszli  na  wielki  dziedziniec 

zamknięty  drugim  pylonem,  przesuniętym  względem 

pierwszego.  Po  lewej  stronie  dziedzińca  znajdowało  się 

inammisi,  niewielkie  sanktuarium,  w  którym  świętowano 

narodziny  Horusa,  syna  zmartwychwstałego  Ozyrysa. 

Dzięki  swojej  mocy  i  znajomości  leków  Izyda  miała 

ochraniać  dziecko  przed  złymi  uczynkami  Setha,  aby 

mogło  dorosnąć  i  w  przyszłości  zostać  faraonem.  W  ten 

sposób wielka bogini walczyła ze złem i ciemnymi mocami. 

Abd el-Mosul zatrzymał się. 

-  W  moim  długim  życiu  poznałem  wielu  Europej-

czyków  -  zwierzył  się  -  egiptologów,  biznesmenów, 

podróżników,  wielkie  indywidualności,  krótko  mówiąc, 

ludzi  różnego  pokroju...  Ale  ten  Howard  Langton  miał 

dziwną  cechę:  był  na  wskroś  uczciwy.  Nie  trochę  uczciwy 

czy  uczciwy  okazyjnie  lub  tylko  w  pewnych  oko-

licznościach,  lub  z  obowiązku;  nie:  był  z  gruntu  czło-

wiekiem  uczciwym,  a  w  konsekwencji  dziwakiem.  Dzięki 

temu miał szansę stać się obiektem muzealnym. 

-  Dlaczego  jest  pan  tak  kategoryczny?  -  zapytał  lord 

Percival. 

-  Instynkt  starego  człowieka  można  porównać  do 

instynktu rybaka lub myśliwego - nigdy nie zawodzi. 

- Co pan jeszcze wie o Langtonie? - dopytywał się lord 

Percival. 

-  Już  nic więcej.  W  moim  wieku  człowiek szykuje  się 

na tamten świat i nie interesuje się już życiem innych. 

- Czy jego kolega Steven Faxmore pozostawał z nim w 

dobrych stosunkach? 

-  Trudne  pytanie.  Jak  mogę  oceniać  relacje  między 

dwoma  Brytyjczykami:  Anglikiem  i  Szkotem?  Według 

mojej  wiedzy  ta  odmienność  stworzyła  między  nimi 

przepaść szczególnie trudną do pokonania. 

- Przypuszczam, że poznał pan Faxmore'a? 

-  To  człowiek,  którego  wszędzie  pełno  i  który  wie  o 

Egipcie  mniej,  niż  mu  się  wydaje.  W  gruncie  rzeczy  nie 

interesuje  się  moim  krajem  i  goni  za  mrzonką,  która 

niewątpliwie nie ma wiele wspólnego z nauką. Faxmore to 

człowiek niebezpieczny, to jasne, nie wolno go lekceważyć, 

ale  połamie  sobie  zęby,  bo  ma  większą  ambicję  niż 

możliwości. 

- A jaka jest, pańskim zdaniem, ta ambicja? - zapytał 

Dodson. 

- Skąd miałbym wiedzieć? 

Abd el-Mosul przystanął przed wejściem do drugiego 

pylonu świątyni Izydy. 

Nadinspektor zauważył jego pomieszanie. 

- Nie chce pan zwiedzić sali kolumnowej? 

-  Nie,  panie  Dodson.  Niech  sobie  mówią,  że  chodzi 

tylko  o  stanowisko  archeologiczne  i  że  bogini  Izyda  nie 

żyje; ja w to nie wierzę i lękam się jej magii. Jestem dobrym 

muzułmaninem  i  chcę  nim  pozostać.  Wejście  do  takiej 

świątyni  jak  ta  jest  ryzykowne,  a  ja  unikam  ryzyka. 

Chodźmy do pawilonu Trajana, to cudowne miejsce. 

Trójka mężczyzn opuściła świątynię bogini i udała się 

w  kierunku  eleganckiego  pawilonu  z  czternastoma 

kolumnami,  zbudowanego  za  panowania  cesarza  rzym-

skiego Trajana dla barki bogini. 

- Wydaje się, że niemiecka egiptolog Domenica Strauss 

była  bardzo  związana  z  Howardem  Langtonem  - 

powiedział lord Percival. - Też pan tak uważa? 

- Nie znam jej - odpowiedział Abd el-Mosul. 

- Za to musi pan dobrze znać Albertine Abletout. 

Stary Egipcjanin podniósł wzrok ku niebu. 

-  Jest  jedyna  w  swoim  rodzaju,  inspektorze,  a  to  już 

dużo! Tak naprawdę o wiele za dużo dla innych. Jeśli chce 

pan  zaznać  trochę  ciszy  i  spokoju,  lepiej  się  do  niej  nie 

zbliżać. 

-  Jej  rodak,  Villabert  Glotoni,  wydaje  się  sympaty-

czniejszy. 

- Wszystko zależy od tego, co pan rozumie przez słowo 

“sympatyczny"... To osoba, której nie mam ochoty znać i z 

którą się nie widuję. 

Abd  el-Mosul  zaprowadził  Brytyjczyków  do  małej 

świątyni Hathor. To właśnie tam bogini była przyjmowana 

przez  muzyków  i  muzykantki,  którzy  łagodzili  jej  gniew 

grą na lirze i śpiewem. 

- Co pan sądzi o doktorze Alanie Qerry? - zapytał lord 

Percival. 

- Nic. Nie przyjeżdża do południowych prowincji. 

- Wyznam panu, że mnie on intryguje. 

- Czyżby podejrzewał go pan o... zbrodnię? 

-  Nie  mam  jeszcze żadnej  wyraźnej  wskazówki zmie-

rzającej w tym kierunku, ale jego rola w tej sprawie wciąż 

pozostaje zagadkowa. 

-  Jeśli  właściwie  postrzegam  pańską  determinację, 

milordzie, jestem przekonany, że uda się to panu rozwikłać. 

Z pewnością nie zniechęci się pan i nie pozostawi w cieniu 

tego, co powinno wyjść na światło dzienne. 

-  Czy  jest  pan  przyjacielem  inspektora  Ahmeda 

al-Fostata? 

Po raz pierwszy starzec okazał zirytowanie. 

-  Al-Fostat  uprawia  swój  zawód  tak,  jak go  rozumie. 

To jego sprawa, nie moja. 

- Czy mam rozumieć, że jego postępowanie wydaje się 

panu podejrzane? 

-  Powinien  pan  zrozumieć,  że  nie  jesteśmy  w  tym 

samym obozie i nie wchodzimy sobie w drogę. 

-  Przyszła  mi  do  głowy  pewna  myśl,  bez  wątpienia 

niedorzeczna - powiedział Szkot poufnym tonem. - Czy nie 

jest pan na tropie czegoś w rodzaju skarbu? 

Twarz Abd el-Mosula stężała. 

-  Wiem,  że  przeszłość  to  przeszłość  -  ciągnął  lord 

Percival  -  i  że  nielegalne  poszukiwania  stają  się  coraz 

rzadsze,  niemal  nie  istnieją.  Ale  przypuśćmy,  że  otrzy-

małby  pan  wiadomość  o  istnieniu  obiektów  archeologi-

cznych dużej wartości w  miejscu trudno dostępnym. Jaka 

byłaby pańska reakcja? 

-  Sam  pan  sobie  odpowiedział:  to  już  przeszłość  i  w 

żaden sposób mnie nie dotyczy. Robi się gorąco, a ja jestem 

już  stary.  Proszę  spokojnie  kontynuować  zwiedzanie 

świątyni na File. Ja pójdę odpocząć. 

 

ROZDZIAŁ XXV 

 

Komisarz  Abdel-Atif  wydawał  się  skrajnie  wyczer-

pany. To była jego dwunasta kawa po turecku od rana. 

- Widzieliście się z Abd el-Mosulem? 

-  Na  File,  jak  było  ustalone  -  odpowiedział  lord 

Percival. 

Egipcjanin był wyraźnie zaniepokojony. 

- Czy spotkanie przebiegło pomyślnie? 

- Dobrze się zaczęło, gorzej skończyło. 

- Chce pan powiedzieć... źle skończyło? 

-  Abd  el-Mosulowi  nie  podobało  się  moje  ostatnie 

pytanie - wyznał arystokrata. 

- O co go pan zapytał? 

- Czy nie wpadł na trop ukrytego skarbu.  

Komisarz zaniemówił. 

-  Ależ...  Ależ...  To  jedyny  temat,  którego  należało 

unikać! 

- Wprost przeciwnie, przyjacielu! Jak panu potwierdzi 

nadinspektor,  Abd  el-Mosul  ograniczał  się  do  mało 

konkretnych  rozważań,  a  o  niektórych  podejrzanych  za-

chował  bezpieczne  milczenie.  Pozostało  mi  tylko  jedno: 

sprowokować go. 

- I udało się panu? 

- Zobaczymy. 

- Abd el-Mosul zareaguje gwałtownie! 

-  A  moim  zdaniem  jego  pozycja  jest  słaba.  Odnoszę 

nawet wrażenie, że czuje się zagrożony naszymi pytaniami. 

Inaczej mówiąc, ma coś na sumieniu. 

Komisarz  opróżnił  filiżankę  kawy  i  bezwiednie  prze-

żuwał fusy. 

-  Nic  gorszego  nie  mogło  się  zdarzyć...  Abd  el-Mosul 

stoi na czele prawdziwej siatki i nie pozostanie bezczynny! 

Powinniście przestać się mu naprzykrzać. Tutaj jest górą. 

-  Proszę  wybaczyć  mój  upór,  ale  uważam,  że  mamy 

dobrą kartę. 

- Jaką? 

-  Abd  el-Mosul  zaniepokoił  się.  Myśli,  że  mamy 

informacje,  które  mogłyby  mu  zaszkodzić  i  będzie  musiał 

coś  zrobić,  żeby  się  ukryć.  W  jego  wieku  z  pewnością  nie 

chce mu się walczyć z policją. 

Egipcjanin odzyskał pewność siebie. 

- Co pan proponuje? 

-  W  miarę  możliwości  niech  pan  każe  śledzić  Abd 

el-Mosula i proszę mi powiedzieć, jeśli wyjedzie lub jeśli się 

będzie niecodziennie zachowywał. 

- To raczej ryzykowne... 

- Ma pan z pewnością kilku speców od śledzenia i kilku 

dobrze  rozstawionych  tajniaków.  Nie  ma  potrzeby 

zmieniać stałych dyspozycji, komisarzu, niech tylko będą w 

pogotowiu. 

Komisarz w odpowiedzi niewyraźnie mruknął. 

-  Chcielibyśmy  przesłuchać  doktora  Qerry  -  dorzucił 

lord Percival. 

-  O właśnie! Wszędzie go szukam! Wyszedł z hotelu i 

nie  ma  go  w  Kairze.  A  ponieważ  nie  mam  mu  nic 

konkretnego do zarzucenia, nie mogę rozesłać za nim listów 

gończych po całym kraju. 

-  Jest  jednak  w  kręgu  podejrzanych!  -  zaprotestował 

Dodson. - Powinien pan zrobić wszystko, żeby go odnaleźć. 

- Dobrze, dobrze... Zajmę się tym. A propos, kazałem 

uwolnić Abu. Od tej strony sprawa jest zamknięta. 

W  Starej  Katarakcie  prace  postępowały  w  umiarko-

wanym  tempie  mimo  ponaglających  próśb  biur  podróży, 

które  chciały  jak  najszybciej  wypuścić  falę  turystów 

pragnących zamieszkać w tym prestiżowym hotelu. 

Brytyjczycy zostali potraktowani szczególnie ciepło i z 

prawdziwą  satysfakcją  zobaczyli  Abu,  który  podszedł  do 

nich z tacą. 

- Dyrekcja prosi panów o przyjęcie szklaneczki praw-

dziwej szkockiej whisky. 

Morale Dodsona poszło w górę. 

-  Wasza  dostojność  -  powiedział  wysoki  Nubijczyk, 

pochylając  się  w  stronę  lorda  Percivala.  -  Chcę  panu 

podziękować  za  to,  że  się  pan  za  mną  wstawił.  Musi  pan 

wiedzieć, że jestem pańskim dozgonnym dłużnikiem. 

-  Czy  to  nie  największa  radość,  kiedy  się  patrzy,  jak 

prawda zwycięża? 

-  Poza  tym,  wasza  dostojność,  nie  dopuścił  pan  do 

gwałtownej śmierci. 

- O czym pan mówi? - zapytał zaintrygowany Dodson. 

-  Gdyby  nie  pańska  interwencja,  moja  babcia  naj-

prawdopodobniej zabiłaby komisarza Abdel-Atifa. 

- Czy może pan coś dla mnie zrobić, panie Abu? 

- Oby Bóg pozwolił mi panu pomóc, wasza dostojność. 

-  Szukamy  doktora  Alana  Qerry,  tego  dziwnego 

osobnika w czerni. Być może wrócił do Kairu, a być może 

jest jeszcze gdzieś tutaj. 

- Jeśli tak jest, będą panowie wkrótce wiedzieć.  

W  cieniu,  w  wygodnym  fotelu  ze  szklanką  whisky  w 

dłoni,  nadinspektor  rozkoszował  się  chwilą  rzadkiej 

przyjemności. 

Na  brzegu  Nilu  bawiły  się  dwa  psy.  Lord  Percival 

myślał o Abercrombiem. Przez telefon dowiedział się, że z 

powodu nieobecności pana pies padł ofiarą lekkiej depresji, 

którą  majordomus  leczył  podwójną  porcją  koziego  sera  i 

befsztyku oraz codzienną wizytą u lady  Ofelii. Jej słodycz 

łagodziła smutek czarnego psa. 

Czy  tu,  w  Asuanie,  można  sobie  wyobrazić  istnienie 

zbrodni?  Słońce,  Nil,  palmy  i  pustynia  utworzyły  raj  na 

ziemi, gdzie najbardziej zagubiona dusza mogłaby znaleźć 

odpoczynek. 

Któż  nie  miałby  ochoty  zostawić  tu  swoich  bagaży, 

marzyć  o  tysiącu  istnień  i  zwierzać się  bogom  i  boginiom, 

które,  mimo  zasłon  islamu,  pozostawały  obecne  w  sercu 

skał i w prądzie rzeki? 

- Czy mogę panu przeszkodzić, wasza dostojność? 

- Bardzo proszę, panie Abu. 

- Doktor Qerry nie opuścił Asuanu. 

- Gdzie się ukrył? 

-  W  miejscu  raczej  niezwykłym,  wasza  dostojność. 

Myślał  z  pewnością,  że  nikt  go  nie  zauważy,  ale  oczy  są 

wszędzie,  nawet  na  bezludnej  pustyni.  Jeśli  pan  chce, 

zaprowadzę pana. 

Wieczorną ciszę przerwał świst. Abu chwycił Szkota i 

pociągnął  do  tyłu,  ale  lord  poczuł  pieczenie  w  prawym 

przedramieniu. 

Strzała,  która  go  drasnęła,  zakończyła  lot  na  przy-

brzeżnym kamieniu. 

- Wasza dostojność, jest pan ranny? 

-  Lekko...  Myślę,  że  uratował  mi  pan  życie,  Abu. 

Przynajmniej... 

Lord  Percival  zabrał  strzałę:  czy  jej  grot  nie  został 

umoczony w truciźnie? 

 

ROZDZIAŁ XXVI 

 

Dodson chodził tam i z powrotem przed pokojem lorda 

Percivala.  Abu  stał  w  bezruchu  ze  skrzyżowanymi 

ramionami i oczami utkwionymi w jeden punkt. 

- Co tam robią ci lekarze! - złościł się nadinspektor. - 

Badają go już przeszło godzinę... I nadal żadnej diagnozy! 

W  głębi  duszy  Nubijczyk  zastanawiał  się,  czy  słynna 

brytyjska samokontrola nie była mitem. 

-  W  wypadku  zatrucia  -  ciągnął  Dodson  -  trzeba 

natychmiast  przewieźć  lorda  Percivala  do  szpitala  spe-

cjalistycznego.  Przecież  nie  możemy  mu  pozwolić  tak  po 

prostu umrzeć! 

Wreszcie drzwi do pokoju otworzyły się. 

Trzej  lekarze  wyszli  ze  skupionymi  twarzami  i,  roz-

mawiając, przepadli w korytarzu. 

Pojawił  się  lord  Percival.  Dodson  i  Abu  wstrzymali 

oddech. 

-  Diagnoza  jest  bezlitosna  -  powiedział.  -  Rękaw 

marynarki  rzeczywiście  został  rozdarty.  Co  zaś  się  tyczy 

reszty, mam tylko lekkie draśnięcie i ani śladu trucizny. 

- Trzeba jak najszybciej odnaleźć sprawcę - stwierdził 

Dodson. - Może ponowić atak. 

- Inszallah, i wszystko w swoim czasie, nadinspektorze. 

Mamy pilniejsze sprawy. 

Nadinspektor  tęsknił  za  brzegami  Nilu.  Panował  tam 

nieznośny  upał,  ale  lekki  wiatr  przynosił  brytyjskiemu 

turyście wyraźną ulgę. 

Tu,  na  pustyni,  wydawało  się,  że  skały  i  piach 

wzmagają  jeszcze  żar  słońca.  Abu  odwiózł  gości  jeepem, 

który, mimo iż można by było  uważać go za antyk, zdołał 

pokonać  wszelkie  przeszkody  na  egipskich  drogach,  od 

wybojów po nieoczekiwane pochyłości. 

Opuścili  Asuan  od  strony  południowej  i  wjechali  w 

dziwny pejzaż, na który składały się różnej wielkości bloki 

skalne  i  połacie  pustyni,  najwyraźniej  niechętne  wszelkiej 

obecności człowieka. Mimo  to  technika  i przemysł wydały 

walkę  tym  pustkowiom.  Słupy  wysokiego  napięcia  powoli 

opanowywały  królestwo  demonów  pustyni,  które,  według 

tutejszych bajarzy, prędzej czy później wezmą za to odwet. 

Jeep zatrzymał się. 

Dodson wysiadł z trudnością. 

- Jesteśmy w kopalni granitu należącej do faraonów - 

powiedział  Abu.  -  To  właśnie  stąd  pochodziły  bloki 

używane przy wznoszeniu ich gigantycznych budowli. 

-  Czy  długo  będziemy  musieli  iść?  -  zaniepokoił  się 

nadintendent. 

-  Nie  -  odpowiedział  Nubijczyk.  -  Doktor  Qerry  od 

dwóch  dni  ukrywa  się  w  szopie,  którą  widać  o  jakieś  sto 

metrów stąd. 

Trzej  mężczyźni  powoli  szli w  kierunku  baraku  skle-

conego z desek, którego drzwi byty zamknięte. 

-  Doktorze  Qerry  -  powiedział  spokojnie  Szkot  - 

chcemy z panem porozmawiać. 

Wewnątrz baraku  coś się poruszyło. Do  szpary  przy-

warło oko. 

-  Jestem  lord  Percival  Kilvanock,  a  to  nadinspektor 

Dodson. Czy może pan otworzyć drzwi?   

Zapytany ani drgnął. 

- Pozwoli pan, że ja się tym zajmę, wasza dostojność?  

Arystokrata skinął głową. 

Nubijski  siłacz  wyjął  z  zawiasów  drzwi  baraku  i  po-

łożył je na podłodze. 

Wewnątrz  siedział  skulony  niewysoki  mężczyzna 

ubrany  na  czarno,  zakrywający  twarz  rękami  w  rękawi-

czkach. 

- Wynoście się stąd, natychmiast! 

- Nie ma się pan czego obawiać, doktorze. 

- Co pan o tym wie? Ukrywam się, ponieważ grozi mi 

śmiertelne niebezpieczeństwo! 

- Wasza dostojność, czy życzy pan sobie, żebym wziął 

doktora i wsadził go do jeepa? 

-  Niech  ten  potwór  mnie  nie  dotyka!  -  ryknął  Alan 

Qerry. 

- Jeśli chce pan uniknąć jego interwencji - zasugerował 

lord Percival - powinien pan wstać i pójść z nami, żebyśmy 

mogli spokojnie porozmawiać. 

-  Mówię  wam,  że  ktoś  chce  mnie  zabić!  Jeśli  stąd 

wyjdę,  zastrzeli  mnie  strzelec  wyborowy  lub  fanatyk 

uzbrojony w  nóż  ugodzi mnie w  plecy.  Nie mam sobie  nic 

do zarzucenia i nie chcę być kolejną ofiarą! 

- Jest nas trzech, doktorze, i obronimy pana. Chodźmy 

do nie skończonego obelisku. Są tam już turyści, będziemy 

bezpieczni. 

- Zostaję tutaj i nie chcę z wami rozmawiać. 

-  Szkoda,  doktorze  Qerry,  ponieważ  komisarz 

Ab-del-Atif  wszędzie  pana  szuka  i  ma  zamiar  oskarżyć 

pana o dokonanie zabójstwa. 

Alan Qerry zerwał się na równe nogi. 

- Mnie? A to głupiec! 

Specjalista  od  mumii  miał  orli  nos,  wystające  kości 

policzkowe  i  bardzo  wąskie  wargi,  a  na  policzkach 

kilkudniowy zarost. 

Qerry uderzył się w pierś. 

-  Jestem  niewinny,  absolutnie  niewinny,  ale  wiem 

wszystko! A ponieważ wiem wszystko, zabiją mnie! 

Głos Alana Qerry byt równie dziwny, jak jego zacho-

wanie. Wysoki, to znów niski, nieustannie wznosił się i opa-

dał. 

-  Jesteśmy  tu,  aby  panu  pomóc  -  potwierdził  lord 

Percival. - Jeśli zgodzi się pan wyjaśnić swoje zachowanie i 

wskaże  mordercę  Howarda  Langtona,  wyjdzie  pan  z  tej 

historii bez szwanku. 

Alan  Qerry  patrzył  na  Szkota  spod  oka,  z  najwyższą 

nieufnością. 

- Może mi pan przysiąc? 

- Ma pan moje słowo, doktorze. 

- I nie wtrąci mnie pan do więzienia? 

- Nie ma o tym mowy. 

-  Czy  idąc  tutaj,  zauważyli  panowie  jakichś  podej-

rzanych osobników? 

- Nikogo. Nasz przyjaciel Abu doskonale zna okolicę i 

dzięki niemu zapewnimy panu ochronę. 

- Proszę podejść, milordzie. 

Doktor Qerry powiedział coś arystokracie na ucho. 

- Widziałem go w Starej Katarakcie... to Nubijczyk, a 

ja  nie  lubię  Nubijczyków.  To  kłamcy  i  gwałtownicy.  Boję 

się ich. Czy jest go pan pewien? 

-  Mamy  dowód,  że  Abu  nie  odegrał  żadnej  roli  w 

morderstwie Howarda Langtona. 

- Znaczący dowód? 

- Znaczący. 

Doktor Qerry zamyślił się. 

- Dobrze... Chciałbym panom wierzyć. Niech ten Abu 

idzie  przed  nami.  Pan  i  pański  kolega  będziecie  szli  po 

bokach. 

Tak zrobili. 

Dodson  zobaczył  niezwykłe  miejsce:  w  skale  tkwił 

uwięziony  gigantyczny  obelisk,  który  po  postawieniu 

mierzyłby  czterdzieści sześć  metrów wysokości  i  ważył  by 

nie mniej niż tysiąc dwieście ton. Byłby więc najwyższym, 

jaki  kiedykolwiek  wznieśli  starożytni  Egipcjanie,  ale 

pozostał  w  kopalni,  ponieważ  z  powodu  trzęsienia  ziemi 

pękł.  Budowniczowie  porzucili  więc  gigantyczny  kamień, 

martwy jeszcze przed narodzinami. 

Czwórka  mężczyzn  niewielkimi  schodami  wspięła  się 

na  obelisk  i  szła  po  kolosalnym  granitowym  cielsku 

dożywającym  wieczności  pod  słońcem  Asuanu.  Wyraźnie 

zdenerwowany doktor Qerry nie przestawał się rozglądać. 

-  Dlaczego  jest  pan  taki  niespokojny?  -  zapytał  lord 

Percival. 

-  Ponieważ  wiem  wszystko  o  morderstwie  Howarda 

Langtona. 

 

ROZDZIAŁ XXVII 

 

- Mówi pan poważnie, doktorze Qerry? - spytał Angus 

Dodson. 

-  Jestem  naukowcem,  nadinspektorze,  i  nie  mam 

zwyczaju mówić byle czego. Jeśli mówię, że wiem wszystko, 

to  dlatego,  że  tak  jest.  Również  dlatego  moje  życie  jest  w 

poważnym niebezpieczeństwie. 

-  Powinniśmy  usiąść  -  zaproponował  lord  Percival. 

Dodson  i  Qerry  usiedli  na  brzegu  obelisku  z  nogami 

wiszącymi  w  powietrzu.  Abu,  ze  skrzyżowanymi  ramio-

nami,  stał,  śledząc  wzrokiem  okolicę.  Arystokrata  zwrócił 

się do medyka: 

-  Doktorze  Qerry,  przypuszczam, że znał  pan  dobrze 

Howarda Langtona. 

-  Myli  się  pan!  Zetknąłem  się  z  nim  tylko  raz,  na 

oficjalnym  przyjęciu  w  Kairze,  tuż  po  jego  przybyciu  do 

Egiptu.  W  każdym  razie  nie  było  powodu,  żebyśmy  się 

spotykali,  ponieważ  każdy  z  nas  pracował  w  swojej 

dziedzinie,  a  nasza  działalność  w  żaden  sposób  się  nie 

pokrywała. 

- Czy Langton był naukowcem wysokiej klasy? 

-  Został  mianowany  na  stanowisko  dyrektora,  to 

wszystko, co wiem. 

- Kto panu powiedział, że został zamordowany?  

Na twarzy Alana Qerry malowało się zdziwienie. 

-  Ależ... to przecież jasne! Stanął na czele brytyjskich 

archeologów  w  Egipcie  i  zniknął!  A  więc  został 

zamordowany. 

- Z jakiego powodu, doktorze? 

- Ponieważ wszyscy go nienawidzili. 

- Czy określenie “wszyscy" obejmuje Abd el-Mosula? 

-  Nie...  On  nie  jest  egiptologiem,  lecz  potomkiem 

rabusiów.  Sam  pewnie  uczestniczył  w  kilku  niewielkich 

kradzieżach,  ale  już  dawno  tego  zaniechał  i  cieszy  się 

spokojną starością. “Wszyscy" oznacza egiptologów! 

- Również Stevena Faxmore'a? 

-  Faxmore  chciał  położyć  łapę  na  wszystkich  wyko-

paliskach!  Zamierzał  opanować  cały  Egipt,  a  tu  nagle 

przyjeżdża  Langton!  Nietrudno  wyciągnąć  wniosek. 

Przedtem  jego  śmiertelnym  wrogiem  była  Francuzka 

Abletout. Przez lata prowadzili cichą wojnę, nie cofając się 

przed  ciosami  poniżej  pasa.  Ponieważ  specjalnością 

Faxmore'a  jest  wiedzieć  wszystko  o  wszystkich,  wyko-

rzystuje  najmniejsze  potknięcia.  Ale  Francuzka  nie  ustą-

piła mu piędzi ziemi i aż do tej pory był to w pewnym sensie 

mecz remisowy. Każde z nich zajęło określoną pozycję i w 

końcu  zadowolili  się  obroną  swoich  terenów.  Przyjazd 

Langtona  całkowicie  odmienił  sytuację.  Korzystniejsze 

było  zjednoczenie  niż  walka,  oraz  połączenie  sił, 

przynajmniej  na  jakiś  czas,  aby  wyeliminować  nie-

bezpiecznego przeciwnika. 

-  Pan mnie zadziwia, doktorze; pani Abletout wydaje 

się osobą miłą i uprzejmą. 

-  Ona  miła i  uprzejma?  Widać, że pan  jej  dobrze  nie 

zna.  To  najgorsza  zaraza.  Ile  karier  zdusiła,  ile  powołań 

złamała,  ile  cudzych  odkryć  wpisała  na  swój  rachunek! 

Najokrutniejsza  tygrysica  dobrze  by  zrobiła,  uciekając 

przed  nią.  Nieszczęsny  Langton  nie  miał  czasu,  by 

uświadomić sobie grożące mu niebezpieczeństwo. 

-  Langton miał przynajmniej sojuszniczkę, Domenikę 

Strauss. 

-  Nienawidzę  jej!  Dlaczego  interesuje  się  mumiami? 

Powinna  ograniczyć  się  tylko  do  swojej  specjalizacji, 

zamiast  mieszać  się  do  cudzych  spraw!  Ona  wcale  nie 

kochała Langtona, zajmowała ją jedynie własna kariera. 

A  kiedy  poproszono  ją  o  pomoc,  aby  ostatecznie 

pozbyć  się  intruza,  zrobiła  to  bez  najmniejszych 

skrupułów. 

-  Jeśli  dobrze  rozumiem  -  przerwał  Angus  Dodson  - 

stawia  pan  tezę  o  spisku  zawiązanym  przeciwko 

Howardowi Langtonowi. 

-  To  oczywiste,  nadinspektorze!  A wśród  spiskowców 

był  również  Villabert  Glotoni,  ten  Francuz,  na  pozór 

lekkomyślny,  którego  niekompetencja  rzuca  się  w  oczy,  a 

który jest jednocześnie kolekcjonerem broni. 

- Jaką broń zbiera najchętniej? 

-  Afrykańskie  sztylety  i  zatrute  strzały.  Ale  nic 

panowie u niego nie znajdą. Zaraz po morderstwie sprzedał 

wszystko na bazarze. W wypadku rewizji będzie czysty jak 

śnieg. 

- Skąd pan wie o istnieniu tej kolekcji? 

-  Pokazał  mi  ją!  Tylko  dla  mnie  zarezerwował  ten 

przywilej,  wiedząc,  że  jestem  człowiekiem  dyskretnym  i 

małomównym.  Ale  zostało  popełnione  morderstwo...  więc 

nie mogę milczeć. 

- Mimo to - zauważył lord Percival - Glotoni nie miał 

powodu, by bać się Howarda Langtona. 

- Proszę w to nie wierzyć! Chodziły słuchy, że Langton 

miał zamiar zaprowadzić porządek na wszystkich terenach 

wykopaliskowych  i  usunąć  nierobów  i  parszywe  owce... 

Zasłona  dymna  otaczająca  Glotoniego  zostałaby  wkrótce 

rozwiana! Inni także mieli pójść do odstrzału, na przykład 

inspektor do spraw starożytności Ahmed al-Fostat. 

- Co pan mu zarzuca? 

-  W  ogóle  nie  zna  się  na  egiptologii  i  kupił  swoje 

stanowisko, aby móc prowadzić działalność przynoszącą o 

wiele  większe  korzyści  niż  nadzorowanie  terenów 

wykopaliskowych.  Mam  na  myśli  kradzież.  Raz  o  mały 

włos  złapano  by  go  za  rękę,  ale  przekupił  sędziów  i  nie 

został  skazany.  Oczywiście  robi  to  nadal,  tyle  że  stara  się 

kraść  przedmioty  drobne,  za  to  dużej  wartości.  Ponieważ 

al-Fostat  jest  wystarczająco  zręczny,  aby  nie  zostawiać 

śladów, działa zupełnie bezkarnie. 

-  Wszystkie  te  osoby  zebrały  się  wówczas  w  Starej 

Katarakcie, aby zadecydować o usunięciu Howarda Lang-

tona? 

- To właśnie odkryłem, milordzie, i dlatego chcą mnie 

teraz usunąć, żebym milczał! 

- No to przegrali - ocenił Dodson - ponieważ miał pan 

czas, aby nas o tym poinformować. 

Zdawszy sobie nagle sprawę z tej nowej sytuacji, Alan 

Qerry podrapał się w ucho. 

- I... będziecie interweniować? 

-  Oczywiście.  Dlatego  jest  pan  teraz  poza  zasięgiem 

wrogów. 

- Ach tak... 

-  Dlaczego  był  pan  w  Starej  Katarakcie  w  dniu 

morderstwa, doktorze Qerry? 

-  Czysty  przypadek...  Lepiej  by  było,  gdybym  się 

znalazł gdzie indziej! 

-  Otóż  nie,  ponieważ  pańska  obecność  pozwoli  nam 

ująć sprawcę. 

-  Patrząc  na  to z tego punktu  widzenia...  Wracam  do 

Kairu. Czekają na mnie moje mumie. 

 

ROZDZIAŁ XXVIII 

 

“Zwyciężczyni",  “matka  świata":  taki  był  Kair,  któ-

rego widok oszołomił Angusa Dodsona. To oczywiste, że w 

godzinach szczytu w londyńskim City panował ruch, ale w 

porównaniu  z  rwącym  potokiem  poruszającym  niemal 

bezustannie  sercem  stolicy  współczesnego  Egiptu  była  to 

tylko spokojna rzeka. 

Samodzielna  jazda  byłaby  szaleństwem.  Jedyne  roz-

wiązanie to zdanie się na taksówkarza, z nadzieją, że jego 

samochód  będzie  wyposażony  w  hamulce.  Ponieważ  do 

narodowych  sportów  należało  wpadanie  na  pieszych 

usiłujących  pokonać  potok  samochodów,  niektórzy  kie-

rowcy  upodobali  sobie  pedał  gazu.  Rollsy  i  mercedesy 

mieszały  się  z  ledwo  identyfikowalnymi  przedmiotami 

jeżdżącymi,  a  to  bogato  ozdobionymi  talizmanami  i 

amuletami, a to pozbawionymi jednych lub dwojga drzwi, a 

nawet dźwigni zmiany biegów. 

Autobusy 

były 

oczywiście 

niedostępne 

dla 

Europejczyka.  Po  pierwsze,  nie  umiałby  zgadnąć,  dokąd 

jadą, po drugie zaś, nie był dość zręczny, by doczepić się do 

ludzi oblepiających szczelnie wypełniony po brzegi pojazd i 

uczepionych wszystkiego, co tylko wystawało na zewnątrz. 

Kiedy  jakiś  kairski  autobus  wpadał  do  Nilu,  liczba 

ofiar była znaczna. 

Nadinspektor zamknął oczy. 

Taksówka o włos minęła osła ciągnącego wózek siana, 

na którym siedziało dziesięcioro rozbawionych dzieciaków. 

Lord Percival zwrócił się do kierowcy: 

-  Powiedz  mi,  przyjacielu,  czy  jest  pan  pewien,  że 

dobrze pan jedzie? 

-  Jedziemy,  profesorze,  jedziemy.  Ale  nie  trzeba  się 

spieszyć. 

-  Jeśli  chce  pan  dostać  przyzwoity  napiwek,  lepiej 

niech  pan  zawróci,  pojedzie  wzdłuż  brzegu  w  kierunku 

Muzeum  Egipskiego,  a  następnie  skręci  w  ulicę 

Champolliona. Tam wskażę panu dalszą drogę. 

Kierowca  taksówki  nie  odważył  się  już  więcej  dys-

kutować.  Po  raz  pierwszy  trafił  na  turystę,  który  tak 

znakomicie orientował się w egipskiej stolicy. 

Kiedy  taksówka  zwolniła,  Dodson  otworzył  oczy  i 

zobaczył  barwny  korowód  zachwycających  dziewcząt 

ubranych po europejsku, zakwefionych kobiet, mężczyzn w 

dżellabach  lub  wyrafinowanych  strojach,  biegających 

podrostków, obnośnych sprzedawców, którzy proponowali 

herbatę i krokiety warzywne. 

Pęknięta rura kanalizacyjna spowodowała monstrual-

ny  korek.  Taksówkarz  ominął  go,  jadąc  po  chodniku, 

potem  pod  prąd  i  przejeżdżając  na  czerwonym  świetle, 

które nigdy nie zmieniało się na zielone. 

Samochód zahamował, wbijając się kołami w chodnik. 

-  Proszę  bardzo,  profesorze.  Może  pan  być  ze  mnie 

zadowolony. 

Lord  Percival  hojnie  zapłacił  za  kurs  i  poprosił 

kierowcę,  żeby  na  nich  zaczekał.  Wydawało  się,  że  silnik 

samochodu pociągnie do wieczora. 

Przed wejściem do budynku Szkot podniósł głowę. 

- Na co pan patrzy? - zapytał nadinspektor. 

- Są w Kairze domy zwane nagłą śmiercią. Pierwotny 

projekt  przewidywał  trzy  lub  cztery  kondygnacje,  a  kon-

strukcja  liczy  ponad  dziesięć.  Byle trzęsienie ziemi, a  cały 

budynek wali się jak domek z kart. Ten jest wystarczająco 

stary, żeby trzymać się jeszcze jakiś czas. 

W progu stał starszy strażnik. 

- Pan prezes kogoś szuka? 

- Pana Mohameda Rashida. 

Strażnik  dyskretnie  wyciągnął  rękę  i  lord  Percival 

wsunął do niej banknot wartości jednego funta egipskiego. 

-  Drugie  piętro,  drzwi  na  prawo.  Proszę  nie  jechać 

windą, często się psuje. 

Zielona  farba  łuszczyła  się  ze  ścian.  Arystokrata 

zadzwonił  do  drzwi  z  wizytówką  “Mohamed  Rashid, 

dyrektor". 

Otworzył  młody  mężczyzna  w  białej  koszuli,  pod 

krawatem. 

- Pokój wam. 

-  Pokój  panu  i  miłosierdzie  Allaha  i  jego  błogosła-

wieństwo - odpowiedział lord Percival. - Czy pan dyrektor 

przyjmuje? 

- Zobaczę. Proszę usiąść i poczekać.  

Rozpoczęła  się  próba  sił.  Oczekiwanie  mogło  trwać 

pięć minut, ale także pięć godzin. 

-  To  może  być  niepotrzebne  -  prorokował  pesymi-

stycznie  Dodson.  -  Zastanawiam  się,  czy  nie  zrobilibyśmy 

lepiej,  gdybyśmy  przycisnęli  tego  doktora  Qerry,  który 

wydaje się dość niezrównoważony umysłowo. 

-  Chyba  że  jest  znakomitym  aktorem.  Młody 

mężczyzna znów się pojawił. 

- Pan dyrektor pyta, czy ma pan wizytówkę. 

-  Oczywiście  -  odpowiedział  lord  Percival,  podając 

gęsto zapisany kartonik. 

Pół  minuty  później  drzwi  biura  stały  przed  nimi 

otworem.  Arystokrata  nie  zdradził  Dodsonowi,  że  wybrał 

wizytówkę,  którą  pokazywał  rzadko,  ponieważ  wypisane 

były  na  niej  imiona  jego  wszystkich  szlacheckich 

przodków. 

Mohamed  Rashid  był  człowiekiem  szczęśliwym,  pro-

miennym  i  łakomym.  Ważył  sto  dziesięć  kilogramów  i 

przepadał za wybornymi, niestety nieco tłustymi ciastkami. 

-  Jestem  nadzwyczaj  szczęśliwy,  że  mogę  gościć  tak 

wybitne osobistości. 

- Cały zaszczyt po naszej stronie - powiedział Szkot. - 

Pańska sława wykracza poza granice pańskiego kraju. 

- Naprawdę?  

- Firma, która nas zatrudnia, uważa pana za jednego z 

najbardziej  błyskotliwych  egipskich  przemysłowców...  ale 

nie  pochwala  pańskiej  współpracy  ze  Scottish  Brewer,  z 

którym bezpośrednio konkurujemy. 

- Ach... To niezręczna sytuacja. 

-  Bardzo  niezręczna,  przyznaję,  ale  nie  tracimy  na-

dziei,  że  wejdziemy  na  rynek  egipski....  Należałoby  tylko 

unieważnić  stare  kontrakty  i  zobaczyć,  jak  moglibyśmy 

sporządzić nowy plan z pańskim udziałem. 

- Nie mam nic przeciwko temu - powiedział Egipcjanin 

-  ale  jestem  związany  z  doradcą  technicznym,  z  którym 

Scottish  Brewer  współpracuje  bliżej  niż  z  innymi.  A  nie 

będzie łatwo obejść jego zgodę... 

-  Możemy  próbować  go  przekonać,  bez  pańskiego 

udziału oczywiście. Jeśli się nam nie uda, będzie pan nadal 

pracować  z  naszym  konkurentem.  Jeśli  zaś  się  powiedzie, 

podniesiemy w sposób istotny pańskie wynagrodzenie. 

Oczy dyrektora rozbłysły. 

- To dobrze... bardzo dobrze. Mój doradca techniczny 

nazywa się Andrew Johnson i mieszka przy Sharia el-Din. 

 

ROZDZIAŁ XXIX 

 

Znalezienie  Sharia  el-Din  nie  było  łatwe.  Z  powodu 

ciągłego  i  gwałtownego  wzrostu  liczby  ludności  żaden 

kairczyk nie znał już wszystkich ulic w mieście. 

Na  szczęście  taksówkarz  znał  byłego  strażnika  bu-

dynku.  Dla  jego  kuzyna,  właściciela  kawiarni,  stolica  nie 

miała sekretów. 

Rozmawiali  długo  przy  wybornej  herbacie  miętowej, 

ale konkluzja była jasna i ostateczna: Sharia el-Din to nowa 

uliczka  na  przedmieściu,  gdzie  niedawno  pobudowano 

bloki. 

Mimo  dość  dokładnych  wskazówek  kierowca  wielo-

krotnie się gubił, zanim w  końcu trafił  na właściwą  grupę 

budynków. 

Żaden  blok  nie  był  skończony.  Wokół  betonowych 

fasad  wznosiły  się  drewniane  rusztowania  i  nikt  nie 

wiedział,  kiedy  robotnicy  znów  zabiorą się  do  pracy.  Aby 

uniknąć opłat za ukończenie budowy, inwestorom opłacało 

się raczej pozostawić niektóre budynki w obecnym stanie. 

- Jeśli trzeba pukać do drzwi każdego mieszkania, nie 

wyjdziemy stąd przed miesiącem! - stwierdził Dodson. 

- Potrzebujemy informatorów. 

Lord Percival podszedł do zamiatacza przesuwającego