PROLOG

– Allison jest moją córką! – Spencer Rand wypuścił list z ręki, wyjrzał na patio i z

fascynacją wpatrzył się w dziewczynkę, którą aŜ do tej chwili uwaŜał za córkę swojej siostry.

Allison siedziała w wielkim drewnianym fotelu ogrodowym, w którym jej drobna postać

wydawała się jeszcze mniejsza, i czytała ksiąŜkę. Na jej nosku opierały się okulary w

drucianej oprawie.

– Twoją... i Pattie Cornell. – Stojący po drugiej stronie pokoju przy ścianie wyłoŜonej

dębową boazerią Peyton Rand nie spuszczał wzroku z twarzy młodszego brata.

Spence uświadomił sobie, Ŝe nigdy nie zwracał większej uwagi na swą siostrzenicę. W

ciągu ostatnich trzynastu lat widział ją zaledwie kilka razy. Zastanawiał się, czy gdyby

wcześniej przyjrzał się jej uwaŜniej, odkryłby to, co teraz wyraźnie rzuciło mu się w oczy?

Drobne ciało Allison, okryte workowatą sukienką, nosiło juŜ w sobie zapowiedź

kobiecości. Z pewnością gdy dorośnie, odziedziczy po matce zaokrągloną figurę. Ale twarz

miała podobną do niego. Identyczne rysy, jedynie trochę delikatniejsze. Ten sam wyraz

zamglonych szaroniebieskich oczu i pełne, szerokie usta. Brązowe włosy o rdzawym odcieniu

sięgały dziewczynce aŜ do pasa, splecione w gruby warkocz.

– Od jak dawna o tym wiedziałeś? – zapytał Spence. – Czy cała nasza cholerna rodzinka

była tego świadoma?

Ty... Valerie... ojciec? – Czy to moŜliwe, Ŝe przez tyle lat był ślepy? Jak mógł patrzeć na

Allison i nie dostrzegać odbicia własnej twarzy?

– Przysięgam, Ŝe nie miałem o niczym pojęcia – odrzekł Peyton. – Dowiedziałem się

dopiero wtedy, gdy Valerie i Edward poprosili mnie, Ŝebym przygotował nową wersję ich

testamentu. Byłem zdziwiony, gdy wyznaczyli cię na opiekuna Allison. Zdziwiony, to zresztą

mało powiedziane.

– Kiedy to było? Od jak dawna wiedziałeś? – Spence powtórzył pytanie.

– Od trzech lat.

Spence poczuł zalew emocji – gniewu, bólu, lęku i szoku, połączonych z niemal

zapomnianymi wspomnieniami pierwszej miłości. W jego wyobraźni pojawiły się wizje

gorących, pełnych namiętności spotkań z dziewczyną, której nie widział od ponad czternastu

lat.

Pamiętał wyraźnie kaŜde słowo listu swej siostry i popatrzył w oczy starszego brata,

oczekując odpowiedzi na pytania, które zaczęły się formować w jego umyśle. Pragnął, by

Peyton zaprzeczył słowom Valerie. Nie chciał być ojcem. Nie wyobraŜał sobie, Ŝe mógłby

sobie poradzić z odpowiedzialnością rodzicielstwa. W Ŝyciu, jakie wybrał, nie było miejsca

na dziecko. Był samotnikiem, poszukiwaczem przygód, męŜczyzną, który uwielbiał Ŝyć

intensywnie, wiecznie w pogoni za nowymi, podniecającymi wraŜeniami.

– Co ja mam z nią zrobić, Peyt? Jestem ostatnim człowiekiem na ziemi, jakiego

ktokolwiek mógłby sobie wybrać na ojca, a szczególnie taka delikatna dziewczynka jak

Allison.

– Czy to znaczy, Ŝe jej nie chcesz?

Spence poczuł wyrzuty sumienia. Kim się okaŜe, jeśli nie zechce własnego dziecka?

Człowiekiem, który zdaje sobie sprawę, Ŝe temu dziecku lepiej będzie bez niego,

odpowiedział sobie. Nie było z niego Ŝadnego poŜytku w związkach z innymi ludźmi.

Wszystkim, którzy go kochali, zadawał tylko mnóstwo niepotrzebnego cierpienia. Jego

własna matka zmarła, dając mu Ŝycie, i od tamtej pory zawsze był czarną owcą w rodzinie.

Nigdy do niej nie pasował.

– Co ja wiem o wychowywaniu dzieci? Za kilka miesięcy Allison skończy czternaście lat.

Dziewczynka w tym wieku potrzebuje w swoim Ŝyciu kobiety. Matki!

– Zgadzam się – powiedział Peyton. – Ale prawdziwa matka Allison jest przekonana, Ŝe

jej dziecko zmarło trzynaście lat temu. Pattie Cornell nie ma pojęcia o tym, Ŝe jej córka Ŝyje.

– Tak, dzięki staremu. To był naprawdę manipulator, jakich mało! Ale nawet jeśli

nienawidził mnie za to, Ŝe przez całe Ŝycie czuł wyłącznie rozczarowanie z mojego powodu,

jak mógł zrobić coś takiego Pattie? Ta dziewczyna nigdy w Ŝyciu nikogo nie skrzywdziła!

– Senator zawsze uwaŜał, Ŝe wie, co jest dla wszystkich najlepsze, a szczególnie dla jego

własnej rodziny. Nie interesowała go Pattie Comell, tylko jego wnuczka.

– Jestem w stanie prześledzić tok jego myślenia... chorego, pokrętnego rozumowania.

Miał córkę, która urodziła martwe dziecko. Jego nieudany syn wyjechał z miasta i zostawił

córkę gosposi w ciąŜy. Doskonałe rozwiązanie – wystarczy przekonać albo przekupić lekarza

i parę innych osób z personelu szpitala, by zamienili noworodki, powiedzieć Pattie, Ŝe jej

dziecko zmarło, a potem podarować zdrową córeczkę Pattie własnej córce.

Spence poczuł narastający gniew. Jego stosunki z apodyktycznym ojcem nigdy nie

układały się dobrze. Zawsze czuł niechęć do tego człowieka, który wszystkim narzucał swoją

wolę, ale teraz ta niechęć przeszła w nienawiść. Zacisnął dłonie w pięści i postąpił krok do

przodu. Peyton nawet nie mrugnął okiem, gdy brat zbliŜył się do niego.

miało, jeśli ma ci to poprawić samopoczucie – powiedział. – Ojciec nie Ŝyje od ośmiu

lat. MoŜesz uderzyć mnie. Ale wiesz, Ŝe ci oddam.

Spence rozluźnił pięści i zakrył twarz dłońmi, pocierając skronie czubkami palców. Rany

boskie, jak to się mogło stać?

– Kiedy masz zamiar powiedzieć o wszystkim Pattie?

– Nie mam takiego zamiaru. – Peyton podszedł do barku w gabinecie swego zmarłego

szwagra i wyjął butelkę szkockiej. – Masz ochotę się napić?

Spence potrząsnął głową.

– Co to znaczy, Ŝe nie masz zamiaru jej o tym powiedzieć?

– Nie moją rolą jest informować Pattie Cornell, Ŝe dziecko, o którym myślała, Ŝe zmarło

przed trzynastu laty, Ŝyje i ma się dobrze.

Peyt, przecieŜ wiesz, Ŝe trzeba jej o tym powiedzieć. Koniecznie. Ty to zrób.

– Ja?

– Tak, ty. W końcu to z tobą była w ciąŜy i ty ją zostawiłeś.

Peyton nalał sobie sporą porcję whisky.

Nic miałem pojęcia, Ŝe była w ciąŜy. – Spence przesunął palcami po brązowych włosach

sięgających ramion. – Poza tym prosiłem ją. Ŝeby pojechała ze mną. ale nie chciała zostawić

swojej rodziny. Byłem zły, Ŝe wybrała swoją matkę i siostrę, a nie mnie. Zrozumiałem,

dlaczego tak zdecydowała, dopiero po wielu latach.

– Pattie nadal mieszka w Marshallton – rzekł Peyton.

– MoŜesz wrócić do starego domu i zabrać Allison ze sobą.

– Jeśli Pattie nadal jest taka, jaką ją pamiętam, na pewno zechce wziąć Allison. – Trybiki

w umyśle Spence’a kręciły się z oszałamiającą szybkością. Nie miał pojęcia, jak się zabrać do

wychowywania nastolatki, a szczególnie nieśmiałej, dobrze ułoŜonej intelektualistki, jaką

była Allison Wilson. Do diabła, jakim sposobem dziecko tak wraŜliwe, ciche i łagodne mogło

zostać poczęte przez niego i Pattie? Obydwoje w młodości byli buntownikami. Oczywiście

wiele wyjaśniał wpływ Valerie. Siostra Spence’a, najstarsza z rodzeństwa Randów, była

pruderyjną snobką opętaną manią wyŜszości.

– Allison bardzo wiele przeszła przez tych ostatnich kilka tygodni, od śmierci Valerie i

Edwarda – rzekł Peyton.

– Jednego dnia miała rodziców, następnego straciła obydwoje naraz.

– Nie będzie łatwo uporządkować ten bałagan, prawda, Peyt? – Spence znów spojrzał

przez okno na swą siostrzenicę. Nie, nie siostrzenicę – córkę. Taka mała myszka. Taka cicha.

Zastanawiał się, czy kiedykolwiek w Ŝyciu zaznała trochę prawdziwej radości.

– Nie widziałem jeszcze równie nieśmiałego dziecka. Co ta Valerie z nią zrobiła? Ani ja,

ani Pattie nigdy w Ŝyciu nie wiedzieliśmy, co to nieśmiałość.

– Valerie wychowywała Allison tak, jak babcia Rand wychowywała ją samą. – Peyt

uśmiechnął się. – Pamiętasz?

– Och, BoŜe! Biedne dziecko. – Spence natychmiast poczuł więź z dziewczynką. Nigdy z

własnej woli nie zgodziłby się na to, by skazać swą córkę na zimne, surowe traktowanie,

którego doświadczył on sam, Valerie i Peyton. Ich babcia, Caldonia Marshall Rand, przy

pomocy ojca wychowywała dzieci tak, by znały przysługujące im miejsce w społeczeństwie i

doceniały przywilej bycia ostatnimi potomkami znakomitej rodziny Randów. Spence zaś

zbuntował się, złamał serce babki i rozgniewał ojca.

– Nie zazdroszczę ci, braciszku – stwierdził Peyton. – Przez całe Ŝycie uciekałeś od

odpowiedzialności, a tu nagle spada na ciebie taki obowiązek!

– Allison powinna być z Pattie. nie ze mną.

Spence pomyślał, Ŝe musi znaleźć jakiś sposób, by wynagrodzić im obydwu, Pattie i

Allison, tę okropną krzywdę, jaką wyrządził im jego ojciec. Nie miał zamiaru rujnować Ŝycia

córki, wychowując ją samemu. Nie, ta dziewczynka nie powinna być wychowywana precz

kogoś takiego jak on. Potrzebowała więcej świeŜego powietrza, słońca i opieki Pattie Cornell.

– Będę musiał to wszystko odpowiednio przygotować – mruknął. – Allison i Pattie

najpierw powinny się poznać, zanim powiem im prawdę.

Dobry pomysł.

– Tak. MoŜe w końcu to wszystko się jakoś ułoŜy. Pattie weźmie Allison. Będzie

wspaniałą matką. Kto by się oparł jej energii? Mogę nawet odwiedzać Allison co jakiś czas,

wysyłać jej prezenty i tak dalej. Mogę jej pokazać świat... gdy skończy dwadzieścia lat.

Zdaje się. Ŝe wszystko juŜ sobie dokładnie obmyśliłeś, braciszku.

– Jeszcze nic do końca, ale postaram się. – Spence poczuł przemoŜną ulgę i uśmiechnął

się! MoŜe bycie ojcem nie okaŜe się takie straszne, jeśli uda mu się pełnić tę rolę na

odległość. Czy moŜna skrzywdzić własną córkę, przebywając o tysiące kilometrów od niej?

Rozwiązanie całego problemu leŜało w rękach Pattie Comell.

Pattie. Nigdy jej nie zapomniał. Choć w ciągu czternastu lat przez jego Ŝycie przewinęło

się sporo kobiet, o wiele bardziej doświadczonych niŜ Pattie, to ona była jego pierwszą

miłością. A właściwie jedyną miłością. Gdy ją poznał, była bardzo młoda, niedoświadczona,

niepokorna i pełna namiętności. śadna kobieta od tamtego czasu nie kochała go tak jak Pattie.

Pogrzebał wspomnienia o niej w najgłębszych zakamarkach umysłu i nie spodziewał się,

by ich ścieŜki jeszcze kiedyś miały się przeciąć. Ale los zakpił sobie z niego, przedstawiając

mu Ŝywy dowód ich dawnej miłości. Spence wiedział, Ŝe nie ma wyboru. Musi zabrać Allison

do Marshallton w Tennessee – do domu, do matki.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Słyszałaś, Ŝe Spence Rand wrócił do miasta? – zapytała Sherry Daily.

Serce Pattie Cornell przestało bić na ułamek sekundy, a po chwili zaczęło walić jak

oszalałe.

– Hej, dziewczyno, usnęłaś? – Sherry pomachała dłonią przed twarzą swej

pracodawczyni. – Słyszałaś, co powiedziałam? Spencer Rand wrócił do Clairmont. Ma zamiar

tu zamieszkać razem ze swoją siostrzenicą.

– Siostrzenicą? – powtórzyła Pattie drŜącym głosem i zajęła się przekładaniem

segregatorów na biurku, by ukryć zdenerwowanie.

Pamiętasz Valerie Rand? Starszą siostrę Peytona i Spencera? Wyszła za mąŜ za jakiegoś

lekarza i przeprowadziła się do Corinth. Obydwoje zginęli w katastrofie samolotu mniej

więcej miesiąc temu.

Kto... kto ci powiedział, Ŝe Spencer Rand wraca do Marshallton? – Spence wyjechał

przed czternastu laty i nigdy nie odwiedzał rodzinnych stron. Pattie wiedziała na pewno, Ŝe

nie pisał ani nie dzwonił.

Słyszałam od Myrtle Mac, ale wszyscy juŜ o tym mówią. Clairmont stało zamknięte od

mierci senatora Randa, więc to będzie wielkie wydarzenie w mieście, gdy ktoś z rodziny

znów się tam pojawi. – Sherry napełniła kubek kawą z ekspresu. – Czy masz coś przeciwko

temu, Ŝe zrobię sobie teraz przerwę na lunch? Nie ma duŜego ruchu. Nic jeszcze dzisiaj nie

sprzedałyśmy.

– Czy jesteś pewna, Ŝe Myrtle mówiła właśnie o Spencerze?

– Oczywiście, Ŝe tak. Myrtle powiedziała, Ŝe jego siostrzenica od przyszłego miesiąca ma

zacząć chodzić do naszej szkoły, a Spencer zamieszka tutaj jako jej opiekun.

– W takim razie jestem pewna, Ŝe chodzi o Peytona Randa. śaden sędzia będący przy

zdrowych zmysłach nie powierzyłby opieki nad dzieckiem komuś takiemu jak Spencer. –

ChociaŜ Pattie nie widziała Spence’a od czternastu lat i nie miała od niego Ŝadnych

wiadomości, wiedziała o nim więcej, niŜ było jej to potrzebne do szczęścia. W ciągu ostatnich

kilku lat jego sensacyjne powieści przygodowe stały się bestsellerami w całym kraju.

– Nie chodzi o Peytona – upierała się Sherry. – Myrtle wyraźnie mówiła o Spencerze.

Zdaje się. Ŝe ona jest jakąś daleką kuzynką Randów, tak?

– Jej siostra wyszła za Marshalla, a Randowie i Marshallowie są ze sobą spokrewnieni.

Przed czternastu laty siostrzenica Myrtle. Leah Marshall, daleka kuzynka Peytona i

Spencera, okazała się jedyną osobą w mieście, która odwaŜyła się dać pracę

niewykształconej, niezamęŜnej nastolatce w ciąŜy. Pattie nie lubiła myśleć o nieprzyjemnych

wydarzeniach, szczególnie o tych minionych. Tego, co juŜ się stało albo zostało powiedziane,

nie moŜna było odwrócić. Po bolesnych doświadczeniach nauczyła się Ŝyć dniem dzisiejszym

– zapomnieć o przeszłości i nie martwić się zbyt wiele o przyszłość.

– Wszyscy wiedzą, Ŝe Peyton Rand nie wyjedzie z Jackson. Jest tam wziętym prawnikiem

i podobno ma zamiar się zaręczyć.

Za drzwiami prowadzącymi z zaplecza do sklepu meblowego rozległy się szybkie kroki.

Obie kobiety odwróciły się i zobaczyły J.J. Cartera, który biegł między sofami i kanapami,

trzymając pod pachą piłkę futbolową. W chwili gdy na niego spojrzały, podskoczył wysoko i

bez wysiłku przerzucił długie nogi nad drewnianym stolikiem do kawy.

– Ten chłopak ma tyle energii, Ŝe mógłby nią obdzielić dwunastu nastolatków. – Sherry

odstawiła kubek na biurko. – ZałoŜę się, Ŝe wydajesz wszystkie pieniądze na jedzenie dla

niego. Z dnia na dzień robi się coraz większy.

Pattie spojrzała na swego pasierba z uśmiechem. Sherry miała rację: szesnastoletni J.J.

miał juŜ metr osiemdziesiąt cztery wzrostu. Był zapalonym futbolistą i posiadał tyle energii,

e wystarczyłoby, Ŝeby zniszczyć cały kwartał domów lub doprowadzić druŜynę Raidersów z

liceum w Marshallton do zdobycia mistrzostwa stanu.

– Gdzie nasz lunch? – zapytała. – JuŜ po drugiej. Umieram z głodu.

J.J. rzucił na biurko brązową papierową torbę. Po pokoju rozniósł się zapach dymu

hikorowego i ostrego sosu.

– Przepraszam, Ŝe tak długo czekałyście, ale Leigh była dzisiaj w pracy i pogadałem z nią

chwilę.

– Chyba raczej poflirtowałeś. – Sherry wyjęła z torby dwie duŜe kanapki z mięsem

upieczonym na ruszcie i podała jedną Pattie. – Słowo daję, J. J., jesteś niebezpieczny dla

kobiet, a szczególnie dla tych poniŜej dwudziestego roku Ŝycia.

– Nic nie poradzę na to, Ŝe jestem taki czarujący – odrzekł J.J. z szelmowskim

uśmiechem, który tak bardzo przypominał uśmiech Freda. Pattie popatrzyła na niego z

czułością. Wysoki, chudy chłopak niezmiernie przypominał swego ojca, którego kochała i

straciła nagle przed rokiem.

J.J. opadł na obrotowy fotel za biurkiem i oparł nogi na wysuniętej szufladzie.

– Jakiś facet w „Pieczonym Prosiaku” pytał o ciebie.

– J.J. zmarszczył jasne brwi i spojrzał na Pattie z ukosa.

– Wyglądało na to, Ŝe bardzo się tobą interesuje.

Serce Pattie znowu zaczęło bić szybciej, a na policzkach pojawił się rumieniec o ton

ciemniejszy od róŜu.

– Kto... kto o mnie pytał?

– Nazywa się Spencer Rand. – J.J. rozerwał torebkę chrupek ziemniaczanych. –

Wypytywał Leigh, w jakich godzinach sklep jest otwarty i od jak dawna jesteś jego

właścicielką.

– Rozmawiałeś z nim?

– Tak. Powiedziałem mu, Ŝe jestem twoim dzieckiem. No, coś w tym rodzaju. A on

mówił, Ŝe jesteście starymi przyjaciółmi i Ŝe chętnie by się z tobą zobaczył.

I co mu odpowiedziałeś?

– śe moŜe tu zajrzeć, bo w soboty sklep jest otwarty do szóstej – odrzekł J.J. z pełnymi

ustami.

– Czy powiedział... Czy powiedział, Ŝe przyjdzie? – Pattie spojrzała na swoją kanapkę i

poczuła, Ŝe zupełnie nie jest głodna.

– Tak. Kazał ci powtórzyć, Ŝe przyjdzie tu, gdy on i jego siostrzenica skończą jeść. – J.J.

sięgnął za fotel do chłodziarki, wyciągnął dwie puszki coli i podał jedną Pattie. – Ludzie, jaka

ta jego siostrzenica jest dziwna. Ubrana była w sukienkę. WyobraŜacie sobie? Sierpień,

sobota po południu, a ta ubrana, jakby się wybierała do kościoła!

– To w stylu starej pani Rand. prawda? – zaśmiała się Sherry, potrząsając głową. – Przez

całe Ŝycie miała obsesję na punkcie dobrych manier. A Valerie była taka sama. Największa

snobka w mieście. UwaŜała się za kogoś lepszego od innych.

– Ja ich nie pamiętam. – J.J. pociągnął spory łyk coli i otarł usta wierzchem dłoni. –

Słyszałem o senatorze Randzie, no i wszyscy wiedzą, kto to jest Peyton. Tato zawsze

powtarzał, Ŝe stary Peyt któregoś dnia zostanie gubernatorem Tennessee.

– Nasza Pattie i Spencer Rand byli w sobie kiedyś zakochani – oznajmiła Sherry,

przełykając ostatni kęs kanapki. – Wszyscy myśleli, Ŝe wezmą ślub.

– Czy to prawda, Pattie? – zaciekawił się J.J. – I co się stało?

– Nic się nie stało. Spence po prostu pewnego dnia wyjechał z miasta.

– Rzeczywiście miałaś zamiar wyjść za niego? – dopytywał się J.J. ze szczerą

niewinnością dziecka, które nie ma pojęcia, jak bolesne są jego pytania.

Pattie nieświadomie przyłoŜyła dłoń do piersi i zacisnęła palce na guziku czerwonej

bluzki, wyczuwając dotykiem dwa złote pierścionki wiszące na długim łańcuszku –

pierścionek zaręczynowy, który dostała od Spencera, i drugi, malutki, którego jej mała

córeczka nigdy nie miała okazji nosić. Nie potrafiła rozdzielić tych dwóch pierścionków,

takjak nie potrafiła oddzielić wspomnień o dziecku od tych o jego ojcu.

– Obydwoje byliśmy wtedy bardzo młodzi. To było dawno temu. Nie widziałam Spence’a

od czternastu lat.

– Ale to ciekawe, Ŝe moja przybrana matka chodziła ze Spencerem Randem. Leigh

powiedziała mi. Ŝe to on pisze te ksiąŜki, o których wszyscy mówią od kilku lat. – J.J. zajrzał

przez otwarte drzwi do wnętrza sklepu. – Zdaje się, Ŝe stary Pritchett znowu przyszedł

popatrzeć na kanapę.

– Chyba pójdę i zobaczę, czy uda mi się coś sprzedać – odezwała się Sherry.

Partie szybko połoŜyła rękę na jej ramieniu.

– Zostań tu i skończ jeść. Ja właściwie nie jestem wcale głodna. Zajmę się nim.

Corbin Pritchett naleŜał do ludzi, którzy lubią chodzić po sklepach i oglądać róŜne rzeczy,

choć przewaŜnie nic nie kupują, ale Pattie była zadowolona, Ŝe ma pretekst, by uciec przed

pytaniami J.J. i wspomnieniami Sherry.

Pan Pritchett na jej widok skinął głową.

– Nie potrzebuję pomocy, Pattie. Chcę tylko popatrzeć.

– Patrz, na co tylko chcesz, Corbin. Jeśli będziesz czegoś potrzebował, zawołaj mnie –

odrzekła i podeszła do podwójnych oszklonych drzwi, które wychodziły na Vine Street.

„Pieczony Prosiak” znajdował się zaledwie o przecznicę dalej. Pattie wyglądała na ulicę i

zastanawiała się, czy Spence Rand rzeczywiście ma zamiar tu wstąpić.

Wyciągnęła łańcuszek spod bluzki i gdy przyglądała się trzymanym w dłoni

pierścionkom, napłynęły do niej wspomnienia. Dlaczego właściwie nie pozbyła się tych

pierścionków? Nie pokazywała ich nikomu oprócz Freda. Jemu jednemu wyjaśniła, dlaczego

nosi je na sercu, a on to zrozumiał. BoŜe. jak tęskniła za Fredem. Gdyby tu był, nie czułaby

lęku przed spotkaniem ze Spence’em. Ale straciła go, podobnie jak wszystkich, których w

yciu kochała. Fred nie mógł jej teraz obronić. Nikt oprócz niej samej nie mógł jej obronić

przed Spence’em Randem.

Spence patrzył na Allison, która właśnie kończyła jeść frytki. Siedziała sztywno na

krześle, trzymając lewą rękę na kolanach. KaŜdy jej ruch był powolny i kontrolowany. Miał

wraŜenie, Ŝe widzi swoją siostrę Valerie.

Tydzień juŜ minął od chwili, gdy Spence dowiedział się, Ŝe Allison jest jego córką, i w

ciągu tego czasu wielokrotnie zastanawiał się, co by zrobił czternaście lat temu, gdyby

wiedział, Ŝe Pattie jest w ciąŜy. Wówczas przede wszystkim zdecydowany był wyjechać z

Marshallton i wyrwać się spod kurateli ojca, który usiłował Ŝelazną ręką kierować jego

yciem. Spence poprosił Pattie, by wyjechała razem z nim, i wiedział, Ŝe ona takŜe tego

chciała. Nie była to jednak odpowiednia chwila. Okoliczności sprzysięgły się przeciwko nim.

On nie mógł zostać, a ona nie mogła zostawić swojej matki i młodszej siostry.

Zastanawiał się, czy Pattie juŜ wtedy zorientowała się, Ŝe jest w ciąŜy, ale nawet jeśli tak

było, nic mu nie powiedziała. BoŜe, gdyby tylko wiedział, na pewno jakoś zebrałby się na

odwagę, Ŝeby porozmawiać z ojcem. OŜeniłby się z Pattie Cornell i dał dziecku swoje

nazwisko.

Przez ostatni tydzień nieustannie przyglądał się Allison. Było coś niezwykle

fascynującego w świadomości, Ŝe ta mała, delikatna dziewczynka jest jego córką. Spence

nigdy nie pragnął mieć dzieci. Nie myślał o ojcostwie od czasu, gdy wiele lat temu

rozmawiali z Pattie o małŜeństwie i załoŜeniu rodziny. Był zbyt zajęty podróŜami i

przygodami, wszystko chciał zobaczyć i wszystkiego doświadczyć. Niewiele było rzeczy,

których smaku nie zaznałby w ciągu ostatnich czternastu lat. Lubił mieszkać sam i szukał

towarzystwa jedynie wtedy, gdy miał na nie ochotę, a wówczas to on dyktował warunki.

Udało mu się osiągnąć przyzwoite dochody dzięki pisaniu ksiąŜek o męŜczyznach, jakich

spotykał w swoich podróŜach i z którymi się przyjaźnił, o ludziach podobnych do niego pod

względem umysłowości i temperamentu.

Ale tak się złoŜyło, iŜ miał córkę i nie potrafił się pozbyć wraŜenia, Ŝe jest jej potrzebny.

– To było bardzo dobre, wujku Spencerze – powiedziała Allison. Przechyliła głowę na

bok i z uśmiechem spojrzała na niego szaroniebieskimi oczami, niezwykle podobnymi do

jego oczu. Spence poczuł ucisk w Ŝołądku. Dopiero w tej chwili zauwaŜył, Ŝe ruchy

dziewczynki, sposób, w jaki przechylała głowę na bok, uśmiech, ton głosu przypominały mu

Pattie.

– Wujku Spencerze, czy coś się stało?

– Co? Och nie, kochanie, po prostu się zamyśliłem.

– O czym myślałeś?

– O pewnej dziewczynie, którą kiedyś znałem. Poznasz ją i na pewno polubisz. – Nie był

pewien, czy mądrze robi, zabierając Allison ze sobą do sklepu Pattie, ale uwaŜał, Ŝe im

szybciej Pattie pozna Allison, tym wcześniej będzie mógł jej powiedzieć prawdę. Gdy Pattie

dowie się, Ŝe jej córka Ŝyje, na pewno zechce się nią zaopiekować.

– Czy ona mieszka tutaj, w Marshallton?

– Tak. Słyszałaś, jak pytałem o nią kelnerkę, a potem tego chłopca, który powiedział, Ŝe

jest jej pasierbem.

– J.J. Carter. – Allison zarumieniła się. Było jej z tym bardzo do twarzy.

Właśnie – uśmiechnął się Spencer. Jego nieśmiałej córce spodobał się J.J. To świadczyło

o tym, Ŝe pomimo sztywnych manier Allison jest normalną trzynastolatką. Potrzebuje tylko

matki takiej jak Pattie, która by ją nauczyła, jak być kobietą. – Jego macocha. Pattie Cornell,

jest moją dawną przyjaciółką. Przyszło mi do głowy, Ŝe moglibyśmy wpaść do niej na chwilę.

– Mówił, Ŝe mają sklep z meblami, prawda. – Allison zamyśliła się. – Przypuszczam, Ŝe

to ktoś, kogo warto poznać. Kobieta interesu i tak dalej. Jeśli ty się z nią przyjaźniłeś, to na

pewno pochodzi z dobrej rodziny. Mama zawsze zwracała na to wielką uwagę. Mówiła, Ŝe

nie mogę nawiązywać znajomości z byle kim.

Spence jęknął w duchu. Jego siostra usiłowała uczynić z Allison dokładną kopię siebie

samej.

– Posłuchaj, kochanie, twoja ma... moja siostra hołdowała wielu staroświeckim

zasadom... Takim, które... powiedzmy, z którymi ja niezupełnie się zgadzam. – Jak mógł

przekazać Allison swoje poglądy, nie oczerniając przy tym Valerie? – Nie sądzę, by ludzi

naleŜało osądzać po tym, kim byli ich rodzice i dziadkowie albo w jakich okolicznościach

przyszli na świat.

– Naprawdę? – Oczy Allison rozszerzyły się ze zdumienia.

– Naprawdę. – Spence przywołał kelnerkę, atrakcyjną nastolatkę. Słyszał wcześniej, Ŝe

ma na imię Leigh. – Masz ochotę na deser? MoŜe ciasto z polewą czekoladową?

– Och, chyba nie powinnam. Słodycze są przeznaczone na szczególne okazje i nie naleŜy

sobie pobłaŜać zbyt często.

Tym razem Spence nie potrafił się powstrzymać od głośnego jęku. Uświadomił sobie, Ŝe

będzie musiał się wiele natrudzić, by przestawić myślenie tego dziecka na nowe tory. Na

pewno gdzieś w głębi pod tą maską dobrze wychowanej panienki istnieje coś z natury jego i

Pattie. jakaś Ŝywiołowość i spontaniczność.

– Ale to jest szczególna okazja – powiedział. – Obydwoje zaczynamy zupełnie nowe

ycie, więc myślę, Ŝe naleŜy nam się deser. Uśmiechnął się do kelnerki, która odpowiedziała

mu tym samym. – Dwa ciastka czekoladowe.

Gdy kelnerka odeszła, Allison pochyliła się nad blatem stolika i szepnęła:

– Lubię czekoladę, ale... skoro świętujemy, to czy... czy mogłabym dostać ciasto

truskawkowe? To moje ulubione.

Spence poczuł, Ŝe niespodziewanie napływają do niego nie chciane wspomnienia –

rozchylone róŜowe usta i białe zęby gryzące dojrzałą, czerwoną truskawkę. Pattie uwielbiała

truskawki. Przypomniał sobie ciepłą letnią noc, gdy urządzili sobie piknik nad rzeką i długo

kochali się przy świetle księŜyca. Karmił wtedy Pattie truskawkami.

– Czy coś się stało, wujku Spence? Czy to było niegrzecznie prosić o inny deser? Jeśli

tak, bardzo mi przykro. Nie chciałam...

– Cicho, Allison. – Spence zawołał kelnerkę i zmienił zamówienie, po czym sięgnął ręką

ponad stołem i ujął zaciśniętą piąstkę dziewczynki w swe duŜe dłonie. – Kochanie, nie

zrobiłaś niczego złego. Jestem twoim wujkiem Spence’em, nie Edwardem ani Valerie. Przy

mnie nie musisz się nieustannie obawiać, Ŝe powiesz albo zrobisz coś niewłaściwego. Chcę,

byś się nauczyła myśleć samodzielnie. Rozumiesz, co mówię?

Na twarzy dziewczynki odbiło się zmieszanie, a do oczu napłynęły łzy.

Jesteś zupełnie inny niŜ mama i tato. Jak myślisz, dlaczego wybrali ciebie na mojego

opiekuna, a nie wujka Peytona?

No właśnie, dlaczego! Spence pomyślał, Ŝe na pewno wielu ludzi zadaje sobie to samo

pytanie. Gdyby jego siostry trzy lata temu nie ogarnęły wyrzuty sumienia, nigdy by nie

zmieniła testamentu i nie napisała do niego tego listu. A on nigdy by się nie dowiedział, Ŝe ma

dziecko.

Czy wolałabyś mieszkać z wujkiem Peytonem niŜ ze mną?

– Nie, chyba nie. – Allison otarła łzę z policzka. – Po prostu znam go lepiej niŜ ciebie.

Przez ten ostatni tydzień, odkąd przyjechałeś do Corinth, byłeś dla mnie bardzo miły. Tylko...

po prostu za duŜo zmieniło się w moim Ŝyciu. Straciłam mamę i tatę, musiałam zostawić

szkołę oraz przyjaciół i przyjechać tutaj.

Spence mocno uścisnął dłoń Allison, pragnąc przekazać jej swą miłość i zrozumienie.

– To zajmie trochę czasu, kochanie, ale zorganizujemy ci zupełnie nowe Ŝycie. Obiecuję.

Będę się tobą opiekował i dopilnuję, Ŝeby juŜ nikt cię nie skrzywdził.

Choć Allison próbowała powstrzymać płacz, łzy nadal powoli i równomiernie spływały

po jej policzkach.

– Jesteś bardzo miły, wujku.

Spence poczuł, Ŝe coś go ściska w gardle. Nikt nigdy tak go nie nazywał. Przez całe Ŝycie

ludzie uŜywali wobec niego najrozmaitszych określeń, nie zawsze pochlebnych, ale ta mała

dziewczynka jako pierwsza uznała go za miłego człowieka. Dobry BoŜe, co ma zrobić, Ŝeby

jej nie zawieść?

Zanim skończyli deser, Allison rozchmurzyła się. Spence zabawiał ją opowieściami o

swym dzieciństwie. Opowiedział jej, jak kiedyś zdenerwował się na Valerie, zakradł się do jej

pokoju i poobcinał wszystkie rękawy sukienek lalek. Babka była przeraŜona, ale ojciec uznał

to za zwykły chłopięcy wybryk. Był to jeden z ostatnich wybryków, jaki uszedł mu na sucho.

Spence miał wtedy pięć lat.

– Czy moŜemy juŜ wyjść? – zapytał, sięgając po portfel.

Wyjął dwadzieścia dolarów, podał je kasjerce i zauwaŜył zagięty róg fotografii, wystający

z kieszonki za kartami kredytowymi. Wyciągnął zdjęcie do połowy i przyjrzał mu się. Do

diabła, dlaczego nigdy tego nie wyrzucił? Nie miał pojęcia, po co to trzyma. Wsunął

fotografię głębiej do kieszonki, wziął resztę i objął ramieniem swoją córkę.

– Chodź, Allie, pójdziemy odwiedzić moją dawną przyjaciółkę.

Pattie nie mogła się skupić na obliczeniach i wciąŜ uderzała w niewłaściwe klawisze

kalkulatora. Przez ostatnią godzinę nie była w stanie oderwać myśli od Spence’a. Czy

naprawdę miał zamiar tu zajrzeć? A jeśli tak, to dlaczego? Co prawda ich poŜegnanie nie było

rozstaniem wrogów, lecz kochanków o złamanych sercach, ale we wszystkich jej

wspomnieniach dotyczących Spencera szczęście mieszało się z bólem. Zawsze, gdy

przypominała sobie uniesienia pierwszej miłości, przychodziło jej na myśl takŜe cierpienie,

które musiała znieść podczas ciąŜy, a potem rozpacz po utracie dziecka.

– Skończyłem urządzać wystawę w lewym oknie – zawołał J.J., stając za progiem i

ocierając pot z twarzy pomarańczową ścierką.

– Dzięki. MoŜe ten komplet do sypialni przyciągnie czyjąś uwagę. Naprawdę przydałoby

się, Ŝeby ktoś coś wreszcie kupił. – Pattie rzuciła ołówek na biurko i odsunęła krzesło.

– MoŜe Sherry coś sprzeda. Jakaś para na górze ogląda łóŜko wodne – odrzekł J.J.,

wpychając szmatę do tylnej kieszeni dŜinsów. – Chodź, obejrzyj nową wystawę.

Pattie poszła za swym pasierbem w stronę wejścia do sklepu. Ktoś otworzył drzwi.

Poczuła powiew wilgotnego, ciepłego powietrza. Zerknęła na męŜczyznę i dziewczynkę,

którzy właśnie weszli, i serce zabiło jej gwałtownie w piersi. Nie była na to przygotowana.

BoŜe, nie była gotowa na to, by znów ujrzeć Spencera Randa.

– Proszę wejść – powiedział J.J.

Pattie wzięła głęboki oddech, modląc się w duchu, by na jej twarzy nie odbiła się

szalejąca w duszy niepewność, i spojrzała prosto w szaroniebieskie oczy swego pierwszego

kochanka. Dobry BoŜe! Chłopiec, którego znała, wyrósł na niesłychanie przystojnego

męŜczyznę. Spence Rand miał najszersze ramiona, najdłuŜsze nogi i najwęŜsze biodra na

wiecie.

– Cześć, Pattie. – Spence postąpił krok do przodu, nie odrywając wzroku od jej twarzy.

– Cześć, Spence – odrzekła, zdumiona, Ŝe jej głos brzmi tak spokojnie.

– Dawno się nie widzieliśmy.

– Ponad czternaście lat. – Równie dobrze mogła powiedzieć: czternaście lat, cztery

miesiące i dwanaście dni. Choć ze wszystkich sił starała się o nim zapomnieć, serce nigdy jej

na to nie pozwoliło. Wiedziała, Ŝe do śmierci nie zapomni dnia, gdy po raz ostatni widziała

Spence’a. W tydzień później odkryła, Ŝe jest w ciąŜy.

– Przez cały ten czas mieszkałaś w Marshallton. – Pomyślał, Ŝe Pattie jest jeszcze

piękniejsza niŜ w jego wspomnieniach. Dojrzałość słuŜyła jej. Wyglądała równie atrakcyjnie i

kusząco, jak w wieku osiemnastu lat, a moŜe nawet bardziej. ZauwaŜył, Ŝe jej długie włosy

były o ton jaśniejsze niŜ kiedyś. Kilka cięŜkich kosmyków wymknęło się z węzła na czubku

głowy. Niemal czuł dotyk tych kosmyków na swej nagiej piersi.

– Nigdy się stąd nie wyprowadziłam. – Przez pierwsze dwa czy trzy lata miała nadzieję,

e Spence po nią wróci. Nigdy się tego nie doczekała. – Ale słyszałam, Ŝe ty kilkakrotnie

objechałeś dokoła cały świat. Chyba o takim właśnie Ŝyciu zawsze marzyłeś.

– Masz ochotę na colę? – wtrącił J.J., zwracając się do Allison.

Dziewczynka pochyliła głowę i zerknęła na niego spod długich, ciemnych rzęs.

– Nie, dziękuję.

Spence nagle przypomniał sobie, po co w ogóle wrócił do tego miasta i znienawidzonego

domu rodzinnego.

– Allison, skarbie, podejdź tutaj. – Wziął ją za rękę i przyciągnął do siebie. – Pattie,

chciałbym, Ŝebyś poznała Allison Wilson. – Nie potrafił się przemóc, by powiedzieć „moją

siostrzenicę” czy „córkę Valerie”. Z pewnością jednak nie mógł oznajmić wprost: „To jest

twoja córka, ta dziewczynka, o której myślałaś, Ŝe nie Ŝyje, dziecko, które mój ojciec ukradł

tobie i dał mojej siostrze”.

Pattie z uśmiechem wyciągnęła rękę.

– Miło mi cię poznać, Allison. Pamiętam twoją matkę. Była... prawdziwą damą.

– Mnie takŜe miło jest panią poznać – Allison patrzyła na nią szeroko otwartymi oczami,

z głową lekko przechyloną na bok. – Pani... pani jest bardzo ładna – dodała i zaczerwieniła się

gwałtownie, zakrywając usta dłońmi.

– Dziękuję za komplement. – Pattie przyglądała się dziewczynce uwaŜnie. J.J. miał rację.

Allison wyglądała na skrępowaną i nieśmiałą, a jej strój rzeczywiście był zbyt wyszukany na

upalne sierpniowe popołudnie. Za tymi okropnymi okularami kryły się piękne oczy, zupełnie

takie same, jak oczy jej wujka. Pattie poczuła mrowienie w całym ciele. Siostrzenica

Spence’a była bardzo do niego podobna. Córka Valerie zdecydowanie wdała się w rodzinę

Randów.

– Powiedziałam to bezmyślnie – tłumaczyła się Allison. – Mamie by się to nie podobało.

– Opracowujemy właśnie nowy regulamin zachowania – zaśmiał się Spence, przenosząc

wzrok z Allison na Pattie. – Moje poglądy zawsze róŜniły się od poglądów Valerie i Allie nie

jest teraz pewna, czego od niej oczekuję, a czego nie.

– Rozumiem. – Pattie poczuła współczucie dla dziewczynki. Wyraźnie było widać, Ŝe

wychowując dziecko, Valerie kontynuowała tradycję Randów, przeciwko której Spence

zawsze się buntował.

– Pewnie chcielibyście porozmawiać o dawnych czasach – powiedział J.J. – Chodź, Allie,

pokaŜę ci nasz sklep. MoŜe znajdziesz tu coś, co zechcesz kupić.

Allison spojrzała pytająco na wuja. Spence skinął głową.

– Idź, kochanie. Poszukaj jakiegoś telewizora. W tym mauzoleum mamy tylko jeden

czarnobiały, który stoi w pokoju gosposi.

– A czy mogę poszukać takiego z duŜym ekranem? – zapytała dziewczynka z

oŜywieniem. – Kąty, moja przyjaciółka z Corinth, miała taki. Był cudowny.

– Proszę cię bardzo. – Spence uznał, Ŝe obrał właściwą taktykę. Allie juŜ zaczynała się

rozluźniać. Jeszcze kilka tygodni i będzie zupełnie innym dzieckiem. Obydwoje z Pattie

pomogą swej córce stać się normalną nastolatką, która umie cieszyć się Ŝyciem.

– Bardzo miła dziewczynka – stwierdziła Pattie.

– Valerie ją stłamsiła. Złość mnie ogarnia na myśl o tym, co ta mała musiała znosić przez

całe Ŝycie.

– Naprawdę jesteś jej opiekunem?

– Tak. Nie mieści się w głowie, prawda? – Spence zaśmiał się, patrząc w ciemnobrązowe

oczy Pattie. W ciągu ostatnich czternastu lat często widział te oczy w snach. Pattie nigdy nie

potrafiła ukrywać uczuć. Teraz takŜe dostrzegał, Ŝe jego obecność w sklepie wytrąca ją z

równowagi.

– Dlaczego przywiozłeś ją tutaj, do swojego starego domu? Nie znosiłeś tego miejsca.

– To był pomysł Peyta, Ŝebym znów zamieszkał w Clairmont.

– I naprawdę zgodziłeś się na coś, co wymyślił ktoś z twojej rodziny? – zapytała Pattie z

niedowierzaniem. Ze wszystkich sił pragnęła dotknąć jego długich, brązowych włosów i

sprawdzić, czy są równie gęste i miękkie jak kiedyś. Gdy wyjeŜdŜał z miasta przed czternastu

laty, miał włosy jaśniejsze i krótką fryzurę. Teraz sięgały ramion, wskazując wyraźnie, Ŝe

Spence Rand jest nonkonformistą, buntownikiem i rogatą duszą.

– Potrzebuję pomocy w wychowaniu Allie. Nie mam najmniejszego pojęcia o

rodzicielskich obowiązkach. – Zerknął na nią badawczo, próbując wyczuć jej nastawienie.

– Miałem nadzieję, Ŝe ktoś z dawnych przyjaciół pomoŜe mi... Udzieli kilku wskazówek.

– Czy masz na myśli mnie?

– No cóŜ, zaliczasz się do starych przyjaciół i... i wychowujesz nastolatka, więc...

Pattie spontanicznie wybuchnęła gardłowym śmiechem. Nie mogła uwierzyć, Ŝe Spence

uznał ją za odpowiednią osobę do udzielania rad w sprawie wychowywania dziecka.

– Pełnię rolę matki wobec J.J. dopiero od niedawna. Byłam zaręczona z jego ojcem i rok

temu mieliśmy wziąć ślub, ale Fred... dostał zawału serca.

– Przykro mi. Pattie. Ale sądząc z zachowania się J.J., dobrze sobie z nim radzisz. –

PrzecieŜ nie mogła odmówić mu pomocy. W końcu Allison była takŜe jej dzieckiem!

– Poza tym zawsze miałaś instynkt macierzyński. Pamiętam, jak rozmawialiśmy o tym, Ŝe

będziemy mieli dzieci i...

Urwał, widząc wyraz jej twarzy, i zaczął od nowa.

– Allie i ja mamy zamiar tu zamieszkać, przynajmniej na jakiś czas, i chciałbym,

ebyśmy znów się zaprzyjaźnili i abyś poznała bliŜej naszą... moją... Allison. Twoja przyjaźń

byłaby dla niej wielkim oparciem. Potrzebuje opieki prawdziwej kobiety, która by ją

nauczyła, jak cieszyć się Ŝyciem.

– I uwaŜasz, Ŝe ja mogę być dla niej pozytywnym wzorem?

– Pattie, nigdy nie znałem kobiety tak pełnej radości Ŝycia jak ty. Spędziłem z tobą dzisiaj

zaledwie kilka minut, ale juŜ widzę, Ŝe się nie zmieniłaś.

JakŜe mógłby zapomnieć, jak wyjątkową kobietą była Pattie? Patrzył na nią teraz z

wraŜeniem, jakby te czternaście lat wcale nie upłynęło i obydwoje znów byli młodzi i

zakochani.

– Nie jestem tą samą dziewczyną, którą tu zostawiłeś, podobnie jak ty nie jesteś tym

samym chłopcem. Zbyt wiele zdarzyło się nam obojgu. – Nosiłam w sobie twoje dziecko

przez dziewięć miesięcy, pomyślała Pattie. a ty nic o tym nie wiedziałeś. Nasze dziecko

zmarło i lekarz nawet nie pozwolił mi się z nim poŜegnać. O tym teŜ nie wiedziałeś.

Pochowałam tę malutką trumienkę obok grobu mojej matki, i o tym takŜe nie wiesz.

– Posłuchaj, Pattie, nie jestem na tyle głupi, by myśleć, Ŝe mogę tak po prostu znów

wkroczyć w twoje Ŝycie, jakby nic się nie zdarzyło.

– W takim razie czego się spodziewałeś, Spence? – Spojrzała na niego gniewnie, walcząc

ze ściskającym serce bólem. Ja... czekałam, Ŝebyś wrócił. Czekałam długo. Ale w końcu

zrezygnowałam i zaczęłam Ŝyć własnym Ŝyciem. Nie ścigałam cię po świecie. Od tamtego

czasu przez moje Ŝycie przewinęły się tuziny męŜczyzn. Tuziny.

Tuziny! Miał wraŜenie, jakby ktoś uderzył go pięścią w Ŝołądek. Ale właściwie co to za

róŜnica? Co go to obchodzi? On sam przez te wszystkie lata takŜe nie Ŝył w celibacie. Nie

pamiętał nawet wszystkich kobiet, z którymi miał do czynienia.

– Wiem, Ŝe nie ma powrotu do tego, co było, ale moglibyśmy zacząć od nowa. Poznajmy

się jeszcze raz. Nie proszę cię o nic więcej, tylko o przyjaźń. Potrzebuję cię, Pattie. I Allie teŜ.

Pattie nie była pewna, czy odwaŜy się znów widywać Spencera Randa. Miała juŜ dość

problemów. Interes kulał, szesnastoletni pasierb przechodził burzliwy okres dojrzewania, a

kuzynka Freda, Joan Stephenson, groziła, Ŝe będzie walczyć sądownie o opiekę nad J.J., gdyŜ

Pattie nie nadaje się na matkę dla niego.

– Pattie? – Spence wyciągnął rękę i ujął ją pod brodę. Skórę miała gładką jak atłas. Miał

ochotę przesunąć dłonią po jej smukłej szyi.

Pattie odsunęła się. Dotyk Spence’a budził zbyt wiele wspomnień.

– Nie jestem pewna, czy to dobry pomysł, byśmy się znów zaprzyjaźnili. Właściwie

jesteśmy sobie obcy. Znamy siebie takich, jakimi byliśmy kiedyś, a niejako ludzi, którymi

jesteśmy teraz.

– Jeśli nie chcesz zrobić tego dla mnie, uczyń to dla Allie poprosił Spence.

– Dlaczego miałabym robić cokolwiek dla twojej siostrzenicy, Spence? Zobaczyłam ją

dzisiaj pierwszy raz w Ŝyciu. Poza tym to jest córka Valerie, z którą nigdy się nie znosiłyśmy!

Spence pochwycił Pattie za ramiona, wpijając palce w czerwoną bluzkę.

– BoŜe, Pattie, czy aŜ tak mnie nienawidzisz, Ŝe chcesz się mścić na niewinnym dziecku?

– Ja... ja cię nie nienawidzę, Spence. Po prostu nie rozumiem, dlaczego ze wszystkich

kobiet na świecie wybrałeś do tej roli akurat mnie.

– Bo jesteś jedyną kobietą, z którą kiedykolwiek chciałem mieć dziecko – odrzekł

Spence, rozluźniając uchwyt, i były to najprawdziwsze słowa, jakie wypowiedział w całym

swoim Ŝyciu.

– Och, Spence – szepnęła Pattie. pochylając się lekko w jego stronę. Spencer Rand nadal

potrafił prawić komplementy, a ona była na nie równie podatna jak kiedyś. Piętnaście lat

wcześniej namówił ją, by straciła z nim dziewictwo, i wbrew wszystkiemu, co stało się

później, nigdy nie Ŝałowała, Ŝe to właśnie on był jej pierwszym męŜczyzną.

– Znalazłam cudowny telewizor! – zawołała Allison, wbiegając po schodach z sutereny,

w której mieścił się dział wyposaŜenia mieszkań.

Pattie i Spence oderwali się od siebie jak dwoje nastolatków przyłapanych w mrocznym

kącie.

– MoŜemy go dostarczyć dopiero w poniedziałek – powiedział J.J. – Zawiozę go do

Clairmont przed treningiem.

– Świetnie – odrzekł Spence, spoglądając na Pattie, która z kolei wpatrywała się w

rozpromienioną twarz Allison. – Czy ty i J.J. macie jakieś plany na dzisiejszy wieczór?

Pattie miała ochotę odpowiedzieć, Ŝe nie, lecz rozsądek ostrzegał ją, by nie angaŜowała

się w nic zbyt pochopnie i nie ryzykowała dalszych cierpień. I tak przeŜyła juŜ ich dosyć.

– Jestem dzisiaj umówiony – odrzekł J.J. – A Pattie chyba teŜ ma jakieś plany, prawda?

– Tak. – Właściwie nie było to kłamstwo. Miała zamiar pójść do domu i spędzić wieczór

zwinięta w kłębek w fotelu z dobrą ksiąŜką, miseczką truskawek ze śmietaną i lampką

schłodzonego białego wina. Od czasu śmierci Freda nie ciągnęło ją do Ŝycia towarzyskiego.

Większość wieczorów spędzała samotnie. Towarzyszył jej jedynie cocker-spaniel o imieniu

Ebony.

– W takim razie zadzwonię na początku przyszłego tygodnia i umówimy się na jakiś

wieczór. – Spence z uśmiechem ujął Allison za ramię. – Miło było cię zobaczyć, Pattie.

Naprawdę cieszę się na myśl, Ŝe znowu zostaniemy przyjaciółmi.

Zanim Pattie zdąŜyła wymyślić jakąś sensowną odpowiedź, Spence i jego siostrzenica

byli juŜ za drzwiami.

– Ten facet nadal się na ciebie napala, prawda? – zapytał J.J.

– Co za wyraŜenie. – Objęła go ramieniem i pocałowała w policzek. – Martwisz się o

mnie?

– Chyba tak.

– Doceniam twoją troskę, ale jestem juŜ dorosła i sama potrafię o siebie zadbać. – O mały

włos, a powiedziałaby, Ŝe jest juŜ za późno, by się martwić o nią i Spence’a, bo ten człowiek

nie moŜe juŜ zranić jej bardziej, niŜ zrobił to kiedyś.

Spence Rand obdarzony był uwodzicielskim urokiem, a teraz, gdy Pattie była samotna i

miała tyle problemów, miło byłoby wesprzeć się na jakimś silnym ramieniu. Ale Pattie

Cornell nie była juŜ tą naiwną dziewczyną, która oddała serce i ciało niedojrzałemu,

nieodpowiedzialnemu chłopcu. Nie, teraz potrzebowała czegoś więcej niŜ tylko przelotnego

romansu z byłym kochankiem. Pragnęła miłości i obietnic, obrączki na palcu i partnera na

całe Ŝycie. Spence pewnie uwaŜa, Ŝe jeśli tylko poprosi, ona z ochotą zrobi dla niego

wszystko. No cóŜ, przekona się, Ŝe tak nie jest. Nie była aŜ tak głupia, by sparzyć się

dwukrotnie tym samym ogniem.

ROZDZIAŁ DRUGI

Peyton Rand zaciągnął się głęboko kubańskim cygarem i wypuścił w powietrze kółko

dymu. Spence patrzył na jego postać rozpartą wygodnie w skórzanym fotelu ojca i naraz

zauwaŜył niezwykłe podobieństwo tych dwóch męŜczyzn. Jego starszy brat był właśnie takim

synem, jakiego Marshall Rand zawsze pragnął mieć, on sam zaś stanowił dla ojca źródło

nieustających rozczarowań.

– Jak moŜesz to palić? – zapytał, podkreślając swą niechęć do cygar udawanym kaszlem.

– Kiedyś cię to zabije.

– Kilka razy próbowałem rzucić palenie. – Peyton strząsnął popiół do starej popielniczki z

brązu, stojącej obok fotela. – To jeden ze zwyczajów senatora, który po nim przejąłem.

– Jesteś do niego bardzo podobny. Nie przeszkadza ci to? Ciemnoniebieskie oczy Peytona

z wyraźnym rozbawieniem zatrzymały się na twarzy młodszego brata.

– Jesteśmy, jacy jesteśmy, braciszku. Poza tym nie we wszystkim przypominam ojca.

Jeśli kiedyś będę miał dzieci, nie zamierzam odgrywać roli Boga w ich Ŝyciu.

– Mam nadzieję. – Spence uderzył pięścią w blat wielkiego dębowego biurka. – Ojciec

nie Ŝyje od ośmiu lat, a mimo to nawet zza grobu robi mi głupie kawały.

– Coś ci nie wyszło z Pattie Cornell? – zapytał z domyślnym uśmieszkiem Peyton.

– Mógłbyś się przestać tak głupio uśmiechać? W końcu jesteś moim bratem i nie

powinieneś się cieszyć z moich poraŜek.

– Przepraszam. Po prostu wiem, Ŝe nie jesteś przyzwyczajony do niepowodzeń z –

kobietami – odrzekł spokojnie Peyton.

– Pattie zachowuje się zupełnie nierozsądnie. Dzwoniłem do niej codziennie. Wysyłałem

jej kwiaty. W ciągu ostatnich dwóch tygodni chyba z dziesięć razy usiłowałem ją zaprosić na

kolację. Ścigałem ją po całym mieście.

– A ona cię ignoruje?

– Zachowuje się uprzejmie, nawet przyjaźnie, ale trzyma mnie na dystans.

Chyba jej za to nie winisz? Myślę, Ŝe nigdy do końca nie pogodziła się z tym, przez co

musiała przejść, gdy była w ciąŜy i potem, gdy straciła dziecko. Jej wspomnienia dotyczące

waszego związku na pewno nie są zbyt miłe.

– Ale jej dziecko Ŝyje. – Spence juŜ od dłuŜszej chwili niespokojnie krąŜył po pokoju, a

teraz zatrzymał się gwałtownie przed fotelem Peytona. – Moja córka potrzebuje Pattie. Ja sam

ciągle się boję, Ŝe robię nie to, co trzeba. Zupełnie się nie znam na wychowywaniu dzieci.

– Więc Pattie w ogóle nie zareagowała na obecność Allison?

Nie. MoŜesz w to uwierzyć? Wydawałoby się, Ŝe powinna istnieć między nimi jakaś

więź!

CzyŜbyś się spodziewał, Ŝe Pattie rozpozna w Allison dziecko, które straciła ponad

trzynaście lat temu?

– Chyba tego się właśnie spodziewałem. To głupie, prawda?

– Powiedziałbym, Ŝe przesadnie optymistyczne. – Peyton wyrzucił niedopałek cygara do

popielniczki. – A jak się układa między tobą a Allison?

– Mówiłem ci juŜ, Ŝe nie mam pojęcia o wychowywaniu dzieci. – Spence podrapał się po

brodzie. – Nie mogę patrzeć na to, jaka Allie jest nieszczęśliwa. Ciągle płacze. I nie potrafi

zaprzyjaźnić się z innymi dziećmi w szkole.

– Allie? – powtórzył Peyton. Jego głośny śmiech odbił się echem od ścian gabinetu.

– Co w tym takiego śmiesznego?

– Valerie prawdopodobnie przewraca się w grobie, słysząc, Ŝe zdrobniłeś imię Allison.

– No właśnie, to jest jeden z problemów mojej córki. Nasza siostra zrobiła jej pranie

mózgu. Allie przez cały czas się boi, Ŝe coś powie albo zrobi nie tak. Co to za Ŝycie dla

trzynastolatki?

– Więc pomóŜ jej się zmienić, naucz ją radości i swobodnego zachowania. Nie czekaj, aŜ

zjawi się Pattie i dokona cudu.

– Nie poradzę sobie z tym sam. – Spence opadł cięŜko na fotel po drugiej stronie biurka.

– Jeśli jest jakaś nadzieja dla Allie, Pattie i ja musimy zająć się nią obydwoje. To dziecko nie

ma pojęcia, jak się ubierać czy rozmawiać, Ŝeby się nie wyróŜniać spośród rówieśników.

– A czy przyszło ci do głowy, Ŝeby pójść do Pattie i powiedzieć jej prawdę? Tak po

prostu, bez Ŝadnych gier ani wyczekiwania.

– Nie mogę tego zrobić. Nie mam pojęcia, jak ona by na to zareagowała. Mogłaby od

razu powtórzyć to Allie, a mała nie jest przygotowana, aby poznać prawdę. BoŜe, Peyt, ona

jest taka delikatna, bezradna... taka wraŜliwa...

– Zdaje się, Ŝe polubiłeś swoją córkę – stwierdził Peyton.

– No tak, wiesz, człowiek się przywiązuje.

Spence nie był w stanie przyznać, nawet przed własnym bratem, jak głęboko Allie

zapadła mu w serce. ZdąŜył juŜ pokochać swoją córkę i chciał zrobić to, co dla niej najlepsze.

A instynkt podpowiadał mu, Ŝe najlepsza byłaby opieka Pattie.

Nie powinieneś pozwalać, Ŝeby Allison... hm, to znaczy Allie... za bardzo się do ciebie

przywiązała, skoro masz zamiar podrzucić ją Pattie i zniknąć z jej Ŝycia.

– Nie mam zamiaru nikomu jej podrzucać! – wybuchnął Spence, mierząc brata groźnym

spojrzeniem. – Chcę tylko, Ŝeby miała ustabilizowane Ŝycie, i gdyby Pattie zgodziła się

spróbować...

– Chcesz, Ŝeby Pattie zgodziła się spróbować być z tobą?

– Tak. Nie. Do diabła, namieszałeś mi w głowie tym swoim adwokackim przesłuchaniem.

– Zadałem ci tylko jedno proste pytanie. Czy chcesz być znów z Pattie?

– Chcę ją poznać na nowo, na tyle, byśmy obydwoje mogli włączyć się w Ŝycie Allie.

Jako jej rodzice będziemy musieli ze sobą współpracować.

– Czy to znaczy, Ŝe nie przetrwało między wami Ŝadne uczucie? – Peyton sięgnął po

leŜącą na biurku teczkę. – Za pół godziny muszę być w sądzie. Powinienem juŜ wyjść.

Spence zatrzymał brata, kładąc rękę na jego ramieniu.

– Próbowałem z Pattie wszystkiego oprócz porwania i nic nie odniosło skutku. Ona się

uparła trzymać z dala ode mnie.

– Chyba nie poddasz się tak łatwo? Nigdy jeszcze nie widziałem kobiety, której nie

potrafiłbyś oczarować. MoŜe zabierałeś się do tego w niewłaściwy sposób. Z tego, co

słyszałem, Pattie to silna kobieta, która umie sama o siebie zadbać. MoŜe romantyczne

sposoby nie są najwłaściwsze, Ŝeby ją przekonać.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – zapytał Spence.

– Skoro nic innego nie skutkuje, moŜe rzeczywiście powinieneś spróbować porwania?

– Chyba zwariowałeś!

– Pomyśl o tym, braciszku, a sam się przekonasz, Ŝe mam rację.

– Zdawało mi się, Ŝe tylko ja z całej rodziny miewam głupie pomysły.

– MoŜliwe, Ŝe się myliłeś. – Peyton poklepał Spence’a po plecach. – Zajrzę do ciebie

wieczorem przed powrotem do Jackson.

Peyton wyszedł, a Spence zaczął się zastanawiać nad jego niedorzecznym pomysłem. W

pierwszej chwili potrząsnął tylko głową, uznając całą rzecz za absurdalną. Jak mógłby porwać

Pattie? Co ma zrobić? Wejść do jej sklepu w biały dzień, przerzucić ją sobie przez ramię i

oddalić się w nieznanym kierunku?

To nie miało sensu. Gdyby się tak wygłupił, całe miasto miałoby o czym plotkować przez

najbliŜsze pół roku. Nic go to nie obchodziło i przypuszczał, Ŝe Pattie takŜe by się tym nie

przejęła. Ale czy to by coś dało? Czy osiągnąłby swój cel?

Do diabła, moŜe warto spróbować.

– Kto dzwonił? – zapytała Pattie, wchodząc na zaplecze.

Sherry potrząsnęła siwymi loczkami.

– To do mnie.

Pattie opadła na fotel i połoŜyła nogi na blacie biurka.

– Co za okropny dzień. Mam juŜ dość tych batalii z Joan.

– To znaczy, Ŝe spotkanie z nią i jej prawnikiem niczego nie dało’. ‘

– Och, dało, owszem. – Pattie poruszyła nogą i jęknęła na widok wielkiego oczka w

rajstopach. – Stwierdziłam, Ŝe ja teŜ muszę sobie wynająć adwokata. Ta kobieta zupełnie

zwariowała! J.J. ma szesnaście lat i w świetle prawa moŜe sam decydować o tym, kto ma być

jego opiekunem. Tymczasem Joan grozi mi sprawą w sądzie. Chce dowieść, Ŝe nie jestem

odpowiednią osobą na matkę.

– To jej się nie uda – stwierdziła Sherry, przysiadając na krawędzi biurka. – Grozi ci, bo

jest wściekła, Ŝe Fred zostawił sklep i dom J.J. i tobie, a nie jej.

– MoŜe wywlec moją przeszłość – skrzywiła się Pattie, masując podeszwy stóp. –

Wszyscy w mieście wiedzą, Ŝe miałam nieślubne dziecko.

– I nikt nie ma ci tego za złe. Choć nie powiedziałaś nikomu, kto był ojcem, wszyscy

wiedzą, Ŝe to było dziecko Spencera Randa. Joan teŜ o tym wie. Zawsze podkochiwała się w

Spencerze.

– Sherry, wolałabym nie rozmawiać...

– Powinnaś powiedzieć Spencerowi o dziecku. On nie moŜe zrozumieć, dlaczego teraz go

odtrącasz. Zasługuje na to, Ŝeby poznać prawdę.

– Spence nie zasługuje na nic.

– Pattie, on przecieŜ nie wiedział, Ŝe byłaś w ciąŜy.

– Jeśli znów wplączę się w romans z nim, to niczego nie rozwiąŜe, a juŜ z pewnością nie

rozwikła moich problemów z Joan. Nie mogę zmienić tego, co stało się czternaście lat temu.

Gdyby... gdyby moje dziecko Ŝyło, wówczas Spence miałby prawo o tym wiedzieć, ale w tej

sytuacji to nie ma Ŝadnego znaczenia.

– PrzecieŜ wyraźnie widać, Ŝe nie jesteście sobie obojętni. Nie, nie próbuj zaprzeczać. Za

długo cię znam. Po prostu się boisz, Pattie. Lękasz się, Ŝe on znów cię zrani.

– Czy nie uwaŜasz, Ŝe mam prawo się bronić? Straciłam w Ŝyciu wszystkich, których

kochałam. Najpierw Spence mnie zostawił, potem mama umarła... i moje dziecko. – Gardło

Pattie ścisnęło się z bólu, ale jej oczy pozostały suche. Nie płakała od dnia, gdy usłyszała, Ŝe

jej nowo narodzona córeczka nie Ŝyje. Nie płakała nawet wtedy, gdy straciła Freda. – I Trisha.

BoŜe, przez co ja wtedy przeszłam.

– Zrobiłaś dla swojej siostry wszystko, co mogłaś. To nie twoja wina, Ŝe uzaleŜniła się od

kokainy.

– Gdyby tylko udało mi się znaleźć jakiś sposób, Ŝeby jej pomóc, zanim ten nałóg ją

zabił... To było sześć lat temu... a potem Fred...

Sherry zsunęła się z biurka.

– Wiem, Ŝe miałaś cięŜkie Ŝycie, ale teraz tym bardziej powinnaś liczyć na to, Ŝe los się

odwróci i szczęście w końcu się do ciebie uśmiechnie.

– Myślisz, Ŝe Spence Rand moŜe dać mi szczęście?

– Nie dowiesz się tego, dopóki nie spróbujesz.

– Czy wiesz, czego on ode mnie chce? Jakimś cudem został prawnym opiekunem córki

Valerie i nie ma pojęcia, jak się nią zajmować, więc uwaŜa, Ŝe ja mogę mu pomóc.

– A dlaczego nie? Świetnie sobie radzisz z J.J. zauwaŜyła Sherry. – Ty mogłabyś zostać

matką dla Allie, a Spence ojcem dla J.J. Przysługa byłaby wzajemna.

– Spędziłam ostatnie dwa tygodnie, opędzając się od niego, bo wiem, Ŝe jeśli się

zaangaŜuję w ten związek, to znowu kiepsko na tym wyjdę. Nie potrzebuję tego człowieka,

nic chcę go!

Sherry uśmiechała się coraz szerzej.

– Och, Pattie, na całym świecie nie ma kobiety, która nie chciałaby Spencera Randa.

Zanim Pattie zdąŜyła zebrać myśli i odpowiedzieć, Sherry wyszła z pokoju.

Biały porsche zatrzymał się tuŜ przed sklepem meblowym. Na podłodze, obok siedzenia

kierowcy, stał koszyk zjedzeniem. Spence zerknął szybko na swoje odbicie w lusterku i

wysiadł z samochodu. Nie czuł się tak zdenerwowany od dnia, gdy miał szesnaście lat i po raz

pierwszy umówił się z dziewczyną. Nigdy dotychczas nie porywał kobiety i wiedział, Ŝe

będzie musiał improwizować.

Zaplanował wszystko, aŜ do najdrobniejszego szczegółu. Odsunął dach sportowego

samochodu i wybrał romantyczne miejsce na piknik we dwoje. Przemyślał plan staranniej niŜ

wątki wszystkich swoich ksiąŜek razem wziętych. Ale stawka była wysoka. Nie chodziło

tylko o jego męską dumę, ale takŜe o przyszłość córki. Nade wszystko zaś nie chciał znowu

zranić Pattie. Wiedział, Ŝe będzie musiał być z nią szczery i powiedzieć jej od razu, Ŝe nie

pragnie stałego związku – w kaŜdym razie nie ze względu na siebie.

Wszedł do sklepu pogwizdując. Sherry Daily, wspólniczka spisku, przywołała go gestem.

– Jest w biurze – powiedziała. – Sprawdziłam. Spence uścisnął ją przyjaźnie.

– Kochana jesteś, Sherry. Dzięki za pomoc.

– Ale pamiętaj, masz ją dobrze traktować. Podziękujesz mi, gdy zauwaŜę, Ŝe się oŜywiła.

– Zrobię, co będę mógł. – Spence uśmiechnął się i wszedł do biura. Drzwi były otwarte.

Pattie siedziała pochylona nad klawiaturą komputera i nie widzącym wzrokiem wpatrywała

się w monitor. Kremowa koronkowa bluzka opinała pełne piersi, a minispódniczka w kwiaty

odsłaniała uda, rozsunięte po obu stronach krzesła w pozycji, w jakiej Ŝadna dama nigdy by

się nie odwaŜyła usiąść.

Spence powściągnął ogarniające go poŜądanie i przeszedł przez próg. Pattie podniosła

głowę i półuśmiech natychmiast zniknął z jej twarzy.

– Co ty tu robisz, Spence?

– Chciałem się z tobą zobaczyć.

– Przykro mi, ale jestem zajęta i nie mogę teraz przyjmować gości. – Wzięła do ręki

gumkę leŜącą na stercie wydruków i bezmyślnie zaczęła obracać ją w palcach.

– Przepracowana kobieta potrzebuje chwili przerwy – odrzekł Spence, podchodząc bliŜej.

Pattie nie przestawała pocierać gumką wnętrza dłoni.

– Posłuchaj, Spence, nie interesują mnie twoje propozycje. Rozumiesz? Nie mam czasu

dla ciebie i nie chcę słyszeć o twoich problemach.

Miał ochotę powiedzieć jej, Ŝe jego problemy są takŜe jej problemami, a Allison

potrzebuje matki – czyli jej, Pattie.

– Znajdź trochę czasu dla mnie, mała.

Kiedyś uwielbiała, gdy nazywał ją „mała”. Teraz jednak spojrzała na niego gniewnie i

odrzekła:

– Nic z tego. To nie zadziała. Co nie zadziała?

– Przypominanie przeszłości.

– Nie zapomniałaś, prawda? – Spence oparł się o biurko. – Myślę, Ŝe Ŝadne z nas niczego

nie zapomniało.

Pattie wzięła do ręki ołówek i zaczęła bazgrać na kawałku taśmy z kalkulatora. Po chwili

przestała pisać, wetknęła ołówek do ust i, zupełnie ignorując Spence’a, pochyliła się nad

kolumną liczb, które rozmazywały się jej w oczach.

Spence bez ostrzeŜenia wyciągnął rękę, wyrwał ołówek z jej dłoni i z furią złamał go na

pół. Pattie spojrzała na niego ze zdumieniem.

– O co ci chodzi? – zapytała, wpatrując się ciemnobrązowymi oczami w jego twarz.

Wziął kilka głębokich oddechów, by się uspokoić, obszedł biurko dokoła i

niespodziewanie wziął ją na ręce.

– Co ty robisz? – zawołała, wyrywając się, ale on tylko przytrzymał ją mocniej.

– Mam zamiar porwać cię na całe popołudnie – wyjaśnił, czując jej słodki, korzenny,

kobiecy zapach. Miał nieprzepartą ochotę wtulić twarz w jej szyję i wdychać ten zapach

całymi godzinami.

– Czyś ty zwariował? Puść mnie natychmiast! Spence w odpowiedzi przerzucił ją sobie

przez ramię ratowniczym chwytem straŜaka i skierował się w stronę wyjścia z budynku.

Pattie tłukła go pięściami po plecach, wykrzykując:

– Puść mnie, ty brutalu... ty neandertalczyku... ty zarozumiały draniu!

– Cicho, cicho. Co sobie ludzie pomyślą?

– Nic mnie nie obchodzi, co sobie pomyślą. Masz mnie natychmiast puścić, bo zacznę

wrzeszczeć!

– Wrzeszcz sobie, ile chcesz, mała, ale czy ci się to podoba, czy nie, spędzisz to

popołudnie ze mną. – Zatrzymał się w drzwiach wejściowych i rzucił: – Sherry, zajmij się

sklepem. Zwrócę ci Pattie całą i zdrową jeszcze przed zmrokiem.

– Sherry, dzwoń na policję! Ten goryl próbuje mnie porwać!

– Bawcie się dobrze i nie marnujcie czasu na kłótnie! – odkrzyknęła Sherry.

– Jesteś zwolniona! – wychrypiała Partie ze złością.

Jasne wrześniowe słońce odbijało się od okien zaparkowanego przed sklepem

samochodu. Kilku przechodniów przystanęło, by przyjrzeć się niezwykłej scenie: Spence

niósł Pattie przewieszoną przez ramię, ona zaś krzyczała, bijąc go pięściami w plecy. Wrzucił

ją do samochodu jak worek na przednie siedzenie, potrząsnął głową i otworzył drzwi auta z

drugiej strony.

– Na twoim miejscu nie próbowałbym uciekać. Pomyśl tylko, jak by to wyglądało,

gdybym musiał cię gonić po ulicy i przynieść tu z powrotem.

– Nie zrobiłbyś tego.

– Chcesz się przekonać?

Pattie zerknęła na klamkę u drzwi, a potem na Spence’a, który właśnie siadał za

kierownicą. Pochwyciła klamkę, ale on zdąŜył wyciągnąć rękę i zapiąć jej pas. Spojrzała na

niego ze złością.

– Jeśli ci się wydaje, Ŝe te prostackie maniery robią na mnie wraŜenie, to w Ŝyciu się tak

nie pomyliłeś. O co ci chodzi? Próbujesz się wcielić w jednego z tych supermenów ze swoich

ksiąŜek? MoŜe to ma być Jake Wilde?

Spence wycofał porsche’a i ruszył w stronę centrum miasta.

– Czytałaś moje ksiąŜki?

Pattie skrzyŜowała ramiona na piersiach, unosząc głowę wyŜej.

– Jedną czy dwie... z czystej ciekawości.

– Pochlebiasz mi. – Przyglądał się znakom drogowym, wypatrując skrętu w ulicę,

biegnącą wzdłuŜ rzeki. – Nie, nie przyszło mi do głowy udawać Jake’a Wilde’a ani Ŝadnego

innego z moich bohaterów. Po prostu skończyła się moja cierpliwość. Próbowałem się do

ciebie zbliŜyć na wszelkie moŜliwe sposoby, a ty przez cały czas mnie unikałaś.

Zdesperowani ludzie popełniają desperackie czyny.

– Chcesz powiedzieć, Ŝe to ja cię do tego sprowokowałam? – zapytała Partie, wydymając

usta.

Spence zwolnił maksymalnie prędkość jazdy, po czym pochylił się i pocałował te kusząco

wydęte wargi. Pattie wstrzymała oddech, ale pocałunek był tak szybki, Ŝe nie było sensu

protestować.

Jechali na zachód w stronę rzeki Tennessee. Niegdyś spędzali wiele czasu w domku nad

rzeką, naleŜącym do rodziny Spence’a. Tam właśnie kochali się po raz pierwszy. Spencer

zastanawiał się, czy Allison została poczęta właśnie w tym domku, na starym metalowym

łóŜku.

– Dokąd jedziemy?

– Do domku nad rzeką. Pomyślałem, Ŝe zrobimy sobie piknik, jak w dawnych czasach.

– Przypuszczam, Ŝe nie ma sensu prosić cię, byś mnie zawiózł z powrotem do miasta?

– Poddaj się choć ten jeden raz, mała. Obiecuję, Ŝe gdy dotrzemy nad rzekę, nie zrobię

nic, czego nie będziesz chciała.

Pattie zerknęła na niego podejrzliwie. Obdarzył ją przelotnym uśmiechem, po czym

skoncentrował się na prowadzeniu samochodu, pogwizdując przez cały czas.

Pokonywali kolejne kilometry. WzdłuŜ drogi przesuwały się zielono-brązowe zarośla.

Niebo nad nimi było czyste i błękitne. Pattie rozluźniła się nieco. Usiłowała nie patrzeć na

męŜczyznę, który siedział obok niej, ale nie potrafiła się od tego powstrzymać. Od śmierci

Freda nie czuła fizycznego pociągu do Ŝadnego męŜczyzny, ale poŜądanie, jakie teraz

wzbudził w niej Spencer, zupełnie jej nie zdziwiło. Zawsze go pragnęła, od pierwszego dnia,

gdy się poznali.

Pattie miała wtedy czternaście lat. Jej matka przyjęła pracę jako gosposia w domu

Randów. W trzy lata później razem odkryli niezrównany świat pierwszej miłości i seksu.

Spence skręcił w lewo na Ŝwirową drogę prowadzącą do domku. Od chwili gdy przyszło

mu do głowy, by porwać Pattie i zabrać ją nad rzekę na romantyczny piknik, nie mógł się

opędzić od wspomnień. Gdy się kochali po raz pierwszy, obydwoje byli niedoświadczeni.

Mimo tego przeŜycie okazało się niezapomniane. Senator nie miał nic przeciwko temu, Ŝe

jego syn sypia z córką gospodyni, ale nie zgadzał się na ślub. Randowie nie popełniali

mezaliansów, a juŜ z pewnością nie Ŝenili się z puszczalskimi dziewczynami z biednych

rodzin. Uczucie Spence’a do Pattie stało się kolejnym ogniwem w długim łańcuchu

nieporozumień między nim a ojcem. Nic, co Spence robił, nie zadowalało senatora Randa.

– Zupełnie się tu nie zmieniło – powiedziała Pattie, spoglądając na wysokie drzewa

górujące majestatycznie nad domkiem zbudowanym z drewna i kamienia, który stał na

szczycie trawiastego pagórka. Po drugiej stronie Ŝwirowej drogi, oddalona zaledwie o kilka

metrów, płynęła rzeka Tennessee, szeroka i potęŜna.

Spence wysiadł, obiegł dokoła samochód i otworzył drzwi Pattie. Spojrzała mu prosto w

oczy.

– Nie mam zamiaru iść z tobą do łóŜka, Spence.

Ujął ją za rękę, podniósł do ust i pocałował czubki palców.

– Nie chcę cię juŜ nigdy więcej skrzywdzić.

– Jesteś niebezpieczny dla kobiet, wiesz?

Spence wyjął koszyk z auta i objął Pattie ramieniem.

– Mała, obydwoje wiemy, Ŝe nie jestem nawet w połowie tak niebezpieczny jak ty.

Poczuła rumieńce na policzkach. śadne z nich nie zapomniało, jak dobrze było im kiedyś

razem.

– MoŜe po prostu nie pasujemy do siebie.

– Pasujemy. W kaŜdym razie kiedyś tak było. I daję głowę, Ŝe nadal tak jest.

Otworzył bagaŜnik samochodu i wyjął gruby koc w kratę.

– Ciekawe, czy nasze miejsce nadal tu jest, czy teŜ rzeka je zmyła?

Pattie poszła za nim wąską, krętą ścieŜką. Słońce przeświecało przez gęste drzewa i na

ziemi tańczyły złote plamki światła. Czternaście lat. Od czternastu lat nie widziała tego

człowieka, a mimo to miała teraz wraŜenie, jakby nic się nie zmieniło, jakby nadal miała

osiemnaście lat i była w nim wciąŜ zakochana.

Spence przecisnął się przez wysokie chwasty i gęste krzaki. Kilka metrów nad wodą na

brzegu rzeki wznosiła się wielka, płaska skała, lśniąca w popołudniowym słońcu.

– Nadal wygląda tak samo, prawda? – uśmiechnął się Spence. Podał Pattie koszyk, a sam

rozpostarł koc na piasku.

– MoŜe wszystko wygląda tak samo, ale my juŜ nie jesteśmy tacy sami. Nic się nie zdarza

dwa razy – odrzekła Pattie, siadając na kocu.

– Masz rację. Pewnie to głupie z mojej strony, Ŝe ciągle przywołuję dawne czasy. – Wyjął

koszyk z jej rąk i otworzył pokrywkę. – Przygotowałem lunch. Ser, wino i truskawki. Wiem,

e to nie to samo co kiedyś, gdy przynosiłaś kurczaka pieczonego przez twoją mamę i

popijaliśmy go piwem i colą.

– Twoje gusta są teraz bardziej wyrafinowane – stwierdziła Pattie, przyglądając się, jak

Spence otwiera butelkę wina. – Jesteś światowym człowiekiem, a ja nadal tylko prostą

dziewczyną z małego miasteczka.

– Nie mów tak o sobie, Partie. Nigdy taka nie byłaś. – Wyjął z koszyka dwie szklanki i

podał jej jedną. – W ciągu tych czternastu lat nie spotkałem bardziej skomplikowanej kobiety

niŜ ty.

– Przypuszczam, Ŝe to miał być komplement. – Uniosła szklankę.

Spence napełnił ją czerwonym winem.

– Wznieśmy toast – zaproponował i uśmiechnął się na widok jej zdziwionego spojrzenia.

– Za to, byśmy znów zostali przyjaciółmi.

Pattie poczuła ucisk w gardle.

– Ale czy moŜemy być tylko przyjaciółmi?

Spence spoglądał na nią znad brzegu szklanki. Miała rację. Równie dobrze jak ona

wiedział, Ŝe to niemoŜliwe. Za kaŜdym razem, gdy na nią spoglądał, czuł podniecenie. To w

kaŜdym razie się nie zmieniło. A w jej oczach widział, Ŝe ona takŜe go pragnie.

– MoŜe nie, mała, ale na pewno potrzeba mi teraz twojej przyjaźni. Bardziej niŜ

przypuszczasz.

Pattie wypiła wino do dna jednym haustem.

– Potrzebujesz mojej przyjaźni czy romansu ze mną?

– Potrzebuję przyjaźni. – Wyjął szklankę z ręki Pattie i umieścił obok swojej na skale.

Przysunął się bliŜej, objął Pattie ramieniem i przyciągnął ją do siebie. Gdy ich nosy niemal się

zetknęły, wyszeptał: – Bardzo chciałbym się z tobą kochać.

Pattie poczuła, Ŝe ogarnia ją Ŝar. Jej serce dudniło głośno, a całe ciało drŜało. Była tak

samo podatna na urok Spencera jak kiedyś i pragnęła go równie mocno.

Gdy dotknął ustami jej ust, ogarnął ją słodki bezwład. On zaś całował ją powoli i

umiejętnie. Przysuwała się coraz bliŜej do jego silnego ciała. Oparła dłonie na mocnych

ramionach. Pocałunek stawał się coraz bardziej namiętny. Pattie wplotła palce w gęste, proste

włosy Spencera związane w luźny koński ogon i zerwała przytrzymującą je gumkę.

Spence przechylał ją coraz niŜej na koc. Nie przestając jej mocno całować, wsunął kolano

między jej nogi, rozsuwając je szerzej, ona zaś oddawała mu pocałunki z równą siłą. Jego

dłoń wśliznęła się pod jej spódnicę. Pattie przywarła do niego, w zapomnieniu przesuwając

dłońmi po jego plecach.

Spence wyszeptał:

– Nie miałem pojęcia, Ŝe tak szybko stracimy kontrolę nad sobą. Nic się między nami nie

zmieniło, prawda? Jest tak, jak kiedyś.

Miał rację. Pragnienie nie osłabło. Ale teŜ nie miał racji, bo wszystko się zmieniło i nic

juŜ nie było takie samo. Pattie czuła, Ŝe nie wolno jej ulec poŜądaniu. Ten męŜczyzna odszedł

od niej kiedyś, nie oglądając się za siebie. Nie moŜe pozwolić, by znów ją zranił. Wiedziała,

e powtórne zakochanie się w nim jest dla niej w tej chwili zbyt ryzykowne. Pociągnęła go za

rękaw.

– Spence. Nie. Nie mogę.

Zamarł w bezruchu, usiłując się opanować. Przeklął sam siebie w duchu. Wszystko

odbyło się zbyt szybko. Nie miał zamiaru tracić głowy, ale Pattie zawsze działała na niego w

ten sposób.

– Przepraszam, kochanie. To moja wina. – PodłoŜył ręce pod głowę i zapatrzył się w

niebo. – Wcześniej czy później i tak musi do tego dojść. Ale dopiero wtedy, gdy będziesz

gotowa.

Pattie zamknęła oczy i leŜała cicho, czekając, aŜ jej oddech się uspokoi, a ciepło słońca

złagodzi Ŝar w ciele. Wyciągnęła rękę. Spence pochwycił ją i uścisnął mocno.

– Wszystko w porządku, kochanie. Wiem. Rozumiem.

– Nie... nie powinniśmy być sami. – Jej głos lekko drŜał. – Jeśli dopilnujemy, by zawsze

ktoś był w pobliŜu, to... moŜe... moŜe moglibyśmy zostać przyjaciółmi. Tylko przyjaciółmi,

do czasu... aŜ...

– AŜ uznasz, Ŝe znowu chcesz się ze mną kochać.

– Moglibyśmy spędzać czas razem z dziećmi... z J.J. i Allie. PosłuŜyłyby nam za

przyzwoitki. – Pattie roześmiała się z mieszanką ulgi i niepewności.

Allie! BoŜe, przez cały ten czas ani razu o niej nie pomyślał. A przecieŜ właśnie ze

względu na nią chciał zaprzyjaźnić się z Pattie, by matka i córka mogły lepiej się poznać.

Wszystko miało się odbyć zupełnie inaczej. Nie miał najmniejszego zamiaru znów

angaŜować się w związek z Pattie. Okazało się jednak, Ŝe to niemoŜliwe. Była kobietą, której

przez całe Ŝycie nie potrafił zapomnieć i dlatego właśnie nosił jej zdjęcie w portfelu.

Usiadła, obciągając wymiętą bluzkę. PrzyłoŜyła rękę do piersi i poprawiła łańcuszek z

zawieszonymi na nim pierścionkami. Gdyby Spence dotknął jej piersi, poczułby je pod

palcami, ale nie wiedziałby, co to za pierścionki. I moŜe nawet nie przypomniałby sobie, Ŝe

jeden z nich sam jej podarował.

– Spence?

– Hm?

– Jak myślisz, czy dzieci mogłyby nam posłuŜyć za przyzwoitki?

– UwaŜam, Ŝe to świetny pomysł. Allie potrzebuje jakiejś kobiety, z którą mogłaby się

zaprzyjaźnić.

– Z pewnością nie takiej jak ja – zaśmiała się Pattie.

– Valerie nie pozwoliłaby mi się nawet zbliŜyć do swojej córki. A twój ojciec i babka

byliby przeraŜeni.

– śadne z nich nie ma juŜ wpływu na Ŝycie Allie. To ja jestem jej prawnym opiekunem.

– Nadal nie mogę uwierzyć, Ŝe Valerie wybrała ciebie, a nie Peytona. Co ją opętało, by ci

powierzyć Allie?

– To długa historia i opowiem ci ją innym razem. Niedługo. – Spence z całego serca

pragnął wyznać Pattie całą prawdę, powiedzieć, Ŝe właśnie ona i tylko ona ma prawo zająć

miejsce matki w Ŝyciu tej dziewczynki. Ujął ją dłonią pod brodę.

– Trzeba nauczyć Allie, jak moŜe się stać normalną nastolatką i poznać radość Ŝycia.

Proszę cię, Partie, pomóŜ mi wyzwolić jej prawdziwą osobowość.

– Dlaczego myślisz, Ŝe ja się do tego nadaję? Jeśli Allie jest choć trochę podobna do

Valerie, to nigdy w Ŝyciu się nie dogadamy.

Spence uśmiechnął się ironicznie.

– Uwierz mi na słowo, Ŝe Allie, choć to córka Valerie. pod kaŜdym względem o wiele

bardziej przypomina mnie.

– Jest do ciebie podobna z twarzy. ZauwaŜyłam to od razu, gdy ją zobaczyłam – odrzekła

Partie, zastanawiając się, czy gdyby ich córeczka Ŝyła, teŜ przypominałaby ojca?

– Geny Randów są dosyć silne.

– Co mam zrobić, Ŝeby ci pomóc?

– Spędzić z Allie trochę czasu. Z nami obydwojgiem.

– Chyba J.J. byłby przydatny. To dobry chłopak, typowy szesnastolatek. Trochę

przypomina mi ciebie, gdy byłeś w tym samym wieku.

Spence odsunął rękę od jej twarzy.

– W takim razie moŜe powinniśmy go trzymać z daleka od Allie?

Obydwoje roześmieli się na wspomnienie dawnych lat.

– Wiesz, Ŝe sami się prosimy o kłopoty, prawda? – powiedziała Pattie. Nie potrafiła

zrozumieć, dlaczego właściwie zgodziła się przyjąć propozycję Spence’a. Pociąg fizyczny nie

był Ŝadnym wytłumaczeniem.

– Kłopoty to zawsze była moja specjalność, mała. A pamiętam czasy, gdy takŜe i ty ich

nie unikałaś.

– A tak. Nadal je mam, choć staram się im zapobiegać. Tym razem nie wolno nam myśleć

tylko o sobie. Tu wchodzi w grę rodzina. Twoja siostrzenica. Mój pasierb.

– Sprawa rodzinna, co? – Podobało mu się to wyraŜenie. Chciał, by Allie stała się częścią

rodziny Pattie. Gdyby wiedział, Ŝe jego córka jest bezpieczna i szczęśliwa ze swoją matką,

wówczas mógłby wrócić do dawnego Ŝycia, które było beztroskie, chroniło go przed

cierpieniem i przed zadawaniem cierpienia innym.

Przyrzekł Pattie, Ŝe więcej jej nie zrani. To znaczy, Ŝe nie wolno mu składać Ŝadnych

obietnic, których nie będzie mógł dotrzymać. Nie, nie będzie jej niczego obiecywał.

Pozostanie tu tylko tak długo, dopóki wszystko się jakoś nie ułoŜy. Połączy matkę z córką i

wyniesie się jak najdalej od nich. Nie będzie ryzykował, Ŝe złamie serce Pattie i rozczaruje

swoje dziecko.

Znał siebie dobrze i jedno wiedział na pewno – Spence Rand nie nadaje się na ojca

rodziny.

ROZDZIAŁ TRZECI

Choć bolała ją głowa i nogi, Partie uznała, Ŝe od dawna nie spędziła równie przyjemnego

dnia. Brakowało jej jedynie towarzystwa J.J. Nie chciał przyjechać na zakupy do Tupelo. W

ciągu ostatnich dwóch tygodni, odkąd zaczęła spędzać więcej czasu ze Spence’em i Allie,

Pattie zauwaŜyła zmianę w zachowaniu się pasierba. Choć z początku była ona niemal

niedostrzegalna, z dnia na dzień stawała się coraz wyraźniejsza, aŜ w końcu J.J. zaczął

okazywać Allie otwartą wrogość.

Pattie uwaŜała, Ŝe najmądrzej będzie dać chłopcu trochę czasu, by mógł się przekonać, Ŝe

przyjaźń ze Spence’em i jego siostrzenicą nie umniejsza jej uczuć do niego.

Spojrzała na Spence’a, który stał w kolejce przy ladzie. Allie i Leigh wybrały się do

sklepu muzycznego, zaś oni obydwoje skorzystali z okazji, by odpocząć chwilę i coś zjeść.

Pattie cieszyła się, Ŝe Leigh zaprzyjaźniła się z Allie. Siostrzenica Spence’a była

nieśmiała i brakowało jej pewności siebie. Widać było jednak, Ŝe się stopniowo zmienia.

Spence twierdził, Ŝe to zasługa Pattie, ona zaś była zdania, Ŝe zadziałał tu jego wpływ. W

kaŜdym razie rezultaty były pomyślne.

Spence postawił tacę pełną naczyń na stoliku i usiadł.

– Co za okropne miejsce. Dlaczego wy, kobiety, tak lubicie robić zakupy?

– Mogłeś zostać w domu. Ostrzegałam cię, jak wygląda całodniowe chodzenie po

sklepach z dwiema nastolatkami – odrzekła Pattie, sięgając po dietetyczną colę.

– Miałaś rację. Powinienem zostać w domu i popracować nad rozdziałem dziesiątym. –

Spence podsunął jej tacę. – Oto twój hot dog z sosem chili i frytkami. Jak moŜesz jeść takie

miecie i zachowywać przy tym zgrabną figurę?

– Spojrzał na nią z aprobatą. Ubrana była w obcisłe dŜinsy i firmową turkusową koszulkę

druŜyny lekkoatletycznej liceum w Marshallton. Nie hołdowała wyszukanej elegancji. Lubiła

nosić jaskrawe ubrania i duŜo biŜuterii. Pattie nie naleŜała do kobiet wyrafinowanych. Była

prostą dziewczyną z małego miasteczka, kierującą się w Ŝyciu nieco staroświeckimi

zasadami. Spencerowi podobało się to. Zastanawiał się, czy na złotym łańcuszku, który

zawsze miała na szyi, nosi obrączkę Freda Cartera.

– Nie mam pojęcia. To kwestia przemiany materii. MoŜe to dziedziczne. – Pattie z

westchnieniem zabrała się do jedzenia hot doga.

– Wydaje mi się, Ŝe Allie teŜ nie powinna mieć kłopotów z figurą stwierdził Spence. Miał

ochotę dodać, Ŝe dziewczynka odziedziczyła budowę po swej matce. Z dnia na dzień coraz

trudniej było mu ukrywać prawdę, ale uwaŜał, Ŝe jeszcze nie nadeszła odpowiednia chwila,

by ją ujawnić.

– Nigdy nie widziałam męŜa Valerie, ale twoja siostra zawsze była szczupła.

– Allie chyba wdała się w Randów. Jest podobna do mojej rodziny, prawda? – Spence

zerknął na Pattie, próbując ją ostroŜnie przygotować do ujawnienia prawdy o pochodzeniu

dziewczynki.

– Masz rację. Jest tak podobna do ciebie, Ŝe mogłaby być twoją córką.

Spence zakrztusił się colą. Poczerwieniał na twarzy i z oczu popłynęły mu łzy.

– Czy to myśl o ojcostwie tak cię przeraziła? – Pattie wiedziała, Ŝe jeśli ich przyjaźń

przetrwa, wcześniej czy później będzie musiała powiedzieć mu o ich dziecku... o

dziewczynce, która zmarła.

– To prawda, przeraŜa mnie taka myśl. – Spence ocierał twarz papierową chusteczką. –

Nie nadaję się do stałych związków. Ty akurat powinnaś o tym dobrze wiedzieć.

– Czy to znaczy, Ŝe przez te wszystkie lata nie zdarzył ci się ani jeden trwały związek?

– Ani jeden.

– Ale z pewnością był ktoś... – Pattie nie mogła uwierzyć, Ŝe męŜczyzna taki jak Spence

nie dzielił Ŝycia z Ŝadną kobietą.

Było kilka kobiet. Nie tak wiele, naprawdę. Ze dwa razy próbowałem z którąś

zamieszkać, ale nic z tego nie wyszło.

– Dlaczego?

– Zawsze, gdy podejmuję jakieś zobowiązania, nawet czasowe, cały układ szybko się

psuje. Chyba jestem egoistą, Pattie. Lubię, Ŝeby wszystko było po mojemu, i nie mam ochoty

się zmieniać. – Przerwał na chwilę, szukając w jej oczach zrozumienia.

– I nigdy nie spotkałeś kobiety, która by cię nie próbowała zmieniać?

– Widzisz, wiem o tym, Ŝe Ŝycie ze mną nie jest pasmem szczęścia i nikt mnie nie chce

takim, jaki jestem, ale to wina mojego charakteru i juŜ.

– Nie widzę w tym nic złego – stwierdziła Pattie z westchnieniem. Ja teŜ nigdy nie

udawałam nikogo innego. Jestem trochę zbyt głośna, trochę za bardzo rzucam się w oczy...

– Trochę zbyt atrakcyjna – Spence uśmiechnął się. – Popatrz tylko. śadne z nas w gruncie

rzeczy wcale się nie zmieniło. – Ujął ją za rękę. – Czy mówiłem ci juŜ, jak bardzo jestem ci

wdzięczny za pomoc w wychowywaniu Allie? Doskonale sobie z nią radzisz. Ona bardzo cię

polubiła.

Partie wysunęła rękę z jego dłoni.

– Podoba mi się to matkowanie. Lubię zajmować się J.J., chociaŜ on uwaŜa, Ŝe jest juŜ na

to za dorosły, i sprawia mi przyjemność towarzystwo Allie. To kochane dziecko. Ja... zawsze

chciałam mieć córkę.

Spence odwrócił wzrok. Nie był w stanie kłamać dalej, patrząc jej prosto w oczy.

– Przykro mi, Ŝe masz ostatnio kłopoty z J.J. Mam wraŜenie, Ŝe to przeze mnie.

– To minie. Po prostu od czasu śmierci Freda J.J. nie musiał się mną dzielić z nikim

innym, więc teraz jest trochę zazdrosny o ciebie i o Allie.

– Nie miałem zamiaru wtrącać się w wasze Ŝycie. MoŜe powinienem z nim porozmawiać

i wyjaśnić, Ŝe wystarczy w twoim sercu miejsca dla nas wszystkich.

– On o tym wie. Najlepiej zostawić go w spokoju, a stanie się taki jak dawniej, gdy juŜ

poradzi sobie ze swoimi uczuciami.

– Skąd wiesz takie rzeczy o dzieciach? – zapytał Spence.

– To wrodzony talent – zaśmiała się Pattie.

Przy stoliku pojawiły się Leigh i Allie. Rzuciły torby i paczki na podłogę, przysunęły

sobie krzesła od sąsiedniego stolika i usiadły.

– Zakupy to najwspanialsza rzecz na świecie – westchnęła Leigh.

– JuŜ nie pamiętam, kiedy się tak świetnie bawiłam – oznajmiła Allie. – Wujku Spence,

czy naprawdę ci nie przeszkadza, Ŝe kupiłam aŜ tyle nowych rzeczy?

– Oczywiście, Ŝe nie. Chcę, Ŝebyś miała wszystko, co jest ci potrzebne.

– Leigh i Pattie pomogły mi wybrać ubrania, jakie noszą wszystkie dziewczyny w moim

wieku. Mamie nic z tego by się nie podobało – powiedziała dziewczynka ze łzami w oczach.

– ZałoŜę się, Ŝe te dŜinsy i niebieski obcisły sweter spodobają się J.J. – zauwaŜyła z

uśmiechem Leigh.

Allie zaczerwieniła się mocno.

– Leigh, proszę, przestań.

– No coś ty. Twój wujek Spence i Pattie wiedzą, Ŝe podoba ci się J.J., i nie mają nic

przeciwko temu, prawda? – spytała sympatyczna blondynka, spoglądając na nich oboje.

– Myślę, Ŝe J.J. moŜe nie być wart Allie – odrzekła Pattie w nadziei, Ŝe złagodzi

niepewność i zaŜenowanie dziewczynki. – Zwłaszcza Ŝe ostatnio dziwnie się zachowuje.

– Tylko nic mu nie mówcie – poprosiła Allie, zerkając na Pattie nieśmiało. – On mnie nie

lubi i... chyba bym umarła, gdyby się dowiedział, Ŝe mi się podoba.

– Zabierzemy tę tajemnicę ze sobą do grobu – zaśmiała się Pattie.

– Jesteście głodne? – zapytał Spence.

– Okropnie – odrzekła Leigh, sięgając do kieszeni dŜinsów.

– Zostaw swoje pieniądze. Powiedzcie mi, na co macie ochotę.

– Na hamburgera, colę i frytki – odrzekła Leigh.

– Czy mogłabym poprosić o takiego hot doga, jakiego zamówiła Pattie? Nigdy czegoś

takiego nie jadłam, ale wygląda to bardzo apetycznie. – Allie wpatrywała się w talerz

wzrokiem łakomczucha.

– Zaraz wracam – powiedział Spence i odszedł złoŜyć zamówienie.

– Pójdziemy do kina? – zapytała Leigh. Pattie spojrzała na zegarek.

– Jeśli szybko zjecie, to zdąŜymy na seans o siódmej.

– Myślę, Ŝe ty i wujek Spence powinniście pójść na jakiś melodramat, a my z Leigh

obejrzymy sobie horror. – Allie zarumieniła się i zerknęła na Pattie spod oka. – Wiesz, bardzo

się podobasz wujkowi.

– Ja teŜ go bardzo lubię. Pattie nie potrafiła zrozumieć wraŜenia, jakiego doznawała za

kaŜdym razem, gdy patrzyła na Allie. Było w tej dziewczynce coś, co bardzo ją do niej

przyciągało. Siostrzenica Spencera zdawała się mówić: „Zaopiekuj się mną, potrzebuję cię”.

Allie była spragniona uczucia, a Pattie z jakiegoś powodu miała ochotę zaspokoić tę potrzebę.

Spencer Rand takŜe ją przyciągał, lecz w zupełnie inny sposób. Pragnęła obdarzyć go

miłością i zrozumieniem, których mu brakowało. Gdyby tylko chciał zaryzykować, gdyby

spróbował ją pokochać i przyjąć jej miłość, ona takŜe by się na to odwaŜyła. Obawiała się

jednak podjąć to ryzyko sama, budować związek z człowiekiem, który przyznawał wprost, Ŝe

nie nadaje się do Ŝycia w stałych związkach.

– Dlaczego one tak ucichły? – zapytał Spence, spoglądając we wsteczne lusterko.

Pattie odwróciła się i zerknęła na tylne siedzenie mercedesa. Spence wziął stojący w

garaŜu samochód senatora, gdyŜ we czwórkę nie zmieściliby się w jego porsche’u.

– Obydwie śpią. – Uśmiechnęła się. – To był męczący dzień.

– Dla nas teŜ – odrzekł. – Nie miałem pojęcia, ile energii wymagają zakupy robione z

trzema kobietami.

Pattie nadal wpatrywała się w twarz Allie. Dziewczynka w kaŜdym calu była podobna do

Randów. Jedynie drobną budową ciała róŜniła się od reszty rodziny. Wszyscy Randowie byli

wysocy; nawet matka senatora miała niemal metr osiemdziesiąt wzrostu.

– Czy coś się stało? – zapytał Spence, odwracając się do tyłu.

– Nie, nic. – Pattie usiadła prosto i spojrzała na niego. – Myślałam o tym, jak bardzo Allie

jest podobna do twojej rodziny, a szczególnie do ciebie.

– Tak?

– MąŜ Valerie teŜ nie był niski, prawda?

Spence odchrząknął.

– Edward był średniego wzrostu. Dlaczego pytasz?

– Allie jest raczej niska, więc zastanawiałam się, po kim to odziedziczyła. MoŜe po

jakimś dalekim krewnym?

– MoŜliwe.

Pattie usiadła wygodniej.

– Wiesz, obawiałam się, Ŝe Allie i ja nie polubimy się ze względu na to, Ŝe jest córką

Valerie, ale świetnie się dogadujemy. Widać w jej zachowaniu wpływ twojej siostry, ale

charakter ma zupełnie inny niŜ jej matka.

Spence w milczeniu prowadził auto. Nie wiedział, jak długo jeszcze uda mu się ukrywać

prawdę przed Pattie. To nie było uczciwe, Ŝe nadal ją okłamywał, ale zdawał sobie sprawę, Ŝe

Allie jeszcze nie będzie w stanie pogodzić się z tym, co usłyszy, a obawiał się, Ŝe jeśli opowie

całą historię Pattie, ta powtórzy ją małej.

– Czy mogę nastawić radio? – zapytała Pattie. – Nie za głośno, tak Ŝeby nie obudzić

dziewczynek.

– Nadal lubisz muzykę country? – Choć wychował się w Tennessee, nigdy nie przepadał

za country. Wolał łagodny jazz albo mocnego rocka. Nawet pod tym względem nie pasował

do otoczenia.

– Tak, nadal ją lubię.

– W takim razie moŜe uda mi się wytrzymać to przez chwilę.

Pomimo mroku Pattie zauwaŜyła uśmiech na jego twarzy. Włączyła radio i zaczęła

szukać właściwego programu. Wybrała stację country z Corinth.

– Posłuchaj tego. To jest piękne.

– Skoro tak mówisz. – Przejechali przez granicę między stanami Missisipi i Tennessee. –

Co jeszcze nadal lubisz oprócz muzyki country? Truskawki? RóŜowe róŜe? Wiem juŜ, Ŝe

wciąŜ kochasz zwierzęta. Ten twój rozpieszczony spaniel uwaŜa się za człowieka.

– Ebony ma w sobie więcej cech ludzkich niŜ przeciętny człowiek – oburzyła się Pattie,

zastanawiając się, jaka jest przyczyna tych dociekań. – Dorosłam i jestem teraz kobietą, która

potrafi o siebie zadbać, ale to prawda, nadal jest we mnie wiele cech tej dziewczyny, którą

kiedyś znałeś. Lubię truskawki i róŜowe róŜe tak samo jak kiedyś, ale zdziwiona jestem, Ŝe o

tym pamiętasz.

– Pamiętam wszystko, co dotyczy ciebie. – Spence wziął ją za rękę, nie odrywając oczu

od drogi.

– Zawsze umiałeś znaleźć właściwe słowa we właściwej chwili. Choć nigdy nie potrafiłeś

się zgodzić ze swoim ojcem, to niewątpliwie odziedziczyłeś jego dar wymowy. Mógłbyś

zostać politykiem.

Poczuła, Ŝe Spence drgnął. Uścisnął mocno jej dłoń, po czym ją wypuścił.

– W przeciwieństwie do mojego ojca wszystko, co mówię, mówię szczerze.

– Naprawdę?

– Nie potrafisz mi zaufać, tak? Chyba nie mogę cię za to winić, ale jeśli nie jesteś w

stanie uwierzyć w nic innego, to proszę, uwierz chociaŜ w to, Ŝe nigdy nie chciałem cię

zranić.

– Czasami ranimy ludzi wbrew własnej woli. – Pattie nade wszystko pragnęła, by Spence

przestał juŜ wracać do przeszłości.

– Myślisz, Ŝe znowu zrobię ci krzywdę, prawda? Dlatego trzymasz mnie na dystans.

– Obiecałam, Ŝe pomogę ci w wychowaniu Allie. Dotrzymuję słowa. I powiedziałam, Ŝe

moŜemy spróbować znów zostać przyjaciółmi. Staram się, Ŝeby tak było.

– Wiem o tym, i nie myśl, Ŝe nie jestem ci wdzięczny, ale...

– Ale chciałbyś czegoś więcej. Na jakiś czas. Dopóki jesteś w Marshallton. Jak długo tu

zostaniesz, Spence? Nie powiedziałeś mi jeszcze, dlaczego przywiozłeś Allie tutaj, zamiast

zabrać ją do siebie, do Kalifornii.

Jak mógł jej to wyjaśnić? Nie miał zamiaru zawozić Allie do Kalifornii. Jego córka

powinna się wychowywać z matką w małym miasteczku na południu, gdzie ludzie zwracają

się do listonosza po imieniu i chodzą do tego samego kościoła, co ich lekarz.

– Moje plany nie są dokładnie sprecyzowane – przyznał. – Na razie Allie jest

najwaŜniejsza. Muszę robić to, co uwaŜam za najlepsze dla niej.

– Doceniam to i... pomogę ci w miarę moŜliwości, ale...

– Ale?

– Nie mogę sobie pozwolić na dodatkowe komplikacje w Ŝyciu – przyznała Pattie.

– Nie wiedziałem, Ŝe twoje Ŝycie jest takie skomplikowane.

– Straciłam narzeczonego przed czternastoma miesiącami. To wszystko zmieniło. Próbuję

wychowywać jego dorastającego syna, a kuzynka Freda grozi, Ŝe skieruje do sądu sprawę o

odebranie mi opieki nad nim. A w dodatku w interesach ledwo wychodzę na swoje.

Spence przejeŜdŜał przez centrum Marshallton i musiał prowadzić samochód uwaŜniej,

gdyŜ wszędzie, z wyjątkiem głównej ulicy, wyłączono juŜ sygnalizację i migały jedynie Ŝółte

wiatła ostrzegawcze.

– Masz rację – przyznał. – Masz za duŜo problemów, Ŝeby jeszcze brać sobie do serca

moje kłopoty. Dlatego tym bardziej jestem ci wdzięczny za Allie.

Zaparkował przed domem Pattie i zgasił silnik. Pattie odpięła pas i wysiadła. śadna z

dziewczynek nawet nic drgnęła. Spence takŜe wysiadł, obszedł samochód dokoła i otworzył

bagaŜnik.

Pattie podeszła do niego.

– Mówiłeś, Ŝe przez cały przyszły tydzień będziesz zajęty pisaniem nowej ksiąŜki. MoŜe

pozwoliłbyś Allie przychodzić do sklepu codziennie po lekcjach? – zapytała, wyjmując z

bagaŜnika plastikowe torby.

– Odprowadzę cię do drzwi. – Spence pozwolił jej wziąć dwie mniejsze torby, a sam zajął

się cięŜszymi. – Myślę, Ŝe to bardzo dobry pomysł. Stawiam tylko jeden warunek.

– Jaki?

– Będę pojawiał się codziennie w porze, kiedy zamykacie sklep, i zabierał was

wszystkich na kolację.

Szli w stronę niskiego, ceglanego domu, który Pattie odziedziczyła po Fredzie. Spence

objął ją ramieniem. Nie protestowała.

– Po prostu przynoś hamburgery albo jakieś mięso z rusztu.

Weszli na werandę. Niebo było czyste i pokryte gęsto mrugającymi gwiazdami. Pośród

nich widniała tarcza księŜyca niczym wielka Ŝółta miska podświetlona od spodu.

Spence chwycił Pattie w ramiona. Czuła, Ŝe chce ją pocałować na dobranoc, i nie

potrafiła mu się oprzeć. Pragnęła tego pocałunku.

– Wiedziałem, Ŝe dobrze sobie poradzisz z Allie. – Pochylił głowę i pocałował ją lekko,

po czym spojrzał jej głęboko w oczy.

Pattie zastygła w wyczekiwaniu. Chciała coś powiedzieć, ale on w tej chwili znów nakrył

jej usta swoimi. Uniosła się na palcach i przywarła do niego.

W chwili gdy Spence rzucił plastikowe torby na ziemię i objął jej biodra, zapaliło się

wiatło na werandzie i ktoś otworzył drzwi od wewnątrz. Pattie ze zdziwieniem odsunęła się

od Spence’a, który niechętnie wypuścił ją z objęć. W otwartych drzwiach stał J.J. z grymasem

gniewu na twarzy. Rozległo się skomlenie i Ebony podbiegła do Pattie.

– J.J., myślałam, Ŝe jesteś dziś z kimś umówiony – zdziwiła się, gładząc sukę po karku.

– Jest wpół do dwunastej. Bethany musiała być w domu o jedenastej. – J.J. rzucił

Spence’owi groźne, ostrzegawcze spojrzenie.

Ten zaś pochylił się, szybko pocałował Pattie w usta.

skinął głową w stronę J.J. i poszedł do samochodu. Zanim zamknął drzwiczki, pomachał

im ręką.

– Kolacje przez cały przyszły tydzień! – zawołał. – I chciałbym, Ŝebyś poszła ze mną na

bal do szkoły. Mam być jednym z opiekunów młodzieŜy.

– Co on chciał przez to powiedzieć? – zapytał J.J., gdy mercedes odjechał juŜ sprzed

domu.

– Pewnie proszono go, Ŝeby przyszedł na bal jako opiekun – odrzekła Pattie, wchodząc do

rodka.

J.J. pochwycił ją za ramię.

– Taki facet nie powinien być opiekunem dzieci. Nie daje im dobrego przykładu.

– J.J., co się z tobą dzieje? Gdy Spence pojawił się w mieście, wydawało mi się, Ŝe go

lubisz. Teraz przez cały czas coś ci się w nim nie podoba.

– Mam wraŜenie, Ŝe on znowu cię skrzywdzi. Wiesz o tym, prawda? Nie chciałbym, Ŝeby

po raz drugi narobił ci bałaganu w Ŝyciu.

– O czym ty mówisz? – Pattie poczuła, Ŝe ogarnia ją gwałtowny lęk. Czego J.J.

dowiedział się o jej dawnym związku ze Spence’em?

– Znam całą prawdę – oznajmił chłopiec, wpatrując się w jej twarz. – Pattie, wiesz, kim

dla mnie jesteś. Traktuję cię jak matkę i... i obchodzi mnie to, co się z tobą stanie.

– Jaką prawdę poznałeś?

– Joan mi powiedziała...

– Kiedy widziałeś się z Joan? – Pattie nigdy by nie zabroniła pasierbowi widywać się z

kuzynką Freda, ale wiedziała, Ŝe jeśli Joan Stephenson będzie miała okazję narobić im

obydwojgu kłopotów, na pewno się przed tym nie zawaha.

– Wiesz przecieŜ, Ŝe widuję się z nią od czasu do czasu.

– I co ci powiedziała?

– śe byłaś w ciąŜy ze Spencerem Randem, gdy miałaś osiemnaście lat, a on cię zostawił i

wyjechał z miasta.

– To wiedźma!

– Ale to przecieŜ prawda? Byłaś w ciąŜy, on cię zostawił, a potem twoje dziecko umarło.

Musiałaś sama dawać sobie radę ze wszystkim. – J.J. pochwycił Pattie za ramiona. –

Dlaczego jeszcze chcesz w ogóle rozmawiać z takim facetem?

No właśnie, zastanawiała się Pattie, dlaczego?

ROZDZIAŁ CZWARTY

Pattie lubiła patrzeć na Allie. W tej chwili dziewczynka przyglądała się swemu odbiciu w

wielkim lustrze wiszącym w sypialni Pattie. Podniosła końce włosów do góry i pozwoliła im

powoli opaść na ramiona.

Zmiana, jaka zaszła w zachowaniu siostrzenicy Spencer, zdumiewała Pattie, która z dumą

przyznawała, Ŝe to ona okazała się tą czarodziejką, która przemieniła nieśmiałe dziecko w

piękną młodą dziewczynę. Wystarczyło do tego tylko trochę nowych ubrań, inna fryzura i

szkła kontaktowe.

– Mamie ten strój by się nie spodobał. Spódnica jest o wiele za krótka – stwierdziła Allie,

spoglądając na swe nogi wystające spod brązowej zamszowej spódniczki.

– Za to podoba się twojemu wujkowi i mnie – odrzekła Pattie. – Ale najwaŜniejsze jest to,

czy podoba się tobie.

Allie nie była w stanie oderwać wzroku od swego odbicia w lustrze.

– Wszystko mi się podoba! Fryzura, ubrania, szkła! Pattie połoŜyła rękę na ramieniu

dziewczynki. Patrząc w lustro dostrzegła, Ŝe ich figury niewiele się róŜnią. Za kaŜdym razem,

gdy Pattie spoglądała na Allie, przypominała sobie o córeczce, którą straciła, i zastanawiała

się, czy jej dziecko byłoby podobne do siostrzenicy Spence’a. Jej córka takŜe mogłaby

odziedziczyć kolor włosów i rysy twarzy Randów i drobną, zaokrągloną figurę matki.

– Nie mogę uwierzyć, Ŝe idę na ten bal. To jest jak sen – powiedziała Allie, wpatrując się

w lustro. – Nie miałam pojęcia, Ŝe jestem ładna. Ale... jestem, prawda?

Pattie ujęła ją za ramiona.

– Jesteś piękna.

– Och, to wszystko dzięki tobie. – Allie zarzuciła Pattie ramiona na szyję i uścisnęła ją z

całej siły.

Pattie obdarzyła ją macierzyńskim uściskiem.

– Pomogłam ci tylko odkryć prawdziwą Allison, która ukrywała swe kształty pod

workowatymi sukienkami, nosiła brzydkie okulary i koński ogon.

– J.J. ma szczęście, Ŝe jesteś jego matką. Chciałabym... chciałabym...

Pattie uścisnęła ją jeszcze raz, po czym wypuściła z objęć.

– Czego byś chciała? Allie oblała się rumieńcem.

– Wujek Spence powiedział mi, Ŝe ty i on byliście w sobie kiedyś zakochani, i...

Chciałabym, Ŝebyście wzięli ślub. Wtedy... poniewaŜ wujek Spence jest teraz kimś w rodzaju

mojego ojca, ty zostałabyś moją nową matką.

– Och, Allie, to jest jedna z najmilszych rzeczy, jakie usłyszałam w swoim Ŝyciu. Bardzo

bym chciała mieć cię za córkę. Ale...

– Wujek Spence bardzo cię lubi. A ty jego teŜ, prawda?

– Oczywiście, Ŝe tak. Tylko Ŝe... widzisz, Allie kochanie, twój wujek i ja nie mamy

zamiaru brać ślubu. To się nie zdarzy, więc nie rób sobie nadziei, dobrze?

Allie zwiesiła głowę, wpatrując się w kraciasty biało-niebieski dywanik.

– Nie powinnam tego mówić, prawda? To było bardzo niegrzeczne. Przepraszam. Nie

chciałam...

– Allie, natychmiast przestań przepraszać! – Pattie nie miała zamiaru podnosić głosu i

poŜałowała tego natychmiast, gdy zobaczyła, Ŝe w oczach dziewczynki zbierają się wielkie

łzy. – Och, kochanie. Nie gniewam się na ciebie. Nie powiedziałaś nic złego. To nie było

niegrzeczne. Allie zerknęła na nią spod rzęs.

– Nie byłam niegrzeczna? I ty się na mnie nie gniewasz?

Pattie uniosła jej brodę, aŜ spojrzały sobie prosto w oczy.

– Jeśli będziesz płakać, to makijaŜ ci się rozmaŜe. Usta Allie drgnęły w lekkim uśmiechu.

– Nie mogę uwierzyć, Ŝe wujek Spence pozwolił mi się umalować. Mama by nigdy...

Muszę przestać to wciąŜ powtarzać. Wujek Spence przez cały czas mi powtarza, Ŝe on ma

inne pojęcie o wychowywaniu dzieci niŜ mama.

– Jestem pewna, Ŝe Valerie była bardzo dobrą matką. – Pattie omal nie zakrztusiła się,

wypowiadając to kłamstwo. UwaŜała Valerie Rand Wilson za nieczułą, małostkową snobkę,

ale nie mogła tego powiedzieć przy jej córce. – Poza tym masz bardzo delikatny makijaŜ.

Tylko odrobina róŜu i szminki. A to jest szczególna okazja. Twoja pierwsza randka.

– To właściwie nie jest randka. Leigh musiała poprosić swojego chłopaka, Ŝeby jego

przyjaciel poszedł ze mną na bal.

– To jest randka. A ten chłopak... Jak on się nazywa?

– Darren Henley.

– Więc gdy Darren cię zobaczy, będzie się uwaŜał za najszczęśliwszego chłopaka na balu.

– Wolałabym pójść z J.J., ale on mnie nawet nie lubi i nie uwaŜa za normalną

dziewczynę. – Allie opadła na mahoniowe łóŜko z baldachimem przykryte narzutą w

niebieskozielone pasy, jęknęła i złoŜyła ręce na kolanach.

Partie usiadła obok niej i ujęła jej dłonie w swoje ręce.

– Nie moŜemy sprawić, by ktoś nas polubił albo pokochał. Ale daj J.J. trochę czasu. On

nie zauwaŜa w tobie pięknej dziewczyny, bo za bardzo go absorbuje myślenie o tobie jako o

rywalce. Allie, on jest zazdrosny o czas, który spędzam z tobą i Spence’em.

– Ale przecieŜ wie, jak bardzo go kochasz i jakie ma szczęście, Ŝe jesteś jego matką!

Partie puściła dłonie dziewczynki i pogładziła japo długich, brązowych włosach.

– J.J. nie widział jeszcze nowego wydania Allison Wilson. Dziś wieczorem będzie tobą

olśniony.

– Naprawdę tak myślisz?

Pattie nie chciała, by dziewczynka Ŝywiła jakieś złudne nadzieje, ale pomyślała, Ŝe jeśli

ona sama będzie miała tu cokolwiek do powiedzenia, J.J. tego wieczoru przynajmniej raz

zatańczy z Allie.

– Pewnie nie powie ci Ŝadnego komplementu, ale czuję, Ŝe poprosi cię do tańca.

– Och, Pattie, naprawdę tak myślisz? Chyba bym umarła. Och, BoŜe. – Allie zeskoczyła z

łóŜka i zawirowała po pokoju, śmiejąc się; po chwili opadła na kanapę stojącą przed wielkim

oknem. – Po czym się poznaje, Ŝe się jest zakochanym?

– Co takiego? – Pattie z trudem pohamowała wybuch śmiechu. Przypomniała sobie, Ŝe

ona takŜe miała czternaście lat, gdy zakochała się w Spencerze Randzie. To była miłość od

pierwszego wejrzenia.

– Skąd się wie, Ŝe jest się zakochanym? – powtórzyła Allie.

– To trudne pytanie i wydaje mi się, Ŝe nie ma na nie jednoznacznej odpowiedzi. Po

prostu wie się o tym.

– Czy to moŜliwe, Ŝe jestem zakochana w J.J. ? – zastanawiała się Allie.

– Przypuszczam, Ŝe tak. – Pattie wyjęła z pudełka brązowe zamszowe szpilki i podała je

dziewczynce. – WłóŜ je. Nie chcesz chyba wystąpić boso, gdy Darren po ciebie przyjdzie. –

Zerknęła na duŜy zegarek z rzymskimi cyframi. – Powinien tu być za jakieś czterdzieści pięć

minut.

– Miłość to zabawne uczucie, prawda? – westchnęła Allie. – To znaczy zabawne, bo

dziwne, a nie takie zmuszające do śmiechu.

– Miłość bywa róŜna z róŜnymi ludźmi. Nigdy nie jest dwa razy tak samo. Nie moŜna

kochać dwóch osób w ten sam sposób. – Dla Pattie Spence był pierwszą miłością i nigdy nie

kochała nikogo innego tak jak jego. Zawsze miała jakichś chłopaków, zazwyczaj więcej niŜ

jednego naraz, ale nikogo nie traktowała powaŜnie aŜ do czasu, gdy pojawił się Fred. Kochała

go i miała nadzieję spędzić z nim resztę Ŝycia. Ale to było coś zupełnie innego niŜ ze

Spence’em.

– Czy kochałaś wujka Spence’a?

– Tak. Bardzo.

– Powiedział mi, Ŝe prosił cię, Ŝebyś z nim wyjechała i wyszła za niego.

Pattie poczuła, Ŝe ogarniają ją wielkie, mroczne fale nie chcianych wspomnień. Gdyby

tylko potrafiła pamiętać same szczęśliwe chwile bez przywoływania związanego z nimi bólu.

– Chciałam z nim wyjechać, ale nie mogłam. Moja matka miała wylew. Musiałam

zrezygnować ze szkoły i znaleźć pracę, Ŝeby nas utrzymać. Mamę, siebie i moją młodszą

siostrę.

– Och, Pattie, to musiało być okropne. Ile miałaś lat?

– Osiemnaście.

– Wujek Spence mówił, Ŝe twoja mama była gosposią Randów. Dziwi mnie, Ŝe jego

rodzina pozwoliła mu się z tobą spotykać. – Allie zaczerwieniła się gwałtownie. – Och, Pattie,

przepraszam. To zabrzmiało tak... nieprzyjemnie. Nie chciałam...

– Nic nie szkodzi, kochanie. Wiem, co masz na myśli. Twoja mama nauczyła cię oceniać

ludzi według tego, z jakiej pochodzą rodziny, a nie według tego, kim są oni sami.

– Wujek Spence mówi, Ŝe mama nie miała racji i on nie wierzy w takie bzdury.

– W jakie bzdury nie wierzę? – Spence stał w otwartych drzwiach.

– Wujku! – Allie zerwała się z miejsca i przebiegła pokój w podskokach. U jej stóp,

dysząc i poszczekując, tańczyła Ebony. – Spójrz na mnie. Prawda, Ŝe ładnie wyglądam? Pattie

sprawiła, Ŝe jestem piękna!

– To Bóg sprawił, Ŝe jesteś piękna – powiedziała Pattie, walcząc ze uciskiem w gardle.

Spence wpatrywał się w nią z uśmiechem. Ubrana była w brązowy tweedowy kostium ze

spódnicą kończącą się dziesięć centymetrów nad kolanami, ściśniętą w talii pasem ze złotego

łańcucha. Pod spodem miała bawełnianą bluzkę z perłowymi guzikami, prowokacyjnie

rozchyloną pod szyją, a z uszu zwisały złoto-perłowe kolczyki w kształcie serduszek.

Allie uścisnęła psa i stanęła tuŜ przed Spence’em.

– Jak ci się podobam, wujku?

Dopiero teraz oderwał wzrok od Pattie i spojrzał na swą córkę. BoŜe, ona naprawdę była

piękna! Jak Pattie udało się tak zmienić tę szarą myszkę, którą przywiózł z Corinth przed

kilkoma tygodniami? Przepełniły go jednocześnie duma i Ŝal. Pattie stała się dla dziewczynki

dobrą wróŜką, choć nie miała pojęcia, Ŝe to jej dziecko.

– Jesteś najpiękniejszą dziewczyną, jaką kiedykolwiek widziałem – oznajmił, widząc

wyraz niepewności w oczach swej córki. – Niemal tak piękną jak Pattie, gdy ją spotkałem po

raz pierwszy.

– Och, wujku Spence, dziękuję. – Allie rzuciła się w jego ramiona i uścisnęła go mocno.

Przytrzymał ją przy sobie. To było jego dziecko. Nie miał wcześniej pojęcia, Ŝe moŜna

czuć taką dumę, szczęście i potrzebę opiekowania się inną istotą. Nie chciał pokochać Allie,

ale to juŜ się stało. Była częścią jego i Pattie, owocem ich miłości.

Obejmując ją ramieniem, wyciągnął drugą rękę do Pattie.

– Czy mogę poprowadzić moje damy do salonu? Pattie podeszła do niego. Objął ją ręką w

talii i przycisnął do siebie obie swoje kobiety.

– Jestem najszczęśliwszym człowiekiem pod słońcem. Dwie niewątpliwe królowe balu

przyjdą tam ze mną.

– Och, wujku Spence, potrafisz czarować.

– Przejrzałaś go, Allie – zaśmiała się Pattie. – Spence zawsze potrafił mnie oczarować

słowami.

– Zapamiętam to. – Spence popatrzył na nią ze zmysłowym błyskiem w oczach.

W umyśle Pattie rozdzwonił się alarmowy brzęczyk, ale jej ciało nie chciało usłuchać

ostrzeŜenia i mówiło, Ŝe jedna noc ze Spence’em warta jest kaŜdego ryzyka.

Zwycięstwo było wspaniałe. Raiders z Marshallton wygrali z Tygrysami z Weeden

dziesięć do siedmiu. Pattie krzyczała, aŜ rozbolało ją gardło, kibicując druŜynie swego

pasierba. Nawet obecność Joan Stephenson nie potrafiła jej odebrać przyjemności patrzenia

na rozgrywki, które lubiła jeszcze od czasów szkoły średniej. Joan od pierwszej chwili

przylgnęła do Spence’a. JuŜ na powitanie wsunęła rękę pod jego ramię i uśmiechnęła się

promiennie. A Spence, jak zawsze uwodzicielski i czarujący, tolerował jej umizgi. Partie

miała ochotę zrzucić tę kobietę ze schodów, ale pohamowała się, przypominając sobie, Ŝe nie

ma Ŝadnych praw do Spencera Randa.

Spence objął Partie ramieniem i poprowadził ją do sali gimnastycznej liceum, która na ten

wieczór stała się salą balową. Ściany udekorowano czarno-złotymi serpentynami,

zwisającymi z sufitu. Doniczki z paprociami otaczały parkiet taneczny, gdzie ustawił się

czyhający na pary fotograf. Przy ścianie stały stoły zastawione przekąskami i wazami z

ponczem owocowym. Miejscowy prezenter radiowy zajmował się obsługą sprzętu. Popularna

melodia rockowa rozsadzała bębenki w uszach.

– Wydaje mi się, Ŝe gdy my chodziliśmy do szkoły, muzyka nie była aŜ tak głośna –

powiedział Spence, przekrzykując dudnienie basów.

– Była. Teraz wydaje się głośniejsza, by jesteśmy starsi. – Partie przeprowadziła go przez

tłum nastolatków w stronę grupy opiekunów, zgromadzonych wokół waz z ponczem.

– Widzę, Ŝe pani Newsome nadal nadzoruje stół z napojami i sprawdza, czy nikt nie

przyprawił ponczu whisky – uśmiechnął się Spence.

– Pamiętam, jak omal nie wyrzucono ciebie i Joe’ego Dona ze szkoły w ostatniej klasie.

Ty poprosiłeś panią Newsome do tańca, a Joe w tym czasie wlał do ponczu butelkę najlepszej

whisky swojego ojca.

– Nigdy by nas nie przyłapano, gdyby ten łajza Denton Walters na nas nie naskarŜył. On

się w tobie kochał, wiesz? – Spence skinął głową, pozdrawiając opiekunów.

Joan Stephenson, wysoka, szczupła i elegancka, wysunęła się naprzód.

– Bardzo bym chciała poznać twoją siostrzenicę, Spencer. Jest tu dzisiaj, prawda?

Ogromnie lubiłam Valerie – mówiła, przechylając głowę na bok. Fala czarnych włosów

zawirowała wokół jej twarzy. Pattie zacisnęła zęby i uśmiechnęła się z wysiłkiem, nie

puszczając ani na chwilę ramienia Spence’a.

– Och, Allie jest gdzieś tutaj. Obie z Leigh White są umówione z chłopakami.

Joan przeszyła Pattie ostrym spojrzeniem.

– Czy ona nie jest trochę za młoda na randki? J.J. mówił mi, Ŝe ma dopiero trzynaście lat.

– Prawie czternaście – poprawił ją Spence. – Wydaje mi się, Ŝe nic złego nie moŜe

wyniknąć z randki na szkolnej zabawie w obecności opiekunów.

– Oczywiście, chyba masz rację. Umieram z niecierpliwości, Ŝeby ją poznać. – Joan niby

przypadkiem dotknęła ramienia Spencera i powiodła palcami po miękkim rękawie

kaszmirowej marynarki. – Z wielką przyjemnością pomogłabym ci dopilnować, Ŝeby córka

Valerie poznała właściwych ludzi.

– To bardzo miło z twojej strony – odrzekł Spence, świadomy napięcia Pattie. Dobrze

wiedział o niechęci istniejącej między tymi dwiema kobietami.

– Hej, Pattie – odezwał się J.J., podchodząc do nich od tyłu i kładąc rękę na jej ramieniu.

– Zatańczysz ze mną?

Pattie spojrzała na Spence’a.

– Zatańcz – odrzekł. – Ja poszukam Allie i...

– I przedstawisz ją Joan. – Pattie poczuła wypieki na twarzy. Niech diabli porwą tego

człowieka! Ilu kobiet potrzebuje jako zastępczych matek dla Allie? MoŜe juŜ teraz zastanawia

się nad słusznością swego pierwszego wyboru. MoŜe uświadomił sobie, Ŝe Joan Stephenson

byłaby lepsza jako matka – kimś o wiele bardziej w typie Valerie Rand Wilson.

– Pattie... – Spence wyciągnął do niej rękę, ona jednak uchyliła się.

– Chodź, J.J. – Pociągnęła chłopca na parkiet. Wszystkie dawne, głęboko pogrzebane

kompleksy wróciły do niej ze zdwojoną siłą. Joan zawsze potrafiła sprawić, Ŝe Pattie czuła się

przy niej jak najgorszy śmieć. Właśnie tacy ludzie nigdy nie pozwalali jej zapomnieć, Ŝe jej

matka była gosposią, a ona sama pochodziła z biedoty.

J.J. spoglądał na nią zagadkowo. Odpowiedziała mu sztucznym uśmiechem.

– Co się dzieje? – zapytał w tańcu.

– Nic. – Pattie odrzuciła głowę do tyłu. Długie kosmyki jasnych włosów opadły jej na

twarz. – Gdzie twoja dziewczyna?

– Przyszedłem sam. Pomyślałem, Ŝe trochę się porozglądam. Niech dziewczyny szaleją z

emocji.

– Jakie to wielkoduszne z twojej strony – zaśmiała się Pattie.

– Zła jesteś na Spence’a, co? Flirtował z Joan.

– To nie moja sprawa. Wolno mu flirtować, z kim zechce. Jesteśmy tylko przyjaciółmi.

Nic nas nie wiąŜe.

– MoŜe Joan jest bardziej w jego typie. W końcu ona pochodzi z dobrej rodziny, a

podobno wszyscy Randowie zwracali na to uwagę.

Komentarz J.J. trafił w sedno. Pattie zebrała całą siłę woli, Ŝeby się nie rozpłakać.

Rockowa melodia ucichła i rozległy się miękkie rytmy piosenki country. Partie chciała zejść z

parkietu, ale J.J. pochwycił ją za ramię.

– Ja tylko Ŝartowałem. Wiesz przecieŜ, Ŝe gdybyś naprawdę chciała zdobyć Spencera

Randa, Joan nie miałaby Ŝadnych szans. Ty jesteś najlepsza.

– A ty nie jesteś obiektywny. Kochasz mnie jak matkę.

– To prawda, i wiesz, Ŝe zrobiłbym dla ciebie wszystko.

– Naprawdę? – Pattie uśmiechnęła się, zastanawiając się, czy wykorzystać sytuację. Choć

ten wieczór był katastrofą dla niej, mógł okazać się przecieŜ całkiem udany dla Allie.

– Oj, nie podoba mi się ten wyraz twoich oczu. Co ty knujesz?

– Poproś Allie do tańca.

– Co?!

– Poproś Allie do tańca. Tylko raz.

J.J. zachmurzył się.

– Co powiedzą chłopaki, gdy zobaczą, Ŝe tańczę z taką myszą?

– Nie widziałeś jej dzisiaj, prawda? – Pattie przebiegała salę wzrokiem, szukając

siostrzenicy Spence’a.

– Nie, a co?

Allie stała w kącie obok wysokiego, chudego chłopaka w okularach, który wyglądał na

równie nieszczęśliwego jak ona.

– Stoi tam w przeciwległym kącie.

J.J. odwrócił się we wskazanym kierunku.

– Nie widzę jej.

– Jest z Darrenem Henleyem.

J.J. spojrzał jeszcze raz i westchnął głęboko.

– Rany, to jest Allie Wilson? Co jej się stało? Wygląda... wygląda jak lalka.

– Udzieliłam jej kilku wskazówek – odparła Pattie z ulgą.

– Dokonałaś cudu. – J.J. ruszył w stronę Allie, po czym zatrzymał się i szepnął do Pattie:

– Ale tylko raz. I tylko dlatego, Ŝe ty mnie o to prosiłaś. MoŜe wygląda lepiej, ale na pewno

jest równie dziwna jak przedtem.

Muzyka znów się zmieniła i teraz rozległ się powolny, zmysłowy rytm melodii „Tylko

ty”. Dla Pattie ta piosenka niosła ze sobą nie chciane wspomnienia. Tamtej nocy w domku

Randów, gdy po raz pierwszy kochała się ze Spence’em, tańczyli właśnie przy niej. Spence

znalazł stare single wepchnięte pod przenośny gramofon.

Poczuła dotyk czyjejś dłoni na karku. Nie potrzebowała się odwracać, by wiedzieć, Ŝe to

Spence. Ta stara piosenka przyciągnęła go do niej, bez wątpienia budząc w nim te same

wspomnienia. Wsunęła się w jego ramiona i poddała rytmowi. Podniosła głowę i ujrzała

płonące w jego oczach poŜądanie. śadne z nich się nie uśmiechało. Przyciągnął ją blisko do

siebie. Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniały. Spencer Rand pragnął jej równie mocno, jak

ona jego.

Czas zatrzymał się na chwilę. Czternaście lat nagle znikło. Istnieli tylko oni obydwoje,

bicie ich serc, dotyk przytulonych do siebie ciał, jego dłoń w jej dłoni.

Gdy piosenka skończyła się i zaczęto grać instrumentalną melodię rockową, Spence

zatrzymał się, ale nie wypuścił Pattie z objęć. Usiłowała się wysunąć z jego ramion, ale

przytrzymał ją mocno.

– To nie nadaje się do wolnego tańca – powiedziała cicho.

Spence zakołysał się lekko, nadal obejmując ją ramieniem.

– MoŜe pójdziemy do samochodu? – szepnął z uśmiechem.

Pattie nie potrafiła się oprzeć tęsknocie, którą ujrzała w jego wzroku.

– Nie wydaje ci się, Ŝe jesteśmy za starzy na takie numery? – Połowę nocy po ostatnim

szkolnym balu spędzili w jego samochodzie, ukryci za zaparowanymi szybami.

– W takim razie u ciebie czy u mnie?

– Co?

– Jeśli wolisz wygodę, będziemy musieli pójść do domu – wyjaśnił Spence, sprowadzając

ją z parkietu.

– Nie zapomniałeś chyba, Ŝe jesteśmy tu w roli opiekunów? Poza tym kaŜde z nas z kimś

mieszka.

– Rodzicielstwo ma swoje wady, prawda?

– Cześć – powiedziała Allie, podchodząc do nich z rozjaśnioną twarzą.

– Dobrze się bawisz? – zapytał Spence.

– Tak. W kaŜdym razie przez jakiś czas bawiłam się świetnie. – Allie zerknęła na parkiet,

gdzie J.J. wirował w rytm muzyki w towarzystwie rudej dziewczyny o zaokrąglonych

kształtach.

Pattie świetnie rozumiała uczucia dziewczynki. Szczęście było rzeczą tak ulotną i kruchą.

Dla nich obydwu bramy raju uchyliły się na chwilę, po czym szybko zatrzasnęły.

– Zatańczysz z wujkiem? – zapytał Spence. Uścisnął Pattie, po czym podał rękę

siostrzenicy.

– Pewnie, Ŝe tak. Nie mam zamiaru czekać, aŜ Darren się ruszy. On nie umie tańczyć.

Bogu dzięki, Ŝe Pattie dała mi kilka lekcji, bo inaczej ja teŜ byłabym w takiej sytuacji.

Pattie patrzyła na Spencera i Allie. Byli tak uderzająco do siebie podobni, Ŝe ktoś nie

zorientowany mógłby ich wziąć za ojca i córkę.

– Śliczne dziecko, prawda? – zapytała Joan, podchodząc do niej. Było juŜ za późno, by

uniknąć spotkania.

– Tak, Allie jest urocza – przyznała Pattie.

– Podobna do Randów, a zwłaszcza do Spencera.

– Bardzo przepraszam... – Pattie nie miała ochoty kontynuować rozmowy i spróbowała

się wycofać, ale Joan pochwyciła ją za ramię.

– Wiesz chyba, Ŝe tracisz czas, jeśli uwaŜasz, Ŝe Spencer się z tobą oŜeni. JuŜ raz cię

zostawił, gdy dostał, czego chciał. Teraz zrobi to samo.

– Nie wiesz, o czym mówisz – odrzekła Pattie przez zaciśnięte zęby.

– Potrzebna mu jest odpowiednia matka dla córki Valerie. Pattie spojrzała na nią

gniewnym wzrokiem.

– Wszyscy w Marshallton wiedzą, Ŝe kiedyś kochałaś się w Spencerze, a on nie miał

ochoty się z tobą spotykać. Kochał i pragnął mnie.

Joan roześmiała się głośno.

– Och, na pewno cię pragnął, ale nie na tyle, by się z tobą oŜenić i dać nazwisko twojemu

bękartowi! Jesteś nikim, po prostu zwykłym śmieciem, który uwiódł mojego kuzyna Freda,

podobnie jak wielu innych męŜczyzn. Jesteś tylko małą...

– Co tu się dzieje? – zapytał J.J., stając między dwiema kobietami.

Pattie zwinęła dłonie w pięści, powstrzymując pragnienie, by uderzyć Joan w twarz.

– Nic takiego. Tylko mała róŜnica zdań.

– Posłuchaj, Joan, mówiłem ci tysiąc razy, Ŝe Pattie teraz jest moją mamą i nie chcę,

ebyś się wtrącała do naszego Ŝycia. Mój ojciec wiedział, co robi. Zdawał sobie sprawę, Ŝe

Pattie będzie dla mnie dobra.

– Twój ojciec stracił rozum! – wybuchnęła Joan. – Ale Pattie i ja nie rozmawiałyśmy o

opiece nad tobą.

– A o czym? – zapytał J.J.

Pattie zauwaŜyła kątem oka, Ŝe Spence i Allie zmierzają w ich stronę.

– O niczym, J.J. Daj spokój, dobrze?

– Mówiłam właśnie Pattie, jak się cieszę, Ŝe Spence i jego siostrzenica przyjęli moje

zaproszenie na kolację – uśmiechnęła się Joan z triumfem.

Pattie poczuła szum w uszach. Jej twarz pobladła, a rysy stęŜały.

Spence niepewnie spoglądał to na nią, to na Joan.

– MoŜe znowu zatańczysz z Allie? – powiedział do J.J. i wyciągnął rękę w stronę Pattie. –

A ty? Obiecuję, Ŝe nie będę ci deptał po palcach.

Pattie patrzyła na niego, jakby mówił do niej w obcym języku. CzyŜby był do tego

stopnia niewraŜliwy, Ŝe nie zdawał sobie sprawy, jak ją dotknie jego przyjaźń z Joan? Ta

kobieta była jej wrogiem, groziła sądem i odebraniem opieki nad J.J. Fakt, Ŝe Spence przyjął

zaproszenie na kolację, był dla Pattie policzkiem.

– Jestem zmęczony po tym meczu – oznajmił J.J. – Pattie i ja idziemy do domu.

– Chcecie wyjść tak wcześnie? – zdziwił się Spence.

– Jeszcze nawet nie minęła północ. – Gdy Pattie nawet na niego nie spojrzała, objął ją

ramieniem. – No cóŜ, jeśli naprawdę chcesz juŜ iść, to cię odwiozę.

Odsunęła się od niego, obawiając się, Ŝe wybuchnie płaczem, jeśli Spence jej dotknie. Nie

miała najmniejszej ochoty tak się upokarzać.

– Nie odwieziesz nas – powiedział J.J.

– Co się właściwie dzieje? – Spence spojrzał na nich niepewnie.

– Zostaw Partie w spokoju – oznajmił J.J. zimno. – Ona ciebie nie potrzebuje. Świetnie

sobie radziliśmy, dopóki się nie pojawiłeś w Marshallton.

Pociągnął Partie w stronę wyjścia. Spence postąpił o krok do przodu.

– Partie, zaczekaj. Czy ktoś mi wreszcie powie, o co tu chodzi?

– Ona nic ci nie musi tłumaczyć – zawołał J.J., ciągnąc macochę za sobą. – Chodź,

wynośmy się stąd.

– Partie! – wykrzyknął Spence, ale ona nie zareagowała. Kilku opiekunów spojrzało na

niego z zainteresowaniem.

– Partie, czy ty się na mnie o coś gniewasz? – zapytała Allie, podchodząc do niej bliŜej. –

Czy zrobiłam coś złego?

– Nie, oczywiście, Ŝe nie – zaprzeczyła Partie i spojrzała na Spence’a. – Dbaj o nią i...

pozwól jej przychodzić do mnie w odwiedziny zawsze, gdy będzie miała ochotę.

– Pattie, musimy porozmawiać – nalegał Spence.

– Nie – odrzekła twardo, zmuszając się do uśmiechu. Miała nadzieję, Ŝe uda jej się

utrzymać panowanie nad sobą, dopóki stąd nie wyjdzie. Spence nie naleŜał do niej i nie miała

zamiaru urządzać tu popisu zaborczości. Jeśli uwaŜał, Ŝe Joan będzie lepszą matką dla Allie

niŜ ona, nie miała nic przeciwko temu. Cieszyła się tylko, Ŝe poznała prawdę, zanim zdąŜyła

się jeszcze bardziej przywiązać do dziewczynki. – Na razie, Spence.

Gdy wyszli na zewnątrz, J.J. otoczył ją ramieniem. DrŜała na całym ciele, wdychając

wielkie hausty chłodnego, świeŜego powietrza.

– Pattie? – J.J. objął ją mocniej.

– Wszystko w porządku – odrzekła z trudem. Głupia była myśląc, Ŝe ma jeszcze jedną

szansę i Ŝe Bóg wybrał ją na zastępczą matkę Allie. Spence nadal jej pragnął, ale nie kochał.

Uczucie, które kiedyś ich łączyło, zginęło przed czternastu laty. Sądziła, Ŝe pogrzebała je

wraz ze swym dzieckiem. Ale to nie była prawda. Nadal kochała Spence’a równie mocno, jak

wtedy.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Nigdy nie zrozumie kobiet, a szczególnie pewnej ponętnej blondynki. Na balu w zeszłym

tygodniu przez chwilę miał wraŜenie, Ŝe udało im się na nowo odnaleźć specyficzną bliskość,

jaka kiedyś istniała między nimi. Przez cały czas, odkąd wrócił do Marshallton, próbował

przygotować Pattie do tego, co usłyszy o ich dziecku. Wszystko szło dobrze aŜ do chwili, gdy

popełnił błąd taktyczny. Przyjął zaproszenie na kolację od Joan Stephenson, a Pattie nie dała

mu nawet szansy, by mógł wyjaśnić, dlaczego to zrobił.

Tamtego piątkowego wieczoru, gdy Pattie i J.J. wypadli z sali gimnastycznej jak burza,

Spence poczuł się ogłuszony. Dopiero następnego dnia, gdy udało mu się z nią porozmawiać,

dowiedział się, o co jej chodziło. Usiłował wytłumaczyć, Ŝe przyjął to zaproszenie w nadziei,

iŜ uda mu się przekonać Joan, by porzuciła myśl o kierowaniu do sądu sprawy o opiekę nad

J.J., ale Pattie mu nie uwierzyła. Zapomniał juŜ, jak bardzo brakowało jej pewności siebie,

gdy chodziło o jej społeczną pozycję w Marshallton.

Ale jak to moŜliwe, by Pattie choć przez chwilę mogła uznać Joan Stephenson za swoją

rywalkę? Joan za bardzo przypominała mu siostrę i babkę, Ŝeby w ogóle zwrócił na nią uwagę

jako na kobietę. Pomyślał, Ŝe jakoś musi dojść z tym wszystkim do ładu; powinien wreszcie

powiedzieć Pattie prawdę o Allie.

Włączył się budzik i radio podało prognozę pogody. Piąta trzydzieści. Okropna godzina

do wstawania. Pamiętał wiele nocy, gdy o tej porze dopiero wracał do domu. Wyciągnął rękę

i wyłączył radio, po czym odrzucił koc, przeciągnął się i wstał, zupełnie nagi. WłoŜył dŜinsy i

ruszył korytarzem w stronę pokoju Allie. Musiał ją obudzić. Uczestnicy wycieczki na wyspę

Mud w Memphis zbierali się przed kościołem o wpół do siódmej.

Drzwi były uchylone. Zapukał lekko i wszedł. Patrzył na swą córkę oświetloną smugą

wiatła padającego z korytarza i zastanawiał się, dlaczego, ilekroć na nią spogląda, serce

zaczyna bić mu szybciej. Nigdy nie sądził, Ŝe drugi człowiek moŜe w nim wzbudzić takie

uczucia. Była tak słodka i niewinna, przede wszystkim zaś bardzo potrzebowała ochrony. Nie

mógł jej zawieść. Musiał jak najszybciej dogadać się z Pattie i sprawić, by Allie odzyskała

matkę.

Parę kilometrów dalej, po drugiej stronie miasta, Pattie nalała soku pomarańczowego do

dwóch szklanek i postawiła je na stole kuchennym, po czym sięgnęła po kubek z kawą. Nic

nie smakowało tak wspaniale jak pierwszy łyk porannej kawy. Z opiekacza wyskoczyły dwie

brązowe grzanki. Zgarnęła je na zielony gliniany talerz.

– J.J., pośpiesz się, bo śniadanie ci wystygnie.

Otworzyła puszkę jedzenia dla psów i wygarnęła je do miski Ebony. Spaniel zajął się

kawałkami kurczaka, szorując długimi uszami po dnie miski.

Pattie usiadła i jednym haustem wypiła sok. Ciekawa była, czy zobaczy Spence’a na

przystanku. Nie miała ochoty się z nim spotykać. Przez cały ostatni tydzień robiła, co mogła,

by go do siebie zniechęcić. Nie widziała go od trzech dni. Jeśli J.J. pośpieszy się, moŜe zdąŜy

odwieźć go pod kościół i odjechać, zanim Spence się tam pojawi.

Oczywiście istniała moŜliwość, Ŝe to on miał rację, a ona się myliła. MoŜe rzeczywiście

jej zachowanie na balu było przesadnie gwałtowne. Kto wie, moŜe naprawdę Spence chciał ją

ochronić przed kuzynką Freda. Ale głównym problemem były jej kompleksy. Jej ojciec był

mechanikiem samochodowym, a matka gosposią. Dorastała w niewielkim domku z kamienia

w starej, zniszczonej dzielnicy Marshallton, nosiła tanie, niemodne ubrania i Ŝadna ze

szkolnych koleŜanek nie pozwoliła jej o tym zapomnieć.

– Podaj mi syrop – poprosił J.J., siadając przy stole. Pattie przysunęła mu butelkę.

– MoŜe zaopiekowałbyś się Allie podczas tej wycieczki?

J.J. obficie polał gofry syropem i podzielił je widelcem na małe kawałki.

– Dlaczego tak się starasz matkować tej dziewczynie?

– Nie mów tak, J.J. – odrzekła Pattie, ściskając obydwiema dłońmi kubek z kawą. –

Myślałam, Ŝe juŜ sobie to wyjaśniliśmy raz na zawsze. Mój stosunek do Allie w niczym nie

umniejsza tego, co do ciebie czuję.

– Wiem – odrzekł J.J. z pełnymi ustami. – Wyraźnie dałaś mi do zrozumienia, Ŝe

zachowuję się jak kretyn, ale jej wujek...

– To, co się dzieje między Spence’em a mną, nie ma Ŝadnego wpływu na moje uczucia

wobec Allie. To miła dziewczynka, która wiele w Ŝyciu przeszła. Potrzebuje przyjaciół. Mogę

jej dać tylko swoją przyjaźń, boja i Spence nie mamy przed sobą Ŝadnej przyszłości.

– Cieszę się, Ŝe zmądrzałaś.

Pattie spojrzała na swego pasierba, sącząc ciepłą, słodką kawę.

– Allie lubi cię i potrzebuje takŜe twojej przyjaźni.

– Dobra, mogę przypilnować, Ŝeby nic jej się nie stało, ale tylko tyle. Nie chcę, Ŝeby

wszyscy zaczęli ją uwaŜać za moją dziewczynę albo coś w tym rodzaju – odrzekł J. J.

nalewając sobie drugą szklankę soku.

– To wystarczy. Ona i tak jest dla ciebie za młoda. Dopiero po Nowym Roku skończy

czternaście lat.

– Za młoda i za dziwna. Wiesz, Ŝe ona czyta wiersze? A skąd właściwie wiesz, kiedy ma

urodziny? Mówiła ci? – zdziwił się JJ.

– Poniekąd – mruknęła Pattie, usiłując nie myśleć o tym, Ŝe dziecko jej i Spence’a

urodziło się tego samego dnia – czwartego stycznia.

J.J. odniósł brudne naczynia do zlewu.

– Baw się dobrze wieczorem. Trener Evans to świetny facet. Myślę, Ŝe byłby niezłym

ojczymem.

– Nie rób sobie zbyt wielkich nadziei – westchnęła Pattie. JuŜ od wielu miesięcy

odrzucała zaproszenia Gila Evansa i teraz przyznawała w duchu, Ŝe zgodziła się z nim

umówić wyłącznie dlatego, iŜ miała ochotę odegrać się na Spencerze za kolację z Joan. Było

to dziecinne zachowanie i miała nadzieję, Ŝe nie będzie musiała później go Ŝałować.

O szóstej trzydzieści rano autobus wyjechał z parkingu przed kościołem na drogę

prowadzącą do Memphis. Gromada zaspanych rodziców pomachała swym pociechom, po

czym wsiadła do samochodów i rozjechała się do domów. Gdy Pattie otwierała drzwi swego

sześcioletniego auta, Spence podszedł do niej i połoŜył rękę na jej ramieniu. Odwróciła się i

spojrzała na niego gniewnie.

– Czy moŜemy porozmawiać? – zapytał.

– O czym chcesz rozmawiać, Spence? Myślę, Ŝe wyjaśniliśmy sobie juŜ wszystko.

Spróbowała się odsunąć, ale Spence pochwycił ją za rękę.

– Kiedyś byliśmy przyjaciółmi i kochankami. Myślałem, Ŝe znów moŜe tak być. Co się

stało?

– Joan Stephenson umiera z pragnienia, by zostać twoją przyjaciółką i kochanką –

odrzekła Partie, nie patrząc na niego. – Po co tracisz czas na mnie? JuŜ mnie kiedyś zdobyłeś.

Spence rozluźnił uchwyt.

– Do diabła, Pattie, wiesz przecieŜ, Ŝe Joan nie ma z nami nic wspólnego. UŜywasz jej

jako pretekstu, Ŝeby się ode mnie odsunąć. Boisz się przyznać, Ŝe nadal ci na mnie zaleŜy.

Pattie rozejrzała się po parkingu i odetchnęła z ulgą, widząc, Ŝe są sami.

Obawiam się, Ŝe masz rację. Boję się tego, Ŝe znowu moŜesz mnie zranić.

Spence w duchu musiał przyznać jej rację.

– To nie Joan jest właściwym wzorem kobiety dla mojej siostrzenicy, tylko ty. Mniejsza o

twoje uczucia wobec mnie. Nie odtrącaj Allie. Ona cię potrzebuje.

Pattie ze wszystkich sił usiłowała powstrzymać łzy i nie stracić kontroli nad sobą.

– Nie mam takiego zamiaru. JuŜ jej powiedziałam, Ŝe zawsze, kiedy będzie chciała, moŜe

do mnie przyjść.

– Dziękuję, Pattie. Nie masz pojęcia, jak bardzo jestem ci za to wdzięczny. – Spence wbił

wzrok w chodnik pod stopami. Allie to wyjątkowa dziewczynka i bardzo potrzebuje matki.

– Nie mogę być jej matką, ale mogę ofiarować jej przyjaźń.

– Pattie...

– Muszę juŜ iść. – Wsiadła do samochodu i zatrzasnęła drzwiczki.

Spence nieruchomo stał obok. Widziała przez okno, Ŝe jej pomachał i odsunął się o krok.

Szybko zmieniła bieg i wyjechała z parkingu.

Spencer jeszcze przez dłuŜszą chwilę nie ruszał się, patrząc w ślad za nią, po czym wsiadł

do swojego porsche^ i wrócił do domu w Clairmont.

Wiedział, Ŝe zasłuŜył sobie na ten nieudany wieczór; sam się tego domagał, zapraszając

Joan Stephenson na kolację. Podczas wizyty u niej w domu w poprzedni czwartek próbował

skierować rozmowę na temat opieki nad J.J., ale Joan zignorowała jego usiłowania. Tym

razem to on ją zaprosił, ona zaś skorzystała z okazji, by przyczepić Pattie jeszcze kilka łatek.

Nie wahała się nawet, by mu opowiedzieć o jej ciąŜy. Spence hamował się z całych sił. by nie

wybuchnąć i nie wykrzyczeć, Ŝe to dziecko było jego, a poza tym Ŝyje i ma się dobrze.

Kolacja w najdroŜszej restauracji w mieście dobiegła wreszcie końca. Spence postanowił

odwieźć Joan do domu i pogodzić się z poraŜką. W nadziei Ŝe złagodzi jej niechęć,

zasugerował, Ŝeby wpadli napić się piwa i potańczyć trochę w „Błędnym Rycerzu”. Był

absolutnie przekonany, Ŝe Joan z oburzeniem odrzuci propozycję wstąpienia do przydroŜnego

zajazdu. Nawet nie przyszło mu do głowy, Ŝe jego towarzyszka przyjmie zaproszenie, a

jednak to zrobiła.

Wprowadził ją do zadymionego, mrocznego pomieszczenia, stylizowanego na stodołę.

Podłoga posypana była trocinami, a parkiet do tańca zrobiony był z nie heblowanych desek.

Po kątach poniewierały się bele siana, na których gdzieniegdzie ktoś spał. Wiejska kapela

głośno grała rzewną piosenkę. Mniej więcej tuzin par wirowało w tańcu.

– Nigdy jeszcze nie byłam w takim miejscu – przyznała Joan, uczepiona kurczowo

ramienia Spence’a.

– Mogę cię zawieźć do domu – odrzekł z nadzieją, Ŝe wreszcie pozbędzie się tej snobki.

– AleŜ skąd. Skoro ty lubisz takie lokale, to ja teŜ... no, nie widzę nic złego w tym, Ŝeby

przynajmniej spróbować. Choć raz. – Joan pociągnęła nosem, krzywiąc się na zapach brudu,

piwa i ludzkiego potu.

Spence poprowadził ją do jednego z wolnych stolików, na prawo od parkietu. Kilku

samotnych męŜczyzn spojrzało na nią poŜądliwie. Gdy usiadła, Spence przyjrzał się jej

uwaŜnie. Wysoka, szczupła i elegancka, bez wątpienia była atrakcyjną kobietą. Wyglądała

jednak zupełnie jak ktoś z innej planety w „Błędnym Rycerzu”. Większość kobiet nosiła tu

swobodne stroje, Joan natomiast ubrana była w klasyczną czarną jedwabną sukienkę

ozdobioną kolią z pereł.

Gdy wreszcie pojawiła się kelnerka, Spence zamówił dwa piwa. Wątpił, czy Joan juŜ

kiedyś w Ŝyciu próbowała tego napoju i miał nadzieję, Ŝe nie będzie jej smakował. Próbował

podtrzymywać rozmowę, ale w chwili gdy parkiet opustoszał, urwał nagle w pół słowa.

Ze środka sali nadchodziła Pattie z ręką opartą na ramieniu Gila Evansa. Szli w stronę

najbliŜszego wolnego stolika. Co ona tu, do diabła, robi z tym umięśnionym bezmózgowcem?

Spence’owi nie podobała się myśl, Ŝe Pattie umawia się z innym męŜczyzną. W ciągu

ostatnich kilku tygodni bardzo się do siebie zbliŜyli i rano, na parkingu, Spencer był pewny,

e Pattie wyjechała ze złamanym sercem. Teraz poczuł się jak głupiec. Zazwyczaj dobrze

sobie radził z kobietami. Wiedział, jakich słów uŜyć. by spełniły wszystkie jego Ŝyczenia.

Sądził, iŜ uda mu się wykorzystać fakt, Ŝe Joan jest w nim zadurzona, i zdobyć wdzięczność

Pattie. Tymczasem wpadł we własne sidła. Nie udało mu się niczego uzyskać od Joan, Pattie

zaś bawiła się świetnie z innym męŜczyzną i najwyraźniej zupełnie juŜ o nim zapomniała.

– Widzę, Ŝe Pattie odzyskała formę – powiedziała Joan z przekąsem. Zanim uwiodła

biednego Freda, prawie cały czas spędzała w miejscach takich jak to. z męŜczyznami w typie

Gila Evansa.

– Naprawdę? – Spence szybko zerknął na Joan. po czym znów skupił uwagę na sąsiednim

stoliku.

– Miałeś więcej szczęścia niŜ mój kuzyn Fred – ciągnęła Joan, kładąc rękę na jego dłoni.

– Przejrzałeś ją juŜ wiele lat temu i wyjechałeś, zanim zdąŜyła ci wmówić, Ŝe jej dziecko jest

twoje.

Spence wyrwał rękę, wziął głęboki oddech i zwrócił się twarzą do Joan.

– A dlaczego myślisz, Ŝe nie było moje? Joan zarumieniła się, spuszczając wzrok.

– Bo Pattie Cornell zawsze była dziwką.

– Coś takiego mógłby powiedzieć mój ojciec – odrzekł Spence.

– Senator miał rację.

Kelnerka postawiła przed nimi dwa zroszone kufle pełne piwa. Spence poczuł ulgę, Ŝe ma

pretekst do przerwania tej rozmowy. To nie było odpowiednie miejsce ani czas, by prostować

poglądy Joan.

Muzycy zaczęli grać i pary znów ruszyły na parkiet. Spence poczuł ucisk w Ŝołądku na

widok Gila, który podał rękę Pattie. Wstała powoli i poszła za nim z uśmiechem na twarzy.

– Zatańczmy – powiedział Spence i niemal siłą poderwał Joan z miejsca. Pisnęła

przenikliwie.

– Mój BoŜe, aleŜ ci się śpieszy.

Gdy juŜ znaleźli się na parkiecie, Spence przyciągnął Joan do siebie. Jej szczupłe ciało

wydawało mu się nazbyt kościste w porównaniu z zaokrąglonymi kształtami Pattie. Ale Pattie

właśnie w tej chwili tuliła się do innego męŜczyzny. Spence poczuł do niego nienawiść.

Osunął dłoń na biodro Joan i pochwycił je mocno. Szarpnęła się gwałtownie, nadeptując

mu na palce.

– Spencer, nie zachowuj się tak wulgarnie!

– Przepraszam – odrzekły wpatrując się w Gila, który władczo opierał dłoń na biodrach

Pattie.

– Nie musisz tego robić tylko dlatego, Ŝe te dzikusy obok nas zachowują się jak

zwierzęta. – Joan wyprostowała się, spoglądając na Pattie pochmurnie. – Popatrz tylko, jak ta

kobieta się zachowuje. To wstyd.

– Mhm. – Nawet bez zachęty Joan Spence patrzył przez cały czas na tańczącą w pobliŜu

parę. Pattie jeszcze nigdy nie wydawała mu się tak pociągająca.

Gdy melodia skończyła się, Gil pochylił się nad Pattie i wyszeptał jej do ucha:

– Jeszcze jeden taniec, dobrze? A potem zamówimy coś do picia.

Pattie z westchnieniem uśmiechnęła się do niego, w duchu dziękując Bogu za to, Ŝe Gil

Evans jest swobodnym, miłym męŜczyzną, który nie oczekuje od niej niczego więcej, niŜ ona

sama była skłonna mu dać.

Rozległy się dźwięki spokojnego, instrumentalnego przeboju. Gil zamknął Pattie w

ramionach. Zerknęła na tańczące obok pary i zamarła. O metr od niej znajdował się Spence,

trzymając w objęciach Joan Stephenson.

– Co się stało? – zapytał Gil.

Nie była w stanie odezwać się ani poruszyć. W jej sercu szalała dzika zazdrość. Co

Spence tu robi z tą kobietą? CzyŜby to. co jej powiedział, było nieprawdą? A jeśli było tak,

jak mówił, to dlaczego dzisiaj przyprowadził Joan do „Błędnego Rycerza”?

– Wolisz usiąść? – zapytał Gil łagodnie.

Pattie potrząsnęła głową, nie odrywając wzroku od tańczącej obok pary.

– Nie... nie. Przepraszam, Gil.

– W takim razie zacznijmy tańczyć, chyba Ŝe chcesz, by Rand zauwaŜył, jaka jesteś

zdenerwowana. – Gil mocniej przytulił Pattie.

Pozwoliła mu odciągnąć się o kilka metrów dalej. Wdzięczna była Gilowi za

zrozumienie. Powoli przesuwali się po parkiecie. Przy kaŜdym obrocie Pattie znów obrzucała

Spencera wzrokiem. Wyglądał niezwykle atrakcyjnie. Ubrany był w czarne dŜinsy i

oliwkowy wełniany blezer, pod którym miał czarną koszulę. Długie włosy związał gumką.

Uosobienie swobody i elegancji. Buntownik, niespokojny duch. ale tak przystojny, Ŝe mógłby

być modelem.

Usiłowała oderwać od niego wzrok. Właściwie nie miała do niego Ŝadnych praw. Przez

cały czas podejrzewała, iŜ usiłował odnowić ich przyjaźń przede wszystkim ze względu na

swą siostrzenicę. Teraz zaś znalazł kobietę, która bardziej nadawała się na matkę dla Allie.

Ich spojrzenia spotkały się. ZadrŜała, czując siłę własnej reakcji. Wzrok Spence’a

przepalał ją na wylot i czuła, Ŝe on przeŜywa to samo.

Zmusiła się, by przerwać ten kontakt wzrokowy i szepnęła do Gila:

– Chodźmy się czegoś napić.

Sprowadził ją z parkietu. Szła za nim, nie oglądając się za siebie.

Spence dokończył taniec z Joan i odprowadził ją do stolika. Wypił do dna swoje piwo i

zamówił następną kolejkę. Przez następne pół godziny Joan rozpaczliwie próbowała wciągnąć

go w rozmowę na temat jego rodziny. Mówiła o Allie i Peytonie, nawet o Valerie, senatorze i

jego babce. Spence jednak był w stanie odpowiadać tylko „tak” albo „nie” i od czasu do czasu

kiwać głową. Nie spuszczał wzroku z Pattie i zauwaŜył, Ŝe ona takŜe co chwila zerka w jego

stronę.

Gdy Gil znów poprowadził ją na parkiet, Spence z trudem pohamował się, by nie

pociągnąć Joan w ślad za nimi. Siedział jednak i patrzył. Zacisnął dłonie w pięści i oparł je na

kolanach, uświadamiając sobie niejasno, Ŝe Joan nadal coś mówi. Serce biło mu coraz

szybciej, a na czole pojawił się pot. Patrzył na Pattie, ubraną w błękitne dŜinsy i koralową

bawełnianą bluzkę. Ubranie przylegało do jej zaokrąglonych kształtów jak druga skóra.

Prawie nie zauwaŜył tego, Ŝe Joan zapytała kelnerkę o drogę do toalety i znikła.

Wokalista zapowiedział następną piosenkę. Spence patrzył, jak Pattie upaja się w tańcu

muzyką, poruszając się coraz bardziej zmysłowo i podniecająco. Gil odsunął się od niej o

krok i rozpoczęli solowe popisy. Pary zatrzymały się i wszyscy patrzyli na jego partnerkę,

która tańczyła wspaniale.

Krąg światła przesunął się po tańczących i zatrzymał na Pattie. Odwróciła się od Gila i

wyciągnęła ramiona w kuszącym zaproszeniu. Spence nie miał wątpliwości, do kogo to

zaproszenie jest skierowane. Patrzyła prosto na niego. Wstał i jak w transie wyszedł na środek

sali. Gdy znalazł się o krok od niej, zatrzymał się nagle.

Melodia skończyła się, ale nikt z obserwujących nawet nie drgnął. Na ustach Pattie

pojawił się uśmiech. Muzycy zaczęli grać następną melodię. Spence wziął swoją kobietę w

ramiona. Przylgnęła do niego i ich ciała zetknęły się. Spence poczuł, Ŝe jest zgubiony. Od tej

chwili nic juŜ nie miało znaczenia oprócz Pattie. I znów, jak wiele lat temu, ona stała się dla

niego najwaŜniejsza. Nie potrafił wyobrazić sobie Ŝycia bez niej.

Pattie poczuła ucisk w gardle. Nie była w stanie nic powiedzieć. Przywarła do Spence’a

ze wszystkich sił.

– Pattie, Pattie. Wiesz, jak cię pragnę – szeptał Spencer, przytulając twarz do jej szyi. –

Przestańmy udawać, Ŝe jesteśmy w stanie kontrolować swoje uczucia.

– Skończy się na tym, Ŝe znów będziemy cierpieć – odszepnęła, przesuwając palcami po

jego włosach.

– Nie mogę cierpieć bardziej niŜ w tej chwili.

– Och, Spence, co my mamy zrobić? – zapytała Pattie bezradnie. Pragnęła go do

szaleństwa i choć wiedziała, Ŝe nie moŜe liczyć na Ŝadną obietnicę wspólnej przyszłości, nie

potrafiła się oprzeć pokusie spędzenia jednej nocy z ukochanym męŜczyzną.

– Wyjdźmy stąd, zanim zupełnie stracimy głowy. – Spencer otoczył ją ramieniem i

wyprowadził z parkietu. Obróciła się z wahaniem. Gil Evans uśmiechnął się do niej i skinął

głową. Joan Stephenson patrzyła na tę scenę z otwartymi ze zdumienia ustami.

Na zewnątrz wciągnęli w płuca nocne powietrze, chłodne i wilgotne. Z ciemnego nieba

padała drobna mŜawka. Objęci, pobiegli w stronę porsche’a. Gdy juŜ znaleźli się w środku,

Spence pochwycił Pattie w ramiona. Ich usta spotkały się w gwałtownym, pełnym

namiętności pocałunku. Nie zawracając sobie głowy rozpinaniem rzędu drobnych guziczków

przy bluzce Pattie, Spence wyszarpnął ją z dŜinsów i wsunął ręce pod spód. Nakrył dłońmi

pełne piersi i oderwał usta od jej warg.

– Nie moŜemy się tutaj kochać, skarbie, ale nie potrafię juŜ dłuŜej czekać.

– U mnie w domu. – Pocałowała go szybko i wsunęła się na drugi fotel. Gdy Spence

znów wyciągnął ramiona w jej stronę, Ŝartobliwie uderzyła go po dłoni. – Mamy całą noc.

Czekaliśmy czternaście lat, moŜemy poczekać jeszcze kilka minut.

Spence zapalił silnik i wyjechał z parkingu. Dopiero w tej chwili uświadomił sobie, Ŝe

przez wszystkie te lata, gdy jeździł po świecie i przeŜywał najrozmaitsze przygody, sypiając z

wieloma kobietami, nie przestawał czekać na chwilę, gdy znów znajdzie się przy Pattie – i

będzie się kochał z jedyną kobietą, którą darzył prawdziwym uczuciem. Z matką jego

dziecka.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Pattie drŜącymi palcami usiłowała przekręcić klucz w zamku. Za drzwiami słyszała

poszczekiwanie Ebony, która niecierpliwie czekała na jej powrót. Spence stał tuŜ za nią,

obejmując ją mocno. Potarł policzkiem o jej szyję i pocałował wraŜliwe miejsce za uchem.

– Przestań, bo nigdy nie otworzę tych drzwi – zaśmiała się. W końcu udało jej się

przekręcić klucz i weszła do środka. Spence szedł tuŜ za nią.

Ebony podskakiwała z radości u ich stóp. Pattie pogłaskała ją po karku.

– Kochana psinka. Dobrze pilnowałaś domu, a teraz moŜesz juŜ pójść spać.

Spence obrócił Pattie twarzą do siebie, wziął na ręce i zaniósł do sypialni. Suczka

podbiegła do wiklinowego koszyka w rogu pokoju, wskoczyła do środka i ułoŜyła się

wygodnie na poduszce. Jej wielkie oczy lśniły w półmroku.

Spence postawił Pattie obok łóŜka i przesunął dłońmi po jej biodrach. Pocałowała go

namiętnie i Ŝarliwie.

Poczuła jego gorący oddech.

– Wiem, Ŝe powinienem zwolnić tempo – szepnął.

– Nie jestem pewna, czy potrafiłabym czekać – odrzekła, ściągając blezer z jego ramion.

– Chciałbym, Ŝeby ten pierwszy raz po latach był dla ciebie wyjątkowy. Musisz uwierzyć,

e jesteś dla mnie waŜna.

– Mamy całą noc na to, Ŝeby zwolnić tempo i kochać się powoli – odszepnęła Pattie,

rozpinając guziki jego koszuli.

– Nie wiesz nawet, jak bardzo cię pragnę. JuŜ, w tej chwili – mówił Spencer, rozpinając

pasek jej dŜinsów.

– W takim razie przestań gadać i weź mnie. Natychmiast! – Teraz z kolei ona rozpięła

jego dŜinsy i wsunęła dłoń pod pasek. Spence jęknął. Delikatnie popchnął ją na łóŜko.

Zrzuciła buty. Wysokie obcasy stuknęły, opadając na podłogę. Otworzyła szeroko ramiona.

ciągnął jej dŜinsy i wpatrzył się w gładkie, kremowe ciało. DrŜącymi dłońmi dotknął

jedwabistego brzucha. Pochylił się nad nią i zajrzał w jej oczy, odzwierciedlające namiętność

równą tej. która szalała w jego duszy.

Wsunął dłonie pod jej biodra i połączył się z nią. Było to przeŜycie, z którym nic nie

mogło się równać. Przez chwilę trzymał ją nieruchomo w ramionach, po czym wycofał się

nieco. Pattie przywarła do niego całym ciałem, wciągając go głębiej w siebie i szepcząc jego

imię. Poruszał się coraz szybciej, mrucząc jej do ucha słowa pełne namiętności, ona zaś

reagowała z równą siłą, biorąc i dając z pewnością siebie dojrzałej kobiety. Jednocześnie

osiągnęli spełnienie i oboje krzyknęli z rozkoszy. Pattie kurczowo uchwyciła się jego ramion,

on zaś ścisnął dłońmi jej biodra. Razem opadali z wyŜyn uniesienia w ciepłe, spokojne

nasycenie. Spence wysunął się z niej i objął ją ramieniem. Oparła głowę na jego piersi i po

chwili usnęli.

Gdy Pattie rano otworzyła oczy, była sama w łóŜku. Uśmiechnęła się na wspomnienie

ostatniego wieczoru i chwil, gdy Spence obudził ją w środku nocy po kilku godzinach snu.

Rozejrzała się dokoła, szukając go wzrokiem. Stał w drzwiach sypialni, ubrany tylko w

dŜinsy.

– Dzień dobry, kochanie. – Podszedł do niej z kubkiem w ręku. – Kawa. Z cukrem i

mietanką. Właśnie przygotowuję płatki i sok. Podać ci śniadanie do łóŜka?

Wzięła kubek z jego ręki i wypiła łyk gorącego napoju.

– Świetna. Dzięki. – Usiadła, zupełnie nie skrępowana własną nagością. Wśród wielu

innych rzeczy ta cecha w jej zachowaniu zawsze szczególnie się podobała Spence’owi. Pattie

nie naleŜała do kobiet, które następnego ranka stają się zaŜenowane i skrępowane.

– Nie jestem najlepszym kucharzem, ale umiem parzyć dobrą kawę.

– Musimy porozmawiać – powiedziała.

– Tak, wiem. – Pogładził ją po ramieniu. – Ta ostatnia noc nie mogła trwać wiecznie,

prawda?

Odgarnęła włosy z czoła i westchnęła, spoglądając na Spence’a z taką czułością, Ŝe aŜ

zaparło mu dech w piersiach. Przechyliła się w jego stronę i powiodła palcami po wilgotnych

włosach.

– Brałeś juŜ prysznic. Pachniesz szamponem. – Pocałowała go w ramię i oddała mu

kubek. – Zrób płatki, a ja tymczasem pójdę do łazienki. A potem... – Odrzuciła kołdrę. – Czy

juŜ przestało padać?

– Tak, ale nadal niebo jest zachmurzone.

Podeszła do szafy, wyjęła czerwonobiały szlafrok i skierowała się w stronę drzwi.

– Dziękuję za ostatnią noc, Spence. Zapomniałam juŜ, Ŝe moŜna czuć taką radość Ŝycia.

– Ja teŜ ci dziękuję. – Nade wszystko pragnął wciągnąć ją z powrotem do łóŜka i kochać

się z nią aŜ do południa.

Ale nadeszła godzina prawdy. Nie mógł dłuŜej zwlekać z wyjaśnieniami.

Wstał, dopił jej kawę i skrzywił się.

– Jak moŜesz pić coś tak słodkiego?

– Najpierw zjedzmy śniadanie, a potem porozmawiamy – zaśmiała się Pattie. – O

powaŜnych rzeczach, Spence. Jest coś, o czym powinnam ci była powiedzieć zaraz po twoim

powrocie do Marshallton.

– Najpierw idź pod prysznic. I nie martw się. Cokolwiek masz mi do powiedzenia,

zrozumiem to. – Pocałował ją, modląc się w duchu, by ona takŜe zechciała zrozumieć jego

wyjaśnienia.

Po dwudziestu minutach Pattie była juŜ wykąpana, ubrana i opróŜniła miseczkę płatków.

Odsunęła ją na bok, złoŜyła ręce na kolanach i spojrzała Spencerowi w oczy.

– Wtedy, przed laty, gdy prosiłeś, Ŝebym wyjechała z tobą, chciałam to zrobić. Wiesz o

tym.

– Wiem, kochanie. Wtedy byłem zbyt niedojrzały, Ŝeby to zrozumieć, ale teraz juŜ wiem.

Nie mogłaś zostawić matki i Trishy. Gdybym był męŜczyzną, a nic zapatrzonym w siebie

egoistycznym chłopakiem, zostałbym tu i pomógłbym ci zająć się nimi.

Ujął poprzez stół dłonie Pattie i lekko uścisnął, dodając jej odwagi.

Jego zrozumienie zaskoczyło ją. Brał na siebie całą winę. Nie sądziła, Ŝe kiedykolwiek

usłyszy od niego takie słowa.

Och, Spence, nic mogłeś tego zrobić. Twój ojciec nigdy by ci nie pozwolił oŜenić się ze

mną. W jej oczach zebrały się łzy. – Nic pozwoliłby ci Ŝyć własnym Ŝyciem. Wiem, Ŝe

musiałeś uciec i wydostać się spod jego władzy.

Cholerny senator. Nie masz pojęcia, jak bardzo poplątał nam Ŝycie. – Przyciągnął dłonie

Pattie do ust i pocałował kostki jej palców.

– Spence. Ja... ja byłam w ciąŜy, gdy wyjeŜdŜałeś. – Przerwała, ale gdy on się nie

odezwał, spojrzała na niego. – Przekonałam się o tym w tydzień później. Nikt nie wiedział,

gdzie jesteś. Próbowałam cię znaleźć.

– Pattie... kochanie, tak mi przykro, Ŝe musiałaś przechodzić przez to wszystko sama. –

Chciał wziąć ją w ramiona, ale wiedział, Ŝe to tylko utrudni sytuację, gdy juŜ Pattie dowie się

całej prawdy.

Ona zaś kilka razy westchnęła głęboko i otarła łzy.

– Nie zapytałeś, co się stało z dzieckiem. Nie masz ochoty się tego dowiedzieć?

– Wiem. Straciłaś naszą córeczkę.

– Kto... Jak... Czy to Joan ci o tym powiedziała?

– Wspomniała, Ŝe miałaś dziecko, które umarło.

– Skąd wiesz, Ŝe to dziecko było twoje? – Pattie wysunęła ręce z jego dłoni i odchyliła się

do tyłu.

– A czyje miało być? śadne z nas nie sypiało z nikim innym. Zresztą wiedziałem juŜ o

tym wcześniej, zanim Joan mi powiedziała.

Pattie wpatrywała się w niego zdumionym spojrzeniem.

– Peyton mi powiedział. To i wiele innych rzeczy, których nie rozumiałem i nie chciałem

usłyszeć.

– O czym ty mówisz?

– Nie wiesz jeszcze wszystkiego, kochanie. Mój ojciec naprawdę wykręcił nam niezły

numer. Cała moja rodzina Ŝyła w kłamstwie, nawet Peyt znał prawdę od kilku lat i nie

powiedział mi, co się stało.

– A co twój ojciec miał wspólnego z naszym dzieckiem? – Pattie odsunęła krzesło i

wstała. – To, co masz do powiedzenia, musi poczekać. Chcę, Ŝebyś dowiedział się dokładnie,

przez co wtedy przeszłam.

– Ale, Pattie, pozwól mi wyjaśnić...

– Nie teraz! – Uderzyła pięścią w stół, aŜ naczynia zabrzęczały. – Posłuchaj, Spence,

miałam osiemnaście lat, przerwałam naukę w szkole i byłam w ciąŜy. MoŜesz sobie

wyobrazić, jak się wtedy czułam?

– Nie rób tego. Nie przywołuj znów całego tego koszmaru – poprosił. Obszedł dokoła stół

i wyciągnął do niej ramiona.

– Nie dotykaj mnie. Nie teraz. Proszę.

– Dobrze.

– Nikt nie chciał dać mi pracy. Matka, Trisha i ja Ŝyłyśmy z zasiłku. Mama nigdy nie

doszła do siebie po wylewie. – Pattie niespokojnie chodziła po kuchni. – Pamiętasz Leah

Marshall? To twoja daleka kuzynka.

– Pamiętam. Była mniej więcej w wieku Valerie.

– Miała sklep. Dała mi pracę. Pomogła mi, Spence, choć wszyscy inni w mieście

odwrócili się ode mnie. – Pattie wyszarpnęła złoty łańcuszek spod bluzki. – Dała mi ten

pierścionek dla mojego dziecka. Zabrałam go ze sobą do szpitala.

– Pattie, przestań. Nie mogę ci na to pozwolić. Nie ma potrzeby, Ŝebyś dłuŜej

rozpamiętywała śmierć tego dziecka. Pochwycił ją za ramiona. Wyrwała się gwałtownie.

– Tego dziecka? Mojego dziecka, Spence! Mojej córeczki. I twojej teŜ!

– Nie, Pattie, to nieprawda. Dziecko, które zmarło, to nie była twoja córeczka.

Co takiego? – Wpatrywała się w niego z oburzeniem i niedowierzaniem. Znów ujął ją za

ramiona i przytrzymał mocno, nie pozwalając jej się wyrwać.

– Nie miałem pojęcia, Ŝe byłaś w ciąŜy. Nic nie wiedziałem o dziecku aŜ do śmierci

Edwarda i Valerie.

– Nie rozumiem – odrzekła, odsuwając się od niego nerwowo.

– Uspokój się i posłuchaj.

– Słucham. – Poczuła, Ŝe kolana się pod nią uginają, i nie była pewna, czy chce usłyszeć

to, co Spence ma jej do powiedzenia.

– Wiesz, Ŝe Valerie urodziła dziecko tego samego dnia co ty?

– Tak, wiem. Allie przyszła na świat tego samego dnia, co nasza córka.

– To prawda, tylko Ŝe... Valerie była dopiero w szóstym miesiącu ciąŜy. Jej dziecko

przyszło na świat martwe. Długo na nie czekała. Wcześniej kilka razy poroniła. – Spence

patrzył ponad ramieniem Pattie w okno wychodzące na podwórko. Nie był w stanie spojrzeć

jej prosto w oczy.

– Jak to moŜliwe, by dziecko Valerie urodziło się martwe, skoro Allie Ŝyje?... – Pattie

poczuła, Ŝe robi jej się słabo.

– Powiedziano ci, Ŝe twoje dziecko nie Ŝyje, tak?

– Tak... Nie pozwolili mi nawet jej zobaczyć. Błagałam, by dali mi ją potrzymać choć

przez chwilę. – Pattie na chwilę wstrzymała oddech. – Widziałam ją tylko na sali porodowej.

Była śliczna i krzyczała na całe gardło.

– Wiedzieli, Ŝe jeśli zobaczysz martwe dziecko, to zauwaŜysz, Ŝe to nie jest ta sama

zdrowa dziewczynka, którą urodziłaś. – Spence zmusił się, by spojrzeć na Pattie. Wpatrywała

się w niego szeroko rozwartymi oczami. – Nasze dziecko nie umarło.

Przed domem rozległo się szczekanie Ebony. Pattie usłyszała dzwonienie w uszach.

– W takim razie... czyje dziecko pochowałam? – zapytała, chwytając Spencera z całej siły

za ramiona. Objął ją i przyciągnął bliŜej.

– Mój ojciec wiedział, Ŝe to nasze dziecko. Gdy podejmował decyzję, nie brał pod uwagę

uczuć Ŝadnego z nas. Dla niego była to najprostsza rzecz na świecie, zamienić jedną wnuczkę

na drugą. – Spence poczuł, Ŝe Pattie zesztywniała w jego ramionach. – Pochowałaś dziecko

Valerie, a ona zabrała nasze.

– Allie? Allie jest moją córką? – Pattie rozpłakała się. Całe jej ciało zaczęło drŜeć

niepohamowanie. – Powiedz mi! Powiedz mi, Spence, czy Allie jest naszym dzieckiem?

– Tak. – Zacisnął zęby, by powstrzymać łzy. – Dlatego właśnie wróciłem do Marshallton.

Nie mogłem zrozumieć, dlaczego siostra ustanowiła właśnie mnie opiekunem swojej córki. I

wtedy Peyt dał mi list, który Valerie napisała, gdy zmieniała testament trzy lata temu.

– Dowiedziałeś się o Allie dopiero przed kilkoma miesiącami? – Pattie ogarnęło

odrętwienie.

– Gdy tylko poznałem prawdę, poczułem, Ŝe muszę przywieźć Allie do ciebie. Chciałem

powiedzieć ci od razu, ale... nie byłem pewien, jak zareagujesz. Allie nie jest jeszcze gotowa,

by poznać prawdę. Przeszła tak wiele. Ona jest...

– Nie byłeś pewien, czy dobro mojej córki okaŜe się dla mnie najwaŜniejsze? – Łzy

płynęły strugami po twarzy Pattie. – Och BoŜe, nic dziwnego, Ŝe ona jest tak podobna do

ciebie. JuŜ wiem, dlaczego tak szybko się zaprzyjaźniłyśmy. To nie jest córeczka Valerie,

tylko moja. – Pattie zachwiała się i upadłaby na podłogę, gdyby Spence jej nie podtrzymał.

– Pattie, nie mogę zmienić tego, co zrobił mój ojciec.

Nie jestem w stanie zwrócić ci tych trzynastu lat. Ale przywiozłem ci Allie, Ŝebyś mogła

stać się jej matką. Ona cię potrzebuje. Bardzo.

Pattie powoli odzyskiwała zdolność myślenia. Spencer Rand, męŜczyzna, którego

kochała, wrócił do niej po tylu latach, ale nie dlatego, Ŝe ją kochał, tylko po to, by przywieźć

jej ich dziecko.

– Powiedz coś, kochanie. Powiedz mi, co myślisz. Niepokoiło go, Ŝe stoi tak cicho i

nieruchomo. Nie był pewien, czy to, co powiedział, rzeczywiście do niej dotarło.

– Co my teraz zrobimy, Spence? Co ja mam zrobić? Allie i J.J. mogą wrócić za chwilę, a

ja. będę musiała się powstrzymać od powiedzenia jej, Ŝe jestem jej matką. Jak mam to zrobić?

Jak?

Spence objął ją mocno i stali przez chwilę przytuleni. Naraz do kuchni wbiegła w

podskokach Ebony. a za nią pojawił się J.J.

– J.J., od jak dawna jesteś w domu? – zapytał Spence.

– Jeśli chcesz wiedzieć, czy słyszałem, Ŝe Allie jest dzieckiem twoim i Pattie, to owszem,

słyszałem – odrzekł chłopak, rzucając torbę na podłogę. – I myślę, Ŝe powinna się o tym

dowiedzieć. Ludzie nie mają prawa się okłamywać, szczególnie ci, którzy twierdzą, Ŝe kogoś

kochają.

– Gdzie jest Allie? – zapytała Pattie.

– Pojechała do Leigh. Zdaje się, Ŝe mama Leigh miała zamiar podrzucić ją do Clairmont.

– J.J. otworzył lodówkę i wyjął puszkę coli.

– Muszę wracać do domu. – Spence poderwał się z miejsca. – Allie będzie się

zastanawiała, gdzie jestem.

Pattie pochwyciła go za rękę.

– Nie, Spence, nie idź jeszcze. Musimy porozmawiać. Podjąć jakąś decyzję.

– Chyba nie jestem wam potrzebny. Pójdę do swojego pokoju – mruknął J.J. i wyszedł z

kuchni.

– Porozmawiamy później, dobrze? – zawołała za nim Pattie. Widziała, Ŝe chłopak jest

bardziej zdenerwowany, niŜ chciał to po sobie pokazać. Miała pewność, Ŝe jeszcze wiele

czasu upłynie, zanim wszyscy oswoją się z tą rewelacją.

– Co chcesz zrobić, Pattie? – zapytał Spence.

– Musimy dać Allie jeszcze trochę czasu, Ŝeby mnie lepiej poznała.

– Zgadzam się. Potrzebny jest jeszcze miesiąc albo dwa. Wiem, Ŝe ona juŜ teraz

chciałaby, Ŝebyś była jej matką. Mówiła mi, Ŝe pragnęłaby, Ŝebyśmy wzięli ślub. – Spence

zauwaŜył, Ŝe Pattie pobladła, i natychmiast poŜałował swoich słów.

– Ale nie weźmiemy ślubu, prawda?

– Pattie...

– Odpowiedz mi na jedno pytanie, a potem chcę, Ŝebyś pojechał do siebie i zajął się naszą

córeczką – powiedziała Pattie, chwytając oparcie drewnianego krzesła.

– Jakie pytanie? – Serce biło mu szybko. Wiedział juŜ, o co chce zapytać, i był głęboko

przekonany, Ŝe winien jest jej prawdę, choćby była ona najbardziej bolesna.

– Gdybyś nie poznał prawdy o Allie, czy wróciłbyś do Marshallton... Do mnie?

Patrzył jej prosto w oczy, czując napięcie w całym ciele.

– Nie, nie wróciłbym tu nigdy.

Kostki palców Pattie zaciśniętych na oparciu krzesła zbielały. Westchnęła głęboko i

usiadła. Spence pochylił się nad nią.

– Proszę cię, kochanie, spróbuj to zrozumieć. To nie znaczy, Ŝe mnie nie obchodzisz.

– Chcę, Ŝebyś juŜ wyszedł, Spence.

– Pattie?

Bez słowa wpatrywała się w przestrzeń. Wiedział, Ŝe nie ma innego wyjścia, jak tylko

zostawić ją samą. Jeśli wcześniej choć na chwilę przyszło mu do głowy, Ŝe ten związek ma

jakieś szanse, teraz przekonał się nieodwołalnie, Ŝe to niemoŜliwe. Znów rozczarował osobę,

która go kochała. Zawsze najbardziej ranił tych, którzy byli najbliŜsi jego sercu. Wiedział, Ŝe

musi zebrać siły, by oddać swą córkę jej matce i wyjechać, zanim zdąŜy przysporzyć im

obydwu jeszcze więcej cierpienia.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Spence zaparkował samochód na kolistym podjeździe przed Clairmont, oparł głowę na

kierownicy i przez chwilę modlił się w duchu, by wystarczyło mu odwagi na wejście do

domu. Musiał zebrać myśli. Allie na pewno zastanawia się, gdzie on jest. Nie mógł jej

przecieŜ powiedzieć, Ŝe spędził tę noc, kochając się z jej matką.

Teraz, gdy Partie poznała juŜ prawdę, jeszcze trudniej będzie oszukiwać Allie. Bardzo się

przywiązał do dziewczynki i wiedział, Ŝe rozstanie z własnym dzieckiem nie przyjdzie mu

łatwo, ale nie chciał składać Ŝadnych obietnic, które wcześniej czy później będzie musiał

złamać.

W końcu wysiadł, wdychając głęboko chłodne październikowe powietrze, i wspiął się na

szerokie schody prowadzące do ocienionych rzędem kolumn drzwi wejściowych. DrŜącą

dłonią nacisnął klamkę. Zawahał się przez chwilę, po czym wszedł do wykładanego

marmurem holu i usłyszał gniewnie podniesione głosy.

– Nie wierzę ci! – krzyczała Allie. – Wymyśliłeś sobie tę okropną historię i nie mam

pojęcia, dlaczego!

– To prawda – odrzekł J.J. – Powiedziałem im, Ŝe masz prawo o tym wiedzieć i nie

powinni cię okłamywać. Ale oni ci o tym nie powiedzą, więc uznałem, Ŝe ja muszę to zrobić.

– Mama i tato nigdy by mnie nie okłamywali. Uczyli mnie, Ŝe nie wolno kłamać. – Przy

kaŜdym wypowiadanym słowie głos Allie wznosił się coraz wyŜej.

– Ale oszukiwali cię. Najpierw oni, a teraz Spencer. Okłamał ciebie i Pattie. Przywiózł cię

do Marsłiallton tylko po to, Ŝeby podrzucić cię Pattie i wrócić do swojego beztroskiego Ŝycia

w Kalifornii.

Spence zastygł w holu, nie dowierzając własnym uszom. Wielki BoŜe, J.J. uprzedził go,

opowiadając Allie własną, podkoloryzowaną wersję tego, co podsłuchał w kuchni! AŜ do tej

pory Spencer nie zdawał sobie sprawy, jak głęboka była zazdrość chłopca. Czy J.J. naprawdę

nie zdawał sobie sprawy, Ŝe raniąc Allie, rani jednocześnie jej matkę? Co on ma teraz

powiedzieć swojej córce?

Zacisnął zęby i wszedł do salonu. J.J. stał odwrócony plecami do niego, ale Allie

natychmiast go zauwaŜyła.

– Wujku Spence – zawołała, podbiegając do niego. – J.J. naopowiadał mi masę kłamstw.

Chłopiec odwróci! się. Na jego twarzy malowała się mieszanka mściwości i lęku.

– Śmiało, powiedz jej, Ŝe nie kłamię. Przyznaj, Ŝe jest twoją córką. Twoją i Pattie.

Opowiedz, jak zostawiłeś Pattie w ciąŜy i jak twój ojciec zamienił martwe dziecko twojej

siostry na Allie.

Dziewczynka zakryła uszy dłońmi i zaczęła krzyczeć. Spence chwycił ją w ramiona,

zastanawiając się. co teraz powinien zrobić. Nie mógł kłamać, ale... Potrzebował Pattie. Ona

powinna przy tym być.

– Allie. kochanie, posłuchaj mnie – prosił, tuląc drŜące dziecko w swoich ramionach.

Wpatrzyła się w jego twarz szeroko otwartymi oczami, w których lśniły łzy.

J.J. mnie nienawidzi, prawda? Dlatego... dlatego wymyślił te wszystkie kłamstwa. Chce...

chce mnie zranić... bo Pattie mnie kocha.

Spence odsunął włosy z jej czoła, ujął ją dłonią pod brodę i wpatrzył się w

szaroniebieskie oczy, tak podobne do jego własnych.

– To prawda, Ŝe Pattie cię kocha. Bardziej niŜ kogokolwiek innego.

– Bardziej niŜ J. J... i dlatego on mnie nienawidzi? – wykrztusiła z trudem.

– Pattie kocha takŜe J.J., ale...

– Ale ja nie jestem jej dzieckiem – dokończył chłopak. – A ty jesteś.

– Dlaczego on kłamie? – powtórzyła zapłakana Allie.

– On nie kłamie – odrzekł Spence. – Pattie jest twoją matką. Twoją prawdziwą matką,

kobietą, która cię urodziła.

Allie spojrzała mu w oczy i potrząsnęła głową.

– Ale mama... Mama i tato...

– Valerie i Edward kochali cię jak własną córkę, ale J.J. powiedział ci prawdę. Dziecko

mojej siostry urodziło się martwe i twój dziadek, a mój ojciec, zamienił je na zdrowe

niemowlę, które Pattie urodziła tego samego dnia.

– Ale jak to moŜliwe? Skąd wiesz, Ŝe tak było? – Allie odsunęła się od Spence’a.

– Valerie i Edward mianowali mnie twoim opiekunem...

– To jeszcze nic nie znaczy! – wykrzyknęła. – Jesteś bratem mamy!

– Valerie zostawiła mi list. MoŜesz go przeczytać, jeśli chcesz. Wyjaśniła w nim, co

zrobił twój dziadek. – Spence nie mógł znieść widoku rozpaczy Allie. Całym sercem czuł jej

cierpienie. – Pattie myślała, Ŝe jej dziecko umarło. Nie wiedziała o niczym. Kocha cię i chce

być twoją matką.

Usta J.J. zadrŜały, a w oczach zabłysły łzy.

– Owszem, Pattie cię chce, ale on nie – J.J. wskazał na Spence’a. – Nigdy nie kochał

ciebie ani Pattie. Zostawił ją, gdy była w ciąŜy. Gdyby był przy niej, to wszystko by się nie

zdarzyło.

– J.J., myślę, Ŝe powinieneś wyjść – powiedział Spence. Wiedział, Ŝe chłopak takŜe cierpi

i Ŝe jego słowa podyktowane są zazdrością, ale w tej chwili nie mógł się zajmować jego

problemami. Przede wszystkim musiał uspokoić córkę.

– Rozumiem. – J.J. spojrzał na niego z pogardą, po czym przeniósł wzrok na Allie. – Nie

bądź głupia i nie wierz w nic, co on ci powie.

Spence nawet się nie obejrzał, skupiony na obserwowaniu twarzy Allie.

– Kochanie, J.J. przekręcił niektóre szczegóły.

– Czy Pattie była w ciąŜy, gdy ją zostawiłeś?

– Tak, aleja...

– Czy przywiozłeś mnie do Marshallton po to, Ŝeby mnie jej oddać?

– Tak. Chciałem, Ŝebyś była z Pattie. To twoja matka i wiedziałem, Ŝe cię pokocha. – Do

diabła! Choć odpowiadał na jej pytania zgodnie z prawdą, zupełnie nie brzmiało to tak, jak

chciał.

– Czy masz zamiar wrócić do Kalifornii? – Allie stała nieruchomo, z pobladłą twarzą, i

wpatrywała się w niego suchymi oczami.

– Tak, za jakiś czas. – Z kaŜdym słowem pogrąŜał się coraz bardziej, ale nie mógł juŜ

dłuŜej okłamywać własnej córki.

– To znaczy, Ŝe J.J. mówił prawdę, tak?

Głos dziewczynki był spokojny, ale Spencer wiedział, Ŝe to tylko pozory.

– Nie wiedziałem, Ŝe Pattie była w ciąŜy, gdy ją zostawiłem w Marshallton. Gdybym

wiedział, zostałbym i oŜeniłbym się z nią.

– To nie ma znaczenia – odrzekła Allie. – Nic juŜ nie ma znaczenia.

Spence postąpił o krok w jej stronę, ale cofnęła się.

– Allie, kochanie, pozwól mi wyjaśnić. Wszystko będzie dobrze.

– Nic nie będzie dobrze! Nienawidzę was wszystkich. Mamy, taty, ciebie i Pattie! I J.J.

Cartera! – Przemknęła obok niego i wbiegła na górę po schodach.

– Allie! – zawołał Spence, biegnąc za nią. – Allie, proszę, poczekaj!

Prawie udało mu się z nią zrównać na podeście, ale wpadła do swojego pokoju,

zatrzasnęła drzwi i zamknęła je na klucz. Spence uniósł pięść, by zastukać, lecz po chwili

opuścił ją bezradnie.

– Allie, proszę, wpuść mnie. Musimy porozmawiać.

– Idź stąd. Nie chcę z tobą rozmawiać. I nie chcę... nie chcę cię juŜ nigdy więcej widzieć.

Spence oparł czoło o drzwi. Co teraz? Przez kilka ostatnich miesięcy bawił się w ojca i

miał wraŜenie, Ŝe zaczęło mu to nieźle wychodzić. Oszukiwał sam siebie. Nie nadawał się na

rodzica. Był pewien, Ŝe przywoŜąc Allie do matki robi właśnie to, co trzeba, tymczasem

okazało się, Ŝe ten pomysł miał katastrofalne skutki dla dwóch najdroŜszych mu na świecie

istot.

– Allie, proszę, uwierz tylko w jedno. Kocham cię. Naprawdę cię kocham. I Pattie teŜ.

Nie usłyszał Ŝadnej odpowiedzi, tylko stłumiony szloch. Po kilku długich minutach

odwrócił się i poszedł do sypialni. Podszedł do telefonu i wykręcił numer Pattie.

Pattie przekroczyła próg Clairmont po raz pierwszy od czasu, gdy jej matka pracowała w

tym domu. Stara posiadłość wydała jej się równie nieprzyjazna, jak wtedy, przed laty. Miała

wraŜenie, Ŝe znów czuje obecność senatora, słyszy surowy, autokratyczny głos pani Rand,

widzi, jak Valerie zadziera nosa. Odsunęła od siebie te wspomnienia; w tej chwili naleŜało

myśleć tylko o Allie.

J.J. wszedł za nią i spojrzał na Spence’a niepewnie.

– Wróciłem, Ŝeby... Ŝeby porozmawiać z Allie i przeprosić ją. Pattie wszystko mi

wyjaśniła. To znaczy, powiedziała mi, Ŝe to nie tylko twoja wina i Ŝe naprawdę nie wiedziałeś

o dziecku.

Spence wskazał głową na schody.

– Zamknęła się w swoim pokoju i mówi, Ŝe nienawidzi nas wszystkich.

Nie dziwię jej się. – Pattie wyminęła go i poszła na piętro.

– Poczekaj – zawołał Spence, ruszając za nią. J.J. został sam w holu.

Pattie zawahała się.

– MoŜe mnie wpuści.

– Chyba jeszcze nie jest gotowa, Ŝeby z nami rozmawiać. Spence rozpaczliwie pragnął

wziąć Pattie w ramiona i pocieszyć. – MoŜe J.J. powinien pójść pierwszy. Myślę, Ŝe prędzej

uwierzy jemu niŜ nam.

Pattie spojrzała pytająco na pasierba. Podbiegł do niej, gorliwie pragnąc naprawić swój

błąd.

– Obiecuję, Ŝe ją zmuszę, Ŝeby mnie posłuchała – zapewnił. – Pattie, naprawdę nie

chciałem tak namieszać. Zachowałem się idiotycznie. Nie chciałem cię skrzywdzić. Wiesz o

tym.

Pattie objęła go ramieniem.

– Wiem, kochanie. Wszystko będzie dobrze, ale Allie teraz bardzo cierpi i przede

wszystkim musimy się zająć nią. Rozumiesz to?

– Tak. Wierzę w to, co powiedziałaś mi po drodze – Ŝe twoja miłość do Allie w niczym

nie zmienia uczuć do mnie. Ja teŜ zawsze będę twoim dzieckiem – dokończył J.J. drŜącym

głosem.

– Spróbuj przekonać Allie, Ŝe Spence nie jest takim potworem, jak jej go przedstawiłeś, i

e my obydwoje chcemy ją przyjąć do naszej rodziny.

– Zaparzę kawę – odezwał się Spence, gdy J.J. poszedł na górę. – MoŜe poczekasz w

salonie.

– Nie, wolę wejść z tobą do kuchni. – Pattie wyprostowała zesztywniałe plecy i obrzuciła

go chłodnym spojrzeniem. – W tym domu kuchnia to jedyne miejsce, w którym czuję się

swobodnie.

– Pattie! Spence! – zawołał naraz J.J. ze szczytu schodów. – Chodźcie tu szybko! Allie

zniknęła! Nie ma jej w pokoju ani nigdzie indziej!

– Jak to: zniknęła? – zdenerwował się Spence, wbiegając na górę do pustej sypialni córki.

– Zapukałem do drzwi, ale nie odpowiedziała, więc wszedłem. Drzwi nie były zamknięte

na klucz. Nie ma jej tu – wyjaśnił J.J.

– Musi gdzieś być. Nie widziałem, Ŝeby schodziła na dół – zirytował się Spence,

zaglądając do łazienki. – Idźcie na dół i przeszukajcie parter, a ja jeszcze raz sprawdzę całe

piętro.

W pięć minut później wszyscy troje spotkali się w holu. Pattie przywarła do Spence’a,

który otoczy! ją ramieniem.

– Uciekła – powiedziała.

– Nie mogła dotrzeć daleko. Musiała iść na piechotę – stwierdził Spencer i rzucił chłopcu

kluczyki do porsche’a.

– J.J., weź mój samochód i spróbuj ją znaleźć. Idzie piechotą, więc powinna być najwyŜej

o kilometr, półtora stąd.

– A my? – zapytała Partie – My teŜ pojedziemy, kochanie. Weźmiemy twój samochód i

ruszymy w innym kierunku. Jeśli jej nie znajdziemy, zadzwonię do Peyta. Ma tu

wystarczająco duŜo wpływów, Ŝeby postawić na nogi policję, choć nie ma jeszcze podstaw do

zgłoszenia zaginięcia. Oficjalnie moŜna to zrobić dopiero po dwudziestu czterech godzinach.

– Dwadzieścia cztery godziny? Och, Spence, musimy ją znaleźć. Nasze dziecko błąka się

gdzieś samotne i nieszczęśliwe. Myśli, Ŝe jej nie chcemy.

– Znajdziemy ją i przekonamy, Ŝe kochamy.

W sześć godzin później, o zachodzie słońca, wszyscy troje wsiedli do samochodu Partie i

pojechali w stronę Corinth w stanie Missisipi.

– Jest cała i zdrowa – powiedział Spencer, uspokajająco gładząc Partie po ramieniu. – Ten

koszmar juŜ się skończył.

– Naprawdę tak myślisz? – spytała Partie z powątpiewaniem. Oczy miała zapuchnięte i

podkrąŜone. – Nasze dziecko od nas uciekło. Jak mamy jej wynagrodzić te wszystkie

kłamstwa?

Spence skupił się na prowadzeniu samochodu. Wolał nie myśleć o tym, co ich czeka, gdy

dotrą do starego domu Valerie i Edwarda. Na razie przepełniała go ulga. Dzięki wpływom

Peytona cała lokalna policja rozpoczęła natychmiastowe poszukiwania i w ciągu kilku godzin

ustaliła miejsce pobytu Allie. Peyton znów okazał się niezastąpiony. Nie ma nic lepszego niŜ

mieć wpływowego brata.

– Allie chyba chce, Ŝebyśmy ją znaleźli – odezwał się J.J. wciśnięty w kąt tylnego

siedzenia. – Te ślady błota i łap Ebony w naszym domu świadczą o tym, Ŝe najpierw

pojechała do nas. Pewnie chciała porozmawiać z tobą, Pattie, albo ze mną.

– Ale nas tam nie było. – Pattie przymknęła oczy w rozpaczy.

– A skąd mieliśmy wiedzieć, Ŝe ona ucieknie? – Spence mocno zacisnął dłonie na

kierownicy. – Dlaczego po prostu nie poczekała, aŜ wrócisz?

– Nie mamy pojęcia, co ona wtedy myślała. – Pattie otworzyła oczy i wpatrzyła się przed

siebie nie widzącym wzrokiem. – To tylko dziecko, które ma trzynaście lat. Cały jej świat

nagle wywrócił się do góry nogami, i to dwukrotnie w ciągu kilku miesięcy. Najpierw straciła

Valerie i Edwarda, a teraz... teraz dowiedziała się, Ŝe to nawet nie byli jej prawdziwi rodzice.

– To moja wina – odezwał się J.J., opierając kark na zagłówku. – Gdybym się nie

zachował tak idiotycznie, Allie o niczym by nie wiedziała i teraz byłaby bezpieczna w

Clairmont.

– Co się stało, to się nie odstanie. – Pattie nie chciała obwiniać chłopca. Sam był jeszcze

dzieckiem. Stracił obydwoje rodziców i przylgnął do jedynej osoby, która go kochała. –

Zachowałeś się nieodpowiedzialnie, ale tak naprawdę to nie twoja wina. Zawiniło tu tyle

osób, Ŝe nie wiem, kogo najpierw oskarŜyć.

– Zacznij ode mnie – zaproponował Spence.

Pattie rzuciła mu szybkie spojrzenie. W pierwszym odruchu miała ochotę wykrzyczeć, Ŝe

tak, to wszystko jest właśnie jego winą. Gdyby kiedyś nie zostawił jej samej z nie

narodzonym dzieckiem, to wszystko by się nie zdarzyło. Ale jedno spojrzenie na jego twarz,

mocno zaciśnięte szczęki i wyraz oczu powiedziało jej, Ŝe Spence cierpi co najmniej równie

mocno, jak ona. MoŜe jej nie kochał, ale na pewno darzył miłością swoją córkę.

– Mamy większe zmartwienia niŜ szukanie winowajcy – odparła. – Niedługo się ściemni,

a Allie jest tam sama i na pewno bardzo się boi.

– Nie jest sama – przypomniał im J.J. – Zabrała Ebony. Dlatego myślę, Ŝe chce, Ŝebyśmy

ją znaleźli. Nie wzięłaby psa, gdyby nie miała zamiaru wracać do Marshallton.

– Chyba masz rację – zgodziła się Partie. – Bogu dzięki, Ŝe Peytonowi udało się włączyć

do akcji szeryfa i cały departament policji. Zastanawiam się, jak on to zrobił?

– No cóŜ, Peyt moŜe nie jest aŜ tak podobny do naszego ojca, jak mi się wydawało, ale z

pewnością odziedziczył jego siłę perswazji. Mój brat dobrze sobie radzi w rozgrywkach z

władzą. – Spence’a nie obchodziło, jakich środków Peyton uŜył, by zmusić policję do

działania. WaŜne było tylko to, Ŝe udało się odnaleźć kierowcę taksówki, który zabrał Allie i

psa do Corinth.

– Nigdy w Ŝyciu nie znaleźlibyśmy tej taksówki sami – stwierdziła Pattie.

– Skąd ona wzięła pieniądze, Ŝeby zapłacić za kurs?

– zdziwił się J.J. – To musiało ją sporo kosztować.

– Allie ma własne konto – odrzekł Spence. – Pewnie wypisała czek.

Przez następne pół godziny Ŝadne z nich się nie odezwało. Zaszło słońce i szybko zaczął

zapadać zmrok. Wreszcie Spence zaparkował przed ceglanym domem Valerie i Edwarda.

Wszystkie okna były ciemne. Zastanawiał się, czy Allie znalazła w domu jakąś latarkę albo

wieczkę. Miał nadzieję, Ŝe jego córka nie musi tam siedzieć po ciemku.

Wyciągnął latarkę ze schowka w samochodzie i wszyscy troje wysiedli. Po kilku krokach

Pattie zatrzymała się niepewnie na ścieŜce.

– A jeśli ona nie chce nas widzieć? Spence otoczył ją ramieniem.

– Musimy wejść i sprawdzić, czy nic jej się nie stało. Pattie przywarła twarzą do jego

piersi.

– Nie wiem, co zrobię, jeśli się okaŜe, Ŝe ona mnie nienawidzi.

– Ona cię nie nienawidzi – tłumaczył jej łagodnie, gładząc po włosach. – Ona cię kocha.

– Słuchajcie, mam pomysł – wtrącił się J.J. – Spróbuję z nią sam porozmawiać, a jeśli

zacznie uciekać, to ją złapię.

Pattie uśmiechnęła się, wyobraŜając sobie, jak J.J. goni Allie, chwyta ją, przygwaŜdŜa do

ziemi i czeka na wybawienie przez Spencera.

– Po prostu wejdźmy i sprawdźmy, czy ona tam jest. A jeśli nie będzie chciała rozmawiać

ze mną ani ze Spence’em, wtedy ty spróbujesz.

Frontowe drzwi nie były zamknięte na klucz. Wewnątrz domu powitały ich zupełne

ciemności. Spence włączył latarkę i snop światła przesunął się po holu i schodach wiodących

na piętro.

– Tu powinny być jakieś świece. – Pamiętał, Ŝe Valerie zawsze miała w domu świece.

Sięgnął do kieszeni dŜinsów i wyjął pudełko zapałek. – Łap, J.J.

Co mam z tym zrobić? – zapytał chłopak, zręcznie chwytając zapałki.

– Jeśli znajdziesz jakieś świece, zapal je.

Ujął Pattie za rękę i ruszył w stronę schodów. W pustym domu rozległo się szczekanie

Ebony i czyjś cichy głos. Pattie mocniej uścisnęła jego dłoń.

– Ona tu jest.

– Allie! – zawołał Spence. – Nic ci się nie stało?

Na odgłos płaczu swej córki zatrzymali się w połowie schodów.

– Nie wchodźcie! Nie chcę was tu widzieć. To mój dom! Mój, mamy i taty!

– Och, BoŜe – jęknęła Partie, opierając się mocniej na ramieniu Spencera.

– Allie, kochanie, chcemy z tobą porozmawiać i wszystko wyjaśnić. – Weszli o stopień

wyŜej. – Kochamy cię, Allie!

– Ale ja was nie kocham! Nikogo z was! – Jej słowa były przerywane szlochem. – I nie

nazywajcie mnie Allie. Mam na imię Allison!

– Hej, Allison – zawołał J.J., szybko wbiegając na górę. – Wiem, Ŝe na pewno mnie

nienawidzisz, ale chciałbym z tobą porozmawiać.

– A co ty tu robisz? – prychnęła Allie.

– Martwiłem się o ciebie tak samo, jak Spence i Partie. Ja... mnie teŜ na tobie zaleŜy.

– To nieprawda – odparła Allie z goryczą.

– Czy mogę wejść na górę i porozmawiać z tobą? – nie ustępował J.J.

– Nie... Nie wiem.

– Proszę.

– Ale obiecaj, Ŝe oni nie będą próbowali wejść do mojego pokoju. Nie chcę ich widzieć

ani z nimi rozmawiać.

– Obiecuję, Ŝe wejdę sam.

– Dobrze.

J.J. odwrócił się do Spence’a i wyszeptał:

– Który to pokój?

– Pierwszy po prawej.

Pattie przytuliła się do Spence’a, który nie odwaŜył się zapalić latarki. J.J. wspinał się po

schodach po ciemku. Na podłodze korytarza pojawiła się smuga światła padająca z

uchylonych drzwi. Ebony zbiegła po schodach i przywarła do nóg Pattie. Drzwi zamknęły się

i światło zniknęło. Pattie odsunęła się od Spence’a, wzięła psa na ręce i ruszyła na piętro.

Spence pochwycił ją za ramię.

– Co ty robisz?

– Idę tam.

– J.J. obiecał, Ŝe nie wejdziemy na górę.

– Nie, obiecał tylko, Ŝe nie wejdziemy do jej pokoju. – Wyrwała mu się i wbiegła po

schodach. Spence po sekundzie wahania poszedł za nią.

Drzwi do pokoju Allie były uchylone. Na nocnym stoliku stał świecznik z brązu, w

którym płonęła jedna świeca. Allie siedziała skulona na wielkim łóŜku, a obok klęczał J.J.,

trzymając jej drŜące dłonie w swoich.

– Wiem, co to znaczy stracić obydwoje rodziców – mówił. – Moja mama zmarła, gdy

byłem mały, i został mi tylko tato. Gdy i on umarł... nie wiem, co bym wtedy zrobił bez

Pattie.

– Ja zostałam zupełnie sama – odrzekła Allie. – Mama i tato zawsze mówili mi, co mam

robić, jak się ubierać, co myśleć, i... potem pojawił się wujek Peyton, a wkrótce... wujek

Spencer. Wierzyłam mu. Kochałam go, a on mnie przez cały czas okłamywał.

– Wiesz przecieŜ, Ŝe myślał, Ŝe tak będzie najlepiej.

– Dlaczego mój dziadek zabrał mnie prawdziwej mamie i oddał... ciotce?

Pattie nie była pewna, ile jeszcze wytrzyma. Nogi uginały się pod nią. Pragnęła podbiec

do swego dziecka, wziąć je w ramiona i juŜ zawsze zatrzymać przy sobie.

– Nie znałem ojca Spence’a powiedział J.J. – ale zdaje się, Ŝe to był taki człowiek, który

chciał urządzać wszystkim Ŝycie i zawsze uwaŜał, Ŝe ma rację.

– Ale to, co zrobił, było okropne.

– Było, ale... Spójrz na to inaczej. Miałaś rodziców, którzy cię kochali i opiekowali się

tobą przez trzynaście lat, a gdy zginęli, dostałaś zupełnie nowego ojca i matkę, którzy

przypadkiem okazali się twoimi prawdziwymi rodzicami.

Partie i Spence przysuwali się coraz bliŜej do uchylonych drzwi.

Po twarzy Allie płynęły łzy. J.J. wypuścił jej dłonie i otarł jej policzki czubkami palców.

– Nie płacz, Allison. Wszystko się ułoŜy. Masz... dostałaś Pattie jako matkę. Wiesz, jakie

masz szczęście?

Allison rozpłakała się jeszcze bardziej.

– Ja kocham moją mamę – wykrztusiła wśród szlochów.

– Och, BoŜe – szepnęła Pattie, ściskając kurczowo framugę drzwi.

– Idź do niej – powiedział cicho Spence.

– Ale ona nie kocha mnie, tylko Valerie.

– Jesteś pewna? Idź do niej – powtórzył. – Idź i sama się przekonaj.

Pattie nie była w stanie się poruszyć; stała obok Spence’a jak posąg wykuty z kamienia.

Ujął ją dłonią pod brodę. W jej oczach ujrzał bezradność i ból.

– Musisz to dla niej zrobić – powtórzył.

Powoli skinęła głową i przekroczyła próg, skradając się cicho w stronę wielkiego łóŜka.

J.J. odwrócił głowę. Gdy ją zauwaŜył, podniósł się z klęczek. Allie uniosła zalaną łzami twarz

i przez chwilę matka i córka patrzyły na siebie w milczeniu.

J.J. wyszedł z pokoju. Pattie ostroŜnie przysunęła się bliŜej. Allie siedziała bez ruchu i

oddychała szybko.

– Allie... Allison? – Pattie przybliŜyła się jeszcze o krok i stanęła w wyczekującej pozie.

– Jak ona miała na imię? – zapytała Allie, nie odrywając wzroku od twarzy Pattie.

– Kto?

– To drugie dziecko. Ta dziewczynka, która miała być twoja.

– Och. – Przez chwilę, która wydała jej się wiecznością, Pattie nie mogła złapać tchu. –

Nazwałam ją Patricią. Mojej matce tak się podobało to imię, Ŝe podzieliła je na pół i nazwała

mnie Pattie, a moją siostrę Trisha.

– To znaczy... Ŝe naprawdę nazywam się Patricią, tak? – W oczach Allie znów wezbrały

łzy. – Mama... Valerie nazwała mnie Allison Caldonia Wilson, ale nie jestem nią. Jestem

Patricią Rand... Nie, jestem... jestem... – Głos dziewczynki załamał się.

Pattie w mgnieniu oka dotarła do łóŜka i stanęła nad swoją córką. Nie dotykając jej,

usiadła na krawędzi łóŜka. Allie nie poruszyła się ani nie spojrzała na nią.

– Naprawdę nazywam się Patricią Cornell, tak? To jest nazwisko twojej córki.

Pattie zerknęła w stronę korytarza. Spence i J.J. stali tam i patrzyli na scenę rozgrywającą

się w sypialni. Twarz Spcnce’a zastygła w bolesnym grymasie. Otworzył usta, ale nic nie

powiedział.

– Na nagrobku dziecka, które pochowałaś, widnieje właśnie to nazwisko, tak? Więc jak

mogę być Patricią Cornell? – Allie dopiero teraz spojrzała na nią. – Nie jestem ani Allison

Wilson, ani Patricią Cornell. W takim razie kim jestem? – zawołała głosem nabrzmiałym

rozpaczą. – Jestem nikim. Ja nie istnieję. – Pochwyciła dłoń Partie i potrząsnęła nią mocno. –

Kim jestem? Proszę, powiedz mi, kim jestem!

Partie objęła ją ramionami. Dziewczynka nie stawiała oporu. Przywarła do matki,

szlochając. Pattie ze łzami w oczach gładziła ją po długich włosach.

– Jesteś moją córeczką – powiedziała. – Właśnie tym jesteś. Jesteś córeczką swojej

mamy.

– Mama... mama... – Obydwie zaniosły się płaczem. Spence i J.J. weszli do sypialni.

Spence zatrzymał się o kilka kroków od nich z sercem przepełnionym bólem na widok tych

dwóch istot, które kochał najbardziej na świecie. To była jego kobieta i jego dziecko, ale nie

mógł się do nich teraz przyłączyć. Nie zasługiwał na to. Nie potrzebowały go w tej chwili i

prawdopodobnie nie chciały jego obecności.

Obejmując Allie, Pattie drugą ręką sięgnęła po złoty łańcuszek wiszący na szyi i

wyciągnęła go spod swetra. Allie uniosła głowę, patrząc na dwa pierścionki zawieszone na

łańcuszku.

Pattie rozpięła zatrzask, otarła łzy z policzków swej córki i z uśmiechem włoŜyła

łańcuszek na szyję dziewczynki.

– Zachowałam pierścionki przez te wszystkie lata. Nigdy nie mogłam zrozumieć, po co to

robię. Były częścią mojej przeszłości. Teraz juŜ wiem, Ŝe zatrzymałam je dla ciebie,

kochanie. To pierścionek, który Spence dał mi, gdy mnie poprosił, Ŝebym za niego wyszła, a

ten drugi to twój urodzinowy prezent.

Allie w milczeniu wpatrywała się w złote kółeczka. Powoli, z wahaniem wyciągnęła rękę

i dotknęła ich czubkami palców.

– Twój pierścionek zaręczynowy i mój urodzinowy? – powtórzyła.

– To niewaŜne, jak się nazywasz, Allison Wilson czy Patricia Cornell. Jesteś kimś

wyjątkowym. Moim dzieckiem i Spence’a. Zostałaś poczęta z miłości. Nosiłam cię w brzuchu

z miłością. Urodziła cię matka, która kochała cię bardziej niŜ własne Ŝycie.

Allie znów zaczęła płakać. Partie mówiła dalej poprzez dławiące ją łzy:

– Masz rysy twarzy swojego ojca, jego kolor oczu i włosów. I moją figurę. Uwielbiasz

truskawki tak jak ja, poruszasz się i mówisz tak jak ja. I podobnie jak Spence wydymasz usta,

gdy coś idzie nie po twojej myśli.

– Och, mamo, szkoda, Ŝe... szkoda, Ŝe nie byłaś moją matką zawsze. Od dnia gdy się

urodziłam.

– Ja teŜ tego Ŝałuję.

Trzymając swoją córkę w objęciach, Partie zerknęła ponad jej ramieniem i zobaczyła, Ŝe

J.J. uśmiecha się. Przeniosła wzrok na Spence’a. Na jego twarzy malowało się cierpienie. Do

oczu napłynęły mu łzy. Obrócił się i wyszedł z pokoju. Partie zawołała go po imieniu, ale nie

ROZDZIAŁ ÓSMY

Spencer Rand wyszedł spod prysznica, wytarł się i rzucił ręcznik na podłogę. Bolała go

głowa i Ŝołądek. Za mało jedzenia, a zbyt wiele alkoholu. Od pięciu dni siedział zamknięty w

Clairmont, Ŝywiąc się zimnymi płatkami, kanapkami i duŜą ilością whisky pozostałej z

zapasów ojca – dobrej, mocnej whisky, która gładko spływała przez gardło i pozwalała

męŜczyźnie zapomnieć o kłopotach. A Spence z pewnością miał kłopoty.

Razem z Pattie i J.J. przywieźli Allison z powrotem do Marshallton. Jego córka ani razu

nie spojrzała na niego i nie odezwała się. Trzymała się matki. Obydwie siedziały z tyłu,

obejmując się przez całą drogę z Corinth. Allie weszła do domu Pattie, nie oglądając się za

siebie, i zniknęła z Ŝycia Spence’a. Przypuszczał, iŜ obarczyła go odpowiedzialnością za

wszystko i Ŝe nigdy mu nie wybaczy, iŜ przed wielu laty opuści! jej matkę. Nie mógł jej za to

winić. Wiedział, Ŝe on sam sobie nigdy tego nie wybaczy. Był egoistą, nieodpowiedzialnym

chłopcem, dla którego najwaŜniejsze były własne pragnienia. Ani razu nie przyszło mu do

głowy, Ŝe Pattie mogła być w ciąŜy, choć często nie stosowali Ŝadnego zabezpieczenia.

Wtedy był miody i głupi. A teraz jest starszy, co nic znaczy: mądrzejszy. Tak naprawdę

nie pragnął odpowiedzialności związanej z wychowywaniem córki. Przyjechał do tego

cholernego miasteczka, wmawiając sobie, Ŝe Allie potrzebuje matki i Ŝe z Pattie będzie jej

lepiej. I dostał dokładnie to, czego chciał.

Ale teraz wszystko wyglądało inaczej. Spence zmienił się i niczego nie pragnął bardziej,

niŜ stać się częścią Ŝycia Allie i Pattie. Nie sądził, Ŝe córka stanie się dla niego tak waŜna. I z

pewnością nie miał zamiaru zakochiwać się znowu w Pattie. Ale okazało się, Ŝe jego miłość

przetrwała wszystkie te lata, zagrzebana głęboko na dnie serca. I gdy zaczął się widywać z

Pattie, dotykać jej, kochać się z nią, dawno zapomniane uczucia odŜyły.

Wiedział jednak, kiedy naleŜy uciekać. Większość swych dojrzałych lat spędził na

wędrówce po świecie, szukając przygód i znajdując je. Pisał o ludziach, z którymi los go

zetknął. Uciekał od rzeczywistości w świat szalonych przygód męŜczyzn, których podziwiał.

Ale kilka miesięcy temu musiał stanąć twarzą w twarz z rzeczywistością. Bał się nawet myśli

o załoŜeniu rodziny. Bycie ojcem – prawdziwym ojcem – wymagało większej siły charakteru

niŜ walka z wrogiem.

Przesunął dłonią po pięciodniowym zaroście i spojrzał do lustra. Wyglądał koszmarnie,

ale nic w tym nie było dziwnego. Czuł się bowiem koszmarnie.

Namydlając twarz, usłyszał dzwonek do drzwi.

– A niech to!

Starł z policzków krem do golenia, zerwał z wieszaka jedwabny szlafrok i wyszedł do

sypialni. Dzwonek nie przestawał brzęczeć. Ktoś chyba przez cały czas trzymał palec na

przycisku.

Otworzył drzwi. Za progiem stała Pattie. Wyglądała świeŜo, promiennie i tak pięknie, Ŝe

jej widok zaparł mu dech.

– Wejdź – powiedział, odsuwając się na bok. Wiedział, Ŝe przyszła, by się poŜegnać.

– Dzięki. Wyciągnęłam cię spod prysznica? – zapytała na widok jego mokrych włosów i

negliŜu.

– Właśnie wyszedłem z łazienki. Wejdźmy do salonu. Tam moŜemy porozmawiać. –

Wyciągnął rękę, wskazując kierunek. – Obiecałem ci przecieŜ, Ŝe wstąpię do ciebie i

poŜegnam się przed wyjazdem.

– Wiem, ale pomyślałam, Ŝe powinniśmy porozmawiać tylko we dwoje, bez Allie.

Jeszcze jej nie powiedziałam, Ŝe wyjeŜdŜasz – wyjaśniła Pattie, siadając na sofie.

Spence usadowił się w fotelu naprzeciwko niej.

– Myślę, Ŝe niewiele ją to obchodzi, czy wyjadę, czy zostanę.

– Wiesz, Ŝe to nieprawda. – Pattie wyprostowała się. – Allie nadal czuje się bardzo

zagubiona. Powiedziałam jej wszystko, całą prawdę. Wie, Ŝe nas nie porzuciłeś i Ŝe nie

wiedziałeś o jej istnieniu.

– I teraz kocha mnie jak prawdziwego ojca, tak? mruknął Spencer.

– Nie, nie kocha cię jak ojca, podobnie jak nie kocha mnie jak matki. Jeszcze nie. Ale

pokocha, jeśli dasz jej trochę czasu.

Spence pochylił się do przodu, zwieszając ręce między kolanami.

– Nie nadaję się do rozwiązywania tych wszystkich rodzinnych problemów. Za długo

byłem kawalerem.

– Rozumiem. – Pattie rozluźniła się. zwijając się w kłębek na sofie. Gdy Spence

zadzwonił do niej i powiedział, Ŝe postanowił tego dnia wyjechać z miasta, Pattie wiedziała,

e musi go jakoś zatrzymać.

– Znowu chcesz uciec, tak? Poprzednim razem nie wiedziałeś, Ŝe masz dziecko. Teraz juŜ

wiesz. Allie moŜe zrozumieć to, co się stało w przeszłości, ale nie wybaczy ci, jeśli ją teraz

opuścisz.

Spence poderwał się z miejsca.

– Do cholery, Partie, nie mogę zostać w Marshallton. Mam swoje Ŝycie w Kalifornii. Ty

mieszkasz tutaj. Masz J.J. Allie potrzebuje ciebie, swojej matki, a nie jakiegoś

nieodpowiedzialnego buntownika bez powodu w roli ojca.

Pattie nie przekonały te gwałtownie wypowiedziane słowa. MoŜe Spence okłamywał sam

siebie, ale nie był w stanie oszukać jej.

– Nie chcesz być częścią jej Ŝycia? Nie chcesz, Ŝeby do ciebie dzwoniła, pisała i Ŝeby cię

odwiedzała?

– Nie porzucam jej przecieŜ. – Spence przesunął palcami po długich, wilgotnych pasmach

włosów. – Dogadałem się na ten temat z Peytonem. On dopilnuje, Ŝeby Allie miała wszystko,

czego jej potrzeba. Mam zamiar utrzymywać swoje dziecko.

– To bardzo szlachetnie z twojej strony. Jestem pewna, Ŝe Allie doceni twoją hojność. –

Pattie spojrzała na niego z gniewem, zastanawiając się, czy mogła się aŜ tak pomylić. Czy to

moŜliwe, by Spence naprawdę nie chciał pozostać z własnym dzieckiem?

– Allie zawsze moŜe do mnie zadzwonić albo napisać, jeśli zechce. Ja... będę tu czasami

wpadał, Ŝeby się z nią zobaczyć.

– A czy ona moŜe cię odwiedzić? – zapytała Pattie.

– MoŜe kiedyś, gdy będzie starsza. Teraz nie pochwalałaby mojego stylu Ŝycia. Poza tym,

dopóki nie dorośnie, powinna być przy tobie.

– Dziewczyna w jej wieku potrzebuje takŜe ojca, nie tylko matki. Chłopcu równieŜ

potrzebni są obydwoje rodzice. Ty i ja wiemy, co to znaczy dorastać w niepełnej rodzinie.

Zawsze czegoś brakuje.

– Jakim ja byłbym rodzicem? – zapytał Spence, zatrzymując się przy oknie i wpatrując

otępiałym wzrokiem w trawnik przed domem. – Popsułem wszystkie związki w moim Ŝyciu,

zaczynając od kontaktów z ojcem.

– To nie ty byłeś nieudanym synem – odrzekła Pattie. – To Marshall Rand nie nadawał

się na ojca.

– Ale Peyt jakoś wyszedł na ludzi. To znaczy, Ŝe stary aŜ tak nie zawinił.

Pattie wstała, przeszła przez pokój i połoŜyła rękę na plecach Spence’a.

Przez całe Ŝycie robiłeś sobie z tego powodu wyrzuty, prawda? Nie moŜesz winić za

wszystko tylko siebie. MoŜe nie byłeś idealnym synem, ale senator był okropnym ojcem,

niezaleŜnie od tego, jak ułoŜyło się Ŝycie Peytona. A to, co zdarzyło się między nami, było w

równym stopniu moją winą. jak twoją... Mogłam z tobą wyjechać. Obydwoje byliśmy za

młodzi. Popełnialiśmy błędy.

Spence obrócił się powoli, ogarniając całą jej postać spojrzeniem. Była taka urocza,

ubrana we wrzosowe sztruksowe spodnie i róŜowy sweter z angory. Niczego bardziej nie

pragnął, niŜ znaleźć u niej pociechę. Zastanawiał się, czy ona zechciałaby go pocieszyć? Czy

rozwarłaby ramiona i przytuliła go do siebie, czy zaakceptowałaby go takim, jakim był

niedoskonałym, pełnym wad męŜczyzną? Jesteś bardzo wielkoduszna – powiedział. Po prostu

patrzę na to wszystko realnie. Chciałabym, Ŝebyś został w Marshallton, Spence. Nasz córka

potrzebuje rodziny. Potrzebuje ciebie tak samo, jak mnie. – Przesunęła czubkami palców po

jego zarośniętym policzku. – Od początku, zanim jeszcze powiedziałeś mi, Ŝe Allie jest

naszym dzieckiem, mówiłam ci, Ŝe nie chodzi tu tylko o nas dwoje, Ŝe musimy myśleć takŜe

o niej i o J.J. To się nie zmieniło.

Jej dłoń była gorąca. śar ogarnął całe ciało Spence’a. Nie spotkał dotąd drugiej takiej

kobiety jak Pattie i wiedział, Ŝe nigdy nie spotka. BoŜe, gdyby tylko miał dosyć odwagi, by z

nią zostać. Ale stawką było tu nie tylko jego własne Ŝycie i serce; takŜe Ŝycie Pattie, Allie, a

nawet J.J.

– Nie warto na mnie stawiać, Pattie. Powinnaś o tym wiedzieć. Zawiodłem cię juŜ raz

wtedy, gdy najbardziej mnie potrzebowałaś – odrzekł, kładąc rękę na jej dłoni.

– Więc nie zawiedź mnie tym razem. – Spojrzała na niego błagalnie. Była taka ponętna i

pragnęła, by został.

Pochwycił ją za ramiona, wpijając dłonie w jej miękkie ciało.

– Czy wiesz, czego pragnę? Kochać się z tobą. Chcę cię połoŜyć na podłodze tu, przed

kominkiem, i znaleźć się głęboko w tobie. Za kaŜdym razem, gdy na ciebie spoglądam,

pragnę cię.

– Czy nie wiesz, Ŝe ze mną dzieje się to samo? Zawsze tak było między nami, prawda? –

Objęła go ramionami i przyciągnęła do siebie. – Nie musimy brać ślubu, Spence. MoŜemy

być... kochankami. śadnych zobowiązań, oprócz opieki nad Allie.

– Co ty mówisz? – Spojrzał na jej uniesioną twarz i zobaczył łzy w oczach. Nigdy nie

pragnął jej bardziej niŜ w tej chwili.

– Mówię, Ŝe zgadzam się przyjąć twoje reguły gry. Zrobię, co zechcesz, Ŝeby tylko

zatrzymać cię przy nas. My... Allie cię potrzebuje, Spence, i gdybyś był uczciwy wobec

siebie, to musiałbyś przyznać, Ŝe ty teŜ jej potrzebujesz.

– Masz rację, potrzebuję jej i kocham ją. Chciałbym być częścią jej Ŝycia, ale śmiertelnie

się boję, Ŝe tylko ją zranię i rozczaruję. Znasz mnie przecieŜ. Wcześniej czy później zawsze

robię coś nie tak.

Pattie wspięła się na czubki palców i pocałowała go. Było to namiętne, uwodzicielskie

zaproszenie.

– Niedługo będzie Święto Dziękczynienia, potem BoŜe Narodzenie, a w styczniu Allie

kończy czternaście lat. Zostań do tego czasu. Spróbuj Ŝyć w rodzinie. To tylko sześć tygodni,

a potem, jeśli nadal będziesz chciał wyjechać do Kalifornii, nie będę cię zatrzymywać.

– Tylko do urodzin Allie, tak? – Jeszcze sześć tygodni spędzonych z nimi obydwiema.

Kusiło go, tak okropnie go kusiło, by się zgodzić. – A co z nami?

– Z nami? – powtórzyła.

Będziemy kochankami przez te sześć tygodni? Bez Ŝadnych zobowiązań?

– Jeśli tego chcesz.

Tego właśnie chcę. – Wziął ją na ręce. – Pattie. nic pozwól, bym cię znowu skrzywdził.

Ciebie albo Allie. Proszę. Przywarła do niego mocno i pocałowała go w brodę.

– Kochaj mnie. Spence. Nie chcę stracić ani minuty z naszych sześciu tygodni.

Poniósł ją przez pokój i połoŜył przed płonącym w kominku ogniem, przyklękając obok.

Wyciągnęła ręce i rozwiązała pasek jego szlafroka, po czym zsunęła miękką tkaninę na

podłogę.

Spence wsunął dłonie pod jej plecy i podniósł ją nieco. tak. by mogła ściągnąć sweter

przez głowę. Pod spodem miała róŜowy koronkowy stanik, który takŜe zdjął. Jęknął. gdy

Pattie dotknęła jego nagiego torsu i przesunęła palce po delikatnych brązowych włoskach.

Pochwycił jej dłoń i poprowadził ją niŜej, zdejmując jednocześnie spodenki.

– Masz najpiękniejsze ciało, jakie widziałam – powiedziała Pattie. – Jesteś piękny.

Rozpiął zamek jej spodni i zsunął je przez biodra wraz z bielizną, po czym wpatrzył się w

nią zamglonym spojrzeniem.

– Ty jesteś ode mnie o wiele piękniejsza.

Pragnęła być z nim, i to jak najszybciej. Przyciągnęła go do siebie, on zaś przejął kontrolę

nad sytuacją i delikatnie przewrócił ją na brzuch. Opadł na nią powoli, pochylił głowę i

całował całe jej ciało. Pattie mruczała coś cicho, poruszając się pod nim niespokojnie. Pieścił

ją dłońmi i ustami, szepcząc do ucha namiętne słowa poŜądania, mówiąc, czego pragnie.

DrŜała coraz bardziej, dochodząc do spełnienia i jednocześnie usiłując ułoŜyć się tak, by

Spence zdołał w nią wejść.

– Mógłbym się z tobą kochać przez cały dzień i nadal miałbym na ciebie ochotę –

wymruczał Spence, rozsuwając nieco jej uda. Wygięła się w łuk i po chwili ich ruchy

odnalazły właściwy rytm. Kochali się szaleńczo, ogarnięci gorączką, której nigdy nie byli w

stanie opanować.

Po jakimś czasie Pattie pozostawiła Spence’a śpiącego na podłodze. Wiedziała, Ŝe jest

wyczerpany po pięciu dobach bezsenności i zmartwienia. Ubrała się i spojrzała na niego z

czułością. Na całym świecie nie było drugiego takiego męŜczyzny jak on. Nade wszystko

pragnęła, by został w Marshallton jako ojciec dla Allie i J.J., a takŜe jako jej mąŜ. Ale nie

obiecał jej tego. Powiedział jedynie, Ŝe zostanie do dnia urodzin córki.

Miała sześć tygodni, by go przekonać, iŜ nadaje się na męŜa i ojca, Ŝe w gruncie rzeczy

jest stworzony do Ŝycia w rodzinie.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Pattie usłyszała samochód podjeŜdŜający przed dom, trzaśniecie drzwiczek i głośny

miech. Ebony zeskoczyła z kanapy, podbiegła do wielkiego okna w salonie, stanęła na

tylnych łapach i wyjrzała na zewnątrz. Pattie odsunęła beŜowe Ŝaluzje. Na podjeździe J.J. i

Spence odwiązywali choinkę przymocowaną do dachu samochodu. Allie nadzorowała

wnoszenie drzewka do domu.

Pattie z uśmiechem opuściła Ŝaluzje i pobiegła otworzyć drzwi. Na werandzie przywitał

ją ostry grudniowy wiatr. Pomachała do trójki zmagającej się z drzewkiem i zawołała do nich,

ale jej głos stłumił wiatr.

BoŜe Narodzenie było juŜ za tydzień i Pattie wiedziała, Ŝe ma niewiele czasu – upłynęła

juŜ połowa z przyrzeczonych jej przez Spence’a sześciu tygodni. UwaŜała, Ŝe poczynili

znaczne postępy w tworzeniu prawdziwej rodziny. Była dumna z J.J. Na wszelkie sposoby

starał się okazać Allic, Ŝe nie jest o nią zazdrosny i nawet usiłował utrzymywać dobre

stosunki ze Spence’em. Allie. która znów zaakceptowała skróconą formę swego imienia,

nazywała Pattie mamą. ale do ojca wciąŜ zwracała się: wujku Spence. Pattie wiedziała, Ŝe

Spencera ta sytuacja przygnębia, ale nie przyznawał się do tego głośno. Twierdził nawet, Ŝe

tak jest lepiej. Gdyby sprawa nie była tak powaŜna, zabawne byłoby to, Ŝe obydwoje

przejawiali identyczny upór. Choć Ŝadne / nich nie chciało się do tego przyznać, istniała

między nimi głęboka więź. Partie widziała, jak z kaŜdym mijającym dniem Allie i Spence

coraz bardziej się do siebie zbliŜają. Obydwoje byli ostroŜni, lecz pełni nadziei. Allie nie

miała pojęcia, Ŝe Spence zamierza wyjechać z Marshallton tuŜ po jej urodzinach, a Pattie bała

się myśleć o tym, co moŜe się zdarzyć, gdy dziewczynka się o tym dowie.

Cała trójka weszła na werandę. Allie, ubrana w obcisłe dŜinsy i wielki czerwony sweter, z

drugimi włosami wepchniętymi pod czerwoną wełnianą czapkę, w kaŜdym calu wyglądała

jak typowa nastolatka. Popołudniowe słońce odbijało się w dwóch złotych pierścionkach

zwisających z łańcuszka na jej szyi.

– Zejdź z drogi, mamo – zawołała, otwierając drzwi na ościeŜ. – Chodźcie!

Ebony zaskowyczała i rzuciła się przednimi łapami na jej pierś. J.J. i Spence ostroŜnie

wnosili choinkę na werandę. Była tak wielka, Ŝe z trudem nią manewrowali. Pattie zamknęła

drzwi i zauwaŜyła, Ŝe czubek drzewka dotyka Ŝyrandola.

– UwaŜajcie! – zawołała.

Szklany kandelabr zakołysał się niebezpiecznie. Spence i J.J. w porę schylili się,

zapobiegając katastrofie.

– Oni są beznadziejni – westchnęła Allie. – Szkoda, Ŝe nie widziałaś, jak ścinali tę

choinkę. Wszyscy inni mieli piły łańcuchowe, a my co? Tylko starą piłkę ręczną. Zabrało im

to pół dnia!

– Poszłoby nam szybciej, gdybyś nie wybrała największego drzewa w całym lesie –

odparował J. J. wkładając ze Spence’em choinkę do stojaka.

– Gdybym zdała się na ich wybór, przynieśliby jakieś małe patykowate okropieństwo –

oświadczyła Allie. podchodząc do choinki, która miała ponad dwa i pół metra wysokości. –

Krzywo stoi. Przechylcie ją bardziej na lewo.

– AleŜ ona się rządzi – jęknął J.J. – Dlaczego kobiety zawsze uwaŜają, Ŝe wszystko

wiedzą najlepiej?

– Bo przewaŜnie tak jest – zaśmiała się Pattie, dotykając jego ramienia. – Poza tym Allie

ma rację. Ta choinka jest za bardzo przechylona w prawo.

– Och, świetnie – mruknął Spence. – Tego nam właśnie było potrzeba, prawda, J.J. ?

Dwóch kobiet, które lubią się szarogęsić.

– Chciałabym, Ŝeby ta choinka stała dokładnie tak, jak trzeba – odrzekła Allie, cofając się

o krok i przyglądając się drzewku uwaŜnie. – To nasze pierwsze święta spędzane razem i

chcę, Ŝeby wszystko się udało.

Pattie i Spence wymienili radosne uśmiechy.

– Teraz dobrze? – zapytał Spence. – Czy mogę juŜ dokręcać śruby, szefowo?

– Teraz dobrze. MoŜesz dokręcić, wujku Spence. – Allie obróciła się na pięcie i podeszła

do stolika, na którym Pattie ustawiła pudełka z ozdobami choinkowymi. – Nie mogę się juŜ

doczekać ubierania drzewka. Wiecie, jeszcze nigdy tego nie robiłam. Mama... to znaczy

Valerie, zawsze wynajmowała kogoś, kto przychodził do domu i zajmował się tym. I choinka

zawsze była tak ładna i delikatna, Ŝe nie wolno jej było dotykać.

– To Ŝadna sztuka ubrać choinkę – oświadczył J.J. – Trzeba tylko pamiętać, Ŝe najpierw

zawiesza się lampki, i naleŜy sprawdzić, czy działają.

Allie kręciła się po pokoju z entuzjazmem czterolatki oczekującej na ranek BoŜego

Narodzenia. W jej oczach tańczyły iskierki.

– Dobrze, sprawdźmy lampki.

– Pudełko z lampkami jest tam w kącie – zawołała Pattie. – Zapasowe Ŝarówki są na dnie.

W chwili gdy z głośnika dobiegł zmysłowy głos Elvisa, śpiewającego „Blue Christmas”,

zadzwonił telefon stojący na dębowym biurku po lewej stronie kominka. Pattie sięgnęła po

słuchawkę przypuszczając, Ŝe to Sherry dzwoni ze sklepu. Rzadko zostawiała ją samą w

pracy w soboty, ten dzień jednak był szczególny.

– Pattie, tu mówi Ralph Whitlock – usłyszała głos w słuchawce i po jej plecach przebiegł

zimny dreszcz. Dlaczego dzwonił do niej prawnik Joan Stephenson?

Wygląda na to, Ŝe Joan jest zdecydowana zrealizować swoje plany – ciągnął pan

Whitlock. – Rozmawiałem z sędzią Proctorem. który zgodził się urządzić w swoim biurze

nieoficjalne przesłuchanie w przyszłym tygodniu.

– Nieoficjalne przesłuchanie.

Mamy nadzieję znaleźć jakieś rozwiązanie, które oszczędzi nam batalii w sądzie. Tak

będzie lepiej dla ciebie i dla Joan, a takŜe dla J.J.

Rozumiem odrzekła Pattie.

Jeśli jeszcze nie wynajęłaś Ŝadnego adwokata, proponowałbym, Ŝebyś to zrobiła, zanim

pokaŜesz się u sędziego Proctora.

A gdybym zgodziła się oddać Joan moją połowę majątku, Ŝeby ona w zamian porzuciła

ten absurdalny pomysł odbierania mi J.J. ?

W pokoju zaległa zupełna cisza, w której słychać było tylko odległy głos. Spence

podszedł do Pattie i połoŜył dłoń na jej ramieniu.

– Co się stało, kochanie? – zapytał.

J.J. upuścił trzymany w ręku sznur lampek. Allie pochwyciła je w porę. zanim rozbiły się

o podłogę.

– Z kim rozmawiasz? – zapytał J.J. – Czy to prawnik Joan? Chce nas pozwać do sądu?

Ralph Whitlock odchrząknął.

– Przykro mi, Partie, ale Joan chce za wszelką cenę uzyskać opiekę nad J.J. Naprawdę

wierzy, Ŝe nie nadajesz się na matkę.

– Mój adwokat skontaktuje się z tobą – odrzekła Partie. OdłoŜyła słuchawkę i spojrzała

na trzy zwrócone w jej stronę twarze. – W następnym tygodniu odbędzie się nieoficjalne

przesłuchanie w biurze sędziego Proctora. Joan zdecydowana jest odebrać mi J.J.

– Nie moŜe tego zrobić! – J.J. uderzył pięścią w oparcie kanapy. – Nie wierzyłem, Ŝe się

na to zdobędzie. Jest tak zazdrosna o ciebie, Patrie, Ŝe w głowie jej się poprzewracało.

– Nie moŜe zabrać J.J. – poparła go Allie. – Jego ojciec chciał, Ŝeby mieszkał z tobą.

– Mojej kuzynki Joan w najmniejszym stopniu nie obchodzi, czego chciał mój ojciec.

Będzie opowiadała okropne rzeczy o Partie i spróbuje dowieść, Ŝe ona nie nadaje się na

matkę. – J.J. zwrócił się do Spence’a. – Zadzwoń do tego swojego brata. Jest najlepszym

prawnikiem w całym stanie Tennessee. ZałoŜę się, Ŝe da sobie radę z Joan, zanim ona zdąŜy

otworzyć usta.

– Ale Pattie jest cudowną matką – dodała Allie. – Nikt nie moŜe twierdzić, Ŝe się do tego

nie nadaje.

Pattie objęła dziewczynkę i uścisnęła ją mocno.

– Dziękuję ci, kochanie, ale obawiam się, Ŝe prawnik Joan moŜe wygrzebać rzeczy, które

zranią nas wszystkich.

– To po części moja wina – odezwał się Spence. – Od tego wieczoru, gdy zostawiłem

Joan w „Błędnym Rycerzu”, szukała jakiegokolwiek pretekstu, Ŝeby się na nas odegrać.

– Nie obwiniaj się – westchnęła Partie. – Joan nigdy mnie nie cierpiała. To się musiało

stać wcześniej czy później.

Spence sięgnął po słuchawkę telefonu.

– Dzwonię do Peyta.

Pattie przytrzymała jego dłoń.

– Posłuchaj, jeśli sprawa trafi do sądu, wszystko wyjdzie na jaw. Fakt, Ŝe miałam

nieślubne dziecko. Mój niekonwencjonalny styl Ŝycia. Imprezy i randki. I do tego jeszcze

prawda o Allie. To będzie skandal. Whitlock na pewno wywlecze to, Ŝe ty i ja mamy romans.

Spence zerknął na Allie, która uśmiechnęła się do niego.

– Nie jestem głupia. Wiem, Ŝe sypiacie ze sobą. Skoro macie wziąć ślub, co to za róŜnica?

– zapytał J.J. – Nam wcale to nie przeszkadza, prawda, Allie?

J.J. ma rację. Dlaczego miałoby mi przeszkadzać, Ŝe moja matka i ojciec sypiają ze sobą.

– Zadzwoń do Peyta – zgodziła się Pattie. – I powiedz mu, Ŝe opieka nad J.J. to sprawa

rodzinna i wszyscy jesteśmy w to zaangaŜowani.

Spence wykręcił domowy numer swego i zostawił wiadomość. Wiedział, Ŝe jeśli

ktokolwiek potrafi udowodnić, Ŝe Pattie ma prawo do legalnej opieki nad J.J., to tylko on. W

końcu chłopiec miał rację, gdy stwierdził, Ŝe Peyton Rand to najlepszy prawnik w stanie

Tennessee.

Zgodnie z przewidywaniami Pattie Ralph Whitlock nie pominął niczego. Joan Stephenson

zapewne poinstruowała go, by poszedł na całość. Przedstawił Pattie jako kobietę lekkich

obyczajów, która nie skończyła szkoły średniej, nastolatkę w ciąŜy, matkę nieślubnego

dziecka, dziewczynę gustującą w podejrzanych imprezach, otoczoną liczną grupą przyjaciół

płci męskiej między dwudziestym a trzydziestym rokiem Ŝycia. Z relacji Whitlocka wynikało,

e Partie chciała wyjść za Freda Cartera ze względu na jego stan majątkowy – ładny dom,

sklep meblowy, pokaźne konto w banku i polisę ubezpieczeniową na Ŝycie.

Spencer cieszył się, Ŝe było to tylko nieoficjalne przesłuchanie w biurze sędziego; w

innym wypadku całe miasto zeszłoby się tutaj, Ŝeby posłuchać tych rewelacji.

– Myślę, Ŝe wszyscy zgodzimy się co do tego, iŜ Partie nie jest święta i Ŝe popełniła w

yciu kilka błędów, podobnie jak my wszyscy – powiedział Peyton Rand, spoglądając

gniewnie na Joan. – Ale nie jest równieŜ taką grzesznicą, jak chciałby nam to wmówić pan

Whitlock. – Zrobił dramatyczną pauzę i skupił uwagę na swej kłientce. – Sędzio Proctor,

Partie Cornell jest kochającą, pełną dobroci kobietą, która okazała się wzorową matką dla J.J.

– Wysoki Sądzie – przerwał mu Ralph Whitlock – nie mogę uwierzyć, Ŝe ktokolwiek

nazywa Partie Cornell wzorową matką. Ta kobieta ma w naszym mieście określoną reputację

i to juŜ od wielu lat. Gdyby Fred Carter nie był tak zafascynowany jej urodą, nigdy nie

zostawiłby syna pod jej opieką.

Peyton roześmiał się głębokim, gardłowym śmiechem, który kobiety uwaŜały za

niezwykle zmysłowy i który onieśmielał większość męŜczyzn.

– Panie sędzio, to stwierdzenie jest śmiechu warte. Oczywiście, Ŝe Fred uwaŜał Partie za

atrakcyjną kobietę. Wcale mnie to nie dziwi. Ośmielam się powiedzieć, Ŝe my wszyscy tu

obecni, z panem włącznie, uwaŜamy ją za piękną kobietę.

Pełen oburzenia szept Joan Stephenson spowodował lekkie zamieszanie. Jej adwokat

usiłował pośpiesznie uciszyć zebranych. Peyton uśmiechnął się.

– Proszę posłuchać – odezwał się sędzia Proctor. – Znam was wszystkich od czasu, gdy

byliście dziećmi. Ciebie, Spencera i Ralpha, a takŜe Joan i Pattie. UwaŜam, Ŝe cała ta sprawa

jest w najwyŜszym stopniu niesmaczna, ale Joan usiłuje doprowadzić do konfrontacji od

chwili, gdy odczytano testament Freda, a ja z urzędu zobowiązany jestem wysłuchać obydwu

stron. Proponując to nieoficjalne przesłuchanie, chciałem wam wszystkim dać do

zrozumienia, Ŝe wolałbym, by ta sprawa została rozstrzygnięta poza sądem.

– Nie moŜna jej rozstrzygnąć bez sądu, chyba Ŝe Pattie zgodzi się przystać na moje

warunki! – zawołała Joan, z wdziękiem podnosząc się z krzesła. Przechyliła głowę na bok i

palcem wskazała pozwaną. – Ta kobieta nie nadaje się do wychowywania dziecka. Od czasów

gdy była nastolatką, traktowała męŜczyzn jak jednorazowe chusteczki, a teraz... teraz ma

romans, choć w jej domu mieszka dwoje nastolatków. Moja droga przyjaciółka. Valerie Rand.

byłaby zdruzgotana, gdyby się dowiedziała, Ŝe brat oddał jej córkę w ręce kogoś takiego jak

Pattie Cornell. Na litość boską, ona była córką gosposi Randów!

– Usiądź, Joan powiedział sędzia. – Spencer, czy ty i Pattie mieszkacie razem?

Nic... Wysoki Sądzie. Spence miał nadzieję, Ŝe Clayburn Proctor nic zapyta go. czy ma

romans z Pattie. Nie było sensu kłamać, gdyŜ pól miasta znało prawdę, ale nic mógł znieść

myśli, Ŝe Pattie mogłaby stracić J.J. przez niego.

W takim razie co ma oznaczać to stwierdzenie. Ŝe córka Valerie mieszka pod jednym

dachem z Pattie? – Sędzia poruszył się. spoglądając na Spencera z namysłem.

Ten zaś zerknął na Peytona, który lekko skinął głową.

– Wysoki Sądzie, to prawda, Ŝe Allison Wilson mieszka teraz z Pattie Cornell –

powiedział Peyt. – Istnieje po temu zupełnie zadowalające wyjaśnienie, ale... to delikatna

sprawa, która nie nadaje się do omawiania przy pani Stephenson i jej adwokacie.

– Zgłaszam sprzeciw – odezwał się Ralph Whitlock.

– Pan Rand jest znany ze swych matactw na sali sądowej i jeśli myśli, Ŝe uda mu się...

– Och, zamknij się, Ralph – uciął sędzia Proctor. – Zrobimy dziesięciominutową przerwę,

podczas której pan Rand wyjaśni mi tę delikatną sytuację. Tymczasem obie panie moŜe

zastanowią się nad jakimś wyjściem z sytuacji.

Spence odprowadził Pattie na korytarz, gdzie czekali Allie i J.J.

– No i co? – dopytywał się chłopiec, podbiegając do nich. – Myślałem, Ŝe zechcą ze mną

porozmawiać i zapytają, z kim chcę mieszkać.

– Przesłuchanie jeszcze się nie skończyło – wyjaśnił Spence, otaczając Pattie ramieniem.

– Sędzia ogłosił dziesięciominutową przerwę.

– Dlaczego? – zapytała Allie.

– Wujek Peyton ma mu wyjaśnić, dlaczego mieszkasz z Pattie. – Spence nie był pewien,

jak dziewczynka zareaguje, ale gdy wybuchnęła śmiechem, popatrzył na nią z

niedowierzaniem.

– Tylko tyle? To po co mu była potrzebna przerwa? – zapytał J.J.

– Bo... no, bo gdyby Joan Stephenson dowiedziała się prawdy, rozpowiedziałaby o tym

całemu miastu – wyjaśniła Pattie.

J.J. ujął Allie za rękę.

– Ale Allie nic nie obchodzi, kto się o tym dowie. I tak postanowiła powiedzieć prawdę

wszystkim w szkole po świętach.

– Naprawdę? – zdumiał się Spence.

– Opowiedziałam juŜ o wszystkim Leigh i jej matce – odrzekła Allie, ściskając dłoń

chłopca. – J.J. i ja rozmawialiśmy o róŜnych rzeczach i obydwoje chcemy świadczyć na rzecz

Pattie. Pragniemy, Ŝeby sędzia dowiedział się, Ŝe jest najlepszą matką na świecie.

W oczach Pattie pojawiły się łzy. Przyciągnęła obydwoje dzieci do siebie.

– Nie oddam Ŝadnego z was, choćbym nie wiem co miała zrobić.

Spence otworzył drzwi do pokoju sędziego i wszedł do środka.

Przepraszam, ale chcielibyśmy zakończyć przerwę. Pattie i ja pragniemy coś ogłosić.

Peyton przez chwilę wpatrywał się w twarz brata, po czym z uśmiechem odwrócił się do

sędziego.

– Panie sędzio? Sędzia machnął ręką.

– Niech wszyscy wejdą, włącznie z dziećmi. Zainteresowani na powrót usadowili się w

pokoju. J.J.

i Allie stanęli za krzesłem Pattie. Peyton zwrócił się do Spencera:

– Mój brat chciałby powiedzieć coś, co powinno wyjaśnić wszelkie nieporozumienia

dotyczące obecnego miejsca pobytu Allison Wilson.

Spence wstał. Do diabła, w końcu był pisarzem. Snucie opowieści to jego zawód,

dlaczego więc tak trudno mu było znaleźć teraz odpowiednie słowa?

Pattie Corncll i ja byliśmy parą zbuntowanych nastolatków, ale... ona nie miała całej

gromady kochanków. Tylko mnie. Byliśmy zaręczeni. Gdy wyjechałem z miasta, nie

wiedziałem, Ŝe była w ciąŜy. To zdarzyło się czternaście lat temu.

– Wszyscy o tym wiedzą – wtrącił Ralph Whitlock. – Co wspólnego z tą sprawą ma fakt,

e Partie urodziła twoje nieślubne dziecko, które zmarło?

– Nasza córka Ŝyje – odrzekł Spence.

W sali zapanowało zupełne milczenie. Wszystkie oczy utkwione były w Spencerze.

– Moja siostra Valerie była w szóstym miesiącu ciąŜy. Urodziła martwe dziecko tego

samego dnia, gdy przyszła na świat zdrowa córeczka Partie. Mój ojciec na swój dyktatorski

sposób zabawił się w Pana Boga. Doprowadził do zamiany tych dwojga dzieci. Allison

Wilson nie jest córką Valerie i Edwarda Wilsonów, tylko moją i Partie.

– Co za podłe, bezczelne kłamstwo – oburzyła się Joan.

– Spencer, jak moŜesz opowiadać takie okropne rzeczy o swoim ojcu i siostrze, skoro

obydwoje nie Ŝyją i nie mogą się bronić?

– Obawiam się, Ŝe to, co powiedział Spencer, to prawda – odrzekł Peyton. – Mam w

walizce kopię testamentu Yalerie i Edwarda oraz list, który Valerie napisała do Spence’a i w

którym wyjaśniła, co zrobił nasz ojciec.

Joan zerwała się na równe nogi.

– Nie wierzę w ani jedno słowo!

– Na miłość boską, Joan, proszę, usiądź i uspokój się – powiedział Ralph Whitlock.

Peyton zwrócił się do sędziego.

– Wysoki Sądzie, czy moŜemy uznać sprawę pobytu Allison Wilson w domu Partie za

wyjaśnioną?

– Tak, moŜemy. Proszę mówić dalej – odrzekł Proctor.

– Wysoki Sądzie, myślę, Ŝe pan Whitlock nie ma niczego na poparcie swej tezy, iŜ Pattie

Cornell nie nadaje się na matkę – ciągnął Peyton. – Ale sądzę, Ŝe Joan Stephenson wyraźnie

udowodniła, iŜ nie jest materiałem na wzorową opiekunkę, prawda?

– Pattie Cornell opętała obu braci Randów! – wykrzyknęła Joan z furią. – Przypuszczam,

e sypia z nimi obydwoma!

Spence zwinął dłonie w pięści i postąpił o krok do przodu. Nigdy w Ŝyciu nie uderzył

kobiety, ale teraz miał na to wielką ochotę. Pattie pochwyciła go za ramię.

J.J. podszedł do Joan, blokując drogę Spence’owi i Pattie.

– Wolałbym umrzeć, niŜ mieszkać z tobą. Pattie jest sto razy lepszą matką, niŜ ty

kiedykolwiek nią będziesz. Ona naprawdę mnie kocha. – Stał sztywno, na przemian zwijając

dłonie w pięści i rozprostowując je. – Pattie nie sypia ze wszystkimi, słyszysz? Kochała

mojego ojca, a teraz kocha Spencera Randa.

– Zaprowadźmy tu jakiś porządek – stwierdził sędzia Proctor.

Peyton i Ralph Whitlock rozdzielili obie skłócone strony i spojrzeli na sędziego. Claybum

Proctor poskrobał się po brodzie, potrząsnął głową i odchrząknął.

– Joan Stephenson, ostrzegam cię, byś nie próbowała kierować sprawy do sądu. MoŜesz

wywołać skandal w Marshallton, ale procesu nie wygrasz. Czy mówię jasno?

– Ja nie... – wyjąkała Joan.

– Ona rozumie, Wysoki Sądzie – przerwał jej Whitlock.

– Co do ciebie, Pattie Cornell, wydaje mi się, Ŝe masz sporo roboty z wychowywaniem

dwojga nastolatków. Nie jesteś ideałem matki, ale – no cóŜ, jeśli będziesz unikać kłopotów, to

uwaŜam, Ŝe masz wszelkie szanse zatrzymać syna i córkę przy sobie do czasu, gdy wyjadą na

studia.

– Dziękuję, panie sędzio – powiedziała Pattie. Sędzia wskazał palcem na Spencera.

– A ty, Spencer, albo się oŜeń z tą kobietą, albo znikaj z jej Ŝycia. To nie jest mile

widziane, gdy ona wychowuje dwoje dzieci i ma kochanka. To jest Tennessee, synu, nie

Kalifornia.

Ralph Whitlock wyprowadził Joan z pokoju najszybciej, jak mógł, w nadziei Ŝe uda mu

się uniknąć dodatkowej konfrontacji. Peyton uścisnął dłoń brata, pocałował Pattie w policzek

i zapytał sędziego:

– Zjadłbyś ze mną kolację, Clayburn?

– Muszę zadzwonić do Ŝony – odrzekł Proctor.

J.J. otoczył Pattie ramieniem.

– Kurczę, jak się cieszę, Ŝe juŜ po wszystkim. Więc kiedy Spence i ty weźmiecie ślub?

Pattie poczuła, Ŝe serce podchodzi jej do gardła.

– My... my...

– Właśnie, tato, kiedy oŜenisz się z mamą? – zapytała Allie, zarzucając ramiona na szyję

Spencera.

Spence objął ją mocno i poczuł, Ŝe pod powiekami zbierają mu się łzy. Przez chwilę nie

mógł złapać oddechu.

– Twoja... twoja mama i ja porozmawiamy o naszych planach na przyszłość i powiemy

wam, co ustaliliśmy.

– Kiedy? – powtórzyła pytanie Allison, z buzią rozjaśnioną szczęściem.

– Po BoŜym Narodzeniu – obiecał Spence.

– Cudownie byłoby, gdybyście wzięli ślub w dniu moich urodzin! To juŜ za dwa

tygodnie. – Allie pochwyciła jedną ręką dłoń Spencera, a drugą Pattie. – Teraz moŜemy być

prawdziwą rodziną. Wszyscy czworo.

Mrugnęła porozumiewawczo do J.J., który odpowiedział jej uśmiechem. Spence spojrzał

na Partie błagalnie, ona zaś natychmiast wyczuła, Ŝe nie zmienił zdania i nadal ma zamiar

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Spence trzymał w ręku srebrną serpentynę, którą Pattie przypinała pinezkami nad

wejściem do jadalni. Na stole stał wielki tort urodzinowy, kanapki i waza z ponczem, a takŜe

chrupki, sosy i kulki z sera.

– Czy myślisz, Ŝe jej się to spodoba? – zapytała Pattie, schodząc z drabiny. – Chciałabym,

eby to były najpiękniejsze urodziny w Ŝyciu Allie.

– Na pewno będą, mała. – Spence podał jej rękę i pomógł stanąć na podłodze. – Teraz ma

prawdziwy dom z tobą i JJ. – Nie chciał myśleć o jutrzejszym dniu, o powrocie do Kalifornii i

ycia, które kiedyś sprawiało mu tyle zadowolenia. W ciągu ostatnich kilku tygodni często

sobie uświadamiał, jak bardzo pokochał Pattie i Allie, a nawet J.J.

– Zawsze chciałam mieć własny dom. MęŜa i dzieci. Rodzinę. – Pattie odsunęła się od

Spence’a na bezpieczną odległość. Jak sobie poradzi bez niego? Bez ich miłości?

I Allie. BoŜe, jak ich córka zareaguje, gdy się dowie, Ŝe jej ojciec wyjeŜdŜa?

– Szkoda, Ŝe... Bardzo mi przykro, Ŝe nie jestem właściwym... materiałem na męŜa. –

Spence nie potrafił spojrzeć Pattie w twarz; obawiał się, Ŝe ona wyczyta w jego oczach

rozpaczliwą tęsknotę. Pragnął usłyszeć od niej, Ŝe kocha go na tyle, iŜ zgadza się

zaryzykować i chce, by tu pozostał. Ale Pattie najwyraźniej zaakceptowała juŜ jego decyzję

wyjazdu. W ciągu ostatnich sześciu tygodni ani razu nie poprosiła go, by został dłuŜej niŜ do

urodzin Allie.

– Mnie takŜe przykro, Ŝe nie nadajesz się do Ŝycia w rodzinie. – Zrobiła wszystko, co

mogła, by mu udowodnić, Ŝe jest częścią ich małej gromadki, a jego miejsce jest tutaj, w

Marshallton, z nią, Allie i J.J. Całą siłą woli powstrzymywała się, by go nie błagać o

pozostanie, nie wyznawać miłości. Ale Spence tego nie rozumiał.

– Zdaje się, Ŝe niektóre rzeczy po prostu nie są człowiekowi przeznaczone – stwierdził,

wbijając wzrok w podłogę.

Partie zerknęła na zegarek.

– ZbliŜa się trzecia. Dzieci powinny juŜ wrócić ze szkoły. MoŜe pójdziesz do samochodu

i przyniesiesz prezenty Allie.

Spence ucieszył się, Ŝe moŜe wyjść z domu i uniknąć nieznośnego napięcia panującego

między nim i Partie.

Powoli wyciągał prezenty z bagaŜnika samochodu. Poprzedniego dnia kupowali je razem.

Dobry BoŜe, czy jest jakiś sposób, by nadrobić tych trzynaście straconych lat? Nie,

oczywiście, Ŝe nie ma. Pattie miała rację mówiąc, Ŝe przeszłość minęła i liczy się tylko

teraźniejszość. Jak on się ma z nimi poŜegnać? Jak ma zostawić za sobą wszystko, co tyle dla

niego znaczy? Jedyną kobietę, jaką w swym Ŝyciu kochał, niedawno odnalezione dziecko i

chłopca, który potrzebował ojca?

Powinien teraz wejść do domu i powiedzieć Pattie, Ŝe, czy ona tego chce, czy nie, on

zostaje i nigdy juŜ jej nie opuści. Ale wiedział, jak bardzo zranił ją kiedyś, i nie mógł mieć jej

za złe, Ŝe obawiała się powierzyć mu przyszłość swoją i dwojga dzieci.

Z naręczem prezentów zamknął bagaŜnik łokciem i wszedł do domu. Partie była w kuchni

i nakładała lody do plastikowych kubków. Stanął w drzwiach i patrzył na nią, starając się

zapamiętać kaŜdy rys jej twarzy, kaŜde zaokrąglenie ciała. Pragnął mieć nową fotografię,

która zastąpiłaby tę starą, z pozaginanymi rogami, od tylu lat noszoną w portfelu.

– Gdzie te prezenty? – Pattie podniosła głowę i uśmiechnęła się do niego z wysiłkiem.

– PołoŜyłem je na stole obok tortu.

– Świetnie. – Podała mu tacę z lodami. – Zanieś je do jadalni i nastaw jakąś muzykę, a ja

skończę przygotowania do kolacji.

Znów spojrzała na zegarek. Allie i J.J. powinni juŜ być w domu. Weszła do jadalni.

Spence przeglądał właśnie płyty kompaktowe. Podeszła do niego i razem wybrali pięć

ostatnich przebojów pop, country i rocka.

– Kiedy masz zamiar powiedzieć Allie, Ŝe wyjeŜdŜasz?

– Zajrzę tu rano. – Ujął ją za rękę. – Wiem, Ŝe zachowuję się jak tchórz. ale... ona mnie

znienawidzi, kiedy jej to powiem.

– Lepiej, Ŝeby cię znienawidziła teraz, niŜ gdyby miała to zrobić później. Czy tak właśnie

myślisz? – Pattie wyrwała rękę. – To znaczy, uwaŜasz, Ŝe prędzej czy później i tak sprawisz

jej zawód, więc dlaczego nie zrobić tego od razu i nie wyjechać, zanim zdąŜysz wszystko

popsuć, tak?

Bolało go to jak wszyscy diabli, gdy usłyszał własne słowa powtarzane w myślach.

Pragnął zaprzeczyć, powiedzieć jej, Ŝe nie jest juŜ nieodpowiedzialnym chłopakiem, lecz

męŜczyzną gotowym wypełnić zobowiązania wobec własnej rodziny.

– Pattie, przecieŜ nie chciałabyś, Ŝebym został? – BoŜe. czy ona nie widzi, Ŝe on błaga o

jedno słowo? – Jeśli nie wyjadę, przez cały czas będziesz czekała, kiedy cię zranię. Chyba nie

mogłabyś tak Ŝyć, prawda? Stale zastanawiać się, kiedy cię znowu opuszczę.

Odwróciła się do niego plecami i westchnęła głęboko.

– Ja... cieszyłam się kaŜdym dniem i nocą, które spędziliśmy razem w ciągu tych

ostatnich sześciu tygodni. Gdybyś miał zostać jeszcze przez sześć miesięcy albo rok, albo na

całe Ŝycie, cieszyłabym się tak samo.

Czy dobrze usłyszał? Czy ona rzeczywiście to powiedziała?

– Partie?

Zadźwięczał dzwonek u drzwi. Pattie zerwała się na równe nogi. Spence zaklął.

Za progiem stała Leigh White z zakłopotanym wyrazem twarzy.

– Dzień dobry, Pattie. Mogę wejść?

– Oczywiście, Leigh. Przyszłaś trochę wcześnie. J.J. jeszcze nie przywiózł jubilatki ze

szkoły.

– Tak, wiem – odrzekła Leigh, wchodząc do holu. – J.J. jest bardzo dumny z tego, Ŝe

moŜe prowadzić porsche’a.

– Czuje się jak duŜy chłopiec – zaśmiała się Pattie, ale zauwaŜyła, Ŝe twarz Leigh nadal

wyraŜała niepokój.

– Co się stało? – zapytała.

– Czy jest tu Spence?

– Jestem – zawołał, wychodząc z salonu.

– Nie wiem, jak wam to powiedzieć. – Leigh przenosiła wzrok z jednej twarzy na drugą.

– Próbowałam im to wybić z głowy, ale nie chcieli mnie słuchać.

– O czym ty mówisz? – zapytała Pattie. – Komu i co próbowałaś wybić z głowy?

– J.J. i Allie. Oni... uciekli do Alabamy, Ŝeby... Ŝeby wziąć ślub.

– Co takiego?! – wykrzyknęli Pattie i Spence jednocześnie.

– Allie usłyszała, jak rozmawialiście o tym, Ŝe Spence po jej urodzinach ma wyjechać do

Kalifornii.

– O mój BoŜe! – Pattie zakryła twarz rękami. Spence wybiegł do holu.

– A co mój wyjazd do Kalifornii ma wspólnego z ucieczką Allie i J.J. ?

– Powiedzieli, Ŝe... Ŝe...

– śe co? – Pattie i Spence znów odezwali się jednocześnie.

– Powiedzieli, Ŝe skoro wy nie moŜecie się dogadać i stworzyć prawdziwej rodziny, to

oni wezmą ślub i załoŜą własną.

– Zabiję tego chłopaka – powiedział Spence. – Allie ma dopiero czternaście lat!

– A J.J. tylko szesnaście – przypomniała mu Pattie.

– PrzecieŜ Ŝaden pastor będący przy zdrowych zmysłach nie zgodzi się dać ślubu dwojgu

dzieciom. – Spence przesunął palcami po włosach. – Czy wiesz dokładnie, dokąd pojechali?

– Tak, do Jonesville. Do sędziego pokoju. W Alabamie ze ślubem nie ma problemów –

powiedziała Leigh.

Kiedy wyjechali? zapytała Pattie.

– Dziś rano. Nie poszli do szkoły.

– To znaczy, Ŝe juŜ mogą być małŜeństwem, jeśli znaleźli kogoś na tyle głupiego, by

udzielił im ślubu – stwierdził Spence, chwytając Pattie za ramiona. – To wszystko moja wina.

Powinienem był porozmawiać z Allie i wyjaśnić jej, Ŝe wyjeŜdŜam i dlaczego to robię.

Znowu wszystko popsułem, ale tym razem zapłacą za to dzieci.

Pattie odsunęła się od niego z gniewnym wyrazem twarzy.

– Przestań się nad sobą uŜalać. To nie twoja wina. Allie i J.J. wybrali jakieś desperackie

rozwiązanie.

– Co masz na myśli? – zapytał Spence.

– To ich sposób, by przyciągnąć naszą uwagę. Nie dostaną zgody na ślub. Nie są

pełnoletni, a musieliby mieć jakieś dokumenty potwierdzające wiek. Nikt nie da ślubu

dzieciom. – Pattie otworzyła szafę, wyjęła kurtki, jedną z nich rzuciła Spencerowi, a drugą

narzuciła na siebie. – Pojedziemy do Jonesville i odszukamy tych dwoje szaleńców.

Gdy dotarli do Jonesville, w ciągu dziesięciu minut znaleźli dom Carla Greene’a,

sędziego pokoju. Jonesville było bardzo małym miasteczkiem i wszyscy się znali. Para

nastolatków w porsche’u zwróciła powszechną uwagę.

Spence zaparkował przed dwupiętrowym domem. Przed werandą rósł Ŝywopłot z

ostrokrzewu. Nad podwórkiem górowały wysokie drzewa.

Wbiegli po schodkach na werandę i nacisnęli dzwonek. Drzwi otworzyła im kobieta w

rednim wieku, ubrana w granatowe spodnie i złocisty sweter.

– Wy musicie być Spence’em i Pattie. Jestem Norma Greene – przedstawiła się. –

Czekamy na was. Wejdźcie. Dzieci są w środku.

– Nasze dzieci tu są? – powtórzył Spence.

– Czekacie na nas? – zdziwiła się Pattie.

– Wszystko jest gotowe do uroczystości. Potrzebujemy tylko waszej zgody na ślub. –

Norma odsunęła się od drzwi, robiąc im przejście i zapraszając obydwoje gości do środka.

Pattie i Spence poszli za panią Greene, pragnąc się jak najszybciej dowiedzieć, o co tu

właściwie chodzi.

Allie wybiegła im naprzód. Zarzuciła ramiona na szyję Pattie, po czym objęła Spence’a.

– Myślałam, Ŝe nigdy tu nie dotrzecie. – Zwróciła się do gospodyni i wyjaśniła: – To są

nasi rodzice, Spencer Rand i Pattie Cornell.

– Wasze dzieci juŜ wszystko zorganizowały. Carl i ja przygotowaliśmy salon –

powiedziała Norma.

– Czy to są właśnie państwo młodzi? – zapytał wysoki, szczupły męŜczyzna po

pięćdziesiątce, wchodząc do pokoju.

– Państwo młodzi? – Pattie przyjrzała się nowo przybyłemu, który zapewne był Carlem

Greene’em, po czym zerknęła podejrzliwie na swą córkę. – Allie, co tu się dzieje?

J.J., który dotychczas stał spokojnie przy ogromnym kamiennym kominku, odwrócił się

do niej z szerokim uśmiechem na twarzy.

– No wiecie, dowiedzieliśmy się z Allie, Ŝe Spence, to znaczy tato, chce nas zostawić i

wrócić do Kalifornii, a Pattie – mama – nie ma zamiaru go zatrzymywać. Więc ustaliliśmy, Ŝe

musimy zrobić coś, Ŝeby powstrzymać was przed powtórnym popełnieniem największego

błędu w waszym Ŝyciu.

– Czy chcesz powiedzieć, Ŝe nie mieliście zamiaru brać ślubu? – zapytał Spence.

– Chyba nie uwierzyliście, Ŝe to zrobimy, prawda? – Allie z uśmiechem mrugnęła do J.J.

– Widzisz, mówiłam ci. Ŝe to zadziała.

– Nie mam zamiaru prosić Allie, Ŝeby za mnie wyszła, dopóki nie skończę college’u i nie

dostanę dobrej pracy. – J.J. popatrzył prosto w oczy Spence’a. jakby te słowa miały być

uroczystą obietnicą.

– A więc to była tylko intryga? – Pattie oparła rękę na biodrze i zwróciła się do J.J. –

Proszę o wyjaśnienia, chłopcze, i to natychmiast.

– Nie wiń go – wtrąciła Allie. – To był mój pomysł. Tato, nie mogłam pozwolić na to,

ebyś nas zostawił. Wiem, Ŝe tak naprawdę wcale nie chcesz wracać do Kalifornii.

– Allie, kochanie, musisz zrozumieć, na czym polega związek między twoim ojcem a

mną – tłumaczyła Pattie, ściskając dłoń dziewczynki.

– Wasze dzieci chcą, Ŝebyście wzięli ślub – rzekł Carl Greene. – Wszystko jest juŜ

przygotowane. Potrzebujemy tylko badań krwi. MoŜna je zrobić u doktora McCorkle’a.

Czeka na was. A pański brat, Peyton, poprosił naszego urzędnika stanu cywilnego, by

pozostał dłuŜej w sądzie i przygotował dokumenty potrzebne do zawarcia ślubu.

– MoŜesz w to uwierzyć? Nawet Peyt jest w to zamieszany. – Spence zastanawiał się, czy

za chwilę obudzi się i stwierdzi, Ŝe to był tylko sen. Jego córka okazała się niezłą intrygantką.

To, co wymyśliła, było równie dobre, jeśli nie lepsze, od wszystkich wariackich planów, jakie

on i Pattie wprowadzali w Ŝycie, gdy byli nastolatkami.

– Allie, nie moŜesz tak po prostu zarządzić, Ŝe ja i Spence mamy wziąć ślub, i być pewna,

e się na to zgodzimy. – Pattie czuła się rozdarta między pragnieniem płaczu a śmiechu.

Gdyby sytuacja nie była tak powaŜna, wydawałaby się wręcz niedorzeczna.

– Dlaczego nie? Ktoś tu się musi zachowywać jak odpowiedzialny dorosły, a wygląda na

to, Ŝe Ŝadne z moich rodziców nie ma takiego zamiaru. – Allie popatrzyła prosto w oczy

Pattie. Czy kochasz Spencera Randa?

– Co?

– Kochasz mojego ojca czy nie?

– Oczywiście, Ŝe go kocham. Zawsze go kochałam.

– Partie zastanawiała się, dlaczego czuje się tak, jakby kazano jej się publicznie rozebrać.

Allie obróciła się na pięcie i teraz z kolei spojrzała surowo na ojca.

– A czy ty kochasz Partie Comell?

– Co?

– Czy kochasz moją mamę?

– Tak, kocham. Partie jest jedyną kobietą, jaką kochałem w całym swoim Ŝyciu –

przyznał Spence.

Allie jedną ręką ujęła dłoń Partie, a drugą – Spencera.

– Mamo, czy chcesz, Ŝeby tato został w Marshallton razem z nami?

Partie zerknęła na Spence’a. Odpowiedział jej zdeterminowanym spojrzeniem.

– Tak – przyznała.

– A ty, tato? Czy chcesz oŜenić się z mamą i zostać z nami na zawsze? – zapytała Allie.

No cóŜ, stary, pomyślał Spence, teraz albo nigdy. Jeśli stracisz tę szansę, nie będziesz

miał juŜ następnej.

– Tak, pragnę się oŜenić z Partie. Nie chcę jej znowu stracić. I nie chcę zostawiać ciebie i

J.J. bez ojca.

– W takim razie problem chyba został rozwiązany – odezwał się Carl Greene. – Norma,

zaprowadź ich do doktora McCorkle’a na badanie krwi, a potem do sądu po niezbędne

dokumenty. Zanim wrócicie, Allie i J.J. przygotują się do roli świadków na ślubie swoich

rodziców.

W trzy godziny później Spencer Rand, ubrany w niebieski golf, flanelową koszulę w

kratę i wytarte dŜinsy, oraz Pattie Cornell w białych dŜinsach i czerwonym swetrze stanęli

przed sędzią pokoju i złoŜyli przysięgę małŜeńską.

Gdy nadeszła chwila wymiany obrączek, na twarzy Spence’a pojawił się popłoch.

Wówczas Allie rozpięła złoty łańcuszek i zdjęła z niego pierścionek z diamentem, który

ojciec przed laty podarował jej matce.

Spence wsunął pierścionek na palec Pattie, po czym uniósł jej dłoń do ust i czule

ucałował.

Carl Greene ogłosił ich męŜem i Ŝoną, ale zanim zdąŜył wyrzec następne słowo, Spence

wziął Pattie w ramiona i pocałował mocno. Allie pisnęła ze szczęścia; J.J. wydał okrzyk

radości.

Spence patrzył w brązowe oczy Pattie wypełnione uczuciem i ufnością.

– Wiesz, Ŝe nie robisz szczególnie dobrego interesu. Ale przyrzekam, Ŝe dołoŜę wszelkich

starań, by być dobrym męŜem i ojcem. Jakoś spróbuję wam wynagrodzić te stracone lata.

– Przestań gadać bzdury. Co było, minęło, ale mamy jeszcze przed sobą wiele lat.

– Nie martwisz się o przyszłość? – zapytał Spence.

– Posłuchaj, Rand, moŜe ci się wydaje, Ŝe nie robię dobrego interesu, aleja uwaŜam, Ŝe

jesteś cudowny i świetnie do mnie pasujesz. Poza tym trudno mnie nazwać wzorem matki i

ony. Dobrze wiesz, Ŝe nieźle się będziesz musiał napracować. A przy tych dwojgu dzieciach

czeka nas niejedna nie przespana noc. Zwróć tylko uwagę na to, co wymyślili dzisiaj.

Allie przytuliła się do Spence’a. Pattie przyciągnęła do siebie J.J.

– Nie musicie się martwić o mnie i o Allie – powiedział chłopiec. – My juŜ jesteśmy

właściwie dorośli. Postarajcie się raczej o to, Ŝebyśmy doczekali się rodzeństwa.

Spence i Partie wymienili uszczęśliwione spojrzenia. Znali nawzajem swoje myśli. Tego

dnia rozpoczynało się ich nowe Ŝycie jako męŜa i Ŝony, i wszystko było moŜliwe. .. nawet to,

e będą mieli okazję cieszyć się wspólnie narodzinami nowego dziecka i jego dzieciństwem –

wszystkim tym, co ominęło ich w związku z Allie.

– Kocham panią, pani Rand – powiedział Spence swojej Ŝonie. – Ciebie i tych dwoje

intrygantów.

– Ja teŜ cię kocham – odrzekła Partie z szerokim, ciepłym uśmiechem przeznaczonym dla

całej rodziny. – Kocham was wszystkich.

EPILOG

Sześcioletni Cornell Rand trzymał przed sobą haftowaną poduszkę, na której błyszczały

dwie złote obrączki. Jego czteroletnia siostra Leah sypała płatki kwiatów przed ołtarzem.

Pattie Cornell Rand, matka panny młodej i macocha pana młodego, ocierała z oczu łzy

szczęścia, patrząc na dwójkę swych młodszych dzieci.

Organy ucichły, po czym dzwon wybił godzinę siódmą. W chwili gdy organista zaczął

grać marsza weselnego, Pattie wraz z innymi gośćmi wstała i zwróciła się twarzą w stronę

wejścia do świątyni.

Spencer Rand prowadził swoją córkę przez środek kościoła do ołtarza. Allison Patricia

Rand ubrana była w białą atłasową suknię z trenem. Na głowie miała cienki tiulowy welon.

Pattie poczuła ucisk w gardle. Spojrzała na męŜczyznę, który od dziewięciu lat był jej

męŜem. Spence stanął przed ołtarzem, trzymając swą pierworodną za rękę. Gdy pastor

Lockwood zapytał:

Kto oddaje tę kobietę przyszłemu męŜowi? – Spencer odrzekł:

Jej matka i ja.

Wsunął dłoń Allie w rękę J.J. po czym odszedł od ołtarza i stanął obok Pattie,

uśmiechając się do niej z czułością.

W trakcie ceremonii Pattie otarła oczy koronkową chusteczką. Spence wyciągnął rękę,

ujął jej dłoń i uścisnął ją delikatnie. Spojrzała na niego.

– Kocham cię – wyszeptał cicho.

Odpowiedziała mu uśmiechem, a w jej oczach płonęła miłość.

Był to niezapomniany dzień w Ŝyciu państwa Randów i ich czworga dzieci.