„W Domu Boga” 

 
Walsch Neale Donald   
 
 

To jest dosłowny zapis świętej rozmowy. To jest rozmowa z Bogiem o byciu w domu 

Boga. To jest ostatni odcinek tego niezwykłego dialogu zawierającego prawie 3000 stron w 9 
książkach napisanych w ciągu jedenastu lat, a dotykających wszystkich aspektów ludzkiego 
życia.  
 

Obecna wymiana zdań bada wiele obszarów ludzkiego doświadczania, a z większą głębią 

niż kiedykolwiek wcześniej jeden szczególny obszar: śmierć i umieranie i życie potem.   
 

Ten dialog w pewnym wkracza na terytorium leżącym na najdalszym kresie duchowości 

czyli kosmologii życia. On oferuje zapierające dech spojrzenie na Ostateczną Rzeczywistość 
jako metafora. On prezentuje w prostym o dostępnym języku cel i powód życia, sposoby w jakie 
ludzie mogą osiągnąć największą radość, naturę podróży, dzięki której ludzi mogą osiągnąć 
największą radość, naturę podróży, w którą my wszyscy jesteśmy wplątani i niezwykły koniec 
tej podróży czyli koniec, który nie ma być końcem wszystkiego, lecz ekstatycznym interludium 
we wspaniałym i ciągłym doświadczeniu czyli pełnym opisem, który wstrząsa wyobraźnią.  
 

Ten dialog jest okrężny. On odskakuje w spirale zdumiewająco nowych i nigdy 

nieopisanych czy wyobrażanych miejsc, a następnie doskakuje w starą tematykę, aby zapewnić, 
że następna nieco ogłupiająca eksploracja zacznie się na solidnym gruncie. Jeżeli będziecie mieli 
cierpliwość do tej książki, a w ogóle to do swojego życia, to wynagrodzi on to wam wielce.   
 Przesłanie książki W domu Boga może być jednym z najbardziej pomocnych i dających 
nadzieję, które ludzkość kiedykolwiek uzyskała.  
 Jest 

ważnym zrozumieć jak doszło do tej rozmowy. Jeżeli sądzisz, że doszedłeś do tego 

przez przypadek, to nie zauważasz ogromu tego, co się dzieje Tobie teraz.   
 

Twoja dusza przyciągnęła Cię do tej rozmowy, jak to miało miejsce w każdej innej 

rozmowie z Bogiem jaka miała miejsce, w jakiejkolwiek formie. Ona spowodowała 
umieszczenie tych stronic przed Tobą. Miriady okoliczności, właśnie w tym momencie 
przeplotły się w precyzyjny sposób, w ściśle określonym czasie, żeby przyciągnąć Cię do słów, 
które odnajdziesz tutaj. Jedynie interwencja Twojej najświętszej z dusz mogła wytworzyć te 
wydarzenia tak łatwo. Jeśli masz świadomość tego, to usłyszysz te słowa w inny sposób.   
 Zostałeś przyciągnięty tutaj, ponieważ wszechświat cicho wołałeś o odpowiedzi na 
pytania, które zadaje ludzkość czyli o co tak naprawdę chodzi w tym życiu i co się stanie kiedy 
się ono skończy ?   
 Czy 

będziemy na nowo połączeni z ukochanymi, którzy odeszli wcześniej ? Czy Bóg nas 

tam powita ? Czy będzie Sąd Ostateczny ? Czy staniemy przed obliczem wiecznego potępienia ? 
Czy pozwoli się nam uciec do niebios ? A nawet, czy będziemy wiedzieć co się dzieje jak 
umrzemy ?   
 

Czy cokolwiek będzie się działo ?   

 

W odpowiedziach na te pytania załączone są potężne implikacje dla każdej ludzkiej 

istoty. Czy żylibyśmy inaczej jakbyśmy znali te odpowiedzi ? Sądzę, że tak. Czy mniej 
obawialibyśmy się żyć, jak zawsze chcieliśmy czyli bez strachu i pełnią miłości, o ile mniej 
byśmy obawiali się umrzeć.  
 Wierzę, że odpowiedź brzmi tak.   
 

Rani moje serce wiedza, że tak wielu ludzi boi się, kiedy nadchodzi czas przejścia w inny 

świat.  

 

 

 

Życie zostało pomyślane, by być nieustającą radością., a śmierć jest czasem jeszcze 

większej radości. Byłoby cudownie, gdyby wszyscy ludzie mogli tylko odnaleźć spokój i 
szczęśliwe oczekiwanie.   
 

Tak jak moja matka. Ona była zupełnie spokojna w czasie swojej śmierci. Młody ksiądz, 

który przyszedł na ostatnie namaszczenie wyszedł kiwając głową, mówiąc: „Ona mnie 
pocieszała.”  
 Mama 

miała niewzruszoną wiarę, że wkraczała w ramiona Boga. Ona wiedziała o co 

chodzi w jej życiu i wiedziała, o co w śmierci nie chodzi. Życie polegało na oddaniu 
wszystkiego, co się miało wszystkiemu, co się kochało bez wahania, bez pytania i bez 
ograniczeń. Pamiętam jak zwykła mówić: „Kiedy umrę, nie smućcie się. Tańczcie na moim 
grobie.” Mama czuła, że Bóg był po jej stronie przez całe jej życie, a to było dokładnie wtedy jak 
Bóg miał być przy jej śmierci.  
 

Ale co z tymi, którzy wyobrażają sobie, że żyją i umierają bez Boga ? To mogło być 

bardzo samotne życie i bardzo straszna śmierć. W takim przypadku może być lepiej umierać w 
ogóle bez wiedzy, że się umiera.   
 

Właśnie tak było jak mój ojciec umierał. On wstał z krzesła pewnego wieczoru, zrobił 

krok i upadł na podłogę. Lekarze pojawili się natychmiast, ale było po wszystkim. Jestem 
pewien, że tata nie miał pojęcia, że to były jego ostatnie chwile na Ziemi.   
 Mama 

wiedziała, że umiera i myślę, że sobie pozwoliła wiedzieć, ponieważ potrafiła 

sobie z tym poradzić spokojnie i radośnie. Tata nie potrafił, więc wybrał odejść nagle. Nie było 
czasu na myślenie. Nie było czasy myśleć. „O losie, umieram, ja naprawdę umieram.” Mama 
wiedziała, że „żyła naprawdę” każdą minutą. Ona wiedziała o cudzie u magii tego wszystkiego. 
Tata nie.   
 

Mój ojciec był interesującym człowiekiem. Jego myśli na temat Boga, jego życia, jego 

śmierci były zaprzeczeniem pojęć. Niekiedy wyrażał on kompletne zakłopotanie codziennymi 
wydarzeniami identycznie jak całkowity brak wiary w cokolwiek, co się wydarzy po śmierci.  
 Przywołam jedną znaczącą wymianę zdań, która miała miejsce dwa lata przed jego 
śmiercią, w której on odzwierciedlał swoje istnienie. To nie byłą długa dyskusja. Spytałem go, 
co sądzi o sensie życia. On spojrzał na mnie prawie pusto i powiedział: „Nic z tego nie 
rozumiem.” Kiedy zapytałem go, w co wierzy co się stanie jak ktoś umiera, on odpowiedział: 
„Nic”.  
 Wycisnąłem z niego jeszcze jedną odpowiedź: 
 „Ciemność. Koniec. To wszystko. Idziesz spać i się nie budzisz.”   
 Byłem przerażony. Potem nastąpiła niezręczna cisza, a następnie pobiegłem wypełnić 
pustkę wszelkiego rodzaju zapewnieniami, w których zapewne się myliłem, że musiałoby być 
jakieś niezwykłe przeżycie czekające nasz wszystkich po „drugiej stronie”. Zacząłem mu 
wyjaśniać, co sobie na ten temat wyobrażałem , gdy on niecierpliwie machnął ręką kończąc mój 
wywód: 
 

„Gówno prawda” – wyszemrał. I tyle tego było.  

 Byłem zdumiony, bo wiedziałem, że Tata był człowiek, który nawet po osiemdziesiątce 
schodził na kolana i odmawiał swe modlitwy każdego dnia na kolanach. Do kogo on się modli ? 
– pytałem w myślach. Skoro nie wierzy w święte życie i śmierć, która była tylko początkiem. O 
co on się modli ? Może modli się u to, żeby się mylił ? Może ma jakąś jednak nadzieję ?   
 Ta 

książka jest dla wszystkich ludzi, którzy myślą jak mój tata czyli dla tych, którzy 

może maja jednak jakąś nadzieję. Ona jest również dla tych, którzy nie wiedzą, co się stanie po 
śmierci. I dlatego mają małe podstawy do głębszego zrozumienia tego, co się dzieje w życiu i 

 

 

dlaczego. Ona jest dla zakłopotanych i niezakłopotanych, którzy sądzą, że wiedzą co nieco na te 
tematy, lecz którzy są ciekawi raz na jakiś czas czy maja rację... i jest ona dla tych, którzy są po 
prostu przerażeni.  
 Ta 

książka jest także dla tych, co nie należą do żadnej z powyższych grup, ale mają wolę 

pomóc komuś innego i nie wiedzą jak. Co powiesz do kogoś, kto umiera ? Jak pocieszysz tych, 
którzy żyją ? Co sobie powiesz w tych chwilach ? To nie są łatwe pytania. Teraz widzisz 
dlaczego zostałeś tutaj przyciągnięty.  
 

Wiesz, to JEST naprawdę cudem, że odnalazłeś ten tekst. Może mały cud jak to się cuda 

zdarzają, niemniej jednak cud. Wierzę, że tak właśnie jest. Sądzę, że przyciągnęła Cię do tej 
książki takim samym sposobem, który ciągnie nas do zrobienia następnego kroku do naszego 
następnego zrozumienia, a ostatecznie do Boskości.  
 

Nikt z nas nie musi podążać za tym impulsem. Możemy zmienić kurs w każdej chwili. 

Możemy pójść w innym kierunku. Możemy też stanąć i nie iść nigdzie przez długi czas, gasnąc 
w dezorientacji. Jednak ostatecznie wszyscy się posuniemy i osiągniemy nasze przeznaczenie.   
 

To przeznaczenie jest takie samo dla nasz wszystkich. Wszyscy jesteśmy w drodze do 

Domu i nie ma możliwości tam nie dotrzeć. Bóg o to zadba.   
 

To tak pokrótce przesłanie tego całego tekstu.   

 

PIERWSZE WSPOMNIENIE.   

 Każdy wszystko robi dla siebie... Kiedy 
 Zrozumiecie, 

że to jest prawdą nawet w stosunku do umierania To nie będziecie nigdy 

bali się jego.   
 
Rozdział Pierwszy.  
 
 

Bóg: Nie jest możliwe żyć czy umrzeć bez Boga, lecz jest możliwym tak myśleć.  

 Jeśli sądzisz, że żyjesz lub umierasz bez Boga, to tego doświadczysz.  
 

Będziesz tego doświadczać jak długo sobie życzysz. Możesz dokończyć to 

doświadczanie, gdy tylko tak obierzesz.   
 Neale: 

Wierzę, że to są święte słowa i wierzę, że pochodzą prosto od Boga.   

 Te 

słowa krążyły wokół mojego umysłu przez ostatnie cztery lata. Teraz wiem, że to było 

zaproszenie. Zaproszenie od Boga do szerszej rozmowy.   
 

Tak, wiem. Nie chodzi o to, że obawiam się mówić poważnie o życiu czy nawet śmierci, 

ale to są bardzo skomplikowane sprawy i chciałem się upewnić, że jestem naprawdę 
przygotowany do wejścia w długą rozmowę na ten temat. Chciałem być psychologiczne i jak 
sądzę, duchowo gotowy.   
 Czujesz, 

że teraz jesteś ?   

 Mam 

taką nadzieję. Nie mogę odstawić tej rozmowy na zawsze. Nawet jeżeli 

próbowałbym, to po prostu wkładałbyś te słowa do mojej głowy.  
 

To fakt. Albowiem to są słowa, które chcę, żebyś usłyszał nawet jeżeli nigdy nie 

zamierzasz dać sobie na odpoczynek z ta rozmową.  
 OK, 

słyszałem je.   

 Chcę, żebyś je słyszał znowu i znowu.   
 Jest 

niemożliwym żyć czy umrzeć bez Boga, ale jest możliwe tak myśleć.  

 Jeśli sądzisz, że żyjesz lub umierasz bez Boga, to tego doświadczysz.  
 

Będziesz tego doświadczać jak długo sobie życzysz. Możesz dokończyć to 

doświadczanie, gdy tylko tak obierzesz.   

 

 

 Te 

słowa przekazuj każdemu, kto się obawia życia lub umierania, a kiedykolwiek będzie 

potrzebować wiedzieć 
 To 

możemy tu skończyć te rozmowę.  

 Możemy. Jak głęboko życzysz sobie dojść w zrozumieniu ? Jak będziesz kontynuować te 
rozmowę to pokaże ci 100 słów, To będzie 100-słownz formuła wszystkiego na temat życia.  
 Drażnisz się ze mną.  
 Dokładnie.  
 Cel 

został osiągnięty. Nie zamierzam przeciąć tej rozmowy w tym momencie. Teraz więc 

rozmawiam z Bogiem znowu na temat życia i umierania.   
 

Tak, ale dotykając wielu spraw, o których nigdy nie dyskutowaliśmy.  

 

Kto w to uwierzy...   

 

To nieistotne. Nie prowadzisz tej rozmowy dla kogokolwiek innego, prowadzisz ją dla 

siebie.  
 Muszę sobie o tym przypominać.  
 Ludzie 

często maja na myśli robienie czegoś dla kogoś innego, gdy tak naprawdę robią to 

dla siebie.   
 Każdy robi wszystko dla siebie. Kiedy dojdziesz do takiej świadomości, to nastąpił u 
Ciebie przełom. Gdy zrozumiesz, że to jest prawda nawet w stosunku do umierania, to nie 
będziesz się bać umrzeć znowu. Kiedy nie lękasz się umierania, to nie lękasz się żyć. Będziesz 
żyć swoim życiem w pełni, aż do ostatniej chwili.   
 

     

 

Chwila. Chcesz powiedzieć, że jak umieram, to robię to dla siebie ?   

 Oczywiście. Dla kopo innego miałbyś to robić ?   
 

PIERWSZE i DRUGIE WSPOMNIENIE.   

 Jak 

już znasz większość odpowiedzi dotyczące śmierci To znasz większość odpowiedzi 

na temat życia 
 
Rozdział Drugi.   
 
 

Neale: No to mamy za sobą interesujący początek. To bardzo intrygujące zdanie.   

 

Bóg: To jedno z wielu, które się tu ukaże. Zaraz nasz dialog pójdzie w obszary, które 

będą nie tylko intrygujące, lecz dla niektórych ludzi niewiarygodne. Taka będzie natura 
wspomnień, do których dojdziesz.   
 Wspomnień ?   
 

Tak jak ci wspominałem w poprzednich rozmowach. Niczego nie musisz się uczyć, 

musisz tylko sobie przypomnieć. Rozmowa, którą właśnie rozpoczynamy pozwoli na to, jak 
wszystkie inne rozmowy ci w tym pomogą. To poprowadzi cię przez serię wspomnień na temat 
życia i śmierci.  
 Zauważysz, że wiele z tych wspomnień ma do czynienia ze śmiercią. To jest tak 
zaprojektowane, że przez głębsze zrozumienie śmierci szybciej osiągniesz głębsze zrozumienie 
życia.  
 

Niektóre z tych wspomnień mogą być zaskakujące, bo one będą wyzwaniem dla dużej 

ilości tego, co wiedziałeś. Inni wcale nie będą zaskoczeni. Jak tylko ich usłyszysz będziesz 
świadomy, że już to wiedziałeś. Razem te wspomnienia pozwolą ci powrócić do siebie, 
przypominając wszystko, co    
 potrzebujesz 

wiedzieć po to, aby doświadczyć, że jesteś w Domu Boga Ludzkość czekała 

 

 

długo na nowa rozmowę dotyczącą tych szerszych kwestii. Większość z tego, co my mamy w 
waszej zbiorowej rzeczywistości jest z przeszłości. Moglibyśmy użyć trochę „nowej wiedzy” 
tutaj.  
 

Wszystkie ludzkie istoty rodzą z całą mądrością wszechświat zakodowaną w swoich 

duszach. To jest DNA wszystkiego. Tak naprawdę DNA mogłoby tak samo istnieć jako skrót od 
Divine Natural Awareness (Boska Świadomość Naturalna).   
 Każde żyjące coś ma wbudowaną tę naturalna świadomość. To jest część naszego 
systemu. To jest część procesu, który nazywacie życiem. Właśnie dlatego kiedy ludzie są 
skonfrontowani z wielką mądrością, to często ona brzmi dla nich tak podobnie. Oni zgadzają się 
z nią niemal od razu. Nie ma żadnego sprzeciwu. Istnieje tylko przypominanie. To jest część ich 
Boskiej Świadomości Naturalnej. Jakby to było „w ich DNA”. To się czuje jak „O tak, 
oczywiście”.  
 Teraz 

więc sumiennie rozpocznijmy tę nową rozmowę pozwalając ci przypomnieć sobie 

wszystko, co zawsze wiedziałeś. Porozmawiajmy na nowo o tym wszystkim po to, żebyś mógł 
odświeżyć swą komórkową pamięć, żebyś mógł odnaleźć swoja drogę do domu.   
 Mogę być w domu Boga, jak ciągle tutaj jestem ? To znaczy nie muszę czekać aż umrę, 
żeby się dostać do „domu” ?   
 Nie. 

 

 

To powiedz mi dlaczego tak wiele wspomnień ma do czynienia ze śmiercią ?   

 

Śmierć jest największą tajemnicą życia. Odkrycie tej tajemnicy odkrywa wszystko.   

 Jak 

już znasz większość odpowiedzi dotyczące śmierci, to znasz większość odpowiedzi 

na temat życia tak samo.   
 

     

 Wtedy 

będziesz wiedzieć, jak być w Domu boga bez umierania.   

 Nie 

potrafiłbym tego zrobić.  

 Mógłbyś mieć taką pokusę, jeżeli p09omyślałbyś, że inni mogą to marginalizować czy 
wyśmiewać.  
 Nie 

sądzę.  

 

Są części naszej rozmowy, zwłaszcza gdy wchodzimy w całą kosmologię życia, które 

wyglądają na „dalekie” dla wielu ludzi.   
 Nie 

mama 

wątpliwości, że te badania i wycieczki mentalne, które zamierzamy podjąć 

poniosą waszą zdolność pojęcia, co jest prawdą o życiu i śmierci. Niektórzy z ludzi więc, mogą 
się czuć tak dalecy od tego i tak wtajemniczeni, że naprawdę mogą mieć pokusę, żeby to 
wypróbować.  
 

Nie, to się nie stanie. Moją motywacją do tej rozmowy jest wytworzyć wierny zapis tego 

i nic poza tym.   
 

Dobra. Jedziemy dalej.   

 To 

jest.... 

 

 PIERWSZE 

WSPOMNIENIE. 

 

 

Umieranie jest tym, co robicie dla siebie.   

 To 

jest 

interesujące, bo nie rozumiem siebie jako kogoś, kto umiera dla kogoś, czy w 

ogóle, żebym umierał. Rozumiem, to jako się mi dziejącego.  
 

     

 To 

się tobie dzieje. To się dzieje dzięki tobie.   

 

Wszystko co się dzieje Tobie, dzieje się dzięki Tobie. A wszystko, co się dzieje dzięki 

Tobie, dzieje się Tobie,   

 

 

 

Nigdy nie myślałem o umieraniu jako czymś, co się dzieje w jakimś celu, a jeszcze mniej 

jako o czymś, co robię dla siebie.   
 

Robisz to dla siebie, ponieważ umieranie jest cudowną sprawą. Robisz to „celowo”, a 

powoy stana się jaśniejsze jak wejdziemy dalej w tę rozmowę.  
 

Umieranie to cudowna sprawa ?   

 

Tak, to co nazywacie śmiercią jest cudowne. Nie smućcie się więc, kiedy dana osoba 

umiera, ani nie podchodźcie do swojej własnej śmierci ze smutkiem. Przywitaj śmierć, jak 
przywitałeś życie, bo śmierć JEST następną formą życia.  
 Przywitajcie 

śmierć innej osoby jako małe święto i głębokie szczęście, gdyż dla nich to 

jest zdumiewająca radość.  
 

To jest sposób na spokojne doświadczenie śmierci. Swojej lub kogoś innego. Należy 

wiedzieć, że gdy dana osoba umiera to się zawsze dzieje z jakiejś przyczyny.   
 

A chodzi o to, że...  

 DRUGIE 

WSPOMNIENIE 

 Jesteś przyczyną własnej śmierci. To jest prawdą zawsze, nie ważne czy jak umierasz.   
 TRZECIE 

WSPOMNIENIE 

 Myślisz, że umieranie jest czymś, co wbrew twojej woli?   
 
Rozdział Trzeci.   
 
 

Neale: O losie, Ty naprawdę masz rację w tych słowach. Będzie ciężko wielu ludziom w 

to uwierzyć.  
 

Bóg: To są podstawowe zasady życia, w które się bardziej wgłębimy za chwilkę, a które 

to ułatwiają podtrzymać te Wspomnienia silniej w swojej rzeczywistości.  
 

Kiedy zbadamy bardziej te podstawowe zasady pełniej, to dojdziesz do tego, że to co 

nazywacie śmiercią jest potężnym momentem tworzenia.   
 

Rozumiecie ? To jest kolejna fascynująca myśl. Śmierć jest momentem tworzenia ?   

 

To jest jedna z najpotężniejszych chwil, jaką kiedykolwiek napotkacie. To jest narzędzie. 

Używane tak jak to było jego intencją, bo śmierć stworzyć coś niezwykłego. To wszystko będzie 
wam wyjaśnione.  
 

Śmierć jest narzędziem ? Śmierć nie jest po prostu drzwiami ?   

 To 

są drzwi, jednakże to są drzwi magiczne, ponieważ energia, z którą przez te drzwi 

przechodzicie określa to, co jest po drugiej stronie.   
 

     

 

OK., chwila, moment. To zapiera dech w piersiach. Możemy nieco zwolnić ? Możemy 

przejść przez to ponownie i wypełnić pewne białe plamy ? To co właśnie powiedziałeś stawia 
wiele pytań.  
 

Przejdziemy do nisz wszystkich. Odpowiemy na każde TRZECIE WSPOMNIENIE 

 Nie 

możesz umrzeć wbrew swej woli.   

 

Jak bym tak myślał, to byłoby bardzo miłe i wygodne. Ale jak to mam wziąć za prawdę, 

skoro z mojego doświadczenia wynika, że mnóstwo rzeczy dzieje się takich, których nie chcę 
się, żeby się wydarzyły,  
 Nic 

takiego 

się ci nie dzieje, czego nie chcesz.   

 Nic 

? 

 

 Nic. 

 

 Możesz sobie wyobrażać, że dzieją się rzeczy, których nie chcesz, lecz to nie jest tak, a ty 

 

 

tylko pozwalasz sobie na myślenie na temat siebie jako ofiary.   
 

Nic nie powstrzymuje cię w swojej ewolucji bardziej niż pojedyncza myśl. Pomysł bycia 

ofiarą jest najwyraźniejszym znakiem ograniczonego postrzegania. Prawdziwe bycie ofiarą nie 
może zaistnieć.  
 Trochę ciężko to powiedzieć do kogoś, komu zgwałcono córkę czy komuś, kto został 
wyrzucony w brutalnym akcie „czystki etnicznej”, że nikt nie jest ofiarą.  
 

     

 Nie 

byłoby korzystnym mówić w ten sposób do ludzi, gdy są w środku swojego 

cierpienia. W 
 

takich chwilach, po prostu należy być z nimi z głębokim współczuciem, prawdziwą 

troską i kojącą miłością. Nie oferuj wtedy duchowych banałów czy wycieczek intelektualnych 
jako leku na ich ból.   
 

Najpierw ulecz ból, a potem myśl, która stworzyła ból.   

 Oczywiście prawdą jest, że w ludzkim poczuciu istnieją osoby, które zostały „ofiarami” 
strasznych zderzeń i okoliczności w życiu. Jednak to doświadczenie może być rzeczywiste tylko 
w kontekście normalnej, i dlatego ograniczonej, ludzkiej świadomości.  
 Jak 

mówię, że bycie ofiarą nie istnieje, to mówię z całkowicie innego poziomu 

świadomości To jest jednak poziom, który ludzkie istoty mogą osiągnąć, gdy ich ból będzie 
uzdrowiony.  
 

Sądzę, że te takie zdania będą trudne do pojęcia dla wielu ludzi bez względu, czy są w 

emocjonalnym bólu czy nie.   
 

To, co teraz mówię, jest niczym innym, niż to, co niemal wszystkie tradycyjne religie 

mówiły przez wiele wieków. „Nieznane są drogi, którymi kroczy Pan”, one stwierdziły „Miejcie 
wiarę w Boski plan”.   
 

Dalej w tej rozmowie, będziemy mieli szansę zbadać ideę tego idealnego planu i 

przyjrzymy się jak to jest, że jak to różne dusze współdziałają razem, żeby wytworzyć 
indywidualne bądź zbiorowe wyniki życia na Ziemi w szczególny lub idealny sposób W 
rzeczywistości to zamierzam poprosić Ciebie, żebyś dał Mi tego przykład.  
 Tak 

? 

 

 

Tak. I będziesz dokładnie wiedział o czym mówię, jak to zrobię. Na razie uspokój swe 

serce, że wszystko się dzieje idealnie.   
 Spróbuję. Spróbuję rozważyć te myśl w swoim sercu, jak prosiłeś. Ale szybko z tym 
jedziemy.  
 Poruszamy 

się niezwykle szybko. Zaangażowaliśmy się w ten dialog niezwykle szybko, a 

teraz, że się tak wyrażę, polecieliśmy w ozonosferę. Z całym szacunkiem, ale dokąd ta rozmowa 
zmierza ?   
 

Tam gdzie zawsze chciałeś dojść.  

 To 

znaczy? 

 

 Do 

prawdy. 

 

 Nie 

istnieje 

żadna prawda, poza tą która jest w Tobie Wszystko inne jest tym, co ktoś ci 

mówi. 
 
Rozdział Czwarty.   
 Oczywiście słyszałem to gdzieś wcześniej. Każdy jak i jego brat próbuje mnie 
doprowadzić do prawdy.   
 

Tak, ale tylko jedna osoba może cię tam doprowadzić.  

 

 

 

Kto ? Ty ?   

 Nie. 

 

 To 

kto 

? 

 

 Ty. 

 

 

Ja ?   

 

Tak ty. Jesteś jedyna osobą, która potrafi doprowadzić siebie do prawdy, gdyż prawda 

istnieje tylko w jednym miejscu.   
 

No nie mów... jest „we mnie”.   

 

Tak. Nie ma żadnej innej prawdy poza tą, która istnieje wewnątrz ciebie. Wszystko poza 

tym, jest tym, co mówi ci ktoś inny.   
 

Włączając w to, co właśnie powiedziałeś ?   

 Oczywiście. Dokładnie.  
 

To o co chodzi w tej całej rozmowie ? Po co ktokolwiek ma słuchać kogokolwiek w 

jakiejkolwiek sprawie ?   
 Nie 

powiedziałem że nic poza tobą nie potrafi doprowadzić cię do swojej prawdy. 

Powiedziałem tylko, że jesteś jedyną osobą, która może cię tam doprowadzić.  
 Jeżeli samemu znałbym prawdę na temat życia i śmierci, to nie pytałbym cię o to. Nie 
byłoby wtedy tego dialogu.   
 

Mnóstwo ludzi, których znam, modliłoby się tylko o to. Modliliby się o odpowiedź, o 

przewodnictwo w obliczu swych najgłębszych pytań na temat życia i śmierci. A gdy ludzie 
modlą się do Boga o odpowiedzi i potrafią je otrzymać, często bardzo czytelnie, to mówią, że 
Bóg odpowiedział na ich modlitwy.   
 Możesz powiedzieć, że to dochodzi do właśnie czegoś takiego. Czuję, że całą rozmowa 
jest formą jakiejś modlitwy, w której otrzymuję odpowiedź.  
 

To jest cudownie zdanie, bo tak właśnie się dzieje.   

 

Właśnie dlatego prowadzę zapis tej całej rozmowy, tego całego procesu. Wszystko 

zapisuję.  
 

Bądź tylko ostrożny, żeby nie stworzyć w innych wrażenia, że jasność tkwi poza nimi i 

że oni muszą pójść na przykład gdzieś indziej po odpowiedzi. Uważaj, żeby nie stworzyć 
sytuacji, iż inni ci zazdroszczą, że odnalazłeś drogę do mądrości, bo będą chcieli, abyś im 
pokazał te drogę, a to byłoby bezproduktywne, a nawet niebezpieczne.   
 Niebezpieczne 

? 

 

 Dzień, w którym inni ludzie zaczynają wierzyć, że masz dostęp do odpowiedzi od Boga, 
do którego oni dostępu nie mają, jest dniem kiedy stajesz się niebezpieczny. Wtedy twoim 
zadaniem jest zrobić, co tylko możliwe, żeby upewnić że świat tak nie myśli o tobie. Byłoby 
wskazane, żeby świat nie zrobił z ciebie nikogo nadzwyczajnego.   
 

Zrób wszystko w co twojej mocy, żeby od-nadzwyczajnić się. Oczywiście jesteś 

nadzwyczajny.  
 

Chodzi o to, żeby wyeliminować myśli u innych, że jesteś jakoś bardziej nadzwyczajny 

niż inni.   
 Co 

sugerujesz 

? 

 

 Zrób 

coś absolutnie poza mniemaniem kogoś, kogo ludzie mogą chcieć sobie wyobrażać 

jako cos w rodzaju świętego czy guru czyli coś czego oni nigdy nie zrobiliby. Poprowadź zespól 
rockowy.  
 Zostań artystą kabaretowym. Otwórz kręgielnię.  
 

A co nie ma świętych mających kręgielnię ? Nie ma guru, którzy są artystami 

 

 

kabaretowymi ?   
 

Żartujesz ? WSZYSCY są.  

 Więc co ?   
 

Chodzi o to, że ludzi nie sądzą, że są. O to właśnie chodzi. Zrób więc coś 

niespotykanego, coś co sprawi, że ludzie podrapią się po głowach, coś co zaprzeczy i twojej 
nadzwyczajności, naw et u       
 takich 

co 

cię uważają za nadzwyczajnego obserwatora ONZ.   

 Taaaa... 

Powiedzieć tylko historię mego życia powinno wystarczyć. Zrobiłem tyle 

błędów, że nikt nie uważałby mnie za niego nadzwyczajnego,   
 To 

prawda, 

że jesteś Skazitelnym Posłańcem, co czyni cię idealnym.   

 

Bo nikt nie może pomylić przesłania z Posłańcem.  

 Mało prawdopodobne. No chyba, że im na to pozwolisz. Po prostu cały czas bądź 
człowiekiem.  
 

Wybacz sobie i poproś o wybaczenie innych za wszystkie pomyłki stare i nowe. Potem 

pójdź i powiedz każdemu, że odpowiedzi, których poszukują tkwią wewnątrz nich.   
 Nie 

ważne jaką drogą pójdziesz, i tak zawsze wrócisz do Domu.   

 
Rozdział Piąty. 
 
 Bardzo 

miło i dobrze jest powiedzieć to ludziom, jednak to było mówione tak często, że 

teraz wygląda na nic więcej niż zużyta maksyma. To znaczy „Odpowiedzi tkwią w tobie” są 
tylko przystanek od „Moc jest z tobą”.  
 

Jestem tutaj, aby ci powiedzieć, że wszystko cokolwiek będziesz kiedykolwiek 

potrzebował wiedzieć, wiedziałeś jak się rodziłeś. A tak naprawdę przy byłeś tu, żeby to 
zademonstrować.  
 

Te zdania są takie... nie wiem... dalekie od naszego obecnego doświadczenia. Jak mam 

uwierzyć, że każda odpowiedź jest we mnie i że była od momentu urodzin, gdy doświadczam, że 
tak dużo się muszę nauczyć ?   
 

Nic nie musisz się uczyć. Musisz tylko sobie przypomnieć. Życie jest procesem rozwoju. 

Rozwój jest dowodem Boskiej ekspresji i obecności. Cała życie działa w ten sposób.       
 

Popatrz na to drzewo za oknem. Ono nic więcej nie wie teraz, kiedy ma piętnaście stóp 

wysokości i okrywa cię cieniem swego gigantycznego parasola, niż wtedy kiedy było małym 
nasionkiem. Cała informacja jaką potrzebowało po, żeby stać się tym, czym jest dzisiaj jest 
zawarta w nasionku. Ono niczego nie musiało się uczyć. Ono maiło się jedynie rozwijać. Po to, 
żeby wzrastać, użyło informacji zawartej zamkniętej w swej pamięci komórkowej.   
 Nie 

jesteś inny niż drzewo.   

 Czyż nie powiedziałem: „Zanim zapytasz będziesz miał odpowiedź ?”   
 

Tak, tak, ale... no muszę znowu pytać... o co więc chodzi w tej rozmowie ? Po co komuś 

gadać o czymkolwiek niż tylko modlić się i mówić do Boga ?   
 

Nawet drzewo potrzebuje słońca, żeby wznieć rozwój. Wszystko w życiu jest ze sobą 

powiązane.  
 

Żaden aspekt czy indywidualność całości nie działa niezależnie od żadnego innego 

aspektu indywidualności. Życie ciągle tworzy się interaktywnie. Wytwarzamy swoje wyniki 
wzajemnie. Nie ma żadnego innego sposoby w jaki potrafimy wytwarzać.  
 

Twoja rozmowa z innymi i każda informacja, która pochodzi z twego świata 

zewnętrznego jest jak promienie słońca. To powoduje, że ziarenka wewnątrz ciebie się rozwijają.  

 

 

 

Jest wiele spraw istniejących w twoim śmiecie zewnętrznym, które mogą prowadzić cię 

w kierunku swojej prawy wewnętrznej. Nawet ludzie, miejsca, obiekty czy wydarzenia są tylko 
przypomnieniami. One są jak drogowskazy 
 

Właśnie oto tak naprawdę chodzi światu zewnętrznemu. Świat fizyczny jest 

zaprojektowany, żeby dostarczyć ci kontekstu, w którym możesz Doświadczyć zewnętrznie, co 
Wiesz wewnętrznie.  
 

Właściwe więc mam taki zysk ze świata zewnętrznego, że mi pokazuje dokładnie taki 

jaki jest.   
 

Tak jest w przypadku każdego człowieka. Właśnie dlatego powiedziałem, jak patrzysz na 

wszystko, co się wydarzyło tobie, „Nie oceniaj, ani nie potępiaj.”     
 

Użyjmy drzewa jako pomocnego przykładu w tej części dyskusji, żeby pomogło nam 

znaleźć głębsze zrozumienie.   
 Wyobraźmy sobie, że wyszedłeś z polanki głęboko w las. Nigdy nie wchodziłeś tak 
głęboko w drzewa wcześniej i masz trudności z lokalizacją polanki. No to robisz znaki na 
drzewach jak idziesz.   
 

Teraz jak opuścisz las to, to widzisz te znaki i pamiętasz, że je tam umieściłeś, więc 

możesz odnaleźć drogę z powrotem..   
 

Te znaki są zewnętrzną stroną ciebie. Ostatecznie doprowadzę Cię z powrotem do domu, 

lecz nie są one Domem samym w sobie. Te znaki pokazują ci szlak, drogę i wyglądają Tobie 
znajomo.  
 

Rozpoznajesz je. To znaczy zauważasz je ponownie bądź poznajesz je znowu. Jednak 

droga nie jest Przeznaczeniem. Tylko ty możesz zabrać siebie do Przeznaczenia.   
 Inni 

potrafią doprowadzić cię do ścieżki, mogą pokazać ci swoją ścieżkę, jednak tylko ty 

możesz zabrać siebie do przeznaczenia. Tylko ty możesz zdecydować, że zamieszkać w Domu 
Boga.  
 

Świat zewnętrzny jest ścieżką. Ona jest pomyślana, żeby poprowadzić cię z powrotem do 

Domu. I dokładnie wszystkie wydarzenia w twoim świecie zewnętrznym mają tego dokonać. 
Właśnie dlatego je tam umieściłeś.  
 One 

są znakami na drzewach.   

 Tak. 

 

 

To chodzi o to, że ustawiam wszystko w moim świecie zewnętrznym tak, żeby mogło 

poprowadzić mnie z powrotem do mojej wewnętrznej prawdy. To chcesz powiedzieć tak ?   
 To 

właśnie dokładnie mówię. Masz rację dokładnie.   

 A 

jeżeli to zrobiłem to, sam sobie zgotowałem tę ksiażkę.  

 Tak. 

 

 Spowodowałem, że ten materiał przyszedł do mnie dokładnie jak przychodzi od mnie 
teraz. To jest drogowskaz. To jest znak na drzewach,   
 

Teraz widzisz to jasno i wyraźnie. Tak dokładnie jest.   

 Ale 

jeżeli wszystko w moim świecie zewnętrznym było znakiem, to dlaczego jakaś 

pojedyncza część ma znaczenie ? To byłoby jako chodzenie ulicą i trafienie na skrzyżowanie po 
to tylko, aby zobaczyć znaki kierujące w różne kierunki, a wszystkie mówią TO JEST DROGA 
DO DOMU.   
 

Teraz to naprawdę widzisz jasno i wyraźnie,  

 

O czym Ty w ogóle opowiadasz ?   

 Mówię, ze nie ważne, którą drogą pójdziesz, bo zawsze dotrzesz do Domu I nie ma 
znaczenia jaką ścieżkę wybiorę ?   

 

 

 

Nie, nie ma.   

 

Nie ma znaczenia jaką ścieżkę wybiorę ?   

 

Totalnie, absolutnie i pozytywnie nie.   

 To 

dlaczego 

miałbym się dręczyć, czy wybrać tę ścieżkę czy tamtą. Skoro wszystkie 

prowadzą do    
 

domu, to co za różnica ?   

 Niektóre 

ścieżki są mniej uciążliwe 

 CZWARTE 

WSPOMNIENIE. 

 

 

Cokolwiek robisz, nie wierz w to, co jest tutaj napisane.   

 
Rozdział Szósty.   
 
 

Aaa. To pewne ścieżki są lepsze od innych.   

 „Mniej 

uciążliwe” jest rzeczowym opisem. Lepsze jest osądem. Co prowadzi nas do....   

 CZWARTEGO 

WSPOMNIENIA 

 

 

Żadna ścieżka do Domu nie jest lepsza niż inna.   

 Jesteś pewien ? Proszę, drogi Boże, proszę. Potrzebuję być pewnym w stosunku do tego. 
Prawie każda religia na Ziemi mówi dokładnie odwrotnie.   
 To 

mówię jeszcze raz, żeby nie było żadnego braku jasności: żadna ścieżka z powrotem 

do Domu nie jest lepsza niż inna.   
 Wszystkie 

ścieżki się tam doprowadzą, ponieważ to, co do tego doprowadzi jest 

prawdziwym pragnieniem czystym i otwartym sercem oraz wiarą, że Bóg nie ma powodu, żeby 
powiedzieć: Nie, możesz nie być ze mną” do żadnej osoby, a co najmniej tym, że po prostu Bóg 
nie ma powodu, żeby powiedzieć: „Nie, możesz nie być ze mną”, do żadnej osoby z żadnego 
powodu tylko dlatego, że wierzą w Boga w inny sposób.       
 

Wszystkie prawdziwe religie są cudowne, a wszystkie duchowe nauki są ścieżka do Boga 

i żadna religia czy nauka nie ma więcej racji niż inna. Nie ma żadnej innej drogi na górę.  
 Religie 

zostały stworzone przez kultury ludzkie, by pomóc tym, którzy się rodzą w tych 

kulturach po to, żeby wiedzieć i rozumieć, iż istnieje cały czas obecne źródło pomocy w czasach 
potrzeby, siła w czasach wyzwania, jasność w czasach niejasności i współczucie w czasach bólu.   
 Religia 

jest 

również manifestacją ludzkiej, instynktownej świadomości, że rytuały, 

tradycje, ceremonie i zwyczaje, mają potężna wartość jako znaki, które podkreślają ludzkie 
istnienie w świecie, i jako spoiwo, które zapewnia obecność dzięki utrzymaniu razem kultury 
ludzkiej.  
 Każda kultura ma piękną i osobną tradycję honorowania pięknej i głównej prawdy, która 
jest czymś szerszym i ważniejszym w życiu niż osobiste pragnienie, czy nawet osobiste 
pragnienia i że życie jest bardziej głębokim oraz o wiele bardziej znaczącym doświadczeniem 
niż luzie na początku sobie wyobrażają, że toczy się ono w miłości, wzajemnym zrozumieniu, 
wybaczeniu, kreatywności, swawoli i łączeniu rąk we wspólnym wysiłku, aby osiągnąć wspólny 
cel, w którym zostaną odnalezione najgłębsze satysfakcje i najcudowniejsze radości, jakie 
człowiek może napotkać.  
 Mówię do każdego z was: obierzcie ścieżkę do Mnie. Podejmijcie własną podróż do 
domu. Nie martwcie się lub nie osądzajcie jak inni to podejmują. Nie da rady nie dotrzeć do 
Mnie i nie ma takiego, co się mu nie uda. Wszyscy spotkamy się wspólnie, gdy będziecie w 
Domu i będziecie ciekawi, dlaczego w daliście w takie kalambury.   
 I 

że się kłóciliśmy. Że się kłóciliśmy do końca. Że walczyliśmy zabijaliśmy się i 

 

 

umieraliśmy z powodu tego, że uważaliśmy nasz droga jest właściwa, Tak naprawdę, że nasza 
drogą jest jedyną drogą do nieba.   
 

Tak. Tak było.  

 

Teraz jednak przybywasz i mówisz, że żadna ścieżka nie jest lepsza niż inna, to ja 

grzecznie pytam jak mam w to uwierzyć ? Jak mam wiedzieć w co mam wierzyć ?   
 

Cokolwiek zrobisz nie wierz w to, co jest napisane tutaj.   

 Przepraszam 

? 

 

 

Nie wierz w nic, co tu mówię. Słuchaj, co mówię, lecz wierz to, co serce podpowiada ci 

jako prawdziwe. Bo w twoim sercu tkwi mądrość, w twoim sercu prawda zamieszkuje i w twoim 
sercu Bóg zamieszkuje w najbardziej intymnej wspólnocie z tobą.  
 Proszę tylko o jedna rzecz.   
 

O co ?   

 Proszę nie myl to, co jest w twoim sercu z tym, co jest w twoim umyśle. To, co jest w 
twoim umyśle zostało tam wstawione przez innych. To, co niesiesz w swoim sercu, pochodzi 
ode mnie.   
 Możesz jednak zamknąć swoje serce na mnie, jak wielu to zrobiło. Wielu także zamknęło 
swoje umysły.  
 I 

proszę nie mów, że jeżeli ONI nie wierzą w to, co jest w TWOIM umyśle, to ja mam 

ich potępić.  
 

I cokolwiek zrobisz nie potępiaj ich samemu w moim imieniu.   

 Ciągle to robimy. Nie wygląda na to, żebyśmy wiedzieli hak temu zaprzestać. I w ten 
sposób znajdujemy się w piekle.   
 

To mam dobre wieści: Ludzkość nie potrzebuje przechodzić przez piekło, żeby dostać się 

do nieba.   
 

Nawet nie musimy wchodzić w ten poplątany las, gdy mamy znak na drzewach, aby 

odnaleźć drogę. Możemy je obejść.  
 Dokładnie.  
 Nie 

ważne jak pięknie i kusząco ten las może wyglądać z drogi, to wcale nie muszę 

wchodzić w zarośla i nie muszę się zgubić, a potem próbować prowrócic z powrotem.   
 

To fakt, nieprawdaż ?   

 Każdego dnia obiecuję sobie, że zamierzam pozostać na ścieżce i każdego dnia jestem 
kuszony przez życie pełnym rodzajem dramatów, które nie mają nic wspólnego z tym kim 
jestem i dokąd zmierzam. Zanim tego się dowiem, znów jestem w lesie.   
 Ale 

wyszedłeś z lasu.   

 

Wiem. Mam w swojej głowie słowa Roberta Frosta. Kiedyś rozumiałem je inaczej, ale 

rozumiem je na nowo.   
 Zarośla są cudowne ciemne i głębokie 
 

Lecz w sercu mam obietnice głębokie 

 Zanim 

zasnę przejść mile dalekie 

 Zanim 

zasnę przejść mile dalekie 

 Pójdź za mną więc teraz. Pójdźmy razem na polanę, na końcu więc możesz powiedzieć 
do widzenia drzewom z lasu.   
 OK. 

Jesteśmy w podróży do klarowności. Znalazłem się w lesie. Zbłądziłem w ciemny 

las swoich konfliktów i nieporozumień, a tak naprawdę chcę teraz z powrotem do Domu. Ale 
czy najkrótsza ścieżka nie jest najlepsza ? To znaczy czy krótsza nie jest lepsza ? Jaka jest ta 
krótsza ścieżka ?   

 

 

 

     

 

Po to, aby odpowiedzieć na to pytanie musimy ustalić, co rozumiemy przez Dom. Czym 

dokładnie jest ten dom, do którego ludzie poszukują powrotu.   
 Większość ludzi myśli, że pójście do domu znaczy powrót do Boga. Jednak nie możesz 
wrócić do Boga, ponieważ nigdy go nie opuściłeś i twoja dusza to wie.   
 TY 

świadomie możesz tego nie wiedzieć, lecz twoja dusza to wie.   

 To 

jeżeli moja dusza wie, że nie ma potrzeby wracać do Boga, ponieważ nigdy go nie 

opuściłem, to co moja dusza próbuje zrobić ? Jaki jest powód mojego życia na Ziemi z punktu 
widzenia duszy ?   
 Mogę to powiedzieć w kilku słowach.  
 

Twoja dusza poszukuje, żeby doświadczyć to, co wie.   

 

Twoja dusza wie, że nigdy nie opuściła Boga i poszukuje doświadczenia tego.   

 

Życie jest procesem, w którym dusza zamienia Wiedzę na Doświadczenie, a kiedy to, co 

wiedziałeś i doświadczyłeś staje się odczuwalną rzeczywistością, to proces jest zakończony.  
 

Dom jest miejscem nazywanym Ukończeniem.  

 

To jest Całkowita Świadomość Kim Naprawdę Jesteś dzięki Całkowitej Wiedzy, 

Całkowitemu Doświadczeniu i Całkowitemu Odczuciu tego. To jest Koniec Oddzielenia 
pomiędzy Tobą a Boskością.  
 

To Oddzielenie jest iluzją i dusza to wie. Ukończenie może dlatego być zdefiniowane 

jako moment, kiedy Oddzielenie się kończy, moment ponownego łączenia się z Boskością.  
 

To tak naprawdę nie jest ponowne połączenie, ponieważ nigdy zjednoczony. To może 

wyglądać na ponowne połączenie, o ile o tym zapomniałem.  
 

Racja. W momencie ponownego połączenia, a to co się dzieje jest tym, że przypominasz 

sobie Kim Naprawdę Jesteś i doświadczasz tego.   
 

W pewnym sensie więc to jest powrót do Boga, ale tylko symbolicznie. Dosłownie 

jednak, to jest powrót do swojej świadomości, że nigdy nie poczułeś, że Ty i Bóg to Jedno.   
 

Tak! A powrót do świadomości jest podwójnym procesem. Świadomość jest osiągana 

przez Wiedzę i Doświadczenie, co wytwarza Uczucie.   
 

Świadomość jest uczuciem tego, co się Dowiedzieliście i Doświadczyliście.  

 

Jedno to Wiedzieć, a całkiem co innego to Doświadczyć tego, a jeszcze co innego to 

poczuć.  
 

Jedynie Odczucie wytwarza pełną Świadomość. Sama wiedza może wytworzyć 

częściową świadomość.  
 Możesz Wiedzieć, że jesteś Boski, lecz gdy Doświadczysz Siebie będącego Boskim, 
wtedy twoja świadomość jest Ukończona poprzez przeżycie tego uczucia.   
 Możesz Wiedzieć, że jesteś każdym aspektem Boskości, np. że jesteś współczujący, ale 
kiedy Doświadczysz Siebie będącego współczującym, to twoja świadomość jest Ukończona 
dzięki przeżyciu tego uczucia.   
 Możesz Wiedzieć, że jesteś hojny, lecz gdy Doświadczysz Siebie będącego hojnym, to 
twoja świadomość jest Ukończona dzięki przeżyciu tego uczucia.   
 Możesz Wiedzieć, że kochasz, ale kiedy Doświadczysz Siebie kochającego, to twoja 
świadomość jest Ukończona dzięki przeżyciu tego uczucia.   
 

Wiele razy powiedziałem: „Nie czuję się jak ja dzisiaj”, a teraz dokładnie rozumiem, o co 

w tym chodzi.   
 Jak 

się nie czujesz się „tak jak ty”, to nie dlatego, że nie wiesz, kim jesteś. Musisz dodać 

Doświadczenie do wiedzy, żeby wytworzyć uczucie.   

 

 

 

Uczucie jest językiem Duszy. Świadomość Siebie jest osiągana przez skończone uczucie 

Siebie w byciu Kim Naprawdę Jesteś.  
 Skoro 

Świadomość jest podwójnym procesem, to są dwie ścieżki, przez które ona jest 

osiągana.  
 

Dusza przybywa do Całkowitej Wiedzy wzdłuż ścieżki fizycznego świata. Obie one są 

potrzebne i właśnie dlatego są dwa światy. Ustaw jest razem i masz idealne środowisko, w 
którym należy tworzyć Całkowite Uczucie, które wytwarza Całkowitą Świadomość.  
 

Dom jest miejscem naszywanym Ukończeniem.  

 

Wszystkie dusze znajdują spokój po śmierci.  

 

Nie wszystkie przed.   

 
Rozdział Siódmy.   
 
 

Neale: To jest cudowne i wszechstronne wytłumaczenie tego, o co chodzi w tym 

doświadczeniu, które nazywany życiem.  
 

Bóg: A my nie jesteśmy blisko zakończenia. Największe tajemnice śmierci niedługo 

zostaną ujawnione. Ta rozmowa dopiero zaczyna dotykać sedna.   
 Wejdźmy w twoje pytanie głębiej.  
 Spytałeś czy najkrótsza ścieżka nie jest najlepszą ścieżką. Odpowiedź brzmi: 
niekoniecznie.  
 

Ścieżka, która przynosi ci najwięcej korzyści jest ścieżką, która przynosi ci Ukończenie, 

bez względu na to jak długo to zabiera czasu.   
 Chwila 

Absolutnej 

Świadomości, która polega na Wiedzy, Doświadczeniu i Uczuciu 

Całkowicie Kim Naprawdę Jesteś, jest osiągana korkami lub etapami. Każde przejście przez 
wcielenie może być rozważane jako jeden z kroków.   
 

Żadna dusza nie powraca do Absolutnej Świadomości w ciągu jednego wcielenia. To jest 

kumulacyjny efekt wielu przejść przez cykl życiowy, co wytwarza to, co może być nazwane 
Całkowitym Ukończeniem albo Absolutną Świadomością.  
 Każdy przejście się kończy, gdy plan lub misja szczególnego przejścia została 
ukończona.  
 To 

Życie kończy się kiedy ukończysz to, co ukończysz czyli to, po co przyszedłeś tu do 

świata fizycznego, żeby to doświadczyć tym razem.   
 

Potem dodajesz do tego, co ukończyłeś to co ukończyłeś w innych podróżach przez czas, 

aż ostatecznie masz to wszystko i Absolutna Świadomość zostaje osiągnięta.  
 To 

są dwa poziomu ukończenia. Poziom Pierwszy jest wtedy gdy osiągniesz krok w 

całkowitym procesie. Poziom Dwa jest wtedy ukończy się cały proces.   
 Tak. 

Cały proces jest ukończony, gdy całkowicie wiesz Kim Jesteś, całkowicie tego 

doświadczysz i całkowicie poczujesz.   
 

To jest wspaniałe wyjaśnienie i je załapałem. Są szczególne sprawy, które dusze na 

Ziemi przybyły, aby doświadczyć. Pewnym duszom może zająć dłużej, żeby to wykonać. Gdy to 
ukończą, to następuje czas radości dla nas, bo praca została wykonana.   
 Załapałeś. Wspaniale! Dokładnie tak.   
 

A krócej niekoniecznie znaczy lepiej. Ukończenie jest celem, a nie szybko. 

 Tak. 

 

 Wspaniale. 

Teraz 

mogę się poczuć dobrze, ponieważ nie sądzę, żebym tego dokonał. 

Wchodzę w sześćdziesiątkę z tym, co mam do wykonania.   

 

 

 

A co to jest ?   

 

Nie jestem pewien.   

 To 

może być bardzo trudne do wykonania.   

 

Wiem. To jest część mojego problemu.   

 Być może powinniśmy o tym, porozmawiać.  
 Pewnie 

maiłoby korzyść mówienie o tym, ale nie chcę być tu zbaczać z tematu. 

Powiedziałeś, że choć może pewne ścieżki nie są koniecznie lepsze, to pewne ścieżki do Domu 
są mniej uciążliwe niż inne. To mnie zaintrygowało.  
 Lepiej 

jest 

obrać ścieżkę, która ma kilka przeszkód.   

 

Zgoda. To jak taka odnajdę ?   

 

Ty jej nie odnajdujesz. Ty ją tworzysz.   

 Jak 

? 

 

Robisz to teraz. Poprzez nawet obranie ścieżki, czynisz sprawy łatwiejszymi. Wielu ludzi 

kroczy przez swoje życie nawet nie mając pojęcia, że są na ścieżce. Oni się tego nie uczyli. Oni 
się nie modlili. Oni nie medytowali. Nie zwracali uwagi na swoje życie wewnętrzne, ani 
poważnie nie zbadali innych rzeczywistości. To robisz to teraz. Dzięki temu, że podejmujesz te 
badania tutaj, że prowadzisz naszą rozmowę, to tworzysz ścieżkę z kilkoma przeszkodami.   
 Chcę powiedzieć, że bez względu na to czy obierzesz ścieżkę kręta czy prostą, przejścia 
przez las czy przejścia obok niego, to gdy dotrzesz do swojej prawdy na temat życia i śmierci, to 
znaczy, że załatwiłeś kilka przeszkód i stworzyłeś mniej Uciążliwą Ścieżkę do Ukończenia Jak 
wiesz pełnię wiedzy na temat śmierci, to możesz żyć pełnią życia. Możesz doświadczyć Siebie w 
pełni, co jest dokładnie tym, po co tu przybyłeś, a wtedy możesz umrzeć z gracją, świadomie 
wiedząc, co kończysz. To jest o wiele mniej uciążliwa ścieżka i tworzy ona bardzo spokojną 
śmierć.  
 

To nieco brzmi jak osąd. Niemal jak imperatyw. Coś w stylu: „Jeśli nie umarłeś dobrze, 

to nie wykonałeś tego dobrze”.   
 Robisz 

osąd, które go na nigdy nie uczyniłbym. Nie ma sposobu, żeby umrzeć źle i nie 

ma sposobu, żeby nie dotrzeć do swojego przeznaczenia, co jest błogim połączeniem z 
Boskością w Sednie Twojej Istoty. Nie ma sposobu, żeby nie być w domu Boga.   
 

Mówimy tutaj jak uczynić swoje życie i śmierć mniej wyboistą, bardziej spokojną. 

Zdanie, do którego się odnosisz, jest obserwacją, a nie osądem. Jeśli łatwo przeniesiesz się do 
Ukończenia z tym, co doświadczeniem, które przyszło do Twojego ciała i w ten sposób umrzesz 
z gracją i wdzięcznie, to odnajdziesz spokój, raczej przed niż po.   
 

Wszystkie dusze znajdują spokój po swojej śmierci, lecz nie wszystkie przed.   

 

Jak umrzesz, to nie ma sposobu, żeby nie Ukończyć, jednak JEST, żeby być świadomym 

tego.  
 Spokój 

jest 

świadomy jest, że Ukończyłeś. Nie ma nic innego do roboty. Poza tym, że 

skończyłeś.  
 Ukończyłeś. I możesz iść do domu. Jeśli podejdziesz do śmierci ze strachem i drżeniem, 
wstrząśnięty i drżący, nie chcąc skończyć, czując obawę na temat tego, co się dzieje w twoim 
życiu, co nadejdzie, to też trafisz na swoje przeznaczenie. Nie możesz tam nie trafić.  
 

Ale to będzie mniej uciążliwe. I o to chodzi ? 

 Tak. 

 

 Wyjaśnijmy sobie jedno. Jesteście cały czas pogrążeni w Boskości. Jesteś w niej 
pogrążony teraz.   
 Naprawdę tak jest. Jesteś Boskością, pogrążony w Boskości, wyrażający siebie jako 

 

 

Indywidualny Aspekt Boskości znany jak Ty.   
 

Dlatego w najprawdziwszym znaczeniu jesteś w podróży do domu. Tam już jesteś. Jesteś 

zawsze w Domu Boga.   
 Jesteś zawsze tam, gdzie poszukiwałbyś być. Nadzwyczajna tajemnica polega na tym, że 
wiedza o tym natychmiast przynosi doświadczenie tego.   
 Teraz 

czuję jakbyśmy zataczali koła tutaj. To znaczy w tej rozmowie. Czuję jak byłbym 

lunatykiem i nie widział, gdzie jestem.   
 

Nie w tej rozmowie, ale w swoim życiu.  

 Gdy 

żyjesz lub umierasz przykładowo, w strachu i drżeniu, wstrząśnięty i drżący, nie 

chcąc pozwolić na to, w obawie o swoje życie, o to, co nadejdzie, to demonstrujesz, że nie wiesz, 
gdzie jesteś. A problemem jest to, że to, co demonstrujesz to doświadczasz tego.   
 Zawsze 

tak 

było i będzie 

 Dlatego 

nie 

doświadczysz, że jesteś zjednoczony z Bogiem, nie doświadczysz, że jesteś 

w Domu Boga, nawet jak w nim jesteś.  
 Możesz wierzyć lub nie, ale próbuję zrozumieć. Jedziesz z tym bardzo szybko, a to jest 
bardzo złożone, a wiedziałem, że tak będzie, ale staram się zrozumieć.  
 

To dobrze. Trzymaj się, trzymaj tempo. To wszystko już wiesz. Ja ci jedynie to 

przypominam.  
 Nie 

jesteś w podróży do boskości, lecz JESTEŚ w środku wiecznego procesu, w którym 

doświadczasz coraz więcej Boskości, im dalej przebiega proces. Doświadczasz coraz więcej 
Sedna Swojej Istoty, co raz więcej Istoty tego, kim jesteś , gdy życie idzie dalej.   
 

Wiecznie zlewasz się z tą Istotą i jako proces życiowy, wynurzasz się z niej z powrotem i 

uzupełniasz wyrażenie tego.   
 

Ten proces, który możemy nazwać zlewaniem się energii jest wzorem, formułą całego 

życia. Można to zapisać: 
 Zlewanie 

się energii=wynurzanie się   

 

Właśnie dlatego to wydarzenia nazywane jest duchowym wypadkiem.   

 

Właśnie o to chodzi w śmierci i umieraniu.   

 

Śmierć jest wypadkiem, ponieważ nie chodzi wcale o umieranie. Chodzi o zlewanie się i 

wynurzanie.  
 Chcesz 

powiedzieć że ja tylko wchodzę w absolutną jedność z Boskością., lecz niej 

wychodzę ?   
 Tak. 

 

 

Czy my tu mówimy i reinkarnacji ?   

 

W pewien sposób. 

 

No i znowu.   

 

Sądzę, że ważnym jest, aby zrozumieć, że nic z tego nie jest do zredukowania do jednego 

zdania lub słowa. I znowu, jeśli będziesz cierpliwy, to będziesz wiedział, że nic z tego nie jest 
poza możliwościami twego pojęcia.  
 

Wszystko czego chcę, to uzyskać prawdę na temat śmierci i umierania. Chcę poznać 

prawdę Boga.   
 Ty 

ciągle myślisz, że Bóg jest oddzielony od ciebie, nie...   

 Tak 

naprawdę nie sądzę. Wiem, że Bóg i ja, że ty i ja jesteśmy jednym.   

 Naprawdę ?   
 Tak. 

Wiem, 

że nie ma oddzielenia pomiędzy Tobą i mną. Wiem, że jestem 

Indywidualnością Boskości.  

 

 

 

To dlaczego mówisz w taki sposób ? Dlaczego mówisz, że chcesz poznać Prawdę Boga ? 

Musisz wiedzieć, że prawda Boga tkwi w tobie.   
 

Prawda Boga to figura retoryczna.   

 

Ach tak! To jaką prawdę masz nadzieje znaleźć naprawdę jako swoją.  

 Mama 

nadzieję użyć tej rozmowy, tej modlitwy jako zwracającej mnie do odpowiedzi, do 

prawdy, która tkwi wewnątrz mnie, tak.   
 

Dobrze, To doświadczenie może prowadzić cię do ścieżki, ale to TY musisz się znaleźć 

na niej, jak to mówiłem nieraz. Mogę Ci pokazać drogę do domu, ale ty musisz nią iść. 
 Powiedziałem w najprawdziwszym znaczeniu, że nie jesteś na drodze, Jesteś tam 
pragniesz iść.  
 

Lecz skoro tego nie wiesz, to doświadczasz, że JESTEŚ w podróży. Musisz mieć podróż, 

żeby się zorientować, że podróż nie jest konieczna. Musisz wejść na ścieżkę, żeby dowiedzieć 
się, że ona się zaczyna i kończy tam, gdzie jesteś.  
 PIĄTE WSPOMNIENIE.   
 Boisz 

się żyć i boisz się umrzeć 

 

W jaki sposób żyć!  

 
Rozdział Ósmy 
 
 Neale: 

Jak 

mogę być pewien, że te słowa ze wszystkich słów, które zostały 

wypowiedziane na ten temat, mogą prowadzić do mojej prawdy na temat życia i śmierci ?   
 

Bóg: Nie musisz się godzić z tymi słowami po to, aby prowadziły do prawdy.   

 Nie 

? 

 

 

Nie. Nawet jeżeli całkowicie się nie zgodzisz z tymi słowami, to będziesz prowadzony do 

swojej prawdy czyli odnajdziesz ścieżkę z powrotem do domu, ponieważ jeśli nie zgodzisz się z 
tymi słowami tutaj, to będziesz wiedzieć z czym się zgadzasz. Wtedy podejmiesz nową drogę i 
następną, i jeszcze inną, aż w końcu wyjdziesz tego zamieszania i wrócisz do domu.   
 

Teraz chyba wiem jak to wszystko działa.  

 

Właśnie tak to wszystko działa. Całe życie prowadzi cię z powrotem do domu, z 

powrotem do mnie. Dlatego błogosławcie każe zdarzenie, każdą osobę i każdą chwilę, bo każdy 
jest święte. 
 Nawet 

jeżeli nie zgadzasz się z danym wydarzeniem, nawet jeśli nie lubisz danej osoby, 

nawet jak nie cieszysz się daną chwilą, to wszystkie one są święte, bo Życie informuje życie o 
życiu poprze proces życia nic nie ma bardziej świętego niż Wiedza o doświadczenie tego, co 
Życie ma Nam do powiedzenia.   
 Biorąc pod uwagę tę rozmowę, to nawet jeśli nie zgadzasz się z nią, to będzie cię 
prowadzić do prawdy i na ścieżkę z powrotem do domu. Będziesz prowadzony tą ścieżką, twoja 
ścieżka do Domu. Będziesz też prowadzony na te ścieżkę, jak się zgadzasz z tą rozmową. Tak 
czy inaczej, ta rozmowa zaniesie cię tam, gdzie poszukujesz dojść.  
 Wszystkie 

ścieżki prowadzą do domu.   

 Każda z nich.   
 I 

każda z nich ma własne znaki na drzewach, żeby mnie tam doprowadzić.  

 Dokładnie. Teraz to rozumiesz. To są wszystkie znaki, które widzisz na drzewach. 
Spojrzyj wokół.  
 

Nie ma tu niczego, czego być nie umieścił.  

 

Czasami jednak nie rozpoznasz swoich znaków. Jeżeli spojrzysz na nie pod innym kątem, 

 

 

to mogą wyglądać dla ciebie inaczej. Mogą one wyglądać, że ktoś inny je tam umieścił.  
 Mówimy 

oczywiście o znakach w życiu, a szczególnie tymi, które nazwałbym bliznami, 

Bądź ostrożny i nie myśl, że ktoś inny je tam umieścił. To obróciłoby cię w ofiarę, a kogoś 
innego w łotra. W życiu jednak, jak już powiedziałem nie ma ofiar i łotrów. Zawsze to pamiętaj.  
 

Moja cudowna przyjaciółka Elisabeth Kubler-Ross mawiała na ten temat to, co 

uwielbiałem 
 „Jakbyś zasłonił kanion przed wiatrami, to nie zobaczył byś piękna tgeo urzeźbienia.  
 

Tak. To jest to, co miałem na myśli wcześniej, kiedy mówiłem, że całe życie jest piękne 

tak, jak śmierć jest piękna. To jest wszystko kwestia perspektywy. Perspektywa kreuje 
postrzeganie.  
 Tak. 

 

 

Nie, nie, nie mów tylko tak. Przemyśl to ostatnie zdanie bardziej gruntownie. Spojrzyj w 

nie głębiej. To jest jedno z najważniejszych zdań jakie zamierzam tu powiedzieć. 
Powiedziałem...  
 

Perspektywa kreuje postrzeganie.   

 

To jak na coś patrzymy tworzy to jak to widzimy.   

 Dokładnie. Dziękuję.  
 Jeżeli oparzysz na siebie więc, jako na ofiarę, to takim siebie zobaczysz. Jeśli patrzysz na 
siebie jako łotra, to takim się zobaczysz. Jak patrzysz na siebie jak na współtwórcę w 
obustronnym procesie, to właśnie tak siebie zobaczysz.   
 Jeżeli spojrzysz na każde wydarzenie swojego życia, włączając w to śmierć, jako na dar 
w obustronnym procesie, to zobaczysz to jako skarb, który zawsze będzie ci służył i prowadził 
do radości. Jeżeli będziesz patrzył na każde wydarzenie, włączając w to śmierć, jako na tragedię, 
to będziesz w żałobie na zawsze i nie otrzymasz nic poza wiecznym żalem.  
 

Co nas przenosi na: 

 PIĄTE WSPOMNIENIE 
 

Śmierć nigdy nie jest tragedią. To zawsze jest dar. 

 Skup 

się na tym. Skup się na wydarzeniu, które nazywasz śmiercią, Bo jeśli zrozumiesz, 

że to prawda na temat śmierci, to wkrótce zobaczysz, że to jest prawda na temat każdego 
wydarzenia w życiu.  
 A 

jeżeli pojmę śmierć jako dar zamiast tragedii, to mogę zobaczyć wszystko inne w 

moim życiu czyli małe śmierci jako dar tak samo... wszystkie tzw. złe rzeczy, które zostały mi 
zrobione czy ja komuś innemu zrobiłem. A wtedy nie będzie żadnego żalu.  
 

Ani dla ciebie, ani dla nikogo innego.   

 Kiedy 

przeżywasz wszystkie swoje śmierci dobrze, to pozwolisz żyć innym Z twoimi 

śmierciami dobrze. Z tymi małymi i z tymi dużymi.  
 

No to nieźle przywaliłeś. Przecież nie zawsze możliwe jest umrzeć dobrze. Mówię teraz 

o dużej śmierci. To znaczy, że czasami po prostu boimy się umrzeć.  
 Oczywiście. Gdy obawiacie się małych śmierci, tzn. porażek czy strat, to także boicie się 
żyć.  
 Boicie 

się wtedy umrzeć i boicie się żyć. W jaki sposób chcecie istnieć!  

 To 

pomóż nam!   

 

A jak myślisz, co ja tu robię ? Spędzam czas pomagając Ci pozbyć się własnego strachu 

na temat dużej śmierci. Gdyż jak się tego nie obawiasz, to nie obawiasz się niczego. Potrafisz 
naprawdę żyć.  
 

To dlaczego wszyscy tak śmiertelnie obawiamy się umierania ?   

 

 

 Ponieważ tak zostaliście nauczeni na temat śmierci. Dlatego, że tak wam powiedziano.   
 Kiedy 

będziesz traktować śmierć na nowy sposób, to możesz jej doświadczyć na nowy 

sposób. A to będzie wielki dar nie tylko dla siebie, lecz dla tych, których kochasz.   
 

     

 

Mam przyjaciela Andrew Parkera z Australii, który miał cudowna żonę Pip jak ją 

nazywali ci, którzy ja kochali. Pip zmarła na raka w Sylwestra zaraz po przyjściu 2005 r. 
Andrew podzielił się ze mną mailem do wiuelu soich i swojej żony przyjaciół, To dokładnie 
ilustruje, o czym tutaj mówimy.   
 

W tym mail Andrew pisze:   

 „Pip 

była największym darem jaki dostałem. Pojawiła się w moim życiu w czasie, gdy 

myślałem, że wszystko załatwiłem, a tak nie było. Usiadła uśmiechając się w świetle księżyca, 
że pierwszej nocy złapaliśmy kontakt i widziałem czy spędzę z nią całe życie, ożenię się z nią i 
będę miał dzieci.   
 Jakimż błogosławieństwem dla mnie ona była! Rak w jej pięknych piersiach rozpoczął 
drogę naszego związku, a jej odwaga i siła pokazał mi drogę.  
 Jej 

wieczny 

uśmiech i błyskotliwość zawsze mnie urzekał, chociaż jej bezwarunkowa 

miłość miała największy wpływ na mnie. Jej miłość była silna jak wielki dąb, a tak głęboka i 
niebieska jak ocean, tak potężna jak przypływy i odpływy oraz prądy w jego głębi. 
Niewzruszone było jej zaangażowanie w stosunku do mnie i to jak mnie widziała.  
 Ona 

wycinała jak ostrze diamentu przekleństwa i nieokrzesane zachowania, które 

pozostały z mojej przeszłości. Pokazywała tylko to, co najlepsze we mnie i miała sposób na 
łagodne likwidowanie tego.   
 

Jej terapia była brutalna tak, jak prymitywne nasze medyczne terapie są. Chirurgia, 

chemioterapia, promieniowanie, hormony i wczesna menopauza nigdy nie zmieniła jej kobiecej 
istoty, która była moją miłością. Ból takiej terapii nigdy nie przyniósł narzekania czy 
niezadowolenia, a z narodzinami naszych dzieci ona promieniowała macierzyństwem, kobiecą 
energią i głęboką miłością.  
 

Wszystkie one zostały dotknięte jej pięknem – zewnętrznym i wewnętrznym.  

 Kiedy 

się okazało, że ma przerzuty na kości siedem miesięcy Czy jakoś tak po urodzeniu 

naszych bliźniąt, ona przepraszała. Nie o sobie ona myślała w tym momencie tylko o mnie i o 
trzech naszych synach.   
 Wtedy 

wstała, otrzepała się i zamieniła się w potęgę miłości!  

 

Usuniecie drugiej piersi trochę ją zabolało. To były jej osobiste uczucie na temat 

kobiecości i o zabieraniu jej, chociaż nigdy nie byłą ona bardziej kobieca dla mnie niż w czasie 
po operacji. Kiedy przyprowadziliśmy dzieci, żeby zobaczyć ją następnego dnia ona uniosła do 
swych dzieci swą zranioną pierś i nawet nie jęknęła.  
 Jej 

siła wywarła trwały ślad na mej świadomości, jej bezinteresowność i odwaga były dla 

mnie komfortem    
 a 

teraz 

żyję wspomnieniami wypełnionymi nią, mając ciągle długą drogę w swoim życiu.  

 Przez 

następne trzy lata ona żyłą w pełni. I to jak żyła!  

 Moimi 

porażkami w karierze i interesach i moją walką, żeby odnaleźć siebie, moją drogę 

i kierunek. Ona ciągle utrzymywała dla mnie przestrzeń do rozwoju. Karmiąc moja duszę 
miłością, akceptacją i silnym przewodnictwem, nigdy nie zostawiając mnie z niczym! Boże, jak 
ja mam ja szanować za to!   
 

Ostatnie pól roku jej życia wyglądało jak wieczność, gdy poruszałam się pomiędzy tymi 

chwilami. Teraz tęsknie za każdą chwilą w jej obecności. Jak ja chciałem dać jej szansę, jak 

 

 

cenna była każda minuta, każda sekunda i gdybym miał ten czas znowu. 
 Jej 

ostatnie 

miesiące i dni były jej największym darem dla mnie Stopniowo odchodziła z 

mojego życia. Nie było już wspaniałych kolacji i po mojej stronie było gotowanie i sprzątanie. 
„Kto podniesie te ubrania, jak je tam zostawisz ?” jej słodkie dźwięki brzmiały w głębi mojego 
mózgu. Musiałem pościelić i wyprać.  
 Jak 

radośnie te zadanie były wykonywane przez naszą Pip. Ona uczyła mnie swojej istoty 

przez te dni umilając życie mi tak, jak ja jej...   
 Nigdy 

wcześniej nie byłem bliżej niej i czułem się Błogosławiony, mając szansę jej 

służyć.  
 Wtedy 

nadszedł czas, żeby wziąć ją z powrotem do domu, do Perth, do jej przyjaciół i 

rodziny. Zerkałem na nią podczas pięciogodzinnego lotu i ból był widoczny. Taka uciążliwą 
podróż, ona zniosła w swój normalny sposób, z najwyższą godnością i troską dla innych. Pip 
nalegała na wycieczkę na Wyspę Rottnest, pływając po błękitnym lazurze Oceanu Indyjskiego, 
ciągle doceniając piękno życia i błogosławieństwa czyli najprostsze sprawy.   
 

Jej ostatnie dni były jak podróż biblijna, jak prawdziwe czterdzieści dni i nocy na 

pustyni, Jej odejście nadeszło, gdy wybrała odpowiedni czas i miejsce. Kiedy wiedziała, że 
będzie w porządku, wtedy dała największy dar ze wszystkiego czyli bycie z nią czyli mieszkanie 
z nią i trzymanie się za ręce, gdy ona odeszła.  
 To 

było dokładnie o 12:50 w noc sylwestrową, Powiedziała, że chciała odejść dokładnie 

po wybiciu Nowego Roku i tak się stało.  
 Cały ból wigilii, cały strach tego, czy się robi dobrze i mówi właściwe rzeczy, to 
wszystko odeszło wraz z jej duszą! Z gracją, jak jej całe życie, ona odeszła, Pozostawiła mnie 
bez żadnej wątpliwości kim jestem i po co tu jestem. Jej największym darem dla mnie było 
zabranie strachu ode mnie.   
 Teraz 

dni 

są inne, choć ona nie jest daleko!   

 Chłopcy mają ciężko, bo miłości jaką daje Pip nie jest łatwo Zamienić. Ciągle rozwijamy 
się razem, a jej dary są jak kwiat lotosu, Otwierają się wolno, płatek po płatku, tak jak nasz życie 
się kształtuje miłością takiej kobiety.   
 Te 

słowa mają być moim hołdem dla tej miłości 

 

dla matki moich dzieci i dla was wszystkich.   

 

Robimy dla niej lepiej, że tu jesteśmy. Ja nie żałuję żadnej minuty i nie winię nikogo. 

 

Wszyscy mamy wybór w kwestii naszego życia, to jak działamy lub reagujemy kolorami 

naszego istnienia. Pip i ja wybraliśmy naszą miłość i jaki to miało wpływ na moje życie. 
Wybieram, żeby patrzeć na to z perspektywy wdzięczności, a nie straty i bólu, choć tak, te 
uczucia są obecne u mnie i są one absolutnie stosownymi uczuciami. Kiedy się porzuci dawne 
lęki, to się człowiek połączy z miłością o swoja dawną Boskością i jednością 
 Miłość leczy. Ona leczy nasze dusze, nasze związki, a może nawet leczy naszą planetę. 
Moja żona dała mi te miłość, a jak mam wolę dzielić się nią z wami.   
 

W Nowy Rok miałem kolację z rodziną i wtedy 

 poszedłem z jej przyjaciółmi do baru. Wracałam koło    
 

11:40 i spacerowałem sporo wokół domu. Pip była ze mną. Poczułem energie tworzenia i 

możliwości, gdy ludzie świętowali na swoich podwórkach i sztuczne ognie latały, a jej anielski 
szum w mojej głowie mówił: „...miałeś rację, że widziałeś, że tak będzie”  
 

To co ona chciała powiedzieć, to było to, że była z Bogiem w W zbiorowej świadomości, 

tworząc z nim.”   
 Wtedy 

zapłakałem.  

 

 

 Nie 

ma 

żadnych ofiar, ani łotrów w świecie.  

 
Rozdział Dziewiąty.  
 
 

Bóg: To jest najlepszy i cudowny przykład tego że, kiedy przeżywasz swoja śmierć 

dobrze, pozwalasz żyć innym ze swoją śmiercią dobrze.   
 

Neale: Mam nadzieję, że jak ja umrę to zrobię to z takim wdziękiem jak Pip. 

 Rozmawiając w ten sposób robimy wielką różnicę. Wiedza, że umierasz, bo tak wybrałeś 
będzie wielką pomocą.  
 Każdy umiera kiedy to wybierze ? Pip wybrała kiedy umrzeć ? Terri Sciavo umarła kiedy 
chciała umrzeć ?   
 

No akurat to wiesz, bo właściwie powiedziała, że wybrała, by umrzeć. Ona powiedziała, 

że chciała tego w Nowy Rok.   
 

Tak, ale czy ona chciała mieć raka w tym etapie swojego życia ? Czy ona naprawdę 

chciała odejść tak szybko ? Cos takiego byłoby trudne do zaakceptowania dla jej męża, jej dzieci 
i członków jej rodziny. Oni zapytaliby z głębokim żalem, zapewne: Dlaczego Pip chciałaby 
opuścić nas w taki sposób ?   
 Mam 

odpowiedź, która może wstrząsnąć tobą.  

 Jaką ?   
 Później. Porozmawiajmy o tym później. Jest wiele jeszcze do zrobienia. Wtedy 
odpowiedź nie zszokuje cię tak bardzo.   
 Bez 

względu jaka jest ta odpowiedź, to jestem pewien, że członkowie rodziny Terri 

Schiavo mają to samo pytanie. Jestem pewien, iż oni również odrzuciliby samo wspomnienie o 
wyborze w kwestii czasu i sposobu śmierci danej osoby. Nie, nie, większość ludzi 
powiedziałaby: „Takiego doświadczenia nie było. Tak się nie stało względem Terri i Pip.”   
 Wiem, 

że powiedziałeś wcześniej, że dusze opuszczają swoje ciało tylko wtedy, kiedy 

ich praca jest wykonana, a wtedy powinien być czas święta, ale dusza opuszczająca ciało ciągle 
może być bardzo smutna, że ludzie opuścili ją w fizycznym świecie. Mówienie tym ludziom, że 
ich ukochani właściwie wybrali odejście może brzmieć tak, jakby dłużej nie chcieli być z nimi., 
a wtedy... to może być bardzo bolesne, a przynajmniej tak sądzę.  
 Znam 

kobietę której mąż umarł, gdy był bardzo młody. Ta kobieta nosiła w sobie smutek 

straty przez wiele lat. Jednak prawdziwą stratę czuła jej córeczka. Ona nigdy się nie pogodziła ze 
strata swego ojca i w zasadzie pozostaje na niego zła do dzisiaj, że odszedł. Ona nie rozumie, 
dlaczego jej ojciec to zrobił, a jeżeli powiedziałbym jej, że żadna dusza ni opuszcza ciała wtedy, 
kiedy tego nie chce i że każda dusza powoduje swoja śmierć i właściwie chce umrzeć w tym 
czasie, to zraniłoby ją jeszcze bardziej.   
 Chyba, 

że zrozumiałaby, że może on świadomie nie wiedział, co on chciał.  

 

To nie jest zaskakująca informacja, którą zamierzam wyjawić ci później, lecz ważna do 

rozważenia jako możliwość teraz.   
 

Nie rozumiem. Co masz na myśli, kiedy mówisz, że może on świadomie nie widział, 

czego chciał ?   
 Myślałem, że powiedziałeś, iż każdy jest powodem swej własnej śmierci i nikt nie umiera 
wbrew swojej woli.   
 Być może pomoże ci to zrozumieć fakt, że ludzie istoty tworzą, jak również wiedzą to, co 
wiedzą, na trzech poziomach doświadczania: podświadomy, świadomym i nadświadomym.  
 Pamiętaj, że powiedziałem, iż kiedy umierasz to nie jest nie Ukończyć, lecz JEST 

 

 

możliwe nie być tego świadomym.  
 Dusza 

może wiedzieć na nadświadomym poziomie, że to jest Skończone na to wcielenie, 

jednak nie będzie tego świadoma na podświadomym i świadomym poziomie.   
 

Te trzy poziomy doświadczania były wspomniane we wcześniejszym dialogu, który 

mieliśmy, a który stał się książką Przyjaźń z Bogiem. To było niezwykle fascynujące.  
 

W tej chwili to jest jeszcze bardziej fascynujące. Jest istotnym, żeby zrozumieć, więc 

zostaną dane Ci odpowiedzi na Twoje pytania.   
 

To spróbujmy ponownie. Czym są te trzy poziomy doświadczania ?   

 Podświadomość jest miejscem doświadczania, o którym nie wiesz albo świadomie 
tworzysz swoją rzeczywistość. Robisz to tak podświadomie, że masz bardzo małą świadomość 
tego, co robisz.   
 

To nie jest zły poziom doświadczania, więc go nie oceniaj. To jest dar, gdyż pozwala ci 

on wykonywać rzeczy automatycznie.   
 

Jak co ? Co masz na myśl automatycznie ?   

 

Funkcje takie jak wzrost włosów, mruganie oczami czy bicie serca, to są przykłady 

rzeczy, które robisz automatycznie. Nie siadasz i nie myślisz: Muszę mrugnąć oczami. Muszę 
spowodować, żeby urosły paznokcie. Te sprawy następują, a właściwie całe ciało tak 
funkcjonuje, bez żadnych świadomych instrukcji od ciebie.   
 Podświadomość także tworzy natychmiastowe rozwiązania na problemy. Ona sprawdza 
wchodzące dane, a potem wchodzi w bank pamięci i wychodzi z ogniem odpowiedzi na miriady 
sytuacji, również automatycznie. Jak dotkniesz gorącej patelni, to nie musisz myśleć, że mas 
cofnąć swoją rękę, Cofasz ją w ułamku sekundy. To jest automatyczna odpowiedź bazująca na 
wcześniejszych danych.   
 Podświadomość może uratować ci życie. Jednak jeśli jesteś nieświadomy jakie części 
twego ciała obrały, żeby coś stworzyć automatycznie, to możesz sobie wyobrażać siebie jako 
skutek życia, a nie przyczynę. Możesz nawet stworzyć z siebie ofiarę. Dlatego jest ważnym, aby 
być świadomym, co wybrałeś, żeby być Nieświadomym tego.   
 Poziom 

Świadomy jest miejscem doświadczania, w którym wiesz i tworzysz swoja 

rzeczywistość z pewną świadomością tego, co robisz. Ile z tego jesteście świadomi zależy od 
poziomu świadomości.  
 

To jest poziom fizyczny.   

 Kiedy 

jesteś zaangażowany w ścieżkę duchową, to poruszasz się przez życie poszukując 

podniesienia swojej świadomości albo powiększenia swojej fizycznej rzeczywistości, aby 
dołączyć i objąć to co wiesz następnym poziome, to ,co jest prawdą na temat ciebie.   
 Poziom 

Nadświadomy jest miejscem doświadczania, na którym wiesz i tworzysz swoja 

rzeczywistość z pełna świadomością tego, co robisz. To jest poziom duszy. Większość z was nie 
jest świadoma na świadomym poziomie swoich nadświadomych intencji, chyba że jest.   
 Nadświadomość jest częścią ciebie, która utrzymuje szerszy plan duszy, który polega na 
poruszaniu się w kierunku Ukończenia w czym wchodzisz w ciało, żeby doświadczać i czuć, 
Podświadomość ciągle prowadzi cię do najbardziej pożądanego doświadczenia rozwoju, ciągnąc 
cię do dokładnie i idealnie właściwych ludzi, miejsc i zdarzeń które masz mieć tak, aby osiągnąć 
kombinację wiedzy i doświadczenia, która wytworzy uczucie, tworząc Świadomość twej 
Prawdziwej Istoty.   
 

Ostatnim razem, gdy rozmawialiśmy o tym, to zapytałem czy jest sposób, żeby ustawić te 

same intencje na podświadomym, świadomym i nadświadomym poziomie w tym samym czasie.   
 

Owszem. To jest poziom świadomości trzy w jednym, który jest nazywany 

 

 

nadnadświadomym.  
 

Niektórzy z was nazywają ta Chrystusową Światomością lub Podniezioną Świadomością.  

 Wszyscy 

możecie trafić do tego miejsca, Niektórzy robią to w medytacji inni w głębokiej 

modlitwie, inni poprzez rytuał bądź taniec albo poprzez świętą ceremonię, a jeszcze inni poprzez 
proces nazywany śmiercią. Jest wiele sposobów, żeby się tam dostać. Gdy tam jesteś, to jesteś w 
pełni twórczy. Wszystkie trzy poziomy świadomości staja się jednym Masz mieć je wszystkie 
razem. Ale chodzi o więcej, ponieważ w tej kwestii, jak i w każdej innej, całość jest większa niż 
suma wszystkich części.  
 Nadnadświadomość nie jest po prostu kombinacją podświadomości, świadomości i 
nadświadomości. To jest tym, co się dzieje, kiedy wszystko jest połączone, a potem 
przewyższone.  
 

Wtedy wchodzicie w czystą Istotę. Ta Istota jest Ostatecznym Źródłem Tworzenia 

wewnątrz siebie.   
 Możesz to osiągnąć przed swoją śmiercią albo po niej.   
 Przypuszczam, 

że właśnie tak żyjący mistrzowie tworzą.  

 Tak. 

 

 

To czy mistrz może być kiedykolwiek zaskoczony ?   

 

Dla osoby, która stale podnosiła swoją świadomość wyniki i następstwa są zawsze ciągle 

takie, jaka jest intencja i nigdy nieoczekiwane. Poziom, którym doświadczenie wygląda na 
nieoczekiwane jest bezpośrednim wskaźnikiem poziomu świadomości, na którym doświadczenie 
jest dostrzegane.   
 Pamiętaj, że powiedziałem, iż postrzeganie tworzy doświadczenie. 
 Uczniem 

mistrzostwa 

jest ten, kto zawsze zgadza się z doświadczeniem jakie posiada 

nawet jeżeli ono nie wygląda na ulubione, ponieważ uczeń mistrzostwa wie, że musiał mieć 
intencje na jakimś poziomie. Ta wiedza czyni możliwym dla tej osoby, aby być całkowicie 
spokojną i działać wraz z okolicznościami, które można by traktować jako stresujące To czego 
uczeń mistrzostwa może zawsze nie widzieć to poziom świadomości, na którym jest intencja 
doświadczania. Jednak uczeń mistrzostwa nie ma wątpliwości, że na pewnym poziomie on jest 
za to odpowiedzialny. Dokładnie ta wiedza umieszcza go na drodze do mistrzostwa.   
 Wcześniej zapytałeś czy Pip chciała umrzeć, ja odpowiedziałem: Nie na świadomym 
poziomie.  
 

Teraz co ja miałem przez to na myśli.  

 

Wszystkie decyzje wpływające na ludzką duszę są czynione przez te duszę na jednym lub 

więcej z trzech poziomów świadomości lub na czwartym poziomie nadnadświadomości.  
 Pip 

wybrała okres swojego życia, w którym zamierzała upuścić swoje ciało. Jak 

wszystkie dusze. W 
 

jej przypadku ta decyzja nie została podjęta na świadomym poziomie. W związku z tym, 

podejmując decyzję nadnadświadomie, Pip świadomie wybrała dokładny dzień i czas swego 
odejścia czyli zaraz po północy 1 styczna, chwile po pojawieniu się Nowego Roku. Możesz 
wiedzieć, ze ta decyzja została podjęta na świadomym poziomie, ponieważ ona to zapowiedziała 
wcześniej. Ona była była absolutnie świadoma tego co wybiera i to stworzyła.  
 Być może coś podobnego było w sprawie Terri Schiavo. Może ona nie wybrała 
świadomie wcześniejsze wydarzenia, a może rzeczy się zmieniły po początkowych zdarzeniach. 
Terri ponoć straciła świadomość. Może Terri nie straciła świadomości wcale. Może ona 
przesunęła swoja świadomość.  
 Może ona się znalazła na innym poziomie świadomości, na początku na poziomie 

 

 

nadświadomości, gdzie stała się w pełni świadoma tego, co tworzyła i dlaczego, a potem 
świadomie na nadnadświadomym poziomie, mając ukończone, co miała tu ukończyć, ona 
osiągnęła Absolutną Świadomość wrodzonej jedności z Boskością.  
 

Sądzę, że Terri Schiavo zużytkowała swoje życie, aby zaprosić ludzi do z tego świata na 

nowy poziom dociekania kwestii życia i śmierci, duszy i Boga ora z jakie działania są z 
korzyścią dla ludzkości w przypadkach takich jak jej. 
 

Sądzę, że Terri Schiavo na poziomie duchowym nigdy nie była ofiarą swoich wydarzeń. 

Sądzę, że ona wiedziała w ciągu tych ostatnich lat dokładnie widziała, co się dzieje i pozwoliła 
na to po to, żeby przyciągnąć globalną uwagę na siebie dla dobra ludzkości.  
 

Sądzę, że Jezus zrobił dokładnie to samo.   

 

Czy mam racje w stosunku do Terri ?   

 Byłoby głęboko niepożądane i niestosowane z mojej strony, ujawniać wewnętrzną 
nadświadomą czy nadnadświadomą pracę umysłu tej osoby. Wiele można by rzec, jednak 
mówiłem to bardzo wiele razy wcześniej o wszystkich ludzki istotach.   
 Nie 

ma 

żadnych ofiar, ani żadnych łotrów na świecie..  

 

Trzeci lub czwarty raz mówisz to tylko w tej rozmowie. Jednak powiedziałem wcześniej i 

mówię to znowu, że pomysł taki, że nikt nie jest ofiarą czasami emocjonalnie jest po prostu 
trudny do zaakceptowania.   
 Zaobserwowałeś to wcześniej, że tak jest, bo większość ludzi spogląda na życiowe 
sytuacje z bardzo ograniczonego punktu widzenia ludzkiego zrozumienia, jednak jak ci co 
poszukują możliwości podniesienia swojej świadomości, chcąc tez pomóc podnieść świadomość 
ludzkości, mogą mieć nadzieję poszerzyć to zrozumienie ?   
 

Mów do ludzkości o Narzędziach Tworzenia: Myśli, Słowie i Czynie. To są urządzenia, 

którymi tworzysz swoja mikro rzeczywistość, Te narzędzia są idealne. One są bajecznie 
efektywne.  
 

To, co myślisz, co mówisz i co robisz tworzy doświadczenie, które nazywasz tobą, jak i 

konotacje i okoliczności twojego życia.  
 Jak 

powiedziałem wcześniej, jeżeli myślisz, że jesteś ofiarą mówisz, że jesteś ofiarą i 

działasz jak ofiara, to doświadczasz siebie jako ofiarę pomimo tego, że nie jesteś       
 

To samo będzie prawdą, gdy zdecydujesz się nazwać doświadczenie innych.   

 Jeżeli myślisz, że ktoś inny jest ofiarą, mówisz, że inny jest ofiarą i działasz tak jakby 
inny był ofiarą, to doświadczysz tę osobę jako ofiarę pomimo fakty, że ta osoba nią nie jest.   
 Czy 

doświadczasz Terri Schiavio jako ofiarę ? Być może tak. Czy Terri Schiavio była 

ofiarą ? Nie.   
 

Nie jest możliwe być ofiarą okoliczności jakie się tworzy.   

 

Zawsze to pamiętaj.  

 Dlatego, 

żeby być ofiarą okoliczności musisz przysiąc, że ich nie stworzyłeś. To jest 

wypowiadanie kłamstwa na temat siebie.   
 

Tworzysz wszystkie okoliczności swego życia. Jeżeli utworzysz je świadomie, to 

będziesz ich świadomy. Jeżeli stworzysz je na podświadomym lub nadnadświadomym poziomi, 
to możesz nie być świadomy. Niemniej jednak stworzyłeś te okoliczności.  
 

Wszyscy mistrzowie to wiedzą i właśnie dlatego żaden mistrz nie wskazuje na inna osobę 

i nie mówi: „Ty mi to zrobiłeś”.  
 Jednak 

możesz doświadczać cokolwiek wybierzesz. Możesz doświadczać to, co wiesz na 

temat tego kim jesteś jak wynik życia w rzeczywistości duchowej przed narodzenie albo możesz 
doświadczać cos mniej niż to. W tej kwestii jak we wszystkich innych masz wolną wolę.  

 

 

 

To przynosi mi na myśl następne pytanie. Czy jesteśmy świadomi przed narodzinami Z 

tego co mówisz wynika, że tak. To czy jesteśmy świadomi zanim się urodzimy ?   
 

Och, tak. I to długo wcześniej. Ty czyli ty byłeś świadomy siebie zawsze. 

Porozmawiamy o tym później, kiedy zbadamy głębiej kwestię narodzin. A teraz po prostu wiedz, 
że TY zawsze byłeś... jesteś... i zawsze będziesz. Kiedy się rodzisz, to się po prostu 
dezintegrujesz.  
 Co 

? 

 

 Dezintegrujesz 

się. Przestajesz być zintegrowany. Przestajesz być Pojedynczym i dzielisz 

się na trzy części: ciało umysł i dusza. Albo to co mogłoby być nazwane podświadomością, 
świadomością i nadświadomością.  
 

A, to taka jest korelacja ?   

 

W wolnym rozumieniu, tak. W szerokim rozumieniu tak. To nie jest dokładne i 

precyzyjne zestawienie, al. eto pokazuje ogólny obraz.   
 W 

tej 

świętej trójcy—Boga w trzech częściach—twój umysł jest tam gdzie świadomie 

działanie ma miejsce.   
 Dlatego 

myśl zawsze o tym, co wybierasz do doświadczenia, mów tylko o tym, co 

wybierasz, żeby było rzeczywiste i używaj swego umysłu, aby świadomie instruować swoje 
ciało, aby robić tylko to, co wybierasz , aby demonstrować jako swoją najwyższą rzeczywistość. 
Właśnie tak tworzysz na poziomie świadomości.  
 

Popatrz na to bliżej. Czy to nie właśnie to,, co każdy mistrz zrobił? Czy jakiś mistrz 

zrobił więcej ?   
 

Nie. Jednym słowem, nie.   

 Jesteś przyczyną wszystkiego, co się 
 

Dzieje w twoim życiu, nawet śmierci.  

 
Rozdział Dziesiąty. 
 
 

Neale: To cudowne. Tak cudownie ułożone. Dziękuję. Chciaiłbym jednak wrócić do 

czegoś, jeśli mogę, bardziej zajmującego.  
 Bóg: 

Proszę.  

 Powiedziałeś mi wcześniej w tej rozmowie, że jesteśmy przyczyną swojej własnej 
śmierci i pierwsze, co mi przyszło na myśl, to było to, że jeśli to jest prawdą, to każda śmierć jest 
z definicji samobójstwem. Odtąd zawsze tak myślałem.  
 

To nie jest dokładnie tak.   

 Fakt, 

że każdy jest przyczyną kończenia swojego życia nie znaczy po prostu, że 

rozmyślnie wybiera to na świadomym poziomie. Ani to nie oznacza, że robi się to po to, żeby 
uciec od tego lub okoliczności.  
 Cos 

powodować i świadomie wybierać to mogą być całkowicie dwie różne rzeczy.   

 

Co ? Nie rozumiem.   

 Możesz być przyczyną wypadku, ale to nie znaczy, że go świadomie wybrałeś.  
 

A, to teraz rozumiem, co miałeś na myśli.  

 

Bądźmy więc świadomi tego, co my tu mówimy. Jesteście przyczyną wszystkiego, co się 

dzieje w waszym życiu, nawet śmierci. Większość ludzi nie jest tego świadomych.  
 Ale 

jeżeli osoba jest świadoma tego i dzięki temu dialogowi, uświadamia o tym, to czy 

gdy ta osoba umiera, czy popełnia samobójstwo ? To znaczy w sumie wszyscy popełniają, skoro 
są przyczyną końca swojego życia, nie ? Czy coś źle zrozumiałem ? 

 

 

 Muszą zaistnieć dwa warunki, żeby sklasyfikować śmierć jako samobójstwo.   
 Musisz 

być świadomym tego, co robisz czyli musisz podejmować świadomą decyzję, 

żeby umrzeć.  
 Musisz 

podejmować taką decyzję w celu ucieczki zamiast ukończenia życia.  

 

Jednym z celów tej rozmowy jest pomoc w dotknięciu świętości twojego fizycznego 

życia i pomoc w zrozumieniu, że życie w ciele jest darem o niewysłowionych proporcjach.   
 Powiedziałem wcześniej, że śmierć jest niewysłowionym momentem tworzenia i jest. 
Jednak ona jest tworzona, żeby dojść DO czegoś, a nie uciec OD czegoś.  
 

Jest tyle bólu związanego z samobójstwem, że prawie nie chciałem podnosić tego tematu. 

Po pierwsze, ból jest odczuwany oczywiście przez osobę przechodzącą przez zgiełk, który 
doprowadził do decyzji zakończenia swojego życia, a potem przez rodzinę tej osoby. Czy może 
być jakieś miejsce komfortu w tym dla kogokolwiek ?   
 Komfort 

może pochodzić od osoby, która wie, że z osobą, która popełniła samobójstwo 

jest wszystko w porządku. Oni maja OK. Oni są kochani i nigdy nie porzucani przez Boga. Oni 
po prostu nie osiągnęli, co mieli osiągnąć. To jest ważne dla każdego, kto rozmyśla o 
samobójstwie, żeby to zrozumieć.  
 Chcesz 

powiedzieć, że ci którzy popełniają samobójstwo nie są karani w żaden sposób ?   

 

Niema niczego takiego jak kara w tym, co nazywacie Życiem po Życiu. Ci, którzy są 

pozostawieni, są karani. Oni doświadczają niewiarygodnego szoku. Z którego niektórzy się w 
pełni nie podnoszą.  
 

Wszyscy oni odczuwają ogromną stratę. Wielu spędza resztę życia obwiniając siebie. Oni 

się pytają, co zrobili źle i dręczą się w stosunku do tego, co powiedzieli, że mogło to tak zmienić 
sprawy.  
 

Smutnym jest to, że ci, którzy kończą swoje życie wyobrażają sobie, że się wszystko 

zmieni, a się nie zmienia.   
 Zakończenie życia po to, żeby uciec od czegoś nie tworzy sytuacji, w której uciekasz od       
 czegokolwiek. 

Jeśli myślisz o zakończeniu swojego życia po to, żeby uniknąć czegoś, to 

powinieneś wiedzieć, że rozważasz coś czego nie potrafisz zrobić.  
 

Życzenie uniknięcia tego, co jest bolesne, jest normalne. To jest część ludzkiego tańca. 

Jednak dusza weszła do ciała, żeby doświadczać, a nie uciec.   
 Ponieważ osoba uznała doświadczenie jako bolesne i trudne, to poszukuje kroku w 
próżnię, w której nie ma czego się bać czy stanąć oko w oko. Ale ludzie nie mogą wstąpić w 
próżnię, ponieważ nie ma próżni do wstąpienia. Próżnia nie istnieje.   
 Nie 

ma 

żadnej próżnic we wszechświecie. Nigdzie. Nie ma takiego miejsca, gdzie nic nie 

ma.  
 

Gdziekolwiek pójdziesz kosmos jest czymś wypełniony Czym ? Czym jest kosmos 

wypełniony ?   
 Swoją własną twórczością. Staniesz w oko w oko ze swoja twórczością gdziekolwiek 
pójdziesz i nie możesz uciec od niej, nawet jak tego chcesz, bo stworzyłeś swoja twórczość po 
to, aby odtworzyć siebie. Dlatego to nie bezie z korzyścią, żeby stanąć obok, albo tańczyć obok 
niej.  
 Tańczenie wokół próżni nie może być dane.   
 

Powiem to w ten sposób: Pusty Taniec nie jest możliwy.  

 

To bardzo sprytne. To jest bardzo sprytna gra słów.  

 

Używam słów w ten sposób bardzo często tak, żebym mógł łatwo i zawsze pamiętać 

przesłanie, które jest pożądane do przekazania.   

 

 

 

To zawsze będę pamiętał to: „Pusty Taniec nie jest możliwy ”   

 Nie, 

ponieważ to z czym umrzesz, z czym będziesz dalej żył. 

 

To bardzo potężne zdanie.   

 Takie 

miało być.  

 

Wybacz za powrót do tego, wybacz, że teraz do tego wracam, skoro mówimy kończeniu 

życia, ale wcześniej mówiłeś, że śmierć jest cudowna. Dlaczego nie miałaby być dla kogoś, kto 
strasznie pragnie śmierci, skoro jest tak cudowna ?   
 

To, co nazywasz śmiercią, JEST cudowne, lecz nie bardziej cudowne niż ŻYCIE. W 

rzeczywistości 
 

„śmierć” JEST życiem prowadzonym w inny sposób.   

 Chciałbym, żeby to było dla ciebie jasne. Spotkasz siebie po drugiej stronie śmierci i to, 
co za sobą ciągnąłeś ciągle tam z tobą będzie. Potem zrobisz następną ironiczna rzecz Dasz sobie 
następne fizyczne życie, w którym poradzisz sobie z tym z czym sobie nie poradziłeś w swoim 
ostatnim.  
 Powrócę do fizycznego życia ? Nie mogę wypracować tych rzeczy w niefizycznej czyli 
duchowej rzeczywistości ?   
 

Nie, bo celem fizycznego życia jest dostarczyć ci kontekstu, wewnątrz którego możesz 

doświadczać, co obierzesz w duchowej, by doświadczać.  
 Tak 

więc poprzez opuszczenie fizycznego życia od niczego nie uciekasz tylko 

umieszczasz się z powrotem w fizycznym życiu i to w sytuacji, z której poszukiwałeś ucieczki... 
za wyjątkiem tego, że teraz powrócisz na początek.  
 Nie 

będziesz widział tego jako karę czy potrzebę lub brzemię, ponieważ zrobisz to 

wszystko z własnej, wolnej woli, rozumiejąc, że jest się częścią auto-kreacji, dzięki której 
istniejesz.  
 To 

możemy poradzić sobie z czymkolwiek, jak radzimy sobie teraz ?   

 Dokładnie i po to jest życie. 
 Kiedy 

życie jest używane w ten sposób, to umrzesz wtedy, gdy będziesz gotowy użyć 

śmierci jako narzędzie, którym stworzysz nowe, inne życie. Samobójstwo jest użyciem śmierci 
do ucieczki, lecz tworzy to samo życie ponownie z tymi samymi wyznaniami i doświadczeniami.  
 

Nigdy nie słyszałem tego ułożonego w ten sposób. To mówi dużo.  

 Tak. 

 

 Możesz więc użyć śmierci jako narzędzia, którym masz uciec albo takiego, którym masz 
tworzyć.  
 

Pierwsze jest niemożliwe, drugie jest nie do wiary.   

 

A czynie jest w tym troszkę osądu ? Czy to nie czyni samobójstwo czymś złym ? To 

znaczy myślałem, że Bóg nie miał osądów.  
 

Nie ma nic złego w tworzeniu tych samych wyzwań życiowych lub doświadczeń znowu i 

znowu.  
 Jeżeli życzysz sobie tych samych wyzwań znowu i znowu, to pójdziesz i zrobisz to. W 
tym, jak we wszystkim innym, możesz zrobić jak sobie życzysz.  
 

Jest po prostu ważnym, aby wiedzieć, że jeśli myślisz, że możesz uciec od tych wyzwań, 

to nie możesz, Możesz odnaleźć siebie patrząc prosto na nie. A to oczywiście może być nieco 
powtarzalne.  
 

Tym, co powoduje, że niektórzy ludzie po prostu nie chcą się zmierzyć z wyzwaniami 

jest pomysł, że oni zmagają się z nimi sami. To jest pomysł fałszywy, a jest on utrzymywany 
przez wielu.   

 

 

 Samotność jest największym schorzeniem świata dzisiaj. Emocjonalna, fizyczna i 
duchowa samotność czyli poczucie bycia izolowanym, poszkodowanym czy obarczonym w taki 
sposób, że nikt tego mnie rozumie, a jeszcze nie posiadanie zasobów jest wzorem czy formułą 
beznadziei.  
 

W obliczu bezkresnej beznadziei nic pozornie nie znaczy poza ucieczką. Jednak nie 

możesz i nie uciekniesz, lecz powtarzasz od początku tego, co poszukujesz, żeby uniknąć.  
 

     

 

Właśnie dlatego przychodzę teraz, aby powiedzieć, że nie jesteś bez zasobów, żadne z 

was i proszę was byście to ogłosili całemu światu. Macie i wystarczy tylko mnie wezwać w 
absolutna wiedzą, że ja tam będę. Macie je, lecz trzeba osiągnąć absolutna wiarę, aby zobaczyć 
jak ja to osiągam.  
 Mogę zadać to, co wygląda raczej na ostre pytanie ?   
 Oczywiście.  
 

Dlaczego my mamy osiągnąć to przed tym jak ty osiągniesz to dla nas ? Jeżeli naprawdę 

jesteś wszechwiedzącym Bogiem to musisz wiedzieć, że potrzebujemy pomocy. Jak jesteś 
naprawdę wszechmiłosiernym Bogiem, to musisz mieć wolę zaoferowanie tej pomocy bez 
naszego pytania.   
 Jeśli jesteś wszechmiłującym Bogiem, to dlaczego nie kochasz nas w wystarczającym 
stopniu, żeby pomóc nas bez konieczności błagania cię ?   
 

A skoro przy tym już jesteśmy, to co powiesz tym, co powiedzieliby: „Wzywałem cię, a 

ciebie tu nie było. Myślisz, że nie prosiłem o pomoc Boga ? Na miłość, jak myślisz dlaczego 
jestem taki zdesperowany ? Jestem tak zdesperowany, bo wygląda na to, że Bóg mnie opuścił! 
Jestem kompletnie opuszczony. I nic już nie chcę. Koniec.”   
 

No i co powiesz takiej osobie ?   

 Powiem... 

 

 Chce, 

żebyś rozważył taka możliwość cudu. To jest powód dlaczego nie doświadczyłeś 

otrzymania rozwiązania ode mnie, ale ten powód nie jest ważny w tym momencie. To, co jest 
ważnym w tym momencie, to rozważyć te możliwość teraz naprzeciw tobie i to jest odpowiedź. 
Otwórz swoje oczy i zobaczysz. Otwórz swój umysł i będziesz wiedzieć, Otwórz swoje serce i 
poczujesz, że to tam jest.   
 Mówię...  
 

Tylko wtedy jak mnie wezwiesz z absolutną wiedzą to będziesz świadomy, że odpowiedź 

została Ci       
 dana, 

ponieważ to, co TY wiesz, co TY czujesz, co TY deklarujesz będzie prawdziwe 

twoim doświadczeniem. Jeżeli wezwiesz mnie w beznadziei, to będę tam, lecz twoja desperacja 
może cię oślepić i zablokować widzenie mnie.   
 Mówię...  
 

Nic, co zrobiłeś nie jest tak straszne. Wszystko co zrobiłeś da się naprawić i nie ma nic 

takiego, czego nie dałoby się wyleczyć. Mogę i zrobię z ciebie całość.  
 

Jednak musisz przestać osądzać siebie. Osobą robiącą największy osąd jesteś ty. Inni 

mogą cię osądzać nie patrząc wewnątrz, ale oni cię nie znają, oni cię nie rozumieją i dlatego ich 
osądy nie są właściwe. Nie czyń ich właściwymi poprzez branie ich za swoje własne. One nie 
maja znaczenia.   
 

Nie czekaj na innych, aby zobaczyć kim naprawdę jesteś, bo oni widzą cię oczami 

swojego własnego bólu. Zamiast tego, że ja widzę cię teraz w cudzie i prawdzie i to, co widzę w 
tobie jest Idealne. Jak patrzę na ciebie to mam tylko jedną myśl: To jest mój ukochany, z którego 

 

 

jestem zadowolony.   
 Mówię...  
 

Wybaczenie nie jest konieczne w Królestwie Boga. Boga nie da się obrazić ani zranić w 

żaden sposób. Jest tylko jedno ważne pytanie w całym wszechświecie i nie ma ono nic 
wspólnego z twoja wina czy niewinnością. Czy wiesz kim naprawdę jesteś ? Gdy wiesz, to 
wszystkie myśli o samotności naprawdę znikają, wszystkie pomysły o braku własnej wartości 
wyparowują, a wszystkie kontemplacje o beznadziei przemieniają się w cudowna świadomość 
cudu, jakim jest twoje życie.  
 

I w końcu mój ukochany mówię...  

 W 

tym 

momencie 

jesteś otoczony przez setki tysięcy aniołów.  

 

Zaakceptuj teraz ich opiekę. A potem przekaż swoje dary innym. Bo danie tego musisz 

otrzymać, a uzdrawianiem tym będziesz uzdrowiony. Cud, na który czekasz czekał na ciebie. To 
wiesz, kiedy stajesz się cudem, nakórego ktoś inny czeka. 
 Pójdź więc i czyń cuda i pozwól swojej śmierci być chwilą swojej największej chwały, a 
nie zapowiedzią twojego największego bólu. Użyj śmierci jako narzędzia, którym należy 
tworzyć, a nie niszczyć, z którym należy iść do przodu, a nie do tyłu, Przy takim wyborze 
uczciłeś Życie Samo W Sobie i pozwoliłeś Życiu przynieść sobie swoje najpiękniejsze marzenie, 
nawet jeśli żyjesz w spokoju ze swoim ciałem fizycznym w spokoju ze swoja duszą.  
 Dziękuję.  
 Dziękuję za te słowa.  
 Potrzebuję zadać jeszcze jedno pytanie w stosunku do tego wszystkiego. Co z taką 
kwestią, że dana osoba prosi inną np. lekarza i czy kogoś bliskiego, żeby pomóc zakończyć jego 
życie ?   
 

Mówisz o eutanazji, która jest czymś zupełnie innym. To następuje wtedy, gdy osoba 

uświadomiła sobie, że jej życie już praktycznie się skończyło w każdy praktyczny sposób i nie 
pozostało nic do doświadczenia poza fizycznym bólem nie do zniesienia lub całkowitą utratą 
godności w procesie śmierci.  
 

Eutanazji nie można równać z samobójstwem. Ludzie, którzy rozważają samobójstwo w 

środku raczej aktywnego i zdrowego życia podejmują szczególny rodzaj decyzji. Ludzie którzy 
kończą swoje życie na krótko przed końcem jego tak czy owak z dokumentacją medyczną, która 
to potwierdza, podejmują całkowicie inny rodzaj decyzji.   
 

Ci, którzy według wszelkich medycznych dowodów kończą swoje życie mogą obrać 

zapytanie: Czy jest koniecznym cierpieć ten ostateczny ból i brak godności ?” Każda dusza 
będzie miała właściwą na to odpowiedź i żadna dusza nie odpowie niepoprawnie, ponieważ nie 
istnieje nic takiego jak niepoprawna odpowiedź.  
 Widzę jasno tę różnicę, jak każda sensowna osoba, Szóste Wspomnienie 
 Jesteś różny od Boga, lecz nieoddzielony od Boga. Właśnie dlatego nigdy nie możesz 
umrzeć.  
 

 

Rozdział Jedenasty 
 
 

Neale: Teraz prosiłbym o powrót do czegoś innego. Powiedziałeś wcześniej, że opisałbyś 

pewne duchowe zasady życia, które pomogłoby na m łatwiej zrozumieć życie i śmierć. Skoro 
dotykamy już innych zasad, to czy istnieje jakaś podstawowa zasada życiowa, która otworzyłaby 
szeroko drzwi na głębsze zrozumienie w jednej chwili ?   
 

Bóg: Tak, a brzmi ona tak...   

 

 

 SZÓSTE 

WSPOMNIENIE 

 

Ty i Bóg to jedno. Nie ma oddzielenia pomiędzy wami.   

 To 

może wyglądać na bardzo prosta informację, jednak jeżeli zastosujesz tą zasadę 

życiową DO życia, to stworzysz pojemnik, w którym możesz trzymać wszystkie poprzednie 
Wspomnienia, które kupiłeś dla siebie tutaj, jak i te które będą.  
 

Znaczenie Szóstego Wspomnienia jest potężne. Jeśli masz jasność, że ty i Bóg to jedno i 

że nie ma oddzielenia pomiędzy wami, to zmienia kontekst, wewnątrz którego doświadczasz to, 
co stało się w twoim życiu, co się dzieje i cokolwiek się wydarzy.   
 

Używając zwyczajnych przykładów z tego, o czym właśnie mówiliśmy, może stwierdzić, 

iż zrozumienie swojej jedności z Boskością czyni o wiele mniej uciążliwym dla ciebie pamiętać i 
pojąć prawdę, że jesteś powodem swojej własnej śmierci albo, że nie ma ofiar ani łotrów w 
świecie.  
 To 

może uczynić twoja ścieżkę do Ukończenia mniej uciążliwą, a śmierć bardziej 

spokojną.  
 Teraz 

oczywiście osoba, która jest tobą nie reprezentuje Całości Boga. Jednak posiadasz 

całą charakterystykę, wszystkie aspekty i elementy Boskości wewnątrz siebie. 
 

Bóg jest tobą i napisz to szeroko. Naprawdę Bóg jest wszystkim. Nie ma nic, co nie jest 

Bogiem.  
 Często słyszałem analogię, że jestem dla Boga jak fala dla oceanu, Dokładnie to samo, 
tylko w mniejszej skali.   
 Ta 

analogia 

rzeczywiście była używana wiele razy, lecz nie jest stosowna.   

 Teraz 

więc zdefiniujmy ten ocean. Załóżmy, że Bóg jest Stwórcą. Niewielu ludzi, którzy 

wierzą w Boga choć trochę, ma argument przeciwko temu.   
 Jeżeli prawdą jest, że Bóg jest Stwórcą, to znaczy, że ty też jesteś stwórcą. Bóg tworzy 
całe życie, a ty tworzysz całe swoje życie. To proste.   
 Jeżeli pomyślisz tak w ten sposób, to możesz utrzymać to w swojej świadomości.  
 

Ty i Bóg tworzycie cały czas. Ty na poziomie mikro, a Bóg na poziomie makro. Czy to 

jasne ?   
 

Tak. Rozumiem! Nie ma oddzielenia, pomiędzy falą i oceanem. Żadnego. Fala jest 

cząstka oceanu, działającą w pewien sposób. Fala robi dokładnie to samo co ocean tylko w 
mniejszym stopniu.   
 Dokładnie tak. Jesteś mną, działając dokładnie jak działasz. Daję ci moc do działania, 
gdy działasz.  
 

Twoja moc pochodzi ode mnie.   

 

Bez oceanu, fala nie ma mocy, żeby być falą. Beze mnie nie masz mocy być sobą. A bez 

ciebie.  
 

Moja moc się nie ma objawić.  

 Twoją radością jest mnie objawić. Radością ludzkości jest objawić Boga.   
 

A to już jest oświadczenie. 

 

To jest następne.  

 

Życie jest Bogiem, tylko fizycznym.   

 Ważnym jest zrozumieć, że nie ma pojedynczego sposobu, w którym życie czyni Boga 
fizycznym.  
 

Pewne fale są małe, jak prawie zmarszczka podczas, gdy inne fale są wielkie, ogromne w 

swoim łuku. Bez względu czy minimalne czy ogromne, to zawsze to jest falą. Nie ma takiego 
czasu, kiedy nie ma fali na oceanie. A każda fala jest inna i żadną nie jest oddzielona od oceanu.   

 

 

 Różnica nie znaczy dzielenia. Te słowa nie są bliskoznaczne.   
 Jesteś różny od Boga, lecz nie jesteś oddzielony od Boga. Fakt, że nie jesteś oddzielony 
od Boga, jest powodem dlaczego nigdy nie umrzesz.   
 Fala 

ląduje na plaży, ale nie przestaje być. Ona tylko zmienia formę, powracając do 

oceanu.  
 

Ocean nie staje się mniejszy jak za każdym razem fala uderza w piasek. Tak naprawdę 

każda nadchodząca fala demonstruje i ujawnia majestat oceanu. A poprzez powrót do oceanu, 
ona przywraca jemu chwałę.  
 Obecność fali jest dowodem istnienia oceanu.   
 Twoja 

obecność jest dowodem istnienia Boga.   

 

Powinienem sobie przypiąć do lodówki: TWOJA NIEOBECNOŚĆ JEST DOWODEM 

OBECNOŚCI BOGA. Z taka wielką nalepą. Wytłumaczenie takie proste, a jakie eleganckie.   
 Kiedy 

więc mówimy, że Bóg i tylko Bóg wybiera czas naszej śmierci, to mówimy, że 

ludzie są częścią tego procesu. 
 

Tak. To dokładnie jest prawdą.  

 

A kiedy umrę to moja śmierć będzie działa się dzięki mnie, a nie wobec mnie.   

 

Tak. Teraz patrzysz na to winny sposób. Zmieniasz swoja perspektywę. To zmieni Twoja 

perspektywę. To zmodyfikuje twoje doświadczenie. Postrzeganie tworzy doświadczenie.  
 

Ale jest jeszcze jedna rzecz, której nie potrafię sobie wytłumaczyć. Dlaczego miałbym 

kiedykolwiek wybrać, żeby umrzeć ?   
 

A, to proste.   

 Ponieważ skończyłeś. Zakończyłeś. Ukończyłeś.  
 

Są tacy, którzy mówią, że rozumienie jest wiarą Ja ci mówię, że wiara jest rozumieniem.   

 
Rozdział Dwunasty.   
 
 

Neale: Dobra, zrobiliśmy koło znowu. Czy rozumiem, że chcesz powiedzieć, że 

przyszedłem tutaj z czymś do zrobienia ? A kiedy robię, po co tu przyszedłem i skończyłem, to 
jestem gotów do odejścia ?   
 

Bóg: To nie jest coś co masz do zrobienia, to jest coś, co wybrałeś, żeby doświadczać.  

 Jeśli ty i Bóg to Jedno, to nie musisz nic robić. Każda decyzja pojawia się z Wolnej Woli. 
Każdy wybór to demonstruje. 
 Wszedłeś w ciało, żeby doświadczyć aspektu siebie, o czym dyskutowaliśmy wcześniej. 
Może być tak, że ten aspekt ciebie jest doświadczany przez to, co robisz czyli przez swoje 
fizyczne działanie lub w jakiś szczególny sposób w jaki jesteś nawet, jeżeli właściwie nie robisz 
nic.  
 Potrzebuje 

przykładu, żeby bardzie to urealnić.  

 

No to skoro mówimy dużo na temat tego, co nazywasz śmiercią i umieraniem tutaj, to 

powiedzmy, że siedzisz na własnym pogrzebie. Nie robisz nic tak naprawdę poza siedzeniem 
tam. Ledwo się ruszasz. Jednak czymś jesteś, tak ?   
 Może jesteś smutny. Lub może w środku jesteś radosny. Możesz i tak i tak. Wiele 
zależałoby jak widzisz pewne sprawy, a w tym przypadku jak rozumiesz śmierć.  
 

Moje perspektywa stworzy postrzeganie.   

 

Tak i tym sposobem tworzysz to, czym jesteś. Pokrótce, jeżeli jesteś smutny, to dlatego, 

że w ten sposób patrzysz na sprawy. Jeżeli rozumiesz te sprawy i jeśli jesteś wewnętrznie 
radosny na pogrzebie, to jest dokładnie z tego samego powodu. To jak spoglądasz na sprawy jest 

 

 

wyborem jaki podejmujesz. To jest wolny, który definiuje kim jesteś i kim życzysz sobie, żeby 
być oraz jak życzysz sobie doświadczać siebie.   
 Możesz doświadczyć swojej perspektywy w każdej sytuacji zmieniając swoje zdanie w 
stosunku do tego jak chcesz patrzeć na to. Możesz decydować, co chcesz widzieć, a 
umieszczając to tam, odnajdziesz to tam.   
 

Teraz to jest oświadczenie.  

 

Tak, To jest bardzo poważne oświadczenie. No chyba, że nie jest. A czy wiesz kto o tym 

zadecyduje ?   
 Ja. 

 

 

Tak, ty. Dokładnie. Ty zdecydujesz. Ty zdecydujesz czy to jest bardzo ważne 

oświadczenie poprzez to jak to rozumiesz. I tak skutek jest okrężny. To, co widzisz jest tym, co 
dostajesz, a to co dostajesz, jest tym co widzisz.   
 Rozumiesz. 

 

 

Ładne. Bardzo to ładne.  

 

Wierz w to lub nie, ale w tym dużo więcej niż moja elokwencja.   

 

To ja wiem. Twoja elokwencja zawsze wskazuje na jakąś wielką, ale ukrytą prawdę.  

 Cieszę się, że tak mówisz. To może być użyteczne później.  
 Wracając jednak do naszego przykładu, to sposobem w jaki mogę być wewnętrznie 
radosny jest bliskość czasu mojego własnego pogrzebu, aby zrozumieć, że kiedy umieram, to 
dlatego, że wybieram, żeby umrzeć. Wszystko, co się mi dzieje, na pewnym poziomie powoduję, 
włączając w to swoją śmierć i jej czas.   
 

Tak, to dokładnie tutaj mówię. To przyniesie ci wielki sposób w czasie swojej śmierci. 

Wiedząc, że ty i Bóg to jedno i że podejmujecie decyzje wspólnie, może zabrać cię w krainę 
łagodności.  
 

Jednak ten pomysł wymaga od ludzkości, żeby wierzyć w kompletnie inny rodzaj 

wszechświata. W 
 naszym 

wszechświecie większość ludzi wierzy w Boga, jak Pierwszą Przyczynę, a nie 

siebie. I bóg oczywiście jest przyczyną ich śmierci. Oni umierają, gdy Bóg zdecyduje wezwać 
ich do Domu.   
 Oni 

umierają, kiedy ONI zdecydują się PÓJŚĆ do domu.   

 Prosisz 

mnie, 

żebym wierzył we wszechświat, w którym całkowicie jestem przyczyną 

swojego doświadczenia. 
 

To jest wszechświat, w którym żyjesz.  

 

To tak nie wygląda.  

 

I nie będzie wyglądać, aż nie zmienisz swojej perspektywy. Nic nie bezie wyglądać, 

czego nie potrafisz zobaczyć.  
 

Tu jest mądrość dla ciebie.   

 Więcej w tym mądrości niż sądzisz. Są tacy, którzy mówią, że rozumienie jest wiarą, ja 
mówię ci, że wiara jest rozumieniem.   
 

Kocham ten nowy zwrot tego starego aforyzmu. I to też mówiłeś wcześniej.  

 I 

będę to powtarzał, aż zrozumiesz.   

 

OK., to nikt nie umiera przed swoim czasem. Powtarzałeś to ciągle, więc sądzę, że musze 

albo zaakceptować albo odrzucić te całą uwagę. Zamierzam ja zaakceptować, choć to jest dla 
mnie trudne.   
 

Powiedz dlaczego to takie trudne.   

 Przywiązałem się do tej uwagi... zobacz, wysłuchałem wszystkiego, co powiedziałeś, 

 

 

ale... sądzę, że część mnie jest przywiązana do zdania, że rzeczy się nam dzieją takie, których nie 
chcemy, żeby się nam zdarzyły. To wszystko się zdarza, że nie tworzymy siebie. Jednak wiem, 
że nic nie dzieje się bez szansy i tak nikt nie umiera, jeśli nie wybierze, żeby umrzeć.  
 Nie 

istnieje 

coś takiego jak nie wybranie. Wszystko jest wybrane. 

 

Tak, OK, rozumiem. Sądzę, że będziesz cały czas przy tym obstawał, ponieważ to zlicza 

wszystko, co ludzkość powiedziała o tym wszystkim. I muszę coś wam, powiedzieć. Właśnie 
muszę coś powiedzieć. Właśnie jak piszę to i gdy się angażujemy w te bardzo szczególną część, 
czego co sądzę, że będzie bardzo długą rozmowę. Życie wymyśla scenariusze, żeby mnie 
utwierdzić, ż eto co mówisz jest prawdą. Nic się nie dzieje z przypadku. To znaczy, moje życie, 
moje codzienne życie przekonuje mnie do tego, a to jest wykonywanie tego w każdym 
momencie.  
 

Opowiedz mi o tym.   

 To 

może być przez przypadek, dokładnie jak wymiana zdań powyżej. Zrobiłem sobie 

krótka przerwę od pisania i żeby zmienić tempo zdecydowałem zajrzeć do skrzynki pocztowej 
tylko po to, żeby znaleźć list od czytelnika ?   
 

Autorka listu Jackie Peterson (której nazwisko i imię zmieniłem, aby chronić jej 

tożsamość) napisała, że straciła swojego narzeczonego dwa miesiące temu z powodu zawału. 
Ona była wstrząśnięta zwłaszcza, że jej narzeczony zawsze był zdrowy i przechodził badania 
lekarskie pomyślnie.  
 Ona 

wspomniała, o „Rozmowach z Bogiem”, w których przeczytała, że wybieramy 

swoje ziemskie sytuacje. Ona więc: wybrała tę sytuację sama sobie, a może część modelu życie 
swojego byłego narzeczonego ?   
 Odpowiedziałeś na ten list ?   
 Oczywiście. Po tym jak zostałem całkowicie zszokowany, że to się właśnie ukazało w 
takim momencie, odpowiedziałem najlepiej jak umiałem. Oparłem swoją odpowiedź na tej 
rozmowie, którą teraz prowadzimy.   
 

To zobaczmy jak ci to wyszło. Zobaczmy co napisałeś.  

 

To jest moja odpowiedź: 

 

„Droga Jackie” Proszę o wysłuchanie mnie w głębi duszy, jak bardzo mi przykro, że to 

się wydarzyło w twoim życiu. Nie chcę ci dać łatwych odpowiedzi teraz, żeby nie brzmiały zbyt 
prosto i aby zaciekawić Cię, dlaczego cos z tego miałoby być problemem.   
 

Jackie, to JEST problemem i wielkim smutkiem, a każdej nocy czujesz się tak, a nie 

inaczej, co zapewne jest złością, smutkiem, dezorientacją, frustracją i poszukiwaniem 
odpowiedzi.  
 Pierwsze, 

co 

mogę Ci poradzić, jest to, żeby dać upust swoim uczuciom, które masz w 

sobie bez jakiejkolwiek próby kontroli, regulacji czy ograniczenia ich. Po prostu, miej swoje 
uczucia i pozwól im być czym są przez chwilę.  
 Znaczącym jest, że powinnaś zaprezentować mi to pytanie dzisiaj, ponieważ właśnie 
przechodzę przez swoją nową książkę RzB, nazywaną W Domu Boga, gdzie Życie Nigdy się 
Nie Kończy. Właśnie w tej książce badam pomysł duszy, która wybiera kiedy zamierza opuścić 
ciało i powrócić do domu.   
 Oczywiście, prawdą jest, że w najnowszej książce RzB, jak we wszystkich innych, Bóg 
nam mówi, że nikt nie umiera ani w czasie ani w żaden inny sposób, który nie jest jej lub jego 
wyborem. Jednak Bóg nie daje wątpliwości, że to nie musi być świadomy wybór, lecz może być 
on poczyniony na poziomie świadomości, do którego tylko Dusza ma dostęp.  
 Jeśli to jest prawdą, to może to znaczyć, że Twój narzeczony nie wybrał tego na 

 

 

poziomie świadomym, żeby umrzeć w tym czasie.   
 

Na tym poziomie jest go śmierć mogła być taką sama niespodzianką dla Ciebie jak i dla 

niego. Podejrzewam, że tak właśnie było. Nie sądzę, aby Twój narzeczony świadomie wybrał 
opuszczenie Ciebie.   
 Według mnie prawdą jest, że czasami Dusza wybiera coś na podświadomym lub 
nadświadomym poziomie, czego nigdy nie wybrałaby na poziomie świadomym, a robi to po to, 
żeby wykonać Szerszy Plan. Umieranie zawsze dotyczy tego.   
 Naprawdę niewielu ludzi wybiera kiedy i gdzie umrzeć Świadomie. Sądzę, że Chrystus 
tak zrobił i Budda też.  
 Wierzę, że inne dusze tez tak robiły, ale takie okoliczności są bardzo rzadkie.   
 

Dlatego spróbuj nie być zbyt zła na swojego narzeczonego, lecz raczej pozwól sobie 

skierować swoją złość w kierunku okoliczności, która zabrała go od Ciebie, gdy tak naprawdę 
dopiero zaczynaliście się cieszyć swoim życiem razem.   
 

Głęboko rozumiem i doceniam jak jesteś wstrząśnięta i jak powiedziałem, masz prawo 

być. 
 

Jednak w kwestii zrozumienia tego, co się wydarzyło, sądzę, że jest możliwe, iż jednym z 

celów duszy Twego narzeczonego było doświadczenie siebie w Idealnym i Cudownym Związku, 
po wielu próbach w swoim życiu tak, jak było wiele prób tez i w poprzednim życiu. Myślę, że 
Twój narzeczony był darem dla Ciebie, a Ty byłaś nawet bardziej niezwykłym darem dla niego. 
Byłaś też tym, czego on poszukiwał.  
 Myślę, że on wszedł w swoje życie jako część kontraktu czy Umowy, pozwalając mu 
doświadczyć siebie, co najmniej, tak samo mocno tego Kim Naprawdę Jest. Wierzę, że on 
poczuł bardziej siebie z Tobą niż z kimkolwiek innym, kiedykolwiek był. Nie tylko w tym życiu, 
lecz być może wielu, wielu wcieleniach.   
 To 

może być gorzką pigułką do przełknięcia na ludzkim poziomie Jackie, więc 

zamierzam cię zapytać, czy potrafisz wskoczyć na bardzo wysoki poziom duchowy, żeby 
zrozumieć, co zamierzam powiedzieć zaraz, bo możliwe, że Twój narzeczony umarł w szczęściu.  
 Masz 

rację Jackie, że on nigdy nie był poważnie chory przez żaden dzień w swoim życiu. 

On miał się dobrze i robił badania regularnie, itd. i nie było żadnego ziemskiego powodu dla 
niego, żeby umarł tak nagle.   
 Mógł być jednak powód duchowy. 
 On 

może po prostu skończył swój ziemski plan z Twoją pomocą i z pomocą Twojej 

przyjaznej duszy ze szczególną intencją dostarczenia mu tej ostatniej pomocy tak, żeby mógł 
powrócić do Domu, a potem pójść dalej w swej ewolucji.   
 To 

pokazało temu człowiekowi Jackie, jak cudowny potrafił 

 być ten związek i jak cudowny ON mógł być wewnątrz związku.  
 

Tak jak powiedziałem Jackie, wierzę, że Twój związek kontekst, wewnątrz którego 

mógłby doświadczyć siebie jak nigdy wcześniej.  
 Pójdę dalej i powiem, że założę się, że on Ci to powiedział. Siedzę tu wierząc, że 
właściwie on powiedział Ci to w tak wielu słowach, że nie doświadczył nigdy siebie wcześniej w 
taki sposób, w jaki doświadczył siebie z Tobą.  
 

I tak Jackie Twój narzeczony opuścił swoje ciało nagle wspaniale świętując to, co znalazł 

i ostatecznie doświadczył czyli siebie w pełni tym, Kim jest.   
 

Wielki smutek, który w sobie nosisz, jest w całości częścią potężnego, nieopisanego, 

cudownego daru, do którego zostałaś zaproszona przez życie tej bardzo szczególnej innej osobie 
(która jest tak naprawdę inną częścią ciebie) taj dużo, żebyś także Ty mogła wiedzieć Kim 

 

 

naprawdę jesteś. 
 

Bo Twój narzeczony dał ci skarb również (RzB mówią, że wszystkie prawdziwe korzyści 

są wzajemne), który jest wiedzą, że jesteś zdolna dawać, otrzymywać i doświadczać cudownej 
miłości w ludzkiej formie czyli czegoś, w co poważnie zaczęłaś wątpić, zanim on się pojawił. 
Jego intencję więc było dać oddać tobie siebie z powrotem. I to on zrobił.  
 

I tak Boski Cel waszego został osiągnięty i ukończony w Boskiej Formie i w Boskim 

Czasie. Początek waszego związku w tej formie w Boskim Czasie (jak jestem pewien, że to 
wiesz, ponieważ wierzę, że oboje rozmawialiście o tym często), a koniec tego związku w tej 
formie był tak samo w Boskim Czasie, chociaż wiem, że to bardzo trudno zrozumieć i 
doświadczyć teraz.   
 Myślę, że może przygotowywałaś się, aby służyć nawet w większym planie w 
następnych latach, używając tego doświadczenia, aby nieść pomoc i uzdrawiać innych, którzy 
odnajdują się w wielu innych sytuacjach życiowych, a każda z nich będzie dla nich wyzwaniem 
na poziomie duchowym. Sądzę, że możesz przygotowywać się, by pójść naprzód w radości 
oddawania ludziom siebie z powrotem.   
 

Niektórzy z tych ludzi, których spotkasz mogą być ludźmi, którzy stracili wiarę w miłość, 

którzy sądzą, że właściwy i idealny związek jest po prosty niemożliwy bądź 
 

nieznany im, a którzy myślą, że lepiej byłoby po prostu zapomnieć o tym jako o wielkim 

figlu wszechświata. 
 

Będziesz zdolna powiedzieć im coś innego i wesprzeć ich, żeby zawsze pozostali otwarci 

na tę możliwość.  
 

Niektórzy z tych ludzi mogą znaleźć się nagłej żałobie i nie mogą zrozumieć, ani 

zobaczyć ideału w tym danym momencie, jednak tylko doświadczenie straty i bólu, które, jak 
oni wierzą, po prostu, nie potrafią odejść. Będziesz zdolna im powiedzieć inaczej i wesprzeć ich, 
żeby pozostać otwartym zawsze na następny dar życia i na następny niezwykły moment wiedzy i 
wyrażenia siebie w swym najwyższym wyobrażeniu, jak i Boga, miłości i tego Kim Naprawdę 
Jesteś.  
 Wszystko 

oczywiście jest z mojej strony przypuszczeniem. Mogę tylko to tworzyć. 

Przyznaję się do tego Jackie. Jednak zawsze widzę szerszy cel i szerszy plan w zdarzeniach 
życiowych, włączając w to najbardziej tragiczne momenty życia, gdy życie jest najsmutniejsze. 
Myślę, że pod koniec naszego życia w naszej obecnej formie fizycznej wszystko stanie się 
radośnie jasne dla nas, a my będziemy się radować w idealnej symetrii z tym.   
 Wierzę także, iż Twój związek z twoim narzeczonym nigdy się nie skończy, a on jest 
zdolny być z Tobą kiedykolwiek tylko sobie życzysz, żeby wezwać jego miłość i jego duchową 
energię, aby pomóc Tobie kontynuować swoją podróż, tak jak on kontynuuje swoją. 
 

Sądzę, że wasza podróż będzie trwałą razem, nawet jak będziecie eony czasu ze sobą. To 

nie jest pierwszy raz, gdy dwoje było ze sobą w formie fizycznej, a to też jest czymś, co myślę, 
że oboje uznaliście i zrozumieliście Nic moja droga Jackie nie będzie na zawsze. Tak naprawdę 
Twój związek nigdy się nie kończy.  
 

To trwa nawet teraz, nawet w tej minucie , bo jak myślisz, kto daje Ci te słowa teraz ? 

Wyobrażasz sobie, że to ja ? A może ktoś inny przemawia przeze mnie, dając ci to przesłanie.  
 Czy 

wierzysz, 

że to możliwe, Jackie ?   

 

Bo ja, jak widzisz, tak.   

 

Nie poszukuj unikania smutku Jackie, podczas tego czasu straty Smutek jest jednym ze 

sposobów serca czci innemu. Podobnie jak szczęście. Czcisz duszę swego ukochanego Jackie 
poprzez uczucie smutku w pełni teraz. Będziesz czcić dusze swojego ukochanego Jackie też 

 

 

poprzez uczucie w pełni szczęścia, kiedy czas i miejsce na to nadejdzie, a zapewne tak będzie.  
 

W czasie, gdy czekamy na ten dzień, moim życzeniem dla ciebie jest, aby znaleźć spokój 

dla Twojej duszy Jackie. Niech ten pokój, który przenika przez cała zrozumienie będzie z Tobą, 
zamieszka z Tobą na zawsze.   
 Wysyłam swoją miłość do Ciebie na skrzydłach modlitwy. 
 Neale” 

 

 

SIÓDME I ÓSME WSPOMNIENIE 

 

Obiektywna obserwacja jest niemożliwa. Nic co jest Obserwowane nie jest bez wpływy 

obserwatora.  
 
Rozdział Trzynasty. 
   
 Bóg: 

Widzę, że głęboko zrozumiałeś to, co zapamiętałeś.  

 Teraz 

wyraźnie to rozumiesz.   

 Neale: 

Dziękuję ci. Sądzę, że tak. Sądzę, że ostatecznie pojąłem w pełni zrozumiałem 

prawdę.  
 

Bądź ostrożny. Masz na myśli swoją prawdę, tak ? OGÓLNA prawda nie istnieje jako 

obiektywna rzeczywistość.  
 

Punkt widzenia tworzy postrzeganie, a postrzeganie tworzy doświadczenie. 

Doświadczenie, które postrzeganie tworzy dla ciebie jest tym, co nazywasz prawdą, Twoja 
prawdą jest to, co właściwie doświadczasz. Wszystko inne jest tym, co ktoś inny doświadczył i 
powiedział ci o tym.   
 

To nie ma nic wspólnego z tobą.  

 

To nie istnieje nic takiego jak obiektywna rzeczywistość.  

 

Nie. Obiektywna rzeczywistość jest oksymoronem.   

 Czy 

chcesz 

powiedzieć, że nic nie jest takie, na jakie wygląda ?   

 Mówię wręcz przeciwnie. Wszystko jest takie, na jakie wygląda. Te wyglądy są oparte na 
postrzeganiu, a postrzegania są oparte na punktach widzenia, natomiast punkty widzenia nie są 
obiektywne. Są subiektywne. One nie są tym czego doświadczasz, one są tym co wybierasz.   
 Powiedziałeś to przed chwilą. To było dla mnie trudne wtedy i to jest trudne dla mnie 
teraz.  
 Wybieram 

perspektywę, którą posiadam ?   

 W 

zupełności tak.   

 

To jest proces, dzięki któremu tworzysz.   

 

Trudno mi w to uwierzyć.  

 

To nie wie uwierzysz w to.   

 

Czego wynikiem będzie to,...   

 ...że nie doświadczysz tego.   
 To 

jeśli nie wierzę, że wybieram posiadanie jakiegokolwiek punktu widzenia, jaki sobie 

życzę, to nie potrafię mieć żadnej perspektywy jaką sobie życzę ? 
 

Właśnie tak.   

 Ponieważ to jest mój punkt widzenia ?   
 Ponieważ to jest twój punkt widzenia.   
 

I to zmieni twoje postrzeganie, które zmieni twoje doświadczenie, twoje doświadczenie 

wzmocni twoją perspektywę widzenia.   
 Ale 

mógłbym się kłócić z tym, bo nie wybrałem swego postrzegania. To jest po prostu, 

 

 

co obserwuję obiektywnie.   
 

To jest to, co obserwujesz swoim punktem widzenia.   

 

Nic nie obserwujesz obiektywnie.   

 

Obiektywna obserwacja jest niemożliwa.  

 Następny oksymoron. Obiektywna obserwacja jest oksymoronem.   
 Tak. 

 

 

Nic, co jest obserwowane, nie jest bez wpływu obserwatora.   

 Jestem 

pewien, 

że to brzmi jak cytat z dziennika człowieka New Age dla wielu ludzi.   

 

A to interesujące, bo to jest czyta nauka.   

 Nauka 

? 

 

 

Fizyka elementarna. Przeczytaj jakąś książkę na temat mechaniki kwantowej.   

 

To chcesz powiedzieć, że ja wpływam na to, co widzę w każdy sposób, jak na to patrzę ?   

 

O ile patrzysz na to w ogóle. To dokładnie chcę powiedzieć, o to dokładnie chodzi.   

 Tośmy zeszli teraz na manowce. Weszliśmy w bagno teorii percepcji i fizyki kwantowej!   
 

A to wszystko prowadzi cię z powrotem do swojej prawdy. Nie możesz odkryć swojej 

prawdy, nie możesz zapamiętać swojej prawdy i nie możesz spocząć na swojej prawdzie, aż 
przypomnisz sobie jak do niej doszedleś.  
 

Mówimy tutaj jak się do niej dochodzi.   

 

Ten dialog zabiera cię tam gdzie zawsze chciałeś pójść czyli do Domu. Jeśli potrafisz się 

tam dostać zanim umrzesz, to nie będziesz nigdy znowu się martwił o śmierć. Nigdy nie 
będziesz się jej obawiał.  
 

Czy to nie jest to, czego życzysz sobie osiągnąć dzięki tej rozmowie ? Dla siebie i dla 

każdego innego ?   
 Tak. 

 

 

To nasza dyskusja na temat teorii percepcji i fizyki kwantowej nie była wcale 

zboczeniem z tematu, teraz być może rozumiesz dlaczego podchodzimy do życia i życia po 
śmierci z tej strony. 
 

Ach! Potwierdzasz więc, że ISTNIEJE życie po śmierci.  

 Nie. 

 

 Nie 

? 

 

 

Nie. Nie ma życia po śmierci.  

 Nie 

ma 

życia po śmierci ?   

 

Nie, bo w rzeczywistości nie istnieje w ogóle nic takiego jak śmierć. A to jest SIÓDME 

WSPOMNIENIE 
 

Śmierć nie istnieje.   

 Jednak 

wiem, 

że myślisz, że istnieje, a więc dla ciebie absolutnie istnieje.   

 I 

właśnie o tym tutaj mówimy.   

 

Mówimy o postrzeganiu i o perspektywach, jakie z niego powstają.  

 Hmmm. 

Zakręciliśmy więc pełne koło.  

 Ta 

cała rozmowa jest oparta na kołach. Jak tego jeszcze nie zauważyłeś, to zauważysz. 

 

To nie jest liniowy dialog. Poruszamy się tutaj po krzywej, zwracając się z powrotem do 

wielu ważnych punktów wiele razy. Nie tylko dwa razy, leczy trzy czy cztery raz. To bezie 
widoczne w dalszym ciągu tej rozmowy. To nie jest przypadek. To będzie całkiem celowa 
nadmierność.  
 

To, o czym dyskutujemy, nie jest niczym więcej niż kosmologia kosmosu. Tajemnice 

całego życia.  

 

 

 

Wyprawa duszy po śmierci. Natura czasu i przestrzeni. No i co najmniej są dwa pojęcia, 

które uderzą w kosmologię. Niekiedy o tym słyszałeś parę razy, lecz nie byłeś zdolny do 
zabsorbowania tego. Jedźmy więc dalej. Mamy dużo do omówienia. Gotowy ?   
 Gotowy. 

 

 Pozwól 

mi 

więc przypomnieć, żeby było jasne, że Twoja perspektywa czyli to jak na cos 

patrzysz, tworzy rzeczywistość zarówno w tym życiu, jak i po nim.   
 Jeżeli więc myślę, że jest życie po śmierci, to go nie będzie ?   
 O, 

będzie na pewno. Nie potrafisz zmienić Ostatecznej Rzeczywistości, lecz potrafisz 

zmienić jej doświadczanie. Właśnie dlatego powiedziałem...  
 Jest 

niemożliwe, żeby żyć lub umrzeć bez Boga, ale jest możliwe tak myśleć.  

 Jeżeli myślisz, że żyjesz lub umierasz bez Boga, to doświadczysz tego.   
 Możesz mieć takie doświadczenie tak długo jak sobie życzysz. Możesz dokończyć to 
doświadczenie, kiedykolwiek sobie tego życzysz.  
 

To wszystko prowadzi nas do... 

 

ÓSMEGO WSPOMNIENIA 

 

Nie potrafisz zmienić Ostatecznej Rzeczywistości, ale Potrafisz zmienić swoje 

doświadczanie jej.   
 Próbuje 

zrozumieć jak to dokładnie działa, co to znaczy. Patrzę w swoje osobiste 

doświadczenie, aby zobaczyć czy mogę wnieść trochę świadomości do tego, opartej na swoim 
doświadczeniu życiowym.  
 

Dobrze. To bardzo dobry proces. Cudowny sposób na rozpoczęcie. Po prostu nigdy nie 

pozwól sobie na utknięcie tam.   
 

Co to znaczy ?   

 

To znaczy, zawsze trzymaj swój otwarty na sprawy, których osobiście nie doświadczyłeś.  

 

OK., zawsze mam otwarty umysł.  

 

W tym przypadku, powróćmy do czegoś, co możesz wyciągnąć ze swojej pamięci. 

Porozmawiajmy o wzięciu czegoś z twego doświadczenie życiowego. Czy kiedykolwiek więc 
spacerowałeś, kiedy nagle zaczął badać deszcz ?   
 Oczywiście i to nie raz.   
 

To dobrze. A czy doświadczyłeś tej chwili czyli rzeczywistości burzy jako problemu i 

udręki, czy jako cudu i radości ?   
 

Właściwie mogę sobie przypomnieć obie takie sytuacje. To znaczy pamiętam raz, kiedy 

doświadczyłem tego absolutnie jako udręka. Byłem wściekły, że zaczęło padać. Biegłem pod 
dach tak szybko jak potrafiłem, ale był nie zdatny do użytku i zmokłem. 
 

Innym razem pamiętam, że spacerowałem młodą panią swojego przyjaciela w letni dzień 

i niebiosa się otworzyły. Byliśmy w parku, gdzie było dużo miejsca i młoda dama zerwała z 
siebie ubranie i zaczęła tańczyć w deszczu! Ona tańczyła i podskakiwała z radości, a ja stałem 
osłupiały, a moja zmoknięta włosy podzieliły się wzdłuż czoła.  
 Ona 

się śmiała ze mnie i prowokowała, żeby do nie dołączyć. Tak więc zrobiłem. No i 

trochę tańczyliśmy w tym parku przez prawie pięć minut, zanim policja przyjechała. Policjant 
był bardzo miły, bo to była kobieta, więc właściwie poprosiła nas o założenie ubrań z powrotem, 
ponieważ nie chciała nas zaaresztować za incydent obnażania się czy naruszenie porządku 
publicznego. Wszyscy troje się śmialiśmy i wykonaliśmy jej prośbę, jednak to był moment w 
moim życiu, którego nigdy nie zapomnę. To była czyta i nieskrępowana radość. To był radosny 
figiel.  
 A 

oczywiście ja wiedziałem o tej chwili i dlatego użyłem tego jako przykład. Teraz 

 

 

pozwól zadać mi pytanie. Co było innego w tym deszczu ?   
 Przepraszam 

? 

 

 

W jaki sposób deszcz w pierwszym przypadku był innego od drugiego ? Czy był bardziej 

mokry ?   
 Czy 

padało mocniej ? Czy krople były zimniejsze lub większe ?   

 Nie. 

Wszystko 

było takie same właściwie. Nie było bardziej burzliwie za pierwszym 

razem niż za drugim. Oba były takimi miłymi letnimi deszczami.   
 

To jaka BYŁA różnica w dwóch doświadczeniach ?   

 

Sposób w jaki patrzyłem na nie. Moja perspektywa. W pierwszym przypadku miałem na 

sobie garnitur i podążałem na spotkanie w interesach, więc z mojego punktu widzenia deszcz był 
 utrapieniem. 

Więcej niż utrapieniem, To było zrujnowanie mojego planu. To była 

przeszkoda. W 
 

drugim przypadku, byłem ubrany zupełnie normalnie i nie było szczególnego czasu, w 

którym potrzebowałem być gdziekolwiek. Wyglądało jakby deszcz byłby radością.  
 

Tak. A kto stworzył te dwie perspektywy ? 

 Ja 

oczywiście.  

 Ty 

mogłeś zdecydować, że spotkanie w interesach nie było tak ważne lub że pokazanie 

lekkiego nieporządku byłoby zrozumiane i całkowicie nieważne. Mogłeś to zobaczyć w ten 
sposób, tak ?   
 Tak. 

 

 To 

pomyśl teraz o deszczy jako o ostatecznej rzeczywistości. Nie mogłeś zmienić faktu, 

że padało, lecz mogłeś zmienić swoje doświadczenie deszczu poprzez zmianę sposobu patrzenia 
na to. Nie mogłeś zmienić Ostatecznej Rzeczywistości, ale mogłeś zmienić doświadczenie 
Ostatecznej Rzeczywistości w sposób jaki sobie życzyłeś.  
 

To jest największa tajemnica życia.  

 

Ale to nie jest zawsze takie łatwe!  

 

To zawsze JEST takie łatwe.  

 Jednak 

jeżeli zmieniłbym sposób na jaki patrzę na pewne rzeczy, to wszystko poszłoby 

inaczej.  
 

A, to teraz dochodzimy do tego...   

 Na 

przykład Siódme Przypomnienie, że Śmierć nie istnieje. O losie, jeżeli cała ludzkość 

pojęłaby to właściwie jako prawdę, to jakby to wszystko wyglądało ? Jak moglibyśmy być źli, 
smutni czy żałować straty ukochanych ? Co Włosi robiliby ?   
 

To bardzo zabawne. 

 Myślisz, że Włosi tak pomyślą ?   
 Oczywiście, że pomyślą. Będą się śmiali najgłośniej.  
 

OK., ale poważnie, czy to nie może być prawdą ? Jedno to powiedzieć, że jest życie po 

życiu, a co innego, że śmierć w ogóle nie istnieje. Powiedziałeś coś niezwykle ważnego.  
 

Robisz z tego coś, jakby to było coś nowego.   

 W 

każdym dokładnie miejscu, w którym byłem cytowany, nie ważna jaka to religia, nie 

ważna jaka kultura i jaki jest kontekst czasowy, zawsze byłem słusznie opisywany jako ten, 
który deklaruje, że śmierć nie istnieje w żaden sposób jaki pomyślałbyś czyli jako koniec życia. 
Nie istnieje nic takiego jak koniec życia.  
 

Śmierć więc jako ludzkie doświadczenie nie istnieje.   

 

To jest koniec waszego fizycznego istnienia, owszem. To doświadczenie się kończy w 

czasie waszej śmierci, ale życie nie.   

 

 

 Jeśli masz wiarę w Boga, to musisz mieć wiarę w wieczne życie, ponieważ bogowie 
wszystkich religii deklarują je.   
 Co 

jeśli ja nie wierzę w Boga ?   

 To 

może to zmienić to, co doświadczasz, lecz nie zmieni tego, co jest. To, co 

doświadczasz jest tym, w co wierzysz, a na tym, w co wierzysz polega twój punkt widzenia.   
 

Nie ma sposobu ustawiania, że tak jest. Nie ma nic takiego co następuje u wszystkich ?   

 

Są ustawione rzeczy, które występują, ale ty możesz nie wiedzieć, że one następują.  

 To 

zaczyna 

być bardzo pogmatwane.   

 

Przepraszam. Jednak prawdą jest, że chwilę śmierci doświadczysz tak, jak w to wierzysz, 

a twoja wiara jest oparta na tym, jak postrzegasz, więc twoje postrzeganie będzie oparte na 
twojej perspektywie.   
 

A czy nie ma żadnej szansy zmiany moje go postrzegania ?   

 Oczywiście jest. Tak jak w życiu przed śmiercią, twoje postrzeganie może się zmienić w 
życiu po śmierci.  
 Co 

mogłoby być lub co byłoby powodem tego ?   

 

Zmiana twojej perspektywy 

 

Poprzez zobaczenie spraw w inny sposób ?   

 

Poprzez zobaczenie spraw w inny sposób.   

 

Ale co mogłoby to spowodować ?   

 

Mnóstwo rzeczy, włączając w to swoje decyzje w chwili po swojej śmierci, że w jaki 

obecnie widzisz sprawy nie działa. To znaczy, że to nie jest przynoszenie ci przynoszenie 
doświadczenia, które wybierasz, żeby mieć. Taka decyzja natychmiastowo zmieniłaby twoje 
doświadczanie.  
 

Dobra, dobra... załóżmy, że... czy jest jakiś sposób, w jaki możemy mówić do ciebie 

właśnie opisując, co następuje w momencie śmierci i co się tam dzieje ?   
 Fajnie 

byłoby pogadać o alternatywach, lecz, jak powiedziałem, to będzie inaczej dla 

każdej osoby.   
 

To daj mi jakieś alternatywy.   

 Zadajesz 

poważne pytanie. Chcesz wejść w to teraz ?   

 Tak. 

Czekałem już wystarczająco długo. Chcę co się dzieje ludziom po tym jak umierają 

Powiedzmy to sobie jasno. Piekło nie istnieje.   
 

Po prostu nie istnieje takie miejsce.   

 
Rozdział Czternasty. 
 
 Neale: 

Wiem, 

że to jest Pytanie zadawane od Wieków. Co się dzieje zaraz po swojej 

śmierci? Lecz muszę je zadać bezpośrednio i mam nadzieję, że udzielisz mi bez pośredniej 
odpowiedzi.  
 Bóg: 

Udzielę. Oczywiście, że udzielę, ale to nie będzie krótka odpowiedź. To nie będzie: 

„No to idziesz do nieba, albo do piekła w zależności jakie życie prowadziłeś.”  
 Nie 

mogę ci dać jednozdaniowej odpowiedzi na takie pytanie.   

 Nie, 

będziesz musiał to zostawić Kościołowi.  

 Bez 

komentarza. 

 

 Twoja 

odpowiedź, więc ? 

 Zacznijmy 

więc od tego, że będzie, co będzie takie same dla wszystkich, że to, co jest 

waszą śmiercią, będzie doświadczane w tym, co nazwalibyście etapami lub fazami, a pierwszy 

 

 

etap jest taki sam.   
 

W etapie pierwszym, w chwili śmierci. Natychmiast doświadczycie, że życie przeszło. 

To będzie takie same dla każdego. Będzie krótko okres dezorientacji do czasu jak uświadomisz 
sobie, że nie masz ciała, lecz zamiast tego jesteś od niego oddzielony.   
 

Wkrótce potem dojdziesz do zrozumienia, że pomimo tego, że umarłeś, twoje życie się 

nie skończyło. W tym momencie uświadomisz sobie i doświadczysz w pełni, być może pierwszy 
raz, że nie jesteś w ciele i że ciało jest czymś, co możesz mieć, ale nie tym co jest. Nagle 
przejdziesz w drugi etap swojej śmierci. I tutaj indywidualne ścieżki się rozchodzą.  
 

W jaki sposób ?   

 Jeżeli system wierzeń, które pojąłeś przed śmiercią włącza pewności tego, że życie toczy 
się dalej, gdy pojmiesz, że umarłeś, to nagle będziesz wiedział, co się dzieje i zrozumiesz to. 
Drugim etapem będzie to, co doświadczasz, że się dzieje po śmierci. I to będzie nagle.   
 Jeśli wierzysz w reinkarnację przykładowo, to możesz doświadczać chwile z poprzednich 
wcieleń, których nie posiadałeś w swojej poprzedniej pamięci.  
 Jak 

wierzysz, 

że będziesz otoczony ramionami bezwarunkowej miłości Boga, to będzie 

to twoim doświadczeniem.  
 Jeżeli wierzysz w Dzień Sądu lub Czas Rachunku, po którym będzie raj lub potępienie na 
wieki, to..   
 

... tak, co się wtedy stanie ?   

 Dokładnie to, czego oczekujesz. Jak już przejdziesz przez etap pierwszy i uświadomisz 
sobie, że nie żyjesz już ze swoim ciałem, to przejdziesz do etapu drugiego i doświadczysz siebie 
osądzanego, dokładnie jakbyś sobie to wyobrażał, a osąd okazałby się dokładnie taki, jaki 
uważałeś, że będzie. 
 Jeśli umarłeś myśląc, że zasługujesz na niebo, to natychmiast doświadczysz tego, a jeżeli 
sądzisz, że zasługujesz na piekło, to natychmiast doświadczysz tego.   
 Niebo 

będzie dokładnie takie, jak sobie to wyobrażałeś, podobnie jak piekło. Jak nie 

masz pojęcia na temat szczegółów, któregoś z nich to stworzysz je na poczekaniu. Potem te 
miejsca będą tworzone dla ciebie stale.   
 

Pozostaniesz w tych doświadczeniach tak długo jak sobie tego życzysz, To mogę znaleźć 

się w piekle!   
 Powiedzmy 

sobie 

jasno: 

Piekło nie istnieje. Nie ma, po prostu, takiego miejsca. Dlatego 

nie ma po prostu takiego miejsca, żebyś tam trafił.  
 Oczywiście możesz STWORZYĆ osobiste piekło dla siebie, o ile tak sobie wybierzesz 
lub jeżeli wierzysz, ż eto jest to na co zasługujesz. Wtedy tak. Możesz więc wysłać się do piekła 
i to piekło zamieni się w takie, jakie dokładnie sobie wyobrażasz lub czujesz potrzebę czucia, że 
takie ma być, ale nie zostaniesz tam ani chwilę dłużej niż to sobie wybierzesz.   
 

A kto w ogóle wybrałby, żeby tam pozostać ?   

 Zdziwiłbyś się. Mnóstwo ludzi żyje w systemie wierzeń, który mówi, że są grzesznikami 
i muszą być ukarani wykroczenia i pozostają w swojej iluzji piekła myśląc, że to jest to, na co 
zasługują, co do nich przyszło i co muszą robić.  
 

To nie będzie jednak miało żadnego znaczenia, ponieważ oni nie będą cierpieć w ogóle. 

Oni po prostu obserwują siebie z oderwanej odległości, aby zobaczyć co się dzieje i to jest jak 
oglądanie filmu instruktażowego.  
 

To jak nie ma cierpienia, to co się dzieje ? 

 

Cierpienie, ale nie ma żadnego.  

 Przepraszam 

? 

 

 

 

 

To, co się dzieje bedzie wyglądać na cierpienie, lecz część niego jest obserwowaniem i 

nie czuciem niczego. Nawet smutku. One będą po prostu obserwować.  
 

Używając innej analogii, to byłoby tak, jak obserwowanie swojego dziecka grającego 

jakąś scenę w kuchni. Dziecko wygląda na to, że cierpi, trzymając rękę na głowie lub łapiąc się 
jej brzucha, mając nadzieję, że Mama pozwoli pozostać w domu i nie iść do szkoły. Mama 
dokładnie rozumie, że nic się nie dzieje naprawdę. Nie ma żadnego cierpienia.   
 

To nie jest dokładna analogia, ale wystarczająco bliska, żeby przybliżyć uczucia.   

 

Ci obserwatorzy więc będą się obserwować w stworzonym przez siebie piekle, ale oni 

będą wiedzieć, że to nie jest rzeczywiste. A kiedy się nauczą, czego potrzebują się nauczyć (to 
znaczy przypomną sobie, to co zapomnieli ), to uwolnią siebie i przejdą do trzeciego etapu 
śmierci.  
 

A co z tymi, którzy stworzyli niebo dla siebie? Czy oni kiedykolwiek przejdą do etapu 

trzeciego ?   
 

Ostatecznie tak. Oni będą przypomną sobie, że stworzyli doświadczenie swego nieba, 

aby pamiętać, a wtedy sobie uświadomią tę samą rzecz, którą uświadomili sobie na końcu życia 
ziemskiego.  
 Jaką ?   
 

Że nie ma nic więcej do zrobienia.   

 Wtedy 

pójdą dalej. 

 Pójdą dalej w trzeci etap śmierci, ale nie chcę go jeszcze opisywać. Przyjrzyjmy się 
innym możliwościom etapu drugiego.   
 

A, OK., co na przykład ?   

 Mógłbyś być jednym z tych, którzy umarli w miejscu niepewności czy życie w ogóle się 
toczy po śmierci.  
 

Och tak. Rozumiem. Dobra, to co się dzieje z nimi ?   

 Oni 

będą zdezorientowani i niepewni w stosunku do tego, co się dzieje, a to spowoduje, 

że będziesz musiał sobie poradzić z tym, co się dzieje w całkowicie inny sposób. Uświadomisz 
sobie, że nie jesteś w swoim ciele, że jesteś martwy (to się dzieje każdemu w etapie pierwszym), 
lecz nie jesteś pewien co, o ile cokolwiek, będzie dale i możesz spędzić mnóstwo czasu, próbując 
sobie uświadomić jak działać.  
 Czy 

będę miał pomoc ?   

 Każdą jaką potrafisz zaakceptować.  
 

W chwilach zaraz po swojej śmierci, wszyscy znajdziecie się w obecności najbardziej 

ukochanych aniołów, przewodników, miłych duszków, włączając w to ducha lub esencję 
każdego, kto był ważny w twoim życiu.  
 

Moja mama ? Mój tata ? Mój brat tam będzie ?   

 Ci, 

których 

kochaliście najbardziej będą was najbliżej. Oni was otoczą.  

 To 

cudowne. 

 Obecność ukochanych i aniołów będzie potężnym wsparciem dla ciebie, pomagając się 
zorientować i zrozumieć dokładnie, co się z tobą dzieje.   
 

Słyszałem, że wtedy łączymy się na nowo z ukochanymi po śmierci i to nam pomoże 

przejść, a jak jestem baaardzo zadowolony, że to prawda.   
 Możesz być świadomym obecności swoich ukochanych nawet przed śmiercią.  
 Przed 

moją śmiercią ?   

 

Tak. Wielu ludzi, gdy są w ciałach fizycznych, mówi do innych w pokoju, że widzą 

ukochanych lub że ukochani przyszli do nich.   

 

 

 

Inni w pokoju często starają się przekonać umierających ludzi, że widzą rzeczy, a 

WIDZĄ je bardzo realnie, a są to rzeczy, których inni nie potrafi zobaczyć z powodu swojej 
ograniczonej perspektywy. Twoja perspektywa rozszerza się niezmiernie po śmierci, a często 
właśnie w chwilach zaraz przed śmiercią.  
 

To niesamowite! Teraz śmierć prawie brzmi ekscytująco.  

 

Ona JEST ekscytująca. W rzeczywistości twoja śmierć może jednym z najbardziej 

ekscytujących momentów twojego życia. To wszystko zależy w co wierzysz. Tak jak w życiu w 
śmierci to, w co wierzysz, tego doświadczysz.  
 Przykładowo, jeżeli nie doświadczasz obecności tych duchów w czasie swojej śmierci, to 
będzie tak dlatego, że tego nie oczekujesz i dlatego, że możliwość ich obecności tkwi poza 
twoim systemem wierzeń. Jednak jeśli masz w sobie nadzieję obecności, że ci kochają tam będą, 
to natychmiast ich spostrzeżesz.  
 Rozumiem. 

Bardzo 

ważnym jest więc mieć bardzo określone poglądy na temat swoich 

wierzeń dotyczących śmierci. 
 Ważne jest w życiu, żeby mieć bardzo określone wierzenia dotyczące wszystkiego. Nie 
chodzi tylko o śmierć, na które wpływają wasze wierzenia, lecz całe wasze życie.  
 

Śmierć jest intrygująca. Jest podniecająca, intrygująca i absolutnie cudowna.   

 
Rozdział Piętnasty.  
 
 Neale: 

Słyszałem bardzo od dawana, że moje wierzenia wpływają na moje życie. 

Sądziłem, że jest pewien rodzaj innych zasad, które dotyczą czasu po śmierci. Jestem więc nieco 
zaskoczony, że nawet po śmierci tworzę moja własną rzeczywistość.  
 

Bóg: To ja jestem zadowolony z tej rozmowy.   

 Ale 

chwileczkę. Co w sprawie mojego ojca ? Mój ojciec wierzył, że nic się nie dzieje po 

śmierci.  
 Absolutnie 

nic. 

 

 Jeżeli umrzesz z pewnością, że nie istnieje ŻADNE życie po śmierci, to jak uświadomisz 
sobie, że umarłeś, to nagle przejdziesz do etapu drugiego, który będzie doświadczeniem, że nie 
ma życia.  
 Jak 

można doświadczyć brak życia ?   

 Nie 

doświadczysz wtedy niczego. Nie bezie żadnego doświadczenia. Sprawy będą się 

toczyły, lecz ty nie będziesz w stanie ich dostrzec.   
 To 

będzie dokładnie jak teraz, gdy zasypiasz, a wszystko dzieje się wokół ciebie. 

 Nie 

ma 

więc nadziei ? Mój ojciec umarł absolutnie pewien, że nic tam nie było, żadnego 

wierzenia, ani żadnego innego doświadczenia... po śmierci... więc... nie ma żadnej nadziei dla 
niego.  
 

Powtarzam, jak umierasz z takim przekonaniem, to jest to jak zapadnięcie w sen. Po to, 

żeby coś doświadczyć, musisz po prostu się obudzić.  
 

Jak on może się obudzić ?   

 Dobra 

wiadomość jest taka, że każdy się budzi. Tak jak w ziemskim życiu nie zasypiasz 

na zawsze, tak więc i tutaj w niepomnym śnie na zawsze w Życiu po Życiu. To nie ten plan.   
 Dusza 

się obudzi w wyniki opieki ukochanych i aniołów. Wtedy ona się zaciekawi, gdzie 

jest, dlaczego nic się nie dzieje i co się stało. Ona zacznie sobie to układać w tym momencie ta 
dusza przejdzie w stan świadomości etapu drugiego śmierci.  
 Jakie 

to 

będzie ? Co Tata doświadczył ?   

 

 

 

To, co wybrał, żeby doświadczyć.  

 Cokolwiek 

sobie 

życzył, by stworzyć ? Cokolwiek ?   

 Absolutnie. 

Jeżeli jest to dezorientacja, to doświadczenie może być pewną dezorientacją. 

Krótkie zamieszanie szybko stworzonych scenariuszy, co może lub nie mieć sensu.   
 

Nie martw się. To nic złego. Tu chodzi o reorientacje. To jest jak szybkie przełączanie 

kanałów pilotem. To nic bolesnego się nie dzieje, Musisz tylko zdecydować, który kanał chcesz 
mieć.  
 Jak 

się zaczniesz czuć trochę pognębiony i zaczniesz sobie życzyć trochę pomocy, to 

nagle staniesz się świadomy ukochanych, aniołów i dusz, które się unosiły wokół ciebie służyły 
tobie czekając, że zauważysz, iż tam są.  
 

     

 W 

każdym przypadku osiądziesz na jednym obrazie z tysięcy obrazów w umyśle i 

zaczniesz stamtąd tworzyć.  
 Lecz 

ważnym jest, żeby zrozumieć, że żadne z tych scenariuszy, które wyłożyłem nie ma 

nic wspólnego z Ostateczną Rzeczywistością. Ona jest oświadczana w etapie trzecim. 
Scenariusze, które właśnie opisałem, są pierwszymi dwoma etapami, najwcześniejszymi etapami 
waszego pośmiertnego doświadczenia.  
 

Dobra. To pierwszy śmierci jaki występuje jest tym, że sobie uświadamiam, że nie ma 

mnie w ciele już. W drugim etapie śmierci, przeniosę się w to, co sobie wyobraziłem labo 
zdecydowałem, że się wydarzy, gdy umrę. A w trzecim etapie ? Czy opiszesz mi go teraz ? Co 
się mi wtedy stanie ?   
 Połączysz się z Sednem i zaczniesz doświadczać Ostatecznej Rzeczywistości w Rdzeniu 
Twojej Istoty.   
 

To znaczy Boże ?   

 Możesz nazwać Ostateczna Rzeczywistość jak sobie tylko życzysz. Niektórzy ludzie 
nazywają to Sednem. Inni nazywają to Allachem. Inni nazywają to Wszystkim. Nie ważne jest 
jak to nazywasz, bo to jest to samo.   
 

To czy jest to, co dokładnie myślałem, że zdarzyłoby się.  

 

A co jest tym dokładnie co myślałeś, że się wydarzyłoby ?   

 Zawsze 

myślałem, że to co się wydarzy natychmiast po śmierci zanurzenie się w Bogu. 

Czy to nie będzie doświadczane w drugim etapie śmierci ?   
 Twoje 

POJĘCIE będzie doświadczane w drugim etapie, tak. Dlatego, że w drugim etapie 

śmierci, ciągle operujesz ze swojego umysłu. 
 To 

byłoby tak przyjemne i tak radosne, jakie moglibyście tylko uczynić w swojej 

wyobraźni. Ale w ostatnim etapie śmierci, doświadczyłbyś to jak dokładnie to jest, a nie jak byś 
sobie wyobrażał.  
 

Ale masz rację. Łapiesz to. Jeżeli zawsze wierzyłeś, że to co się wydarzy zaraz po 

śmierci, jest tym, że jesteś w Domu Boga, to tak będzie.  
 

To jest największa nadzieja świata i jest prawdziwa.   

 

Moja matka nie miała nadziei, bo ona to wiedziała. Moja matka wiedziała, że spotka 

wszystkie anioły i że powracała do Domu.   
 

I tego dokładnie doświadczyła. Potem przeszła na następny etap śmierci, a jej wyobraźnia 

przemieniła się w nawet większą rzeczywistość.  
 Ona 

doświadczyła obecności Boga. Byłeś tam, żeby ją powitać ?   

 

Powiadam ci, jestem tam, żeby powitać każdego.  

 Jest 

niemożliwym, aby umrzeć bez Boga. Zawsze tam będę.  

 

 

 Wezmę cię w swoje objęcia, pocieszę cię, powitam cię i zapewnię najlepszą drogę i 
idealną gotowość do wejścia w Królestwo Niebieskie. Wtedy zwrócę cię z powrotem do 
ukochanych i do aniołów, którzy poprowadzą cię w reszcie swojej drogi do rzeczywistości 
duchowej... lub tego, co nazwałbyś prawdziwym niebem, jako przeciwieństwa wyobrażanego. 
Tam wykonasz pracę jaką przyszedłeś tam wykonać.  
 Muszę pracować w niebie ?   
 

Nie martw się. To będzie jak zabawa. Będziesz się bawił w Ogrodach Boga. To 

naprawdę będzie niebo. Użyłem słowa praca w sensie wykonania tego, co masz zrobić. 
 

A co ja mam wykonać w niebie ?   

 

Gdy wejdziemy w nasze badania rzeczywistości duchowej, to przyjrzymy się temu. 

Jednak trzeba wiedzieć, że nie opuszczę cię zanim nie wykonam, a ty na nie odpowiesz, 
Świętego Pytania.   
 

Świętego Pytania ?   

 

Tak, ale chciałbym powiedzieć o tym później. To może być najważniejsza część naszej 

rozmowy, a chcę wcześniej podłożyć pod to pewne fundamenty.   
 

OK., ale dwie, jak powiedziałeś, całkiem ważne sprawy odsunąłeś na później. Wcześniej 

powiedziałeś, że odpowiedź na pytanie naprawdę mnie zaszokuje. Powiedziałeś, że musisz 
zrobić pod to fundament. Teraz mi mówisz, że zamierzasz ujawnić mi, czym jest Święte Pytanie, 
ale po położeniu pewnych fundamentów. Naprawdę więc mnie zaintrygowałeś.  
 

Śmierć jest intrygująca. Ona jest podniecająca, intrygująca i totalnie cudowna.   

 To 

jeśli Bóg tam był, żeby powitać Mamę, to jak Bóg wyglądał ? To znaczy, że jak 

spotkam ciebie, to będę zdolny cię rozpoznać ?   
 

A jak chcesz, żebym wyglądał ?   

 

Jak ty chcesz.   

 

Jak we wszystkich sprawach, to dostajesz, to, co wybierasz. Tak, tak, i jeszcze raz tak.   

 Jeżeli wybierzesz, żebym wyglądał jak Mojżesz, to będę wyglądał jak Mojżesz. Jeśli 
oczekujesz, żebym wyglądał jak Jezus, to będę wyglądał jak Jezus. Jak sobie życzysz, abym 
wyglądał jak Mahomet, to będę wyglądał jak Mahomet. Przybiorę przybiorę taka formę jak 
zechcesz.  
 

A co jak ja nie mam pojęcia jak wygląda Bóg ? 

 

To wtedy będzie uczucie. To będzie najcudowniejsze uczucie, jakie kiedykolwiek 

posiadałeś.  
 

Będzie można poczuć, jak jesteś pogrążony w ciepłymi przemywającym świetle, skoro 

jesteś otoczony przez miłość.  
 Możesz też przykładowo poczuć, że jesteś otaczany kokonem lub iż jesteś zawieszony w 
nieważkim rozżarzonym pojemniku absolutu bezwarunkowej akceptacji. Doświadczysz tego 
poczucia wtedy, gdy powinienem się ci pojawić w pewnej fizycznej formie. Ostatecznie ta forma 
stopi się w uczucie, a ty nigdy nie będziesz mieć potrzeby zobaczyć mnie w jakimś szczególnym 
kształcie czy formie.   
 Pamiętaj teraz jednak, co powiedziałem. Nie jest możliwe umrzeć bez Boga, ale jest 
możliwe myśleć, że tak się stało. Możesz myśleć cokolwiek zechcesz w drugim etapie śmierci. 
Energia mojej Czystej Istoty może więc cię otoczyć, a możesz wybrać, żeby ją odprawi czy 
zbagatelizować to doświadczeni, nazwać to halucynacją czy w ogóle to zlekceważyć.  
 

Nigdy bym tak nie postąpił. Dlaczego miałby, tak zrobić ?   

 Robiłeś to wiele razy w swoim życiu. Dlaczego myślisz, że nie mógłbyś tego zrobić po 
swojej śmierci ?   

 

 

 

Bo teraz wiedziałbym lepiej. Gdy będę martwy, to mam nadzieje wiedzieć lepiej. Poza 

tym jak umarłbym, to uczyniłbyś dla mnie jasne, że jesteś Bogiem, że jestem kochany i że to jest 
doświadczenie, iż mam ciebie – witającego mnie w Domu.   
 Posłuchaj.  
 

Śmierć jest chwila tworzenia. Istnieje energia dostosowania w chwili tego, co nazywasz 

śmiercią, która dostraja energię, w którą wchodzisz w tym momencie, wytwarzając efekt 
podwojenia w niefizycznym świecie, w który właśnie wszedłeś tak, że możesz kontynuować 
doświadczenie, które stworzyłeś nawet takie jak przejście do innej rzeczywistości (Ten sam 
proces zachodzi w momencie narodzin, tylko że odwrotnie. Kiedy się rodzisz, to energia, którą 
wziąłeś ze sobą z rzeczywistości duchowej jest przemieniana w materię dzięki procesowi 
dostrajania energii, wytwarzając efekt podwajania w fizycznym świecie, w który właśnie 
wszedłeś.) Pamiętaj, co powiedziałem wcześniej, że śmierć jest drzwiami, a energia, z którą 
wchodzisz w te drzwi określa, po której stronie jesteś. Teraz możesz stworzyć ponownie coś 
nowego w momencie, w którym wybierzesz (tak jak możesz w swoim życiu), lecz na początku 
znajdziesz tam, to co oczekujesz znaleźć.  
 

Jak nie wierzysz w Boga i wejdziesz w śmierć nie wierząc w Bóg, to Bóg tam będzie, a 

ty nie doświadczysz Boga dokładnie tak samo jak w swoim życiu.  
 Musisz 

wiedzieć, że Bóg jest obecny, by doświadczyć, że Bóg jest obecny, Jeżeli 

spojrzysz na kwiat i wiesz, że Bóg tam jest, to zobaczysz tam Bóg. W przeciwnym przypadku 
nie zobaczysz tam nic więcej poza kwiatem. Możesz nawet zobaczyć chwast Jak spojrzysz w 
swoje oczy w lustrze i dowiesz się, że Bóg tam jest, to zobaczysz tam Boga. W przeciwnym 
wypadku nie zobaczysz tam nic więcej niż osobę próbującą uświadomić sobie kto tam jest. 
Możesz nawet widzieć osobę, która nie ma odpowiedzi na to pytanie.   
 To 

znaczy, 

że Bóg nie chroni mnie od mojej niewiedzy ?   

 Bóg 

ratuje 

cię od swojej niewiedzy każdego dnia. Czy to wiesz ?   

 Przypuszczam. 

 

 Wiesz 

? 

 Czasami. 

 

 

To samo się dzieje natychmiast po śmierci. Czasami ludzie to wiedzą, a czasami nie. Tak 

jak wierzysz, będzie ci zrobione.   
 

O losie, ale przesłanie. Oczekiwałem dużo więcej od tego. Oczekiwałem, że powiesz mi, 

że obecność Boga w Życiu po Życiu będzie działała jako unieważnienie, wymazując całe 
niszczące wierzenie i wypełniając chwilą Absolutnej Chwały.  
 Bóg 

wypełni tę chwilę Absolutną Chwałą, bo niema nic bardziej chwalebnego niż Akt 

Czystego Tworzenia, a Bóg pozwoli ci stworzyć w momencie własnej śmierci, cokolwiek sobie 
życzysz.  
 To 

właśnie się dzieje w etapie drugim śmierci. W etapie trzecim dojdziesz do szerszej 

Prawdy o sobie, a wtedy będziesz jak ją tworzyć, albowiem jesteś częścią Boga, o której tutaj 
mówisz. Jednak nawet jeżeli ciągle wyobrażasz sobie, że nie jesteś, to możesz ciągle tworzyć 
cokolwiek, życzysz sobie, żeby doświadczać.  
 Teraz 

więc zrozum to: Twoje najwcześniejsze doświadczenie pośmiertne jest czymś, co 

tworzysz tu i teraz swoja myślą i nadzieją.  
 

Nadzieja odgrywa tu swoją rolę 

 Pamiętaj co ci powiedziałem wcześniej. Jeśli masz wielką nadzieję, że ktoś przyjdzie 
pomóc ci, to będziesz otoczony przez ukochanych i aniołów. Jeżeli masz wielką nadzieję, że 
spotkasz tam Mahometa, to Mahomet cię poprowadzi. O ile masz wielką nadzieję, że Jezus tam 

 

 

będzie, to Jezus tam będzie. Albo Kriszna, albo Budda lub po prostu Sedno Czystej Miłości.  
 

Nadziej odgrywa wspaniałą rolę w śmierci i w życiu (One są tym samym oczywiście) 

Nigdy nie poddawaj nadziei. Nigdy. Nadzieja jest zdaniem twojego najwyższego pragnienia. To 
jest zapowiedź twojego najwyższego marzenia. Nadzieja jest myślą uczynioną Boską.  
 

Ach co za wspaniałe zdanie ? Nadzieja jest myślą uczynioną Boską. Co za idealnie 

cudowne zdanie! 
 

Skoro Ci się tak podoba to zdanie, to jest to Stusłowna Formuła na wszystko w twoim 

Życiu, którą ci obiecałem.  
 

Ach tak, to jest jedna z Twoich spóźnionych obietnic!   

 

Nadzieja jest drzwiami do wiary, wiara jest drzwiami do wiedzy, a wiedza jest drzwiami 

do tworzenia, a tworzenie jest drzwiami do doświadczania.  
 Doświadczenie jest drzwiami do wyrażenia siebie, wyrażenie siebie jest drzwiami do 
stawania się, a stawanie się jest działalnością całego życia i jedyną funkcja dla Boga.   
 

To, w co masz nadzieję, w końcu w to uwierzysz. W to, co wierzysz, w końcu będziesz 

wierzyć. To, co wiesz, w końcu stworzysz. To, co stworzysz, w końcu doświadczysz. To, co 
doświadczysz, w końcu wyrazisz. To, co wyrazisz, w końcu się stanie. To jest formułą na całe 
życie.  
 

To jest takie proste.   

 

Uwielbiam, gdy informacje o życiu są dawane do użytku tak zwięźle. Co za dar! Poeci 

tacy jak Robert Frost dali nam ten dar. Tak samo jak autorzy tekstów piosenek, dramaturdzy, 
posłańcy i nauczyciele. Kocham to, co następny poeta Lisel Mueller wstawiła w białym 
wierszem w utworze zatytułowanym „Nadzieja”.   
 Ona 

pisze, 

że nadzieja jest ruchem, który wzrusza od oczu do ogona pasa. Czy to nie 

wspaniałe ?   
 

Czy to właśnie tego nie ujmuje ? Tu jest cytat z jej większego utworu: NADZIEJA...   

 

jest ruchem który wzrusza 

 

od oczu do ogona psa.   

 

jest ustami które wypełniają płuca 

 

dziecka które się właśnie urodziło.  

 

To jest pojedynczy dar   

 

którego nie potrafimy zniszczyć w sobie 

 

argument który obala śmierć,  

 

geniusz który wymyśla przyszłość,  

 

wszystko co wiemy o Bogu.   

 Doświadczasz trójwymiarowego świata, lecz nie żyjesz w nim jednym. Ostateczna 
Rzeczywistość jest o wiele bardziej złożona niż kiedykolwiek sobie wyobrażałeś   
 
Rozdział Szesnasty.   
 
 

Neale: To ponownie powracamy do stanu umysłu osoby w chwili ich śmierci, co jest 

doświadczeniem spotkania swojej duszy po drugiej stronie.   
 

Bóg: Tak, to jest dokładnie, co mówię. Ciągle to powtarzam. 

 

Tak, ale ciągle to sprawdzam, ponieważ coś w tym zdaniu coś tkwi, co nie wygląda, żeby 

tkwiło we mnie i próbuje sobie przypomnieć, co to jest. I chyba teraz wiem.   
 

To powiedz mi proszę.  

 

To nie pozostawia dużo wygody dla tych, którzy podchodzą do śmierci bez nadziei czyli 

 

 

tych, którzy znajdują się w stanie strachu, terroru, obawy, obwiniana się lub wątpliwości czy też 
rodzin osób, którzy są w takim stanie.   
 

Rozumiem. Rozumiem dokąd zmierzasz.   

 

To znaczy nie wielu ludzi umiera tak spokojnie i cudownie oczekująco, jak 

sugerowalibyście, że byłoby konieczne, żeby mieć wspaniałe doświadczenia. Sądziłbym, że 
więcej ludzi umiera w...   
 jakie 

słowo byłoby dobre ? co najmniej w obawie, o ile nie w strachu, lęku, dezorientacji, 

szoku, nagłości tego, tak jak w wypadkach, itp.   
 

Rozumiem twój niepokój. Wygoda jednak przychodzi z wiedzą, że wszystkie dusze 

odnajdują spokój, radość i miłość. Wszystkie dusz przesuwają się do etapu trzeciego śmierci 
czyli czasu połączenia się z Sednem.   
 W 

między czasie nie istnieje nic takiego jak ból, emocjonalny, fizyczny lub duchowy w 

życiu po życiu. Wspomniałem już wcześniej, że nawet ci, którzy wyobrażają sobie, że idą piekła 
i tam się wysyłają tam nie cierpią. Oni po prostu obserwują siebie mając doświadczenie bez 
emocjonalnego powiązania z tym.   
 

Racja. To jest poziom obojętności. Po prostu oddajesz się doświadczeniu po to, żeby je 

przejrzeć, wyciągając jakąkolwiek mądrość, jaka jest z tego do wyciągnięcia. W życiu po śmierci 
nie istnieje nic takiego jak cierpienie.   
 

To co tam jest ? Czy jest cokolwiek ? Czy istnieje radość ? Czy istniej szczęście ? 

 To 

właśnie jest wszystko, co tam jest. Tam nie ma nic negatywnego.   

 

Nic negatywnego ?   

 

Nic z tych rzeczy.   

 Ale 

myślałem, że powiedziałeś, iż osoby doświadczają dokładnie, co doświadczać.  

 Owszem. 

 

 

A co jak dana osoba oczekuje cierpienia ? A co z osobami, które wybierają, aby cierpieć, 

a które czują, że to jest jedyny sposób w jaki mogą zarobić na bilet do nieba lub zapłacić za 
swoje grzechy ? Sądziłem, że powiedziałeś, że dusza może doświadczyć czegokolwiek chce 
doświadczyć po śmierci.  
 

To, co powiedziałem jest prawdą. I doświadczyłbyś tam cierpienia... z tym wyjątkiem, że 

nie doświadczyłbyś.  
 

Bo, jak powiedziałeś wcześniej, tylko się obserwuje i nie indentyfikuje się siebie z tym, 

co się doświadcza ?   
 

Tak, jak również dlatego, że nawet jakby się mogło identyfikować z częścią siebie, która 

to doświadcza to, nie można.  
 Wiesz, 

że mi to nic nie tłumaczy... 

 

Pozwól mi cos przypomnieć, co zostało powiedziane wcześniej, a co wyjaśniłoby to 

pełniej.  
 

Tak, to byłoby dobre. Słusznie. Pełniejsze wyjaśnienie byłoby dobre.   

 

W tym momencie cokolwiek się dzieje, co dusza doświadcza jako niepożądane, a każda 

myśl, która jest niepożądana powoduje doświadczenie duszy, jest stale zmieniana. Nie ma więc 
cierpienia.  
 

Nawet wobec osoby, która potężnie sobie wyobraża, że jest karana.   

 To 

stworzyłoby doświadczenie ich wyobrażeń, lecz oni nie będą doświadczać tego jak 

sobie wyobrażali z prostego powodu: oni nie będę doświadczać, czego nie wybiorą.  
 Nawet 

jeżeli to jest tym, co oni naprawdę myślą, ze chcą.  

 Poziom 

świadomości w Życiu po Życiu wyklucza możliwość, aby ktoś rozmyślnie 

 

 

wybrał to, co jest nierzeczywiste. Dusza wiedziałby i zrozumiałaby natychmiast, że pomysł, 
pojęcie i doświadczenia cierpienia jest nieprawdziwe.   
 

W pierwszym etapie śmierci dusza dochodzi do zrozumienia, że ciało, w którym spędziła 

fizyczne życie jest nierzeczywiste. Tu chodzi o to, kim dusza naprawdę nie jest. W drugim etapie 
śmierci dusza do chodzi do zrozumienia, że umysł ze wszystkimi myślami jest nierzeczywisty. 
Tu chodzi o to, kim dusza naprawdę nie jest.   
 WSZYSTKIE 

myśli ograniczonego umysłu wyłaniające się z ograniczonej perspektywy 

ludzkiego doświadczania maja wielki wpływ na drugi etap śmierci, ponieważ perspektywa duszy 
w Życiu po Życiu jest dużo szersza i tak inna od tego co było w ciele.   
 

To pochodzi z miejsca wyższego punktu widzenia takiego, że dusza zaczyna tworzyć i 

doświadczać siebie. Gdy dusza widzi i uświadamia sobie, że to nie jest ciało jej perspektywa 
przesuwa się znacznie, jak możesz to sobie wyobrazić. To jest tym, co pcha duszę do trzeciego 
etapu śmierci, kiedy nie tylko złe myśli, lecz nawet te niebiańskie są odrzucane i doświadczana 
jest Ostateczna Rzeczywistość, 
 Nawet 

więc w przypadku osoby, która szczerze wierzy, iż musi cierpieć, że zasługuje na 

cierpienie, że cierpienie jest jedynym sposobem, aby się odkupić w oczach swojego Boga i myśli 
ona, że idea odkupienia i cierpienia jest do osiągnięcia, nie ma to żadnego znaczenia wewnątrz 
poszerzającej się perspektywy duszy.   
 Taka 

dusza 

może obserwować siebie próbując cierpieć w przez siebie stworzonym 

piekle, ale dusza dojdzie do tego, że takie doświadczenie nie ma znaczenia w tworzeniu.   
 Nie 

sądziłem, że cokolwiek byłoby niemożliwe dla duszy, która siebie jako Stwórcę 

swojej Własnej Rzeczywistości.  
 

To nie chodzi o niemożliwość, tu chodzi posiadanie znaczenia. Dusza nie miałaby 

żadnego powodu, żeby tworzyć pewne doświadczenia poza faktem pamiętania, że jest w to 
zaangażowana. Gdy dusza zapamiętała, że cierpienie nie jest rzeczywistością, a jedynie 
doświadczeniem tworzonym w ludzkim umyśle, to znaczy, że osiągnęła to co jest poszukiwane 
do osiągnięcia przy tworzeniu swego własnego piekła, a od tego czasu doświadczenie będzie 
miało znaczenie.   
 

Tak jest dlatego w pewnym sensie, bo dusza wie za dużo, aby dostać coś poza własnymi 

doświadczeniami. To byłoby jak mag robiący swoje sztuczki znowu i znowu dla publiczności 
składającej się tylko z siebie.   
 Powinienem 

myśleć, że byłoby za trudne dla maga utrzymać swoje zainteresowanie dla 

własnych sztuczek.   
 To 

byłoby bardziej niż trudne. To byłoby niemożliwe. To jest w tym sensie i w tym 

kontekście, można by powiedzieć, niemożliwe, aby dusza cierpiała.  
 

Nawet w najmniejszym momencie ? Nawet czy zdecyduje czy jest zainteresowana czy 

nie ?   
 Nie. 

Wcale. 

 

Nie istnieje nic takiego jak najmniejszy moment. Twoje pytanie tkwi w rzeczywistości 

tego, co nazywasz czasem, gdzie sprawy dzieją się sekwencyjnie. Jednak wszystko, co opisałem, 
dzieje się duszy po śmierci w tym samym czasie nagle.   
 Chwileczkę. Ty sam powiedziałeś, że to się dzieje etapami. Etap pierwszy, etap drugi, 
itd.  
 

Jest to prawda i zgodne z twoja terminologią. Jednak te etapy są doświadczane 

jednocześnie z każdym nowym doświadczeniem kasującym stare. To jest więc tak, jakby stare 
się nigdy nie wydarzyło. Jesteś czym jesteś Teraz i to jest tak jakbyś nigdy nie był niczym 

 

 

innym.  
 

Przepraszam, ale to nie ma żadnego sensu. To przestało mieć sens.   

 

Wyzwaniem jest mówić ziemska terminologią o sytuacji czy doświadczeniu, które jest 

spoza tego świata. Powiedzmy tylko, że wszystko dziej się sekwencyjnie i jednocześnie.  
 

To ma jeszcze mniej sensu! Sprawy mogą się dziać albo sekwencyjnie Albo 

jednocześnie. Nie może być i tak i tak.   
 Nie 

może ?   

 

To ja ci mówię, że całe życie jest takie i takie.   

 Całe życie jest sekwencyjne i jednoczesne ?   
 Tak. 

 

 

OK., ale to rozwala mi mózg. Nie potrafię utrzymać tego w swojej rzeczywistości.  

 

Czy potrafisz pojąć taką możliwość ? Czy potrafisz wytężyć swój umysł, żeby pojąć taką 

możliwość ? 
 

Nie ma słowa dla tego doświadczenia w waszym języku, więc zrobię je. Powiedzmy, że 

wszystko w życiu jest sekwenczesne. To wszystko jest sekwencyjne i jednoczesne w tym samym 
czasie.  
 

Nie wiem co powiedzieć. Przypuszczam, że wszystko jest możliwe i mam zamiar 

przyznać, że nie wiem wszystkiego na temat Ostatecznej Rzeczywistości, lecz potrafię tylko 
dotąd dojść. Nawet jeśli wszedłbym w to pojęciowo, to nie potrafię sobie tego wyobrazić 
doświadczalnie. Nie potrafię sobie wyobrazić doświadczenia tego.   
 Powiedzmy, 

że jeśli potrafilibyśmy znaleźć inne słowa, pewne prawdziwe słowa w 

stosunku do tego, to mogłoby to być wyjaśnione lub co najmniej nieco bardziej jasne.   
 

Dobrze, bo potrzebuje w tym pomocy natychmiast. Lub powinienem powiedzieć, że 

potrzebuję tego sekwencześnie...  
 Idealnie! 

 

 Teraz 

wyobraź sobie ze mną rzeczywistość, gdzie czas nie istnieje. W żaden inny sposób 

jaki mógłbyś sobie wyobrazić. Istnieje tylko jedna chwila – Złota Chwila Teraz.   
 

Wszystko, co się wydarzyło, dzieje się teraz i kiedykolwiek się wydarzy, dzieje się 

Właśnie Teraz.   
 

To jest prawdziwe w stosunku do wszystkich twoich wcieleń, a nie tylko no części twego 

doświadczenia, którą nazywasz Tym Szczególnym Wcieleniem czy Życiem po Życiu, Różnica 
jest taka, że w Życiu po Życiu poznasz to. Doświadczasz wtedy tego.   
 Dobra 

sekundę. Powiedziałeś, że wszystkie moje wcielenia dzieją się jednocześnie, Masz 

na myśli    
 

wszystkie moje inkarnacje, tak ?   

 

Tak, lecz tez mam na myśli wszystkie twoje przejścia przez tę inkarnację.  

 Chcesz 

powiedzieć, że przechodzę przez to wcielenie więcej niż raz ?   

 

To prawda. I wiele możliwości i doświadczeń ma miejsce jednocześnie.  

 Ale 

jeżeli wszystko dzieje się jednocześnie... to znaczyłoby, że musiałyby istnieć 

alternatywne rzeczywistości. Chcesz mi powiedzieć, że istnieje coś takiego jak wszechświaty 
równoległe działające wraz z naszymi, w którym ja mam inne doświadczenia ?   
 Tak. 

 

 Powiedziałeś na początku, że część tej rozmowy będzie daleka dla ludzi i oczywiście 
dotrzymujesz obietnicy. Mnóstwo ludzi powiedziałoby, ze ten ostatni scenariusz jest jak czyste 
science fiction.   
 

A nie jest. Jak powiedziałem wcześniej to jest nauka To też jest nauka ? Rozmowa o 

 

 

alternatywnych rzeczywistościach to nauka ?   
 A 

myślisz, że żyjesz w świecie tylko trzech wymiarów ? Zapytaj jakiegokolwiek fizyka 

kwantowego o to. 
 My 

nie 

żyjemy w trójwymiarowym świecie, ale ty nie żyjesz w jednym.   

 Doświadczasz trójwymiarowego świata, ale nie żyjesz w jednym.   
 

Co to znaczy ?   

 To 

znaczy, 

że Ostateczna Rzeczywistość jest o wiele bardziej złożona niż kiedykolwiek 

mogłeś sobie wyobrazić. To znaczy, że dzieje się tam o wiele więcej niż można zobaczyć. 
Powiadam ci, że WSZYSTKIE możliwości istnieją cały czas. Wybierasz możliwość 
doświadczać z wielowymiarowego pola nieskończonych możliwości. Tam jest następny ty, 
podejmujący różne wybory tu i teraz.   
 Inny 

ja 

? 

 

 Tak. 

 

 Chcecie 

powiedzieć, że ja istnieje wielowymiarowo ?   

 Tak. 

 

 

Nie ma nic tajemniczego we wszechświecie jak na niego właściwie spojrzysz.   

 
Rozdział Siedemnasty 
 

     

 

Neale: To polecieliśmy znowu w zupełnie inny obszar niż myślałem, że mamy badać.  

 Fascynującym to jest, ale czy to jest zgodne z moim tematem, którym jest życie jakie 
doświadczam i śmierć ?   
 

Bóg: Wszystko tutaj ma ze sobą sprzężenie. Nie ma pojedynczych faktów na temat życia 

i tego, co nazywasz śmiercią. Wszystko jest zgodne z tematem.   
 

Dobra. To odpowiedz na to. Jeżeli wszystko się dzieje jednocześnie, to jak możliwe jest 

dla nas, że to my wydarzeń, jak się one dzieją w izolacji sekwencyjnie ?   
 

To jest kwestia wyboru jak na to patrzeć. A to jest niezwykle praktyczny kawałek 

informacji o swoim przejściu przez te życie.  
 Twoje 

doświadczenie jest tworzone przez to, na co patrzysz. Albo bardziej poprawnie 

przez to jakim sposobem poruszasz się w Czasoprzestrzeni.   
 Przepraszam 

bardzo 

? 

 

 Pozwól 

mi 

dać proste objaśnienie, aby zobaczyć czy potrafię przyciągnąć cię do 

bliższego zrozumienia.   
 Mój 

boże, proszę. Staram się jak mogę zrozumieć, ale muszę coś mieć, żeby się zaczepić.  

 OK. 

Powiedzmy, 

że wszedłeś w pokój. To jest ogromny pokój, taki kwiecisty. Być może 

to jest biblioteka w bogato wyposażonym domu.   
 W 

porządku. Potrafię sobie to wyobrazić.  

 

Wchodzisz do pokoju i zauważasz pewne rzeczy od razu. Może to jest para ogromnych 

rzeźb nagich ludzi w kącie. Naturalnie one zwracają twoją uwagę. Zbliżasz się do nich, b to 
sprawdzić. 
 Być może jest tam coś innego równie dramatycznego. Wielki, wypchany niedźwiedź. A 
może to wielki ekran TV ryczący na ścianie. Twoja uwaga idzie tam natychmiast. Twój umysł 
idzie tam natychmiastowo.   
 OK., 

potrafię sobie to wyobrazić.  

 

Teraz zaczynasz spoglądać się wokół i zaczynasz widzieć inne rzeczy, mniejsze rzeczy, 

mniej dramatyczne rzeczy. W końcu podchodzisz do biblioteczki w środku pokoju. Twoje oczy 

 

 

skupiają się na szczególnym tytule na oprawie na środku środkowej półki naprzeciwko ciebie. Po 
to właśnie wszedłeś do tego pokoju. Rzeźby zwróciły twoja uwagę i przeszedłeś do nich, ale to 
jest to, po co przyszedłeś.  
 Opisując tę scenę komuś innemu później, możesz usłyszeć siebie możesz usłyszeć siebie 
jak mówisz: „W końcu tu jest! Właśnie to, czego szukałem!”.  
 Oczywiście, to nie jest w końcu na ten temat. Mogłeś równie łatwo powiedzieć: „Od razu 
tu jest!”.   
 Pożądana książka była wraz z innymi wszystkimi, czekając aż ja zobaczysz. Inna nie 
pokazała się później, Tak naprawdę nie pokazała się w ogóle. Ona nie okazała w pewnym czasie, 
bo ona tam była. Jednak ty jej nie widziałeś, albowiem nie patrzyłeś na nią. Nie podszedłeś do 
niej.  
 

A jednak wszystko w tym pokoju tam było. Wszystko istniało jednocześnie. Widziałeś co 

tam jest, odkryłeś to i dlatego doświadczyłeś to sekwencyjnie W ten sposób ta chwila była 
naprawdę sekwenczesna.   
 Załapałem. Rozumiem jak można spojrzeć w ten sposób.   
 Książka nie ukazała się nagle, jak ją zobaczyłeś. Twoje widzenie spowodowało, że nagle 
CI się ukazała. Ci, którzy się parają elementarną fizyką kwantową powiedzieliby, że tam nic nie 
ma, zanim tego nie zobaczysz. Twoje widzenie tego, to tam umieszcza. Jednak bardziej 
zaawansowana nauka teraz już wie, że nawet to nie jest ostatecznym zdaniem na temat tego, jak 
sprawy się mają.  
 

W Ostatecznej Rzeczywistości rzeczy SĄ, zanim je zobaczysz. To znaczy, że wielorakie 

możliwości istnieją we wszystkich czasach. Każdy wyobrażalny wynik każdej wyobrażalnej    
 

sytuacji istnieje tu i teraz oraz dzieje się on tu i teraz. Fakt, że widzisz jedną z nich nie 

oznacza w dosłownym sensie, że wstawiasz ją tam, to ustawia ją tutaj w twoim.   
 Ale 

którą rzeczywistość z rzeczywistości, które istnieją, ja wstawiam do swojego umysłu 

?  
 

Tą, którą wybierasz widzieć.  

 

A co powoduje, że wybieram, żeby widzieć jedna rzeczywistość zamiast drugiej ?   

 

Oto jest pytanie, nie ? Co powoduje, że wybierasz widzieć jedna rzeczywistość bardziej 

niż inną.  
 

Gdy przechodzisz obok osoby rozłożonej na chodniku, niezadbanej, nieogolonej i 

połykającej wino, to co powoduje, że wybierasz, aby zobaczyć albo kloszarda albo świętego 
chodnikowego ? Kiedy widzisz pismo od pracodawcy, że zostałeś zredukowany, to co powoduje, 
że wybierasz widzieć albo straszną katastrofę albo cudowną szansę ? Gdy widzisz relację 
telewizyjną z trzęsienia ziemi lub tsunami, gdzie są tysiące zabitych, to co powoduje, że 
wybierasz albo nieszczęście albo grę idealności ?   
 Co 

powoduje, 

że wybierasz jedno nad drugim ?   

 Moje 

pojęcie czym to jest ?   

 

Właśnie. Również twoje pojęcie o sobie.   

 

To mi przypomina historię Don Kichota z La Manchy, w której jeden człowiek widzi 

świat innymi oczami. Oczami, które „palą ogniem wewnętrznej wizji”, jak to Joe Darion w 
słowach piosenki to ujął, że Don Kichote przyjął: „najdziwniejszy projekt, który można sobie 
wyobrazić... aby stać się błędnym rycerzem i robić wypady w świat znaczący wszystko, co złe.  
 Znalazł on miskę do golenia odwrócił ją i zobaczył hełm , więc założył ja dumnie na 
głowę. Spotkał dziewkę barmana Aldonę i widział ją jako Dulcyneę piękną panienkę czysta i 
prawdziwą. On poprosił ja o amulet na bitwę, a kiedy ona z drwinami rzuciła w niego szmatę z 

 

 

baru, to on widział ją jak szarfę i przypiął ją do serca. I wyjechał decydując: ”Jestem Don 
Kichote, Pan La Manchy.   
 

Moje przeznaczenie mnie wzywa i jadę.”  

 

To wszystko on robił.  

 

To jakie jest twoje przeznaczenie ? Jak przeżyjesz swoje życie ? Jak będziesz widział 

ludzi, miejsca i zdarzenia w nim ? I jak to wszystko wyjdzie ?   
 Ty 

jesteś Bogiem, Ty mi powiedz.   

 To 

będzie zależało od tego jak na to patrzysz.   

 

Wiesz co jest niewiarygodne ? To szalone, ale myślę, że w to właściwie wierzę.  

 Oczywiście, bo to bardzo naturalne, Twoja dusza rozumie to wszystko włączając w to 
sekwenczesność idealnie. Twoja dusza wie, że wszystkie rzeczywistości istnieją. Facet na 
chodniku jest zarówno kloszardem, jak i chodnikowym świętym. Aldona jest zarówno barmanką, 
jak i piękną panienką. Jesteś zarówno ofiarą, jak i łotrem, a byłeś i tym i tym w swoim życiu. Nic 
z tego nie jest rzeczywiste. Nic z tego. Wszystko to tworzysz. Tworzysz swoje doświadczenie 
poprzez decyzję na jaką część Wszystkiego Co Jest, wybierasz się patrzeć. Możesz bardzo 
dobrze patrzeć dokładnie przez coś, co próbowałeś znaleźć.  
 

Czy ja to pojmę bracie ? Niektórzy ludzie mówią, że poszukują swojego idealnego 

partnera, ale kiedy ta osoba jest im wysyłana przez niebiosa, to jej czy jego nawet nie widzą, 
ponieważ są tak roztargnieni prze coś takiego jak wygląd, albo to, co opisują jako skazy. Don 
Kichote widział barmankę jako piękną damę i taka się ona stała.  
 To 

się patrzy przez coś, co nawet dotyczy obiektów fizycznych. Nie mogę Ci powiedzieć 

ile razy poszukiwałem czegoś co było naprzeciw mojej twarzy, lecz z powodu roztargnienia nie 
patrzyłem na to. Opuszczałem więc pokój obwieszczając wszystkim zainteresowanym: „Tego 
tam nie ma.   
 Mówię wam, tego tam nie ma!”, a potem ku mojej konsternacji ktoś inny wchodził do 
tego pokoju i triumfalnie powrócił z tym, co dokładnie przysięgałem, że nie ma tam tego.   
 To 

właśnie mistrz robi. Duchowy mistrz jest tym, którzy wchodzi do pokoju twojego 

życia i widzi, co przysięgałeś, że tego nie ma.   
 Tak 

często słyszałem jak ludzie mówię, że tak często słyszą mnie mówiącego: „A jak to 

się to znalazło ?”   
 Iluzjoniści rozumieją tę zasadę idealnie. Oni mówią, że ręka jest szybsza niż oko. Oni 
wykonują swoje sztuczki naprzeciw ciebie. Tam nie ma żadnej iluzji, jednak iluzjonista wie, że 
to będzie wyglądać dla ciebie jak iluzja z powodu tego gdzie patrzysz.   
 Tajemnicą zawodu iluzjonisty jest utrzymanie tego wzroku z dala od tego, sztuczka jest 
wykonywana.  
 

Nie ma przypadku w tym, że magowie i mistrzowie duchowi często byli uważani jako to 

samo i byli nazywani mistykami. Słowa mistyczny i magiczny często są razem ustawiane, aby 
opisać szczególna osobę lub doświadczenie.  
 

Mistycy to ludzie którzy widzą, rzeczy, których ty nie widzisz. Oni nie patrzą od miejsca, 

gdzie magia się wykonuje, lecz raczej dokładnie w nie.   
 

Nie ma nic tajemniczego we wszechświecie, gdy popatrzysz dokładnie wprost i jak 

zobaczysz go, jaki jest wielowymiarowy. Nie jest to łatwe dla większości ludzi, biorąc pod 
uwagę ich ograniczoną perspektywę.  
 Umieściłeś się w ciele wewnątrz Przestrzeni i Czasu, widząc, postrzegając i poruszając 
się w ograniczonych kierunkach w takich, jakie ciało jest zdolne. Jednak twoje ciało nie jest tym 
Kim Jesteś, lecz tym, co masz. Czas nie jest tym, co przemija, lecz tym, co ty przechodzisz tak, 

 

 

jak przechodzisz przez pokój. A Przestrzeń nie jest naprawdę przestrzenią jako miejsce, gdzie 
nic nie ma, bo takie miejsce nie istnieje.   
 

Czas ISTNIEJE. Mówi się, że czas biegnie, jednak czas w rzeczywistości nigdzie nie 

biegnie. To ty biegniesz, ty jesteś tym, kto przechodzi przez czas, tym kto tworzy iluzję 
przemijania czasu tak jak ty przechodzisz przez Jedyną Chwilę Która Istnieje.   
 

A Jedyna Chwila, Która Istnieje, jest nieskończona, więc gdy ją przemierzasz masz 

poczucie, że dosłownie właśnie przemierzasz czas, albowiem tak jest.   
 

Czas jest czymś, co zauważasz sekwencyjne, chociaż on istniej równocześnie we 

wszystkich przestrzeniach. Przestrzeń i Czas są sekwenczesne.   
 

Czas jest czymś, co zauważasz sekwencyjne, chociaż on istniej równocześnie we 

wszystkich przestrzeniach. Przestrzeń i Czas są sekwenczesne.   
 Jak 

się poruszasz Korytarzami Czasu, to dochodzi do doświadczenia, że Czasoprzestrzeń 

jest ogromna. Jedyna Chwila, Która Istnieje, jest nazywana KONTINUUM Czasoprzestrzennym 
precyzyjnie, ponieważ ta czasoprzestrzenna rzeczywistość kontynuuje zawsze być.  
 

Ty, jako Czysta Dusza, możesz poruszać się przez tę Pojedynczą Rzeczywistość (czasami 

nazywaną Osobliwością) w nieskończonym cyklu, kiedy kontynuuje doświadczanie siebie. 
JESTEŚ tą Osobliwością. Jesteś tym z czego jesteś zrobione. Czystym Sednem. Energią. Jesteś 
indywidualnością tej energii i tego Sedna. Jesteś Indywidualnością Osobliwości.  
 Osobliwość jest tym, co niektórzy z was nazywają Bogiem. Indywidualność jest tym, co 
niektórzy nazywają Tobą.  
 Możesz podzielić swoje ja i poruszać Osobliwość w wielu różnych kierunkach. 
Nazywasz te ruchy w Kontinuum Czasoprzestrzennym wcieleniami. To są Cykle Ja, które 
ujawniają Ja W STOSUNKU DO Siebie poprzez Cykle Siebie DZIĘKI Sobie.   
 

No to jestem załatwiony. Nie słyszałem, żeby ktokolwiek wyjaśnił mi tak wcześniej.  

 

To jest o czasie.   

 

Ach, to miło. Jesteś bardzo miły.  

 Dziękuję. 
 

To teraz pozwól mi to wszystko przybliżyć do mojego indywidualnego ja i złapać w tym 

jakiś punkt widzenia. My ludzkie istoty jesteśmy indywidualnością doświadczającą życie 
sekwencyjnie i jednocześnie.  
 

O to chodzi. Załapałeś to dokładnie.  

 Ty 

sobie 

żartujesz ? Słyszałeś co ja właśnie powiedziałem ? Powiedziałem...  

 Jesteśmy indywidualnością doświadczającą życie sekwencyjnie i jednocześnie.  
 

Tak, a ja powiedziałem, że załapałeś dokładnie.  

 

Wspaniale. Jestem w krainie cudów.   

 Twoja 

intencją jest poznać siebie w pełni poprzez swoje doświadczanie, a nie częściowo 

poznać siebie.   
 
Rozdział Osiemnasty 
 
 

Neale: To pozwól mi zadać bezpośrednie pytanie. Ono będzie miało do czynienia 

bardziej z życiem po śmierci.  
 Bóg: 

OK. 

 

 Jeżeli jesteśmy wiecznym sednem poruszającym się po Osobliwości nazywanej Czasem i 
Przestrzenią w ciągłym i niekończącym się Cyklu Siebie Dzięki Sobie, to jak kiedykolwiek       
 doświadczymy wiecznego życia z tobą czyli Z BOGIEM, jak to nam obiecano ?   

 

 

 Dobre 

pytanie. 

 

 

A twoja odpowiedź ?   

 Ten 

ciągły Cykl siebie, który opisujesz, JEST wiecznym życiem ze Mną, o czym zostałeś 

poinformowany. Doświadczasz wiecznego życia z Bogiem teraz.   
 

To jaka jest rola śmierci w tym wszystkim ? Czy chcesz powiedzieć, że to jest niebo ? 

Czy to jest ciągły, niekończący się Cykl ? Czy my nigdy nie doświadczymy jedności z Tobą, o 
której zostało napisane ? Co z momentem Czystej Rozkoszy, o którym mistycy śpiewali, gdy 
indywidualna dusza jest ponownie zjednoczona ze Wszystkim ?   
 

Zanim nasza rozmowa się zakończy, to ten moment będzie wam opisany. Twoje 

pragnienie będzie zaspokojone. A co do innego pytania, to ruch indywidualności przez 
Osobliwość nigdy się nie kończy, lecz ciągnie się w cyklach, jak to zostało opisane.   
 

Cyklach, które następują sekwencyjnie z powodu tego, że cykl JEST sekwencyjny z 

definicji, nie ?   
 

A jednak te cykle również występują jednocześnie.  

 

Tak. Wszystko dzieje się na raz, a wygląda, że dzieje się w sekwencji.   

 

Używasz tego, co nazywasz śmiercią jako znaczenie znaku początku i końca tych 

sekwencji i jako dopełnienia swojego Ja pomiędzy nimi. Śmierć jest przesunięciem energii, które 
wytwarza potężne fluktuacje w tempie i częstotliwości wibracji twej istoty, napędzając cię w tę i 
z powrotem pomiędzy tym, co nazwałbyś duchowym i fizycznym życiem Śmierć nie jest jednak 
potrzebna, gdyż poruszasz się po Kontinuum Czasoprzestrzennym i doświadczasz swego Ja na 
różnych poziomach.   
 

Śmierć nie jest potrzebna ? 

 Nie, 

jeżeli zdefiniujesz śmierć jako porzucenie ciała fizycznego. Możesz mieć pełniejsze 

doświadczenie swego duchowego ja, kiedy pozostajesz w swoim ciele fizycznym. Nie jest 
konieczne porzucać fizyczność, żeby tego doświadczyć. Możesz mieć pełniejsze doświadczenie 
swego fizycznego ja, gdy podróżujesz wewnątrz rzeczywistości duchowej.   
 Mogę zabrać swoje ciało ze sobą do duchowej rzeczywistości ?   
 Tak. 

Możesz.  

 

To dlaczego nie robiłbym tego zawsze. Dlaczego w ogóle umieram ?   

 

Pozostawanie w jednym ciele fizycznym przez całą wieczność nie służyłoby celowi 

Samej Wieczności.  
 Nie 

? 

 

 Nie. 

 

 

A dlaczego nie ?   

 Ponieważ Celem wieczności jest dostarczyć ci Kontekstowego Pola Bezczasowości, 
wewnątrz której oferuje ci szanse na Niekończące się Doświadczenie i Nieograniczoną Różność 
w Wyrażaniu się tym, Kim Jesteś.  
 Nie 

zsadziłbyś tylko jednego kwiatu w swoim ogródku. Tak pięknego jak tylko może 

być, tak wspaniałego, jak może być jego aromat, bo tylko dzięki różności wyrażania się 
tworzenia, które nazywasz kwiatami można w pełni zakwitnąć.  
 

Twoja intencja jest w pełni poznać siebie poprzez doświadczenie, a nie częściowo poznać 

siebie.  
 

     

 

Kontynuacja istnienia w jednej formie fizycznej przez całą wieczność nie służyłaby temu 

celu.  
 

Nie martw się jednak. Zmiana form nie wymaga wytworzenia doświadczenia straty, 

 

 

ponieważ możesz powrócić, do jakiejkolwiek formy fizycznej kiedykolwiek sobie tylko życzysz.  
 Mogę powrócić jako ten, kto był wcześniej ?   
 

Tak i często to robisz po to, żeby doświadczyć tego szczególnego wyrażenia Siebie w 

nowy i wspanialszy sposób.   
 

To jest w niektórych tradycjach religijnych opisane, jako drugie nadejście Chrystusa, 

choć wielu z was wyobrażało sobie, że to może i wydarzy się tylko wobec jednej osoby. Faktem 
jest, że każde z was może doświadczyć Siebie jako Chrystusa i w rzeczywistości wszyscy macie 
potencjał zrobienia tego w każdej chwili.   
 Możecie skorzystać ze swego Synostwa w każdej chwili, a robicie to w każdym 
momencie, kiedy uświadamiacie sobie Kim Naprawdę jesteś. Wtedy w pełni zakwitnęliście w 
ogrodzie życia. To jest Rajski Ogród, o którym pisaliście w swoich mitologiach.   
 

W ten sposób przechodzicie przez cykle życia.  

 

Te cykle występują jednocześnie dla wielu Indywidualności, co zakłada Osobliwość, 

która jest Jedną Duszą.  
 Możesz poruszać się po Czasoprzestrzeni w różnych kierunkach i jak powiedziałem, 
możesz się poruszać w tym samym kierunku, tym samym tunelem czasu więcej niż raz.   
 I 

kręciłeś moją głową ostatnim razem jak mówiłeś te słowa. Teraz kręcisz nia znowu.   

 Dobra. 

Sądzę, że słowa niedługo w prowadzą nas w kompletną porażkę. Zobaczymy 

więc, czy obraz mentalny pomoże ci ułożyć w myśli to, o czym mówimy. 
 Zamierzam 

utworzyć przenośnię. To jest metafora, której możesz używać do końca 

swojego życia.  
 Ważnym jest dlatego, aby zrozumieć, że nie jest to dosłowna prawda, lecz przenośnia. 
Rzeczy się tak nie mają, bo to jest metafora. Jednak przenośnie mogą być niezwykle użyteczne, 
gdy to „jak rzeczy się mają” nie można łatwo wyrazić w słowach, które zrozumiesz albo kiedy 
nie ma na to słów.  
 

Metafory tak, jak przypowieści, mogą pomóc pojąć niepojmowalne. Właśnie dlatego 

wielcy nauczyciele ich używali.  
 

Nazwijmy to Cudowna Przenośnią.  

 Dobrze. 

OK. 

 

 Teraz... 

 

 Wyobrażałeś sobie, że jest tak dużo potrzebne po to, żeby być szczęśliwym a nawet, aby 
przetrwać.  
 

A wszystko to zrobiłeś.  

 
Rozdział Dziewiętnasty.  
 
 

Bóg: Stwórz obraz w swoim umyśle miłego, okrągłego, soczystego i czerwonego jabłka. 

Nazwij to jabłko Czasem i nazwij to, co w środku Przestrzenią.  
 Neale: 

Ciężko mi myśleć na temat wnętrza jabłka jako o przestrzeni, ponieważ tam jest 

tak dużo materii. 
 Jeśli zobaczyłbyś jak dużo jest Materii w tym, co nazywasz kosmosem, to nie miałbyś z 
tym żadnych problemów. Proporcjonalnie cząsteczki tego wyobrażalnego jabłka są co najmniej 
tak samo oddalone od siebie jak trwała materia kosmosu.   
 OK... 

 

 Teraz 

sobie 

wyobraź sobie nieskończenie małą bakterię. Małą, ale bardzo żywą, która się 

porusza przez tunel w jabłku.  

 

 

 

W tej przenośni ściany tunelu są Korytarzami Czasu. Wzdłuż korytarzy są znaki, które 

czynią każdy milimetr ściany inny od drugiego. Czy potrafisz sobie wyobrazić ten tunel czasu z 
tymi znakami?   
 

Tak, mam obraz tego.   

 

To dobrze. Teraz zauważ, jak poruszasz się przez ten tunel, ze czas nie przemija. 

PRZECHODZISZ przez CZAS.   
 

O losie, ja to właśnie zobaczyłem. Ty to rozumiałeś wcześniej, a ja to zrozumiałem teraz. 

Ten obraz jest wart tysiąc słów, a zwłaszcza interesujące jest to, co odwrócenie tego obrazu 
reprezentuje. To jest absolutny prztyczek myślowy.  
 Pozostań w tym obrazie. Dalej zobacz, że Czas nigdzie nie idzie. Czas istnieje tu i teraz. 
On jest statyczny, stabilny i stacjonarny. On jest zawsze tam gdzie jest. Gdziekolwiek ty jesteś w 
czasie, to zawsze jest Teraz.   
 

To ty jesteś tym, kto jest w podróży. Poruszasz się przez Czas.   

 

OK., mam. Utrzymuję obraz. Poruszam się przez Czas.   

 Teraz 

wyobraź sobie bakterię, którą nazywamy tobą, jest częścią jabłka. 

 Przepraszam? 

 

 Wyobraź, że jesteś malutką częścią czyli atomem, jeżeli masz taką wolę, jabłka. To 
wtedy poruszałbyś przez siebie, tak ?   
 

No tak. Tak sądzę. Tak przypuszczam.   

 Jesteś atomem tego jabłka czyli częścią siebie poruszającą się przez siebie. Mógłbyś więc 
powiedzieć, że to jest jabłko atomu.   
 Sprytne. 

Jesteś nieskończenie sprytny.   

 Próbuję używać obrazu i słowa, które pomogą uformować ci niezatarte pojęcie w twoim 
umyśle.  
 I 

się udało.  

 To 

dobrze. 

 

 Teraz 

podróżujesz z zewnątrz do wewnątrz jabłka z najbardziej oddalonej części do 

najbliższej części Siebie. Czy potrafisz sobie to wyobrazić ?   
 Tak. 

 

 

To jest twoja podróż przez Życie. Znaki w tuneli mówią ci gdzie jesteś. Te znaki są 

właściwie obrazami, każdy wskazuje na chwilę. Każda chwila jest jak płatek śniegu. Nie ma 
dwóch takich samych w całej Wieczności.  
 

Patrzysz na obrazy jak przechodzisz. Skupiasz się na nie i poruszasz się przez tunel w te 

stronę,    
 skupiając na obrazy jeden za drugim. Na końcu dochodzisz do Środka jabłka. To byłą 
cały czas twoim miejscem, do którego zmierzasz. Ta część twojej podróży się kończy.  
 Czuje, 

że to jest wtedy, gdy umieram. Czy to wtedy, kiedy umieram ?   

 

To jest wtedy, gdy umierasz. Chodziłeś przez świat fizyczny i osiągnąłeś Rdzeń tej kuli, 

która zawiera cały czas i przestrzeń. Jesteś w martwym środku.  
 

To znowu sprytne. I pozostaje na zawsze utulony w cieple rdzenia...   

 

Nie. Masz tam parę doświadczeń (parę, które już ci opisałem i więcej, które opisze ci 

później), a potem wyłaniasz się z tego i zmierzasz w kierunku do przeciwnej i najbardziej 
oddalonej części Kontinuum Czasoprzestrzennego czyli drugiej strony kuli.   
 

To ty postanowiłeś zmierzać na drugą stronę.  

 Oczywiście „Druga strona”. Interesująca metafora. OK., to co jest na drugiej stronie ?   
 Inna 

rzeczywistość.  

 

 

 Jak 

inna 

? 

 

 Całkowicie inna. Tak inna, jakby jabłko zamieniło się w pomarańcz. To jest to co 
nazwiemy rzeczywistością duchową i porównując to do świata fizycznego byłoby to...   
 

Nie mów. Wiem. To byłoby jak porównanie jabłek do pomarańczy. Widzisz ? Zaczynam 

łapać twoje Gry Słowa i Obrazu.   
 

Dobrze. To dobrze. Baw się tymi pojęciami. Baw się nimi. Nigdy nie pozwól by stały się 

pracą.  
 Baw 

się nimi. I baw się życiem. 

 Baw 

się z każdym, kiedy jesteś w nim. Ucz się dobrej zabawy. Wysłałem cię do Ogrodu 

Bogów i zaoferowałem cały świat, w którym można się bawić. Dostarczyłem ci cały świat, w 
którym można się bawić. Dostarczyłem ci wystarczającą hojność, aby upewnić, że wystarczy dla 
każdego. Nikt nie powinien chodzić głodny chyba, że wszyscy umierają z głodu. Nie potrzeby, 
żeby ktokolwiek był bez ubrania do utrzymania ciepła, ani nikt nie powinien być bez dachu od 
burzy. Wystarczy dla każdego.  
 

Poza tym nic nie jest potrzebne, żeby bawić się dobrze. Nic więcej nie jest potrzebne, aby 

mieć wspaniałe doświadczanie Kim Jesteś. Wyobrażasz sobie, że tak dużo potrzebujesz po to, 
żeby być szczęśliwym, a nawet, by tylko przetrwać. Wszystko to stworzyłeś.  
 Gdy 

się zbliżysz do śmierci, uświadomisz sobie jak niewiele z tych rzeczy cokolwiek 

znaczy.  
 

Cokolwiek z tego. W momencie przybycia z życia fizycznego dowiecie się, że nie 

walczyliście o nic. Wasza walka się skończy.  
 Możesz przybyć z tą świadomością w każdej chwili i zakończyć walkę w każdej chwili. 
Ta szansa i doświadczenie nie jest zarezerwowane tylko na chwilę twojej śmierci. Jeżeli 
przyjrzysz się temu, to zobaczysz, że każdy dzień jest wypełniony małymi śmierciami. Możesz 
użyć jednej z nich jako platformy, żeby sobie to uświadomić.  
 DZIEWIĄTE WSPOMNIENIE 
 

Śmierć jest procesem, dzięki któremu ustanawiasz na nowo swoją tożsamość.  

 

 

Rozdział Dwudziesty.   
 
 

Neale: Dobra, to mówiliśmy o porównaniu jabłek i pomarańczy i teraz odjechałem w tę 

przenośnię ze świata fizycznego do rzeczywistości duchowej, podróżując przez Rdzeń Mojej 
Istoty, aby się tam dostać. Kiedy wchodzę do tej rzeczywistości, gdy wchodzę na drugą stronę, 
to co się wtedy dzieje ?   
 

Bóg: To jak doświadczasz to, do czego doszedłeś, by wiedzieć, zależy od tego jak 

opuściłeś Środek.  
 Jeśli porzuciłeś swoje sprawy i zostawiłeś je w rdzeniu, to poczujesz się wyśrodkowany, 
ponieważ       
 nie 

wziąłeś spraw rdzeniowych ze sobą.  

 Jeżeli nie zastawisz ich, jeśli po prostu nie chcesz pozwolić im dojeść, to weźmiesz 
wszystkie rdzeniowe sprawy, których w pełni nie pozostawiłeś na drugą stronę, gdzie stawisz im 
czoło na nowo i będziesz miał szanse znowu sobie z nimi poradzić.  
 Jeżeli zakończyłeś swoje życie świadomie z intencja ucieczki od tych spraw 
rdzeniowych, to nie uciekniesz od nich, lecz wybierzesz odwrócenie kierunku i powrót do świata 
fizycznego, obierając ten sam Tunel Czasowy i przechodząc przez te same doświadczenia znowu 
i znowu od samego początku.  

 

 

 

Kiedy mówisz sprawy rdzeniowe, to co masz na myśli ?   

 

Sprawy rdzeniowe mogłyby włączać strach przed porzuceniem albo bycia nie wartym lub 

nie wystarczająco dobrym czy też myśl o niewystarczalności bądź pojęcie oddzielenia czy 
jakakolwiek z tych fałszywych myśli, które możesz mieć na temat siebie.   
 

Ostatecznie wszystkie rdzeniowe sprawy mają do czynienia tylko z jedną rdzeniową 

sprawą czyli twoja tożsamością. Rdzeniowe sprawy mogą przybrać wiele różnych form, jednak 
one dochodzą do tylko Jednego Pytania Jakie Istnieje: Kim Jestem ?   
 Podróżujesz przez Kontinuum Czasoprzestrzenne, żeby poznać siebie i doświadczyć tego 
w pełni, a potem odtworzyć Siebie w następnej, najwspanialszej wersji najlepszej wizji jaka 
kiedykolwiek miałeś na temat tego, Kim Naprawdę Jesteś.  
 W 

zależności od natury doświadczenia jakie dajesz sobie w świecie fizycznym, 

przybywasz do Rdzenia Swej Istoty i narażasz się na drugą stronę w takim czy innym stanie.   
 Moje 

doświadczenie w rdzeniu nie gwarantuje , że poznam siebie w pełni, pozostawiając 

wszystkie sprawy jakie się ma ?   
 Twoje 

doświadczenie w Rdzeniu BĘDZIE jednym w poznawaniu siebie w pełni. Tak 

naprawdę nigdy nie poznasz siebie w pełni. Jednak możesz wybrać lub nie, żeby porzucić pewny 
sprawy. To wszystko będzie zależeć od tego, gdzie życzysz sobie, żeby tam pójść. Co sobie 
życzysz, by wiedzieć. Co sobie życzysz, aby doświadczyć.  
 Nie 

rozumiem. 

 

 Muszę to opisać bardziej szczegółowo, gdy mówimy o samym Rdzeniu Doświadczania 
czyli o Absolutnym Zanurzeniu Ja w Sobie. Dlatego należy wiedzieć: Wynurzysz się z 
Całkowitego Zanurzenia i to będzie najwspanialszy Moment Wolnego Wyboru, jaki sobie 
możesz wyobrazić.  
 Wynurzę się ? Nie zostanę tam ? Nie pozostanę w Absolutnym Zanurzeniu w Jedności ?   
 Nie. 

 

 Pozostanę po drugiej stronie na całą wieczność ? Właśnie tam pozostanę ?   
 

Nie. Gdy się dostaniesz na druga stronę, kiedy odkryjesz, że jabłko zmieniło się w 

pomarańcz (albo, innymi słowy, że przesunąłeś w całkowicie nową rzeczywistość), uświadomisz 
sobie że wszedłeś tam z jakiegoś powodu, który jest pracą po drugiej stronie, która jest cudowna 
pracą, ekscytującą prac i radosną pracą, ale gdy się zakończy, to nastąpi czas podróży powrotnej.   
 

To jest Prawdziwe Ja, Pełne Ja, które wprowadziłeś i przypomniałeś sobie w Rdzeniu. 

Warunki po drugiej stronie są idealne do pracy nad poznaniem Siebie kompletnie poza 
Rdzeniem, a przy tym tworzysz swoja drogę przez korytarz czasu na zewnętrzna krawędź drugiej 
strony.  
 

Powiedz mi, proszę, co jest pracą, którą moja dusza będzie wykonywać po drugiej stronie 

?  
 

To nie jest praca w znaczeniu czegoś, co jest trudne czy uciążliwe. To w rzeczywistości 

jest wielka radość dojścia do Wiedzy, co doświadczyłeś podczas Całkowitego Zanurzenia Istocie 
tak rzeczywistej. jak to Kim Jesteś. To niebo. Później opiszę ci jak ta praca jest wykonywana.   
 

Natychmiast po przejściu z fizycznego życia, kiedy się przesunąłeś do trzeciego etapu 

śmierci, nadzieja staje się rzeczywistością. Każda iluzja życia fizycznego jest pokazana, że jest 
iluzją. Twoje oczy zostały otwarte, a twoja perspektywa została powiększona i podniesiona, więc 
pozwalając myślom i wierzeniom utrzymywanym w swoim umyśle przejść przez procesy 
spotkane w drugim etapie śmierci, zacząłeś formować nowe wierzenia.   
 

To jest wejście do wierzenia, wierzenie jest drogą do poznania, poznanie jest drogą do 

tworzenia, a tworzenie jest droga do doświadczania.  

 

 

 Doświadczanie jest droga do wyrażania się, wyrażanie jest droga do stawania się, a 
stawanie się działalnością całego Życia i jedyna funkcją Boga.   
 

Nie wiem dlaczego, ale jestem zaskoczony miejscem dla czegoś takiego jak nadzieja i 

wierzenie w Życiu po Życiu.  
 

Nadzieja jest, nie mniej, ni więcej, energią. Wszystkie myśli są energią, a to co jest 

rozumiane jak o Życie po Życiu jest niczym innym, niż pole energii. To jest Kosmiczne pole 
Nieskończonych Możliwości. Ono jest wielkie, jest potężne, jednak całkiem proste i 
fundamentalne w swej chemii, swych energetycznych podstawach, w swej konstrukcji i funkcji. 
W rzeczywistości jego elegancja tkwi w jego zupełnej prostocie swych podstaw.   
 

Życie po Życiu nie jest czasem, ani miejscem, gdzie dusze istnieją jako automaty, nie 

mając żadnych uczuć, ani emocji. Wręcz przeciwnie, to jest miejsce, gdzie emocje i uczucia jadą 
wysoko, tworząc pole kontekstowe, wewnątrz którego dusze pamiętają i dochodzą do Poznania 
Kim Naprawdę Są.  
 

Śmierć jest procesem, dzięki któremu ustanawiasz na nowo tę tożsamość. To, co 

nazwałeś niebem jest miejscem, gdzie to robisz. Niebo nie jest właściwie miejscem, lecz Stanem 
Bycia. Druga Strona nie jest miejscem w kosmosie, bo to jest wyrażenie kosmosu. To sposób 
bycia. Bycie w niebie jest procesem wyrażania siebie, co jest wyrażeniem Boskości w Sobie i 
przez Siebie.   
 

Czy to rozumiesz ?   

 

Po drugiej stronie oddalasz się od Rdzenia Swego istnienia i wchodzisz w rzeczywistość 

duchową takiej, żeby lepiej dojść do poznania siebie czyli tego, co się spotkało w Rdzeniu 
Istnienia jako rzeczywistość, i dzięki perspektywie odległości stworzyć W niej siebie, JAKO 
siebie. 
 

O losie, to co jest takiego, co spotykam Rdzeniu Mojej Istoty, że jest tak wspaniałe ?   

 

Prawdziwe Ja, Pełne Ja. Chwała i Cud tego Kim Jesteś i Czym Jest Życie.  

 W 

skrócie: 

Bóg. 

 

 

No to jak to wygląda ? Jak to wygląda ?   

 Opiszę ci to później, wkrótce, jak to tylko jest możliwe to opisać mając pod uwagą 
ograniczenia tej komunikacji.   
 

Teraz Najbardziej korzystnym byłoby kontynuować metaforę.  

 Dobrze. 

 

 Jak 

się już wykroczyło poza ograniczenia drugiej strony, to się dochodzi do Wiedzy tak 

daleko jak można tylko dojść w rzeczywistość wiedzy. Metaforyczne to wtedy obracasz się i 
powracasz, wchodząc w rzeczywistość duchową ponownie, tym razem wchodząc do Rdzenia 
Istnienia z tym co Wiesz.   
 Doświadczając raz jeszcze Absolutnego Zanurzania czyli bycia w jedności z Bogiem, 
przygotowujesz się do ponownych narodzin.   
 Mam 

opuścić pomarańcz i powrócić do jabłka ? Mam zrównać się duchowo i powrócić 

do fizycznego ?   
 Tak. 

 

 

Dlaczego ? Dlaczego chciałbym tak zrobić ? 

 Po 

to, 

żeby móc doświadczyć to, czego przyszedłeś się dowiedzieć. Czegoś poznanie a 

Doświadczenie to dwie różne sprawy.   
 

Proces który tutaj opisuję jest kulisty.   

 Wchodzisz 

Rdzeń Twego Istnienia, przechodząc przez to, co nazywasz śmiercią po to, 

żeby ustanowić na nowo swoją tożsamość. Przenosisz się w rzeczywistość duchową i przez 

 

 

proces Dowiedzenia się Ponownie, kim i czym jesteś w pełni. Powracasz do Rdzenia Swego 
istnienia przed tym, co nazywasz narodzinami, aby utworzyć na nowo swoją nową tożsamość w 
następnej, najwspanialszej wersji najwyższej wizji jaka kiedykolwiek miałeś na temat tego, Kim 
Jesteś. W ten sposób podnosisz swoje doświadczanie i wyrażanie siebie przenosząc je na 
następny poziom. To jest nazywane ewolucją. Żyjesz swoim życiem w świecie fizycznym, abyś 
mógł Poznać swoje Ja w swoim Doświadczeniu. Ponowne wejście w fizyczne życie czyli 
niezwykle ciężkie, gęste istnienie w porównaniu do tego, co właśnie pojąłeś, oznacza utratę 
pełnej tożsamości, którą ustanowiłeś Tak jest z definicji. Jak byś nie poznał jej w pełni, to nie 
mógłbyś jej doświadczyć w każdej z jej części, a to jest dokładnie to, po co przyszedłeś do 
świata fizycznego, żeby to wykonać. Kiedy ta praca jest wykonana (a ma być w swej intencji 
absolutnie radosnym doświadczeniem tak, jak twoje doświadczenie w Życiu po Życiu), umierasz 
na nowo raz jeszcze wchodząc do Rdzenia Swego istnienia po to, żeby ustanowić na nowo pełnie 
swej tożsamości. Wynurzasz się i przechodzisz do rzeczywistości duchowej, aby wyrazić kim i 
czym jesteś w pełni poprzez Poznanie. Powracasz do Rdzenia Istnienia przed tym, co nazywasz 
narodzinami, żeby odtworzyć swoja tożsamość na nowo w jej najlepszej wersji. Rodzisz się i 
żyjesz życiem w świecie fizycznym, abyś mógł Poznać swoje Ja w swoim Doświadczeniu. 
Kiedy ta praca jest wykonana, umierasz na nowo ponownie wchodząc w Rdzeń Swego Istnienia 
po to, żeby ustanowić w pełni swoją tożsamość. Przechodzisz to rzeczywistości duchowej i 
dzięki procesowi dochodzi do Poznania Na Nowo w pełni kim i czym jesteś. Powracasz do 
Rdzenia Swego Istnienia przed tym, co nazywasz narodzinami, aby odtworzyć swoją tożsamość 
na nowo w najwspanialszej wersji.   
 Ten 

proces 

trwa. 

 

 Wiecznie. 

 

 

Absolutne Zanurzenie w Sednie Rdzenia Swego Istnienia wytwarza skupienie energii (co 

nazwałbyś wibracyjnym dostosowaniem bądź przyspieszaniem ducha) czyniąc możliwym 
kolejne wynurzenia się w albo rzeczywistość duchową albo świat fizyczny .   
 Cykl 

Życia trwa wiecznie, ponieważ pragnieniem Wszystkiego Co Istnieje jest poznać 

siebie w Swoim Doświadczaniu.  
 

To jest w rzeczywistości  

 DZIEWIĄTE WSPOMNIENIE 
 Pragnieniem 

Wszystkiego 

Co Istnieje jest poznać siebie w Swoim Doświadczaniu.  

 

To jest powód całego Życia.  

 Pamiętaj, że ci powiedziałem, iż dusza dochodzi do Całkowitego Poznania wzdłuż 
ścieżki świata duchowego, a całkowitego Doświadczania wzdłuż ścieżki świata fizycznego. Obie 
ścieżki są używane i dlatego są dwa światy. Ustaw je razem, zjednoczone w Rdzeniu i masz 
idealne środowisko, wewnątrz którego możesz tworzyć Całkowite Uczucie, które wytwarza 
Absolutną Świadomość.  
 Pamiętaj, że powiedziałem ci o Chwili Absolutnej Świadomości czyli o Poznaniu i 
Doświadczeniu Całkowicie tego Kim Jesteś, a ona nadchodzi w odstępach, Każde przejście 
przez wcielenie może być rozważane jako jeden z tych odstępów.  
 Powracam, 

więc, do fizyczności po to, żeby móc zyskać świat doświadczania !   

 Dokładnie. Ułożyłeś to w słowa bardzo dobrze.   
 

Zanim powrócisz do fizyczności, to łączysz się ponownie z Sednem Siebie w Rdzeniu 

Istnienia.  
 

Łączysz się, a potem wynurzasz w najdalszej krawędzi, z której przybyłeś.  

 Czy 

mogę w tym momencie zadać pytanie ? Co się dzieje, gdy ukończę wszystkie kroki, 

 

 

nazwijmy je wcieleniami i dojdę na końcu do Absolutnej Świadomości ? Czy ostatecznie 
pozostanę w niebie ?   
 

Czy ja pozostaję w rdzeniu ? Czy doświadczam całkowitego zanurzenia wiecznie ?   

 Nie 

wybrałbyś tego. 

 

A dlaczego nie ?   

 Jeśli w pełni uświadomiłeś sobie siebie, to twoim najwspanialszym pragnieniem byłoby 
doświadczyć tego jako odrębnej fizycznej rzeczywistości.  
 I 

? 

 

 I 

powróciłbyś do świata fizycznego.   

 Dokładnie tam skąd przybyłem.  
 Dokładnie tam skąd przybyłeś.  
 

W tym samym ciele doświadczając to samo życie znowu, czy może w innym ciele 

doświadczając innego życia ?   
 To 

byłoby tak, jak sobie życzysz. Zdecydowałbyś o tym, kiedy powróciłbyś w 

największej chwili wolnego wyboru, jaki mógłbyś sobie wyobrazić.  
 

Niektóre dusze, które osiągnęły mistrzostwo, wybrały, żeby powrócić do doświadczania 

w tym samym ciele, w którym przebyły ostatnie kroki na ścieżce. Inni wybrali powrót w 
zupełnie innym ciele, żyjąc całkowicie innym życiem.  
 Każdym z tych sposobów, Poznałbyś w pełni Kim Naprawdę Jesteś. Żyłbyś w Absolutnej 
Świadomości. Tak absolutna byłaby twoja świadomość, tak całkowite byłaby twoja Wiedza i 
Doświadczanie, że inni poznaliby i doświadczaliby też Kim Naprawdę Jesteś, że nazywaliby cię 
Rabinem, Mistrzem i Nauczycielem.   
 

Mogliby nawet przysięgać, że jestem Jedynym. 

 

Tak. I mogliby pomyśleć, że nie ma takiego jak ty. Wtedy twoim zadaniem byłoby 

przekonać ich, że to nieprawda i że każdy z nich jest taki jak ty, a oni wszyscy wiedzą i 
doświadczają wszystkiego, co wiesz i doświadczasz.  
 

To co wiesz i doświadczasz byłoby twoja największą radością i szukałbyś jak z tym 

podzielić się z każdym. Nie pomyślałbyś wtedy o oddaniu swego życia fizycznego i aby oni 
wszyscy wiedzieli o doświadczali to, co wiesz i doświadczasz.  
 Mogłoby wyglądać że ludzie zabierają ci życie, ale ty dokładnie wiedziałbyś co się 
dzieje.  
 Widziałbyś, że nikt nie umiera wbrew swej woli, ani w czasie ani w miejscu, który nie 
jest z wyboru. A wtedy użyłbyś swojej śmierci jako chwili tworzenia, wytwarzając w wielu 
innych otwarcie na Dużo Szerszą Rzeczywistość.  
 

To czy ja dojdę do Absolutnej Świadomości czy będę kontynuować swoją podróż, to 

prawdą jest, że ostatecznie odnajdę siebie na zewnętrznej stronie jabłka, gdzie rozpocząłem, tak 
?  
 

Tak przejdziesz wtedy pełen cykl.   

 

I zamierzasz mi powiedzieć, że odwrócę się i przejdę pełen cykl znowu ? I tak łaził w tę i 

z powrotem cały czas ?   
 Możesz, jak sobie to obierzesz.   
 

To tak naprawdę mógłbym żyć tym samym wcieleniem, raz po raz ?   

 Mówiliśmy o tym sporo... 
 Możesz to powiedzieć jeszcze raz.   
 DZIESIĄTE WSPOMNIENIE 
 

Nie wszystkie sprawy są takie jak na to wyglądają. Istnieje więcej możliwości w każdej 

 

 

chwili każdego wcielenia   
 niż sobie mogłeś to wcześniej wyobrażać.  
 
Rozdział Dwudziesty Pierwszy.   
 
 

Neale: No wiesz, słyszałem jak wszyscy żyjemy innymi wcieleniami, ale ty parę razy 

powiedziałeś mi, że my wszyscy przyzywamy to samo wcielenie cały czas tak, jakby to był 
reality show filmu „Dzień Świstaka”.  
 

To jest ważne do pojęcia dla ciebie, być może więc powinniśmy powoli iść do przodu.   

 Zadajesz 

głębokie i ważne pytania o życiu, śmierci i umieraniu po to, żeby w pełni 

zrozumieć to, co nazywasz śmiercią i umieraniem, a to jest bardzo konieczne, aby zbadać pewne 
bardzo ezoteryczne tematy tego, co może być nazwane kosmologią wszystkiego. Ale zwolnijmy 
nieco tempo.   
 

OK., czuje trochę jakbyśmy się ścigali. To znaczy, zostało mi dostarczone więcej danych 

w ostatnich dziesięciu minutach. 
 

Wiem. To trochę powróćmy i przyjrzyjmy się pewnym danym.   

 Powiedziałem, że jesteś częścią wszystkiego co jest. Jesteś, wracając do naszej metafory, 
atomem jabłka+pomarańczy i podróżujesz przez to.   
 

Nazwijmy to Jabłkopomarańczą!  

 

Dobre. To uczyni niezapomniany obraz metaforyczny. Będziemy używać tego 

neologizmu aby w skrócie się odnosić do Kontinuum Czasoprzestrzennego.   
 OK., 

dobrze. 

 

 Możesz podróżować przez jabłkopomarańcz wielokrotnie, droga jaka sobie wybierzesz. 
Jak powiedziałem, to może być ta sama droga jaką sobie wybrałeś przedtem lub mogłaby być to 
inna droga i inny tunel.   
 Możesz sobie wybierać z dużej liczby różnych dróg przechodzenia przez Korytarz Czasu, 
zmieniając drogę z chwili na chwilę, jak sobie życzysz.  
 

Co to znaczy ?   

 

A teraz mi powiedz jak możesz zobaczyć siebie poruszającego się w Korytarzu Czasu. 

Powiedzmy, że jesteś zawieszony w powietrzu tego korytarza. Jesteś całkiem dosłownie 
zawieszony w czasie.   
 Którą drogą możesz się poruszać ?   
 Naprzód. 

Widzę siebie poruszającego się naprzód. Czy o to mnie pytasz ?   

 Czy 

jest 

jakiś inny sposób w jaki możesz się poruszać ?   

 Do 

tyłu, jak przypuszczam. Chcesz powiedzieć, że możemy cofać się w czasie ? 

 

O, tutaj dotykasz czegoś bardzo znaczącego. Bardziej znaczącego niż możesz to wiedzieć 

teraz. To jest część Świętego Pytania, o którym mówiłem wcześniej.  
 

Jeszcze nie, ale wkrótce. Mamy jeszcze trochę podstaw do zbudowania. Krótką 

odpowiedzią na twoje inne pytanie jest: tak, możesz iść do tyłu w czasie, nie tylko do innych 
wcieleń, lecz w trakcie jakiegokolwiek szczególnego wcielenia.   
 Fascynujące.  
 A 

czy 

możesz pomyśleć i jakimkolwiek innym kierunku w jakim mógłbyś się poruszać w 

tym tunelu ?   
 

Eee, nie. W przód i w tył. No może od ściany do ściany.  

 

Tak. Jak zostałbyś zawieszony w Korytarzu Czasu, to mógłbyś też poruszać się z lewa do 

prawa.  

 

 

 Czy 

jest 

jakiś inny sposób ?   

 W 

górę i w dół ?   

 Tak. 

Mógłbyś się poruszać w górę i w dół. Są więc według ciebie trzy sposoby w jaki 

mógłbyś poruszać się czyli do przodu i do tylu, wprawo i w lewo oraz w górę i w dół. Czy 
możesz pomyśleć o jakimkolwiek innym sposobie w jaki potrafisz się poruszać ?   
 (Bardzo 

długa przerwa) 

 Halo 

? 

 Myślę.  
 (Następna bardzo długa przerwa) 
 

Nie. Nie sądzę.  

 Większość ludzi nie potrafi.   
 

Dlaczego nie ?   

 Ponieważ doświadczają się jako część trójwymiarowego środowiska. A co gdybym 
powiedział, że istnieje czwarty wymiar przestrzenny wewnątrz tego tunelu czyli czwarty 
kierunek, w którym możesz się poruszać ?   
 Byłbym oszołomiony. Nie mogę pojąć, co to jest.   
 Mógłbyś się poruszać obwodowo. Z naszej zawieszonej zawieszonej pozycji w korytarzu 
czasu, mógłbyś się poruszać w kierunku zgodnym lub odwrotnym do wskazówek zegara.   
 Nie 

pomyślałbym o tym.   

 

Tunel ma trzy odległości... od początku do końca (do przodu/do tyłu), odległość od 

ściany do ściany (prawo/lewo), odległość z góry na dół. Jest też czwarta odległość wokół tej 
wewnętrznej przestrzeni (obwodowa). To jest Czwarty Wymiar w Czasie... więc jest więcej 
sposobów poruszania się w czasie... a więc jest więcej sposobów poruszania się w czasie niż to 
sobie wcześniej wyobraziłeś.  
 Masz 

rację. Nigdy nie pomyślałem i tym czwartym sposobie.   

 

Właściwie w Kontinuum Czasoprzestrzennym jest więcej wymiarów przestrzennych niż 

cztery.  
 Więcej niż cztery ? Dobre nieba, ile ?   
 

Liczba tutaj, nie ma znaczenia. Jeżeli życzysz sobie poznać bardziej poziom techniczny, 

to porozmawiaj z fizykiem kwantowym. To jest po prostu dzisiejsza nauka. To o czym teraz 
mówimy ma na celu, żebyś zrozumiał, że ni wszystko jest takie, na jakie wygląda i że istnieje 
więcej możliwości w każdym wcieleniu niż mogłeś sobie wcześniej wyobrażać.  
 Ciągle twoja podróż jest ta sama w sensie, że miejsce przeznaczenia jest to samo. To jest 
twoja droga, która może mieć dużo więcej możliwości odchyleń niż myślałeś.  
 

Co decyduje, jaki wybór podejmuję, mając do wyboru te wszystkie opcje ?   

 

To ma do czynienia z tym co sobie życzysz doświadczyć. Wszystkie ścieżki mogą 

prowadzić do tego samego miejsca przeznaczenia, lecz każda droga oferuje inne doświadczenia. 
Skoro podejmujesz ciągłą podróż przez Kontinuum Czasoprzestrzenne, nieskończone w liczbie, 
obierając drogę jaką sobie życzysz, to nie ma żadnego ryzyka stracenia szansy, żeby wybrać 
jakąś szczególną drogę, więc twoje opcje są szeroko otwarte.   
 

I tak cały czas na zawsze ? Nigdy nie dostanę się do życia duchowego na wieczność ?   

 

Nie pozostaniesz nigdzie na całą wieczność. 

 Nawet 

w 

Środku, w Rdzeniu Mego Istnienia. Wiem, że o to pytałem wcześniej, ale...   

 Kontynuuj. 

 

 Nigdzie 

nie 

pozostanę na wieczność ?   

 Musisz 

wstawić puste miejsce w słowie nigdzie, jak cię uczyłem wcześniej, aby 

 

 

zrozumieć zdanie.   
 

Słowo nigdzie z pustym miejscem w środku pokazuje ni(e) gdzie.   

 Zostaniesz 

Nie 

Gdzie, ale tu i teraz na całą wieczność.  

 

Tu i teraz jest jedynym Czasem i Przestrzenią, jakie istnieją.  

 To 

naprawdę rozszerza umysł. Niebo, raj, nirwana, ponowne połączenie w błogości z 

Bogiem, nie jest w Rdzeniu ?   
 Jest, 

lecz 

także jest wszystko inne. Tu nie chodzi o bycie tu i nie tam. To jest wszędzie.  

 

Jednak istnieje coś unikalnego na temat Rdzenia, czego nie znajdziesz w żadnym innym 

miejscu w Kontinuum Czasoprzestrzennym i właśnie dlatego tam zmierzasz.   
 

Co to jest ?   

 Osobliwość 
 

W Rdzeniu Twego Istnienia, Wszystko Co Istnieje i Wszystko Czym Jesteś jest w swej 

Osobliwej    
 

Formie. To tam Wiedza i Doświadczenie się łączą.  

 To 

połączenie może być przez ciebie stworzone w każdym czasie i miejscu wewnątrz 

Kontinuum, ale w Rdzeniu Twego Istnienia, nie ma nic, żeby z tym skończyć. To wszystko co 
tam jest.   
 Dobrze, 

więc to jest niebo. To tam chcę zostać.  

 

Nie, nie chcesz. To jest to, co chcesz wiedzieć i doświadczyć, lecz nie gdzie chcesz 

zostać.  
 

A dlaczego nie ? To brzmi dla mnie dobrze!   

 Jeśli Poznałbyś i Doświadczył TEGO i NICZEGO INNEGO, to ostatecznie straciłbyś 
siebie w tym połączeniu. Nie wiedziałbyś, że posiadasz to połączenie, bo wtedy nie byłoby 
żadnego innego Poznania i Doświadczenia z czym można by to porównać. Nie widziałbyś kim 
jesteś. Straciłbyś zdolność do rozróżniania i indywidualizowania siebie.   
 Czy 

właściwie chcesz mi powiedzieć, że niebo byłoby zbyt bardzo dobre ?   

 Mówię ci, że wszystko istnieje w Kontinuum Czasoprzestrzennym w idealnej 
równowadze. Istota tego Kim Jesteś dokładnie i precyzyjnie wie, kiedy proces życia wzywa 
ciebie do Jedności i wyłania się z niej po to, abyś poznał błogość Jedności poprzez 
Doświadczenie i chwałę jej indywidualizacji.   
 

Ten system działa idealnie. Równowaga jest precyzyjna. Ten projekt niesie ze sobą 

elegancję płatka śniegowego. 
 Do 

Jedności powrócisz i z Jedności się wyłonisz, i tak znowu i znowu wiecznie i na 

zawsze, nawet więcej niż na zawsze.   
 

A to jest...   

 DZIESIĄTE WSPOMNIENIE 
 

Życie jest wieczne.   

 Tak, 

każda religia nam to mówi. Każda tradycja wiara na ziemi to głosi, a teraz znowu to 

słyszymy.  
 Jest 

prawdą, że wysyłałem to przesłanie wam dzięki wielu posłańcom i przez wiele 

wieków.  
 

Rossiter W. Raymond był pisarzem, wydawcą, oratorem, teologiem, nauczycielem, 

powieściopisarzem, inżynierem konsultantem górnictwa, i praktykującym prawnikiem, który żył 
w latach 1840-1918, a jego najbardziej znany cytatem było:  
 

„Życie jest wieczne; miłość jest nieśmiertelna; a śmierć jest jedynie horyzontem; a 

horyzont jest złudzeniem, które ogranicza nasz widok.”   

 

 

 

Sądzę, że to był jeden z twoich posłańców.  

 Tak. 

 

 

Ludzie tymczasowo zajmujący się rozrywką też, jak sądzę, jak Carly Simon. Ona użyła 

cytatu z    
 

Raymonda, kiedy nagrała piosenkę napisaną przez Teese Gohl kilka lat temu i wysłała 

posłanie do nowej, szerszej publiczności o istnieniu Domu Boga. I Alanis Morissette. Ona 
ostatnio dużo mówiła o życiu i naturze istnienia przez swoją muzykę. Też filmowiec Stephen 
Simon dzięki swoim filmom, a teraz jego Koło Kina Duchowego. I...   
 Pozwól 

mi 

coś wyjaśnić. Wy wszyscy jesteście moimi posłańcami. Każdy jeden z was.   

 Wszyscy 

wysyłacie posłanie na temat życia o życiu poprzez życie, żyjąc.  

 

Pytaniem nie jest: Czy jesteś posłańcem ? Pytanie brzmi: Jakie posłanie wysyłasz ?   

 

JEDENASTE WSPOMNIENIE 

 

Nie ma niczego takiego jak prawda.   

 
Rozdział Dwudziesty Drugi.   
 
 Neale: 

Dziesiąte Wspomnienie nie zaskakuje mnie ani na trochę, ani nie zapiera mi 

oddechu w piersiach swą oryginalnością.  
 

Bóg: Jestem tego pewien. Jednak ono powinno zapierać oddech swym znaczeniem. Nie 

bezie nic bardziej znaczącego w całej tej rozmowie.   
 Gdy 

wiesz, 

że życie jest wieczne, to nigdy więcej nie będziesz się bał śmierci, ponieważ 

widzisz i rozumiesz jej naturę, jej cud, jej chwałę, jej ideał i nieskazitelny dar, że jest.   
 Może pewnego dnia napiszę oddzielną książkę: Śmierć – Nieskazitelny Dar.   
 To 

byłaby bardzo dobra książka. Mały podręcznik. Mała instrukcja obsługi dla 

umierających i ich ukochanych. To byłoby niezwykłe wsparcie. 
 W 

międzyczasie musimy skończyć te rozmowę, tak żeby ty i inni, którzy badają te 

tematy, mogli głębiej je zrozumieć.  
 

Pytanie nie brzmi czy wtedy, kiedy ukończysz te rozmowę, zrozumiesz to, co chciałaś 

zawsze zrozumieć, lecz czy uwierzysz w to, co będziesz wiedział.  
 Dlaczego 

miałbym nie wierzyć ?   

 Ponieważ ludzkości jest zawsze najtrudniej uwierzyć w najcudowniejsze prawdy, a 
prawdy na temat śmierci są najcudowniejszymi prawdami ze wszystkich.   
 To 

są prawdy cudowne, to muszę przyznać. Tak bardzo chcę uwierzyć w każde słowo 

tutaj. Mam nadzieję, że one są prawdziwe.   
 

A widzisz ? Już je kwestionujesz. Troszkę wiary... A nie rozumiesz, że gdy 

kwestionujesz je, to kwestionujesz siebie ?   
 Jeżeli kochasz te prawdy, które odnajdziesz w swojej duszy, to nie odrzucaj ich, bo ktoś 
spoza twojej duszy nie zgadza się z nimi, nabija się z nich lub je kwestionuje. Nie mówisz, że 
twoje prawda jest JAKĄŚ prawdą. Mówisz, że to jest TWOJA prawda.   
 

To jest moja prawda. To, co zamierzam zrozumieć dzięki mojej rozmowie, to jest to, że 

to jest moja prawda.   
 

Tyle starczy. To wystarczy. W rzeczywistości to więcej niż trzeba. To jest bardzo 

potężne. Czy wiesz jak potężne jest wiedzieć, że jest się w kontakcie ze swoja własną prawdą o 
czymkolwiek ?   
 Inni 

będą w kontakcie ze swoją prawdą jako też wynik tej rozmowy. Ponieważ tak 

naprawdę, to nie jest tylko twoja rozmowa, lecz również ich. Czy to wiesz ? Czy wiesz, że gdy 

 

 

czytasz te słowa, to tworzysz to gdzie dalej idziesz ? 
 To 

może zakręcić w głowie. Ciężko jest ruszyć głową, bo koniec tej książki już istnieje.   

 Moglibyśmy przerzucić ja na koniec i zobaczyć, co ona mówi. Jeśli więc każdy z nas 
czytając tę książkę ją tworzy, to jak koniec może zaistnieć ?   
 Książka na półce bogato zaopatrzonej biblioteki też istniała, ale nie istniała w twej 
rzeczywistości do czasu, aż jej nie zobaczyłeś tam. WSZYSTKO, co stworzyłeś, tam już jest. 
Wszystko. To, że to już tam jest, nie znaczy, że tego nie stworzyłeś. To znaczy, po prostu, że nie 
jesteś świadomy tego, że to stworzyłeś, ponieważ z tego miejsca w Kontinuum 
Czasoprzestrzennym nie potrafisz tego zobaczyć.  
 

Wiesz jak to może zakręcić w głowie ?   

 

Sądzę, że mam o tym jakieś pojęcie.  

 

Jestem teraz bardzo szczęśliwy. Czuję, że została mi dana informacja stojącą za 

kosmologia wszechświata. To jest mechanizm życia i śmierci. Przypuszczam sieć, że mogę teraz 
umrzeć.  
 

Wybierzesz, aby umrzeć, gdy twoje życie się skończy. Twoje życie na ziemi się skończy, 

gdy doświadczysz wszystkiego, co masz do doświadczenia.  
 Albo 

uświadomię sobie, że nie doświadczyłem tego wszystkiego i że nie ma sposobu, 

żeby doświadczyć tego wszystkiego wzdłuż ścieżki którą przyjąłem.  
 

Nie. Zdecydowanie nie. To się nie może wydarzyć. Nikt nie umiera nie doświadczając 

tego, do czego się przyszło, żeby doświadczyć w świecie fizycznym.   
 Co 

? 

 

 Powiedziałem, że nikt nie umiera nie doświadczając tego, do czego się przyszło, żeby 
doświadczyć w świecie fizycznym.   
 

Nie ma nic takiego jak nieukończenie. 

 To 

właśnie się rozumie przez...   

 JEDENASTE 

WSPOMNIENIE 

 

Czas i okoliczności śmierci są zawsze idealne.   

 

W to wierzę, ale jak rodzic dziecka, które zostało zgwałcone, okaleczone i zamordowane 

nazwie okoliczności takiej śmierci idealnymi ? Jak ludzie, którzy widzieli jak giną ich ukochani 
11 września zaakceptują taką śmierć jako idealną ?   
 Powiedziałem już, że elegancja życia jest zaprojektowana jak płatek śniegu. Ona wygląda 
na zbyt idealną, żeby w to wierzyć i zbyt dobrą, aby była prawdą. Ja ci to mówię. Komfort 
porwanego bedzie odnaleziony w pewności wiedzy pewnego ideału Boga.   
 

Bóg jest idealny, zawsze i wiecznie. A teraz jest tylko jedno, co zostało do rozumienia 

czyli to kim i czym Bóg jest.   
 Powtarzałem ci to wiele razy w naszych rozmowach i powiem ci to tu i teraz jeszcze raz 
ostatecznie: 
 BÓG 

i 

ŻYCIE to jedno i to samo.   

 Dlatego, 

kiedy 

mówię, że Bóg jest idealny, to mówię, że Życie jest Idealne. I takie jest. 

System odpoczywa w idealnej równowadze ze sobą.  
 Wszystko 

się dzieje w swoim idealnym czasie i w idealny sposób. Nie zawsze jest 

możliwe widzieć to, dostrzegać to, z niezwykle wąskiej perspektywy ludzkiego doświadczenia. 
To jest ograniczenie świata fizycznego. To jest ograniczenie, które może być jednak przełamane.  
 

Wielu proroków i mędrców przełamało te ograniczenia postrzegania poprzez obranie 

innego punktu widzenia, dzięki patrzeniu na życie w nowy sposób. Niestety ich przesłania są 
często ignorowane.   

 

 

 

Ich spojrzenia są często bagatelizowane. Często oni są potępiani I tak ślepi ciągle 

prowadzą ślepych, ponieważ nie słuchacie tych, którzy potrafią widzieć.  
 

Dlatego pozwól tym, którzy mają uszy do słuchania, wysłuchać: Brak idealności jest 

niemożliwy w Królestwie Boga.   
 

Tak, a na Ziemi ?   

 

Tutaj na Ziemi JEST Królestwo Boga. Nie ma takiego miejsca, które istnieje, a które nie 

jest częścią tego królestwa.   
 

Widzisz, my tu wszyscy jesteśmy oddzieleni na Ziemi. Pojęliśmy, że życie na Ziemi jest 

próbą i udręką pozwalającą nam dostać się DO Królestwa Boga. Mamy taki pomysł, że śmierć 
jest sposobem, żeby się tam dostać.  
 Nie 

ma 

żadnego sposobu, żeby dostać się czy wydostać się stamtąd. To jest miejsce, 

gdzie zawsze JESTEŚ. To jest jedyne miejsce w jakim możesz kiedykolwiek być.  
 Z 

pewnością czasami nie wygląda na takie.   

 To 

dlatego, 

że nie pamiętasz kim jesteś i nie traktujesz innych, za takich kim są. Jeśli by 

tak było, to doświadczałbyś raju na Ziemi. Byłbyś W Domu Boga wszędzie. I zawsze.   
 Czy 

jest 

jakiś sposób w jaki ludzie będą, czy mogą pojąć to ?   

 

Takie rozmowy są jednym sposobem. Nie trzymaj tej rozmowy dla siebie. Upewnij się, 

że to trafi do tak wielu rąk jak to tylko możliwe. Podziel się tym ze światem. 
 Wspomniałeś o tym wcześniej, gdy mówiliśmy o ludziach, którzy czują się ofiarami. 
Sugerowałeś, że zmieniamy naszą perspektywę i widzimy jako idealną w ludzkiej terminologii, a 
taka oczywiście nie jest.   
 Być może zwłaszcza kiedy nie jest. Bo taka świadomość przyniesie ci spokój w środku 
zgiełku, odpoczynek w przestrzeni przemęczenia. Wybaczenie w chwili gdy złość i oburzenie 
mogą się ukazać oraz większa miłość niż jej kiedykolwiek wcześniej doświadczyłeś.  
 Poszukuj 

idealności w każdej chwili. Poszukuj jej. Pilnie. Z wiarą. Wiedz, że ona tam 

jest, i że ją odnajdziesz, jeżeli będziesz patrzeć głęboko.  
 A 

pamiętasz, kiedy powiedziałem w początkowej fazie tej rozmowy, że będziemy mieli 

szansę zbadać pojęcie idealności i miałem zapytać CIEBIE, abyś dał MI tego przykład ? To teraz 
zamierzam cię prosić, abyś opowiedział historię o Billym ze swojego zakładu.  
 Widziałem. Wtedy wiedziałem, że to zamierzasz. To była pierwsza myśl, gdy zacząłeś o 
tym mówić.  
 

Dobrze. Opowiedz więc tę historię.  

 Pewnie. 

 

 Helen 

była jedna z dziewięćdziesięciu siedmiu uczestników na jednej z moich rekolekcji 

OdTwarzania Siebie, które mają miejsce w tydzień Bożym Narodzeniem a Nowym Rokiem w 
ciągu ostatniej dekady. Ostatniej nocy rekolekcji przed rytuałem rezolucji w Sylwestra Helen 
podniosła rękę i poprosiła o mikrofon.   
 Helen: 

„Słyszałam mnóstwo w tym tygodniu o tym jak Bóg jest naszym najlepszym 

przyjacielem. 
 

Jak Bóg jest cudowny i kochający oraz jak powinniśmy prowadzić rozmowę z Bogiem 

każdego dnia.” – zaczęła. „A jak bym miała możliwość rozmowy z Bogiem, to powiedziałabym 
mu, że jestem wściekła i zła na Niego.”   
 

To dobrze – powiedziałem. Bóg potrafi sobie z tym poradzić. A czy z tobą jest wszystko 

w porządku ?   
 

„Nie” – odpowiedziała, a jej głos drżał.  

 

To o co jesteś taka zła na Boga ?   

 

 

 Helen 

wzięła głęboki oddech: „Prawie dwadzieścia lat temu adoptowaliśmy małego 

chłopczyka. Wcześniej próbowaliśmy począć dziecko przez pięć lat bez powodzenia. Wyglądało 
na to, że nigdy nie będziemy rodzicami. Mój biologiczny zegar tykał nieustannie, więc 
adoptowaliśmy Billy’ego.   
 

Trzy tygodnie później odkryłam, że jestem w ciąży, Miałam dziecko – innego i 

wychowywaliśmy je jak własne, chociaż powiedzieliśmy naszemu pierwszemu synowi, że jest 
adoptowany. Chcieliśmy być z nim szczerzy. Powiedzieliśmy mu, że go kochamy tak samo jak 
jego brata i wiedzieliśmy, że nasze działania pokażą mu to.   
 Billy 

miał osiem lat. Musiał się niewinnie podzielić tą informacja z dziećmi w szkole, 

ponieważ pewnego dnia wrócił ze szkoły bardzo zły. Dokuczano mu na placu zabaw, że nie ma 
mamy. Wiecie, jakie dzieci potrafią być. One mogą czasami być bardzo okrutne. One mówiły 
mu rzeczy takie jak: „Billy jest tak paskudny, że nawet własna matka go nie chciała.” Przyszedł 
do domu bardzo zły i zraniony, chcąc wiedzieć dlaczego jego matka mogła do oddać i żądając 
wiedzy kim jest i choć ją zaraz widzieć.  
 Czułam się oczywiście okropnie. Po pierwsze, za cierpienie i ból, że mogłam widzieć 
przez co Billy przechodzi, a po drugie na siebie. Oczywiście się zasmuciłam. Czułam, że to ja 
jestem mama Billy’ego. Stałam tam, pamiętając noce zmian pieluch i opiekę podczas choroby 
jak to robią wszystkie matki, a miałam serce złamane, że Billy nie widzi mnie jako swojej 
„Mamy” już. Ale zrozumiałam, musiałam zrozumieć i obiecałam mu, że kiedy będzie starszy i 
jeżeli jeszcze będzie chciał tego, to spotka swoja mamę. Zrobiłabym wszystko, żeby odnaleźć ją.  
 

    To załatwiło sprawę, ale Billy nigdy nie pozbył się swej złości. On miał ją przez resztę 

dzieciństwa czyli przez ostatnie dziesięć lat, które były bardzo trudne dla nas. Przeszliśmy to 
wszystko, ale to nie było łatwe dla żadnego z nas w rodzinie i oczywiście nie dla mnie.   
 Kiedy 

Billi 

urósł, znowu rozmawialiśmy o jego matce i mieliśmy umowę, że kiedy 

będzie miał osiemnaście lat, to zacznę szukać jej, jeśli ciągle będzie chciał. Przez całe dziesięć 
lat przypominał mi tę obietnicę. W końcu nadeszły osiemnaste urodziny Billy’ego. Tego dnia 
został on zabity w wypadku motocyklowym.” Nastąpiło zbiorowe westchnięcie uczestników 
rekolekcji. Nagle energia Helen przesunęła się w kierunku złości.  
 „Teraz 

chcę, żebyś mi powiedział” – trzasnęła – „jak kochający Bóg mógł pozwolić na 

coś takiego wtedy, gdy Billy miałą spotkać swoja matkę i wtedy, gdy jego ojciec i ja mieliśmy 
mu to załatwić, chcę żebyś mi powiedział, dlaczego Bóg to zrobił ?”   
 Pokój 

zapadł w ciszę. Zrobiło mi się zimno. Gapiłem się na Helen przez chwilę, potem 

zamknąłem oczy i wszedłem do wnętrza. Słyszałem swoje myśli: No dobry Boże. Nie wiem co 
powiedzieć tutaj, Musisz mi pomóc. Nagle moje oczy się otworzyły, a mój umysł się przepełnił. 
Wypowiadałem słowa, które słyszałem w swojej głowie zanim nawet miałem szansę ocenić je 
czy zredagować.  
 Billy 

zmarł tego dnia, ponieważ to był dzień, w którym obiecano mu, że potka swoją 

matkę i spotkał. Tego dnia jego matka nie była na tym świecie. Pokój znowu westchnął. Ktoś 
szepnął dobitnie „Tak”, a ktoś inny otwarcie płakał. I wyjechałem z tym.   
 

Nie ma nic takiego jak wypadek i nic nie dziej się przypadkowo. Dostałaś biologicznego 

syna pomimo tego, że nie byłeś zdolna począć i wyglądało, że nigdy nie będziesz zdolna do tego, 
ponieważ to miał być szerszy plan. Został ci dany specjalny dar biologicznego syna w zamianie 
za Twoja wolę wzięcia Billy’ego, dania mu domu, kochania go i wychowywania go jak 
własnego i dbania o niego, aż był zdolny spotkać swoja matkę, a ona była zdolna spotkać jego.   
 Dzień śmierci Billy’ego był najszczęśliwszym dniem jego życia. Jego wdzięczność za 
danie mi tej chwili jest wieczna. Ona otacza twoje serce nawet teraz i tworzy wieczną więź.  

 

 

 To 

jest 

idealność projektu Życia. W każdej ludzkiej okoliczności i doświadczeniu, W 

każdych warunkach. Naszą szansą jest to zauważyć. To jest też naszą ulgą i naszym zbawieniem. 
Koniec naszego cierpienia i bólu.   
 

Twarz Helen zmieniła się od razu. Wcześniej wypełniona złością teraz się zarumieniła. 

Jej całe ciało wyglądało jakby z niego zeszło całe napięcie. Wyglądała na uspokojoną pierwszy 
raz po bardzo długim czasie. Łzy płynęły po jej policzkach nawet jak się uśmiechała, a uśmiech 
wypełnił cały pokój.   
 Opowiedziałem te historię, bo chcę wiedzieć co Helen o wszyscy inni uczestnicy tych 
rekolekcji teraz czują. To jest magiczna formuła dana nam przez niebiosa. To jest formułą, 
dzięki której cały smutek, cała złość i cała negatywność, otaczająca ludzkie doświadczenie jest 
rozwiązana. To jest formuła, która pozwala nam odtwarzać siebie na nowo. To jest formułą 
łatwa do zapamiętania i można ja wypowiedzieć w dwóch słowach.  
 ZOBACZ 

IDEALNOŚĆ.  

 

Ale czy to działa ? Czy to naprawdę działa ?   

 

Na Sylwestra, Helen dała mi notatkę, która napisała jak wróciła do pokoju po spacerze 

pod czystym niebem Kolorado, nocą wcześniej. Tak jak Robert Frost i Lisel Mueller, ona także 
zwróciła się do poezji z pięknem swojej wiedzy.   
 Przyszłam z ciężkim sercem tutaj 
 

A serce obawiało się zapłakać 

 To 

już trzy lata jak Billy opuścił świat tutaj   

 

I nie mogłam się nawet z nim pożegnać 

 Stałam nad grobem jego w świecie tutaj 
 

I nie potrafiłam nawet zapłakać.  

 Mieliśmy umowę, powiedziałam mu 
 Postanowiłeś mnie bezpiecznie opuszczać 
 To 

już trzy lata jak Billy opuścił świat tutaj   

 

A Bóg nie widział możliwości spróbować 

 Ból 

uśmierzyć, serce uleczyć tutaj 

 

Żeby dać mi łzy, aby zapłakać 

 

I Bóg przemówił, i to zaznaczył 

 

I bardzo nawet próbował 

 Moje 

serce 

było zamknięte i nie dało słyszeć głos  

 Czym 

było jego łagodne westchnienie, które mi dał 

 I 

dzięki Neale’owi, którego głos  

 Wiadomość z niebios dał 
 

Moja dusz usłyszała słowa Boga dziś 

 I 

kącik oka wreszcie łzę miał.  

 Spacerowałem w te gwiaździstą noc 
 

To w końcu czas, żeby spróbować 

 Znaleźć radość uwolnienia mego syna 
 Czas 

się z nim pożegnać   

 

A gdy to zrobiłam 

 

... gwiazda zaczęła na niebie spadać 

 

 

DWUNASTE WSPOMNIENIE 
 

Żadna śmierć nie jest marnowana, a wszystkie śmierci dają przesłanie tym, którzy żyją na 

 

 

Ziemi i tym, którzy pozostają.  
 
Rozdział Dwudziesty Trzeci.   
 
 

Bóg: To cudowna historia. Ona idealnie ilustruje jak każda podróż przez Kontinuum 

Czasoprzestrzenne jest zaprojektowane, żeby przynieść każdej duszy unikalne doświadczenie i 
jak czas oraz okoliczności każdej śmierci są zawsze idealne.   
 Neale: 

Oczywiście rozumiem jak to było idealne, że ten młody człowiek opuścił swoje 

ciało w takim momencie, bo chciał spotkać się i poznać swoją biologiczna matkę i zostało mu to 
dane dzięki śmierci.  
 

Nie rozumiem natomiast jak to jest idealne, że wszystko się tak dziej w ten sposób i 

oczywiście nie rozumiem jak ten człowiek miał unikalne doświadczenie, skoro przybył tutaj 
doświadczać.  
 Billy 

przybył tutaj, aby doświadczyć przez całe życie frustracji, a potem miał umrzeć w 

wypadku samochodowym, żeby tylko spotkać swoja matkę ? No co ty ?   
 

Nie próbuj przewidzieć czegoś, czego nie możesz wiedzieć czy domyślać się z faktów 

jaka jest ścieżka duszy. Nie potrafisz poznać jak delikatne są wątki współtworzone całość 
Błogosławionych Istot zaangażowanych w doświadczenie życiowe, do którego się odnosisz. 
Billy przybył tutaj służyć WSZYSTKIM planom.   
 Wszystkim 

planom 

? 

 

 Było wiele dusz współpracujących i współtworzących to, jak to jest w każdym momencie 
życia wszędzie. W tym konkretnym przypadku, te dusze włączały młodego człowieka na 
motocyklu, jego biologiczna matkę, jego adoptującą matkę, jego adoptującego ojca i jego brata 
tak samo, jak osobę kierującą pojazdem, która go uderzyła i zabiła.  
 

Nic nie mówisz o tych innych duszach, niektórych z nich bardziej usuniętych z planu jak 

biologiczny ojciec młodego człowieka, przyjaciele i krewni tych wszystkich ludzi i, teraz 
uważaj, TY i ludzie na twoim warsztacie.   
 Każdy ma plan, który jest wykonywany.   
 

I tak z takim zrozumieniem dochodzimy do...   

 

DWUNASTEGO WSPOMNIENIA 

 Każda śmierć każdej osoby zawsze służy planowi każdej innej osoby, która jest tego 
świadoma. Właśnie dlatego one są tego świadome. Dlatego żadna śmierć (i żadne życie) nie jest 
nigdy marnowane. Nikt nie umiera daremnie.   
 

To dotyczy też osobistych tragedii, narodowych katastrof, wiele zwykłych wypadków i 

śmierć każdej osoby w całkiem innym kontekście. Oczywiście wszystko to od śmierci w kołysce 
dziecka po zniszczenie tysięcy może być rozumiane na nowy sposób. 

     

 Tak. 

 

 

Kiedy zrozumiesz nieskończone i cudowne wątki życia, będziesz wiedział, że każda 

śmierć jest przemieniana w potężne niebiańskie znaczenie.   
 

Zgony z 11 września i zgony z tsunami 2004 r. jak i huraganów 2005 r. czy zbrodni 

ludobójstwa w Darfurze bądź te z Holokaustu są oceniane jako miejsce zaszczytne.   
 Zgony 

babć leżących na łożu śmierci przez lata, jak i zgony dzieci rzucających się pod 

samochód nieświadomie czy też te chorych na AIDS bądź zgony pilotów oblatywaczy lub ludzi, 
którzy umarli w pokoju i którzy umarli z przemocy, którzy umarli heroiczne i niezauważenie, te 
wszystkie śmierci są podnoszone na poziom niezwykłego znaczenia, bo każde życie dotyka 
tysięcy i każda śmierć odkupuje je.   

 

 

 

Śmierć jest odkupicielska, ponieważ każda śmierć powraca do każdej duszy samej, do 

prawdy życia, do prawdy Boga i każdej osoby, a każda osoba, która jest dotknięta przez 
jakąkolwiek śmierć, jest otwarta na tę prawdę i tak może doświadczyć jej tak samo.   
 Powiadam 

ci, 

że żadna śmierć nie jest stracona, a wszystkie zgony niosą posłanie dla 

tych, którzy opuszczają Ziemię i dla tych, którzy na niej pozostają. To do was należy 
poszukiwać, znaleźć, usłyszeć i zadbać o nią.  
 Jakie 

jest 

przesłanie Holokaustu ? Jakie jest przesłanie 11 września ? Jakie jest przesłanie 

tsunami, śmierci we łóżeczku i chorego na AIDS rodzica i kochającego dziadka, który odchodzi 
w środku nocy ?   
 

I jakie jest posłanie i cel wszystkich zgonów i całego życia ?   

 

Powiesz nam ? Możesz nam to tu powiedzieć ?   

 Przesłaniem będzie to, co ogłosisz, ze ma być. Celem jest to, co zademonstrujesz, że ma 
być.  
 

Robisz to poprzez ogłaszanie i demonstrowanie poprze sposób życia.  

 Jesteś zarówno przesłaniem, jak i posłańcem. Jesteś zarówno stwórcą, jak i stworzeniem. 
Jesteś w procesie dostarczania, który JEST procesem wytwarzanie go. One są jednym i tym 
samym.  
 Pomyśl o tym. Pomyśl o tym głęboko.  
 

To tyle, co mogę ci powiedzieć. Życie samo w sobie jest chwałą i cudem ponad 

wszystko, cokolwiek sobie wcześniej wyobrażałeś, a ty sam jesteś chwałą i cudem daleko ponad 
cokolwiek wcześniej doświadczyłeś.  
 To 

życie, którym żyjesz, to życie, którym jesteś jest wieczne. Nigdy się nie kończy.  

 

Wszystkie dusze ze współdziałają i współtworzą w każdym momencie. Wszystkie dusze. 

To jest przeplatanie, które wytwarza zapierający dech w piersiach gobelin życia. Każdy wątek 
ma swoją ścieżkę, lecz przypuszczenie, że każdy wątek jest dlatego na swojej własnej, byłoby 
ogromnym nieporozumieniem jak Szerszy Obraz jest tworzony.   
 Mój 

Boże.  

 Rzeczywiście Twój Boże.  
 

Życie więc nie jest pojedynczym doświadczeniem.  

 

Właściwie JEST.   

 

To jest doświadczenie Pojedynczości, poznającej siebie jako siebie prze doświadczanie 

swych indywidualizacji. To jest Pojedynczy Plan i jest wykonywany prze absolutnie różne, ale 
znacząco powiązane doświadczenia każdego z nas.   
 

Ten Pojedynczy Plan jest dla Boskości, aby być wyrażonym o doświadczonym w jej 

całym splendorze i żeby odtworzyć i definiować siebie na nowo w każdym złotym momencie 
Teraz. To, JAK to się wyrazi siebie, JAK to doświadczy siebie, JAK to zdefiniuje siebie zależy 
od ciebie. To jest decyzja jaka podejmujesz każdego dnia. To jest wybór jaki demonstrujesz w 
każdej chwili, Robisz to indywidualnie i zbiorowo. Każde działanie jest aktem samo definicji.   
 Dzięki tej prawdzie, jak i wielu innym, będziesz zapamiętany, kiedy połączysz się z 
Rdzeniem Swojej Istoty. To tam będziesz odnowiony, ponownie zjednoczony i ponownie 
integrowany bez względu czy powinieneś zapomnieć swój oryginalny plan, czy powinieneś 
stracić całą pamięć. A jeżeli nie, a raczej mieć pełną świadomość tego wszystkiego i pełnego 
doświadczenia, to w rdzeniu twego Istnienia to bezie uzupełnione.  
 

Jest wielkim nieporozumieniem wszystkich, którzy zapomnieli Ostateczna Prawdę, 

wielka iluzję tych wszystkich, którzy żyją w tymczasowej amnezji, że jest takie miejsce, gdzie 
muszą iść, gzie muszą podróżować po to, żeby dostać się do nieba lub zjednoczyć się z Bogiem i 

 

 

doznać wiecznego błogostanu,  
 

Nigdzie nie musicie iść, nic nie musicie robić, nic poza tym, czym jesteście właśnie teraz 

po to, żeby doświadczyć rozkoszy Boskości.  
 Ty 

JESTEŚ rozkoszą Boskości i po prostu tego nie wiesz.   

 

To dlaczego zanudzać się podejmowaniem tych wycieczek bez końca przez 

jabłkopomarańcz ?   
 Dlaczego 

ciągle podróżuje przez Kontinuum Czasoprzestrzenne ? Dlaczego podjąłem to 

poszukiwanie Boga bez końca ?   
 Twoja 

podróż nie jest POSZUKIWANIEM Boga bez końca, to jest DOŚWIADCZANIE 

Boga bez końca.  
 Gdy 

się rozumie w ten sposób, to powód bezustannej podróży staje się widoczny. Podróż 

jest procesem. To jest sposób w jaki poznajesz Boga, a naprawdę poznajesz Boga JAKO to, co 
jest Boskie. Ta podróż jest dlatego największą radością.  
 

OK, to robię podróże w czasie i przestrzeni po to, żeby doświadczyć Boga. Ale kiedy 

właściwie spotkam Boga ? Wcześniej powiedziałeś, że Bóg będzie pierwszym doświadczeniem 
jakie będę miał po swojej śmierci. Jeżeli wierzysz, że tak będzie, to tak będzie. Jednak nie 
musisz czekać do tego czasu. W rzeczywistości spotykasz Boga cały czas. Ja ci to mówię.  
 

To jest najbardziej podstawowy błąd ludzkiej teologii. Myślicie, że pewnego dnia macie 

spotkać Boga. Wyobrażacie sobie, że pewnego dnia macie wrócić do Domu. Nie masz wracać do 
domu.  
 

Nigdy nie opuściłeś Domu.   

 Cały wszechświat jest złożony z jednego, działającego inaczej...   
 Doświadczasz swego Ja jako Wieloraką Indywidualność.  
 
Rozdział Dwudziesty Czwarty 
 
 Neale: 

Powiedziałeś, że zamierzałeś się cofnąć do głównych punktów parę razy. 

Wykładasz nam tutaj całą nową duchowość. To nowy sposób patrzenia na sprawy.   
 Zwykłem myśleć, że byłem na zewnątrz jabłka, chcąc i mając nadzieję na poznanie jego 
smaku.  
 

Tak stara duchowość mnie uczyła. A ty mówisz, że nie jestem na zewnątrz jabłka, lecz 

jestem częścią jego, poruszającą się przez jabłko, a całe jabłko jest Bogiem. Bóg jest nie tylko w 
rdzeniu, ale także w centrum wszystkich rzeczy. Bóg JEST wszystkim rzeczami.   
 

Bóg: To prawda.   

 Teraz 

używasz przenośni, żeby zrozumieć poprzednia przenośnię.  

 Wyobrażałeś sobie, że stoisz poza Bogiem, lecz nie stoisz poza Bogiem. Nie MOŻESZ. 
Bóg jest Wszystkim Co Istnieje. Jest niemożliwe dla czegokolwiek istnieć poza WSZYSTKIM. 
To Istnieje.   
 To 

istnieję.  

 

Właśnie. Jak wcześniej powiedziałeś, jesteś częścią Jabłkopomarańczy poruszającą się 

przez Jabłkopomarańcz. Jesteś częścią Boga, smakującą Boga.   
 

A jak ja to robię ? To znaczy, jak działa mój cykliczny ruch bez końca przez Korytarze 

Czasu dając mi smak Boga ?   
 

Poprzez dawanie sobie doświadczenia siebie jako stwórcy. Bóg jest stwórcą, a kiedy 

doświadczycie siebie jako stwórcy, to doświadczycie siebie jako Boskości.  
 Wcześniej powiedziałem, że cały wszechświat jest złożony z jednego, działającego 

 

 

inaczej. Wasi naukowcy przywołują to jedno jako podstawową energię życia, objawiającą się 
jako maluteńkie super-struny wibrujące na różnych prędkościach. Wariacje w tych wibracjach 
wytwarzają wibracje w fizycznej materii, na którą składa ją się wszystkie rzeczy we 
wszechświecie.  
 Również powiedziałem, że byłeś złożony z tego samego. Teraz to wiesz, a jak już wiesz 
to, to wiesz, że materia ukazuje się w zależności od innych wibracji tych super-strun, a teraz 
pozostałości do pojęcia, że aby stworzyć tę fizyczna rzeczywistość, jakiej pragniesz jest jak robić 
tak, żeby super-struny wibrowały w sposób jaki sobie wybierzesz.   
 To 

prędkość i wzór wibracji strun tworzy szczególne manifestacje fizyczne.   

 

Dobrze, to co powoduje, że ich wibracje są szybsze lub wolniejsze ? Co czyni, że ich 

częstotliwości są wyższe lub niższe ?   
 Ty. 

 

 Ja 

? 

 

Tak. Wszystko ty powodujesz. Swoimi myślami, swoimi słowami i swoimi czynami.   

 

Sprawy, o których myślisz, sprawy, o których mówisz, wysyłają wibrację ze środka 

twojej istoty.   
 Myśli to nic innego jak wibracje. One mogę być mierzone, jak wiesz. Słowa są twoim 
strunami głosowymi. Działania są twoim całym ciałem fizycznym wibrującym w taki czy inny 
sposób.  
 Te 

wibracje 

formują szczególne wzorce i przyjmują szczególne częstotliwości, a te 

fluktuacje wytwarzają szczególnego rodzaju zakłócenia, które są niczym innym jak wzorem i 
zmieniającymi się ruchami niewidzialnych super strun, a te zróżnicowane wibracje różnicują 
materię fizyczną.  
 

To jest alchemia życie!  

 Tak. 

Możesz zmienić częstotliwość życia dzięki temu, co myślisz, mówisz czy robisz, w 

ten sposób wytwarzając zmiany we wzorcu energii, który jest tobą, a to jest energia, którą 
emitujesz i wysyłasz do świata.  
 Zmiany 

wewnątrz pola energii i wokół wytwarzają nowe fluktuacje w szerszym 

Kontinuum Czasoprzestrzennym, wewnątrz którego istniejesz, a to powoduje nowe efekty 
fizyczne twego życia.  
 

Jakiego rodzaju myśli, słowa i czyny wytwarzają najbardziej korzystne częstotliwości, 

Myślę, że znam odpowiedź, ale powiedz mi tak czy owak.   
 Oczywiście, że znasz odpowiedź. Pozytywne myśli słowa i czyny wytwarzają najbardziej 
korzystne częstotliwości w wibracjach super-strun lub wzorach energii życia.  
 

Medytacja lub modlitwa jest dobrą formą zmiany energii. Wizualizacja tego, czego 

pragniesz jest dobrą manipulacji energii. Wypowiadanie słów jest dobrą formą dostosowania 
energii. Takie działania modyfikują wibracje super-strun, które tworzą ciebie i wszystko wokół.  
 

Czas jest również doświadczany inaczej w zależności od wibracyjnych przeskoków, 

które następują ze zmianami w stanie twojej świadomości. Jeżeli jesteś w zmienionym stanie 
świadomości, to czas może stać lub przyspieszyć dramatycznie.   
 

Wiele jest takich osób, które weszły głęboko w medytację w to, co rozumiano by jako 

wieczność tylko, żeby znaleźć kilka chwili, które przeszły w Wieczną Rzeczywistość. Odwrotnie 
nie jest niczym niezwykłym dla osoby w modlitwie czy cichej kontemplacji zobaczyć cos 
takiego jak krótki czas i zobaczyć na zegar odkryć, że godzina lub dwie przeszły.  
 Ludzie 

doświadczają tego i mówią, że czas może się kurczyć lub zaginać. To, co się 

dzieje to chodzi o to, że poruszasz się wolno czy bardziej gwałtownie w Korytarzu Czasu, który 

 

 

się ani zagina ani nie kurczy w cale.   
 

To jest niezwykle szybki kurs metafizyki, Może powinniśmy to nazwać metafizyczną 

kosmologią.  
 Może metaforyczną kosmologią metafizyczną. Jednak nie powinniśmy tego nazywać 
nauką, bo będziemy mieli mnóstwo ludzi obalających to na gruncie naukowym. Właściwie 
powinni, ponieważ bazując na tym, co nauka teraz wie, to wiele z tego nie ma sensu.   
 Zdziwiłbyś się jak wiele z tego ma wielki sens.   
 

Ile z tego krótkiego kursu jest konieczne, twoim zdaniem, żeby zrozumieć życie i śmierć.  

 Pojechaliśmy po tak wielu sprawach.   
 To 

może być bardzo pomocne, aby wiedzieć na poziomie teoretycznym, co się dzieje w 

procesie życie i śmierci, tak samo jak i dlaczego.   
 

OK., to zbadajmy to pojęcie wielu dróg przez czasoprzestrzeń...  

 --ich 

nieskończoną ilość.  

 ...i 

że mogę podjąć każdą drogę jaką sobie życzę.  

 Możesz w to włączać, jak zauważyłeś to co było wcześniej, W rzeczywistości robisz to 
bardzo często.  
 

A kiedy to robię, to mogę doświadczyć takiej samej rzeczy, której doświadczyłem 

wcześniej lub nie, w zależności co wybiorę, tak ?   
 Tak. 

 

 

Ale jak ten proces działa ? Jak wybieram ?   

 

Poprzez to na, co patrzysz i skupiasz swoją uwagę. To na co patrzysz, tego doświadczysz.  

 Tak 

mówiłeś mi o tym. Ciągle potrzebuje z tym trochę pomocy. Zaczynam rozumieć, ale 

potrzebuję trochę więcej pomocy.   
 Pamiętasz jak poprosiłem, żebyś sobie wyobraził znaki w tunelu ? Pamiętasz znaki w 
korytarzu czasu ?   
 Tak. 

Powiedziałeś, że one są właściwie obrazami.   

 Dokładnie, Masz dobrą pamięć. Teraz w twojej wyobraźni zróbmy to freskiem. To 
niekończący się fresk. On otacza ściany tunelu, sufit i podłogę. Fresk jest wokół ciebie. Potrafisz 
sobie to wyobrazić 
 ? 

 

 Tak. 
 W 

porządku, dobrze. Powiedzmy, że na pierwszym korytarzu tunelu czasu Twoja uwaga 

jest skupiona na jednym szczególnym punkcie dzięki części tego fresku. Fresk ma wiele części i 
one są wokół ciebie, ale przeszedłeś dalej i skupiłeś się. Potem idziesz dalej, ale pamiętasz, że w 
tym miejscu w tunelu doświadczyłeś jednej części obrazu. Nazywasz to swoją przeszłością. Czy 
podążasz za wątkiem tej przenośni ?   
 Tak 

sądzę. Kontynuuj.   

 Podczas 

następnej podróży przez ten szczególny tunel czasu może na tym samym 

punkcie, poszedłeś dalej i patrzysz na inny punkt obrazu, Możesz to zrobić w tej samej chwili 
poprzez chodzenie w prawo i w lewo, w górę i w dół, w przód i w tył lub obwodowo w korytarzy 
czasu.  
 Pamiętaj, że istnieją obrazy wokół ciebie w każdym momencie czasu. Jeżeli poruszasz się 
tylko w prawo i w lewo, w górę i w dół, w przód i w tył, to ograniczasz swoje opcje do jakich 
innych obrazów możesz przejść i patrzeć na nie. Ale jeśli poruszasz się po obwodzie, możesz 
badać te wszystkie obrazy, które istnieją w jednym pojedynczym momencie, dzięki przesuwaniu 
się wokół pierścienia czasu, które reprezentuje tę szczególna nanosekundę. To jest jak 

 

 

poruszanie się po każdej krawędzi płatka śniegowego. Pamiętaj, co powiedziałem, że każda 
Chwila jest jak płatek śniegowy. Nie istnieją dwa takie same w całej wieczności.  
 A 

jeżeli zmienię coś jakąś pojedynczą rzecz w jakimś z tych pierścieni, to zmienię 

wszystkie obrazy, które dalej następują ?   
 Dokładnie. W ten sposób, możesz wziąć tę samą ścieżkę, lecz widzieć inne rzeczy.   
 

O losie, ja naprawdę jestem Władcą Pierścieni!  

 Jesteś, naprawdę.  
 Pierścień lub okrąg zawsze był świętym symbolem oznaczającym wieczność, całość, 
nieskończoną miłość i nieskończoną podróż. 
 Ale 

jeżeli jestem na tej nieskończonej podróży, to czy nie rozpoznam, że fresk jest 

wszystkim wokół mnie... nie rozpoznam niczego ?   
 

O, tak. Gdy podróżujesz po Korytarzu Czasu, bardzo często twoje będą świecić na jakiejś 

części fresku, który widziałeś wcześniej, a wtedy powiesz: „Byłem tutaj wcześniej! Dokładnie 
jest tak, ja było wtedy.”   
 Deja 

vu! 

 

 Dokładnie.  
 

Czasami kiedy podróżujesz po wokół tunelu czasu, doświadczasz siebie otrzymującego 

przesłanie lub dostającego instrukcje. To mogłoby być ostrzeżenie w stylu... Nie idź tą drogą. 
Nie skupiaj się na tej części fresku. Może to też być zaproszenie... Spojrzyj na tę część fresku, 
Popatrz na ten obraz.   
 Tak! 

Doświadczyłem tego. Kto mi to mówi ? Ty ?   

 

Ty. TY to mówisz. To jest Indywidualizacja Osobliwości, która wysyła te instrukcje, 

które przechodzą w formie tego, co nazywacie wskazówkami, przeczuciami czy kobiecą intuicją.  
 Mówię do siebie.   
 Tak. 

 

 Moje 

przyszłe ja mówi mojemu obecnemu ja.   

 Mogłeś to ująć w ten sposób. A jak posłuchasz uważnie swojego Ja, to możesz 
doświadczyć jakiegoś punktu w czasie, albo twoją całą wycieczka w tunel w zupełnie inny 
sposób.  
 Sprawdźmy czy to dobrze zrozumiałem. Ciągle idę w Czasie i Przestrzeni, jak również 
podejmuję nowe drogi razem.   
 

Czyli to co nazwałbyś życiem innymi życiami,  

 

..lub podejmowaniem takiej samej ścieżki jak wcześniej.  

 Co 

nazwałbyś życie tym samym życiem znowu, podczas którego możesz doświadczać 

deja vu czyli poczucie, że to było już wcześniej.  
 Ale 

jeżeli to wszystko dzieje się w tej samej chwili...   

 Tak. 

Pamiętaj, że jest tylko jedno Jabłkopomarańcz. Kontinuum Czasoprzestrzenne jest 

Osobliwością. Nie ma nic innego NIŻ Osobliwość.  
 ...to 

muszę istnieć wewnątrz Osobliwości w różnych punktach jednocześnie. 

Dotknęliśmy tego nieco wcześniej, kiedy badaliśmy pojęcie alternatywnych rzeczywistości. 
Chcesz powiedzieć, że mogę być w dwóch miejscach jednocześnie ?   
 Możesz być w wielu miejscach naraz, a nie tylko w dwóch. I jesteś.  
 Jestem 

indywidualnością Osobliwości doświadczającą życie sekwencyjnie i 

jednocześnie.  
 

A teraz to rozumiesz całkowicie.  

 

Te Ty, które jest Tobą, czyli wszystko, co jest Indywidualnością, wyraziło się wielorako.   

 

 

 Zawsze 

wiedziałem, że mam wiele osobowości ! 

 

A teraz to rozumiesz całkowicie.  

 

Te Ty, które jest Tobą, czyli wszystko, co jest Indywidualnością, wyraziło się wielorako.   

 Mój 

Boże, nie dziwie się, że musisz mówić o tym w formie zamykających się kół. To 

wszystko ma niezliczone warstwy. Wygląda na to, że jestem wieloraką indywidualizacją 
osobliwości doświadczającą życia sekwencyjnie i jednocześnie.  
 

Widzisz jak trudno ująć to w słowa ? Należy tworzyć słowa i zdania, które nie istnieją po 

to, żeby trochę przybliżyć.  
 

Ale ja wiem o czym ty mówisz. Mówisz, że żyłem wieloma wcieleniami i że żyłem TYM 

 wcieleniem 

wiele 

razy. 

 

 

Tak. Za wyjątkiem tego, że zrozumiałbyś to lepiej i ujmował celniej, gdybyś nie używał 

czasu przeszłego.  
 Ja 

żyję wieloma wcieleniami i żyję dalej TYM wcieleniem wiele razy.   

 Teraz 

ująłeś to dokładnie.  

 Prawie. 

 

 Prawie 

? 

 

 

Jest jeszcze jeden mały szczegół... 

 Jaki 

? 

 

 Namalowałeś ten fresk.   
 Co 

? 

 

 I 

możesz zmienić malowidło kiedy chcesz.   

 CO 

? 

 

 Możesz coś dodać do niego albo wymazać, pokolorować albo zmienić kolor 
jakiejkolwiek części za każdym razem, kiedy przechodzisz jakikolwiek punkt w czasie. Możesz 
zmodyfikować malowidło w jakikolwiek sposób sobie życzysz i kiedykolwiek sobie życzysz.  
 O 

mój 

Boże, super struny są moimi farbami!   

 Dobra 

robota! 

Świetna analogia.   

 Nic 

więc NIGDY nie musi być jak było!  

 

Właśnie. 

 To 

znaczy, 

że możliwości są nieskończone.  

 Tak. 

 

 

To... to... to mogłoby trwać zawsze.   

 

I trwa, mój cudowny Jedyny trwa.   

 

TRZYNASTE PRZYPOMNIENIE 

 

Śmierć jest korytarzem pomiędzy światem fizycznym i rzeczywistością duchową...  

 

i z powrotem.   

 
Rozdział Dwudziesty Piąty.   
 
 

Neale: To maluję fresk w Korytarzu Czasu poprzez zmianie wibracji energii życia, która 

wiruje we mnie i wokół mnie.   
 Bóg: 

Tak. 

 Swoimi 

myślami.  

 

Malujesz przed siebie swoimi myślami.  

 Swoimi 

słowami.  

 

Wszystko, co mówisz maluje obraz tego kim myślisz, że jesteś i jak sobie wyobrażasz 

 

 

sobie życie jakie jest.   
 

I swoimi czynami.   

 

Wszystko, co robisz wyraża coś o tobie. Wstawiasz obrazy każdej rzeczywistości na 

fresku.  
 

Cokolwiek, co pomyślałeś, było możliwe, każda nadzieja, każdy sen, każde zmartwienie, 

każdy koszmar jest, to wszystko jest na fresku.   
 Połączyłeś swoją przenośnie z mechaniką kwantową, która mówi, że wszystkie 
możliwości istnieją.  
 Dokładnie.  
 I 

doświadczam możliwości na które patrzę.  

 

Właśnie. To jest metafora I fizyka kwantowa czyli wszystko zwinięte w jedno. Pamiętaj, 

że fizyka kwantowa mówi, że wszystko, co jest obserwowane jest pod wpływem obserwatora. 
Przenośnia mówi: „Część fresku, na który zwracasz uwagę jest tym, czego doświadczasz. 
 

Fizyka i metafizyka są tym samym! One po prostu używają innego języka!  

 Teraz 

to 

składasz. Rozumiesz coraz więcej z każdą minutą.  

 

Chodzi o to, że masz wiele myśli, lecz nie musisz zwracać uwagi na wszystkie z nich, 

Tak naprawdę nie mógłbyś, gdybyś chciał. Zwariowałbyś wtedy, Jednak są tacy, którzy widzą 
więcej na fresku niż większość z nas, Oni są często metkowani jako zespół nadpobudliwości 
psychoruchowej.  
 Należy zauważyć, że tutaj mamy nadmiar uwagi. Takie osoby mają szersze spektrum 
uwagi niż większość ludzi. Oni widzą poprzez szersze spektrum ostatecznej rzeczywistości. Oni 
włączają się w dużo więcej. Jak to zrozumiesz, to zaczniesz traktować te dzieci i dorosłych 
inaczej, nazywając wielu z nich obdarowanymi, z niezwykłymi zdolnościami psychicznymi lub 
jako dzieci indygo.   
 

To teraz wyjaśniasz wszystko.   

 

Nie, nie wszystko. Chętnie porozmawiałbym więcej na temat wieczności czasu, aby 

wyjaśnić wszystko, ale jest dobrze, że mamy tę rozmowę ograniczoną do takiej jak musi być. Bo 
kiedy zaczniesz rozumieć naprawdę jak działa życie i o co chodzi w śmierci, to wtedy możesz co 
najmniej poczuć się W Domu Boga.   
 Pragnąłeś tego uczucia tak długo. To ten czas teraz. Następuje czas, żeby się rozwinąć na 
następny poziom, żeby się rozwinąć w swoim zrozumieniu. To dlatego dusza cię to przyniosła. 
To właśnie dlatego tworzysz to doświadczenie. Właśnie dlatego wytarzasz ten dialog.   
 Uczę się jak działać w życiu ?   
 Tak. 

Uczyłeś się cały czas. Teraz po prostu podnosisz prędkość. Dajesz sobie teoretyczną 

podstawę życia, używając troszeczkę przenośni, troszeczkę nauki, troszeczkę metafizyki i 
mnóstwo duchowości.  
 Załapałem. Rozumiem to. Teraz więc chcę wiedzieć co mogę z tym zrobić i jak mogę 
pracować z obrazami które sam maluję na Fresku Możliwości wzdłuż Korytarza Czasu.   
 

Kiedy widzisz oczami swego umysłu coś czego nie wybrałeś jako część swojej 

rzeczywistości, to nie patrz na to znowu. Wyobraź sobie coś innego.   
 

To pokazuje prawdę na temat wszystkiego w życiu, czyż nie ?   

 

Tak. To także pokazuje prawdę na temat śmierci.  

 

To niesamowite. Niesamowite jest myśleć, że tworzymy swoja własną rzeczywistość w 

czasie życia. To absolutnie zmienia spojrzenie, że tworzymy swoją rzeczywistość po śmierci.  
 

To niesamowite, gdy uświadomisz sobie, że NIE MA żadnej śmierci.  

 

Tak. Teraz rozumiem Siódme Wspomnienie: „Śmierć nie istnieje” na dużo głębszym 

 

 

poziomie. To, co chcesz prze to powiedzieć jest tym, co powiedziałeś wcześniej. Śmierć nie 
istnieje, jak to sobie wyobrażaliśmy.  
 Kontynuuj. 

 

 Wiem, 

że wiesz lepiej, że nazywamy doświadczenie, które nazywamy śmiercią, ale to nie 

koniec naszego życia, ani nie koniec niczego. Śmierć jest tak naprawdę środkiem wszystkiego. 
To rdzeń jabłka.  
 

Tak. To jest centralne doświadczenie twego życia. To jest to co, cię prowadzi do Rdzenia 

Twego Istnienia. To tam nasiona nowego życia są znalezione. Nasiona nowego życia są zawsze 
w rdzeniu. 
 

Śmierć jest czymś, co poruszasz po to, żeby się dostać na drugą stronę. To korytarz 

pomiędzy światem fizycznym i światem duchowym i z powrotem.   
 

Sądzę, że to jest największe odkrycie tej przenośni. Nawet jeżeli dusza żyje w duchowej 

rzeczywistości, to nadchodzi dzień, nadchodzi czas gdy umiera.   
 

A potem nadchodzi czas, kiedy rodzi się znowu. Wtedy to dusza staje się fizyczna 

znowu.  
 

A to się dzieje kiedy dusza przechodzi przez rdzeń i wynurza się z powrotem do świata 

fizycznego.  
 Tak. 

 

 

Rozumiesz wszystko doskonale dzięki tej metaforze Jabłkapomarańczy.  

 

Ale to oznaczałoby dla duszy.   

 Lecz 

dokładnie, co mogłoby znaczyć. Dostrzegłeś właśnie...  

 TRZYNASTE 

WSPOMNIENIE 

 Narodziny 

i 

śmierć są jednym i tym samym 

 Doświadczenie śmierci i narodzin są identyczne ?   
 W 

Środku Rdzenia Twej Istoty tak. Dla twojej duszy tak. One są tylko rozcieńczeniem 

energii i działają jak transformatory, umożliwiając przejście z jednego świata do drugiego. 
 

Słowa śmierć i narodziny mogłyby być równie dobrze wyeliminowane z waszych 

języków.  
 Tworzeni 

świata mogłoby zastąpić oba te przypadki.   

 Narodziny 

i 

śmierć są chwilami tworzenia. One są Pierwszorzędnymi Chwilami.   

 Zamiast 

więc mówienia, że to i to się urodziło dzisiaj, można powiedzieć, że to i to 

zostało stworzone dzisiaj, a zamiast mówienia, że to i to umarło dzisiaj można powiedzieć, że to 
i to zostało stworzone na nowo dzisiaj.   
 

Tak, to byłoby cudowne. To byłoby o wiele bardziej stosowne.   

 Bardzo 

mało ludzi rozumie śmierć i tak wielu ilustrowało ją jako najsmutniejsze 

przeżycie.  
 Pamiętaj, co powiedziałem, że możesz malować fresk w sposób jaki sobie życzysz... a 
obraz jako tworzysz jest obrazem jaki doświadczysz.  
 

Ale to straszne. To nie mój błąd, że ludzie, którym ufałem, powiedzieli mi straszne 

rzeczy!  
 Pozwoliłeś innym ludziom malować obrazy dla ciebie ?   
 Wszyscy 

pozwoliliśmy. Większości ludzi powiedziano o osądzie i potępieniu przez 

swoje religie czyli poprzez kapłanów, duchownych, rabinów, mułłów i innych, którym głęboko 
ufali, że widzą i powiedzą im prawdę.  
 

Tak. To właśnie czyni religia i to właśnie religia mówi swoim wyznawcom i to do tego 

stopnia.  

 

 

 

Ale skoro nie ma piekła, osądu czy potępienia w Ostatecznej Rzeczywistości, to dlaczego 

osoba musi tego doświadczać.  
 Jak 

mówiłem to parę razy, żadna osoba nie musi tego doświadczać. Osoba może wybrać       

 doświadczenie tego. Nie musisz podążać dyktatem swojego systemu wierzeń ani 
akceptować i przyjmować nauk żadnej osoby. Możesz podjąć świadomą decyzję poszukiwania 
swojej własnej prawdy. Naprawdę ją stworzyć.  
 Ciągle mówisz, że mogę stworzyć moją własną prawdę.  
 

Robisz to każdego dnia, dzięki temu w co wierzysz.   

 Ale 

jeżeli, jak zresztą mi powiedziałeś, dana osoba ciągle tworzy na trzech poziomach, 

podświadomy, świadomym i nadświadomym, to dlaczego w końcu nadświadomość jako 
najwyższa część, nie wybierze czegoś innego niż potępienie ? Dlaczego nie stworzy niczego 
innego ? ?   
 

Słuchałeś każdego słowa jakie powiedziałem, czyż nie ?   

 Mówimy 

na 

temat 

życia i śmierci w najbardziej uszczegółowiony i w najważniejszy 

sposób. To znaczy ja mówię.  
 

To dobrze, bo słuchałem każdego słowa, które TY mówiłeś.  

 

Co to ma znaczyć ?   

 Zobaczysz. 

 

 Nie 

możesz zmienić swojego doświadczenia, w tym wcieleniu czy inny, aż się nie 

dowiesz jak je stworzyłeś.  
 
Rozdział Dwudziesty Szósty.   
 

     

 

No kontynuuj. Idź dalej w tym co mnie pytasz.   

 

To wszystko staje się bardzo teoretyczne i tak naprawdę nie wiem, jak powiedziałem 

wcześniej, czy to ma jakąś wartość.  
 

Ponownie pozwól mi obiecać, że patrzenie na całość życia ma ogromną wartość. To 

pomaga ci krystalizować twoje myślenie na temat tego co się dzieje tutaj dla głębszego 
zrozumienia. To przygotowuje cię zarówno do życia i śmierci,  
 To 

jeśli, jak powiedziałeś, nadświadoma część nas podtrzymuje i ciągle prowadzi nas do 

naszego najbardziej stosowanego doświadczenia rozwoju, to dlaczego prowadzi nas do 
doświadczania osądu, potępienia i piekła w życiu po życiu. To dlaczego to pozwoliłoby naszej 
świadomości zaakceptować i przyjąć taki pomysł ?   
 Pamiętasz teraz, co powiedziałeś, swoimi własnymi słowami, w liście do Jackie ?   
 Tak 

sądzę.  

 

W tym liście powiedziałeś: „Czasami Dusza wybiera coś na podświadomym lub 

nadświadomym poziomie, czego nigdy nie wybrałaby na poziomie świadomym.”  
 Powiedziałeś, że „robi to po to, żeby wykonać Szerszy Plan”.   
 

To chcesz mi powiedzieć, że tan szerzy plan to mojej duszy to doświadczenie osądu, 

potępienia i piekła ?   
 To 

może myśl bardzo dobrze Szerszy Plan twojej duszy. I pamiętaj, że twoje 

doświadczenie piekła nie przynosi nic, co nazywasz cierpieniem. 
 To 

jeżeli istnieje coś takiego jak nadświadomość, to nie wierzę, to mogłoby świadomie 

powodować doświadczanie piekła z i czy bez cierpienia. Poza tym włożyłeś dużo wysiłku, aby 
wyjaśnić mi, że doświadczenie w chwili naszej śmierci, jest tym w co wierzymy i czego mamy 
doświadczyć.  

 

 

 Powiedziałeś mi, że to jest nasze życie po życiu i w ten sposób daje świadomy wybór. 
Teraz mi mówisz zupełnie coś przeciwnego! Teraz mi mówisz, że to jest wynik moje 
nadświadomości! To czego jest naprawdę ?   
 

I tego, i tego.   

 

I tego, i tego.   

 Rozważ możliwość, że to może być świadomy wybór swojej nadświadomości, aby 
stworzyć cokolwiek wybierzesz na Poziomie Świadomym.  
 

A dlaczego ? Dlaczego miałaby tak robić ?   

 Być może dlatego, że może dojść do Ukończenia Doświadczenia i Czucia, tego co Wiesz 
o sobie.   
 Czyli 

? 

 

 

Że jesteś Stwórcą swej własnej rzeczywistości.  

 Nadświadoma część mnie zamierza pozwolić świadomej części doświadczyć siebie w ten 
sposób, jako stwórca, nawet jeżeli to, co jest tworzone jest złe dla mnie ?   
 

Nie istnieje nic takiego jak złe i dobre. To nie istnieje w Ostatecznej Rzeczywistości. Złe 

i dobrze są osądami czynionymi w umyśle.  
 

A kogo obchodzi jaki mam osądy ? Jeżeli jestem w piekle i mój umysł mówi: To jest 

piekło to mi wystarczy. To nie ma nić znaczyć dla mnie, bo to wszystko, co myślę. To wszystko 
będzie znaczyć dla mnie. Nie za bardzo istotne JAK to ma przejść, że tego doświadczam. 
 A 

powinno. 

 

 Dlaczego 

? 

 

 Ponieważ tylko wtedy, gdy wiesz, jak to ma przejść, możesz to zmienić. Nie możesz 
zmienić swojego doświadczenia w tym CZY następnym wcieleniu, zanim nie dowiesz się jak je 
stworzyłeś.  
 Jeżeli wiesz, że piekło, którego doświadczasz jest tworzone świadomie przez ciebie i 
tylko w twoim umyśle, to wtedy poznasz wzór, dzięki któremu możesz zakończyć to 
doświadczanie nagle.   
 

Który polega na ?   

 Musisz 

wyjść ze swojego umysłu.  

 

Chyba to zrobię po zakończeniu tej rozmowy!   

 

I tak trzymaj przyjacielu. Dobrze ci idzie.   

 

Ludzie, który doświadczają nieba zamiast piekła, są określani, że stracili kontrolę nad 

umysłem.  
 Oni 

są stawiani przed takim samym zestawem okoliczności jak każdy inny, ale 

doświadczają tego w inny sposób.   
 

Jak Don Kichote ?   

 

Jak Don Kichote. Niektórzy ludzie, jak powiedziałem wcześniej, doświadczają życia jako 

piekielne, gdy inni jak niebo na ziemi.   
 

Tak, a czy to zależy od tego, co się dzieje w ich życiu. 

 

A jak sądzisz, dlaczego się tak dzieje, jak się dzieje ?   

 

Z powodu tego jak myślą.  

 

Tak. Albo można ująć to w ten sposób czy w mniej łatwy do zapomnienia.   

 

To co się dzieje   

 w 

życiu ludzi 

 to 

się dzieje 

 w 

życiu ludzi 

 

 

 

z powodu tego co się dzieje 

 w 

umysłach ludzi.   

 

To co się dzieje jest tym co myślimy, że się dzieje a to, co myślimy, że się wydarzy jest 

tym, co myślimy, że się zdarzy.   
 

To jest prawdą w wielkim wymiarze.   

 

Tam trzy Narzędzia Tworzenia (myśl, słowo i czyn) oraz trzy Poziomy Doświadczania 

(podświadomy, świadomy i nadświadomy) przychodzą.  
 

Właśnie. Myśl jest bardzo potężnym narzędziem, ponieważ jest używana na trzech 

poziomach.  
 

A co ze słowami ? Czy słowa nie są używane na poziomie nadświadomym ? Czy właśnie 

nie tak nadświadomość się z nami nie komunikuje ?   
 

     

 Nie. 

Słowa są tworem umysłu. Gdy idziesz ze świadomego umysłu, do nadświadomej 

świadomości, to widzisz, że żadne słowa do tego nie są potrzebne.   
 Jeśli wejdziesz na poziom medytacji, poprzez uświęconego tańca lub medytacji, lub jakoś 
inaczej, to dowiesz się, że w tym miejscu istnieją tylko uczucia (lub wibracje).   
 Kiesy 

większość ludzi coś czuje, to natychmiast musi zbadać to uczucie swoim 

świadomym umysłem i spróbować ująć to w słowa. One mogą lub nie być użyteczne.  
 

Mistrz impulsywnie tego nie robi. Mistrz po prostu odczuwa uczucie. Pozwalając na to 

uczuciu i doświadczać go w pełni. Wtedy mistrz decyduje czy będzie z tego korzyść w ujęciu 
tego słowami.  
 

Uczucie jest woja pierwszą myślą, twoja czystą myślą. Uczucie jest bezsłowną myślą. 

Ono przynosi sporo bez mówienia niczego. Uczucia są jeżykiem duszy.   
 

Słowa są drugą myślą. One są twoja próbą konceptualizacji uczuć poprzez 

przetłumaczenie ich na głośne wypowiedzi. Słowa są językiem umysłu. Mistrzowie mają uczucie 
i często nie dają drugiej myśli. To unika wszystkich sposobów komplikacji życia. I czyni ścieżkę 
mniej wyboistą.  
 Działania są trzecią myślą i często następują potem. One są próbą doprowadzenia do 
fizyczności, co się pomyślało. Działania są językiem ciała.  
 

Tymczasem ujmujesz uczucie w słowa, słowa w działania, a możesz wiele utracić w 

tłumaczeniu.  
 

Mistrz to wie i właśnie dlatego mistrz jest bardzo ostrożny i porusza się bardzo ostrożnie 

i z wielkim rozmysłem z jednego poziomu na drugi, o ile w ogóle przechodzi na następny 
poziom.  
 CZTERNASTE 

WSPOMNIENIE 

 Większość ludzi skupia się większość czasu 
 

Na rzeczach, które nic naprawdę nie znaczą.  

 

     

Rozdział Dwudziesty Siódmy.   
 
 Neale: 

Mówiąc o narzędziach tworzenia, to naprawdę nas uświadomiłeś, że śmierć jest 

chwilą tworzenia.   
 

Bóg: Bo jest, a bardzo nie wielu ludzi myśli w ten sposób.   

 Jeżeli więcej ludzi by tak myślało, to byłoby mniej smutku otaczającego śmierć ?   
 Nie 

byłoby żadnego smutku w ogóle. Nie dla osoby opuszczającej. Byłaby radość. 

Śmierć jest czasem, gdy ludzie stają się bardzo potężni, ponieważ to kom są jest spotęgowane 

 

 

poprzez proces samej śmierci.  
 

A czym jest ten proces ?   

 

Śmierć jest energią, która napędza cię przez Rdzeń Twego Istnienia w twoją następną 

rzeczywistość.  
 Mamy 

wrócić, z powrotem do interesu polegającego na dostosowaniu energii tutaj, którą 

zbadaliśmy wcześniej.  
 Narodziny 

i 

śmierć są chwilami Czystego Tworzenia, gdyż one dostosowują lub 

dostrajają energię, która jest Życiem samym w sobie, zwiększając wibrację swej częstotliwości i 
objawiając się jako materia w duchowym świecie albo zmniejszając wibracje i objawiając się 
jako niewidzialna energia w duchowym świecie.  
 

Właśnie w taki sposób całe wszechświaty się rodzą. Właśnie w taki sposób ty się 

urodziłeś.  
 

A tajemnica tkwi w tym, że energia, w którą wchodzisz z narodzinami jest tym, co 

fizyczne znaczy.   
 To 

właśnie to przemienia w materię, objawia w fizycznym świecie.  

 Dokładne przeciwieństwo następuje w chwili śmierci. W ten sposób tworzysz śmiercią 
to, co przynosisz w śmierć ze świata fizycznego i tworzysz z narodzinami to, co przyniosłeś do 
narodzin z rzeczywistości duchowej.   
 Ponownie 

muszę przyznać, że nigdy bym tak tego nie wytłumaczył. Tak wiele spraw się 

ty wyjaśniło.  
 Dobrze, 

ponieważ to jest niezwykle istotne. To, co przynosisz z doświadczenia swojej 

śmierci będzie wzięte świadomie lub podświadomie albo z całkowitą świadomością albo 
całkowitym brakiem świadomości tego, co robisz.   
 

Właśnie dlatego rozmowa, którą odbywamy jest tak istotna.   

 

Celem tej rozmowy jest w pełni cię uświadomić, co robisz. Przeszedłeś do tej rozmowy, 

więc mógłbyś przypomnieć to sobie, że: 
 Tworzysz 

swoją energię poprzez wibrację, poprzez energie, którą wysyłasz.  

 TERAZ 

MOŻESZ POWIEDZIEĆ, ŻE TO WSZYSTKO SŁYSZAŁEŚ WCZEŚNIEJ, 

ALE NIE DZIAŁASZ TAK JAKBYŚ TO SŁYSZAŁ.  
 

WŁAŚNIE DLATEGO POWTARZASZ SOBIE TO W KÓŁKO CAŁY CZAS.   

 

A jak wyglądałoby gdybym tak działał ?   

 Jeżeli naprawdę zrozumiałbym to wszystko i nie potrzebowalibyśmy wracać do tego w 
koło w stosunku do tego co wiemy i na co by to wyglądało?  
 

Po pierwsze, nigdy nie bawiłbyś się negatywnymi myślami w swoim umyśle.  

 

Po drugie, jeśli negatywna myśl przydarzyłaby się, to natychmiast wyrzuciłbyś ją z 

umysłu. Pomyślałbyś o czymś innym celowo. Po prosty zmieniałbyś zdanie na ten temat.   
 

Po trzecie, zacząłbyś nie tylko rozumieć Kim Naprawdę Jesteś, lecz szczyciłbyś się tym i 

demonstrowałbyś to. Tak przesuwałbyś się z tego, co wiesz do tego, co Doświadczasz jak miarę 
swojej własnej ewolucji.   
 Po 

czwarte, 

kochałbyś w pełni takiego, jakim jesteś.  

 Po 

piąte, kochałbyś każdego innego w pełni takim jaki jest.   

 

Po szóste, kochałbyś życie w pełni takim jakie jest.   

 Po 

siódme, 

wybaczyłbyś wszystko każdemu.  

 

Po ósme, nigdy rozmyślnie nie raniłbyś innego człowieka emocjonalnie czy fizycznie. A 

już na pewno nigdy byś nie używał do tego imienia Boga.   
 Po 

dziewiąte, nigdy nie smuciłbyś się nad śmiercią innego, nawet przez chwilę. Mógłbyś 

 

 

się smucić z powodu straty, ale nie z powodu śmierci.  
 Po 

dziesiąte, nigdy byś się nie bał, ani nawet smucił z powodu własnej śmierci nawet 

przez chwilę.  
 

Po jedenaste, byłbyś świadomy, że wszystko jest wibracją. Wszystko. Przywiązywałbyś 

więcej uwagi do wibracji tego, co jesz, co ubierasz, co oglądasz, czytasz bądź słuchasz, a co 
najważniejsze do wszystkiego, co myślisz, mówisz i robisz.   
 

Po dwunaste, robiłbyś wszystko, co tylko możesz, aby dostosować swoją wibrację 

własnej energii życiowej, którą tworzysz wokół siebie, jeżeli zauważysz, że jest w rezonansie z 
najwyższą wiedzą na temat tego Kim Naprawdę Jesteś, a najważniejszym doświadczeniem tego 
jest to, że możesz to sobie wyobrazić.  
 

Przepraszam, ale jak to wszystko się dzieje ? Na przykład, jak staję się świadomy 

wibracji kawałka ubrania czy jedzenia na menu, żeby coś powiedzieć na temat tego, co myślę, 
mówię lub robię ?   
 To 

naprawdę całkiem proste. Dostrój się do tego, jak się czujesz.   

 

A teraz to widzę kogoś kto mówi: „O losie, nowy kawałek slangu new age pod tytułem 

skontaktuj się ze swoimi uczuciami”.   
 

Ci, którzy zobaczą w tym slang, doświadczą tego jako slangu. Ci, którzy widzą to jako 

mądrość otworzą drzwi na cały nowy świat.  
 Jakieś sugestie w kwestii jak to zrobić ?   
 

To tylko kwestia skupienia. Większość ludzi skupia się większość czasu na rzeczach, 

które nic naprawdę nie znaczą. Jednak jeżeli podjęliby kilka chwil każdego dnia, aby skupić się 
na tym co się dzieje, to naprawdę mogliby zmienić swoje życie.  
 Twoje 

ciało jest wspaniałym instrumentem wysoko wrażliwych czujników energii. Wierz 

albo nie, ale potrafisz poruszać ręka sześć cali nad jedzeniem w bufecie bez dotykania go i 
poczuć czy to daje czy korzyść czy nie w zjedzeniu tego natychmiast.   
 Możesz zrobić to samo z ubraniem, które wyjmujesz z szafy, aby ubrać je na dzień, albo 
te o którym myślisz, żeby je ubrać na dzień. 
 Kiedy 

jesteś z drugą osobą, jeśli przestaniesz słuchać tego, co myślisz, a zaczniesz 

słuchać tego, co czujesz, to jakość twojej komunikacji z ta osobą będzie pójdzie w górę jak raca 
tak samo, jak jakość twoich związków.  
 Gdy 

jesteś zmieszany i zakłopotany oraz szukasz odpowiedzi ze wszechświatam to jeżeli 

wyłączysz część, która z desperacją chce sobie uświadomić rzeczy, a włączysz część ciebie, co 
wie, to będziesz miał dostęp do każdej odpowiedzi. Jeśli przestaniesz próbować decydować, co 
robić i zaczniesz wybierać, co sobie życzysz, to odnajdziesz rozwiązania dylematów, które ukażą 
się naprzeciw ciebie.   
 

W kwestii wibracji myśli i słów, to jest bardzo nie wielu ludzi, którzy właściwie nie 

mogą ci powiedzieć, czy czują światło lub są ciężcy w stosunku do czegoś lub, żeby coś 
powiedzieć.  
 Większość ludzi potrafi to ocenić całkiem szybko.   
 

Tak, ale w tym sęk, że niewielu ludzi tak działa. Przynajmniej taka jest moja obserwacja 

tego.  
 Wiesz, 

że nie jestem nawet tego bliski.   

 To 

możesz zacząć sobie tego życzyć.  

 Masz 

rację, że niewielu ludzi używa swojej intuicji i zdolności psychicznych, aby wejść 

głęboko w siebie i dotknąć swoich uczuć, zanim pomyślą, powiedzą lub coś zrobią. Niewielu 
ludzi nawet robi to potem. Jeżeli to zrobiłbyś, to pozwoliłbyś sobie na satysfakcję swoja niczym 

 

 

innym jak światłością. Nie miał byś nic wspólnego z tym, co ma ciężkie wibracje. Szukałbyś 
zmniejszenia wibracji wszystkiego, co obserwujesz, tworzysz, doświadczasz i wyrażasz. 
Nazwałbyś to oświeceniem i zobaczyłbyś zdumiewające rezultaty tego w krótkim okresie czasu.   
 Alchemia 

wszechświata jest naprawdę niezwykła. Wasz słowniki definiują alchemię jako 

niewyjaśnialną lub tajemniczą przemianę, a to jest tylko proces, w którym materia i energia są 
manipulowane, aby wytworzyć specyficzne i szczególne manifestacje zarówno w indywidualnej, 
jak i zbiorowej rzeczywistości.  
 

I to nam przynosi...   

 CZTERNASTE 

WSPOMNIENIE 

 Jesteś ciągle w akcie tworzenia, w życiu i w śmierci.  
 Wyjaśniałem ci wiele razy jak tworzenie występuje. Co byłoby korzystne dla ciebie do 
zrozumienia jest tym, co występuje ciągle. To nigdy się nie kończy. Każda myśl, słowo i czyn 
jest kreatywne.   
 Każda wibracja wypuszczana z Rdzenia Twojej Istoty odtwarza cię i całą twoja 
rzeczywistość na nowo. Jesteś zmieniany w każdym pojedynczym momencie. Twoja przyszłość 
jest wytwarzana w małymi wzrostami i nikt nie czuje uderzenia pojedynczą decyzją. To są 
powiększenia, na które musisz zwracać uwagę. Wtedy poważne chwile i monumentalne decyzje 
zadbają o siebie same.   
 

Śmierć i narodziny są największymi aktami tworzenia, ponieważ to są chwile w 

Wiecznym Cyklu życia, kiedy Zasadnicza Energia przemienia siebie, aby wytworzyć szczególne 
objawienia w duchowej rzeczywistości (podczas śmierci) lub w rzeczywistości fizycznej 
(podczas narodzin).   
 To 

zaczyna 

być fascynująca dyskusja. Na początku weszliśmy w teorię postrzegania i 

fizykę kwantową, potem w teorię super strun i metaforycznie metafizyczną kosmologię, ą 
doszliśmy do alchemii. Fiu.   
 Jednak 

wspomniałeś, że zanim ta dyskusja się skończy zapytałabyś dużo bardziej o 

głębię chwili połączenia i ponownego zjednoczenia z Sednem. Będzie w porządku jak zapytam o 
to teraz ?   
 Oczywiście, ale muszę to powiedzieć znowu, że proste słowa nie dadzą rady opisać to co 
jest nie do opisania. Być może pomogłoby, gdybyśmy stworzyli następny obraz wewnątrz 
umysłu...  
 Znowu 

obrazy. 

 

 

Tak, jak powiedziałeś, obraz jest wart tysiąc słów.  

 Ustaliliśmy już, że w środku Jabłkopomarańczy jest rdzeń, tak ?   
 Tak, 

pamiętam.  

 

To dobrze. Teraz możesz sobie wyobrazić ten Rdzeń jako pokój lub komorę pewnego 

rodzaju. Daj jej kształt i kolor, jeżeli to pomoże.  
 OK. 

Zrobiłem to w lśniącego metaliku i jest to złoto-brązowy pojemnik w kształcie 

walca.  
 

Świetnie. Zrób sobie kształt i kolor jaki sobie życzysz. Teraz wyobraź sobie znak na 

drzwiach prowadzących do tej komory. Znak czy ta się ŚMIERĆ. A teraz wyobraźmy sobie, że 
są drugie drzwi prowadzące do tej komory z daleka. One są oznaczone URODZINAMI.   
 Wyobraziłeś to sobie ?   
 Tak. 

 

 Dobrze. 

W 

środku za drzwiami oznaczonymi ŚMIERCIĄ, po stronie, którą zobaczyłbyś 

wcześniej, gdy przeszedłeś przez drzwi jest oznaczona ŚWIAT FIZYCZNY.   

 

 

 Stamtąd przyszedłem.  
 Dokładnie. A w środku pokoju jest znak mówiący RZECZYWISTOŚĆ DUCHOWA.   
 

Masz to ? Wyobraziłeś to sobie ?   

 Tak. 

 

 Powtórz. 

 

 

Nie wierzysz mi ?   

 Tylko, 

żeby się upewnić.  

 OK... 

Wyobrażamy sobie, że komora w rdzeniu Jabłkapomarańczy ma parę drzwi, jedne 

po każdej stronie. One z zewnątrz są oznaczone Śmierć i Narodziny. W środku te same drzwi są 
oznaczone Świat Fizyczny i Świat Duchowy. Ta para drzwi prowadzi wewnątrz tej samej 
komory czyli do tego samego doświadczenia, a na zewnątrz prowadzi do kompletnie innych 
doświadczeń.  
 Dokładnie.  
 

W ten sposób uświadamiasz sobie, że gdy jesteś w komorze to możesz przesunąć się do 

jakichkolwiek drzwi i otworzyć je, a wtedy odnajdziesz życie w takiej czy innej formie. Są dwa 
wyjścia z Rdzenia. Jedne drzwi prowadzą do życia fizycznego, a drugie do życia duchowego.   
 Mam 

to. 

Widzę.  

 

Dobrze. Jeszcze jeden szczegół i przenośnia będzie cała  

 

No to dawaj.   

 Pamiętasz, że wcześniej w naszej analogii poruszaliśmy się wzdłuż korytarza w tunelu.   
 Nazwaliśmy go Korytarzem Czasu.   
 Tak. 

 

 Był wtedy fresk wzdłuż ścian, podłogi i sufitu, pamiętasz ? Ten fresk rozciągał się 
wzdłuż tego korytarza.   
 Tak, 

pamiętam. Maluję go, gdy idę nim.   

 

To dobrze. Dochodzisz do końca korytarza i drzwi oznaczonych ŚMIERĆ. Zastosujmy tu 

metaforę.  
 

OK. Co dalej ? Wchodzę do komory ?   

 Niebezpośrednio. Drzwi nie prowadzą bezpośrednio do komory, ale do krótkiego 
przejścia, które prowadzi cię do tej komory. Drzwi pozostają za tobą, gdy wchodzisz w przejście.  
 Możesz poczuć, że coś dzieje jak przechodzisz przez to przejście. To się odczuwa jak 
prawdziwe przejście czyli słowo używane jako czasownik, a nie rzeczownik. Czujesz, że robisz 
przejście, a nie, że tylko jesteś w przejściu. Przechodzisz przez wszystkie trzy etapy śmierci w 
swym przejściu, a wtedy będzie można odczuć czy coś przechodzi.   
 

To, co przechodzi, to twoje poczucie siebie jako fizycznego ciała. Możesz poczuć, że 

ciągle kimś JESTEŚ, ale twoje poczucie siebie nie dołącza poczucia posiadania ciała.  
 

W tym przejściu następuje oczyszczanie ciebie ze wszystkich fizycznych ograniczeń, 

doświadczeń i odczucia. To jest pierwszy etap śmierci, kiedy sobie uświadamiasz, że nie jesteś w 
ciele, ale ciągle jesteś bardzo żywy.  
 

Drzwi z napisem ŚMIERĆ są ciągle otwarte za tobą i możesz patrzeć i możesz patrzeć 

przez nie na świat fizyczny. Teraz przechodzisz do drugiego etapu śmierci doświadczysz 
świadomości, dezorientacji albo czegokolwiek, co oczekujesz doświadczyć. Podczas tego 
drugiego etapu możesz wchodzić tam i z powrotem przez otwarte drzwi do świata fizycznego. 
Nie będziesz się tam doświadczał w żaden sposób fizycznie, ale będziesz czuł bardzo dużo 
jednak. Inni pozostający w swoich ciałach, mogą również cię tam doświadczać.  
 Jeżeli wierzysz, że nic nie istnieje albo nie dzieje się po śmierci, to przejdziesz podczas 

 

 

drugiego etapu w stan nicości i nie doświadczysz niczego. Opisałem to wcześniej.  
 Możesz pozostać w drugim etapie tak długo jak sobie życzysz.  
 A 

co 

mogłoby spowodować, żeby sobie życzyć, aby pozostać w drugim etapie ? Czy 

naprawdę się wie, że istnieje trzeci etap śmierci, do którego można iść ?   
 Każde doświadczenie po śmierci jest na swoim miejscu. Czy doświadczasz piekła swojej 
twórczości czy nieba swojego twórczości bądź nicości swojego twórczości lub innej 
rzeczywistości stworzonej razem, to doświadczenie to będzie osobne. Wyciągniesz z tego 
wspomnienia jakie są do wyciągnięcia, a potem pójdziesz dalej.   
 

Podczas tego drugiego etapu, czy kiedykolwiek powracamy w duchu do ukochanych, 

którzy ciągle żyją w swoich ciałach ?   
 Możesz oczywiście wybrać powrót w duchu do ukochanych pozostających w 
fizyczności. Często dusza odwiedza ukochanych, zanim opuści swoje ciało.  
 

Tak. Maggie Berry to robiła. Inni też. Mój ojciec to robił. Przyszedł do mnie we śnie i 

powiedział, że odchodzi. Następnego dnia rano otrzymałem telefon, że umarł dzień wcześniej.  
 

Maggie Berry była założycielką i wizjonerką „Kwestii Sedna” (Core Matters), 

organizacji transformacyjnej w Denver. Jej bliski przyjaciel i partner w tej organizacji Tom 
LaRotonda w czasie jej śmierci opowiedział mi tę wstrząsającą historię, a było to w lipcu 2005 r. 
w rok po śmierci swej drogiej przyjaciółki, choć on wiedział, że jest śmiertelnie chora.   
 

„Rano 23 lipca 2004 r. byłem w biurze Maggie i dzieliłem się informacjami. Odwołałem 

wszystkie swoje spotkania. Siedziałem przy biurku bezczynnie, nie wiedząc, co począć. Nie 
byłem smutny, ani zły.... to było takie surrealistyczne.   
 Maggie 

była w hospicjum i naprawdę chciałem być z nią, ale w pełni rozumiałem i 

dochowałem jej prośby, żeby nie odwiedzał jej nikt. Skupiłem swoje uczucia na biurku, moje 
oczy się zamknęły i zacząłem medytować. Nagle usłyszałem głos Maggie jasno mówiący „Cześć 
partnerze” jest to termin używaliśmy do siebie cały czas. Nagle wizja się pojawiła się w moim 
umyśle, w której Maggie stałą przede mną i się uśmiechała.  
 Ucieszyłem się na jej widok. Wyglądała całkowicie zdrowo i radośnie. Wiedziałem, że 
straciła włosy, a jej ciało było przeżarte rakiem. Przyszłą do mnie, objęła mnie, a potem wzięła 
moje dłonie w swoje i powiedziała: „Tom, już czas na mnie. Powiedziałam każdemu do 
widzenia, ale nie tobie.   
 Chciałam ci powiedzieć ostatniemu do widzenia. ”   
 Potem 

wzięła mnie za rękę i przeszła się, dziękując mi za wszystko, co dla niej zrobiłem 

oraz powiedziała mi jak bardzo mnie kochała... i to samo powiedziałem do niej.   
 Nagle 

się zatrzymała i wyjęła swoja dłoń z mojej dłoni, choć próbowałem ją trzymać. 

Powiedziała do mnie: „Nadszedł czas... Muszę iść. Kocham cię partnerze!” i wybiegła. Gdy 
otworzyłem swoje oczy zauważyłem czas na moim laptopie. Była 11:44 rano.   
 Nie 

byłem pewien, co się stało i po prostu wyszedłem na zewnątrz wziąć oddech 

świeżego powietrza. Uważałem na swój telefon komórkowy ze sobą, czekając na jakieś 
informacje od Butcha (Męża Maggie), ale zapomniałem go wziąć. Po pięciu minutach wróciłem 
i zauważyłem, że mam wiadomość. Ona była od Butcha i została zapisana, że dostałem ją o 
11:45.  
 Zadzwoniłem do Butcha, a on powiedział, że miał silne uczucie, że potrzebowałem tam 
być w hospicjum. Powiedziałem mu, że mogę przyjechać natychmiast, a on żebym się pospieszył 
i że ona może długo nie przetrzymać.  
 Kiedy 

przyjechałem Butch powitał mnie. Maggie ciągle żyła, ale była nieprzytomna. 

Żyłą jeszcze godzinę zanim wzięła ostatni oddech. To była najświętsza chwila w moim życiu. 

 

 

Zanim umarła powiedziałem, że wrócę do biura i zawiadomię ludzi.   
 Wróciłem do biura zadzwoniłem do ludzi, do których trzeba było zadzwonić, potem 
utworzyłem i wysłałem maila do reszty naszej wspólnoty, którą ona rozpoczęła, a myśmy razem 
zbudowali. Po tym wszystkim pojechałem do mojego ulubionego parku w Denver czyli miejsca 
nazywanego Parkiem Miejskim (City Park). Podszedłem do jednego z dwóch jezior i po prostu 
usiadłem... wstrząśnięty stratą... zapłakałem. Maggie zawsze wysyłała jedną wiadomość do ludzi 
w każdej sytuacji: Żyj życiem z radością. Życie ma być radosne. Ciężko próbowałem wcielić to 
w życie w tym momencie. Uspokoiłem się nieco, ale nieco po godzinie powróciłem do biura, 
żeby zobaczyć czy są jakieś wiadomości.  
 Wracałem z powrotem i był korek. Zauważyłem, że staję się coraz bardziej 
podirytowany. Potem powróciłem do strachu i złości po doświadczeniu jednej z najbardziej 
duchowych chwil w moim życiu.  
 Stanąłem na światłach, a tam był przede mną potężny baner reklamowy. Na nim ukazał 
się napis RADOSNY.   
 Zaśmiałem się głośno.  
 Maggie 

wysłała wiadomość jasno i wyraźnie. Powiedziała mi, że jest wolna i szczęśliwa 

oraz przypomniała mi, że jest tylko jedne sposób przeżywania życia. Przypomniała mim, że 
należy być radosnym.   
 Mam 

replikę tego napisu na moich drzwiach, przypominającą mi i każdemu kto widzi, że 

to było życie Maggie i jej posłanie na temat radości i życia w inspiracji.”   
 

Gdy Tom opowiedział mi tę historię, to mnie zatrzymało. Słyszałem to takich rzeczach, 

ale nigdy wcześniej nie spotkałem osoby z taką historią. Takie rzeczy się zdarzają.  
 

O tak. One się dzieją naprawdę. Naprawdę, naprawdę. Czasami przed śmiercią, a często 

w drugim etapie śmierci, twoja dusza odwiedza ukochanych.   
 Kiedy 

jesteś gotów, przechodzisz do trzeciego etapu śmierci. Wtedy drzwi za tobą się 

zamykają i możesz zobaczy tylko przejście przed sobą. To całe przejście pokazuje ci dużo 
krótszą odległość niż to czym podróżowałeś przez życie. Zabrało ci lata, żeby przejść przez 
pierwszy korytarz, lecz teraz będziesz przez niego biegł, lecąc do przodu z niewiarygodna 
prędkością.  
 

Światło wielkości ostrza od szpilki jest na końcu tego przejścia i ono staje się coraz 

mniejsze.  
 

Światło jest ciepłe i rozpromienia się, a czujesz się cudownie bezpieczny i zaproszony.   

 Czy 

są jakieś obrazy na tym przejściu ?   

 Nie. 

Przejście do komory, która jest Rdzeniem Twego Istnienia jest ciemniejsze, lecz nie 

w żaden złowrogi sposób. Raczej w łagodny, bezpieczny i miły sposób. Jasność nadchodzi z 
końca przejścia.  
 To 

jest 

Światło i to jest malutka plamka na początku, ale jak idziesz dalej, to staje się 

coraz większa w twoim polu widzenia, aż Światło jest..   
 

...Wszystkim co Istnieje 

 Podczas 

śmierci wszystkie wasze indywidualne tożsamości są porzucane kończąc 

oddzielenie was od was, na końcu.  
 
Rozdział Dwudziesty ósmy.   
 
 

Bóg: Chwila Połączenia jest w zasięgu ręki. Moc i ciekawość tej chwili są nieopisane. 

Informacja i wiedza, która wychodzi z tego na poziomie świadomym ni może być 

 

 

kontemplowana i bardzo mało absorbowana.   
 Zaraz 

przed 

połączeniem dusza się unosi nad światłem. Wygrzewa się w blasku Sedna. 

Wszelkie uczucia strachu, nieprzyjemności czy obawy jakiegokolwiek rodzaju zostają odrzucane 
podczas przelotu przez to przejście. Teraz Sedno promieniuje czysta miłością, a dusza przed tym 
doświadcza to, co może być tylko opisane jako poczucie bycia... pokrytym.   
 Wyobraź sobie naleśnik pokryty ciepłą polewą, albo lody pokryte ciepłą czekoladą. To 
tak się odczuwa. To się czuje jak przepływ słodkiego ciepła do nadchodzącej duszy. To jest 
delikatne ciepło, zakrywające całą duszę.  
 

Razem z tym ciepłem przychodzi uczucie, dla którego nie ma słowa w świecie 

fizycznych odczuć.  
 

To jest uczucie bycia widzianym całkowicie i ostatecznie. Nic teraz nie będzie ukryte, 

przeoczone lub pominięte czyli nic nie umknie uwadze. Wszystko co dobre i wszystko co złe, a o 
czym dusza mogła pomyśleć jest rozpostarte przed nią. Ku zdumieniu wszystko co złe i dobre 
powoli jest absorbowane przez światło... (zaakceptowane jako swoje, tak jak się ono czuje)... 
poprzez jakiś rodzaj energii osmozy, które topi nawet najmniejsze poczucie dumy lub wstydu, 
zostawiając duszę z piękna pustką. I nie trzymając nic w sobie i nie doświadczając niczego z 
siebie, zachowuje Otwartość.  
 

Teraz w tą Otwartość, gdzie duma i wstyd już współistniały ze sobą, jest wlewane nowe 

uczucie.  
 Przedtem 

się czuło jakby z zewnątrz dusza była pokrywana, a teraz się czuje jakby z 

wewnątrz dusz była wypełniana. W tym przypadku również nie można znaleźć słów, aby 
adekwatnie zdefiniowały lub stosowanie opisały to uczucie. Ono może być scharakteryzowane 
jako pojedynczy, potężny konglomerat uczucia, który otacza tysiąc indywidualnych uczuć, które 
teraz powili wypełniają duszę. Można niezdarnie próbować to określić jako bycie ciepło 
otoczonym, głęboką wygodę, bycie szczerze cenionym, głęboko i szczerze docenionym, 
łagodnie nakarmionym, głęboko zrozumianym, całkowicie wybaczonym, całkowicie 
rozgrzeszonym, długo oczekiwanym, szczęśliwie witanym, totalnie zaszczyconym, radośnie 
świętowanym, absolutnie ochronionym i bezwarunkowo kochanym, a to wszystko w jednym.   
 Pozbawiając się najmniejszego wahania czy żalu i całego poczucia indywidualnej 
osobowości dusza przechodzi do Światła. Tam zanurza się w cos tak cudownego, że traci całe 
pragnienie, żeby cokolwiek wiedzieć innego, topiąc się w zapierającej oddech chwale 
niekończącej się wspaniałości, nieporównywalnego piękna i niezrównanej całości istnienia Teraz 
jesteś pogrążony w tym Świetle i czujesz się rozpuszczony. To topienie się kończy się zmianą 
swojej tożsamości. Już nie identyfikujesz się jako Ty w jakikolwiek sposób i na jakimkolwiek 
poziomie z aspektem bytu jaki nazywałeś tobą w swoim życiu fizycznym.   
 Ta 

charakterystyka 

Życia po Życiu właściwie rozpoczyna potwierdzać siebie w 

pierwszym etapie śmierci, która jest tym, co czy czyni dla ciebie możliwym do doświadczenia, 
cokolwiek sobie wybierzesz natychmiast po tym, jak umrzesz (włączając w to piekło) bez bólu 
czy cierpienia. To będzie dla ciebie ważne nie tylko w tym momencie, gdy wchodzisz w Rdzeń 
Swego Istnienia.   
 

To, co tu się dzieje, gdy jesteś otaczany przez światło, polega na tym, że łączysz się ze 

swoją duszą.  
 

Dochodzisz do wiedzy na końcu, że nie jesteś ciałem ani umysłem, ani nawet pojedynczą 

duszą, lecz trzema w jednym. O to chodzi w tym całym procesie śmierci.  
 Pamiętaj, że powiedziałem, że proces śmierci polega na przywracaniu swojej tożsamości.  
 Pierwszy 

etap 

śmierci uwalnia cię od twego ciała i jakichkolwiek myśli, które możesz 

 

 

ciągle mieć, a które identyfikują cię ze swoim ciałem i jego wyglądem.  
 Drugi 

etap 

śmierci uwalnia cię od twojego umysłu i jakichkolwiek myśli, które ciągle 

mogą cię identyfikować z umysłem i jego zawartością.  
 Trzeci 

etap 

śmierci uwalnia cię od duszy i wszelkich myśli jakie możesz mieć 

identyfikując się ze swoja duszą i jej indywidualnością.  
 

Tutaj w Absolutnym Pogrążeniu Się, dochodzisz do miejsca, gdzie wiedza i 

doświadczenie są jednym i gdzie wiesz, że to co Wiesz i Doświadczasz nie jest tym, że jesteś 
swoim ciałem, że jesteś swoim umysłem ani że jesteś swoją duszą. Jesteś czymś znacznie 
większym. Jesteś całkowitą sumą energii, które wytwarzają te wszystkie trzy składniki.  
 Podczas 

śmierci wszystkie twoje indywidualne tożsamości zanikają kończąc oddzielenie 

ciebie OD ciebie na końcu.  
 

Wiesz co ? Myślałem, że zamierzałeś powiedzieć, ż eto co doświadczałeś tutaj było 

Bogiem przychodzącym mnie powitać.  
 

O tym dokładnie teraz mówimy.   

 Ale 

przecież powiedziałeś...  

 Wygląda na to, że ciągle myślisz kategoriami oddzielonych od siebie Ciebie i Boga, a ja 
mówię ponownie, że nie ma takiego oddzielenia.   
 

Jak nie wierzysz w to teraz w chwili swego życia fizycznego, to w Chwili Zanurzenia nie 

będziesz miał żadnej wątpliwości.  
 

O losie, to brzmi cudownie! Nie mogę się doczekać.  

 Nie 

musisz. 

 

 

W chwili, gdy poddajesz się miłości i pozwalasz jej prowadzić się dokładnie tam, gdzie 

twoja dusza chce iść,  
 Nie 

będziesz miał żadnych trudności.  

 

     

Rozdział Dwudziesty Dziewiąty.  
 
 

Neale: To jest kolejna z kilku spraw, którą tu powtarzałeś, Mam jasność, że chcesz, abym 

zrozumiał, że chwila zanurzenia w samoświadomości, że chwila doświadczenia moje Jedności ze 
Wszystkim nie jest niczym na, co muszę czekać, aż do mojej śmierci.  
 

Bóg: Bo nie jest. Możesz doświadczyć tego zanurzenia i tego uświadomienia, podczas 

życia fizycznego. Ludzie to mogą.  
 Już wspominałeś o medytacji, głębokiej modlitwie, pewnych dyscyplinach (joga, tai chi, 
itd.), o tańcu i rytuale, w którym ludzie się poruszają w kierunku większej harmonii, pokoju i 
stanu boskiego rezonansu czy jedności. Czy jakimiś innymi trikami możesz się podzielić ?   
 

Przechodzenie do miejsca cudu i nabożnej czci z całością życia, prosta wola, żeby 

doświadczyć pełni tego, pragnienie czyste i prawdziwe, to wszystko, co prowadzi do otwarcia się 
na możliwość takich chwil transcendentnych. Wielu ludzi doświadcza tego topienia się w 
jedność całkiem spontanicznie w środku całkiem zwykłego działania. Przygotowując posiłki. 
Odkurzając dywan.   
 Myjąc samochód. Ubierając dziecko. Zajmując się zadaniem. Jadąc drogą. Stojąc pod 
prysznicem.  
 

Nagle, bez ostrzeżenia czy przyczyny, nie ma poczucie oddzielenia, a jest doświadczenie 

jedności ze wszystkim. Zwykle to jest ułamek sekundy, a potem wszystko wraca do normalności, 
lecz to jest doświadczenie, którego nigdy się nie zapomina.   
 Co 

powinniśmy zrobić, kiedy to się wydarzy.   

 

 

 

Cokolwiek robisz, to nie ignoruj tego. Dla wielu ludzi znaczenie tego jest pomijane i 

ignorowane.  
 Jeżeli masz lub miałeś takie przeżycie, to potrafisz powrócić do niego w swej pamięci i 
odtworzyć dużo z tego uczucia, które było doświadczone.  
 Można tego użyć jako miejsce wyskoku do dłuższych doświadczeń.  
 

Są ludzie, którzy potrafią wchodzić w to doświadczenie Jedności na żądanie, którzy 

potrafią pozostawiać tam przez dłuższe okresy. Niektórzy pozostają tam na resztę życia. To jest 
kwestia skupienia i całej obecności wyśrodkowania ?   
 „Całej obecności wyśrodkowania” ?   
 

No i napotykamy ponownie problem ze słowami. Bardzo trudno jest opisać pewne 

doświadczenia używając ograniczeń słownych. Dlatego właśnie popierałem cię, żeby formować 
obrazy kiedykolwiek tylko możesz, pomimo tego, że są tylko przenośniami, które przybliżają 
poczucie wiedzy w sposób lepszy niż słowa kiedykolwiek.   
 Przez 

„całą obecność wyśrodkowania” mam na myśli, takie chwile, gdy jesteś całkowicie 

obecny w chwili, która właśnie następuje w twoim życiu, kiedy jest tak, że żadna pojedyncza 
część twojego ciała, ,umysłu lub duszy nie jest gdzieś indziej. To jest bardzo rzadkie dla 
większości ludzi, lecz potrafi to wystąpić, a ludzie z prawdziwą wolą potrafią powodować to 
regularnie.  
 Możesz, dzięki swej determinacji, swój umysł wynieść ponad wszystko i dojść do tego 
chwili już teraz. Niektórzy z was nazywają to doświadczenie byciem wyśrodkowanym lub w 
pełni obecnym.   
 

Ram Dass napisał książkę o tym nazwaną „Być tu i teraz” (Be Here Now). I jest 

najnowsza Eckharta Tolle’a „Moc teraz” (The Power of Now).   
 

Jednym ze sposobów, żeby osiągnąć ten stan jest wpatrywanie się w swoje oczy w 

lustrze. To jest zwodząco proste i niewiarygodnie potężne narzędzie.  
 

Sztuczka polega na tym, żeby nie odwracać się, jeżeli to głębokie patrzenie staje się 

niekomfortowe. Jeżeli jesteś zdolny do utrzymania swojego wzroku dłużej niż jak doliczysz do 
dziesięciu, to zaczniesz doświadczać takie współczucie i miłość do siebie, że prawie nie będziesz 
wiedział, co zrobić z tym uczuciem. Może być bardzo trudno wejść w to uczucie, jeżeli nie jest 
się przyzwyczajonym do kochania siebie, a większość ludzi nie jest, trzeba to stwierdzić ze 
smutkiem.  
 

Kontynuuj patrzenie głęboko w swoje oczy. Jeżeli użyjesz podręcznego lusterka, to 

możesz siedzieć, kiedy to robisz. Potem, mimo wszystko, po patrzeniu głęboko w swoje oczy tak 
długo jak potrafisz, po prostu szybko zamknij oczy i bądź z uczuciem, które podąży. Bardzo 
często poczujesz się pogrążony w Sednie. To może trwać tylko przez chwilę albo na resztę dnia.   
 Jeśli posiadasz partnera życiowego lub przyjaciela, z którym jesteś blisko, możesz 
próbować wariantów tego procesów polegającej na patrzeniu w oczy drugiej osoby. Tak jak 
poprzednio, należy nie przestawać patrzeć, gdy głębokie spoglądanie staje się niekomfortowe. 
To szybko przejdzie, stopi się w miękkość i wewnętrzne ciepło, jak poczujesz pogrążanie się 
siebie w innym, To, co widzisz, kiedy patrzysz głęboko w swoje oczy lub kogoś innego, jest 
duszą. Oczy są oknami duszy.   
 Możesz już to pamiętać. Powiedziałem już, że jeśli popatrzysz w oczy innej osoby lub w 
swoje, a oczekujesz zobaczyć Boga , to zobaczysz. Jeżeli nie oczekujesz, to nie zobaczysz. Tak 
czy owak, staniesz się w pełni obecny. A stanie się w pełni obecnym Tu i Teraz jest bardzo 
efektywnym sposobem na zrzucenie roztargnienia i wycieczek meandrującego umysłu i na 
wniesienie siebie na dużo wyższe doświadczenie życia, którym żyje.  

 

 

 Nie 

można spojrzeć w oczy jakiejkolwiek żywej istoty bez stanie się w pełni obecnym. 

To włącza twojego kota, pasa, a nawet dzikie zwierze. Zatrzymaj swoje myśli i utrzymaj wzrok z 
nieposkromionym zwierzęciem np. lwem tygrysem lub niedźwiedziem i zobacz, jeśli nie jesteś w 
pełni obecny.   
 

Kiedy stajesz się w pełni obecny w ten sposób z inną żyjącą istotą, to możesz zacząć 

kochać je.   
 Ludzie 

zakochują się w swoich zwierzątkach i to uczucie jest bardzo rzeczywiste.   

 

Jest szczególnie trudne patrzeć w oczy innego człowieka przez jakikolwiek okres czasu 

bez początku czucia zakochania. Właśnie dlatego ludzie odwracają wzrok od siebie tak szybko 
Oni nie śmią patrzeć się w swoje oczy bardzo długo. Miłość, która za tym podąża, przygniecie 
ich. Jest tak dlatego, bo nie wiedzą, co zrobić z miłością, która ich przygniotła.  
 

W chwili, w której poddasz się miłości i pozwolisz się prowadzić dokładnie tam, gdzie 

dusza chce iść, nie będziesz miał żadnej trudności. Całą walka się skończy i poznasz Jedność.  
 To 

się właśnie dzieje w Chwili Połączenia. To właśnie następuje w czasie Absolutnego 

Pogrążenia się w Sednie. To jest bardzo zdrowy sposób, aby zacząć dzień.  
 Albo, 

żeby zakończyć życie, jak na to wygląda.  

 To 

znaczy, 

że mówisz, że niektórzy ludzie mogą doświadczyć tego pogrążenia, tego 

stopienia w jedność, podczas swego życia fizycznego, ale wszyscy ludzie doświadczają tego w 
chwili swojej śmierci ? Czy mam rację ?   
 Masz 

rację. Nikt nie jest wykluczony, nikt nie jest zdyskwalifikowany i nikt nie jest 

pozostawiony.  
 

A co z tymi, co nie wierzą, że to się wydarzy ?   

 

Wierzenie nie tworzy twojego doświadczenia po drugim etapie śmierci.  

 

A co tworzy ?   

 Pragnienie. 

 

 Super. 

 

 

Super, super i super po trzykroć 

 Trzy 

etapy 

śmierci są zaprojektowane dla ciebie, aby przesuwać cię delikatnie i tak nagle 

jak sobie życzysz przesuwać się przez proce ponownej identyfikacji.   
 

W drugim etapie śmierci ciągle identyfikujesz się ze swoim umysłem, a więc twoje 

doświadczenie jest tym, co jest dyktowane W twoim umyśle. Twoje wierzenia tworzą twoje 
doświadczenie.  
 Jak 

już porzucisz tę tożsamość, to twoje doświadczenie nie jest tworzone przez to, co 

wierzycie, lecz przez to, czego pragniecie. To jest początek waszego doświadczenia jakie 
nazywacie niebem.   
 Możesz doświadczyć tych trzech etapów śmierci, które kilka razy opisałem nawet, 
podczas życia.  
 Chwileczkę. Wiem, że powiedziałeś, że mógłbym doświadczyć Chwili Połączenia, kiedy 
żyję, ale nie słyszałem, żebyś powiedział to.   
 Ciągle mówimy o tym samym. Mówimy o śmierci pojęcia oddzielenia. To właśnie się 
dzieje w chwili waszej fizycznej śmierci i to może nastąpić w każdej chwili.   
 

Te trzy etapy śmierci to porosty Trzy Kroki Reidentyfikacji. To są: Porzucenie 

identyfikacji z ciałem.  
 

Porzucenie identyfikacji z umysłem.  

 

Porzucenie identyfikacji z duszą.  

 

A co jeśli nie identyfikujemy z żadnych z tych aspektów siebie, to wtedy z czym się 

 

 

identyfikujemy ?   
 Z 

niczym. 

 

 

Z niczym ? Nie identyfikujemy się z niczym w ogóle ?   

 

Z niczym w szczególe.   

 Wtedy, 

gdy 

myślisz o sobie, jako o czymś czym NIE jesteś, to zaczynasz wyobrażać 

siebie jako coś ograniczonego. Jednak istotka nie jest niczym ograniczona. W chwili połączenia 
identyfikujesz się ze wszystkim czyli nie identyfikujesz się z niczym szczególnym. Z niczym.   
 Budda 

rozumiał to idealnie i osiągnął to. Wielu mistrzów to osiągnęło. Większość ludzi 

nie osiąga tego podczas wcielenia. Wszyscy ludzie osiągają to podczas swojej śmierci. Po to jest 
właśnie śmierć.  
 

To nie jest więc coś, co mogłoby się wydarzyć, ale się zdarza każdemu, kiedy opuszcza 

ciało.  
 

Tak. A podczas trzeciego etapu śmierci spotykasz cudowną perfekcję tego kim jesteś 

widzianego oczami Boga.   
 

To brzmi tak cudownie. Po prostu.. tak cudownie.   

 

I nie zobaczysz niczego. To pogrążanie siew Sedno. Nie jest końcem tego. W 

rzeczywistości, to jest przeciwieństwo. To jest początek.  
 Nie 

ma 

żadnego cierpienia, żadnego rodzaju w Życiu po Życiu.  

 
Rozdział Trzydziesty 
 
 Możesz pozostać pogrążony w Sednie jak długo sobie życzysz. Ale, jak już wcześniej 
wyjaśniałem nie będziesz sobie życzył pozostawać na zawsze, bo straciłbyś zdolność do 
poznawania ekstazy doświadczania.  
 Potężny skok energii, którego doświadczysz, podczas Absolutnego Pogrążenia się 
wypędzi cię z powrotem z sedna, będąc odnowionym i mając na nowa stworzoną, jak pamiętasz, 
stojąc w Rdzeniu Twego Istnienia.   
 

W komorze, w rdzeniu Jabłkapomarańczy, jeżeli pozostaniemy przy naszej przenośni.  

 Tak. 

 

 Wyobraź sobie teraz szeroki pokój, gdzie część fresku na jaki patrzyłeś, gdy schodziłeś w 
dół 
 

Korytarzem Czasu jest wmontowana w ściany Nie ma tam całego fresku, a jedynie części 

całości malowidła, na którym się skupiłeś, kiedy przechodziłeś przez Korytarz.   
 

Te obrazy teraz wiszą na ścianach jak wystawa sztuki, a ty idziesz przez tą galerię sztuki 

powoli, sprawdzając obrazy jeden po drugim.   
 

Gdy przejrzysz te obrazy głęboko, to doświadczysz wszystkiego, co się dziej na 

malowidle. To nie tylko, co dzieje się z tobą, lecz to, co dzieje się z każdym innym na obrazie.   
 

Te obrazy reprezentują każdą chwilę życia i teraz je sprawdzasz, masz pierwszy raz 

całkowity obraz wszystkiego, co się dzieje w każdym momencie.   
 To 

często jest nie to, co myślałeś, co się dzieje, a zawsze więcej niż sobie wyobrażałeś.  

 

No i znowu. Zbieg okoliczności, ale właśnie jak mamy te rozmowę, to spotkałem kobietę 

na rekolekcjach duchowych, które prowadziłem w Bristolu w Anglii, która opowiedziała mi 
historię, która odzwierciedla twoją metaforę.  
 Trudno 

było mi uwierzyć w to, co ona mówi, a to tak współgra z tym, co ty powiedziałeś 

tutaj!  
 Jakiś anioł czy coś przysłał mi fizyczne, istniejące w świecie rzeczywistym 

 

 

potwierdzenie tego, co otrzymywałem w ten sposób dialogu.   
 

To, co ta kobieta mi opowiedziała cofnęło mną, a ona na moją prośbę opisała to wszystko 

i przysłała mi. Oto co napisała. To fascynująca historia doświadczenia bliskiego śmierci 
Elizabeth Everitt z Wielkiej Brytanii.   
 „Drogi 

Neale’u 

 Jak 

obiecałam ci w zeszłym tygodniu w Bristolu, opisuję ci swoja historię. Siedzisz 

wygodnie ?   
 Miałam dwadzieścia pięć lat i pierwszy raz w moim dotychczasowym zgiełkliwym życiu, 
poczułam się błogosławiona. Spotkałam mężczyznę ze swoich snów (po pocałowaniu zbyt 
wielkiej ilości żab) i byłam w połowie ósmego miesiąca ciąży, mając urodzić moją głęboko 
upragnioną córkę.  
 

Złapałam cos podobnego do grypy i trafiłam do szpitala.   

 To 

była ospa wietrzna i bałam się jakie to może mieć konsekwencje, o pracowałem także 

w szpitalu jako położna i widziałam podobne przypadki , które skończyły się na intensywnej 
opiece.  
 Wiedziałam, co było potrzebne i widziałam, że potrzebowałam tego TERAZ.   
 Pomimo 

tego, 

że byłam bardzo słaba, próbowałam zadbać o siebie sama i nękana przez 

nieoczekiwane wizyty koleżeństwa w czarnej komedii pomyłek, odwlekali, byli sceptycznie 
nastawieni, zaniedbali mnie i przedawkowali, co pozwoliło ospie się rozszerzyć i zarazić moje 
płuca.  
 

Moi koledzy, jak już byłam niebieska postanowili, żeby sprawdzić poziom tlenu we krwi. 

I byłam wstrząśnięta jak okazało się, że mam poziom 64%. Wszyscy nie mogli się nadziwić 
dlaczego wtedy jeszcze nie umarłam.  
 Potem 

przeszłam przez przedstawienie anestezjologów, którzy mi szeptali do ucha. 

„Masz straszny poziom tlenu. Będziesz musiała donosić ciążę, żeby uratować swoje życie. 
Przepraszam, ale czy rozumiesz, co mówię do ciebie ?” Widocznie nic nie mówiłam, ale 
pamiętam krzyk (oczywiście w umyśle), „Oczywiście, że do cholery wiem, co do mnie mówicie. 
Mówiłam już wam to tydzień temu, bando niekompetentnych debili!”   
 

Co najmniej dziesięć osób zmieniło się koło mnie w ciągu kilku sekund. Ciągnęli 

szturchali, kłuli i darli się w szalonych przygotowaniach do cesarskiego cięcia. Nigdy nie czułam 
tak podrzędnego terroru i takiego oskarżenia, jakim to było. Stan mój był na tyle dobry, że nie 
dałam sobą rzucać, jak nie mogli znaleźć tętna mojego dziecka. „A co ze mną! Ja umieram. Na 
Boga, pomóżcie mi!   
 Proszę!” Krzyczałam cały czas, ale widocznie w myślach.  
 Wyraźnie wzburzony anestezjolog schylił się i wyszeptał: „Na Boga, uspokój się, zaraz 
odjedziesz” - płącąc z kompletnej rozpaczy – „możesz przestać płakać, bo twoje śluzówki są już 
wystarczająco pełne chyba, że chcesz przystawienia rurek!” Zarządził pełna anestezję, ale nic się 
nie działo, bo chirurg ciągle jadł kanapkę...  
 Załamana, sterroryzowana i samotna wpadłam w narkozę myśląc, że umieram a nikt mi 
nie pomógł.  
 Rozejrzałam się (choć w rzeczywistości tak nie było) zaraz po operacji, uznając, że 
jestem na intensywnej opiece medycznej. Było mnóstwo ludzi zajętych mną, ale oni byli 
spokojni, za wyjątkiem jednej nieco podstarzałej w wykrochmalonym białym stroju. Ona się 
uśmiechała i powiedziała do mnie spokojnie: „Teraz pozwól tym ludziom się zająć tym. Oni 
wiedzą co robią.  
 Jesteś ze mną bezpieczna. Śpij teraz.”   

 

 

 Wtedy 

mi 

ulżyło. Pozwoliło mi to powrócić do snu. Niemal natychmiast poczułam się 

wciągnięta w jakiś wir. Co to było ? Odpłynąłem w to i byłam szturchnięta przez tuzinami 
nagłych błysków.  
 Każdy błysk przerywał jazdę na sekundę i jakby to było wcielenie w tym czasie. W 
jednym błysku byłam dźgnięta, w drugim uciekałam przed psem, w innym biegłam po 
mokradłach, gdy coś w rodzaju gazu musztardowego paliło moje płuca, w ciągu ułamka sekundy 
każda cząsteczka ciała została rozerwana w wybuchu.   
 Te 

błyski nie było tylko prezentacją obrazów, one były utrzymywane. Mogłam 

posmakować, usłyszeć, powąchać i zobaczyć wszystko tego wszystkiego. Nie miałam żadnej 
świadomej pamięci tego wszystkiego, a jednak wiedziałam, że każde z tych wydarzeń w jakiś 
sposób miałam kiedyś i jakoś się mi to wydarzyło.”  
 (Chwila. 

Muszę przerwać. Nie powiedziałeś mi wcześniej w tej rozmowie ni na ten temat 

? Wtedy, gdy pytałam co się dzieje, kiedy dana osoba umiera. Czy nie powiedziałeś wtedy 
czegoś takiego ?) Powiedziałem. Powiedziałem, że jak umierasz i wierzysz w reinkarnację, to 
możesz doświadczyć chwil z poprzednich wcieleń, o których nie miałeś wcześniej świadomej 
pamięci    
 Tak 

myślałem. Więc jest „trafione”.   

 

Z jednym wyjątkiem. Nie ma żadnego cierpienia w Życiu po Życiu.  

 Hmmm... 

 

 Elizabeth 

miała pewne doświadczenia po tej stronie śmierci, a pewne po drugiej. Ona 

była naprawdę pomiędzy dwoma światami. Gdyby była naprawdę w Życiu po Życiu w tej części 
doświadczenia, to nie doświadczyłaby bólu strachu czy cierpienia żadnego rodzaju.   
 

OK., to powróćmy do narracji Elizabeth.) 

 

„No i tak kolejka górska trwała, i tak szybko się skończyła, jak zaczęła. Żadne uczucie 

nie pozostało, nie było dosłownie nic. Ciemność, Początkowo ulżyło mi. Dziękuję, dziękuję – 
wołałam.  
 

Lęk ustąpił i zaczęłam oceniać swoje otoczenie, Czarno. Nicość. Czekałam i nic. 

Gwizdnęłam i chrząknęłam w myślach i nic. Zaczęła się panika i zaczęłam pytać: „O mój Boże, 
czy ja nie żyję ?   
 

Czy o to chodzi ? Naprawdę, po tym wszystkim, w całej wieczności nic poza mną ?   

 Panika 

się powiększała. I ciągle nic. Powiększał się wraz ze złością. „Co ? Nie ma 

białego światła, ani przewodnika, żeby pomógł w przejściu. Gdzie mój tata ? Możesz go przecież 
pokazać! No dawaj! NIE. Pomóż. Proszę. Co ja tu do cholery robię ? Czy nie żyję ? Jest tu kto ? 
Co z moim dzieckiem ? Czy ona nie żyje ? PROSZĘ. Błagam. Nie chcę umierać.”  
 

I nic. W końcu się uspokoiłam i byłam w stanie drętwej ciszy.   

 Co 

powoduje, 

że myślisz, że jesteś martwa ?   

 Moje 

podświadome uszy zostały tym przekłute. Wzięłam swoje podświadome ja. Chwila, 

rozpoznałam głos pielęgniarki przy moim łóżku. „Dzięki Bogu. Gdzie byłaś ? Gdzie, psia kość, 
jestem ? I jak się sta wydostać ?”   
 „Co 

powoduje, 

że myślisz, że nie żyjesz ?   

 

„Tak, tak. Dobra. Łapię. Nie jestem martwa, bo cię słyszę. Co ? Mam jakąś dziwną 

reakcję na anestezję?  
 Dramatyczne 

westchnięcie... „CO POWOUJE, ŻE MYŚLISZ, IŻ NIE ŻYJESZ ?”   

 

Dooobrze. To dziwne. Kim jesteś i dlaczego ciągle mnie o to pytasz ?   

 Ty 

zapytałaś mnie. A teraz ja pytam, co powoduje...   

 

No i rozpoczęła się wyczerpująca dyskusja, która chyba trwałą kilka dni. Deklamowałam 

 

 

jak nie w porządku, niesprawiedliwe i okrutne było, że ja jestem tutaj i o co w tym wszystkim 
chodzi, a ona przeciwstawiała się każdemu mojemu argumentowi. Kwestionowała moje prawo 
do życia i to że coś czyni mnie bardziej szczególną niż ktokolwiek inny. Byłam wściekła i nie 
mogłam przejść przez tą manię.  
 

A potem się zaczęła książka animacji. Wiesz, rysuje się na krawędzi pewne obrazki, a 

potem szybko puszcza się i wygląda jak animacja. Jak się zaczęło to rozpoznałam postaci z 
filmu. To było moje życie. „Acha, to muszę nie żyć, jeżeli życie przechodzi mi przed oczami.” 
Brak odpowiedzi.   
 Byłam w bita głęboko w swoją duszę, gdy czułam pełne uderzenie. Każdej klatki. 
Zamigotali przeszłością, a teraz przysięgam, że poczułam pełną siłę każdej chwili, nie tylko gdy 
mi ulżyło, ale gdy na każdą duszę wpływało to, co przeżywałam.  
 

To nie był katalog chwil życia skompilowany w świadome myśli. Było kilka bardzo 

łatwo przywołanych zdarzeń. To nie była taka impresja na temat mojego życia. Przez większość 
czasu obrazy leciały od narodziny w dół, ale było też tak, że zdarzenia były połączone w pewien 
sposób i wtedy wydarzenia szły w przód i w tył w czasie, dając mi pełne zrozumienie 
konsekwencje każdej myśli, każdego działania i czynu jaki mógł się wydarzyć.  
 To 

było przypomnienia całego spektrum emocji, które teraz rozpoznałabym jako chwile, 

kiedy miałam szanse albo pokazać lub żeby zostały mi pokazane aspekty boskości. 
Uświadomiłam sobie, że najczęściej nie najbardziej dramatyczne czasy z mojego życia miały 
największy wpływ. To był efekt całkiem zwyczajnych wydarzeń, które toczyły się przez życie. 
Od cierpień różnego rodzaju do rozpasanej radości jeżdżenia na swoim motocyklu bez 
amortyzatorów za pierwszym razem.   
 Pamiętam każdą emocję i prawdę każdego obrazu, jakie są teraz wmontowane we mnie, 
jednak walczę, żeby pamiętać z jakąkolwiek jasnością szczegóły zdarzeń do tego dowiązanych. 
To jakby fizyczne wydarzenia straciły znaczenie, kiedy ich wartość została zrozumiana. Jak 
wspominam teraz, nigdy nie czułam się osądzana, ani siebie nie osądzałam, i po prostu 
zrozumiałam, że widziałam moje prawdziwe ja.   
 Gdy 

książka animacji się skończyła, byłam po prostu wyczerpana. Trzymałam się myśli, 

że musiałam wybrać spór, żeby udowodnić swoje prawo do życia, a animacja zajęła prawie 
wszystko z tego wraz z desperackim pragnieniem utrzymania swojego dziecka i bycia ze swoimi 
ukochanymi wszystkim, co pozostało do walki.   
 Nawet 

to 

żarliwe pragnienie było jakoś pokonane prze następstwa przeglądu życia. 

Próbowałam się z tym kłócić, ale moje serce nie było w tym. Każde moje pytanie kończyło się 
idealną odpowiedzią.  
 W 

końcu zakwiliłam: „Wiesz, co ? Wygrałaś. Nie potrafię już walczyć. Nie mam już nic 

do dodania. Poddaje się.  
 

Nawet przed tym, jak to pomyślałam, poczułam nagle ulgę. Efekt tej myśli był taki, że 

dosłownie oznaczył mnie w buforze bezwarunkowej pomocy. To było tak wspierające, 
uspokajające i energetyzujące, jakby te wszystkie dusze przede mną, utrzymując istnienie w 
moich ramionach jako bezpieczne.   
 Nagle 

zostałam przeciągnięta z tego cudownego miejsca w fenomenalne doświadczenie. 

Nie mam pojęcia jak, ale latałam nad krajobrazem zaśnieżonych gór, wielkich jezior, lasu i łąk. 
Latałam nad plemionami Indian amerykańskich, jak nic innego widziałam ich takich, jakimi są 
opisywani.  
 Obserwowałam matkę obserwującą swoje dzieci z taką pogodną dumą, że to budziło 
respekt, a potem poleciałam na szczyt imponującej góry.   

 

 

 

Na szczycie góry stanęłam twarzą w twarz z tym, co podejrzewałam, że będzie 

przewodnikiem. On był indiańskim wodzem i jak patrzyłam na jego piękna twarz i w jego oczy i 
desperacja zniknęła.  
 Czułem każde włókno mojej istoty, które pomogło mi uświadomić sobie krańcowo 
głęboką prawdę, jednak potrafię świadomie pamiętać, że mi powiedział: „Musisz być cierpliwa, 
ale będziesz trzema.”   
 

I tak po nagłym zaśnięciu nagle się obudziłam na Intensywnej Opiece, a potem ciężka 

część się zaczęła.  
 Powiedziano 

mi, 

że byłam nieprzytomna przez dziewięć dni w połowie naturalnym, a w 

połowie sztucznym stanie nieprzytomności. Parę pielęgniarek powiedziało mi, że byłam pod 
respiratorem dwa razy w tym czasie.   
 

Jednak najbardziej interesujące było to, że przez okres około sześciu godzin moje serce 

zatrzymało się w nieoczekiwanym rytmie dysfunkcjonalnym nazywanym migotaniem 
przedsionka. Moje serce biło tak szybko w tym czasie, że tak latało, jak moja książeczka 
animacyjna. To latanie ani nie pogorszyło, ani nie poprawiło mojej sytuacji fizycznej i nie 
potrafiło zareagować na żaden lek.   
 

Ku zaskoczeniu lekarzy migotanie nagle się skończyło i niewytłumaczalnie rozwiązało 

się. W tym momencie. Jeden z lekarzy przypomniał sobie poprzedni przypadek i zaczął terapię, 
która niewątpliwie uratowała mi życie. Wierzę, że jak raz poddałam się i moje uzdrawianie się 
zaczęło, to moje ciało pozwoliło sobie na to odpowiedzieć i ważna informacja podana medykom. 
Umysł, ciało i dusza się zgrały tak, jak wódz powiedział: „Musisz być cierpliwa, ale będziesz 
trzema.”  
 

Moja córka Lilie jest bardzo żywa i ma się dobrze i jest siłą natury, a w programie TV 

widziałam dokładnie ten sam krajobraz, nad którym latałam. Zbadałam, gdzie to było filmowane 
i zamierzam odwiedzić to miejsce w sierpniu. Odkryłam wiele faktów na temat tego obszaru, 
które pozwoliły mi uwierzyć, że ludzie i zasoby tam pomogą mi kontynuować proces 
uzdrawiania.”  
 PIĘTNASTE WSPOMNIENIE 
 

Indywidualne chwile swojego życia są tym, czego się używa, aby stworzyć swoje 

doświadczenie Siebie.   
 

     

Rozdział Trzydziesty Pierwszy.   
 
 

Neale: Czy to nie fascynujące ? Jak doświadczenie Elizabeth jest bliskie temu, co się 

właściwie dzieje po śmierci ?   
 

Bóg: To właśnie jest TO, co się jej działo, gdy ona przeszłą głębiej i głębiej w przejście 

pomiędzy życiem fizycznym i duchowym. Jak powiedziałem na początku naszej rozmowy, 
doświadczenie jest różne dla każdej osoby w wielu aspektach i są pewne rzeczy, które następują 
w każdym przypadku.   
 Przegląd życia jest jednym z nich.   
 Jednak 

przegląd życia wygląda na coś, co mogłoby być bolesne. To znaczy, pewne 

rzeczy w moim życiu mogą być nieprzyjemne albo z powodu czegoś, co doświadczam, albo z 
powodu z tego, co teraz zauważam, że spowodowałem komuś innemu, co doświadczył.  
 Nie 

ma 

żadnego, ani dyskomfortu.   

 

A, no tak. Zapomniałem.  

 Pamiętaj, że porzuciłeś poczucie swojej osobistej tożsamości swoim umysłem i myślami 

 

 

o sobie, które utrzymywałeś na temat siebie w drugim etapie śmierci. W trzecim etapie, 
połączyłeś się z Jednością.  
 

A w tej Chwili Połączenia odszedłem od moje ostatniego poczucia osobistej tożsamości z 

indywidualnym aspektem istoty, którą nazywałem mną. Stanąłem obok siebie, widząc siebie 
jasno, lecz identyfikując siebie na poziomie emocjonalnym z istotą, którą widziałem.  
 Dobrze. 

Rozumiesz. 

 

 

Teraz, skoro wracamy do naszej przenośni, to jesteś w trzecim etapie śmierci, przeszedłeś 

przez Chwilę Połączenia, a teraz w pełni doświadczasz rdzenia Twego Istnienia, patrząc na 
wszystko, co jest w galerii sztuki, całe doświadczenie Twego życia i możesz patrzyć na to 
obiektywnie, tak jakbyś przelatywał przez komiks, oglądał film albo studiował wielkie dzieło 
sztuki, jakim jest każde doświadczenie. Studiujesz każdą chwilę, zanim zrozumiesz. A potem 
przechodzisz do następnego obrazu, następnej chwili, następnego obrazu.   
 

W ten sposób przechodzisz przez całą galerię i upewniasz się, że zobaczyłeś całą 

kolekcję. Każdy moment jest ważny dla ciebie, ponieważ uświadamiacie to sobie, gdy 
sprawdzacie indywidualne chwile swojego życia są tymi chwilami, które używasz do tworzenia 
na nowo doświadczenia siebie, tak szybko jak zamierzasz zdecydować, jak życzysz tworzyć 
siebie na nowo.   
 OK., 

chwileczkę. Dla mnie niejasne jest jedno. Wiem, że to metafora, a nie naprawdę jak 

jest...  
 ...opisując to jak jest bez użycia przenośni uczyniłoby prawie niemożliwym dla ciebie, 
aby to pojąć.  
 Rozumiem, 

ale 

wiedząc, że to metafora, to zamierzam pogrzebać w tym trochę. Jest dla 

mnie niejasne jedno. Sądzę, że odzyskałem swoja tożsamość, kiedy wynurzyłem się z Sedna, 
gdy moje spotkanie z Bogiem się skończyło, W przeciwnym przypadku, skąd bym wiedział kim 
jestem ?   
 Wiesz. 

 

 

To jak mogę przejść przez ten przegląd życia i patrzeć na te obrazy momentów z mojego 

życia właśnie przeżywanych i nie czuć niczego ? Zrobiłem parę podłych rzeczy, choć przykro to 
powiedzieć. Parę miłych rzeczy też. Jak to jest, że jeżeli odzyskałem swoją tożsamość, której 
pozbyłem się we wczesnych etapach śmierci i że nie mam żadnych uczuć smutku, szczęścia czy 
cierpienia w związku z tymi chwilami ?   
 

Kiedy twoje spotkanie z Bogiem się skończy, to odzyskujesz swoją świadomość 

ograniczonej tożsamości, którą trzymałeś w ostatnim wcieleniu i to jest prawda, lecz nie wracasz 
do tej tożsamości. Raczej doświadczasz Siebie dużo szerzej i bardzie nieograniczenie.   
 Pozwól 

mi 

zakreślić swoją własną analogię, tak zobaczyć czy naprawdę to rozumiem.   

 Dawaj. 

 

 Spędziłem sporo lat w teatrze, pracując zarówno we wspólnocie, jaki w profesjonalnym 
teatrze w sześciu stanach. I właśnie dlatego tak myślę, o tym co mówisz.   
 To 

byłoby tak jakby zszedł ze sceny po zagraniu roli, w której miałem bardzo 

ograniczone zdolności lub umiejętności, zdjąłem kostium, przebrałem się w normalne ciuchy i 
zszedłem z teatru do świata, jako w pełni zdolna i potężna istota.   
 

Na teatrze jest taki bilboard z fotografiami mnie w wielu kluczowych scenach z tego 

przedstawienia. Widzę siebie na tych obrazach, w których grymaszę się lub uśmiecham, płaczę 
albo drę się ze strasznej złości, ale oczywiście nie mam żadnej wewnętrznej czy emocjonalnej 
reakcji w stosunku do tego. Wiem, że to nie ja i że stoję i patrzę na te zdjęcia, lecz wtedy, gdy 
byłem na scenie, cierpienie, ból i radość, które pokazywałem nie tylko odgrywałem bardzo 

 

 

realne publiczności, ale czułem sam je bardzo realnie. Właśnie dlatego jestem takim dobrym 
aktorem!  
 Ciągle patrząc na te zdjęcia, widzę jak mogłem grać niektóre z tych scen nawet lepiej, 
albo zmienić całkiem pewne sceny. No i zdecydowałem, co zrobić na następnym przedstawieniu. 
Zamierzam to zrobić, ale najpierw idę do biblioteki. Chcę wiedzieć więcej o roli, którą gram!   
 

Brawo! To bardzo dobra analogia. Jest bardzo bliska temu, co doświadczasz przechodząc 

przez Rdzeń Swojego Istnienia przeglądając galerię sztuki chwil swego życia A jak opuszczasz 
Rdzeń Swego Istnienia, to ROBISZ to w znaczeniu pójścia do biblioteki, żeby się dowiedzieć 
więcej o swojej roli.   
 

Ale powiedz mi proszę, dlaczego ja mam problem ? Dlaczego opuszczam Rdzeń ? Część 

mnie jest ciekawa, nawet po tym wytłumaczeniu, dlaczego to robię, dlaczego miałbym opuścić 
sedno ?   
 

Dlaczego nie miałbym być w nim pogrążonym na zawsze ? Czy to nie byłoby niebo ?   

 

To jest natura życia do wyrażenia w sobie. Tak właśnie działa Życie. Tego ono nie 

potrafi zrobić i nie byłoby. A teraz zamień słowo życie w powyższym zdaniu. Zauważ, że życie 
może być również nazywane Bogiem, Tym Co Istnieje, Sednem, Energią, albo czymkolwiek co 
sobie życzysz lub czymkolwiek innym życzysz sobie to nazywać. Nie ważne jakiego słowa 
użyjesz, to ciągle mówisz i Życiu.  
 W 

procesie 

wyrażania siebie, Życie całkiem dosłownie wyraża Siebie. Ono wypycha się 

OD siebie, dając sobie życie jako aspekt OD Siebie Samego, żeby mogło Poznać Siebie w 
Swoim Własnym    
 Doświadczeniu.  
 

To jest garstka tego. Jest mnóstwo do przetrawienia.   

 

Powoli. Nie przejmuj się tym. Rozważ to myśl po myśli: W procesie wyrażania Siebie, 

Życie dosłownie wyraża Siebie.   
 Wyrażać znaczy wypychać. Życie wypycha Siebie z Siebie.   
 

W tym rozumieniu, urodzić się, to dać aspekt siebie.   

 

To tak działa, aby można było Poznać Siebie w Swoim Własnym Doświadczaniu.  

 Co 

naprawdę znaczy urodzić się na nowo.   

 To 

dokładnie to znaczy.   

 I 

rodzę się znowu i odsuwam się od rdzenia tak, że innymi słowy, można poznać lepiej 

to, co się spotkało w Rdzeniu jako rzeczywiste, dzięki perspektywie dystansu.   
 Ująłeś to idealnie. O to w procesie śmierci i narodzin właśnie chodzi. Stale poruszacie do 
i od Rdzenia Swojej Istoty, żeby móc Wiedzieć i Doświadczać Całości, które JEST całością i że 
doświadcza się tylko Całości, a nie części składowych.  
 

A co jeśli nie potrafię być lepszy niż byłem ? Co jeżeli doświadczyłem absolutnego 

mistrzostwa w życiu, które przeżyłem ? Co wtedy ? Koniec cyklu ?   
 

Nie. Po prostu redefiniujesz mistrzostwo.   

 Podnoszę poprzeczkę ?   
 Tak. 

 

 

I gra może trwać. Proces może więc się ciągnąć.  

 

Tak. Jest pragnieniem i naturą Życia, aby wytwarzać więcej Życia i wytwarzać bardziej 

obficie.  
 Wszystko 

się rozwija i nie istnieje nic takiego jak koniec ewolucji.   

 Pamiętaj to zawsze, że...  
 PIĘTNASTE WSPOMNIENIE 

 

 

 

Nie istnieje nic takiego jak koniec ewolucji.   

 Już ci opisałem cykl wiecznego życia. Ponieważ poszukujesz odtwarza siebie na nowo, 
jak wszystko w życiu, wejdziesz w rzeczywistość duchową, w której będziesz wiedział i 
rozumiał 
 więcej Kim Jesteś i kim wybierasz być, a potem powrócisz do rdzenia swego i z 
powrotem do świata fizycznego, podróżując tym samym Korytarzem Czasu w inny sposób, lub 
zupełnie innym korytarzem dzięki, któremu możesz Poznać w Swoim Doświadczeniu, co to jest 
wybrać kim się jest,   
 

Ale jak ja się dowiem, kim chcę być ? Tego nie rozumiem. Kiedy ja to wybiorę ?   

 

Wybierzesz, kiedy odpowiesz na Święte Pytanie.   

 

Ach, w końcu.  

 SZESNASTE 

WSPOMNIENIE. 

 

 Prawie 

każda osoba, które umiera, nie umiera pierwszy raz. 

 
Rozdział Trzydziesty Drugi.   
 
 Neale: 

Czekałem na to długo. Powiedz mi, zanim skończy się moja cierpliwość. Co to za 

Święte Pytanie ?   
 

Bóg: Na końcu życia, w tym, co opisałeś jako trzeci etap śmierci, będzie ci zadane 

niezwykłe pytanie. To będzie najważniejsze pytanie jakie będzie ci kiedykolwiek zadane, a 
odpowiedź na nie, będzie najważniejszym zdaniem jakie kiedykolwiek wypowiedziałeś i 
największą Chwilą Wolnego Wyboru, jaką mógłbyś kiedykolwiek sobie wyobrażać To jest tak 
ważne, że wszystkie anioły w niebie zatrzymają się, żeby posłuchać tego, co mówisz. To jest tak 
ważne, że wszyscy twoi ukochani zbiorą się wokół, aby słuchać. To jest tak ważne, że Bóg sam 
będzie obecny, kiedy to pytanie zostanie zadane. Naprawdę Ona będzie jedyną zadającą pytanie.   
 

Jakie to pytanie ?   

 Chcesz 

zostać ?   

 

Co, przepraszam ? Mam być zapytany czy chcę zostać ? Gdzie zostać ? Znaczy zostać 

zmarłym?  
 

Tak. W ludzkiej terminologii, w waszym języku tak. To będzie pytanie.   

 To 

znaczy, 

że będę miał, co do tego wybór ?   

 

Masz wybór w stosunku do wszystkiego.   

 To 

mówiłem zawsze od początku tej rozmowy. Jesteśmy na końcu tego naszego 

dziesięcioletniego dialogu.,, a ty ciągle zadajesz to pytanie.   
 Wiem, 

że mam wybór w stosunku do wszystkiego w moim życiu nie wiedziałem czy 

mam wybór w stosunku do mojej śmierci. Czy chcesz mi powiedzieć, że jak nie chcę pozostać 
martwy, to nie muszę ?   
 To 

dokładnie ci mówię.  

 

To jest... to jest niemożliwe... To jest nie... to odwraca wszystko, co słyszałem. Nie 

rozumiem.  
 

Zostaje nam dany wybór w czasie naszej śmierci iść dalej i czy zawracać?  

 

To prawda. Taki wybór jest wam dany. A to jest SZESNASTE WSPOMNIENIE 

 

Śmierć jest odwracalna.   

 Czuję się, jakbym był tutaj na przejażdżce kolejką górską. Wszystko, co mogę robić, to 
tylko się trzymać. Co próbujesz mi powiedzieć tutaj ?   
 Każdy kto umiera jest zdolny podjąć decyzję jak chce się przybyć, aby żyć i gdzie.   

 

 

 Interesujący sposób ujęcia tego.   
 

To jest jedyny sposób ujęcia tego, bo właśnie tak jest. Pamiętaj Siódme Wspomnienie, że 

Śmierć nie istnieje.   
 Nie 

istnieje. 

 

 

Kiedy dana osoba wykonuje czynność zwana umieraniem, to osoba zawsze ma wybór. 

Czy chcesz doświadczyć, że życie, które właśnie się skończyło ciągle trwa ? A może życzysz 
sobie doświadczyć rzeczywistości, w której idziesz do przodu, prowadzącej do rzeczywistości 
duchowej.  
 

Masz na myśli, że każdy kto umiera ma szansę powrotu do życia ?   

 

Tak. Dusze w swoim doświadczeniu odwraca śmierć, dzięki temu, co przeszła.  

 

Jak ? Jak to działa ?   

 

Po prostu, mówi Bogu w wyniku mówienia/myślenia/czucia. Nie chcę umierać teraz. 

Chcę wracać.  
 Każdej duszy jest zadawane pytanie: „Jesteś gotowa ? Życzysz sobie iść ? To jest 
najbardziej subtelne pytanie. Ono jest zadawane wszystkim duszom, które wkraczają ze świata 
fizycznego.  
 Jeśli myśl/czucie/odpowiedź brzmi tak, to dusza kontynuuje podróż do rzeczywistości 
duchowej Jeżeli dusza prosi o powrót, jest odsyłana z powrotem do świata fizycznego 
natychmiast...przybywając nanosekundę po tym jak umarła.  
 

To jest bomba. To nawet trochę denerwuje. Jeśli to prawda, to dlaczego każdy., kto 

naprawdę kochał siebie lub swoja rodzinę, nie chce wrócić ? To znaczy, jak musi być cudowne 
niebo, a ciągle mi go nie opisałeś i ciągle nie powiedziałeś mi co dzieje się po drugiej stronie, a 
to zawsze tam będzie czekało na nas. Czy to nie samolubne pozostać tutaj, gdy wiesz, że możesz 
powrócić i że    
 ukochani 

cierpią strasznie, ponieważ odchodzisz.   

 

Nie wiem czy potrafię w to uwierzyć. To pozostawia mi uczucie... nie wiem... pustki.   

 Chciałbyś raczej powiedzieć, że nie drążymy tego ?   
 

Ty to powiedziałeś teraz. To jak słoń w środku pokoju. Oczekujesz, że mam to 

zignorować ?   
 

To nie miało cię zdenerwować.  

 

Jestem tego pewny, ale... powiedz mi, po co to wszystko ?   

 

To proste, jak powiedziałem: po śmierci każdej duszy jest dana szansa pozostania w 

Życiu po życiu lub powrócić do fizycznego życia, które ma nadejść.  
 Tak, 

zrozumiałem to, lecz proszę o szczegóły. Kiedy to następuje ?   

 To 

następuje po stopieniu się w Świetle. Po Chwili Połączenia.  

 

To nie bardzo fair. Kto na Ziemi może z tym konkurować ? Dlaczego ktoś chciałby 

powrócić do życia fizycznego po połączeniu z jednością ? Tak naprawdę ?   
 Tak 

właściwie to bardzo wiele dusz, tak robi.   

 

Co ? Dlaczego ? Chcesz mi powiedzieć, że wiele dusz powróciłoby na Ziemie zamiast 

pozostać w niebie ? To wiele nie mówi o niebie.   
 

To mówi o niebie, że jest dokładnie tym, czym wyobrażasz sobie, że jest czyli miejscem, 

gdzie możesz mieć wszystko, co sobie życzysz.  
 Po 

połączeniu się z Sednem dusza rozumie wiele rzeczy. Rozumie, że nie istnieje nic 

takiego jak osąd i potępienie. Rozumie, że nic negatywnego nie może wystąpić w Życiu po 
życiu. Rozumie Kim i Czym jest dusza. Rozumie cel Życia i Procesu Życia. Rozumie w pełni i 
całkowicie naturę Ostatecznej Rzeczywistości. Oraz rozumie, że Życie po życiu będzie tam 

 

 

zawsze czekało przez całą wieczność.  
 Może ktoś mógłby zatytułować film: Niebo potrafi czekać.  
 Dokładnie. Po połączeniu się z Sednem dusza rozumie w swych podstawach wszystko co 
ja ci tu mówiłem i mówię. Ale teraz rozumie te sprawy doświadczalnie, a nie intelektualnie. A 
wtedy wiele dusz wybiera powrót do fizycznego życia. W rzeczywistości większość dusz tak 
robi co najmniej raz.   
 Większość dusz ?   
 Prawie 

każda osoba, która umiera nie umiera po raz pierwszy. Jeżeli tym razem 

wybierają pozostać martwymi, to jest tak dlatego, że czują się spełnieni z tym co zrobili tutaj. 
Dlatego nie żałują swojego przejścia dalej, ani nie czują złości, że nie powrócili. One powracały 
wiele razy, aby utrzymywać wspólnotę z tobą. Wiele razy.   
 Pogubiłem się tutaj. Pogubiłem się. Ta rozmowa zabrała mnie do wielu miejsc, w których 
bardzo chciałem się zatrzymać. Myślę, że wykonałem całkiem dobra robotę, ale to się oddala 
ode mnie. To jest ponad moje możliwości i nie sądzę, żebym kiedykolwiek to osiągnął.  
 Spróbuj. 

 

 

Nie wiem skąd zacząć.  

 

Zadaj mi pytanie.   

 

Dobrze. Co to znaczy, że moi ukochani powracali do mnie wiele razy ?   

 Dokładnie to. To znaczy, że twoi ukochani umarli i wrócili do ciebie więcej niż 
jednokrotnie, życząc sobie spełnienia z tobą wraz z tym, co wybrali wykonać w swoim życiu.  
 Moja 

mama 

umarła i odeszła. Nigdy nie wróciła.  

 

Mój tata umarł i było tak samo.   

 

Mój brat wypadł za kierownicę swojego samochodu, kiedy go prowadził, a moja 

szwagierka musiało to przejść i skierować samochód poza drogę oraz zrobić tak, żeby jej noga 
nacisnęła pedał 
 

stop. Po efektach uderzenia jej prawa część ciała nie działa dobrze!   

 Nienawidzę o tym mówić, ale jeśli dusza może powrócić od chwili śmierci, jeżeli ma 
wybór, to co najmniej mój brat mógłby to zrobić, żeby wyprowadzić samochód poza drogę, 
zanim ktoś inny by umarł.  
 

Jest tobie wiele ognia w stosunku do tego, nie ?   

 Tak 

sądzę, Stoisz tam i mi mówisz, że każdy kto umarł może powrócić, jeśli tylko chce ? 

Mówisz mi, że moja mam, mój tata i najstarszy brat, którego uwielbiałem, przeszli na drugą 
stronę i dostali szansę powrotu do nas i że wszyscy odmówili ? To ja ma nie mieć ognia w 
stosunku do tego ? Ma, na myśli rozmowę na temat kwestii porzucenia.   
 

To jest sprawa porzucenia całego czasu. Matka Wszystkich Kwestii Porzucenia.   

 Rozumiem 

To 

więc chodzi o ciebie, nie o nich.   

 Co 

? 

 

 Jak 

ktoś, kogo kochasz, umiera, to martwisz się o sobie, a nie o nich.   

 

No nie, to poniżej pasa. Powiedziałeś mi coś odkrywczego o tym wszystkim. 

Powiedziałeś, że najbliżsi do mnie mieli szansę do swoich, smutnych ukochanych i wszyscy oni 
powiedzieli nie.   
 Lecz 

powiedziałem również, że powiedzieli „tak” więcej niż raz. Gdy odejdą i pozostaną, 

to dlatego, że naprawdę wykonali, to całkowicie. Ich ostateczne odejście było właśnie takie. To 
było ich Ostatnie Odejście. W każdym poprzednim przypadku, powracali.   
 

A co z tymi innymi przypadkami ? Nie przypominam sobie nikogo, aby wracał. Nikt z 

ludzi, o których mówię nie miał wskrzeszeń na sali operacyjnej albo nagłego cofnięcia choroby 

 

 

czy coś w tym stylu. Odeszli, kiedy odeszli. Bum. Koniec historii.   
 

Twoja mama wróciła cztery razy.   

 Co 

? 

 

 

To, co było śmiercią twojej matki jest tym, co ona nazywała swoją ostatnią śmiercią. Nie 

liczysz tych, które miała wcześniej. { Let me ask you a question.} 
 Moja 

miała kilka śmierci przed tą ? I wróciła ?   

 Pozwól 

mi 

zadać pytanie. Czy wiesz czy twoja matka miała jakieś bliskie ominięcia ?   

 Bliskie 

ominięcia ?   

 Przykłady, w których prawie umarła, ale powróciła na chwilę.  
 

A masz, na myśli takie, że była bardzo blisko śmierci ?   

 Dokładnie, tak. Czy wiesz czy miała takie doświadczenia ?   
 

Nie. Jak miała, to nigdy mi o tym nie mówiła. Dlaczego ?   

 Zamierzam 

ci 

powiedzieć, że cztery razy tak miała. Z tych czterech dwa razy miała po 

tym, jak się urodziłeś.  
 

Żartujesz ze mnie ? Czy to prawda ?   

 

Jak najbardziej. Powinieneś wiedzieć, że to nie są przypadki, w których prawie umarła. 

To są przypadki, w których umarła... i we wszystkich z nich wybrała powrót.   
 

To jest nie do wiary. Co ty mi opowiadasz ? Dlaczego miałaby wracać ?   

 

Ona nie skończyła. Nie czuła się spełniona. Wiedziałeś, że prawie umarłą w czasie 

twoich narodzin ?   
 

Nie. Nikt mi nawet o tym nie mówił.  

 

To prawda. W twojej obecnej rzeczywistości, ona prawie umarła w wyniku przyniesienia 

cię na ten świat. W inne rzeczywistości o na umarła. Potem zdecydowała się powrócić. 
Zdecydowała, że chce cię wychować u nie zostawić cię na łaskę świata. Powróciła więc. W 
twojej rzeczywistości można powiedzieć, że prawie umarła.  
 Były też inne przypadki, gdy tak samo umarła, weszła do Życia po życiu, zapamiętała, co 
potrzebowała pamiętać i zdecydował się powrócić.  
 

Potem, kiedy najmłodsze z jej potomstwa (czyli ty) osiągnęło dorosłość na dobre w 

drodze tworzenia swojego życia, wtedy ona umarła na dobre. Nawet wtedy była młoda czyli rok 
starsza niż ty jesteś teraz, lecz wtedy naprawdę skończyła i była spełniona. Nie miała żadnego 
powodu, aby powrócić. To był czas odpoczynku i żeby się radować swoim następnym 
doświadczeniem, które było szansą na przejście na następny poziom swojej własnej ewolucji. 
Teraz ona to zrobiła, Teraz ona jest tym, co nazwałbyś aniołem. Ona pomaga innym jak zawsze.   
 Chwileczkę. Coś co powiedziałeś o mojej mamie obiło mi się o uszy po raz drugi. Czy 
ona nigdy nie powróci do fizycznej formy ? Myślałem, że powiedziałeś, że proces przechodzenia 
z rzeczywistości duchowej do świata fizycznego i z powrotem był wieczny i trwały.  
 

Tak. Tak jest. Nie powiedziałem, że twoja matka nie powróciła do fizyczności. 

Powiedziałem, że jest aniołem.  
 Anioły są fizyczne?   
 Anioły są czymkolwiek chcesz być. Jak one chcą być fizyczne, to są fizyczne. JEŻELI 
chcą być czystym duchem, to mogą być czystym duchem. Anioły podróżują pomiędzy dwoma 
światami.  
 

Są anioły wokół ciebie. Niektóre z nich w fizycznej formie, a inne w duchowej.   

 

Czy moja mama mogłaby być jednym z nich ?   

 

A jak myślisz ?   

 Tak 

sądzę. Często czułem, że jest blisko mnie. Myślałem, że to wyobraźnia. Nie 

 

 

myślałem, że to prawda.   
 To 

pomyśl znowu.   

 A 

mój 

tata 

? 

 

 On 

pomógł ci napisać te książkę. Czy sądzisz, że to czysty przypadek, że doszedłeś do 

takiej świadomości w dniu jego urodzin ?   
 O 

mój 

Boże, to jego urodziny! Myślałem, o nim cały dzień. Piszę to 29 czerwca czyli w 

jego urodziny... czy taki zbieg okoliczności jest możliwy ?   
 

Twój tata mawia: Nic z tego.   

 

OK., OK., starczy. Robi się gorąco, ponieważ to jest dokładnie, co on powiedziałby. To 

jak się tam dostać ? Powiedz mi, jak można zostać aniołem ? Jak można tam się zakwalifikować 
?  
 Tam 

się nie kwalifikujesz. Tu nie chodzi o awans na podstawie jakiegoś rankingu. Tu nie 

chodzi o to, że pewne dusze są jakoś lepsze niż inne.   
 

To one są może dalej na ścieżce ?   

 A 

kto 

może być dalej w kole ?   

 Jednak 

myślałem, że powiedziałeś ?   

 Posłuchaj mnie. Przesuwasz siew nieskończonym cyklu. Nie ma początku ani końca. Nie 
jesteś ani lepszy, ani gorszy niż jakakolwiek inna dusza w cyklu. Ten cały cykl jest święty, a ty 
po prostu jesteś tam, gdzie jesteś.  
 Jedną z trudności jaka ludzie stworzyli na ziemi, że tak wielu utrzymuje to pojęcie bycia 
lepszym.  
 Lepiej 

jest 

być muzułmaninem albo lepiej jest być mormonem lub lepiej być żydem, 

chrześcijaninem czy hinduistą, albo lepiej jest być mężczyzną lub kobietą, konserwatystą lub 
liberałem, Francuzem bądź Włochem, czarnym, żółtym czy białym, członkiem tego czy tamtego, 
czy CZEGOKOLWIEK.   
 Wyznaczyliście sobie, że jeden z was jest lepszy od drugiego, atak po prostu nie jest.   
 

Ale ja mam uczciwe pytanie. Jeżeli się nie awansuje, jeśli to nie jest kwalifikacja, to jak 

zostać aniołem ?   
 Wybierasz, 

żeby zostać aniołem.  

 Wybieram 

? 

 

 

Wybierasz wszystko. Nie istnieje nic takiego, czego nie wybierasz.   

 

A czy aniołowie mogą wybrać, żeby już nie być aniołami ?   

 Oczywiście, że mogą i tak bywa. Możesz być aniołem przez jakiś czas, a potem nie być 
aniołem.  
 Potem 

możesz zdecydować czy być aniołem znowu. Możesz wędrować cyklami, możesz 

podróżować spiralami, możesz podróżować liniami prostymi, możesz pozostać w niebie na eony, 
możesz powrócić na ziemie w jednej sekundzie możesz mieć to w sekundzie jakiej tylko sobie to 
życzysz.  
 Masz 

jakieś pojęcie Kim Jesteś ?   

 

Próbujesz mi to powiedzieć, ale widzę, że się temu opieram.   

 Twoją sztuką, Boże.  
 Jestem 

tobą, skłaniającym cię do przypomnienia sobie mnie.   

 
Rozdział Trzydziesty Trzeci.   
 

     

 

Neale: Robert Heinlein ujął to w książce czterdzieści pięć lat temu.   

 

 

 

Bóg: Kolejny, z moich posłańców.  

 

To ja też powróciłem do życia ?   

 

To pozwól mi zapytać. Czy były takie okazje, że wyglądało, że pojechałeś na kolonię ?   

 Pewnie. 

Sądzę, że wiem o czym mówisz i wiem, że miałem takie przypadki.   

 Oczywiście, że miałeś. Chciałbyś je opisać ?   
 

Nie, nie. Wiem, o których mówisz.   

 

Jest taki, o którym możesz nie wiedzieć. Jest taki, którego możesz nie pamiętać. To było 

w chwilach po twoich narodzinach. Byłeś wcześniakiem. Warzyłeś tylko około 2 kg. Nie 
dawano ci wielu szans przeżycia.  
 

Drugi raz, co ?   

 

Co, przepraszam ?   

 

Żyłeś drugi raz. Za pierwszym razem nie.   

 

O losie, Znowu zbaczamy z trasy.   

 

Po tym jak umarłeś pierwszy raz, to wspomniałeś, że nie czujesz się spełniony z tym w 

co się przeniosłeś do fizyczności, żeby doświadczyć tego.   
 

A co to było ?   

 

Dawanie innym. Chciałeś doświadczyć dawania innym. Chciałeś doświadczyć kochania. 

Zrobiłeś co w twojej mocy poprzez umieranie, lecz czułeś, że to było za mało, Chciałeś 
doświadczyć więcej.  
 Chwileczkę. Umarłem podczas narodzin, aby dać coś innym ?   
 Całkowicie posłużyłeś planowi twojej matki i twojego ojca. W tym momencie dałeś 
jedyną rzecz jaką miałeś do oddania czyli swoje życie, aby całkowicie służyło planom twoich 
rodziców.  
 Jakie 

były ich plany ?   

 Oni 

ujawnią ci to sami, kiedy nadejdzie ten czas. A on nadejdzie.   

 Mogę ci wyjawić twój własny plan., kiedy tylko chcesz. Twoim planem na to życie jest 
doświadczyć tego jak kochać. Bezinteresownie. Całkowicie. Tak zrobiłeś w pierwszych 
chwilach swojego życia. Dałeś swoje życie komuś innemu. Lecz, jak powiedziałem, twoje 
doświadczenie dawania nie było dla ciebie spełnieniem. Chciałeś dać więcej. Chciałeś dawać 
dalej. Przeskoczyłeś więc rzeczywistości.  
 

Przepraszam, co ?   

 Pamiętasz, jak mówiliśmy wcześniej o możliwości alternatywnych rzeczywistości ? Gdy 
umierasz i wracasz stamtąd, to właściwie przesuwasz swoją rzeczywistość do alternatywnej 
rzeczywistości. W tej rzeczywistości doświadczasz chwili śmierci ponownie, ale tym razem nie 
umierasz, lecz żyjesz.  
 

W pewnych przypadkach to wygląda jak doświadczenie bliskie śmierci. W innych to 

może być niespodziewane odkrycie lub nagła remisja. To jest jak wstawienie czegoś w Linię 
Czasu w chwilach lub tygodniach, zanim umierasz, a potem przełączasz przełącznik, który 
odwraca pociąg wysyłając go na inny tor.   
 

To innymi razami tez robiłeś. Znaczy wtedy, kiedy o tym wiesz, kiedy sobie 

przypominasz. W 
 każdej z tych chwile (pamiętasz je ?) myślałeś, że jesteś skończony.  
 Pamiętam.  
 

I wtedy miałeś racje. Byłeś skończony. To znaczy skończyłeś. Odszedłeś.  

 Byłem martwy ?   
 

Martwy jak skrytka pocztowa.   

 

 

 

I pewnie teraz jestem, w tej chwili.   

 Co 

ty 

myślisz, że tylko koty maja dziewięć żyć ?   

 Tak, 

byłeś jak nazywasz martwym te wszystkie razy. Przeszedłeś przez wszystkie etapy. 

W tym punkcie swojego życia słyszałeś o piekle, więc wyszedłeś temu na przeciw i stworzyłeś 
swoje własne piekło i przeszedłeś przez to doświadczenie. Potem przeszedłeś do miejsca 
przypominani sobie. Pamiętasz, że piekło nie istnieje. Wtedy stworzyłeś coś innego, bardziej 
przyjemnego, lecz to nie satysfakcjonowało. Wtedy spotkałeś mnie w Chwili Połączenia. Potem 
miałeś Przegląd Życia.  
 Następnie ja postawiłem Święte Pytanie i zdecydowałeś się wrócić.  
 Nie 

czułeś się spełniony, jak powiedziałeś.  

 

Teraz rozumiem dużo bardziej list, który ktoś mi przysłał kilka miesięcy temu. Teraz to 

naprawdę ma sens. Całkowicie.  
 Przeczytaj 

to... 

 

 „Drogi 

Neale’u 

 

Nie wiem czy to ważne, ale chciałabym ci opowiedzieć historię o tym, co się wydarzyło 

przed świętami Bożego Narodzenia.   
 Byłam na delegacji i była oddzielona od męża na sześć tygodni przed świętami. Miałam 
w środku tej delegacji jechać z Grand Junction do Loveland w Kolorado, żeby być w domu na 
Boże Narodzenie. 22 grudnia o jedenastej wieczorem zaczęłam swoja podróż, mając nadzieję, że 
uniknę nadchodzącego pogorszenia pogody. To byłą gwieździsta noc do czasu, gdy 
niewjechałąm w Tunel Eisenhowera na przelęczy Loveland.   
 Wyjechałem z tunelu i znalazłam się w środku zamieci śnieżnej, a potem w prawdziwej 
śnieżycy.  
 Jazda 

była okropna i prosiłam Boga o ochronę. W Denver prowadziło się lepiej. Jadąc na 

północ droga I-25 było całkiem sucho było tylko kilka śnieżyc. Jechałam z prędkością 50 mil na 
godzinę odcinkiem drogi bez zakrętów, kiedy wjechałam w lód na drodze i zakręciło moim 
samochodem. To była czarta rano.   
 Uderzyłam się mocno w twarz. Nie wiem jak bardzo się zraniłam, ale wpadłam w panikę, 
gdy z oddali zauważyłam światła tira. Silnik nie chciał zapalić, a ja się zatrzymałam na środku    
 międzystanowej. Widziałam, że tir uderzy we mnie zanim zdąży się zatrzymać na tej 
oblodzonej drodze. W panice nie pomyślałam, aby uciekać z samochodu i wszystko o czym 
myślałam, to próba włączeni moich migaczy. Macałam, ale nie mogłam znaleźć guzika, żeby je 
zapalić.  
 Potem 

zdarzył się cud. Mój samochód zaczął zjeżdżać w dół bez powodu. I zatrzymał się, 

kiedy tir właśnie śmignął.  
 

Reszta mojej historii nie jest utaj istotna. Mówiąc bardzo krótko, byłam zdolna 

uruchomić samochód i przejechać następne 15 mil do mojego domu. Później spotkałam się z 
dentystą, ale on nie znalazł żadnych ran, a mój obluzowany ząb zacieśnił się w ciągu kilki 
miesięcy. Nie było żadnych dużych strat i czuję się błogosławiona tym doświadczeniem.  
 Niektórzy 

ludzie 

myślą, że miałam pecha. Inni, że miałam szczęście. A ja wiem lepiej tak 

samo, jak paru innych.   
 

Pozdrawiam, Inga Kraus.”   

 Przypadki 

bliskie 

śmierci są naprawdę powtórkami z nowym wynikiem. Ale numer. 

Druga szansa.   
 Szansa 

ukończenia, szansa na ukończenie, aby dokończyć to, co mamy dokończenia.  

 Tak. 

 

 

 

 Byłem martwy trzy razy wcześniej ?   
 

Cztery razy. Nie zapominaj śmierci podczas swoich narodzin.   

 

I nawet, jak byłem dorosły, to wracałem ? Po tym całym życiu ?   

 Powiedziałeś, że masz dużo do zrobienia, mnóstwo tego, czego chciałeś doświadczyć.  
 Powiedziałeś, że chciałeś doświadczać. Powiedziałeś, że chciałeś być lepszy dla swoich 
dzieci.  
 Powiedziałeś, że chciałeś doświadczyć kochanie kobiety, które kochałeś, zamiast ich źle 
traktować.  
 

Ale ponad wszystko chciałeś zmienić pojęcie świata na temat Boga i życia.  

 

     

 Powiedziałeś już, że jakby świat pamiętał kim i czym jest Bóg i jak naprawdę życie 
funkcjonuje, to nie pozostałoby nic pozostałoby nic dla ludzi poza pamiętaniem jak kochać i że 
każdy kochałby każdego bezwarunkowo.   
 Zanim 

przypomniałeś sobie co było po drugiej stronie, po tym jak spędziłeś nieco czasu 

w Życiu po życiu, po tym jak uświadomiłeś sobie, że piekło było wymysłem twoje wyobraźni (a 
wszystko to było), to potem powiedziałeś, że chcesz pomóc światu zrozumieć pewne rzeczy, lecz 
najpierw potrzebujesz zrozumieć pewne rzeczy doświadczalnie.  
 Jak 

co 

? 

 

 Zostałeś bezdomny w wieku czterdziestu dziewięciu lat w środku swojego życia. 
Stworzyłeś więcej partnerów życiowych i opuściłeś ich, niż w poprzednich czasach. Przez to 
nauczyłeś się więcej na temat zdrady o jak się to czuje, gdy inni cię zdradzają. Nauczyłeś się 
trochę na temat miłości Nauczyłeś się mnóstwo na temat porzucenia. Porzucenia przez samo 
Życie. Byłeś na ulicy w namiocie przez prawie rok.   
 Nauczyłeś się co to znaczy mieć życie złamane. Tak złamane, że dolar dla ciebie 
wyglądał jak mnóstwo pieniędzy, dwa dolary jak fortuna. Jednego dnia wydawałeś pieniądze i 
mogłeś pomyśleć, że możesz je wydawać. Twoje serce wyszło do kogoś i oni dali ci małą szansę 
jaką miałeś. Tego dnia nauczyłeś się na temat hojności. Nauczyłeś się również, było więcej tam 
skąd przybyłeś i to było wielkie wspomnienie. Odkryłeś bezkresny zapal wszechświata. Bardzo 
szybko byłeś bogaty.   
 

Bogatszy ponad swoje najdziksze marzenia.   

 I 

zacząłeś zmieniać zdanie świata na temat Boga. Swojego życia. Na temat każdego. 

Teraz masz lepsze relacje ze swoimi dziećmi. Teraz nawet się uczysz początków nowej miłości. 
Teraz piszesz książki i sprzedajesz ich miliony. Teraz podróżujesz po świecie i mówisz do 
tysięcy ludzi. Teraz jesteś w radiu, telewizji, a nawet w filmach.   
 Myślisz, że to wszystko wydarzyło się przez przypadek ?   
 Myślisz, że to wszystko wydarzyło się przez przypadek ?   
 Ja... 

Ja... 

 

 Powiadam 

ci, 

że wybrałeś to wszystko.   

 I 

oczywiście nic się nie nauczyłeś. Termin nauczyłeś jest tylko figurą stylistyczną. 

Używam tego, ponieważ ty używasz tego. Używam języka, którego ty używasz. Obaj wiemy, że 
nic się nie nauczyłeś. Po prostu sobie przypomniałeś. Przypomniałeś sobie o porzuceniu i 
przypomniałeś sobie o hojności oraz próbowałeś sobie przypomnieć i miłości. Zwróciłeś z 
powrotem do swojej świadomości tyle, ile potrafisz pamiętać tego, co zawsze wiedziałeś w 
kwestii Boga, Życia i w stosunku do innych.   
 Jak 

myślisz, skąd to wszystko pochodzi ?   

 Jak 

myślę skąd to wszystko pochodzi ?   

 

 

 

To wszystko, co teraz piszesz.   

 

Sądzę, że myślałem, że pochodzi od ciebie. Myślałem, że pochodzi od Boga.   

 

To POCHODZI ode mnie. To POCHODZI od Boga, lecz czy myślisz, że jestem jakoś od 

ciebie oddzielony, że mówię ci coś nowego.   
 Posłuchaj mnie. Jestem tobą i skłaniam cię po prostu do przypomnienia sobie mnie. 
Twoje rozmowy z Bogiem stworzyły przestrzeń, otwarte drzwi pozwalając ci przypomnieć sobie 
co zawsze wiedziałeś.  
 

A teraz ostatnie pytanie brzmi nie czy będziesz dalej sobie przypominał, że pamiętasz, 

ale czy będziesz kontynuował działać, jeżeli nie działasz.  
 Auu. 

 

 

Oto JEST pytanie, czyż nie ?   

 Aby 

naprawdę rozumieć Ostateczną Rzeczywistość musiałbyś zwariować.  

 
Rozdział Trzydziesty Czwarty.   
 
 

Neale: Nie potrafię uwierzyć w to, o czym tu mówimy. Nie potrafię uwierzyć jak to ma 

być publiczne. Muzę to wszystko ująć w książce ?   
 

Bóg: To ty powiedziałeś, nie ja. TY powiedziałeś, że zobowiązałeś uczynić z tego pełny, 

całkowity i dosłowny zapis naszej rozmowy i że nic nie pozostało. To ja powiedziałem, że 
możesz mieć pokusę, żeby to edytować. To ty powiedziałeś, że to się nie ma prawa wydarzyć. 
Teraz pamiętasz coś innego. Teraz pamiętasz o dotrzymywaniu słowa. Robiąc to, co mówisz. 
Kiedy się liczy na ciebie. To właśnie jest Kim Jesteś ? Wybór należy do ciebie.   
 

Zawsze wybór należy do ciebie.   

 

Fiu. Robi się ciężko.  

 Pamiętaj, że możesz zatrzymać się tutaj. Zakończyć książkę. To byłą interesująca 
książka. Nie idź dalej. Wystarczy. Dla niektórych nawet za dużo. Po prostu wyłącz komputer i 
dalej z tym.   
 Nie. 

Jesteśmy teraz podczas Przełomu. To jest Przełom nie tylko dla mnie. To jest 

przełom dla każdego kto to czyta. Nawet dla tych, którzy nie wiedzą, że to jest przełom. Potrafię 
to wyczuć.  
 

To gdzie zamierzasz podążyć ?   

 Chcę zbadać ostatnią wymianę zdań głębiej. Potem jak sądzę, możemy skierować naszą 
rozmowę na koniec.   
 Jeszcze 

coś mam ci do powiedzenia. Jedną ważną rewelację. Wtedy możemy zakończyć.  

 

Dobra. To zobaczmy czy rozumiem naszą ostatnią wymianę. Mówisz, że każda dusza po 

chwili śmierci ma szansę odwrócić proces śmierci. Rozumiem. To coś wspaniałego To coś, co 
można by robić. To ma idealny sens i oddaje jak bardzo nas kochasz.   
 Cieszę się, że rozumiesz to. Ufność w słowa Boga będzie ci służyła przez wszystkie dni 
twojego życia tak samo, jak w dniu twoje śmierci. Kocham cię. Kocham was wszystkich 
szczerze.  
 Powiedz 

mi 

więc jak to się wszystko dzieje ? Jeżeli rzeczywiście wracamy, to jak to się 

dzieje ? Nie każdy umiera w taki wygodny sposób, żeby go można od razu przywracać do życia 
łatwo.  
 

Niektórzy umarli na polu bitwy lub wypadkach i leżą w kawałkach. Przepraszam za taki 

barwny opis, ale tak właśnie jest. Nie każdy umiera komfortowo w łóżku, że może się po prostu 
obudzić, a lekarz powie, że to cud!   

 

 

 Cofnijmy 

się nieco.   

 

Po tym jak umierasz, przechodzisz przez pierwsze dwa etapy śmierci, jak napisałem. 

Uświadamiasz sobie, ze nie jesteś w ciele. Potem doświadczasz cokolwiek życzysz sobie, żeby 
doświadczyć i jest to oparte na tym, w co wierzysz. Możesz tego doświadczać, jak długo sobie 
życzysz. Potem przechodzisz do trzeciego etapu śmierci, gdy doświadczasz Absolutnego 
Połączenia się z Sednem.   
 Wyłaniasz się z tego doświadczenia, aby doświadczyć przeglądu życia fizycznego, które 
właśnie skończyłeś i wtedy decydujesz czy zostać czy powrócić, jak to ująłeś.  
 Podejmuję decyzję opartą na tym, co widziałem w swoim Przeglądzie Życia.  
 

Zasadniczo tak. Jest ona oparta na tym, co widziałeś i czy ciągle życzysz sobie Wiedzieć 

i Doświadczać, jako dusza niosąca szczególną tożsamość, o której myślałeś jak o tobie. Innymi 
słowy, oparta na tym, czy czujesz się spełniony czy nie.   
 

A ja myślałem... no wiesz, że słuchałem, cię bardzo uważnie i myślałem, że 

powiedziałeś, że nikt nie umiera niespełniony. Powiedziałeś bardzo dosadnie, że nikt nie umiera 
nie doświadczając wszystkiego, z czym się przyszło, żeby doświadczyć świata fizycznego w 
doświadczeniu. Nie istnieje nic takiego jak bycie niekompetentnym i to miałeś namyśli jak 
jedenaste wspomnienie.   
 

Czas i okoliczności śmierci są zawsze idealne.   

 

Wszystko jest tak, jak powiedziałem.  

 

A teraz mówisz, że potem jak osoba umrze, może poczuć się niespełniona z czymś lub z 

czymś innym i że może powrócić do życia i przeżyć chwile śmierci w nowy sposób, że.. że...  
 

Że... co ?   

 

Że eliminuje to fakt, że się umarło.  

 Dokładnie. Co znaczy, że nie umarli. Co znaczy, że czas i okoliczności śmierci są zawsze 
idealne.  
 Co 

znaczy, 

że nikt nie umiera nie doświadczając tego, z czym przyszedł do świata 

fizycznego, żeby doświadczyć.  
 

No tak, ale są przypadki, że się umiera i czuje się niespełnionym, a wtedy się wraca. To 

dowodzi, że można umrzeć będąc niespełnionym.  
 

Rozumiem jak o tym myślisz, więc dam ci jeszcze trochę informacji.   

 

Proces, który nazywasz śmiercią nie jest zakończony zanim dusza nie przejdzie na drugą 

stronę.  
 

To na drugiej stronie Jabłka pomarańczy jest rzeczywistość duchowa, gdzie dusza 

wykonuje radosną pracę w ustanawianiu swojej tożsamości i odtwarzaniu jej na nowo.   
 Nikt 

więc nie umiera do starości zanim nie przekroczy tej linii. Ujmując to winny sposób, 

twoja śmierć nie jest ostateczna, zanim nie powiesz, że jest ostateczna.   
 

Tak, ale powiedziałeś o przeskakiwaniu rzeczywistości. Powiedziałeś, że dusza skacze do 

alternatywnej rzeczywistości. W tym przypadku, dusza w tej rzeczywistości umarła 
niespełniona.  
 

Masz zamiar myśleć tak o śmierci, czy wiesz o tym.   

 Interesujące zdanie.   
 Uważaj, żeby nie myśleć za dużo. Pamiętaj, że aby zrozumieć Ost6ateczna 
Rzeczywistość musiałbyś zwariować.  
 

Lecz nie odskakujmy od twego pytania.   

 

Nie, nie odskakujmy.   

 Zapytałeś mnie czy dusza mogłaby być w dwóch miejscach na raz.   

 

 

 Tak, 

zapytałem. A odpowiedziałeś mi, że można być w dużo wielu więcej miejscach niż 

w jednym.   
 Dobrze. 

Zapamiętałeś to. Teraz więc podążaj za mną.  

 Jeśli dusza czuje się niespełniona i skacze do alternatywnej rzeczywistości, to dusza nie 
czuje się niespełniona. Zgoda ?   
 

Zgoda. Jednak dusza pozostaje w innej rzeczywistości...  

 Chwileczkę. Zmierzam do tego.   
 

Dusza stoi za plecami, że tak powiem. W pierwszej rzeczywistości nie jest niepomna 

tego, co się wydarzyło. Ona wie, że jej części pozwolono skoczyć do alternatywnej 
rzeczywistości i dokończyć to, co życzy sobie ukończyć. Ona również wie, że nie istnieje nic 
takiego jak Czas. Ona więc wie, że jej inna część już skończyła to, po co wróciła, żeby 
dokończyć. Dusza więc w Jedynej Chwili Jaka Istnieje przechodzi do rzeczywistości duchowej 
czując się całkowicie spełnioną.  
 

Tak to możesz powiedzieć o wszystkim.   

 Można i tak powiedzieć, lecz chcę zasugerować ci, że takie rwanie metafizycznych 
włosów nie służy niczemu. Sądzę, że więcej byś wyniósł ze skupienia się na szerszych zasadach 
i głównych przesłaniach tego dialogu.   
 

Wielu ludzi na ziemi łapie się za szczegóły. Chcą mieć wszystko wyjaśnione, aż do 

ostatniego szczegółu. Można rozebrać wszystko na drobne czynniki, lecz nie bezie się wtedy 
cieszyło tym, co się stworzyło.  
 

Spójrz na to w inny sposób. Zmień swoja perspektywę, która jest w stylu: „Mam 

wszystkie odpowiedzi”. Daj sobie szansę, Bardzo spodoba ci się.  
 

Nie musisz być wyświęcany na duchownego w tym świecie. Bóg wyświęcił poprzez 

cnotę bycia żywym.  
 

     

Rozdział Trzydziesty Piąty.  
 
 

Neale: Dobrze. Rozumiem, że każda dusza jest spełniona, gdy ostatecznie przybywa na 

druga stronę. To jest ostatni element układanki dla mnie. Co się dzieje jak tam się dostajemy ? 
Co my tam mamy do roboty ? I jak działamy ?   
 

Bóg: Kiedy dusza mówi, że jest spełniona, odpowiada na Święte Pytanie i mówi: 

„Jedźmy z tym dalej”. To przechodzi natychmiast do rzeczywistości duchowej, gdzie zaczyna 
pobieranie Poznawania siebie, jak to, czego doświadczyła, kiedy połączyła się ze Światłem.  
 

Wtedy zaczyna mieć świadomość siebie jako Boskiej Istoty. To staje się jasne bardzo 

szybko, ponieważ w rzeczywistości duchowej wszystko, czego dusza pragnie wytwarza ona 
natychmiastowo. Nie ma upływu czasu pomiędzy konceptualizacją czegoś, a Poznaniem tego 
jako Siebie. To się dzieje, ponieważ w rzeczywistości duchowej, dusza wytwarza na wszystkich 
trzech Poziomach Tworzenia jednocześnie. W fizycznym świecie to rzadko się dzieje.   
 

To kiedy umieram, zaczynam tworzyć za poziomie podświadomym, świadomym i 

nadświadomym na raz ?   
 Dziej 

się tak, gdy wchodzisz do rzeczywistości duchowej. Trzymając się przenośni, kiedy 

wchodzisz w Rdzeń Jabłkapomarańczy i przechodzisz na drugą stronę.  
 Wszystkie 

poziomy 

świadomości staja się Jednym po Połączeniu się ze światłem, a to 

jest ta pojedyncza świadomość, którą opuszczasz komorę czyli Rdzeń Twego Istnienia i 
wchodzisz w rzeczywistość duchową.  
 

W ten sposób, wszystkie aspekty istoty czyli ciało, umysł i duch, stały się Jednym.   

 

 

 

Tak samo, wszystkie trzy narzędzia tworzenia myśl, słowo i czyn, stały się jednym.   

 W 

końcu wszystkie trzy doświadczenia tego, co nazywasz czasem czyli przeszłość, 

teraźniejszość i przyszłość, stają się Jednym.   
 Wszystko 

się integruje.   

 Rzeczywiście śmierć jest reintegracją. Z dala od DEZintegracji śmierć jest REintegracją. 
Każda potrójna rzeczywistość staje się pojedynczą. To, co niektórzy opisali jako Święta Trójca 
stało się Jednym.   
 Ponieważ tworzysz wtedy wszystkimi narzędziami tworzenia na każdym poziomie 
świadomości jednocześnie, a twoja twórczość jest natychmiastowa.   
 Tworzę na nadświadomym poziomie w świecie duchowym!   
 

Tak, a wszystko, czego pragniesz natychmiast pojawia się w twojej wiedzy.   

 „Mistrzowie 

tworzą z tego poziomu w fizycznym świecie tak samo. Ich natychmiastowe 

rezultaty są nazywane cudami.   
 

Po drugiej stronie, jestem więc naprawdę w niebie, gdzie mogę wytworzyć, co tylko 

zapragnę.  
 

Tak. A to czego pragniesz, to dojście do Pełnej Wiedzy kim jesteś, aby potem odtworzyć 

się na nowo w następnej, najwspanialszej tego wersji. To jest pragnienie całego życia. Nazywane 
jest rozwojem. Nazywane jest ewolucją.  
 

Będziesz chciał wiedzieć wszystko, co można wiedzieć na temat bycia żywym, bycia 

Boskim. To jest więc czas w niebie lub w rzeczywistości duchowej, który jest czystą radością. 
Życie w rzeczywistości fizycznej, może być tak samo czysta radością, a tylko dusza tego nie wie. 
One zapomniały kim naprawdę są.  
 Trudno 

jest 

opisać działanie duszy w rzeczywistości duchowej bardziej szczegółowo, z 

powodu ograniczeń twojego obecnego poziomu świadomości. Mogę ci powiedzieć, że to czas 
wielkiej Wiedzy. Nadejdzie jednak chwila, że Wiedza to będzie za mało. Dusza zapragnie 
doświadczyć tego, co Wie na temat Siebie w nowym pojęciu tego. To, jak się rozumie, może 
nastąpić tylko w świecie fizycznym.   
 

I dusza powraca do fizyczności.  

 Tak, 

W 

szczęściu i radości. Twoja dusza powraca Rdzenia Istnienia i w podróż powrotną, 

odpowiadając na Święte Pytanie. Czy Wiesz to, co życzysz sobie wiedzieć ? Czy wybierasz 
powrót do fizyczności ?   
 Gdy 

odpowiedź/myśl/uczucie brzmi tak, to twoja dusza podejmuje inny wybór. Powrócić 

do życia w tej samej linii życia czy jako inna istota fizyczna.   
 

Czy dusza jest ograniczona do miejsca jako Ziemi ? Czy może powrócić do fizyczności 

w jakiejś innej formie, na jakiejś innej planecie czy w jakimś innym miejscu we wszechświecie ?   
 Jak 

powiedzieliśmy wcześniej w tej rozmowie, jest wiele dróg przez Kontinuum 

Czasoprzestrzenne...  
 

W „Obcym w Obcym Kraju” Robert Heinlein mówi, że jest tak wiele kiedy/gdzie...   

 Tak. 

Ujął to idealnie. Możesz wybrać to coś, co sobie życzysz. Po dokonaniu wyboru, 

ponownie wchodzisz Absolutne Połączenie, które łagodzi twoją energię życiową tak, że możesz 
wejść w doświadczenie, które nazywasz narodzinami.   
 Dziękuję.  
 Dziękuję za ten opis i dziękuję za całą rozmowę. Wiem, że to zawierało mnóstwo 
procesu opisu czyli wyjaśnień prze przenośnię naukę, metafizykę kosmologii całego życia i tego 
jak wszystko działa, ale także dało mi nieco duchowego spojrzenia i głębszego zrozumienia oraz 
świadomości, która przyniosła mi komfort i mam nadzieję dać ten komfort wielu innym, a 

 

 

zwłaszcza ludziom, którzy maja do czynienia ze śmiercią ukochanej osoby albo dla tych, co sami 
zbliżają się do śmierci.  
 

To jest szansa dla każdego prawdziwego, duchownego Boga (a jesteście właśnie nimi, 

wyświęconymi czy nie), żeby dać komfort umierającym.  
 

Tak, ale mówiąc to, czasami jest trudno znaleźć słowa dla tych, którzy smucą się z stratą 

osoby ukochanej. Kobieta o imieniu Sheila do mnie kilka lat temu.   
 

„Drogi Neale. Mój Brat Chuck zmarł kilka lat temu, kiedy miał tylko dwadzieścia siedem 

lat i nie mogę przestać się smucić. Każdego dnia myślę o nim. Nic nie ma znaczenia dla mnie 
dalej. Jestem w chronicznej depresji. Potrafisz mi pomóc ?   
 Sheila, 

Wisconsin” 

 

 Co 

może przeciętny człowiek powiedzieć do kogoś takiego ? Oto jest pytanie. Poza tym, 

nie wszyscy jesteśmy wyćwiczonymi duchownymi. Poza tym nie wszyscy jesteśmy 
licencjonowanymi doradcami. Nie wszyscy spędziliśmy lata w zawodach zajmujących się 
pomaganiem.  
 

To co odpowiedziałeś ?   

 Odpowiedziałem najlepiej jak umiałem, a było to oparte na tym co moja rozmowa z 
Bogiem mi dała, i odpowiedziałem: 
 

„Droga Sheilo Przykro mi z powodu Twojej straty i rozumiem Twój smutek. Jednak parę 

rzeczy chciałbym ci powiedzieć i to może pomóc ci odtworzyć te pamięć na kanwach twojego 
umysłu, jak więc patrzysz na to, to nie jest zawsze to takie smutne.   
 

Po pierwsze, musisz wiedzieć, że Chuck nie umarł, że śmierć jest fikcją i nigdy nie 

należy brać jej do Siebie jako prawdy najwyższego porządku, aby reszta miała jakiś sens.   
 

Po drugie, jeśli zaakceptujemy, że Chuck nie jest rzeczą, którą nazywasz martwym, to 

znaczy że jest bardzo żywy, a wtedy musimy zapytać: Gdzie on jest ? Co robi ? I oczywiście czy 
jest szczęśliwy ?   
 Na 

początku odpowiemy na ostatnie pytanie. Chuck nigdy nie był bardziej szczęśliwy, 

ani bardziej radosny, niż w chwili, kiedy poznał znowu największą wolność, największą radość i 
najcudowniejszą prawdę czyli prawdę o swojej własnej istocie i o swojej jedności ze Wszystkim 
Co Istnieje.   
 Oddzielenie 

zakończyło się dla Chucka w tej chwili, a jego ponowne połączenie ze 

Wszystkim Wszystkiego było cudownym momentem w niebiosach i na Ziemi. To był naprawdę 
czas do święta, a nie do żałoby, jednak żałoba nie jest niezrozumiała, dając naszą ograniczoną 
świadomość tego, co naprawdę się dzieje tak samo, jak wielkość naszej osobistej straty, którą 
narturalnie doświadczamy.  
 

Po okresie, bardzo naturalnego smutku, w którym musimy być dobrzy dla siebie, stajemy 

przed wyborem, czy pozostać w tym miejscu całkowitej żałoby i ruiny czy przejść do szerszej 
świadomości i większej prawdy, która nam pozwala uśmiechać nawet na myśl o jego odejściu, 
może przedwczesnym, może nagłym, choć nic nie jest wczesne, ani nagłe na rozkładzie Boga, bo 
tam wszystko jest idealnie wyliczone.   
 Gdy 

Wybierzemy 

szerszą świadomość, jesteśmy wolni, aby świętować w pełni, które 

było Chucka darem, który dał wszystkim, którzy go dotknęli i cudem jego istnienia i jego 
miłości nawet teraz.   
 Najwięcej dajemy poprzez pozwolenie Chuckowi być całkowicie wolnym, co nas przy 
nosi do pierwszego pytania z powyższych trzech czyli gdzie teraz jest Chuck ? W trzecim tomie 
RzB powiedziono mi, że w świecie absolutu jesteśmy wszystkim wszędzie. Tzn., że nie istnieje 
tu czy tam, lecz po prostu jest wszędzie. W ten sposób, jest możliwe być wiecej niż w jednym 

 

 

miejscu jednocześnie. Możemy być w dwóch miejscach lub w trzech miejscach czy w 
jakimkolwiek miejscu życzysz sobie, żeby być, mając doświadczenie, jakie wybierasz sobie 
mieć. Bo to jest natura Boga i wszystkich istot Boga.   
 

A jakie doświadczenie wybieramy, żeby mieć wśród innych ? Doświadczenie jedności i 

empatii dla tych, których kochamy, gdy byliśmy w formie cielesnej. To znaczy, że Chuck kocha 
ciebie nawet teraz nie tylko teoretycznie, ale bardzo rzeczywiście z miłością, która nigdy nie 
umrze. A ta wieczna miłość powoduje (cześć istoty jaką jest Chuck) przychodzi do Ciebie, żeby 
być z Tobą z każdą myślą na temat niego. Bo myśl o tym, kto kocha nas jest przyciągnięciem tej 
istoty, której nie można zaprzeczyć, ani zignorować.  
 

Chuck jest z tobą nawet teraz, kiedy to czytasz, bo masz go w swoich myślach i jego 

część jest tam bardzo z Tobą. Jeżeli staniesz się bardzo spokojna i wrażliwa, to nawet go 
poczujesz... a może nawet usłyszysz.  
 Prawdą jest, że ludzie wszędzie, co pokazują tysiące doniesień otrzymywanych każdego 
roku wizyt zmarłych ukochanych, które są w doniesieniach psychiatrów, duchownych, lekarzy i 
uzdrowicieli wszelkiej maści.  
 Często dzieje się tak, że istota bytu, która leciała do nas z każdą myślą przychodzi w 
naszej otwartej przestrzeni pełnej miłości i współczucia oraz całkowitej otwartości z nami. Ta 
otwartość pozwoli nam istocie naszego ukochanego całkowicie zrozumieć, co czujemy i 
doświadczamy.  
 Jeżeli myślimy o tej osobie ze smutkiem i bólem, to smutek, który doświadczamy będzie 
znany tej istocie. A kiedy jest czysta miłość, to będzie z miłością poszukiwać, by wyleczyć nasz 
smutek, bo uzna to za niemożliwym tego nie zrobić.  
 Jeśli z drugiej strony, myślimy na temat tej osoby z radością i świętując, to nasz radość 
będzie znana istocie tej osoby, którą tak głęboko kochaliśmy i ta istota będzie się wtedy czuła 
swobodnie, żeby przejść do następnej wielkiej przygody wiedząc, że jest z nami OK. Ona na 
pewno wróci. Powraca za każdą myślą o niej.   
 

Jednak jej wizyty będą radosnymi tańcami naszego umysłu, cudownych spotkań, 

słonecznych chwil i uśmiechów. Wtedy istota śmignie od ciebie jeszcze raz uradowana myślą 
twoje miłości i świętowaniem swojego życia, czując się spełniona współdziałaniem z tobą, choć 
wcale nie skończyła.  
 

Teraz w procesie pomocy nam w uzdrawianiu naszego żalu i smutku istota naszego 

ukochanego poprzestanie na używaniu narzędzi, używając jakiegokolwiek urządzenia, włączając 
w to każdą metodę w swej dyspozycji (włączając w to list od całkowicie nieznajomego), aby dać 
nam wiadomość o nieustającej radości w miejscu swojego aktualnego pobytu i prawdę na temat 
ideału procesu życia i przejście.  
 Gdy 

możemy świętować, to pozwalamy istocie i duszy naszego ukochanego tak samo 

świętować, uwalniając go do niewypowiedzianych cudów swej szerszej rzeczywistości, szanując 
jej obecność w naszym życiu w swej poprzednie, fizycznej formie, w tej chwili , a nawet odtąd 
na zawsze.   
 

Świętuj, świętuj, świętuj! Żadnego smutku, żadnej żałoby, bo żadna tragedia naprawdę 

nie stałą się nikomu. Jednak ze właściwym wspomnieniem uśmiechów i łez, lecz łez cudu Kim 
Jesteśmy, Kim jest Chuck i niewypowiedzianej miłości Boga, który mógł stworzyć to wszystko.   
 

Świętuj Sheila. Daj sobie o Chuckowi jak i tym, których życia zostały dotknięte przez 

was, dar życia, far radości w zmian za żal, radości z w zamian za ból utraty, szczerą wdzięczność 
i spokój.   
 Boga 

błogosławieństwa, nie tylko dla życia i obecności Chucka, ale anwet dla Ciebie,