Gert Godeng 
TOM 9. 
MATKA WSZYSTKICH HURAGANÓW 
 
Przełożyła Karolina Drozdowska 
Autor: Gert Nygardshaug (Gert Godeng)  
Tytuł oryginału: Alle orkaners mor  
©Cappelen Damm A/S 2009 
Elipsa Sp. z o.o. 
 
 
1 
Huragan Drucilla obwieszcza swoje przybycie, 
stado kondorów spogląda z drzew, 
a gubernator zamyka oczy w wyrazie 
najwyższego zatroskania 
Emmeryson Perriat otarł pot z czoła, odgryzł wielki kawał prawie już wyschniętej tortilli 
leżącej na biurku koło monitora komputera i popił go łykiem letniej Corony. Ze złością 
zerknął na butelki piwa, cztery puste i jedną dopitą do połowy, po czym otarł pot z czoła i 
skoncentrował się na zmieniających się na ekranie danych. Rozpęta się z tego prawdziwe 
piekło!, pomyślał; w całej swojej niemalże siedemnastoletniej karierze kierownika stacji 
meteorologicznej przy Puenta Allen na wschodnim wybrzeżu półwyspu Jukatan, Quintana 
Roo, nie doświadczył jeszcze podobnego ciśnienia powietrza, które teraz w ciągu zaledwie 
pół minuty spadło z 1024 hektopaskali, albo milibarów, do zaledwie 943! 
Zawołał swojego chłopca do pomocy, piętnastoletniego Rubio, w połowie Maja, który 
drzemał beztrosko na leżących przy wejściu matach z juki, kazał mu pobiec do vedy i 
przynieść od seńora Ubaccia kolejny sześciopak piwa Corona oraz pół paczki tortilli, 
zapowiadał się długi dyżur! Siedział na posterunku już czternaście godzin i przeklinał w 
duchu żonę swojego asystenta, która w tej właśnie chwili rodziła. Laton Quentil*la, jego 
wierny i obowiązkowy asystent, siedzi teraz, pomyślał, na izbie porodowej szpitala w Tulum, 
oczekując potomka. Żadnej pomocy, żadnego odpoczynku, a do tego jeszcze ta straszliwa 
Drucilla, która mniej niż dobę temu pojawiła się znikąd w pasie ciszy między Morant Cays a 
Pedro Cays na południe od Jamajki, ze ślepą wściekłością spustoszyła mały archipelag Islas 
Santanilla, a następnie podążyła na zachód w kierunku Jukatanu, cały czas przybierając na 
sile. Czy to w ogóle możliwe?, pomyślał Emmeryson, czy huragan Drucilla prześcignie w 
mocy wszystkie inne, o których przez lata informował ludność, i jak to się wszystko skończy? 
Czy kataklizm dotrze do lądu? A jeśli tak, to w którym miejscu uderzy? 
Kolejny raz otarł pot z czoła. 
Temperatura w niewielkim pomieszczeniu przekraczała 35 stopni. 
Wilgotność powietrza była wysoka. 
Ciśnienie wciąż spadało. 
Barometr wskazywał teraz 936 hektopaskali. 
Piekły go oczy. 
Stacja przy Puenta Allen w ciągu ostatnich dwudziestu lat nie została dotknięta żadnym 
znaczącym huraganem, mimo to zbudowano ją tak, by wytrzymała każdą katastrofę, z betonu 
zbrojeniowego, z fundamentami i słupami wzmocnieniowymi sięgającymi głębokości 
czterech metrów; ponadto przed wściekłością morza chronił ją niemalże dziesięciometrowy 
wał usypany z piasku. 

Stacja ta była dumą Emmerysona Perriata, osobiście zatroszczył się, by władze zaopatrzyły ją 
w najbardziej nowoczesny sprzęt, jaki tylko był osiągalny, aparaty do łączności 
umożliwiające natychmiastową komunikację ze stolicą w Cancun, a także innymi stacjami na 
północ, w Tam*pico, Brownsville i Corpsu Christi, w Teksasie i na dalszych terytoriach 
Stanów, aż do Florydy. Mógł otrzymywać od tych jednostek dane zebrane tak przez satelitę, 
jak i mobilne stacje oraz naszpikowane technologią samoloty Armador, które patrolowały 
wciąż pasy ciszy, próbując namierzyć rodzące się huragany i ich rozwój; miał nawet 
bezpośrednie połączenie z najwyższymi władzami prowincji, gubernatorem oraz el principe 
seńorem Xaterem Cornillą, którego biuro i sztab mieściły się oficjalnie w Chetumal, a który 
jednak wolał spędzać czas w swojej małej, lecz pięknej willi pod Tulum; ogólnie rzecz biorąc, 
Emmeryson miał pod swoją kontrolą niezwykle efektywny aparat, dzięki któremu mógł na 
czas informować mieszkańców wybrzeża na wschód i zachód o nadchodzącej niepogodzie, w 
razie niebezpieczeństwa ogłosić ewakuację i zarządzić odpowiednie działania zapewniające 
bezpieczeństwo ludności. 
* Aqui, seńor Em. * Rubio postawił butelki i położył paczkę tor*tilli na stoliku. * Seńor 
Ubacio i seńority są zaniepokojone. Na wschodzie zbierają się czarne chmury. 
Emmeryson zamruczał, wzruszył ramionami i otworzył butelkę Co*rony, którą opróżnił 
wielkimi łykami, bębniąc jednocześnie palcami drugiej ręki o blat stołu. Mapa izobaryczna 
wskazywała spadek gradientu ciśnienia w przeliczeniu na jednostkę długości w pomiarze 
pionowym, innymi słowami siłę i kierunek wiatru. Zawsze istniał określony związek 
pomiędzy wiatrem a gradientem ciśnienia, im niższy gradient, tym silniejszy wiatr, i teraz 
zdawało się, że gradient zupełnie oszalał. Emmery*son zanotował coś szybko w dzienniku, ze 
złością zaobserwował, że Ru*bio na powrót opadł na matę z juki, wydał z siebie głośne 
beknięcie, po czym chwycił słuchawkę telefonu i wybrał krótki numer. 
*  YPT Puenta Allen, potwierdź ostatni wpis, Terbiosa! 
*  Si, Em, dawaj. 
*  Anemometr daje odczyt pomiędzy piątą a szóstą kategorią. To cholernie dużo w tak 
krótkim czasie! 931 hektopaskali i szybko spada. Pozycja 17 stopni i 22 minut, koordynat 86 
stopni i 16 minut. Kierunek zachodni z niewielkim odchyleniem na północ, mniej więcej 15 
stopni. 
*  Zanotowałem. Jasna cholera! Prędkość? 
*  Nic. 
*  Nic? 
*  Tak, do diabła! Na wszystkich starych bogów, wiesz, co to oznacza, Terbiosa? 
Po drugiej stronie zapanowała cisza, wreszcie odezwał się głos: 
*  Tak, Em. Zbiera się do wściekłego ataku. Miejmy nadzieję, że zmieni kieru... 
Emmeryson odłożył słuchawkę, zanim dyżurny meteorolog z Cal*cun, 200 kilometrów na 
północ, zdołał dokończyć zdanie. Wstał następnie od stołu, zdjął bawełnianą koszulkę, która 
przywarła mu do ciała, wprowadził kilka komend do komputera, potrząsnął głową i zamknął 
oczy. Stał tak przez chwilę, próbując sobie przypomnieć kilka faktów z poprzedniego dnia, 
zanim udał się na dyżur: jego synowie Al*fonso i Miguel leżeli na brzuchach, unoszeni na 
deskach przez łagodne fale przy skałach pod Tulum, podczas gdy on i jego żona Tercelia 
wyciągnęli się w cieniu za świątynią Majów, drzemali i podjadali co jakiś czas smakołyki z 
przyniesionego przez Tercelię kosza. 
Częściowo leżał, częściowo zaś siedział w błocie otaczającym man*growia; znajdował się 
solidny kawałek od brzegu morza, a mimo to wciąż było bagniście i mokro. Zamachał 
kapeluszem, próbując odgo*nić stada krwiożerczych komarów scintori, albetos oraz os, 
obserwując jednocześnie pobliskie gałęzie, korzenie i listowie, w których mogły 
czyhać gotowe do ataku culebras; nie bał się jednak węży, wiedział, że musi mu się udać, 
mimo że ten teren, te krajobrazy i ten klimat były dla niego czymś zupełnie obcym, da sobie 

radę! Fortuna była po jego stronie, cierpliwie czekał na właściwą chwilę, uda mu się, był 
pewien, że mu się uda; ta myśl sprawiła, że jego twarz rozjaśnił uśmiech, odetchnął i 
uświadomił sobie, że wreszcie pozbył się lęku towarzyszącego mu wcześniej tego dnia, 
nieokreślonego przeczucia, że ktoś chciał go skrzywdzić, że ktoś go obserwował, szpiegował, 
wiedział o jego poczynaniach, o tym, że tu przybył, teraz jednak jego myśli były całkiem 
czyste, odważył się przeanalizować miniony lęk, by przekonać samego siebie, że wszystko to 
było tylko rezultatem napięcia i stresu związanego ze znalezieniem się w nowym i nieznanym 
otoczeniu. 
Jadł proste danie rinones, nerki z gotowaną fasolą i sosem salsa, siedząc w cieniu przed 
knajpką w Tulum, z kapeluszem ściągniętym na czoło, gdy nagle zauważył osobę, która 
usiadła na ławce w pobliżu wejścia do lokalu; mężczyzna patrzył na niego, miał bystre oczy 
ukryte pod ciemnymi włosami, twarz niezbyt piękną, mógł mieć około czterdziestu lat? 
Raczej miejscowy niż turysta, wydawało mu się, że wlepił w niego spojrzenie; bzdury!, 
powiedział natychmiast sam do siebie, nikt nie mógł o niczym wiedzieć! Nikt nie pojechał za 
nim aż do Tulum, mimo to szybko dokończył posiłek i opuścił lokal. Później tego samego 
dnia, gdy wybrał się na rynek, by zaopatrzyć się w odpowiednią maczetę, długi nóż niezbędny 
w dżungli, znów ujrzał tego mężczyznę; stał przy sąsiednim straganie i oglądał sprzedawane 
w charakterze pamiątek dywaniki, przez chwilę udało mu się spojrzeć w oczy tego człowieka, 
jego wzrok był twardy, zimny i szary, nie sprawiał jednak wrażenia, że go poznaje. Kupił nóż 
i szybko zniknął w ciemnych zaułkach za placem targowym; był niespokojny, podejrzliwy, 
może powinien poczekać do jutra? Albo jeszcze kilka dni? Nie! Dość już czekał, wszystko 
zostało ustalone w najdrobniejszych szczegółach, kolejny raz dokładnie przeanalizował cały 
plan, samochód został już wynajęty i będzie na niego czekał około drugiej, za niecałą 
godzinę. Przyciskając do siebie niewielką torbę z koziej skóry, kluczył w uliczkach, minął 
przystanek autobusowy, następnie niewielki plac targowy, nie zauważył jednak nic, co 
mogłoby wzmóc jego podejrzliwość. To tylko paranoja!, powiedział sam do siebie, gdy stanął 
wreszcie przed biurem Hertza, kilka minut przed czasem; samochód czekał już na niego, 
volkswagen w niezłym stanie, szerokie opony, poradzą sobie z piaskiem i błotem, stwierdził z 
zadowoleniem. 
Pojechał na południe. 
Wybrał najpierw główną drogę do Chetumal. 
Następnie skręcił na wschód, w stronę morza. 
Dojechał do zamkniętej acroyi. 
Opuszczony lata temu dom. 
Znalazł małą cenote, naturalną studnię. 
Znajdowała się jakieś pięćdziesiąt metrów od jednej z szop krytych blachą. 
Stamtąd wybrał niemalże zarośnięty trakt. 
Dojechał tak blisko morza, jak tylko było to możliwe. 
Zatrzymał się. Wyłączył silnik. Nasłuchiwał. 
Nie słychać było szumu silnika, nikt za nim nie jechał, uspokoił się i odetchnął, przed nim 
rozciągały się niezbadane tereny, uśmiech zniknął z jego twarzy, należy zachować powagę, 
odnajdzie wreszcie drogę do wielkiej cenote, cenote bogów, ukrytej w dzikich zaroślach przez 
setki lat, niemalże całe milleniurn! Wiedział, gdzie ma szukać, tylko on posiadł tę wiedzę! 
Miał wytyczne i mapę, niewiarygodną mapę, z której odczytaniem miał pewne trudności, ale 
jak na razie okazała się jednak dokładna. To żaden blef. Był tu już wcześniej, już dwa razy 
dotarł do tego właśnie miejsca, nigdy jednak nie posunął się dalej. Ostatnią część drogi trzeba 
było przejść i dokładnie oznaczyć, musiał się mieć na baczności. Nawet drogę powrotną 
zaplanował w najdrobniejszych szczegółach, nie miał zamiaru zostać wTulum dłużej, niż to 
absolutnie konieczne. 
Podniósł się. 

Strząsnął z nóg mrówki. 
Zlizał kilka słonych kropli z górnej wargi. 
Było gorąco. 
Ściągnął kapelusz na czoło. 
Spojrzał na kompas i odnalazł właściwy kierunek. 
Pół godziny później zdołał już przebić się przez około dwieście metrów dżungli, lał się z 
niego pot, panowała nieznośna wilgoć, powietrze stało w miejscu i trudno było oddychać, 
twarz spuchła mu od ukąszeń owadów i ran, łydki krwawiły; przez chwilę zawahał się, czy na 
pewno da radę? Dwa razy musiał już odganiać żółto*brązowe culebras trzymaną w lewej 
dłoni żerdzią, w prawej dzierżył maczetę, oczywiście, że sobie poradzi! Niedługo dotrze do 
zagłębienia w terenie, pod którym płynie woda, podziemna rzeka, która wpadała do cenote, 
wielkiej cenote, o której do tego momentu nikt nie wie, jeśli znajdzie to zagłębienie w 
płaskim jak naleśnik terenie, będzie już niemalże u celu, będzie musiał po prostu iść wzdłuż 
rzeki do cenote; przetarł opuchnięte oczy, spróbował dostrzec niebo pomiędzy koroną drzew, 
zerknął na zegarek, za kwadrans trzecia, słońce nie zajdzie jeszcze przez wiele godzin, 
dlaczego więc nagle zrobiło się tak ponuro? Tak ciemno? 
Emmeryson Perriat wciągnął głęboko powietrze i spojrzał na wschód, w stronę 
atramentowoczarnej ściany chmur zbierających się nad morzem zaledwie kilka kilometrów od 
brzegu; widok jest naprawdę przerażający, pomyślał, stojąc w najwyższym punkcie 
piaskowego wału, zbliża się dopiero trzecia po południu, sądząc zaś po świetle, powinna już 
być siódma; Drucilla to nie żart, ta dama może okazać się bezlitosna, pytanie tylko, w którym 
kierunku postanowi skierować swoją nieokiełznaną wściekłość? Naprawdę ostro potraktowała 
wyspy na morzu należące do Hondurasu, Islas Santanilla, jakieś pięćset kilometrów stąd; 
raport, który otrzymał niecałą godzinę temu, informował, że domy, drzewa i łodzie zostały 
zupełnie zniszczone, wiele osób straciło życie lub zaginęło, huragan natomiast wciąż wzrastał 
na sile! Emmeryson uniósł w górę swoje spocone dłonie, nawet najmniejszego podmuchu, 
zupełna cisza, odległa zaledwie o pięćdziesiąt metrów tafla morza przypominała szaro*czarne 
zwierciadło bez ani jednej zmarszczki, ptaki wodne odleciały, czyżby to miał być jakiś znak? 
Nasłuchiwał, natura zamilkła jednak w przedziwny sposób. Pogłębiarka „Tankah III", która 
zwykle kotwiczyła w zatoce po drugiej stronie cypla, została skierowana na południe jakąś 
godzinę temu, miał nadzieję, że znajduje się poza polem rażenia huraganu. Meteorolog poczuł 
nagle, jak w jego piersi wzbiera niepokój, zerknął szybko za siebie, w stronę szeregu małych 
domków zbudowanych na wybrzeżu, malutka wioska, dwanaście czy czternaście osób, dwie 
rodziny rybaków i jedna venda, niewielki sklepik. Pomyśleć, że huragan może teraz podążać 
właśnie w kierunku tego miejsca! Kiedy wreszcie będzie to wiedział na pewno? Za niecałą 
godzinę. Niezależnie od wszystkiego, jeśli nie otrzyma wkrótce meldunku potwierdzającego, 
że huragan nie zagraża fragmentowi wybrzeża, za który jest odpowiedzialny, będzie musiał 
ogłosić AA, Alarma Amarillo, żółty alarm oznaczający pełną mobilizację straży przybrzeżnej 
i wszystkich jednostek przeciwhuragano*wych wchodzących w skład policji, armii, straży 
pożarnej i grup ochotników. Usłyszał wezwanie dochodzące z budynku, poderwał swoje dość 
ciężkie ciało i częściowo ześlizgnął się, częściowo zaś zszedł do przypominającej bunkier 
stacji meteorologicznej, bezpiecznie osłoniętej przez wał piaskowy, i trącił lekko czubkiem 
buta Rubio, który wciąż spał na macie z juki. 
*  Co... Co mogę zrobić, senor Em? * zapytał chłopak zdezorientowany. 
*  Obudź się, do diabła! Wygląda na to, że jeden z twoich wielkich bogów nieźle się na nas 
rozzłościł. Leć do vendy i powiedz, że życzę sobie, by wszyscy, absolutnie wszyscy 
przebywający teraz na zewnątrz, kobiety i dzieci, za pół godziny zebrali się u seńora Ubaccia! 
*  Si, seńor Em. 
*  Rapido! 

Chłopak wybiegł na zewnątrz, Emmeryson podszedł zaś do jednego z ekranów i odczytał 
najnowsze dane: 
Anemometr zamontowany na Armadorze*88 pokazał siłę wiatru rzędu 68 metrów na sekundę 
w epicentrum huraganu, wartość maksymalną. Kierunek wiatru coraz bardziej zmienia się na 
zachodni. Stan barometru: 919. 
Trzy telefony zadzwoniły niemal równocześnie, Emmeryson odebrał je w tym samym czasie, 
dzwonili ze stacji w Cancun, na wyspie Cozu*mel i przy Xalac, dalej na południe, niemalże 
przy granicy z Belize. Wymieniono aktualne dane, koledzy zgodzili się, że należy jak 
najszybciej ogłosić AA, Emmeryson szybko wykonał polecenie; w ciągu następnych kilku 
sekund wiadomość o żółtym alarmie została rozesłana po całym wybrzeżu, od Cancun na 
północy do Chetumal na południu. 
Opadł ciężko na krzesło przy stole i chwycił nową butelkę Coro*ny, kalkulując równocześnie 
możliwe zmiany szybkości i kierunku wiatru oraz ewentualnego obszaru dotkniętego 
huraganem. Wybrzeże od Cancun do San Pedro i Chetumal było miejscami bardzo rzadko 
zaludnione, na niektórych obszarach w ogóle nie było zabudowań, niekiedy zaś były to 
bardzo ludne ośrodki turystyczne, takie jak Cancun, Puerto Morelos, Playa del Carmen, 
Cozumel i częściowo także Tulum. Jeśli 
huragan zdecyduje się uderzyć w któreś z tych miejsc, zniszczenia mogą okazać się 
katastrofalne. 
Katastrofa! Słowo to dźwięczało w głowie Emmerysona, przez chwilę wydawało mu się, że 
temperatura panująca w tym ciasnym, małym pokoiku stała się zupełnie nieznośna; ciśnienie 
już teraz było katastrofalne, granicą absolutnej klęski było 920 hektopaskali, a barometr 
wskazywał już 919! I nie chciał się zatrzymać! Siła wiatru w epicentrum huraganu została 
właśnie oszacowana na 68 metrów na sekundę, co dawało szóstą kategorię, absolutnie 
najwyższą w klasyfikacji huraganów, w podręcznikach Emmerysona nakreślone były tabele, 
w których obok podobnych odczytów widniało słowo KATASTROFA; odrzucił linijkę i 
kątomierz i wprowadził szybko dane do jednego z komputerów. 
Huragan zaczął się poruszać. 
Nabierał tempa. 
Podążał w kierunku 17 stopni na północ. 
Oznaczało to, że uderzy niemalże w samo centrum miasta Tulum. 
Leżącego około 50 kilometrów na północ od miejsca, w którym aktualnie się znajdował. 
Wyrzucił z siebie kilka przekleństw, na tyle soczystych, że Rubio, który właśnie wszedł do 
środka, zatrzymał się pobladły i wpatrywał w potężną sylwetkę swojego jefe, po chwili 
dopiero zdołał wyjąkać, że wszyscy znajdują się teraz w vendzie seńora Ubaccia. 
Przez kilka kolejnych minut Emmeryson uwijał się jak w ukropie, wykrzykiwał rozkazy do 
poszczególnych jednostek dowodzenia. Ogłoszono teraz AN, Alarma Naranja, alarm 
pomarańczowy, na całym pasie wybrzeża między Punta Herrera a Akumał, co w praktyce 
oznaczało, że wszyscy ludzie przebywający aktualnie na tym obszarze powinni szukać 
schronienia co najmniej 200 metrów od plaży, a hotele, które leżą nad morzem, muszą być 
ewakuowane; pozostawał w stałym kontakcie z mobilnymi stacjami Armadorem*88 i 92, 
które informowały go o dalszych ruchach huraganu; podążał on w stronę Tulum i znajdował 
się w tej chwili 70 metrów od plaży, przybierając cały czas na prędkości oraz sile. Nakreślił 
gradienty na mapie izobarycznej, zaznaczając możliwe odchylenia, pot kapał mu z czoła 
prosto na dokumenty; zatrzymał się przez chwilę i wpatrywał w przestrzeń przed sobą, po 
czym chwycił telefon przeznaczony do komunikacji cywilnej i wybrał numer. 
*  Tercelia * powiedział do żony tak spokojnie, jak tylko mógł * zabierz dzieci i jedźcie do 
Coba. Do twojej siostry. W ciągu następnej godziny przez Tulum przejdzie dosyć silna burza. 
*  Ale...co z tobą, Em? 
*  Zostanę tutaj. Stacja jest odporna na niepogodę, dobrze o tym wiesz, querida. 

*  Kochanie, uważaj... 
*  Nie ma się czym martwić * przerwał jej. * Jedź w tej chwili! Zobaczymy się, jak już będzie 
po wszystkim. Nie dzwoń do mnie w ciągu kilku najbliższych godzin, będę tu miał mnóstwo 
pracy, linie mogą być zajęte. Te amo! * I przerwał połączenie. 
Sekundę później połączył się już z Lucio Arquesem ze stacji na Cozu*mel, mężczyzna 
meldował o niebezpiecznie podnoszącym się stanie wody, kilka decymetrów na minutę, jak 
wygląda sytuacja w Puenta Allen? 
Matko święta!, pomyślał, zrywając się z krzesła, kazał Rubiowi przełączać wszystkie 
przychodzące rozmowy na tryb oczekujący, wybiegł na zewnątrz, na przytłaczające gorąco, 
wdrapał się na piaskowy wał oddzielający go od morza, niebo było czarne, światło słońca nie 
przebijało się przez chmury i panowała cisza, cisza, cisza, zbyt wielka cisza, żadnych ptaków, 
nie słychać było bzyczenia owadów, zegarek wskazywał dwadzieścia pięć po trzeciej. 
Zatrzymał się przed obaloną karłowatą palmą i spojrzał na taflę wody, na linię morza, która 
się zbliżała! Mógł zobaczyć, stojąc w tym miejscu i w tym momencie, jak fale przesuwają się 
powoli po plaży; od momentu, gdy wybiegł na zewnątrz, poziom wody musiał wzrosnąć co 
najmniej o metr, teraz szło to jeszcze szybciej! Fala powodziowa; tak jakby sam huragan nie 
był już wystarczającym nieszczęściem, musiała do tego dojść także fala powodziowa, jeśli 
huragan uderzy teraz tutaj albo w jakiekolwiek inne miejsce oddalone o 4*5 kilometrów, cały 
ten mały cypel, zwrócony szpicem w kierunku Bahia de la Ascension, a zwany Puenta Allen, 
w najgorszym razie zostanie zupełnie zalany, pożarty przez morze, czy coś takiego może się 
w ogóle zdarzyć? 
*  Mądre mia * szepnął Emmeryson Perriat. * Matko Najświętsza. Nie dopuść do tego. 
Rąbał rośliny z całej siły, jednocześnie rzucając od czasu do czasu spojrzenie w kierunku 
czubków drzew, ciemno, chyba zanosi się na potężną burzę? Nie ma to żadnego znaczenia, 
niebiańskie śluzy mogą się otworzyć, nie przeszkodzi mu to w osiągnięciu celu, musi być już 
bardzo blisko niego: Ostatnie dwadzieścia minut było wyjątkowo ciężkie, dżungla sprawiała 
wrażenie absolutnie niedostępnej, posługiwał się jednak sprawnie maczetą i torował sobie 
drogę przez ciernie, korzenie i gałęzie; cały czas zerkał fachowym okiem na kompas, by 
upewnić się, że podąża we właściwym kierunku, ile metrów udało mu się pokonać w czasie 
ostatniego kwadransa? Wydawało mu się, że najwyżej sto, teraz musiał jednak znajdować się 
bardzo blisko zagłębienia! Nikt nie był tu nigdy przed nim, ludzka stopa nie stanęła w tym 
miejscu przez wiele setek lat, dobrze 
o tym wiedział, ta część Jukatanu była niezbadana, nikt dobrowolnie nie zapuszczał się w tę 
dzicz, w której dominowały bagna, błoto, mangrowia, stada moskitów oraz całe mnóstwo 
węży, poza tym teren podlegał ochronie; cały ten wielki obszar między Puenta Allen a Bahia 
de la Ascension 
i  dalej na południe nosił nazwę Reserva de la Biosfera Kaan; niewiele osób wiedziało, że 
jakiś tysiąc lat temu ten teren leżał o metr wyżej niż obecnie, wtedy nie było tu bagien i 
mangrowii, a żyzne pola kukurydzy. 
Zatrzymał się i odetchnął ciężko. 
Z obrzydzeniem stwierdził, że z jego nóg od kolan w dół zwisają ciężkie, czarne pijawki. 
Odciął je nożem. 
Sprawdził torbę z koziej skóry * była zamknięta i bezpiecznie wisiała na rzemieniu wokół 
jego szyi. 
Czy już niedługo spadnie deszcz? 
Porządne oberwanie chmury mogłoby mu wyjść na dobre, oczyściłoby w każdym razie 
powietrze z tych zabójczych stad moskitów, czy profilaktyczne leki przeciwko malarii okażą 
się skuteczne? Czy zachoruje po tym nieludzkim wysiłku? Raczej nie, w końcu cieszy się 
dobrym zdrowiem, co zresztą znaczy gorączka czy też mała infekcja w obliczu nagrody, jaka 
na niego czeka? Nic. Po raz kolejny jego twarz rozciągnęła się w grymasie, który mógł 

przypominać uśmiech, bardziej jednak sprawiał wrażenie sztywnego i nieszczególnie 
pięknego spazmu mięśni. Znów szybko ruszył z miejsca, przedzierał się coraz głębiej, głębiej, 
głębiej! Musiał teraz być co najmniej trzysta metrów od wybrzeża, od 
wewnętrznej strony zatoki. Czy dojdzie wkrótce do podziemnej rzeki? Wzdrygnął się 
gwałtownie, gdy stado zopilotes*kondorów zerwało się tuż przed nim do lotu, niemal 
nadepnął na jednego z ptaków; dużo o nich czytał, były czarne i nieprzyjemne, zazwyczaj w 
wielkich stadach patrolowały z dużej wysokości cały obszar dżungli w poszukiwaniu świeżej 
padliny, teraz jednak siedziały na ziemi, nie chciało im się lecieć dalej niż na najniższą gałąź 
drzewa nad jego głową; ciemny, groźnie wyglądający sufit z listowia przysłaniał już i tak 
bardzo skąpe światło słoneczne, patrzyło na niego chciwie co najmniej trzydzieści par 
głodnych żółtych oczu, gdy przedzierał się przez gąszcz kłujących muijamores. Przeklął 
głośno i zamachał żerdzią, gdy zobaczył nagle zielonego węża, który ześlizgnął się z gałęzi 
tuż przed jego twarzą i błyskawicznie zniknął między korzeniami. 
*  Giń, giń, giń! * krzyczały kondory nad jego głową. 
*  Zamknijcie się! * wrzasnął, jego głos zabrzmiał głucho i pusto. Ukląkł i zaczął pełznąć, 
szybko podarł spodnie i koszulę, zwracał 
jednak uwagę tylko na kierunek wskazywany przez kompas i ziemię pod sobą, prześlizgnął 
się pod korzeniem obalonego drzewa metado*ra, czyżby teren stawał się nieco wklęsły? 
Wstrzymał oddech, zamrugał szybko, oczy piekły go nieznośnie z powodu płynącego z czoła 
słonego potu, wytężył wzrok, próbując dojrzeć to, co było kilka metrów przed nim. Cholerna 
ciemność!, pomyślał ze złością, czy deszcz nie może już spaść, żeby to się skończyło, żeby 
wreszcie zrobiło się widno? Przemknął pod kolejnym korzeniem, otrząsnął się jak pies i 
zobaczył niewielką przestrzeń, czyżby polana w lesie? Pobiegł przed siebie, cztery czy pięć 
metrów, i zatrzymał się gwałtownie. 
Tuż przed nim było wielkie wzniesienie. 
Kurhan. 
Pnący się do góry na jakieś dziesięć metrów, sięgający niemal korony drzew. 
Porośnięty krzakami i zaroślami. 
Niepohamowany głośny śmiech dobył się z jego gardła, stał się jednak tylko żałosnym 
jękiem, gdy padł na kolana i pokłonił głowę w wyrazie najwyższej czci. 
Gubernator, el principe seńor Xater Cornilla, siedział na swoim częściowo ocienionym 
tarasie, z którego miał widok na morze. Gubernator był wysokim, przystojnym mężczyzną, 
nad wyraz dystyngowanym, w wieku sześćdziesięciu trzech lat, miał niewielki wąsik na 
twarzy o pięknych rysach, włosy nad uszami przyprószone siwizną, oczy koloru 
szaro*zielonego; ich spojrzenie z reguły było ostre, czasami jednak miało w sobie także nutę 
melancholii. Mężczyzna ubrany był w doskonale skrojony szary garnitur. Siedział na 
rattanowym krześle wyłożonym poduszkami z majskimi haftami, naprzeciwko niego zaś, po 
drugiej stronie stołu, odpoczywał wicegu*bernator, seńor Antonio Huxcel, cichy mężczyzna 
po czterdziestce, z pełną wdzięku twarzą, na której prawie zawsze malował się uśmiech, 
znany ze swojej bezkompromisowej walki o zachowanie kultury Majów, co wcale nie było 
bez znaczenia w tej prowincji na Jukatanie, której co najmniej 60 procent mieszkańców 
posiadało majskie korzenie; poza nimi na tarasie znajdowali się w tej chwili jeszcze dwaj inni 
mężczyźni, to znaczy najwyższy w prowincji jefe de la policja, seńor Hernando Guerrero, 
oraz jego podwładny, komendant posterunku w Tulum, seńor Juan Jose Casaroja. 
Odbywali właśnie nieformalne spotkanie w sprawie serii morderstw. 
W ciągu ostatnich trzech tygodni ktoś pozbawił życia pięć osób, do tego w nad wyraz 
bestialski sposób. 
Ostatnią ofiarą był kelner pracujący na Playa del Carmen. 
Sprawę tę należało jak najszybciej wyjaśnić. 
Seryjnego mordercę trzeba było pojmać. 

Policja nie miała jak na razie żadnych śladów. 
Sprawa ta była niezwykle ważna dla gubernatora, co wynikało z tego prostego faktu, że był, 
zgodnie w przysługującą mu władzą, głową całej prowincji, i to on ponosił odpowiedzialność 
za sprawność działania policji czy też brak takowej, a poza tym, co w ciągu ostatniej godziny 
podkreślił już wiele razy, za niecałe trzy tygodnie miały się odbyć nowe wybory 
gubernatorskie, a jego przeciwnicy grzmieli teraz z całych sił na indolencję policji i 
kwestionowali jego kompetencje, sugerując, że przez ostatnie lata nie wywiązywał się ze 
swoich obowiązków; w gazetach pełno było informacji o morderstwach i braku kompetencji 
policji. 
Dlatego właśnie atmosfera na tarasie gubernatora, tarasie z widokiem na coraz ciemniejsze 
morze, była podczas tego roboczego spotkania cokolwiek ciężka, przedyskutowano już 
jednak całą sprawę i nakreś 
lono plan działania; czterej mężczyźni pili tequillę, świetny rocznik, rozkoszując się do niej 
szklaneczką krwistoczerwonej i piekielnie mocnej sangerity, a ich uwaga przenosiła się 
stopniowo z morderstw na coraz bardziej groźnie wyglądające ciemne chmury na wschodzie i 
w ogóle pogodę; dom gubernatora leżał więcej niż dwieście metrów od plaży, nie musieli 
więc brać udziału w akcji ewakuacyjnej po ogłoszeniu pół godziny temu Alarma Naranja ; 
alarm ten spowodował za to gorączkową aktywność obu policjantów, wykonali szereg 
rozmów telefonicznych z osobami odpowiedzialnymi za ewakuację miasteczek i wsi; właśnie 
w tym momencie, o godzinie za piętnaście czwarta, gdy opróżniono drugą i ostatnią 
szklaneczkę tequilli, a mężczyźni podnieśli się, by podejść do balustrady tarasu, skąd widok 
na morze i chmury był lepszy, właśnie wtedy zadzwonił służbowy telefon, zawsze noszony 
przez gubernatora w wewnętrznej kieszeni marynarki, który dzwonił zazwyczaj tylko w 
sprawach niecierpiących zwłoki. 
Mężczyzna odebrał telefon i przez chwilę słuchał. 
Potwierdził meldunek. 
Znów słuchał. 
Powoli cała krew z jego twarzy odpłynęła. 
Wsunął telefon na powrót do kieszeni. 
* Moi panowie * powiedział ochrypłym głosem. * Sytuacja jest poważniejsza, niż 
przypuszczaliśmy. Właśnie odebrałem telefon od dyżurnego meteorologa ze stacji w Puenta 
Allen. Huragan kieruje się prosto na Tulum, ogłoszono już AR, Alarma Roją! Wygląda na to, 
że mamy tylko pół godziny. 
Wysportowane ciało Emmerysona Perriata drżało bardziej z pełnego wyczekiwania 
podniecenia niż ze strachu, uwijał się w swoim ciasnym pokoiku pomiędzy stołem z 
rozłożonymi mapami, komputerami, mikrofonami i instrumentami mierniczymi, mimo to 
słyszał ostrzegający go głos dochodzący z wnętrza jego własnej głowy, głośniejszy niż hałas 
wydawany przez wszystkie instrumenty; miał w tej chwili kontakt ze stacjami w Cancun, na 
Isla Cozumel i latającymi jednostkami Ar*mador*88 i92, głos szeptał: „Będzie z tego 
straszliwa katastrofa, Em!". Co jednak mógł zrobić? Nic, poza prawidłowym wykonywaniem 
swo 
jej pracy i upewnieniem się, że stacje, jednostki i grupy dowodzenia cały czas otrzymują 
właściwe informacje, tak aby można było podjąć odpowiednie środki zapobiegawcze. 
Dopiero przed kilkoma minutami ogłosił AR, alarm czerwony, w całej swojej karierze 
Emmeryson był zmuszony ogłosić go tylko raz, siedem lat wcześniej, kiedy to huragan Carina 
spustoszył wybrzeże kilka kilometrów na południe od Xel*Ha, popularny region turystyczny 
na północ od Tulum. Wtedy sprawy przybrały stosunkowo dobry obrót, tylko cztery osoby 
zginęły, zniszczona została dzielnica hoteli turystycznych, zaś kilka kilometrów 
kwadratowych lasu huragan dosłownie zmiótł z powierzchni ziemi. 
Alarma Roją. 

Pełna ewakuacja zagrożonego wybrzeża. 
Nikt nie ma prawa znajdować się w obrębie kilometra od plaży. 
Hotele, restauracje, prywatne domy, ulice i targi muszą opustoszeć. 
Ludzi należy upchnąć w samochody i autobusy, po czym wywieźć jak najdalej od wybrzeża. 
Emmeryson potrząsnął głową, wiedział, że tego planu w praktyce nie da się zrealizować, 
aparat do walki z nadciągającą katastrofą w najmniejszym stopniu nie funkcjonował tak, jak 
powinien, jednostki działały zbyt wolno, na większości posterunków przebywali słabo 
wyszkoleni ludzie; wiedział, że gdy huragan uderzy w Tulum, co najmniej jedna czwarta 
ludności całego miasteczka wciąż będzie błądziła po ulicach lub zejdzie apatycznie do swoich 
zbyt płytkich piwnic, ale to już nie był jego problem, on musiał obserwować, obliczać i 
ostrzegać, i robił to wszystko w tempie, które sprawiło, że chłopak do pomocy, Ru*bio, stanął 
w drzwiach, gapiąc się na niego z otwartymi ustami; Rubio nie rozumie powagi sytuacji, 
pomyślał Emmeryson w przelocie, i całe szczęście! Pochylił spocone czoło nad mapą 
izobaryczną i naniósł na nią ostatnie pomiary, nie mógł jednak uwierzyć w to, co sam pisał. 
Ciśnienie spadło do niewiarygodnej wartości 901! 
Armador*92 zameldował o prędkości wiatru dochodzącej do 72 m/s. 
Huragan Drucilla cały czas zwiększał tempo, teraz znajdował się już bardzo niedaleko od 
lądu. 
Kierował się prosto na Tulum, 50 kilometrów na północ od Puenta AUen. 
Chwycił butelkę Corony, otworzył ją i łapczywie wypił do dna, krzycząc jednocześnie do 
seńory Terbiosy w stolicy Cancun: 
*  AR z Puenta Herrero do Akumal, plus sześć minut! 
*  Przyjęłam, potwierdzam kontakt z jednostkami ewakuacyjnymi. 
*  Pozycja około 40 kilometrów na wschód i 15 stopni na północ! 
*  Claro. * Jej głos był zachrypnięty. 
*  Ciśnienie wciąż spada. Ostatni odczyt: 901 hektopaskali. 
*  Jezus Maria! 
*  Nowe informacje za 3 minuty, proszę nie przerywać połączenia! Odezwał się głos 
dochodzący z ruchomej stacji Armador*92, ale 
Emmeryson nie zrozumiał, co powiedział, w tym momencie bowiem do pokoju wtargnął 
Rubio, chłopak wymachiwał ramionami, jego czarne oczy lśniły z podniecenia i strachu. 
*  Seńor Em! Seńor Em! Morze się podnosi! 
*  Co, do diabła... 
Zrobił trzy kroki, odepchnął chłopaka od drzwi wejściowych i wybiegł na zewnątrz; na 
dworze panowała ciemność niczym w środku nocy, na zachodnim niebie pojawił się zaś 
srebrzysty pasek wygięty w łuk, białe światło jaśniejące w przeciwnym kierunku do tego, z 
którego nadciągała burza; światło to było jedną z najbardziej przykrych rzeczy, jakie 
Emmeryson widział w swoim życiu, okropny znak! Przez chwilę stał, mrugając, po czym 
odwrócił się w stronę plaży i zobaczył coś, co wydało mu się nieprawdopodobne. 
Woda przelewała się przez piaskowy wał. 
Żadnych fal, żadnego wiatru, tylko napierająca na ląd ściana wody. 
Droga prowadząca dalej na cypel już została zalana. 
Fala powodziowa o wysokości co najmniej ośmiu metrów! 
Skóra zjeżyła mu się na karku, Emmeryson Perriat, dyżurny meteorolog ze stacji Puenta 
Allen, lat czterdzieści trzy, stał, marznąc na tropikalnym upale i czując, jak woda dostaje się 
do jego sandałów. 
W tym kurhanie mogły się skrywać tylko ruiny zarośniętej piramidy Majów, natychmiast to 
zrozumiał, wiedział już teraz, że znajduje się u celu. Kilka metrów przed kurhanem widać 
było zagłębienie w terenie, zmarszczkę, która przecinała całą dżunglę, biegnąc z jednej strony 

ku morzu, z drugiej dalej w gęstwinę; poczuł, że serce wali mu z niezwykłą mocą, był 
podniecony, niemalże w stanie euforii, nie zauwa 
żał owadów, pijawek ani węży, gdy rzucił się na rośliny porastające zagłębienie w środku 
dżungli, rąbiąc wściekle maczetą, zmobilizował do tego ostatniego etapu wszystkie swoje 
siły; jego ciało lepiło się od potu, błota i zgniłych liści, głowa i czoło także, nie dostrzegł 
więc, że światło stopniowo słabło, że na wschodzie niebo było już zupełnie czarne, a na 
zachodzie rozciągał się nad koronami drzew upiorny łuk srebrzystego światła. Pełzał, kopał, 
przedzierał się przez niewielki wąwóz w środku dżungli, dalej, dalej, dalej!, rozkazywał mu 
głos w jego głowie, niedługo dojdziesz do celu, staniesz przed cenote, cenote bogów, wielką, 
zapomnianą, ukrytą! Przemknął pod obalonym pniem, podniósł się i przebiegł kilka kroków 
wyprostowany, uderzył silnie czołem w wystającą gałąź, przed jego oczami pojawiło się całe 
morze iskier; zatrzymał się, usiadł na ziemi i głęboko oddychał, próbował się uspokoić. 
Przez chwilę siedział bez ruchu. 
Cisza. 
Dżungla milczała. 
Dopiero teraz zwrócił uwagę na ciemność i srebrzystoszare światło na zachodzie. 
Zaskoczony spojrzał na zegarek, dopiero wpół do czwartej. 
Żadnego deszczu, o co chodzi? 
Tak ciemno, tak cicho? 
Siedział nieruchomo i nasłuchiwał z nieokreślonym przeczuciem, że coś jest nie tak, czyżby 
coś usłyszał? Łamiącą się gałąź? Czyżby ktoś go śledził? Łatwo byłoby podążać jego 
śladami. Czy ktoś za nim szedł? Nie, żadnych więcej dźwięków, odetchnął głęboko i 
spróbował się rozluźnić; droga powrotna będzie o wiele łatwiejsza, wystarczy dwadzieścia 
minut, a znajdzie się z powrotem przy samochodzie, nie będzie już musiał korzystać z 
maczety. Po kilku minutach podniósł się i poszedł dalej, tym razem był bardziej uważny i 
opanowany, przeskoczył przez kilka niepozornych pni, musiał pełzać pod jakimiś korzeniami; 
cały czas szedł niewielkim zagłębieniem w terenie, pode mną płynie krystalicznie czysta 
rzeka, pomyślał, ix'huan tla i'tloc, w języku Majów. Po przejściu następnych kilkudziesięciu 
metrów zorientował się, że może iść wyprostowany, rośliny nie rosły tu już tak gęsto, nie 
musiał korzystać z noża, czy wkrótce dotrze na miejsce? Po raz kolejny zajęczał, w 
ciemnościach mógł dostrzec kontury innych kurhanów, było ich całe mnóstwo! Nie 
które z nich jeszcze większe i wyższe niż ten pierwszy, majskie ruiny! Święte miasto, na 
wszystkich bogów, wreszcie je odnalazł! Było tu, naprawdę istniało, wszystko się zgadzało; 
dobry Boże, spraw, by zrobiło się trochę widniej, pozwól mi to obejrzeć dokładnie, szepnął 
sam do siebie, spadnij już, deszczu, by na powrót zrobiło się widno! Nie spadł jednak deszcz, 
nie zrobiło się też jaśniej; cały czas posuwał się do przodu, klucząc pomiędzy pniami drzew, 
okrążył pierwsze zarośnięte ruiny, następnie zaś drugie, skręcił na lewo w kierunku trzecich, 
nie szedł już wzdłuż bruzdy w ziemi; zdołał naliczyć co najmniej piętnaście budowli, 
zorientował się, że drży, czuł, jak krew pulsuje mu w skroniach, wszystko to było 
rzeczywiste! Zapomniane miasto, właśnie to, czego szukał! Spróbował wziąć się w garść, nie 
przybył tu w końcu, by oglądać budynki, cenote, gdzie jest cenote? Odnalazł bruzdę w ziemi i 
ruszył wzdłuż niej, mijając jeszcze więcej przypominających piramidy kurhanów, trafił w 
końcu na mur, zupełnie zarośnięty, wspiął się i przeskoczył na drugą stronę, zachwiał się i 
omal nie przewrócił, z trudem utrzymu*jącrównowagę na skraju przepaści. 
Zaledwie pół metra przed nim ziemia się otwierała. 
Niemal idealnie koliste zagłębienie o średnicy pięciu lub sześciu metrów. 
Otwór w wapiennej skale pokrywającej prawie cały Jukatan. 
Naturalna studnia. 
Cenote. 

Wstrzymał oddech, natychmiast usiadł na ziemi i wpatrywał się, wpatrywał w taflę wody 
leżącą trzy lub cztery metry pod jego stopami, była gładka i błyszcząca, czy mógł coś 
zobaczyć, cholerna ciemność! Z trudem dostrzegł skalną ścianę po drugiej stronie, było wpół 
do czwartej po południu; podniósł się z miejsca i okrążył cenote, wycinając rośliny i krzewy, 
nie spieszył się teraz, dokładnie zbadał grunt, czy są tutaj kamienne bloki, ołtarze? Starożytni 
Majowie składali tu swoje ofiary, wiedział o tym, to święte miejsce, ale tam, tam! Po drugiej 
stronie zobaczył stopnie wykute w skale, stopnie prowadzące w dół do źródła, mógł zejść aż 
do tafli wody, nie było żadnego niebezpieczeństwa, na dole miałby dużo miejsca, widział 
płaskie głazy, na których mógłby stanąć albo usiąść; gdy schodził już w dół, usłyszał ostry 
trzask pękającej gałęzi, jego ciało naprężyło się, zaraz jednak do jego uszu doszedł dziw 
ny szum ze wschodu, od strony morza, szum stawał się coraz głośniejszy, jednocześnie 
poczuł nieprzyjemny ucisk w czaszce, powietrze było ciężkie, panowała nieznośna duchota! 
Czuł ból w uszach i czole; zobaczył teraz, że liście drzew wysoko nad jego głową zaczęły się 
lekko poruszać, niedługo spadnie deszcz!, pomyślał, potem znów będzie widno; odłożył żerdź 
i maczetę, po czym przycisnął dłonie do czoła, by złagodzić nieco ból, wszedł ostrożnie na 
pierwszy stopień prowadzący do ce*note, do krystalicznie czystej wody; przede wszystkim 
położy się i będzie pił, pił i pił, a potem? Myśl o tym, co go czeka na dole, sprawiła, że ból w 
czole i szum w uszach stały się jeszcze silniejsze, ale ból nie miał teraz żadnego znaczenia, 
zupełnie żadnego znaczenia! 
Gubernator Xater Cornilla pozwolił kierowcy jechać tak szybko, jak tylko mógł, pomimo że 
prędkość powyżej stu kilometrów na godzinę zazwyczaj go nie zachwycała, teraz jednak 
pędzili główną drogą w kierunku Chetumal, strzałka prędkościomierza oscylowała między 
wartością 120 a 130, już niedługo dotrą do miasta Felipe Carrillo Puerto i będą w bezpiecznej 
odległości od wybrzeża; Alarma Roya odebrali dopiero dwadzieścia minut temu. 
Wcale nie czuł się dobrze. Katastrofalny w skutkach huragan nie mógł nadejść w gorszym 
momencie; od dwunastu lat był gubernatorem tej prowincji, chętnie nie odchodziłby ze 
stanowiska przez kolejną ośmioletnią kadencję, cieszył się dużym zaufaniem czołowych 
polityków w Mexico City, udało mu się zdobyć poparcie dla wielu reform i przedsięwzięć, 
które jego zdaniem znacznie poprawiły los miejscowej ludności. Wynik mających się odbyć 
za kilka tygodni wyborów nie był jednak bynajmniej przesądzony, przeciwnicy oddawali w 
jego stronę potężne salwy, większość ciosów udawało mu się odparować, jedna z 
opozycyjnych grup była jednak w tej chwili silniejsza niż kiedykolwiek wcześniej: 
separatystyczny ruch Majów Partida Indios Sublevados, w skrócie PIS. Walczyli o 
przekazanie większej władzy w ręce Majów, a posuwali się nawet dalej: na dłuższą metę 
pragnęli niepodległego państwa. Realista Xater Cornilla oceniał ten projekt jako zupełnie 
utopijny, w podobnym tonie wypowiadał się na ten temat także wicegubernator Antonio 
Huxcel. Lider PIS, bardzo charyzmatyczny prawnik, senor Tarac Ormeno, pełnej  
krwi Maja, miotał teraz gromy w kierunku jego samego i całej jego administracji, obwiniając 
system o brak kompetencji i absolutną indolencję, koncentrując się szczególnie na krytyce 
policji. Wiele osób przyklaskiwało tym wypowiedziom, domagając się natychmiastowego 
rozwiązania kwestii morderstw na spokojnej dotychczas Riviera Maya, pięć zabójstw w ciągu 
zaledwie kilku tygodni, a mogło być ich jeszcze więcej; taki sam sposób postępowania, ten 
sam morderca, motywu jednak nie udało się jeszcze nikomu z grupy dochodzeniowej 
odgadnąć. 
Gubernator westchnął głęboko na tylnym siedzeniu samochodu. 
Katastrofalny huragan i niewyjaśnione morderstwa. 
Obwinia go za niedostateczne przygotowanie grup interwencyjnych. 
Wtedy jego dni jako polityka będą już policzone. 
Poczuł się samotny, żona i dwoje dzieci zostali mu brutalnie odebrani wiele lat temu; 
gubernator, el princime Xater Cornilla, był bardzo samotnym człowiekiem, polityka stanowiła 

całą treść jego życia, myślał teraz o swojej willi w Tulum, także niedostatecznie 
zabezpieczonej przed nadejściem kataklizmu. 
Nie było ani sekundy do stracenia, Emmeryson Perriat zrozumiał to, gdy tylko wpadł do 
pomieszczenia i usłyszał meldunek od Armadora*92: 
*  YPT Punta Allen, słyszysz mnie, słyszysz mnie? 
*  Si, claro! * odkrzyknął Emmeryson. 
*  Drucilla zmienia kurs o trzy stopnie na wschód, powtarzam: trzy stopnie na wschód! 
*  Prędkość? 
*  Wzrasta. Dotrze na ląd w ciągu najbliższego kwadransa. 
*  Wzrasta? 
Przerwał połączenie z Cancun i Cozumel, rzucił się na stół z mapami i wykreślił nowy kurs, 
nie musiał zresztą nawet tego robić, dobrze wiedział, co się stanie: epicentrum huraganu 
uderzy dokładnie w Puenta Allen i zatokę w pobliżu, Bahia de la Ascension; przez chwilę 
poczuł ulgę na myśl, że Tulum z ponad tysiącem mieszkańców zostanie ominięte przez 
najgorszą burzę, uświadomił sobie jednak swoją własną sytuację: huragan kierował się wprost 
na niego, na nich wszystkich! Przestały go już interesować odczyty, pomiary i wezwania, nic 
więcej nie mógł zrobić, musiał 
myśleć o ważniejszych sprawach, wyciągnął na zewnątrz wystraszonego Rubio i pobiegł do 
vendy seńora Abbacios, gdzie czekało na niego dwanaście przerażonych osób, trzy kobiety, 
pięciu mężczyzn i czworo dzieci, w tym malutka dziewczynka w wieku trzech lat. 
*  Za mną! Rapido! * Próbował sprawiać wrażenie spokojnego, opanowanego. 
*  Rubio! Dopilnuj, żeby wszyscy z nami poszli, absolutnie wszyscy! 
Wydarzenia potoczyły się teraz bardzo szybko, zdawało się, że wszyscy zrozumieli powagę 
sytuacji, widzieli, że morze dotarło już niemalże do fundamentów budynku stacji 
meteorologicznej, który przypominał bunkier, czy wszyscy się w nim zmieszczą? Muszą, 
nawet jeśli mieliby leżeć jedni na drugich! Zapędził ludzi do ciasnego pokoiku, panująca tu 
temperatura była już nie do zniesienia, pierwszy gwałtowny podmuch wiatru nadszedł, gdy 
ostatnia osoba wcisnęła się z trudem do środka; był on tak silny, że Emmeryson niemalże 
puścił klamkę drzwi i przewrócił się. 
Zaryglował drzwi od środka. 
Pedrito de Silva, lat siedem, płakał. 
Ktoś nastąpił mu na dłoń, gdy wciskał się pod stolik z mapami. 
Minęła minuta, dwie. 
Huragan uderzył w ląd z całą siłą, fale waliły z niezwykłą mocą w ściany małego, solidnego 
betonowego budynku, który trząsł się i drżał; chwilę przed tym, zanim żarówka wisząca pod 
sufitem zgasła z hukiem, Emmeryson spojrzał w pełne łez oczy seńory Gomez, która mocno 
przyciskała do piersi swoją małą córeczkę, w następnej chwili poczuł, że podłoga się unosi, 
kakofonia wycia wiatru, histerycznego płaczu i odgłosów niszczenia sprzętów wypełniła jego 
uszy, podczas gdy budynek został wyrwany z fundamentów. 
Zdjął z siebie brudne, podarte na strzępy ubranie, położył się nago na skalnej półce i pił, pił 
czystą i chłodną wodę z cenote; była prawie za piętnaście czwarta, niebo zupełnie 
poczerniało, nie miało to jednak żadnego znaczenia, dotarł na miejsce! Spojrzał na brązową 
torbę z koziej skóry i uśmiechnął się, oparł ją o kamienny blok i wyjął z niej maskę do 
nurkowania i nowo zakupioną rurkę, spojrzał w lustro wody,  
w głębię. Jakieś cztery czy pięć metrów niżej widział dno, skrzyły się na nim jakieś 
przedmioty, leżały tak od tysiąca lat, dokładnie tak, jak zostało to opisane!, pomyślał, 
wszystko się zgadza, odnalazł swój cel; na dnie musiały leżeć skarby stanowiące większe 
bogactwo niż suma wszystkich jego marzeń. 
Powoli założył maskę do nurkowania. 
Dokładnie wyregulował rurkę. 

Następnie wszedł do wody. 
Uczucie było przyjemne, ból spowodowany przez rany i ukłucia został złagodzony. 
Długo unosił się na powierzchni wody twarzą w dół, obserwując dno przez szkło maski, 
przedmioty leżące w głębi widział już teraz dużo wyraźniej, święte miejsce ofiarne Majów, 
jego wzrok spoczywał wciąż na dnie i leżących tam obiektach, trudno mu było dostrzec ich 
kształty w tych ciemnościach, musiał zanurkować! Jednak tak przyjemnie było tylko leżeć na 
powierzchni wody i unosić się, rozmyślać i marzyć! Leżał tak bardzo długo, wreszcie nabrał 
powietrza do płuc, odepchnął się mocno nogami, opadał na dno, powoli zbliżał się do 
lśniących na dnie przedmiotów, jak na zwolnionym filmie, niezwykle wolno; nagle 
zorientował się, że znacznie przyciemnione dzienne światło zupełnie zniknęło, niedługo nie 
będzie w stanie niczego już dostrzec! Przez chwilę ogarnęła go panika, ale odepchnął 
dramatyczne myśli; wewnątrz cenote panowała cisza i spokój, ciemne, ciężkie chmury 
deszczowe z pewnością wreszcie się cofną; opadł jeszcze trochę głębiej, znajdujące się na 
dnie obiekty widział teraz dużo wyraźniej, niedługo jednak będzie musiał się wynurzyć i 
zaczerpnąć powietrza! Gdy miał już odepchnąć się stopami i popłynąć w stronę lustra wody, 
zauważył jakiś ruch tuż nad sobą, spadła na niego ręka i wsunęła się pod jego odsłonięty 
brzuch, ręka trzymająca błyszczące ostrze, poczuł nagle rozdzierający ból od mostka aż do 
pępka, zrozumiał, co się stało, gdy było już o wiele za późno, uczucie paniki nie zdołało 
jednak dotrzeć do jego mózgu; ostatnie, co zarejestrował, to fakt, że woda pod nim zmieszała 
się z czymś ciemniejszym, czerwonawym, i że coś wypadło z jego ciała jak długa, śliska masa 
i powoli, bardzo powoli opadło na dno, gdzie wszystko nagle eksplodowało w oślepiającym 
białym świetle.   Fredric Drum rozkoszuje się cafe maya, 
zamyśla się nad tajemniczą kulturą 
Majów Cotzumalhuapan, a szefowi policji 
wydaje się, że rozwiązał sprawę 
Fredric Drum nie miał żadnego doświadczenia z majską kuchnią, indiańska sztuka gotowania 
była dla niego podróżą, podczas której odkrywał nieznane smaki i kombinacje, cieszył się 
nimi teraz z wielką rozkoszą i entuzjazmem, siedząc zrelaksowany w majskiej restauracji Mi 
Chic w Tulum. Długo studiował kartę dań, gawędząc jednocześnie z uprzejmym kelnerem 
swoim całkiem znośnym hiszpańskim; zdecydował się wreszcie na przystawkę pod nazwą 
Baxeto, pyszne danie z krewetek w chimole i salsie, w charakterze dania głównego pierś 
kurczaka Pakal, marynowaną w limonce z cebulą casal i chili xcatric, na deser zaś Xtoloc, 
czyli naleśniki z marakują i lodami.                     , 
Właściciel restauracji, niski mężczyzna o szerokiej twarzy i łagodnych oczach, nienagannie 
odziany w garnitur, koszulę i krawat, podszedł do jego stolika. 
*  Smakowało, seńor? 
*  Wspaniałe, absolutnie wyśmienite * odpowiedział Fredric. 
*  Cieszy nas to. Europejczyk? 
*  Noruego. 
*  Ah. Nos gustas los noruegos. 
*  Gracias * uśmiechnął się Fredric. 
*  De nada. 
Właściciel ukłonił się uprzejmie i wycofał; Fredric zamknął oczy i rozkoszował się chwilą, 
pijąc małymi łykami cafe maya, którą kelner przygotował na jego stole w trakcie 
wyszukanego, kunsztownego rytuału trwającego niemalże dziesięć minut, nie przypominał 
sobie, by kiedykolwiek pił równie pyszną kawę! Siedział teraz z zamkniętymi oczami i czuł, 
że całe ciało powoli odpręża się po długiej podróży samolotem, nagła zmiana strefy czasowej 
nie dawała mu się już tak we znaki; był to jego drugi dzień w Tulum, na półwyspie Jukatan w 
Meksyku, na Riviera Maya, bardzo się cieszył, że właśnie teraz zdecydował się na 
dwutygodniowe wakacje.  

Fredric Drum miał niecałe trzydzieści lat i był właścicielem niewątpliwie najlepszej 
restauracji w Oslo, „Kasserollen", opatrzonej trzema gwiazdkami w przewodniku Michelin, 
małej, przytulnej knajpki na Frog*nerveien, w której mieściło się tylko sześć stolików. Jego 
wspólnik Tob, Torbjorn Tinderdal, na pewno poradzi sobie z zarządzaniem interesem podczas 
jego nieobecności, wiedział o tym, poza tym zatrudnili niedawno niezwykle zdolną i 
kreatywną praktykantkę, dziewczynę o portugalskich korzeniach, która wzbogaciła ich menu 
nowymi, fascynującymi kombinacjami; mógł cieszyć się tymi wakacjami bez wyrzutów 
sumienia. 
Jukatan. Quintana Roo. Kraj Majów. Nie bez powodu Fredric zdecydował się na ten właśnie 
cel podróży; oprócz kunsztu kulinarnego, interesowały go starożytne kultury, ich język i 
pismo, zdał wiele egzaminów tak z zakresu współczesnych języków obcych, jak i historii 
języków antycznych, zdobył także sławę jako ekspert od łamania szyfrów wchodzących w 
skład zarówno logograficznych i sylabicznych języków starożytnych, jak i tekstów 
mitologicznych; jego nazwisko było zatem kojarzone nie tylko z restauracją, ale i epigrafiką. 
Znajdował się teraz w samym sercu krainy Majów, mógł osobiście spróbować rozwiązać 
zagadkę spowitego tajemnicą powstania tej kultury, jej rozwoju i upadku. Czasy wielkości 
tego plemienia, zanim półwysep został napadnięty przez Hiszpanów, wciąż skrywały wiele 
niewyjaśnionych kwestii, zaś tutejszy starożytny język pisany ciągle tłumaczono i na nowo 
interpretowano. Fredric Drum gruntownie przestudiował większość najważniejszych teorii, 
poczynając od założeń rosyjskiego lingwisty i językowego geniusza Jurija Knorosowa, 
kończąc na odkryciach jego oponenta, Anglika Erika Sidneya Thompsona, i jego absolutnie 
przełomowych analizach prowadzących do zrozumienia pisma Majów; w tej dziedzinie wciąż 
było wiele do zrobienia! Fredric mruczał z zadowolenia, popijając małymi łykami mocną 
kawę, będzie starał się wykorzystać swój czas tutaj jak najlepiej. Tulum było wspaniałym 
punktem wypadowym dla kogoś pragnącego prowadzić badania na miejscu, gdzie powinien 
zacząć? Stało przed nim otworem wiele możliwości, co też archeolog Stephen Pratt z 
uniwersytetu w Cambridge powiedział mu przez telefon na tydzień przed jego wyjazdem? 
Wielkie obszary Jukatanu, Fredricu, a oprócz tego Gwatemali, wciąż nie zostały zbadane, na 
pewno można tam znaleźć nieodkryte jeszcze inskrypcje Majów! Nie miał w ogóle zamiaru 
takowych szukać, po 
myślał, że mógłby zamiast tego skorzystać z muzeów i lokalnych zbiorów, z pewnością wciąż 
istnieje wiele odkrytych inskrypcji, których nikt nie przeczytał, obeznani z tematem lokalni 
badacze będą mogli wspomóc go wieloma przydatnymi radami, zanotował w pamięci kilka 
nazwisk, musiał poza tym rzecz jasna odwiedzić wszystkie sławne miejsca odkryć 
archeologicznych, przede wszystkim tutaj, wTulum, oprócz tego w Coba, Chichen Itza i 
Uxmal, oraz całą setkę innych mniej uznanych miejsc, gdzie znajdują się majskie ruiny, z 
trudem znajdzie na to wszystko czas, postara się jednak jak najlepiej wykorzystać te wakacje; 
zamknął oczy i rozkoszował się tą idealną chwilą. 
Wstał od stolika. 
Uścisnął rękę właściciela restauracji, dziękując za wyśmienity posiłek. 
Seńor Tablic Uzalo, widniało na wizytówce pod logo lokalu. 
Zapłacił i wyszedł. 
Kupił lokalną gazetę i wałęsał się trochę uliczkami, następnie zajął miejsce przy stoliku w 
ulicznej knajpce i zamówił piwo. 
Dostał dwie zimne Corony z kawałkami limonki wetkniętymi w szyjki butelek. 
Śmieszny zwyczaj, pomyślał, zamawia się piwo i dostaje od razu dwa, bez szklanki, ale za to 
z dezynfekującymi limonkami wetkniętymi w butelki! Świetnie, skinął głową z uśmiechem, 
upił kilka łyków i rzucił okiem na nagłówki w lokalnej gazecie: całe wybrzeże zostało 
spustoszone kilka dni temu przez huragan Drucilla, na szczęście kataklizm oszczędził 
najgęściej zaludnione obszary, wyrządził jednak wielkie szkody; fala powodziowa i silne 

wiatry zniszczyły porty i niezliczoną liczbę łodzi na południe od Playa del Carmen, aż do 
granicy z Belize. Epicentrum huraganu uderzyło w ląd na wysokości Punta Allen, przeczytał 
w gazecie, przesunęło się następnie w stronę Bahia de la Ascension i dalej nad tereny 
bagniste, wiele kilometrów kwadratowych lasu zostało zupełnie zmiecionych z powierzchni 
ziemi; fala powodziowa dotarła daleko w głąb lądu, usuwając całą roślinność, na szczęście 
obszar ten był niezamieszkany. Dotychczasowe meldunki informują o ośmiu osobach, które 
straciły życie, oraz dwudziestu trzech zaginionych; najbardziej ucierpiała stacja 
meteorologiczna w Puenta Allen i kilka domów w okolicy, zostały one kompletnie 
zniszczone; dwie osoby znajdujące się na tym terenie w cudownych okolicznościach 
przeżyły, był to dyżur 
ny meteorolog o nazwisku Emmeryson Perriat, odnaleziono go dwa kilometry w głębi lądu, 
gdy siedział w błocie, trzymając na kolanach trzyletnią dziewczynkę; oboje byli wycieńczeni, 
ale nie stała im się żadna poważna krzywda. Wszystko to przeczytał Fredric Drum z 
najwyższą uwagą, nagle otworzył szeroko oczy w wyrazie zdziwienia: helikopter przelatujący 
nad dotkniętymi huraganem obszarami, który miał zlokalizować zaginione osoby, odkrył 
wiele wysokich budynków, najprawdopodobniej ruin po majskich budowlach, które ukazały 
się teraz, po tym, gdy zniknęła dżungla; mogły to być pozostałości dużego miasta, cały obszar 
został zamknięty, pilnowali go strażnicy w oczekiwaniu na archeologów mających 
przeprowadzić niezbędne badania; Fredric poczuł, że serce zaczyna mu bić o wiele szybciej, 
wyciągnął przewodnik turystyczny i otworzył go na stronie z mapą. 
Puenta Allen. 
Bahia de la Ascension. 
Dżungla otaczająca te tereny. 
Zupełnie niezamieszkane. 
Huragan usunął zatem całą roślinność z obszaru sprawiającego wrażenie bagna, a będącego w 
rzeczywistości od tysięcy lat czymś zupełnie innym, obecnie uznanego za rezerwat przyrody; 
teren był niemal całkiem nie do przebycia i nie sprzyjał odwiedzającym, przeczytał w 
przewodniku, czy mogły jednak kryć się w nim jakieś tajemnice, zapytał sam siebie, 
zapomniana osada Majów? Spokojnie, Fredricu! Nie masz z tym nic wspólnego, i tak nie 
miałbyś żadnych szans na uczestniczenie w badaniach; z pewnością miną tygodnie, albo może 
nawet miesiące, zanim archeologowie zostaną dopuszczeni na te tereny. Podniecenie, które 
poczuł na myśl, że mógłby uczestniczyć w ujawnieniu archeologicznej sensacji, sprawiło, że 
kichnął trzy razy, następnie zdołał uspokoić się na tyle, by przywołać do siebie kelnera, który 
zbliżył się z nową parą Coron. 
Siedział tak długo, pogrążony w rozmyślaniach. 
Cotzumalhuapan. 
Tajemnicza gałąź w kulturze Majów, o której bardzo niewiele wiedział. 
Okres preklasyczny, może nawet jeszcze starszy. 
Być może cywilizacja ta zdołała wypracować język pisany. 
Czy pozostały po niej jakieś ślady, które mógłby odkryć? 
Fredric wiedział, że upłynie wiele czasu, zanim będzie mógł odpowiedzieć na te pytania. 
Zbyt wiele. 
Siedział, obracając w dłoniach butelkę po piwie, i przyglądał się z uwagą ulicy i znajdującym 
po drugiej stronie sklepom, ludziom, którzy go mijali, wielu turystów, czy on sam jest jednym 
z nich? Możliwe, Fredricu, powiedział sam do siebie, możliwe, że jest tylko turystą, ale w 
każdym razie nad wyraz dojrzałym! Uspokoił się, najwyraźniej miało tak być, czternaście dni 
upłynie mu tu nad wyraz szybko; w roztargnieniu przeglądał dalej lokalną gazetę, myśląc 
jednocześnie, że wkrótce wróci do hotelu, by odbyć krótką kąpiel w błękitnym Morzu 
Karaibskim, leżącym zaledwie kilka metrów pod jego balkonem na trzecim piętrze, 
nieuszkodzonym przez huragan, potem zatelefonuje do profesora Ruiza Iscario i umówią się 

na spotkanie; naukowiec ten pomógł Fredricowi kilka lat temu w przetłumaczeniu tekstu z 
majskiego obelisku w Tikal i przez większą część roku mieszkał tu, na Riviera Maya, na 
południe od Xal*Ha, był to bardzo uczony i uprzejmy człowiek, takie w każdym razie zrobił 
na Fredriku wrażenie w swoich listach. Jego oczy z obojętnością ślizgały się po tekście 
gazety, w prowincji miały się niedługo odbyć wybory, wreszcie wzrok padł na nagłówek 
jeszcze większy niż ten, który informował o zniszczeniach dokonanych przez huragan: 
KOLEJNE BESTIALSKIE MORDERSTWO. 
W okolicy grasował seryjny morderca. 
Pozbawił już życia sześć osób. 
Dokładnie w ten sam sposób. 
Serce wycięte z ciała. 
Oczy usunięte. 
Zastąpione amerykańskimi srebrnymi dolarówkami. 
Ostatnią ofiarą był właściciel hotelu z Akumal, mężczyzna został odnaleziony na plaży przez 
kilkoro turystów, niedaleko swojego własnego hotelu, bardzo wczesnym rankiem, 
morderstwa dokonano w nocy, z tego, co pisano w gazecie, człowiek ten był nad wyraz 
lubiany, tak przez swoich gości, jak i podwładnych, policji nie udało się jak na razie ustalić 
motywu. Nawet tutaj, pomyślał Fredric i złożył gazetę, na tym przyjemnym wietrze, nad 
brzegiem lazurowobłękitnego morza, pod rajskimi palmami kokosowymi kołyszącymi się na 
morskiej bryzie, potrafiło po* 
jawić się bestialstwo, a może chodziło po prostu o przypadkowy huragan w spowitym 
ciemnością ludzkim umyśle? Zło czynione było na świecie dzień w dzień, ale zdarzały się 
rzadkie wyjątki, jak nazwaliby to niektórzy wyznawcy orfizmu, pitagorejczycy, stoicy czy 
neoplatończycy, gdyby nie zdecydowali się nadać zjawisku bardziej poetyckiej i lepiej 
brzmiącej nazwy, mianowicie „wieczne odrodzenie", czy to był właśnie taki rzadki wyjątek? 
Działanie seryjnego mordercy? Wieczne odrodzenie? Nie mógł tego wiedzieć, wolał także w 
ogóle się nad tym nie zastanawiać, jaka bowiem estetyka kryła się za rytuałami ofiarnymi 
Majów, jakież odrodzenie mogło symbolizować ciepłe, zakrwawione i wciąż bijące ludzkie 
serce wyrwane z ciała? Fredric Drum szedł powoli plażą w stronę hotelu, zamroczony nieco 
nieznośnym gorącem i natłokiem nowych wrażeń. 
Gubernator Xater Cornilla stał zwrócony do pozostałych plecami, jego dłonie były mocno 
zaciśnięte na balustradzie tarasu, wpatrywał się w morze, próbując znaleźć jakieś oparcie dla 
swojego spojrzenia. 
*  Potrzebujemy un psicologo, seńor Cornilla * powiedział Juan Jose Casaroja, inspector jefe 
del Grupo de homicidios de Quinana Roo * psychologa, który mógłby powiedzieć nam coś o 
umyśle i świadomości mordercy. Tak właśnie wyglądają współczesne polowania na seryjnych 
morderców, seńor. Proszę mi uwierzyć, psycholog bardzo by nam pomógł w ujęciu tego 
zwyrodniał ca. 
*  Sześć morderstw. * Głos gubernatora był ledwie słyszalny. * Ostatnie sondaże pokazują, że 
nie mam szans na reelekcję, jeśli szybko czegoś nie zrobimy. I to bardzo szybko! * Podniósł 
głos i odwrócił się w kierunku pozostałych. 
Seńor Huxcel, wicegubernator, uniósł brwi i wzruszył ramionami. 
*  Psycholog, seńor *powtórzył szef policji. Gubernator powoli skinął głową. 
*  Nie mamy tu nikogo o wystarczających kwalifikacjach, prawda, seńor Casaroja? * zapytał. 
*  Prawda * odpowiedział szef policji w Tulum, wybrany na lidera zespołu mającego za 
zadanie ująć mordercę. * Pamiętam bardzo kompetentną kobietę, z której pomocy korzystał 
wydział kryminalny w stolicy, rozwiązując podobną sprawę kilka lat temu. Nie jest już jednak 
dostępna. 
*  A dlaczego nie, jeśli mogę zapytać? * Gubernator wpatrywał się w policjanta ostrym 
wzrokiem. 

*  Bo nie żyje * odpowiedział tamten sucho. * Zupełnie naturalna śmierć * dodał. 
Milczenie. Antonio Huxcel upił ze swojej szklanki łyk soku ananasowego, na jego 
dobrotliwej, szerokiej twarzy malował się teraz wyraz niezadowolenia; sytuacja była 
nieprzyjemna, atmosfera napięta, podrapał nieistniejące ukąszenia komarów na nodze, 
zerkając jednocześnie nerwowo na szefa policji, który siedział, podpierając brodę pięścią; ci 
trzej mężczyźni dysponowali razem wielką władzą, najwidoczniej jednak niewystarczającą do 
schwytania potwornego mordercy grasującego w ich prowincji, tak właśnie było, a za kilka 
tygodni nie będą już mieli żadnej władzy, jeśli sprawa nie zostanie rozwiązana; zostaną 
zdegradowani, stracą wpływy, ich stanowiska przejmą inne osoby, oni zaś zostaną otoczeni 
aurą klęski i wreszcie, po jakimś czasie, zupełnie zapomniani. 
*  Ile osób pracuje teraz nad tą sprawą? * zapytał gubernator. 
*  Czterej technicy i sześciu taktyków, dyrektor policji sprowadził dwóch z nich z Policia 
Cientifica w Meridzie, potrzebujemy jednak o wiele więcej funkcjonariuszy, jednocześnie 
podlega nam duża liczba rurales, którzy są delegowani do konkretnych zadań. * Casaroja 
wzruszył ramionami. * To najlepsi ludzie, jakich mamy, porządni policjanci, uwierzcie mi! 
*  Oczywiście, że ci wierzymy * westchnął gubernator. * A co z el medico forense, który jest 
odpowiedzialny za sekcję zwłok? 
*  Mówi to samo: szybko działający zastrzyk leku znieczulającego, etrofiny*ksylazyny, 
następnie cięcie poniżej mostka nad wyraz ostrym narzędziem, serce wyrwane, oczy 
wyłupione i zastąpione srebrnymi monetami dolarowymi. 
*  Oczy. * Gubernator mówił cicho, niemal szeptem. * Oczu nie odnaleziono, czy tak? 
*  Zniknęły, rozpłynęły się w powietrzu. Morderca musiał je zabrać ze sobą. 
*  A więc nie mamy żadnych śladów? * Seńor Huxcel odchrząknął. 
*  Nie. Żadnych. Ani odcisków palców, ani technicznych śladów, które można by było 
przypisać mordercy. 
Ponownie zapadła cisza. Kilka pelikanów minęło taras, kierując się  
w stronę morza. Niebiesko*czerwony paź żeglarz usiadł na skraju dzbanka z sokiem i raczył 
się miąższem owocowym, który osadził się na naczyniu. 
* Jest źle, bardzo źle * powiedział gubernator, dając jednocześnie swoim podwładnym do 
zrozumienia, że spotkanie dobiegło końca. *To przykre, że wszystkie moje działania 
związane z kampanią wyborczą odsuwane są w cień przez tę nieprzyjemną sprawę. Gazety o 
niczym innym nie piszą. Maleje zainteresowanie moimi głównymi działaniami, lotniskiem 
przy Playa del Carmen, polityką szkolną i organizowaniem nowych rezerwatów naszej 
wspaniałej natury. To kwestie, które bezspornie zapewniłyby mi nową kadencję na 
stanowisku gubernatora. Rozumiecie to? Mamy mniej niż dwa tygodnie. 
Rozumieli to, nie potrafili jednak w żaden sposób odpowiedzieć. 
Fredric Drum czuł się wspaniale, pływanie w morzu sprawiło mu mnóstwo przyjemności, co 
za morze! Co za woda! Siedział teraz zrelaksowany pod parasolem w hotelowym ogrodzie i 
czytał ostatnią książkę profesora McCurdy, Breaking the Maya Code, zbliżała się piąta po 
południu, miał ogromną ochotę na wypróbowanie kilku teorii profesora związanych z 
inskrypcjami odnalezionymi przy świątyni Majów w Ti*lak, w Gwatemali; czytał 
tłumaczenie wiele razy, potrząsając równocześnie lekko głową, zdaniem profesora chodziło o 
odczytanie semasio*graficzne, bynajmniej nie glottograficzne; różnica między tymi dwiema 
metodami polegała na tym, że pierwsza z nich zakładała pracę nad pismem czysto 
symbolicznym, piktogramami lub ideogramami zupełnie niezwiązanymi z wymową 
konkretnego słowa, druga zaś metoda, grottograficzna, zajmowała się wymową określonych 
głosek; przykładem semasiografii mógł być łoś na znaku drogowym: łoś nie symbolizował 
żadnego dźwięku w języku, gdyby zamiast niego na znaku znajdowała się litera A, 
moglibyśmy od razu wypowiedzieć przypisaną jej głoskę. Znów potrząsnął głową i zamknął 
książkę, większość majskich symboli mogła reprezentować właśnie określone dźwięki, tak 

jak twierdził między innymi rosyjski lingwista i badacz języka Knorosow; Majowie często 
mieszali ideogramy z symbolami dźwiękowymi, co z reguły komplikowało cały proces 
tłumaczenia, jakie znaczenie zyskiwał wtedy oryginalny tekst? Nie wiedział, ale miał 
nadzieję, że pobyt tutaj zbliży 
go chociaż trochę do odpowiedzi na to pytanie; tłumaczenia mogłyby być o wiele 
dokładniejsze, gdy otoczenie sprzyja pracy. 
Usłyszał odgłos szybkich kroków. 
To recepcjonista biegł w jego stronę. 
Do seńora Druma przyszedł właśnie faks. 
Czy mógłby pokwitować jego odbiór? 
Podniósł się nieco zaskoczony, faks do niego? O co mogło chodzić? Czy pisał Torbjorn 
Tinderdal z restauracji? Tylko on i personel „Kasse*rollen" wiedział, że zatrzymał się w tym 
właśnie hotelu, a także jego wuj, detektyw Skarphedin Olsen z Centrali Policji Kryminalnej w 
Oslo, który już zbliżał się do wieku emerytalnego. Powoli ruszył w stronę recepcji, wciąż 
noszącej ślady katastrofalnej działalności huraganu, stare meble były właśnie zastępowane 
nowymi; pokwitował odbiór drobno zapisanego arkusza, natychmiast zauważył na nim logo 
Policji Kryminalnej, o co mogło chodzić? Zaczął czytać już w drodze powrotnej na plażę: 
„Drogi Fredricu, przepraszam, że muszę Ci przerwać Twoje długo wyczekiwane i zasłużone 
wakacje, dowiedzieliśmy się jednak o sprawie, w której potrzebujemy Twojej pomocy, 
musisz poprowadzić część śledztwa". 
Poczuł lekką irytację, że coś zupełnie przez niego niechcianego przerwie mu urlop, usiadł pod 
parasolem i czytał dalej: 
„Jakiś miesiąc temu zgłoszono zaginięcie Norwega. Rodzina i znajomi byli niezwykle 
zaniepokojeni faktem, że ich bliski od wielu tygodni nie daje znaków życia. Jakiś czas temu 
udało nam się dowiedzieć, że mężczyzna ten wykupił bilet lotniczy linii British Airways z 
Londynu do Cancun, a więc do części Meksyku, w której aktualnie się znajdujesz, o ile się nie 
mylę". 
Fredric parsknął. Cancun! To miejsce, miasto, przerażająca amerykańska maszyna 
turystyczna leży jakieś 150*200 kilometrów na północ, jego tam zdecydowanie nie ma! Ze 
złością spojrzał na kartkę i czytał dalej: 
„Policja nie uznała jednak, że sprawa jest na tyle ważna, by uznać ją za kwestię priorytetową, 
nie opisano jej też w gazetach, do tej pory  
traktowano ją jako zupełnie zwykłe zaginięcie, jak wiesz, takie sprawy zdarzają się 
stosunkowo często. Tydzień temu stało się jednak coś, co zmieniło nasz pogląd na tę sprawę. 
Centrala Policji Kryminalnej otrzymała wiadomość o wysokim priorytecie od policji w 
Madrycie, dotarła ona do nas za pośrednictwem Interpolu. Interpol domaga się 
natychmiastowego zatrzymania osoby o takim samym nazwisku jak zaginiony, jest ona 
podejrzana o kradzież przedmiotów ogromnej wartości z pewnej instytucji w Madrycie, 
dokładniej zaś rzecz ujmując, chodzi o oryginalne dokumenty z XVI wieku. Jego nazwisko 
widnieje wiele razy na liście osób odwiedzających instytucję, został w ten sposób 
zidentyfikowany. Skradzione dokumenty powiązane są najwyraźniej z jakimiś historycznymi 
odkryciami na terenie Meksyku, nie znamy szczegółów, nie ma to zresztą większego 
znaczenia. Chodzi głównie o to, że policja hiszpańska traktuje tę kwestię bardzo poważnie, 
musimy w związku z tym natychmiast udzielić jej pomocy w zatrzymaniu tego człowieka. 
Mężczyzna ten jednak zaginął i od sześciu tygodni nie daje znaku życia. Umacnia nas to tylko 
w przekonaniu, że w grę wchodzi przestępstwo. 
Przekonałem szefa Policji Kryminalnej, Krondala, że powinieneś dostać pozwolenie na 
poprowadzenie części śledztwa, do momentu, aż Policja Kryminalna nie zdecyduje się na 
wysłanie do Meksyku swoich funkcjonariuszy. Możesz raportować mi o postępach 
telefonicznie. Zwróć się tak szybko jak możesz do policji w Tulum. Będzie tam na Ciebie 

czekał faks z Ministerstwa Spraw Zagranicznych zawierający Twoje dane oraz upoważnienie 
do rozpoczęcia działań. My, to znaczy szef Policji Kryminalnej i ja, wiemy, że angażując Cię 
w tę sprawę, postępujemy wbrew procedurom regulującym nasze działania za granicą. Mam 
nadzieję, że rozumiesz, dlaczego to robimy. Muszę cię jednak poprosić, byś starał się załatwić 
wszystko dyskretnie. Żadnych wypowiedzi dla mediów, niezależnie od tego, co odkryjesz. 
Osoba, którą musisz odnaleźć, nazywa się Alvin Engedal, ma trzydzieści sześć lat, 184 
centymetry wzrostu, jest blondynem, częściowo łysym, z długimi włosami na karku, ma szare 
oczy i mały dołek w brodzie. Nosi okulary. 
Jest stypendystą Uniwersytetu w Oslo. Archeolog. 
Poinformuj mnie jak najszybciej, czy zgadzasz się na przyjęcie tego zadania. Przy okazji, czy 
natknąłeś się tam na jakieś interesujące sery? 
Skarphedin Olsen". 
Fredric siedział przez chwilę zupełnie sparaliżowany, wpatrując się w nazwisko: Ałvin 
Engedal. Alvin Engedal! Od czasu, gdy rozmawiał z tym człowiekiem, nie mogło minąć 
więcej niż kilka miesięcy. Dobrze znał tego mężczyznę, bardzo dobrze. Niezwykle 
sympatyczny i poważny naukowiec, niemalże fanatycznie zaangażowany w badanie kultury 
Majów i wszystkich jej pozostałości; często rozmawiał z Engedalem o możliwości 
odnalezienia nieznanych do tej pory śladów po Indianach, pod terminem „ślady" rozumieli 
także zapiski hiszpańskich konkwistadorów, którzy, ogólnie rzecz ujmując, mieli w zwyczaju 
niszczyć i plądrować absolutnie wszystko, co nie wywodziło się z wiary i tradycji 
chrześcijańskiej; ileż bezcennych dokumentów zostało zniszczonych przez fanatyczny kler, 
który każde odkrycie na nowym kontynencie obrzucał swoim inkwizycyjnym spojrzeniem, w 
dzikiej żądzy niszczenia wszystkiego, co określano mianem „pogaństwa"! Wandalizm! 
Gdyby nie jedna osoba, hiszpański biskup obdarzony nieco szerszymi horyzontami, chociaż 
na marginesie także nienawidzący Indian, franciszkanin o nazwisku Diego da Landa, żyjący 
w XVI wieku, gdyby nie on, cała kultura Majów zostałaby zniszczona do zera; ślady, czy w 
zapomnianych archiwach było wiele śladów? Alvin Engedal i on długo filozofowali na ten 
temat, Engedal był przekonany, że tak to właśnie wyglądało, był pełen entuzjazmu, żądny 
wiedzy, wielokrotnie podróżował do bibliotek i archiwów w Lizbonie i Madrycie, by 
prowadzić badania u samego źródła; w co ten Engedal się wmieszał? Czyżby ukradł ważne 
dokumenty? Gdyby Fredric miał wymienić tylko jedną osobę w Norwegii posiadającą 
fundamentalną wiedzę o tym, co naprawdę zostało zapisane w starożytnych dokumentach 
Majów, natychmiast powołałby się na nazwisko Alvina Engedala, osoba ta bynajmniej nie 
była pospolitym złodziejem. 
Alvin Engedal pojechał na Jukatan. 
Najwyraźniej nie informując o tym przyjaciół ani znajomych. 
Spieszył się? 
Nie dawał żadnych znaków życia.  
I 
Od ponad miesiąca. 
Fredric Drum wciąż siedział, trzymając w dłoniach przesłany fak*sem arkusz, podniósł się 
wreszcie, podszedł do brzegu morza i na powrót usiadł, morskie fale lizały jego bose stopy. 
„Mam nadzieję, że rozumiesz, dlaczego to robimy". Jasne, Skarphedinie, ten cwany lis 
zdawał sobie sprawę, że on, Fredric, zapali się do pomysłu, gdy tylko przeczyta słowo 
„archeolog", czy jego wujaszek wiedział jednak, że znał zaginionego? Możliwe, Skarphedin 
Olsen był dobrze wtajemniczony w życie swojego krewniaka; przez ostatnie lata żyli 
niemalże jak ojciec i syn. 
Kradzież przedmiotów wielkiej wartości? Co to, do diabła, mogło oznaczać? Alvin Engedal 
nie mógł być złodziejem, nigdy nie podejrzewałby tego otwartego, uprzejmego i 
inteligentnego mężczyzny o to, że dla własnej korzyści ukradł jakieś dokumenty z 

hiszpańskich muzeów i archiwów, ani że w ogóle w jakikolwiek sposób złamał prawo w 
swoim pędzie do wiedzy; Fredric zanurzył dłonie w miękkim piasku i rzucił garść w morskie 
fale, jego przyjaciel był poszukiwany w Hiszpanii, podejrzany o popełnienie poważnego 
przestępstwa, długo potrząsał głową, to zupełnie niepodobne do Alvi*na Engedala, którego 
znał, a przecież znał go wystarczająco dobrze. 
Podniósł się i zaczął brodzić w morzu, próbował przypomnieć sobie ostatnie spotkanie z 
Engedalem, dokładnie odtworzyć wszystkie szczegóły rozmowy; rzecz jasna debatowali o 
kulturze Majów i Diego da Landzie, mówili o jego manuskrypcie Relacion, który zaginął, 
rozpłynął się w powietrzu, została po nim tylko kopia w archiwach Muzeo de America w 
Madrycie; poza tym, utrzymywał Engedal, duże fragmenty manuskryptu Landy były w ogóle 
nieznane, nie odnaleziono ich, gdzie mogły się znajdować?, zastanawiali się wtedy obaj. 
Fredric stał, wpatrując się w morską toń, wyciągnął z kieszeni jakiś przedmiot, prześliczną 
pięcioramienną gwiazdę z kryształu, odnalazł kamień w górskiej jaskini i kazał oszlifować, 
aby nadać mu taki kształt, gwiazda była piękna, trochę tylko większa od monety 
dwudziestokoronowej i gruba niemal na centymetr; wszędzie ją ze sobą zabierał, nie dlatego, 
że znaczyła dla niego coś specjalnego, nie była żadnym amuletem ani fetyszem, Fredric Drum 
w żadnym razie nie był przesądny, lubił ten przedmiot po prostu dlatego, że przyjemnie było 
trzymać go w dłoni, poza tym promienie słoneczne pięknie rozszczepiały się wewnątrz 
kryształu, gdy trzymał go pod światło, tak jak teraz; uniósł gwiazdę do oczu i popatrzył w 
stronę słońca. 
Engedal był bardzo poruszony. 
Dobrze to pamiętał. 
Alvin Engedal wspominał coś o czekającej go podróży do hiszpańskich archiwów. 
A więc tam pojechał. 
Aby coś ukraść? 
A potem natychmiast wsiąść do samolotu do Cancun? 
Mogło tak być, ale Fredricowi nie podobała się ta myśl. 
Zbliżała się siódma, zaczęło się robić ciemno, Fredric Drum wrócił do hotelu, musiał 
zadzwonić do wujka i potwierdzić odebranie faksu oraz poinformować go, że następnego 
ranka zgłosi się do lokalnego szefa policji; tak po prostu musiało być. 
Emmeryson Perriat zaczynał wreszcie czuć się lepiej, po kilkudniowym pobycie w szpitalu 
wracały mu siły, zauważył, że myśli także stawały się coraz jaśniejsze, nie odniósł żadnych 
poważnych obrażeń; w tym akurat momencie chciał być sam, zupełnie sam, musiał coś 
przemyśleć! Poza tym pragnął uniknąć spotkań ze znajomymi, wszyscy gratulowali mu 
cudownego ocalenia i chcieli słuchać historii o tym, jak udało mu się uratować małą 
dziewczynkę przed żarłocznymi morskimi falami; właściwie sam nie wiedział, jak zdołał tego 
dokonać, pamiętał tylko, jak przedzierał się przez nieokiełznane masy wody kilka sekund po 
tym, jak budynek stacji meteorologicznej został wyrwany z fundamentów, przewrócony, 
zupełnie zniszczony przez ogromne fale, po tym, jak podłoga rozwarła się i morze zaczęło 
wdzierać się do środka; częściowo oślepiony, z płucami wypełnionymi słoną wodą, zobaczył 
w pewnym momencie dziewczynkę unoszącą się na wodzie kilka metrów od niego, wiele 
razy na próżno próbował ją chwycić, zanim wreszcie udało mu się przyciągnąć ją do siebie; 
momentami znajdowali się pod nieprzebranymi masami wody, rzucani na wszystkie strony 
przez podwodne prądy, momentami wypływali na spienione grzbiety fal; wiele razy 
wydawało mu się, że puścił dziewczynkę, nie czuł już rąk, zdawało mu się, że coś wciągało 
go w głęboką ciemność, nagle jednak znalazł się z powrotem na powierzchni, z trudem łapiąc 
powietrze, ściskając pod pachą drobne dziecięce ciałko, oboje byli rzucani na wszystkie 
strony przez mor 
skie fale. Stracił poczucie czasu, miejsca i kierunku, nie wiedział, gdzie była góra, a gdzie dół, 
czuł ból, tępe dudnienie w ciele, powoli zorientował się, że uderzenia były skutkami kontaktu 

jego ciała z gruntem; po jakimś czasie coraz częściej i mocniej obijał się o podłoże, 
zarejestrował, że leży niemalże bez ruchu, kaszląc i wymiotując, podczas gdy woda co jakiś 
czas obmywa jego ciało, fale stawały się coraz mniejsze i mniejsze, po jakimś czasie zupełnie 
zniknęły, było cicho, zamknął oczy, nie myślał 
o niczym; doszedł do siebie, gdy usłyszał ciche kwilenie i dostrzegł leżący obok niego 
tobołek, mała dziewczynka, ile tak spędzili godzin? Albo dni? Nie miał pojęcia. 
Wreszcie zdołał podnieść się z ziemi. Zatoczył się. Było ciemno, noc. 
Nad nim rozpościerało się gwiaździste niebo. Cisza. 
Nie słychać było ryku morza. 
Chwycił dziewczynkę i podniósł ją, poczuł, jak się do niego przytula, usłyszał, jak cicho 
szlocha „mama!", niósł ją, brodził w szlamie 
i błocie, ślizgał się i upadał wiele razy, wciąż jednak szedł instynktownie w kierunku 
przeciwnym do morza, jak najdalej od morza! Od wody, od fal! Były to jedyne przytomne 
myśli, jakie miał w głowie; w końcu nie miał już więcej sił, usiadł oparty o coś, co sprawiało 
wrażenie twardego, solidnego wzniesienia, siedział tam i głaskał dziewczynkę po mokrych 
włosach, dłonie mu drżały, głaskał ją jednak, aż przestała kwilić, żyjemy!, pomyślał, i ta myśl 
sprawiła, że noc stała się jaśniejsza, wtedy usłyszał zbliżający się helikopter. 
Ile razy w ciągu ostatnich dni zmuszony był opowiadać tę historię? Wiele; teraz chciał zostać 
na chwilę sam, cieszyć się faktem, że żyje, jest zdrowy i nie doznał żadnych obrażeń, nie 
licząc kilku siniaków i zadrapań, jego ukochana Tercelia była z dziećmi u swojej kuzynki, 
życie powoli wracało do normy, nie licząc faktu, że aż do odwołania był na płatnym urlopie. 
Emmeryson Perriat spacerował powoli po plaży, rozkoszując się chłodną wieczorną bryzą, 
trafił w końcu do knajpki, której nie odwiedzał nigdy wcześniej, nikt go tam nie znał, z reguły 
przesiadywali tam tylko turyści, znalazł wolny stolik i zamówił tacos, salsę, dwie Corony oraz 
szklaneczkę tequilli. 
Z zamkniętymi oczami opróżnił pierwszą butelkę. 
Pił małymi łykami tequillę. 
Było jeszcze coś, coś bardzo dziwnego. 
Nie opowiedział o tym nikomu innemu. 
Sam tego nie rozumiał. 
Nie było w tym żadnej logiki, ale tak właśnie się stało. 
Wyciągnął plastikową teczkę, którą schował pod koszulą, i położył ją na stole, zerkał na nią 
ukradkiem, jedząc i pijąc, wiele razy przymykał oczy w wyrazie najwyższej koncentracji, 
próbował dokładnie przypomnieć sobie bieg wydarzeń, miał jednak w pamięci białe plamy, 
których nie potrafił wypełnić. 
Kilka minut przed tym, zanim helikopter wylądował, siedział w błocie oparty o skałę? Wielki 
kamień? Dziecko było wycieńczone i zasnęło, nagle zorientował się, że trzyma w dłoniach 
plastikową teczkę, była przezroczysta, widział, że w środku znajdują się jakieś papiery, 
dokumenty, były suche, natychmiast to zauważył, teczka była bowiem wodoszczelna, 
dlaczego trzymał ją w rękach? Skąd się tam wzięła? Białe plamy, białe plamy! Wsunął teczkę 
pod przemoczoną koszulę, tam pozostała, dopóki nie znalazła jej szpitalna pielęgniarka i nie 
umieściła dokumentów w szufladzie komody stojącej koło jego łóżka; nie myślał o nich do 
tego dnia, kilka godzin wcześniej pojechał do szpitala i poprosił o nie, teczka została mu 
oddana, teraz leżała przed nim na stole. 
Tak właśnie było, nie nie mógł sobie przypomnieć niczego poza tym, minuty przed 
przybyciem załogi ratunkowej spowijała ciemność; wpatrywał się w leżącą przed nim 
plastikową teczkę, wypił kolejną Co*ronę i zamówił nowe piwa, dokończył salsę i chwycił 
teczkę. 
Można ją było otworzyć. 
Zabezpieczona była zatrzaskiem. 

Otworzył ją ostrożnie. 
Wyciągnął plik brązowych papierów. 
Emmeryson Perriat wpatrywał się w nie, przeglądał; stare pismo, stary język, zamrugał i 
zastygł z butelką piwa uniesioną do ust. 
Fredric Drum powoli jadł śniadanie w hotelowej restauracji, próbując jednocześnie określić, 
co dokładnie czuje; urlop nie będzie zatem  
wyglądał tak, jak zaplanował, nie będzie żadnych beztroskich wycieczek do świata Majów, 
spokojnego studiowania pierwotnego języka i pisma tej kultury, nagle stał się czymś w 
rodzaju agenta, quasi*detektywa posiadającego pełnomocnictwo norweskiej Policji 
Kryminalnej i Ministerstwa Spraw Zagranicznych; odrzuciłby rzecz jasna propozycję wuja, 
gdyby nie fakt, że należało namierzyć jego znajomego, przyjaciela, entuzjastycznego badacza 
majskiej kultury; Alvin Engedal wmieszał się w jakieś dziwne sprawy, znalazł się w takiej 
sytuacji, że Fredric był o niego bardzo zatroskany; poza tym, myślał, łykając wielkie soczyste 
kawałki papai, cała ta awantura może doprowadzić do tego, że uzyska dostęp do wiedzy, 
której w innych okolicznościach nigdy nie mógłby posiąść, nie było wątpliwości, że Engedal 
odkrył jakąś sensację, w innym wypadku czemu miałyby służyć jego częste wycieczki do 
madryckiego archiwum? Cały aspekt kryminalny sprawiał jednak, że nie czuł się szczególnie 
komfortowo, rozmowa, którą poprzedniego wieczora odbył ze Skarphedinem Olsenem, 
dotyczyła w dużym stopniu wiarygodności Engedala, Fredric twierdził zdecydowanie, że 
naukowiec nie był przestępcą, Skarphedin zaś nie skomentował jego wypowiedzi; nawet 
najbardziej niewinna twarz może się skrzywić w krwiożerczym grymasie, jeśli zachodzą 
odpowiednie okoliczności, powiedział tylko detektyw. 
Engedal poleciał z Madrytu prosto do Londynu. 
Stamtąd zaś do Cancun. 
Tam sześć tygodni temu urwały się ślady. 
Niezupełnie. 
Engedal korzystał z karty kredytowej MasterCard i cały czas pobierał pieniądze, skończyło 
się to jednak przed dziesięcioma dniami, wyjaśnił mu Skarphedin przez telefon; ostatnia 
pobrana kwota była całkiem duża, dokładnie sześć tysięcy pesos, wyciągnął pieniądze z 
bankomatu w Cha*tumal, a więc w południowej części prowincji, niemalże na granicy z 
Be*lize, niedaleko Gwatemali; istniała bardzo realna możliwość, że opuścił Meksyk i 
pojechał do Gwatemali, uważał Fredric, dlaczego jednak pobrał tak dużą sumę w pesos? I 
dlaczego nie dawał znaku życia? Nie kontaktował się z rodziną ani przyjaciółmi? Czyżby się 
czegoś obawiał? To całkowite milczenie nie wychodziło mu na dobre, Fredric musiał to 
przyznać. 
Zjadł już śniadanie, teraz zamierzał udać się na posterunek policji leżący tuż obok stacji 
autobusowej, musi odebrać upoważnienie, zanim zacznie wydzwaniać do hoteli i schronisk w 
okolicy Chetumal, ciekawe, ile ich jest?, z pewnością wiele, to będzie niezwykle żmudna i 
męcząca praca, jeśli nie zdoła połączyć jej z wycieczkami, może uda mu się jednak to zrobić, 
budki telefoniczne są w końcu wszędzie, ta myśl zdecydowanie poprawiła mu humor; szedł 
powoli w stronę posterunku, poranek był jeszcze wczesny, cieszył się atmosferą, zapachami, 
dźwiękami i obserwowaniem lokalnej ludności, znajdował się w samym sercu współczesnego 
kraju Majów; gdy skręcił za róg i wszedł na otwarty plac, zauważył wielkie skupisko ludzi 
zgromadzonych wokół podium, usłyszał potężny głos dobiegający z głośnika, wokół wisiały 
plakaty i flagi, polityczny wiec, zrozumiał to natychmiast, i zbliżył się nieco do tłoczących się 
ludzi. 
PIS, Partido Indios Sublevados, przeczytał na jednym z plakatów. 
Wkrótce miały się odbyć wybory do rady prowincji. 
Na plakatach widniało zdjęcia kandydata na gubernatora. 
Seńor Tarac Ormeno. 

Fredric Drum zerknął na fotografię, następnie na mężczyznę, który wrzeszczał coś przez 
megafon do zgromadzonej ludności, to ten sam człowiek, stwierdził natychmiast; niski, około 
pięćdziesięcioletni, w kolorowym majskim stroju, miał okrągłe okulary i lisią twarz, 
najwidoczniej był dobrym mówcą, Fredric spróbował się skoncentrować na wypowiadanych 
przez niego słowach: 
* Nasza historia to dumna historia, siostry i bracia! Teraz wreszcie mamy szansę przejąć 
władzę, która została nam odebrana w chwili, gdy nasz kraj najechali konkwistadorzy. 
Pamiętamy naszego wielkiego maj*skiego wodza Manuela Antonio Aya, który poprowadził 
nas do rewolucyjnej walki w 1847 pod Valladolid, pamiętamy jego heroiczną wojnę 
przeciwko los dzules, uzurpatorom! Pamiętamy, jak został zdradzony, oszukany i zastrzelony 
przez tchórzliwych mestizos, pamiętamy walki z oddziałami federalnymi! Nasi przywódcy 
nie poddali się jednak, zebrali się na nowo w tej prowincji, w Quintana Roo, gdzie wznieśli 
wielki bastion, to jasny punkt w naszej historii, w dziejach naszej heroicznej walki o 
niepodległość. Mówię oczywiście o naszym bohaterze Jose Marii Berrera i legendarnym 
mieście Chan Santa Cruz, które przez całe pokolenie odpierało ataki jednostek federalnych! 
Mogę was zapewnić, bracia i siostry, że gdyby nie tragiczna epidemia ospy, która nawiedziła 
miasto, mielibyśmy dziś niepodległe państwo, dumne królestwo Majów, wolne  
od gringos i zdradliwych, skorumpowanych reprezentantów rządu meksykańskiego, który 
kradnie nasze skarby i niszczy nasze dziedzictwo kulturowe! Już od czasów Hiszpanów 
byliśmy masakrowani, wykorzystywani i uciskani, nasze miasta plądrowano, mordowano 
naszych najlepszych ludzi! Zabili mądrego i ukochanego przez lud gubernatora Felipe Carillo 
Puerto, znamy jego nazwisko, gdyż zostało nim ochrzczone całe miasto! 
Rozległy się oklaski i okrzyki radości, tłumowi najwyraźniej podobało się to przemówienie. 
Fredric nie miał nic przeciwko wprowadzeniu w aktualną politykę Majów, dobrze rozumiał, 
że mówca sam był Indianinem, pewnie bardzo kontrowersyjnym fanatykiem, czy naprawdę 
postulował niepodległość? Oderwanie się od Meksyku? Wydawało się to dość 
nieprawdopodobnym przesłaniem, przez chwilę zastanawiał się, czy w ogóle można by coś 
takiego zrealizować; przyjrzał się dokładnie charyzmatycznemu mówcy, który kontynuował: 
* Co mamy dziś my, Majowie, bracia i siostry? Cóż, dysponujemy najpiękniejszym i 
najbardziej atrakcyjnym wybrzeżem w całej Ameryce Środkowej, turyści przyjeżdżają do nas 
masowo, ale gdzie się podziały pieniądze? Trafiają prosto do kieszeni bogatych americanos, 
gringos i ich sługusów w Mexico City! To oni są właścicielami naszych hoteli, prowadzą 
nasze parki rozrywki i zagrabiają coraz to nowe święte dla naszej kultury obszary. Dobrze 
znamy naszych starych bogów, pamiętamy o mocarnym Kucumatzie, albo Quetzalqoatlu, jak 
nazywają go ludzie nahuatl, bogowie, którzy wciąż osłaniają nas swoimi dłońmi, osłaniają 
mnie i was, rozumiecie ? Rozumiecie, że Huracane, prawdziwa matka wszystkich wiatrów i 
huraganów, ukazała nam się w swojej wściekłości? Nie musimy już dłużej przyjmować 
bogów i wątpliwej mitologii naszych ciemięzców, mamy swoich własnych! Moi drodzy 
zwolennicy, wszyscy wy, którzy niedługo pójdziecie do lokali wyborczych i zadecydujecie o 
nowym systemie, nowym gubernatorze! Spójrzcie na obecne władze, zobaczcie, co arogancki 
gringos, uległy gubernator Xater Cor*nilla, zrobił dla naszego ludu. Nic! Spójrzcie na 
naszego skorumpowanego i niekompetentnego szefa policji, który nie potrafi zatrzymać 
seryjnego mordercy, który w ostatnich tygodniach zabił w naszej prowincji sześć osób! Co 
robi policja? Nic! Każą nam żyć w strachu, każą nam z lękiem odsunąć się w cień. Mówię 
NIE! Możemy przejąć władzę, bracia i siostry! Padniemy przed krzyżem i będziemy się 
modlić. 
Poszukiwać wsparcia u Świętej Panienki. Może otrzymamy odpowiedź. Odpowiedź, która 
sprawi, że w dniu wyborów wrzucicie do urn karty z zaznaczonym właściwym nazwiskiem. 
Niech żyje dumny lud Majów! Niech żyje przyszłość Quintana Roo! 

Wybuchła burza radosnych oklasków, gdy kandydat na gubernatora, seńor Tarac Ormeno, 
zszedł z podium i został zastąpiony przez zespół tańca ludowego; Fredricowi Drum kręciło się 
w głowie, gdy z mieszanymi uczuciami opuszczał plac spotkań i szedł dalej; z początku z 
pewną sympatią myślał o przesłaniu majskiego polityka, chciałby, by Indianie zyskali 
niezależność i mogli decydować o swoich własnych sprawach oraz kultywować swoje 
tradycje, z drugiej jednak strony w jego słowach słyszał fanatyzm i nienawiść, która nie miała 
sensownego uzasadnienia, przynajmniej nie dla niego, Fredrica Drum, totalnie 
niewtajemniczonego, może jednak w ten sposób zyskiwał poklask ludu? Nie miał z tym w 
każdym razie nic wspólnego, musiał teraz zająć się o wiele bardziej poważnymi rzeczami niż 
lokalna polityka; posterunek policji leżał naprzeciwko stacji autobusowej, pomalowany na 
zielono, nieco zaniedbany budynek, tynk odpadał z niego wielkimi płatami, ozdobiony był 
graffiti, z którego Fredric nic nie rozumiał, otworzył wielkie skrzypiące drzwi i wszedł do 
środka. 
Ostry zapach oliwy, czosnku i dymu z cygara. 
Lada. 
Młoda kobieta ze słuchawkami na uszach. 
Drzwi uchylone na korytarz. 
Stało tam wielu policjantów w mundurach i paliło papierosy. 
Fredric ukłonił się grzecznie i ruszył w stronę lady, kobieta nie zdjęła z uszu słuchawek, 
wydawało się, że w ogóle go nie dostrzegła, nie podniosła nawet wzroku, siedziała tylko, 
wpatrując się w swoje pomalowane na szkarłatny kolor paznokcie; Fredric odchrząknął 
głośno i położył obie dłonie na ladzie, odchrząknął kolejny raz, kobieta wreszcie podniosła 
wzrok, uniosła brwi i wstała z miejsca, ostrożnie zdejmując słuchawki z kruczoczarnych 
włosów. 
*  Si, senor. * I nagle uśmiechnęła się radośnie. 
*  Buenos dias. Nazywam się Fredric Drum. Jestem z Norwegii. Miał tu czekać na mnie faks, 
wiadomość od norweskiej policji. 
*  Como? Faks? * Zmarszczyła czoło. 
*  Tak. Właśnie, faks. 
*  Faks do pana? U nas? 
*  Owszem, faks od norweskiej policji * powtórzył niecierpliwie. 
*  Policia noruega? * Mówiła na tyle głośno, że uchylone drzwi otworzyły się i kilku 
ciekawskich policjantów wetknęło głowy do środka. 
*  Si, policia noruega * powtórzył, także dość głośno, starając się, aby to zabrzmiało 
autorytatywnie. 
Wszystko potoczyło się teraz bardzo szybko, trzasnęły drzwi w korytarzu, ktoś zbliżał się 
ciężkimi krokami, Fredric zauważył po chwili wysokiego, dość potężnego policjanta, 
odzianego w świeżo uprasowany garnitur, nie był stary, miał niewiele ponad czterdzieści lat, 
miał gładko ogoloną twarz, cienki wąsik i bystre oczy; zbliżył się do Fredrica i wyciągnął w 
jego stronę dłoń. 
*  Buenos dias, senor Drum. Nazywam się Juan Jose Casaroja, jestem szefem policji w 
Tulum. Nie mogłem nie usłyszeć nieco zbyt przenikliwego, ale wcale nie mniej przez to 
pięknego sopranu seńority Mercedes! Czekaliśmy na pana. Proszę za mną do mojego biura. * 
Mrugnął szelmowsko do kobiety, która wciąż uśmiechając się do Fredrica, na powrót założyła 
słuchawki. 
Został poprowadzony przez korytarz, wszedł do biura, po czym wskazano mu krzesło stojące 
naprzeciwko biurka szefa policji, zerknął na wentylator pod sufitem nieco chłodzący gorące 
powietrze; Casaroja przeglądał przez chwilę leżący na blacie plik papierów, znalazł w nim 
kilka arkuszy i skinął głową, uważnie im się przyglądając. 

*  Doktorze Drum * powiedział, podając mu jeden z arkuszy * rozumiemy, że pracuje pan dla 
norweskiej policji i pragnie pan odnaleźć pańskiego rodaka, który zaginął. Ta sprawa została 
już rozwiązana. * Szef policji odchylił się na krześle do tyłu i splótł dłonie za głową. 
Fredric był zdezorientowany, doktor Drum? Sprawa już rozwiązana? Zerknął szybko na 
trzymane w dłoniach papiery, logo Ministerstwa Spraw Zagranicznych, upoważnienie dla 
doktora Fredrica Drum, funkcjonariusza Policji Kryminalnej; jego oczy ślizgały się po 
tekście, Skarphedin nieźle nazmyślał, stwierdził, co to ma być? Sprawa została już 
rozwiązana, czyżby Alvin Engedal się odnalazł? 
*  Przepraszam, że jestem taki bezpośredni, seńor Drum, proszę przyjąć wyrazy głębokiego 
współczucia, siedzimy jednak po uszy w pra 
cy w związku z bardzo trudnym dochodzeniem w sprawie pewnych morderstw; proszę mi 
wybaczyć, doktorze inspektorze, ale muszę poprosić, byśmy spotkali się po południu, 
powiedzmy o szóstej, w Can*tina Esperanza, będziemy mogli tam zjeść pyszny obiad. Będę 
bardzo wdzięczny, jeśli przyjmie pan moje zaproszenie. * I uśmiechnął się. 
*  Ale co... 
*  Alejandro! * przerwał mu policjant, wychylając się na korytarz. *Przynieś dowód numer 
23, rapido! 
Znów odwrócił się do Fredrica. 
*  Straszliwy huragan ochrzczony imieniem Drucilla. Proszę jeszcze raz przyjąć szczere 
wyrazy współczucia. 
Do biura wszedł grubawy policjant w poplamionym mundurze i z cygarem w kąciku ust, w 
dłoniach niósł torbę z przyklejonym do niej numerem 23, podał ją Fredricowi, a on przyjął ją, 
niczego nie rozumiejąc ; torba na ramię ze skóry, czyżby koziej? Wyraźnie mocno zniszczona 
przez wodę. 
*  To jeden z wielu przedmiotów znalezionych przez brygady ratunkowe w miejscu przejścia 
huraganu * powiedział policjant sucho. 
Fredric siedział z torbą na kolanach. 
*  Proszę ją otworzyć i zobaczyć, co jest napisane w środku. * Szef policji odchrząknął. 
Fredric otworzył torbę. 
Była zupełnie pusta. 
Ale na wewnętrznej stronie, na samej skórze, ktoś napisał wodoodpornym flamastrem 
wielkimi literami: ,ALVIN ENGEDAL, ToYENGATA 37B, OSLO, NORWEGIA". 
Fredric Drum poznaje możliwości pewnego dokumentu, 
w zamyśleniu wpatruje się w kafelki nad pisuarem, 
a gubernator odbiera dwa telefony 
Poznanie samego siebie musi być jedną z najtrudniejszych rzeczy, pomyślał Fredric Drum, 
siedząc w cieniu pod największą majską piramidą w Tulum, tą leżącą na nadmorskich 
skałach; w tej chwili nie wiedział dokładnie, czego sam chce albo co musi zrobić, w jaki 
sposób ma spędzić pozostałą część urlopu, te dziesięć*dwanaście dni; przedpołudniowe 
spotkanie z szefem policji, seńorem Casaroją, wywróciło część jego świata do góry nogami, 
przede wszystkim z równowagi wytrąciła go wiadomość, że Alvin Engedal 
najprawdopodobniej zginął podczas huraganu pustoszącego południowe wybrzeże, w zatoce 
zwanej Bahia de la Ascension, na samą myśl o tym robiło mu się ciężko na duszy. 
Krótkie wyjaśnienie szefa policji w zupełności mu wystarczało; ekipa ratunkowa odnalazła 
torbę Engedala w pobliżu miejsca, gdzie siedziały dwie uratowane cudem osoby, w samym 
sercu obszaru spustoszonego przez epicentrum huraganu, gdzie wielkie fale zmyły z 
powierzchni ziemi całą roślinność, dwanaście osób straciło życie, podczas gdy ponad 
dwadzieścia, w tym także Engedal, uznanych zostało za zaginione. Szansę na odnalezienie 
tych osób były właściwie równe zeru, tak twierdził szef policji, zwłoki unoszone przez 
morskie fale bywały na ogół pożerane przez drapieżne ryby i rekiny po kilku zaledwie dniach, 

na lądzie zaś znikały jeszcze szybciej; patrząc na to pod tym kątem, szansę, że el noruego 
przeżył huragan, były zgoła minimalne, co on właściwie robił tam na południu, w 
nieprzebytej głuszy?, zastanawiał się szef policji, Fredric zaś nie potrafił mu udzielić 
odpowiedzi. Senor Casaroją musiał w tym momencie przerwać rozmowę, pracował teraz jako 
szef grupy dochodzeniowej próbującej rozwiązać sprawę seryjnych morderstw, czekał go nad 
wyraz stresujący dzień, jednakże, po raz kolejny przypomniał Fredricowi, Norweg sprawiłby 
mu wielką przyjemność, gdyby zechciał zjeść z nim obiad tego wieczora, o szóstej w Cantina 
Esperanza; Fredric nie zdążył nawet zapytać, co takie prywatne spotkanie miałoby mieć na 
celu, rozmowa została już bowiem zakończona, do biura szefa policji 
weszło pięć lub sześć osób w cywilu, z twarzami zdradzającymi jednak policyjne 
doświadczenie, Fredric ukłonił się uprzejmie i wycofał. 
Szybko wrócił do hotelu. 
Zadzwonił do Skarphedina Olsena. 
Sprawa Alvina Engedala została zamknięta, zanim właściwie zdążyła się rozpocząć. 
Skarphedin wyburczał kilka nieszczególnie pięknych słów. 
Nie spodoba się to hiszpańskiej policji. 
Bezcenne przedmioty nie wrócą na miejsce. 
Ostrożnie odkorkował butelkę wina zakupioną w vendzie, Reserna Leon Alta Bodegas, 
zupełnie nieznane mu meksykańskie wino, siedmioletnie, czy okaże się dobre? Czuł żal na 
myśl, że Engedal prawdopodobnie zginął, dlaczego jednak w ogóle tu przyjechał i czemu 
trzymał tę podróż w tajemnicy przed rodziną i przyjaciółmi? A także: co tu przywiózł ze sobą 
i gdzie znajdowały się teraz te przedmioty? Czyżby naprawdę udało mu się odnaleźć w 
madryckich archiwach coś, co przedstawiało taką wartość, że musiał to po prostu podwędzić? 
Nie brał w ogóle pod uwagę możliwości, że Engedal mógł coś ukraść dla własnej korzyści, co 
prawda nie miał takiego doświadczenia w badaniu przestępstw i kreśleniu portretów 
psychologicznych jak Skarphedin Olsen, ale znał się na ludziach na tyle, by móc całkowicie 
wykluczyć fakt, że Alvin Engedal posunął się do przestępstwa, by się wzbogacić, a może się 
mylił? Wiedział, że te pytania będą kołatały się w jego głowie i nie dadzą mu spokoju, jeśli 
przynajmniej nie spróbuje odnaleźć na nie odpowiedzi, ale czego właściwie miałby szukać? 
Jego torba została odnaleziona w bezpośrednim sąsiedztwie niezbadanych dotychczas 
majskich ruin, czy Engedal próbował odnaleźć właśnie to nieznane miasto? Co innego 
mógłby robić w tej okolicy? Teraz te ruiny, stara osada, zostały odsłonięte i będą dostępne dla 
każdego, na razie jednak opinia publiczna jeszcze o nich nie słyszała, obszar został zamknięty 
i pilnowano go, obawiając się poszukiwaczy skarbów i hien cmentarnych; właśnie miał nalać 
wino do plastikowego kubeczka, który przyniósł ze sobą, gdy nagle się zatrzymał. 
Wyciągnął z kieszeni arkusz papieru. 
Faks wysłany do tutejszej policji. 
Zmrużył oczy i wpatrywał się w tekst wiadomości. 
Tylko kilka krótkich zdań. 
Zdania te upoważniały doktora inspektora de la Policia Noruega, Fredrica Drum, do działania 
z polecenia norweskiej policji oraz Ministerstwa Spraw Zagranicznych, podjęcia wszelkich 
koniecznych kroków w związku ze śledztwem w sprawie zaginięcia Alvina Engedala; prosty 
tekst, faks zawierał nawet jego fotografię, skąd Skarphedin ją wyciągnął?, pomyślał, 
potrząsając głową, i dlaczego, do stu diabłów, nadał mu tytuł doktora? Odpowiedź wydawała 
się dość oczywista, Skarphedin, ten cwany lis, z pewnością wiedział z doświadczenia, że 
cudzoziemcom, a może w szczególności Meksykanom, bardzo imponują tytuły naukowe, 
takie jak doktor. Dzięki swojemu statusowi z pewnością będzie cieszył się szacunkiem 
lokalnej policji, tak musiało być, pomyślał w roztargnieniu i powąchał wino, które nalał do 
plastikowego kubeczka. Sprawa nie została zamknięta, powiedział Fredric sam do siebie, ma 
w rękach te niezwykle znaczące dokumenty, kontrasygnowane przez szefa policji zTulum, ze 

stemplem, może spokojnie przejść przez zasieki wokół niezbadanego jeszcze majskiego 
miasteczka i prowadzić badania, którymi jeszcze nikt przed nim się nie zajmował! Nie było 
tam żadnych archeologów ani naukowców! Ta myśl, świadomość tej niewiarygodnej 
możliwości, która nagle spadła mu z nieba w nieprzyjemnych okolicznościach, sprawiła, że 
wybuchł suchym i spontanicznym śmiechem, rechotał tak głośno, że przechodząca obok 
niego grupa turystów przystanęła i przyjrzała mu się ze zdziwieniem; następnie wsunął się 
jeszcze bardziej w cień kamiennej piramidy, długo i dokładnie wąchając bur*gundową 
zawartość plastikowego kubeczka. 
Pił wino wielkimi łykami. 
Smakowało dużo lepiej, niż się spodziewał. 
Naprawdę bardzo dobre. 
Winogrona sauvignon, stwierdził. 
Powoli w jego głowie świtała myśl, że ta wycieczka może się okazać o wiele bardziej 
ubogacająca, niż się w ogóle spodziewał, jak jednak powinien podejść do tej sprawy? Musi 
sprawić, by lokalna policja reprezentowana przez seńora Juana Jose Casaroję zrozumiała, że 
pragnie na własną rękę kontynuować poszukiwania zaginionego Norwega; pił wino, cieszył 
się jego dojrzałymi kroplami i wpatrywał się w morze, niebieskie, łagodne fale obmywały 
skały i brzeg plaży, podniósł następnie wzrok i spojrzał w kierunku czubka pięknej piramidy; 
słońce stało 
nad nią w zenicie, wyciągnął z kieszeni kryształową gwiazdę, przyłożył ją do oka i cieszył się 
rozszczepionymi wewnątrz kamienia promieniami słońca, które królowało nad szczytem 
piramidy. 
Xater Cornilla długo wpatrywał się w swojego podwładnego, wi*cegubernator przechodził 
teraz ciężki okres, rozwodził się i był zupełnie załamany, nie mogło to jednak odbijać się na 
kampanii wyborczej! Gubernator westchnął cicho, jego z reguły bystra i gładka twarz nosiła 
ślady wyraźnego zmęczenia, oczy zdradzały długotrwały brak snu. Siedzieli na tylnym 
siedzeniu służbowego samochodu gubernatora, byli w drodze na spotkanie z wyborcami. 
*  Drogi Antonio * odezwał się. * Jesteś dużo młodszy ode mnie i z pewnością masz przed 
sobą jeszcze wiele lat politycznej działalności. Odpowiedz mi szczerze: na jakie sprawy 
powinniśmy kłaść nacisk teraz, na ostatniej prostej, by zyskać jak najwięcej głosów twoich 
ludzi? Jakieś palące kwestie, które mogą odwrócić uwagę ludu od demagogii PIS i tego 
Taraca Ormeno? 
*  Obawiam się, że może być trudno znaleźć taką sprawę, seńor Cornilla. *Wicebubernator, 
na ogół pogodny, nieco cichy mężczyzna, zawsze pełen kreatywnych pomysłów i propozycji, 
tym razem był poważny, jego zwykle ciemnobrązowe oczy miały teraz żółtawy, niezdrowy 
połysk. * Muy dificil. Jeśli nie wyjaśnimy kwestii tych morderstw, będziemy w poważnych 
tarapatach. Wszyscy są teraz szczególnie przejęci tą sprawą. 
*  Claro * rzekł gubernator ponuro. 
*  Tarac Ormeno jest separatystą. 
*  Znasz seńora Ormeno? 
*  Bardzo powierzchownie. * Antonio Huxcel wyjrzał przez okno samochodu. 
*  Rozmawiałeś z nim? * Wzrok gubernatora natychmiast stał się ostry. 
*  Nie robiłem tego od dawna. Spotykałem go czasami na roboczych zebraniach, gdy 
dyskutowaliśmy o rozbudowie Xcaret, gdzie chciano prezentować część majskiej historii w 
ramach show na ogromnej scenie, jak pan dobrze wie. 
*  Z tego, co pamiętam, dobrze się rozumieliście? 
*  Zgadza się. Ten park rozrywki, Xcaret, jest naszą główną maszyn 
ką do robienia pieniędzy, widział pan najnowsze obliczenia? * Antonio Huxcel był pełen 
zapału. 

Xater Cornilla mruknął coś i odwrócił twarz; dobrze wiedział, że odwiedziny turystów w rym 
parku, Xcaret, mieszczącym się na północy, tuż przy Playa del Carmen, były coraz częstsze, 
co przynosiło prowincji wielkie dochody. 
*  Wiesz, kto jest właścicielem tego parku? * zapytał. 
*  Claro. Stowarzyszenie na rzecz ochrony języka i kultury Majów, dlaczego pan o to pyta, 
seńor? 
*  Ponieważ dobrze wiesz, że to ja doprowadziłem do otwarcia tego interesu, z twoją pomocą. 
Jaką rolę odgrywa tu seńor Ormeno? 
*  Żadną. * Po twarzy wicegubernatora przemknął cień. 
*  A mimo to jest przewodniczącym tego stowarzyszenia! * Cornilla podniósł głos. * Nie 
mam pojęcia, jak to się właściwie stało, ale tak właśnie jest, został szefem stowarzyszenia 
zaledwie kilk miesięcy temu, dzięki temu jego popularność wśród majskiej ludności 
zdecydowanie wzrosła. Zostałem zupełnie odsunięty w cień. 
*  Chodzi o to, że on pracuje jako adwokat, jest bardzo kompetentny, dobrze pan o tym wie, 
seńor. Potrzebowaliśmy kogoś, kto się zna na zagadnieniach prawnych i potrafiłby zarządzać 
całym tym interesem. * Mówił cicho, ze spuszczonym wzrokiem. 
Żaden z nich nie odzywał się przez chwilę, atmosfera w klimatyzowanym samochodzie stała 
się cokolwiek ciężka, czego nie zauważył kierowca po drugiej stronie szklanej szyby 
oddzielającej szoferkę od siedzenia pasażerów. Twarz Anronio Huxcela zmarszczyła się 
jeszcze bardziej, gubernator zaś strząsał niewidoczne pyłki ze świeżo wyprasowanego 
garnituru. 
*  Do tego nasz projekt dotyczący lotniska. PIS zdołał przedstawić go jako zagrożenie dla 
lokalnej ludności, zamiast jako nowe źródło dochodu dla prowincji. 
Głos gubernatora był pełen goryczy. 
*  Si, senor. 
*  Z tego lotniska, drogi Antonio, samoloty dolatywałyby prosto do Miami i Europy, nowi 
turyści trafialiby w samo serce kraju Majów, kapitał, waluta; moglibyśmy zbudować nowe 
szkoły, więcej szpitali czy nawet zrealizować projekt tego muzeum, którego pragnie rdzenna 
lud 
ność. A teraz ten Ormeno organizuje wielkie demonstracje przeciwko budowie lotniska! 
*  Mobilizuje małorolnych i chłopów bez ziemi. * Huxcel skinął głową i poruszył się 
niespokojnie na swoim siedzeniu. * Uważają, że nowe lotnisko w naszym rejonie może 
zniszczyć żyzną ziemię i zanieczyścić uprawy warzyw w obrębie wielu kilometrów. 
*  Opłaceni, przekupieni buntownicy! Ci demonstranci to banda leniwych, zapijaczonych 
typów, którzy nie znają nawet nazwiska naszego prezydenta! * parsknął gubernator. 
*  Co do tego jesteśmy zgodni. 
Samochód szybko zbliżał się do San Ramon, małego miasteczka, w którym miało się odbyć 
spotkanie wyborcze. 
*  Twoje najważniejsze zadanie na ostatnie dwa dni, drogi Anto*nio * powiedział po chwili 
gubernator * to dowiedzieć się jak najwięcej o przeszłości tego Ormeno, jego słabych 
punktach, spróbuj znaleźć coś, co odbierze mu chwałę zbawcy w oczach majskich wyborców 
albo przynajmniej ją zredukuje. Rozumiesz? 
Wicegubernator nieznacznie skinął głową. 
*  Poza tym * dodał * w czasie naszej pięcioletniej współpracy zapomniałem cię zapytać o 
jedną rzecz: ile znaczy dla ciebie władza, twoja pozycja związana z przyszłą funkcją 
wicegubernatora? 
*  Wszystko, seńor * wydusił z siebie. * Wszystko. Gubernator, seńor Xater Cornilla, 
uśmiechnął się krzywo, wiedział 
bowiem, że usłyszał szczerą odpowiedź. 

Właśnie minęła piąta po południu, Fredric Drum stał w łazience, dokładnie studiując swoje 
własne lustrzane odbicie; doktor inspektor Drum, powiedział sam do siebie, wcierając krem 
do opalania w twarz, zapowiada się kilka naprawdę ciekawych dni! Jego apartament hotelowy 
był przestronny i jasny, proste mieszkanko z małym salonem, łazienką i sypialnią; po tym, jak 
w cieniu majskiej piramidy wypił doskonałe wino, przepłynął nieco, następnie zadzwonił do 
Skarphedina Olsena, by ostatecznie upewnić się, że Policja Kryminalna nie wymaga od niego 
żadnych dalszych działań w związku ze śledztwem w sprawie zaginięcia Alvina Engedala, 
szansę na odnalezienie go przy życiu były 
właściwie żadne, rodzinę już o tym poinformowano, z tego, co zrozumiał, powiadomiono 
także madrycką policję, obiecał jednak Skarphe*dinowi, że będzie go na bieżąco informował, 
jeśli pojawią się jakieś informacje o zaginionych podczas huraganu. 
Skinął do swojego odbicia w lustrze. 
Szkoda, że Mia Munch nie może go teraz zobaczyć. 
Był opalony na złoto i całkiem atrakcyjny. 
Atrakcyjny? 
Nie uważał siebie za szczególnie przystojnego, był całkiem przeciętną osobą o całkiem 
przeciętnej powierzchowności, mimo to jednak kilka miesięcy temu pojawiła się w jego życiu 
niezwykle czarująca kobieta, aktorka, Mia Munch; zostali przyjaciółmi, dobrymi 
przyjaciółmi, po jakiś czasie Fredric zorientował się, że na myśl o niej szybciej zaczyna bić 
mu serce. A więc mój pielgrzym znów wybiera się na wyprawę!, powiedziała i pocałowała go 
na pożegnanie; nieszczególnie spodobał mu się nadany przez nią przydomek, czyżby uważała, 
że za dużo podróżuje? Co prawda wiele ostatnio jeździł, ale zawsze w związku z pracą, na 
przeróżne konkursy dla kucharzy i znawców wina w całej Europie; nie był przecież żadnym 
pielgrzymem? 
Do obiadu z szefem policji została mu tylko godzina. 
Przechadzał się wkoło małego salonu. 
Zerkał co chwila na porozrzucane papiery i książki. 
Wszystkie te dokumenty dotyczyły kultury Majów. 
Teoria języka, łamanie kodów, ideogramy. 
Szkice nowych tłumaczeń. 
Przeglądał przez chwilę jedną z książek, klasyka, dzieło antropologa Leona de Rosnyego: 
Essai sur le Dechiffrement de l'Ecriture Hieratique de l'Amerique Central; starożytni Majowie 
podzieleni byli na wiele grup albo też plemion, najlepiej znane z nich to Quiche, Poąoman, 
Tz'utujil, Mam oraz Cakchiquel; Quiche była uważana za największą z nich, może właśnie 
dlatego, że to Indianie Quiche pozostawili po sobie Popol Vuh, świętą księgę, w której 
spisano majski mit o stworzeniu świata, zaskakująco podobny do biblijnej księgi Genesis; 
pisano tam między innymi, że człowiek pochodzi częściowo z Ziemi, że to bogowie stworzyli 
pierwszą istotę wyposażoną w zdrowy rozsądek, ale po jakimś czasie unicestwili wszystkie 
niedoskonałe jednostki wchodzące w skład stworzonej 
przez nich rasy, gdy zaś ich dzieło zostało dopełnione, wrócili do nieba. Kodeksy tłumaczeń 
języka majskiego dotyczyły zazwyczaj narzecza qui*che, wielu naukowców z czasem coraz 
bardziej dziwiły liczne odniesienia do tajemniczej i mało znanej kultury o nazwie 
Cotzumalhuapan, która rozwijała się najprawdopodobniej w górach Hondurasu, ale której 
ślady wciąż odkrywano w południowym Meksyku, na Jukatanie. Zadawano pytania, czy 
kultura ta mogła stanowić bazę dla późniejszych przejawów indiańskiej tradycji i czy w 
związku z tym należało ją uważać za podstawę całej majskiej kultury, języka i tradycji 
indiańskich. Kilka odkrytych po Majach Cotzumalhuapan śladów doprowadziło jednak do 
sensacyjnych wniosków: ich pismo wydawało się dużo bogatsze i bardziej skomplikowane od 
języka quiche; Fredric zamknął książkę Rosny'ego i przystanął przez chwilę nad rozłożonymi 
na stole planszami, na których widniały sfotografowane pozostałości właśnie tego języka, 

tłumaczenie owych znaków wciąż było niedoskonałe i nad wyraz kontrowersyjne z powodu 
braku dostatecznego materiału źródłowego; musi tego być gdzieś więcej, pomyślał Fredric i 
poczuł, że krew w jego ciele zaczyna szybciej płynąć, nie ważył się mieć nadziei, mógł w 
każdym razie wierzyć. 
Za kwadrans szósta wyszedł ze swojego pokoju hotelowego. 
Wiedział, gdzie mniej więcej znajduje się Cantina Esperanza. 
Zastanawiał się, o co mogło chodzić szefowi policji. 
Obiad jako gest czystej uprzejmości? 
Na cześć doktora inspektora de la policia Drum? 
Mało prawdopodobne. 
Zaśmiał się w duchu i wszedł w wąskie zaułki w pobliżu rynku, słodkawy zapach owoców 
mieszał się tu z aromatem ryby, zorientował się, że jest głodny, kilka razy musiał pytać o 
drogę, zaś pełne zapału pomocne palce wskazywały mu kierunek; wkrótce zobaczył 
restaurację, oryginalny mały budynek na rogu malutkiego zabudowanego placu, niemalże 
patio, rzadko spotykany drewniany domek pomalowany na idylliczne kolory, restauracja 
wyglądała naprawdę zachęcająco, jej niewielki taras wychodził na placyk, bardzo niewielu 
gości, zerknął na zegarek, pięć po szóstej; przystanął na chwilę niezdecydowany, poczuł 
nagle, że ktoś klepie go w ramię. 
* Bienvenido, seńor doctor Drum! * Szef policji uśmiechnął się szeroko. *  Gracias * 
odpowiedział, odwzajemniając jego uśmiech. Policjant był w cywilu, miał na sobie cienką 
białą koszulę i szare 
spodnie khaki, poza tym trzymał pod pachą teczkę z dokumentami; silnie pachniał wodą po 
goleniu, Fredricowi natychmiast poprawił się humor na widok nieskrępowanego i 
najwyraźniej autentycznego sposobu noszenia się tego mężczyzny, w żadnym wypadku nie 
sprawiał wrażenia władczej osoby, czego Norweg obawiał się, biorąc pod uwagę jego pracę i 
stanowisko; Fredric został uprzejmie skierowany do wnętrza lokalu, młoda dziewczyna w 
uniformie kelnerki pokazała im stolik, chichotała i przewracała oczami, słysząc komplementy 
policjanta, których głębi Fredric nie był w stanie do końca pojąć. 
Siedział przez chwilę, rozglądając się po całym lokalu, podobało mu się to, co widział; 
wnętrze było urządzone bardzo gustownie, majskie artefakty rozstawione zostały w 
przeróżnych niszach w ścianach, poza tym w głębi lokalu, tuż przy kilku sofach, znajdował 
się zbiór książek, Fredric dostrzegł tam tytuły traktujące o historii i kulturze prowincji. 
*  Proszę jeszcze raz przyjąć szczere wyrazy współczucia z powodu losu, jaki spotkał 
pańskiego rodaka * powiedział szef policji z powagą. 
*  Dziękuję * odpowiedział Fredric. * Nie ma żadnych szans na odnalezienie kogoś przy 
życiu? 
*  Niestety. Ani przy życiu, ani nawet martwych. Jeszcze ponad dwadzieścia osób uznano za 
zaginione, poza tym w tym rejonie musiała być ogromna grupa ludzi, nikt jednak dotąd nie 
zgłosił ich zaginięcia, może zresztą nigdy się to nie stanie. Nasza natura i temperatura 
prowadzi do natychmiastowego rozkładu wszystkich typów zwłok, jak już panu 
wspominałem. 
Dwuznaczność tej wypowiedzi sprawiła, że Fredric skinął głową i uśmiechnął się ostrożnie. 
Do ich stolika podeszła młoda dziewczyna z całkiem obszerną kartą dań, seńor Juan Jose 
Casaroja poinformował Fredrica entuzjastycznie, że jest to jedno z najbardziej popularnych 
miejsc wśród lokalnej ludności, po ósmej zwykle jest tu pełno gości; ceny można uznać za 
całkiem rozsądne, biorąc pod uwagę wyszukane produkty, z których korzysta szef kuchni, 
który, nawiasem mówiąc, jest prawdziwym magikiem, artystą w swoim zawodzie, 
podsumował szef policji, podnosząc się z miejsca i zerkając w stronę kuchni. 
*  Seńor Ortega! Miguel! * krzyknął. * Proszę tu przyjść na chwilę! Za przesuwanymi 
drzwiami prowadzącymi do kuchni ukazała się 

głowa, potężna postać z przewiązaną na czole czerwoną chustą zbliżyła się do stołu; kucharz 
miał czterdzieści kilka lat i potężnego zeza, Fredric nie potrafił stwierdzić, w którym kierunku 
mężczyzna patrzył, ten zaś uśmiechnął się i burknął coś do szefa policji, ściskając jego dłoń. 
*  Seńor Ortega. To nasz znamienity gość z Noruega. Inspektor doktor Drum z norweskiej 
policji kryminalnej. 
Kucharza strzelił oczami i rozciągnął wargi w uśmiechu, wyciągając równocześnie dłoń do 
Fredrica, który podniósł się z miejsca; nie miał zamiaru zdradzić, że sam jest kucharzem, 
będzie grał rolę, której wszyscy tutaj od niego oczekiwali, czuł wzrastającą ciekawość na 
myśl, do czego ten obiad może doprowadzić; kucharz i szef policji rozmawiali ze sobą 
niezwykle szybko, wodząc palcami po karcie dań, wydawało się w końcu, że zgodzili się 
radośnie co do specjału, o którym Fredric nic nie wiedział. 
*  Senor Drum. * Casaroja pochylił się nad stolikiem, podczas gdy kucharz na powrót zajął 
miejsce pośród swoich garnków. * Miguel zaproponował nam bajeczne danie, wyjątkowo 
rzadko spotykany specjał: Corazon de credo a la parrilla, wieprzowe serce pieczone na grillu z 
węglem drzewnym w sosie chili z limonką, co pan o tym sądzi? 
*  Brzmi fascynująco. * Fredric spróbował wyobrazić sobie wszystkie produkty konieczne do 
przygotowania takiego dania. 
Na stole pojawił się chleb, tortillas i przeróżne typy salsy; Fredric poprosił o karafkę 
polecanego przez restaurację wina, podczas gdy szef policji zdecydował się na piwo, kelnerka 
postawiła przed nimi oprócz tego dwie szklaneczki tequilli i sangrity, w prezencie od firmy, 
poinformowała, wznieśli toast i skinęli do siebie głowami. 
*  Musi pan wiedzieć, że nierzadko nasze strony odwiedza doctor de la policia. * Casaroja 
nagle spoważniał. * Naszym jednostkom niestety brakuje takich ludzi. Jest pan psycologo, jak 
sądzę? 
Fredric zmarszczył nieznacznie czoło, zastanawiając się. 
*  Si, seńor, jestem psychologiem * odparł wreszcie. Musi trzymać piłkę w grze, choć nie ma 
pojęcia, do czego ta rozmowa doprowadzi. 
*  Kiedy wraca pan do Norwegii? Zostanie pan chyba kilka dni na naszej pięknej Riviera 
Maya? 
*  Chciałbym tu zostać jeszcze z dwa tygodnie. To bardzo urzekające i piękne miejsce. 
*  Bueno. * Szef policji usiadł z powrotem na krześle, wydawał się zadowolony, przyglądał 
się Fredricowi zmrużonymi oczami. * Bueno, bueno * powtórzył. * Nie pozwólmy jednak, by 
rozmowy służbowe przeszkodziły nam w posiłku, możemy przedyskutować wszystkie te 
kwestie później. * Postukał znacząco palcem w czarną teczkę z dokumentami, która leżała 
teraz na stole obok jego talerza. 
Fredric zaczął się czegoś domyślać i poczuł, jak wzrasta w nim niepokój; rozmawiali o 
Meksyku i Norwegii, szef policji wykazywał szczere zainteresowanie północnym klimatem i 
naturą, sposobem życia i tradycjami, miał wuja, który był kiedyś w Szwecji, Fredricowi coraz 
bardziej się podobał ten jowialny i wcale nie wyniosły policjant; na stole pojawiło się 
jedzenie, Casaroja mrugnął i wzniósł toast. 
Cieniutkie plastry mięsa. 
Niezupełnie przypieczone, z ciemnoczerwonym rdzeniem. 
Przybrane świeżym szpinakiem, smażonym bananem i chili. 
W jasnym sosie z limonki. 
Pięknie podane. 
Fredric nie przypominał sobie, by kiedykolwiek wcześniej jadł wieprzowe serce, najbardziej 
podobnym do niego daniem, jakiego kosztował, musiało być suszone serce renifera, ale to 
było coś zupełnie innego; jędrne mięso było soczyste, miało wyjątkowo intensywny smak, 
który dodatkowo wzmacniał sos z limonki, ostre chili wcale nie psuło wspaniałego aromatu, 
podczas gdy łagodny banan sprawiał, że smak był wyjątkowo zbalansowany; mlasnął i 

uśmiechnął się, kątem oka zobaczył zezowatego kucharza, który zerkał w stronę ich stołu zza 
kuchennych drzwi. 
*  Aaach * westchnął szef policji i wytarł usta serwetką. * Na taki właśnie posiłek 
zasługiwałem po długim i męczącym dniu. Ciężko nam się teraz żyje, seńor Drum, łagodnie 
rzecz ujmując. 
*  Domyśliłem się * odpowiedział Fredric cicho, pijąc małymi łykami wino, które było raczej 
bez wyrazu. 
Na stole pojawił się deser, smakowicie wyglądający półmisek z owocami. 
*  Spróbuję wypowiedzieć się tak krótko i precyzyjnie, jak to tylko możliwe, seńor Drum, i 
proszę pana, by słuchał pan uważnie. * 
Policjant odkroił sobie kawałek ananasa. * Musimy w bardzo niedogodnym momencie 
pracować nad rozwiązaniem wyjątkowo przykrej sprawy wielokrotnych morderstw. Nasz 
dystrykt nawiedził przestępca, którego ataki zdają się powtarzać z rosnącą częstotliwością. 
Już sześć osób zdołał pozbawić życia w straszliwy sposób. Najpierw znieczulał swoje ofiary 
błyskawicznie działającym lekiem, następnie rozcinał ich ciało na wysokości mostka. Serce 
było za każdym razem brutalnie wyrywane, powtarzam, wyrywane, nie zaś wycinane. Oczy 
ofiar były potem wykipiane i zastępowane srebrnymi monetami dolarowymi. 
Zamordowanych nic nie łączyło, wygląda na to, że morderca wybiera swoje ofiary zupełnie 
przypadkowo. Zostałem w tej sprawie mianowany jefe del Grupo de homicidos. Nasi 
detektywi jak na razie nie trafili nawet na ślad mordercy, nie udało nam się także ustalić 
motywu. 
Juan Jose Casaroja siedział z łokciami opartymi o blat stołu, podpierał dłońmi brodę i patrzył 
na Fredrica twardym spojrzeniem, które jednak po części zdradzało rezygnację. 
*  Jeśli mam być z panem zupełnie szczery, to nasza policja nie dysponuje po prostu 
wystarczającą wiedzą do prowadzenia takich śledztw, nie przypominam sobie, by coś 
podobnego kiedykolwiek miało miejsce w naszej prowincji. 
*  Takie sprawy zdarzają się dość rzadko. * Fredric Drum odchrząknął ostrożnie; wiedział, co 
się teraz stanie, obracał kieliszek z winem między palcami, zmrużył oczy; w jaki sposób ma 
sobie z tym poradzić? 
*  A więc utknęliśmy. * Seńor Casaroja wzruszył ramionami. * Potrzebujemy nowego 
spojrzenia, potrzebujemy, nie zawaham się nazwać tego po imieniu, profesjonalnej pomocy. 
Osoby, która potrafiłaby przejrzeć mroczną duszę mordercy. Osoby odpowiednio 
wykształconej, mającej doświadczenie w takich sprawach, która potrafiłaby stworzyć profil 
psychologiczny poszukiwanego przez nas człowieka, byśmy mogli aresztować go lub 
powstrzymać, zanim znów uderzy. Potrzebujemy psicologo, który postawiłby tę smutną 
sprawę w nowym świetle. Potrzebujemy pana, seńor Drum. 
Fredric spodziewał się tych słów, a mimo to musiał się wzdrygnąć; sugestywnie brzmiący 
głos szefa policji, jego intensywny wzrok i zdecydowana gestykulacja sprawiły, że serce 
zabiło mu szybciej, w co on właściwie miał zamiar się wmieszać? Mógł rzecz jasna nie 
przyjąć propozycji  
i grzecznie podziękować za kolację, mógł po prostu powiedzieć Casaroji, że jego wujek, 
detektyw Policji Kryminalnej, Skarphedin Olsen, nieco nazmyślał, pisząc o jego tytule 
naukowym i zawodzie, żaden z niego psycholog, a jeszcze mniej policjant; zorientował się, że 
w jego głowie kłębią się zupełnie sprzeczne myśli, powiedział więc, by zyskać na czasie: 
*  Bueno, seńor. Jak się nazywa ten owoc? * Podniósł podobną do śliwki, zupełnie czarną 
kulę. 
*  Garrafrino. jest bardzo słodki i smaczny. Rośnie na małych krzakach. Zwłaszcza obfite 
zbiory daje tu, na wapiennych ziemiach. * Szef policji cały czas na niego spoglądał. 
Co się stanie, jeśli odrzuci jego propozycję? Nic? Czy mogłoby to mieć jakieś konsekwencje 
dla jego dalszych poszukiwań śladów po AI*vinie Engedalu? Pewnie tak, nie będzie mógł 

raczej liczyć na wsparcie lokalnej policji, jeśli nie zechce z nią współpracować, ale na czym 
miałoby to w ogóle polegać? W jego głowie pojawiła się nagle nad wyraz malownicza myśl, 
muszę koniecznie udać się do nowo odkrytych maj*skich ruin, do miejsca, gdzie odnaleziona 
została pusta torba Engedala! Jeśli jednak będzie kontynuował tę maskaradę i bawił się dalej 
w psychologa, w jaki, do diabła, sposób uda mu się dopomóc policji w rozwiązaniu sprawy? 
Nie miał żadnego, absolutnie żadnego doświadczenia w pracy śledczego, nie potrafił tworzyć 
profilów psychologicznych przestępców, nawet nie mógłby być na tym polu uznany za 
amatora. 
A może? 
W końcu był ekspertem od szyfrów. 
Łamał kody i tłumaczył teksty. 
Potrafił odnaleźć znaczenie zupełnie niezrozumiałych ciągów znaków. 
Czy potrafiłby także zinterpretować ludzkie zachowanie? 
Namierzyć przestępcę, interpretując jego przesłanie dla świata? 
Był teraz w kraju Majów. 
Z ciał ofiar wyrywane były serca. 
Poczuł nowy przypływ niepokoju, spróbował skoncentrować się na słodkim owocu 
garrafrino, tym razem jednak niepokój przerodził się w palącą fascynację, wiedział, że stoi w 
obliczu o wiele poważniejszego wyzwania niż to wszystko, czym się dotychczas zajmował, 
teraz bowiem od powodzenia lub niepowodzenia jego działalności jako eksperta od łamania 
kodów mogło zależeć życie może nawet kilku osób 
w tym dystrykcie; odłożył nóż i chwycił kieliszek z winem, spróbował nie patrzeć 
policjantowi w oczy i zaczął cyniczną kalkulację. Mógłby się zgodzić, w ten sposób upiekłby 
dwie pieczenie na jednym ogniu; policja patrzyłaby na niego łaskawszym okiem i zyskałby 
większą swobodę działania w poszukiwaniu Engedala i badaniu majskich ruin, uzyskałby w 
kwestii morderstw taką wiedzę, że może byłby w stanie dojść do jakichś rozsądnych 
wniosków, wniosków, które miałyby dla sprawy znaczenie, właściwie co miał do stracenia? 
Jak bardzo ograniczyłoby to jego prywatne dochodzenie, czego by od niego oczekiwano? 
Musi się po prostu dowiedzieć, odchrząknął, przeprosił i udał się do toalety; szef policji 
uprzejmym gestem wskazał mu drzwi w głębi lokalu. 
Wpatrywał się w lśniące kafelki nad pisuarem. 
Zdecydowanie potrząsnął głową. 
Wybuchnął czymś, co mogłoby zostać uznane za histeryczny śmiech. 
Jednak wcale się nie śmiał. 
Seńor Juan Jose Casaroja rozmawiał radośnie z kelnerką, która zachichotała zawstydzona, 
gdy Fredric wrócił do stołu, i wycofała się, posyłając mu skromny uśmiech; zamówiono już 
cafe mexica, Fredric spokojnie usiadł przy stole, oparł obie dłonie o blat i spojrzał w oczy 
szefa policji. 
*  Seńor * zaczął * prosi mnie pan o pomoc w nad wyraz poważnej sprawie, muszę przyznać, 
że jest mi ona nie w smak. Przede wszystkim dlatego, że nie znam tego kraju ani kultury, 
sposobu życia i tradycji na tyle dobrze, by móc uważać siebie za eksperta w takich sprawach. 
Specyficzny sposób zachowania człowieka może się bardzo różnić w zależności od kraju, w 
jakim się przebywa, a więc psychika i motywy mordercy mogą pozostać dla mnie zagadką, z 
pewnością pan to rozumie. Mimo to jestem skłonny przyjąć pańską ofertę. Pod pewnymi 
warunkami: że w każdej chwili będę mógł wycofać się ze śledztwa i że tak długo, jak tylko 
będzie to możliwe, będę mógł pracować na własną rękę, nie stawiając się na konferencje i 
spotkania. * Odetchnął, powiedział to, co miał powiedzieć. 
Szef policji odchylił się do tyłu i uśmiechnął szeroko; Fredric wiedział, że jego brzemię stało 
się chociaż odrobinę lżejsze. 

*  Claro. Claro. Będzie pan mógł pracować zupełnie niezależnie. Będziemy do pańskiej 
dyspozycji, jeśli chodzi o fakty w tej sprawie. * Ponownie postukał palcem wskazującym w 
teczkę z dokumentami. 
Fredric skinął głową z powagą. 
*  Powinien pan oprócz tego wiedzieć o jednej kwestii. * Casaroja pochylił się nad stołem. * 
Niedługo będziemy mieli w naszej prowincji wybory gubernatora. Jeśli rozwiążemy tę sprawę 
przed dniem wyborów, będzie to miało wielkie znaczenie dla przyszłości Quintana Roo. A 
także majskiej ludności. O stanowisko gubernatora ubiega się człowiek, który jest 
fanatycznym separatystą, próbuje grać na uczuciach narodowych Majów i tworzy wiele iluzji. 
Jest bardzo zdolnym demagogiem, ludzie mu ufają, teraz akurat wykorzystuje kwestię 
morderstw, by oczernić obecnego gubernatora; oskarża go o indolencję, brak kompetencji, 
jeśli chodzi o zarządzanie policją; cóż, seńor Drum, z ręką na sercu powiem panu, że ten 
człowiek wygra wybory, jeśli szybko nie doprowadzimy tej sprawy do końca. 
*  Czy byłoby aż tak źle? * zdziwił się Fredric. 
*  Źle? * parsknął szef policji. * Zna pan chyba historię o buncie w regionie Chiapas, na 
którego czele stał commandante Marcos? EZLN, jego armia wyzwoleńcza, poniosła klęskę, 
czego naprawdę żałuję, ponieważ biedni Indianie Chiapas zasłużyli na o wiele lepszy los. Ich 
strategia była jednak pełna błędów. Dość jednak o tym. Obecny gubernator jest, zdaniem 
moim i wielu innych osób, nad wyraz kompetentną osobą, która sprawiła, że życie ludzi, 
także Majów, w tym regionie uległo znacznej poprawie, gubernator Xater Cornilla przez całe 
dwanaście lat sprawował swój urząd, prowadząc sprawy polityczne w nad wyraz rozsądny 
sposób. Myślę, że musielibyśmy cofnąć się aż do czasów legendarnego Don Felipe Carrillo 
Puerto, by znaleźć lepszego gubernatora. Byłoby to tragedią, gdyby przegrał z tym nowym 
uzurpatorem. Nie musimy chyba jednak bardziej koncentrować się na kwestiach 
politycznych, prawda, seńor Drum? 
Fredric Drum nieznaczenie potrząsnął głową, szef policji wstał od stołu, popychając 
jednocześnie w jego stronę czarną teczkę z dokumentami. 
*  Oto kopie wszystkich dokumentów, którymi dysponujemy w tej sprawie. Wszystkie 
szczegóły. Proszę dokładnie przestudiować cały materiał, może pan na to poświęcić cały 
dzień. Z pewnością pewne rzeczy pana zadziwią. 
Gubernator Xater Cornilla przeniósł większą część swojego sztabu z Chetumal do Tulum, 
miasta leżącego bardziej centralnie w prowincji, właśnie zakończył dłuższe spotkanie z 
wicegubernatorem, który szykował się już do wyjścia, zatrzymał się jednak, gdy zadzwonił 
telefon. 
*  Si? To dobre wiadomości. * Twarz gubernatora rozjaśniła się w uśmiechu. * Natychmiast, 
mówi pan? Doskonale, to naprawdę wspaniale. Zaraz poinformuję przełożonego policji, 
seńora Guerreno. * Rozłączył się, uśmiechnął i spojrzał kątem oka na stojącego w drzwiach 
Antonio Huxcela. 
*  Dzwonił szef policji zTulum, seńor Casaroja. Udało mu się zwerbować psychologa do 
naszego zespołu dochodzeniowego * powiedział. 
*  Bueno. A kto to taki? * Wicegubernator uniósł brwi. 
*  Inspektor policji z Norwegii. Seńor doktor Drum. Ma wielkie doświadczenie w tworzeniu 
profiló w psychologicznych seryjnych morderców. Przypadkiem znajduje się właśnie w 
Tulum, w związku ze sprawą, która już została zakończona. 
*  Wspaniale. * Wicegubernator skinął głową. 
Gdy Antonio Huxcel zamknął za sobą drzwi, telefon ponownie zadzwonił. 
*Si? Como? Miss Clegg? * Po twarzy gubernatora przemknął cień irytacji. * Czy mogłaby 
pani być tak dobra i powtórzyć? 
Słuchał. Jego twarz nagle zbladła ; gubernator opadł na fotel i siedział tak ze słuchawką w 
dłoni jeszcze długo po zakończeniu rozmowy. 

Monety ze Statuą Wolności, 
meteorolog rozmyśla o zawartości swojej komody, 
a Fredric Drum interpretuje majski kalendarz 
w nad wyraz oryginalny sposób 
Właśnie minęła dziewiąta rano. Fredric Drum siedział na balkonie z widokiem na plażę i 
morze, było pięknie; o wiele mniej pięknie przedstawiał się stos dokumentów na stole przed 
nim, na który rzucił się od razu po nad wyraz smacznym śniadaniu. Szef policji, seńor 
Casaroja, zaopatrzył go w kopie raportów detektywów, sprawozdań z miejsc odnalezienia 
zwłok, szkiców, map i fotografii ofiar, zaopatrzonych dodatkowo w ich personalia; większość 
zdjęć z miejsc zbrodni wyglądała na tyle makabrycznie, że czuł duży niesmak i żałował 
nawet, że zgodził się na przyjęcie zupełnie beznadziejnego zadania stworzenia profilu 
psychologicznego mordercy, co za potwór mógł tak postępować? Fredric zmrużył oczy, pijąc 
sok z marakui; spróbował wyobrazić sobie przestępcę, szybko jednak zorientował się, że to 
nie w taki sposób należy tworzyć portrety psychologiczne, jak dotychczas nie odkrył u siebie 
żadnych umiejętności jasnowidzenia; odsunął od siebie fotografie, raczej nie pomogą mu w 
jego pierwszej, niezdarnej próbie wniknięcia w psychikę osoby popełniającej przestępstwa; 
odnalazł za to kilka arkuszy z informacjami o ofiarach, kim byli ci ludzie, skąd pochodzili i 
inne praktyczne fakty, zaczął czytać. 
„Seńor Leon Hermosa. 44 lata, pracował jako przewodnik w firmie Alpha Turismo wTulum, 
biurze organizującym wycieczki dla turystów, a także wypożyczającym łodzie. Zatrudniony 
w tej firmie przez ostatnie siedem lat. Ofiara cieszyła się dużą popularnością wśród kolegów z 
pracy. Aktywny działacz związków zawodowych, przewodniczący związku przewodników w 
naszym dystrykcie. Zamieszkały w Tulum. Żonaty, zostawił żonę i pięcioro dzieci. Żona jest 
w połowie Indianką, córką Terba*na Vlatoca, kiedyś odpowiedzialnego za bezpieczeństwo 
ruin w Coba. 
Ofiara została odnaleziona w zaroślach w pobliżu cmentarza za kościołem Santa Ana w 
Tulum. Z informacji udzielonych przez rodzinę wynika, że mężczyzna wybrał się tam, by 
odwiedzić grób matki, śmierć nastąpiła 
według policji 21 października między godziną 16 a 18. Ofiara leżała na plecach. Przyczyna 
zgonu i sposób działania: patrz osobny raport". 
„Tizano Lopez. Młody chłopak, 16 lat, pracował jako uczeń mechanika samochodowego w 
firmie Tres Hermanos, miał opinię zdolnego i obowiązkowego, doskonale nadającego się do 
swojego fachu. Zamieszkały w Playa del Carmen. Ojciec nie żyje, matka jest nauczycielką w 
szkole podstawowej Escola Espirito Santo. Dwaj młodsi bracia. 
Ofiarę odnaleziono w pobliżu pola golfowego w Playacar, zakłada się, że szedł właśnie na 
spotkanie ze swoimi przyjaciółmi mieszkającymi w pobliżu. Ostatnio widziany przez 
kierowcę autobusu Antonio Pescadora, który twierdzi, że chłopak wysiadł z pojazdu kilkaset 
metrów od miejsca zbrodni, dokładnie o 21:17 w środę 26 października. Zwłoki zostały 
odnalezione następnego poranka przez amerykańskich golfistów. Chłopak leżał na plecach. 
Przyczyna zgonu i sposób działania: patrz osobny raport". 
„Xandra Chavez. Wiek 34 lata, pracowała jaki bileterka w parku turystycznym Xel*Ha. 
Panna. Bardzo lubiana przez kolegów z pracy. Zamieszkała w Akumal u swoich rodziców. 
Ofiara była dobrze znana ze swoich osiągnięć sportowych, była pływaczką, czterokrotną 
mistrzynią prowincji. Oboje rodzice żyją, ojciec jest księdzem w parafii Sacrada*Madre w 
Akumal. 
Ofiara odnaleziona została pod drzewem, około sto metrów od wejścia do parku 
turystycznego, przez taksówkarza, późnym wieczorem 7 listopada, około godziny 23. Wyszła 
z pracy o 20, zakłada się, że zgon musiał nastąpić bezpośrednio potem, według policyjnego 
lekarza nie później niż o 21. Odnaleziono ją leżącą na plecach. Przyczyna zgonu i sposób 
działania: patrz osobny raport". 

Nie była to przyjemna lektura; Fredric podniósł się, podszedł do balkonowej balustrady i 
zrezygnowany potrząsnął głową, dlaczego musi się tym zajmować? Kości zostały rzucone, 
obietnica to obietnica, tę pracę można zakończyć w ciągu jednego lub dwóch dni, nie może 
zdziałać cudów, dystans, Fredricu, powiedział sam do siebie, zdystansuj się do tego 
materiału! Spróbuj popatrzeć na to wszystko jak na kod, który należy złamać; właśnie, co z 
tymi wszystkimi krwawymi tekstami 
i groteskowymi inskrypcjami pozostawionymi przez starożytne kultury, które tłumaczył bez 
mrugnięcia okiem? W tej sprawie było poza tym coś oczywistego, tak wyraźnego, że nawet 
szef policji i jego detektywi musieli to dostrzec, chyba że są kompletnymi analfabetami 
nieznający*mi regionalnej kultury; kichnął siarczyście trzy razy, usiadł na powrót i przejrzał 
informacje o kolejnych ofiarach. 
„Don Felipe Amozo. 59 lat. Właściciel ziemski, przedsiębiorca, posiadacz średniej hacjendy 
leżącej nieco na południe od Tulum. Bezdzietny wdowiec. Przywódca Los Hacendados, silnej 
grupy w tej prowincji. Niegdyś dyrektor Banco Agricola. Znany hodowca koni. Zmarły 
postrzegany był jako osoba bardzo konserwatywna, wygłaszająca kontrowersyjne poglądy na 
temat praw Majów. 
Ofiara została odnaleziona w stajni przez jedną z osób zatrudnionych w gospodarstwie, po 
południu w czwartek 10 listopada. Tego dnia w pobliżu odbywał się mecz piłkarski, dlatego 
też mężczyzna w momencie zabójstwa, około godziny 16, znajdował się w gospodarstwie 
sam. Odnaleziono go leżącego na plecach. Przyczyna zgonu i sposób działania: patrz osobny 
raport". 
„Turec Xanbilla. 39 lat. Pracował jako kelner w hotelu El Tucan w Playa del Carmen. 
Homoseksualista, mieszkał sam. Oboje rodzice nie żyją. Nie miał rodzeństwa. Aktywny 
działacz ruchu walczącego 
o prawa Majów, niezwykle popularny w kręgu swoich znajomych, pomimo seksualnych 
skłonności. 
Został odnaleziony martwy na brzegu basenu w hotelu, w którym pracował. Basen ten, 
położony w samym centrum kompleksu hotelowego, otoczony jest wysokimi drzewami i inną 
roślinnością. Ciało odnalazł ogrodnik, wcześnie rano 15 listopada, o 5:30. Mężczyzna leżał na 
plecach, jego ciało częściowo skrywały krzaki. Przyczyna zgonu 
i sposób działania: patrz osobny raport". 
„John Johacem Monterrey. 53 lata, właściciel hotelu. Prowadził hotel Tres Golfinos w 
Akumal, rodzinny interes, od ponad dwudziestu lat. Żonaty, troje dzieci. W połowie 
Meksykanin, w połowie zaś Brytyjczyk. Bardzo lubiany przez miejscową ludność, 
organizował bowiem 
huczne imprezy podczas większych świąt, serwował na nich darmowe posiłki dla 
najbiedniejszych. 
Mężczyznę odnaleziono na plaży w pobliżu jego własnego hotelu, rankiem 27 listopada. 
Śmierć nastąpiła według lekarza policyjnego między godziną 24 a 2 w nocy. Zgadza się to z 
informacjami udzielonymi przez żonę ofiary, która twierdzi, że jej mąż miał w zwyczaju 
odbywać mały spacer po plaży przed położeniem się spać. Każde z nich miało własną 
sypialnię, kobieta zauważyła więc jego zniknięcie dopiero następnego ranka. Leżał na plecach 
nad brzegiem morza. Przyczyna zgonu i sposób działania: patrz osobny raport". 
Fredric odłożył papiery na bok, siedział przez chwilę pogrążony w rozmyślaniach; to, co 
twierdzili detektywi, było jak najbardziej zgodne z prawdą: ofiar nic nie łączyło, pochodziły 
one z różnych warstw społecznych, na pierwszy rzut oka mogło się wydawać, że morderca 
zupełnie przypadkowo wybierał swoje cele, ale czy na pewno? Mieszkańcy Jukatanu to w 
większości ludzie ubodzy, często bezrobotni, którzy wpadli w szpony alkoholizmu i żyli 
niemalże jak kloszardzi; to właśnie oni byliby mordowani, gdyby przestępca wybierał swoje 
ofiary zupełnie przypadkowo, Fredric szybko zorientował się, że zabijani byli ludzie 

wartościowi, żadnych wyrzutków społeczeństwa ani przegranych, czy coś mogło w tym 
tkwić? Możliwe. 
Przewodnik turystyczny, działacz związkowy. 
Młody, zdolny mechanik samochodowy. 
Bileterka i znana sportsmenka. 
Właściciel ziemski, przywódca Los Hacendados. 
Popularny kelner, aktywny działacz na rzecz Majów. 
Bardzo lubiany właściciel hotelu. 
Sześć osób, prawdopodobnie wybranych wcale nie tak przypadkowo, wymamrotał Fredric 
sam do siebie, nalewając do szklanki więcej soku z baterii stojącej w lodówce, co to mogło 
oznaczać? Pewnie to, że mordercą nie kierował tylko ślepy szał zabijania, musiał mieć jakiś 
motyw, co prawda jak na razie nad wyraz tajemniczy, Fredric odnalazł i przeczytał dokładnie 
bardziej wyczerpujące informacje o życiu i działalności ofiar, nie znalazł jednak nic, co 
mogłoby mu w jakikolwiek sposób dopomóc, zabrał się więc za dokładny opis przyczyny 
śmierci 
i stanu, w jakim znajdowały się zwłoki, sporządzonego przez policyjnego lekarza, seńorę 
Conha. 
Wszystkie ofiary miały ślad po igle na plecach. 
W ich ciałach odnaleziono pozostałości błyskawicznie działającego środka paraliżującego, 
etrofinoksylazyny. 
Poniżej mostka każdej z ofiar dokonano nacięcia ostrym nożem. 
Serce zostało wyrwane, wyglądało na to, że brutalnie. 
Oczy wyłupiono i zastąpiono amerykańskimi srebrnymi monetami dolarowymi. 
Przeczytał sporządzony przez lekarza opis trucizny: był to środek stosunkowo często 
stosowany, używano go do znieczulania koni albo byków przed kastrowaniem, albo też do 
usypiania niewielkich zwierząt, ampułki z trucizną można było dostać na receptę od 
weterynarza albo lekarza, z reguły jednak lokalna ludność kupowała je nielegalnie od 
właścicieli ziemskich, którzy trzymali ten środek w dużych ilościach na swoich farmach; 
łatwo tu pozyskać truciznę, pomyślał Fredric i czytał dalej, dawka środka rzadko okazywała 
się śmiertelna dla osobników ważących więcej niż trzydzieści kilo, dlatego też z dużą dozą 
pewności można stwierdzić, że ofiary żyły jeszcze, gdy ich serca wyrywane były z ciał. 
Fredric odnalazł fachowy opis cięcia wykonywanego poniżej mostka, nie było tu żadnych 
godnych uwagi szczegółów, mógł je zrobić ktokolwiek, następnie skoncentrował się na 
wyłupionych oczach, zdaniem lekarza policyjnego zabieg ten za każdym razem był 
przeprowadzany nad wyraz niewprawną ręką; tkanka wokół oka i sam oczodół były z reguły 
bardzo silnie uszkodzone, być może do usuwania oczu używano noża, co w takim razie ze 
srebrnymi amerykańskimi monetami dolarowymi? W pobliżu zwłok nie znaleziono żadnych 
śladów po oczach, morderca musiał więc zabierać je ze sobą; Fredric odnalazł fotografię 
monety, a także jej opis; godnym uwagi był fakt, że wszystkie dolarówki pochodziły z tego 
samego roku, najprawdopodobniej nigdy nie były w obiegu, nie odnaleziono na nich śladów 
używania, chociaż okazały się stosunkowo stare, wydane były jednak w wielkiej ilości i nie 
przedstawiały żadnej wartości kolekcjonerskiej, były to monety jubileuszowe z 
amerykańskim orłem na rewersie, awers monety informował zaś, o jaką okazję chodzi: Statua 
Wolności na Bed*loes Island, w Nowym Jorku, kończyła 75 lat. Jakie znaczenie mogła mieć 
ta wizytówka?, zastanawiał się Fredric, nie potrafił jednak znaleźć odpo 
wiedzi na to pytanie, na żadnej z dwunastu monet nie odnaleziono odcisków palców, co 
mogło oznaczać, ze morderca używał rękawiczek. 
Najważniejszą kwestią pozostawało jednak serce. 
Serce wyrwane z żyjącego ciała. 
Tak właśnie starożytni Majowie odprawiali swoje rytuały ofiarne. 

Czy detektyw o tym wiedział? 
Z pewnością tak. 
Fredric siedział jeszcze długo, pozwalając, by skojarzenia swobodnie napływały do jego 
głowy, nie doszedł jednak do żadnych konkretnych wniosków; mimo to uznał, że posunął się 
nieco w swojej pracy, zanotował także pierwsze uwagi do tworzonego portretu 
psychologicznego. 
„Morderca ma konkretny cel. Nie wybiera siuoich ofiar na oślep. Zostawia za każdym razem 
wizytówkę, która może oznaczać, że czuje się spokrewniony ze starożytnymi Majami, 
jednocześnie przestępca daje wyraz sioojej wrogości do Amerykanów, zastępując oczy ofiar 
srebrnymi monetami dolarowymi z wizerunkiem Statuy Wolności. Wizytówki te mogą być 
równocześnie sprytną próbą sprowadzenia śledczych na manowce. Tak czy inaczej, sposób 
popełniania przestępstwa sugeruje, że morderca jest wyrachowaną i przebiegłą osobą, 
najprawdopodobniej dobrze sytuowaną, na co wskazują srebrne jednodolarówki. Mężczyzna 
ten dąży do konkretnego celu, nie kieruje nim więc czysty głód krwi, potrzeba silnych doznań 
ani ciekawość". 
Zerknął na to, co napisał, i poczuł przypływ niepokoju; coś tu najwyraźniej nie pasowało, 
może coś zupełnie oczywistego, czego nie potrafił jednak uchwycić; musi jak najszybciej 
porozmawiać z szefem policji lub jednym z detektywów odpowiedzialnych za kwestie 
techniczne; mimo to nie miał zamiaru koncentrować się zbytnio na tej sprawie, w każdym 
razie nie teraz, miał swoją własną sprawę, tajemnicę zaginięcia Alvina Engeda*la, gdzie 
mógłby zacząć? Zerknął na zegarek, dochodziła dwunasta, może pójdzie popływać, by 
oczyścić myśli? Gdy szukał stroju kąpielowego, uderzyła go nagle nieprzyjemna myśl, że 
morderca mógł znaleźć swoją siódmą ofiarę w zupełnie dowolnym momencie, kto to będzie 
tym razem? Potrząsnął głową i spróbował się skoncentrować na czymś zupełnie innym. 
Emmeryson Perriat nie był uczonym, poza rzecz jasna swoimi zawodowymi kompetencjami, 
nie miał jednak żadnych problemów ze stwierdzeniem faktu, że dokumenty, które umieścił w 
zamykanej części stojącej w salonie komody, były bardzo stare. Miały może nawet wiele 
setek lat, sądząc po gatunku papieru i piśmie; próbował czytać fragmenty tekstu, ale niewiele 
rozumiał, musiał to chyba być starohiszpań*ski, a może łacina? Rozumiał w każdym razie, że 
wchodzące w skład dokumentów mapy przedstawiały dobrze mu znaną część wybrzeża, 
Bahia de la Ascension, oraz cały obszar wokół, tereny, na których został odnaleziony z 
dziewczynką w ramionach; na mapach znajdowały się oprócz tego niewielkie rysunki 
przedstawiające domy? Świątynie? Oraz opisy, których nie potrafił odczytać, oprócz tego 
zaznaczono na nich rzekę, która jego zdaniem wcale tam nie płynęła, w tej zatoce nigdy nie 
było żadnej rzeki, chyba że podziemna. 
Emmeryson w żadnym wypadku nie był człowiekiem przesądnym, miał dość nowoczesne 
podejście tak do Najświętszej Panienki, Jezusa, jak i Boga Wszechmogącego, dlatego też dość 
sceptycznie odnosił się do cudów, mimo to spędził wiele godzin na rozmyślaniach o 
przyczynach swojego niewiarygodnego ocalenia z huraganu, fakt ten mógł rzecz jasna po 
prostu uznać za łut szczęścia, jeśli jednak wziąć pod uwagę, że tuż przed lądowaniem 
helikoptera w zupełnie niepojęty sposób znalazła się w jego rękach ta teczka zawierająca stare 
dokumenty, papiery z zamierzchłej przeszłości, opisujące akurat te tereny, na których 
przebywał, a które, z tego, co przeczytał w gazetach, skrywały nieznane dotąd miasto Majów, 
gdyby wziąć pod uwagę ten fakt, można by stwierdzić, że zadziałała tu jakaś Wyższa Siła, 
Palec Boży lub Wszechmogąca Myśl. Wnioski takie nie nastrajały go bynajmniej pozytywnie, 
odczuwał pewien niepokój, do tego stopnia, że wypił dwa czy trzy piwa więcej niż zwykle, 
siedząc w małej knajpce na obrzeżach Tulum i próbując sobie wszystko przypomnieć; 
zamknął oczy i usiłował wyobrazić sobie okolicę, w której siedział, ściskając w ramionach 
małą dziewczynkę; przycisnął dłonie do czoła, próbując wypełnić białe plamy w pamięci. 
Czy widział tam jakieś stosy kamieni? 

Zbocza skał wyrastające prosto z resztek zdewastowanej puszczy? 
Ruiny Majów? 
Czy próbował chodzić wokoło? 
A może siedział zupełnie bez ruchu? 
Pojawiały się jakieś obrazy, fragmenty niewyraźnych wspomnień, dziewczynka spała, czyżby 
leżeli pod jakąś skałą? Czuł ból w piersi, stał oparty o jakieś wzniesienie, przesuwał dłonie po 
gładkiej powierzchni, było wcześnie rano, świt, widział wokół siebie wielkie cienie, nie były 
to drzewa, co w takim razie? Piramidy? Usiadł potem na powrót przy dziewczynce, pogłaskał 
ją delikatnie po mokrych włosach i usłyszał odgłos zbliżającego się helikoptera, trzymał teraz 
w drugiej ręce plastikową teczkę, skąd ona się wzięła? 
Emmeryson nie znalazł odpowiedzi, nie zdołał odnaleźć w pamięci dalszych obrazów; nie ma 
sensu, Em, powiedział sam do siebie i opróżnił do końca butelkę piwa; co jednak ma począć z 
tymi starymi dokumentami? Miał niejasne uczucie, że są one bardzo wartościowe, w jaki 
sposób mógłby się dowiedzieć na ten temat czegoś więcej? Czy powinien zanieść je na 
posterunek policji? Natychmiast odrzucił tę możliwość, nie wierzył, by lokalni 
funkcjonariusze potrafili określić pochodzenie papierów; zamówił nowe Corony, dochodząc 
do coraz głębszego przekonania: te dokumenty powinny jak najszybciej trafić w dobre ręce! 
Nie może ich tak po prostu trzymać w zamkniętej komodzie, nie są jego własnością, nie 
należą do niego, trafiły w jego ręce po prostu na skutek niepojętego działania Boskiej 
Opatrzności, Opatrzność z pewnością nie życzyłaby sobie, by te papiery pozostały na zawsze 
w jego szufladzie; sama myśl, że jak najszybciej przekaże swoje znalezisko komuś, kto będzie 
potrafił je zrozumieć i docenić jego wartość, sprawiła, że zrobiło mu się lżej na duszy, kim 
powinna być ta osoba? Nie musiał długo się zastanawiać. W jego głowie pojawiło się 
natychmiast pewne nazwisko, pewna osoba, niezwykle uczony człowiek, którego miał 
przyjemność poznać kiedyś podczas uroczystej kolacji wydanej przez komitet działający na 
rzecz zachowania natury na wybrzeżu, w którym jakiś czas aktywnie działała jego żona; 
Emmeryson Perriat opróżnił ostatnią butelkę piwa, zajrzał do portfela w poszukiwaniu karty 
telefonicznej, zadowolony skinął głową, podniósł się od stołu i szybkim krokiem ruszył w 
stronę najbliższej budki. 
Fredric Drum stwierdził, że gorąco robi się nieprzyjemne; w środku dnia słupek rtęci potrafił 
wskazywać dużo ponad trzydzieści stopni, nie 
malże czterdzieści; w drodze na posterunek policji próbował kryć się w cieniu. Właśnie odbył 
dłuższą rozmowę ze Skarphedinem Olsenem, jego wuj był niezwykle rozzłoszczony i 
zgryźliwy, najwyższy czas, by przeszedł na emeryturę, pomyślał Fredric Drum, gdy prosił 
detektywa Policji Kryminalnej o odnalezienie dokumentów dotyczących sprawy Alvina 
Engedala; Fredric chciał się dowiedzieć, czy policjanci przeszukujący mieszkanie 
zaginionego odnaleźli może w jego papierach jakieś nazwisko, które mogłoby łączyć się z 
majską kulturą, czy była to ewentualnie osoba, z którą Enge*dal utrzymywał w ostatnim 
czasie ożywione kontakty; odczytano mu listę czternastu nazwisk pozyskanych przez policję z 
billingów telefonicznych, notatników i różnych innych papierów mających związek z pracą 
Engedala, Olsen zaznaczył jednak, że z większością tych osób już się skontaktowano w toku 
śledztwa, żadna z nich nie potrafiła jednak udzielić informacji, które mogłyby przyspieszyć 
bieg sprawy; kilku osób nie udało się namierzyć, Fredric podkreślił ich nazwiska i 
podziękował za pomoc, chociaż to Skarphedin powinien był mu podziękować!, pomyślał, 
idąc zacienioną stroną ulicy, przecież zaoferował, że będzie kontynuował poszukiwania 
Engedala, poprowadzi sprawę, która nie dalej niż dobę temu była uznawana przez Policję 
Kryminalną za bardzo ważną, a która została jednak zamknięta, gdy okazało się, że 
mężczyzna zginął w huraganie. Śmierć poszukiwanego to jedna rzecz, pomyślał Fredric i 
otarł pot z czoła, zbliżając się do posterunku policji, a to, czego szukał Engedal, to zaś coś 
zupełnie innego, i na tym polu zdecydowanie nie miał zamiaru się poddawać; poza tym miał 

na uwadze pamięć o sympatycznym naukowcu: czy ma zostać naznaczony piętnem 
pospolitego złodzieja? Wszedł do budynku posterunku. 
Ta sama kobieta za ladą. 
Ze słuchawkami na uszach. 
Tym razem natychmiast uśmiechnęła się do niego radośnie. 
Wskazała na leżące na ladzie poplamione wydanie jednej z lokalnych gazet. 
Wzdrygnął się, gdy odczytał w niej swoje własne nazwisko. 
Szybko zerknął na krótką wzmiankę, która informowała, że gubernator skierował do badania 
sprawy seryjnych morderstw nowych ludzi, między innymi sławnego psychologa z zagranicy, 
seftora Fredrica Drum, doświadczonego detektywa mającego ogromną wiedzę; Fredric 
parsknął w duchu: „skierował"? W żadnym wypadku nie był skierowa 
nym do czegokolwiek detektywem mającym ogromną wiedzę! Tu też nieźle nazmyślali, 
czemu miałoby to służyć? Poczuł, jak wzbiera w nim wściekłość, uspokoił się jednak na tyle, 
by móc załatwić tu swoje interesy; poprosił o rozmowę z szefem, seńorem Casaroja, kobieta 
jednak potrząsnęła ze smutkiem głową, el jefe był na spotkaniu w Akumal, może mógłby mu 
pomóc ktoś inny? Fredric odchrząknął zakłopotany, próbując nie zapaść się zbyt głęboko w 
jej ciemnobrązowe oczy; chodzi o morderstwa, może na miejscu jest akurat jakiś detektyw 
zajmujący się kwestiami technicznymi? Owszem, musi tylko przejść przez korytarz, wspiąć 
się po schodach i zapukać w trzecie drzwi na lewo, siedzi tam seńor Domingo Terrazas, 
sprowadzony specjalnie do tego śledztwa z Policia Cientifica w Meridzie, kobieta 
uśmiechnęła się, czyż to nie przerażające, doktorze inspektorze? Skinął głową, ukłonił się 
uprzejmie i ruszył korytarzem, wszedł na górę po schodach i zdecydowanie zapukał do drzwi, 
które mu wskazano; dość korpulentny i wysoki policjant wstał zza biurka, gdy wszedł do 
pokoju, koszula munduru była mokra od potu, na nic zdawał się wiatrak pracujący pod 
sufitem, jego okrągłe okulary były zaparowane, zaś obfite wąsy zdawały się lekko wibrować. 
*  Seńor  doktor  Drum?  * Jego  szeroka  twarz  rozciągnęła się w uprzejmym uśmiechu, 
zanim Fredric zdążył się przedstawić. 
Norweg znów się ukłonił i skinął głową, po czym usiadł na wskazanym mu krześle. Przeszedł 
prosto do sedna sprawy, tak jego osoba, jak i status najwyraźniej były dobrze znane 
wszystkim na tym posterunku. 
*  Seńor * zaczął * chciałbym, by pan krótko podsumował wszystkie informacje, jakie panu i 
pańskiej drużynie udało się jak dotąd zebrać o mordercy. 
*  Claro. * Mężczyzna otworzył butelkę wody mineralnej i podał Fredricowi szklankę. * Nie 
wydaje nam się, byśmy mieli do czynienia z szaleńcem. Raczej z przebiegłym i 
wyrafinowanym diabłem. Uważamy, że ma motyw, którego na razie nie znamy. To, że 
odwołuje się do majskich rytuałów ofiarnych, raczej nie jest przypadkiem, myślę rzecz jasna 
o wyrwanych sercach. Tak samo nieprzypadkowe jest to, że morderca używa amerykańskich 
srebrnych dolarów zamiast zwykłych pe*sos. Moglibyśmy wiązać zabójstwa z ekstremalnym 
antyamerykani*zmem i majskim fundamentalizmem, gdyby nie to, że ofiary to często ludzie 
mający majskie korzenie. To właśnie jest najbardziej niepojętą 
kwestią, jeśli chodzi o próby ustalenia motywu. * Detektyw potrząsnął ze smutkiem głową i 
odgonił muchy od swojej łysiny. 
*  A co ze sposobem działania, może te wizytówki są próbą... jakby to nazwać... 
wprowadzenia nas w błąd? * Szukał właściwych hiszpańskich słów. 
*  Cały czas bierzemy taką możliwość pod uwagę, seńor Drum. Czyniłoby to sprawę jeszcze 
bardziej skomplikowaną. 
Fredric skinął głową. 
*  Czy nie dyskutowano o innych kwestiach, które mógłbym wykorzystać w mojej pracy? * 
zapytał. 

*  Nada. Brakuje nam już wyobraźni. Musimy teraz zaufać panu. *Potężny, poczciwie 
wyglądający policjant uśmiechnął się szeroko, pod wąsami ukazał się rząd nieskazitelnie 
białych zębów. 
Fredric poczuł, jak ciężar na jego ramionach zwiększa się. 
*  Nad czym pracuje teraz drużyna? * zapytał. 
*  Próbujemy gruntownie przeanalizować cały materiał techniczny, a właściwie całkowity 
brak takowego, poza tym sprawdzamy osoby mogące mieć dostęp do tego środka 
znieczulającego, co jest właściwie niemożliwe do wykonania, jeśli czytał pan raporty. 
Próbujemy także stworzyć listę wszystkich osób w prowincji zajmujących się numizmatyką. 
To smutne, że taka praca zajmuje tak wiele czasu, morderca może w każdej chwili ponownie 
uderzyć, ale co możemy zrobić? * Wykonał pełen rezygnacji gest. 
*  Formalina * powiedział nagle Fredric, słowo to po prostu przyszło mu na myśl, 
wypowiedział je, zanim jeszcze zrozumiał jego znaczenie. * Formalina * powtórzył powoli. * 
Musicie sprawdzić miejsca, w których można ją kupić. 
Domingo Terrazas zmrużył oczy tak, że zaczęły przypominać dwie wąskie kreski, zmarszczył 
czoło, patrząc na Fredrica, i w zamyśleniu po*stukał ołówkiem w blat biurka. 
*  Chingas tu mądre! * wykrzyknął wreszcie. * Oczywiście! Jeśli ta świnia zostawia sobie 
oczy na pamiątkę, musi mieć rzecz jasna dostęp do formaliny! Gracias, seńor Drum, sam pan 
widzi, jakie to ważne, by grupa badająca morderstwo została zasilona świeżą krwią, ha ha, 
dobrze powiedziane, prawda? Natychmiast się tym zajmiemy. * Sprawiał wrażenie 
podekscytowanego. 
Fredric ze swojej strony próbował zaś opanować szczere zaskoczenie faktem, że zupełnie 
spontanicznie wpadł na tak sensowny pomysł, nie 
miał bladego pojęcia, dlaczego ta formalina tak nagle pojawiła się w jego głowie, w każdym 
razie stało się; szedł ulicą po zakończonym spotkaniu z detektywem, przed opuszczeniem 
jego biura został zapewniony, że w dowolnym czasie może odwiedzić zamknięty dla ludności 
obszar archeologiczny, by poszukać tam śladów po swoim zaginionym rodaku, pomyślał, że 
kucharzenie, rozszyfrowywanie tekstów i badanie morderstw to bardzo spokrewnione 
zawody. Zerknął na zegarek, dochodziła trzecia, zostało jeszcze dużo czasu do wieczora, 
pomyślał zadowolony; powinien jak najszybciej skontaktować się z profesorem Ruizem 
Iscario, naprawdę cieszył się na spotkanie z tym doświadczonym badaczem majskiej kultury, 
który na starość zrezygnował ze stanowiska profesora na uniwersytecie w Meridzie i 
przebywał aktualnie na Riviera Maya; profesor Iscario wiedział doskonale, że Fredric go 
odwiedzi, byli wstępnie umówieni, trzeba było tylko ustalić konkretnie czas i miejsce 
spotkania. Norweg kupił kartę telefoniczną, znalazł budkę i wyciągnął swój notatnik, po kilku 
minutach z zadowoleniem mógł pomyśleć o tym, że spotka się z profesorem już następnego 
wieczora, to nie wszystko, w domu naukowca miało się wtedy odbywać jakieś przyjęcie, na 
którym pojawią się przeróżne osobistości z całej prowincji, nie przeszkodzi to jednak 
fachowej rozmowie, jaką miał odbyć z profesorem; Fredric zorientował się, że gwiżdże 
melodię wesołego starego niemieckiego szlagieru, „Seernann, komm bald wieder"; musiał 
gwizdać wyjątkowo głośno i fałszywie, gdyż bezpańskie kundle, które od jakiegoś czasu szły 
za nim krok w krok, schroniły się momentalnie w bramie; mężczyzna zatrzymał się na chwilę 
i zastanowił, gdzie właściwie powinien iść, do majskich ruin, zdecydował szybko; gdy już 
miał ruszyć w tym kierunku, zorientował się, że ktoś stoi przy fontannie z wodą pitną i 
uważnie mu się przygląda. 
Zezowaty kucharz. 
Pracujący w Cantina Esperanza. 
Corazon de cerdo, świńskie serce. 
Nie pił. 
Wpatrywał się tylko we Fredrica. 

Nazywał się chyba Miguel Ortega. 
Fredric miał już pomachać do mężczyzny, by go pozdrowić, coś go jednak powstrzymało, 
może kucharz wcale na niego nie patrzył, a jeśli faktycznie to robił, czemu nie pozdrowił go 
jako pierwszy? Po prostu  
stał w miejscu, musiał się chyba zorientować, że Fredric go obserwuje?, najwyraźniej 
faktycznie się zorientował, nagle bowiem zaczął intensywnie machać i jednocześnie ruszył w 
jego kierunku. 
*  Seńor Drum? * Uśmiechnął się szeroko i wyciągnął rękę. 
*  Buenos dias. * Fredric uścisnął jego dłoń i pozdrowił go uprzejmie. 
*  Czy mogę zaprosić pana na skromny, ale odświeżający poczęstunek w mojej cantinie? W 
kąciku z książkami, tam jest przyjemnie i chłodno, mam też kilka ciekawych książek, jeśli 
życzyłby pan sobie poznać bliżej historię i kulturę naszej prowincji. * Patrzył każdym okiem 
w innym kierunku. 
*  Gracias * odpowiedział Fredric. * Z chęcią innym razem, ale nie teraz. Idę właśnie do 
majskich ruin. 
*  Może pan przyjść, gdy tylko poczuje pan ochotę. * Wycofał się, ukłonił i na powrót ruszył 
w stronę fontanny. 
Fredric pozostał w miejscu, dlaczego właściwie nie przyjął zaproszenia? Nie potrafił na to 
odpowiedzieć, wzruszył ramionami, odwrócił się i znalazł drogę do ruin; po drodze wstąpił do 
vendy, gdzie zaopatrzył się w chleb i kilka lokalnych serów, a także butelkę wina, które już 
wcześniej pił; po spotkaniu z kucharzem czuł jednak w dołku dość nieprzyjemny ucisk, w tej 
chwili nie miał szczególnej ochoty na jedzenie; specyficzna budowa mięśni w świńskim sercu 
pojawiła się nagle w jego myślach i natychmiast zrozumiał, dlaczego odrzucił zaproszenie. 
Xater Cornilla siedział na tylnym siedzeniu swojej służbowej limuzyny, tym razem sam, 
czując w brzuchu kłujący ból, który nie opuszczał go od poprzedniego wieczora, kiedy to 
odbył rozmowę telefoniczną z Carlą Clegg; wracał właśnie z Cancun, gdzie przedstawił 
ostateczny projekt rozbudowy lotniska entuzjastycznie nastawionej grupie inwestorów, miał 
nadzieję, że nagłówki gazet i artykuły opisujące to spotkanie dadzą mu przynajmniej kilka 
punktów w wyborczej walce, czy to jednak wystarczy? Raczej nie. 
Carla Clegg, lat 44, panna. 
Amerykanka. 
Dyrektorka parku rozrywki Xel*Ha. 
Sześć lat temu ta kobieta zdystansowała wszystkich kontrkandyda 
tów w konkursie na dyrektora parku, przewagę dało jej gruntowne wykształcenie, skończyła 
zarządzanie i ekonomię na uniwersytecie Princeton w USA, a także solidna wiedza o majskiej 
kulturze i historii tego regionu; spędziła w Meksyku większą część swojego dorosłego życia i 
była niemalże fanatycznie oddana badaniom kultury Majów z okresu preklasycznego, wiele 
setek lat przed rozpoczęciem kolonizacji w XVI wieku; na dodatek miała kwalifikacje w 
takich dziedzinach, jak botanika, zoologia i biologia morza, co uczyniło jej kandydaturę 
jeszcze atrakcyjniejszą, park miał bowiem rozwijać się jako forma ekologicznej oazy, miały 
w nim zamieszkać chronione gatunki zwierząt, na przykład żółwie morskie. Carla Clegg 
została zatrudniona na tym stanowisku z jego własnego, jak najbardziej serdecznego, 
polecenia, przez kolejne trzy czy cztery lata nie żałował swojego zaangażowania w tę sprawę; 
miss Clegg rozwinęła park Xel*Ha ponad oczekiwania wszystkich, odwiedzało go niemal tyle 
samo osób co Xcaret, ale wtedy właśnie do wiadomości gubernatora trafiły pewne sprawy. 
Carla Clegg była kolekcjonerką. 
Zbierała majskie antyki. 
Uwielbiała otaczać się skarbami z przeszłości. 
Jej wielka willa była niemalże małym muzeum. 
Oprócz antyków można w nim było odnaleźć wiele innych przedmiotów. 

Na przykład wszystkie występujące na Jukatanie gatunki zwierząt, wypchane. 
Gabloty z motylami. 
Płazy i gady. 
Gubernator nie potrafił w ogóle wyobrazić sobie czegoś, czego Carla Clegg nie miałaby w 
swojej kolekcji, jej zapał do zbieractwa graniczył niemalże z manią, w pierwszej fazie ich 
znajomości uznał zresztą, że nie powinien się tym przejmować; teraz jednak do jego rąk 
trafiły pewne raporty, przez ostatnie kilka lat zaczął podejrzewać, że miss Clegg wchodziła w 
posiadanie kosztownych i unikalnych przedmiotów z czasów klasycznej i preklasycznej 
kultury Majów w nad wyraz wątpliwy sposób, były to przedmioty, które zdecydowanie 
powinny znajdować się w publicznych muzeach, stanowiły wspólne dobro wszystkich 
mieszkańców prowincji; w ostatnim czasie trafiły do niego niezbite dowody na to, że 
korzystając z pośredników, kobieta przekupiła pracowników wykopalisk archeologicznych i 
zdobyła w ten sposób bezcenne artefakty.  
Gubernator Xater Cornilla nie był konfliktowym człowiekiem, wiedział jednak, że prędzej 
czy później ta sprawa zakończy się jakąś awanturą, nie było żadnych wątpliwości, Carla 
Clegg będzie musiała sama odpowiedzieć za swoje czyny, pomyślał; jedyne, co mógłby 
zrobić, by chronić swoje dobre imię, to po prostu wycofać koncesję Carli Clegg na 
prowadzenie Xel*Ha, koncesję taką należało odnawiać co rok, nie dalej jak miesiąc temu 
poinformował miss Clegg, że nie pozwoli jej być dyrektorem przez kolejną dwuletnią 
kadencję, do władzy powinny dojść nowe siły, tak to delikatnie ujął. Kobieta zareagowała na 
to dopiero poprzedniego wieczora; gubernator podkręcił jeszcze trochę klimatyzację w 
samochodzie, przeciągnął palcem po ostrym jak nóż kancie na spodniach od garnituru, 
zerknął w zamyśleniu na krajobraz za oknem i wycisnął z plastikowego listka kolejną tabletkę 
neutralizującą kwasy żołądkowe. 
Mówiła jasno i rzeczowo. 
W żadnym razie nie była zła. 
Wycofała swoje poparcie dla niego. 
Zdecydowała się za to przekazać dużą sumę na konto PIS. 
By dopomóc seńorowi Taracowi Ormeno w kampanii wyborczej. 
Carla Celgg wciąż pozostawała nad wyraz popularną kobietą. 
Jej deklaracja będzie miała duży wpływ na wynik wyborów. 
Gubernator poczuł, jak tabletka sprawia, że ból brzucha staje się łatwiejszy do wytrzymania; 
właśnie teraz, pomyślał, wszystkie moce zjednoczyły się przeciwko niemu i jego nadziejom 
na pozostanie gubernatorem na kolejną kadencję, potrzebował cudu, by na powrót zyskać 
sympatię ludzi; na horyzoncie, ponad płaskim jak naleśnik krajobrazem, wznosiło się 
oliwkowozielone morze drzew, wielka i częściowo niezbadana dżungla Quintana Roo nie 
zapowiadała bynajmniej nadchodzącego cudu. 
Fredric Drum był głęboko skoncentrowany, w całym jego pokoju leżały porozkładane 
papiery, książki, plansze i fotografie, diagramy tłumaczeniowe, słowniki i modele 
kryptograficzne, nie chciał iść na spotkanie z profesorem Iscario następnego wieczora 
nieprzygotowany, zbliżała się szósta po południu, miał zamiar poświęcić na studiowanie 
dokumentów cały wieczór, a może nawet noc. 
Wycieczka do ruin, z której wrócił przed kilkoma godzinami, była 
bardzo przyjemna, przechadzał się wokół dobrze zachowanych budynków, dokładnie obejrzał 
główną świątynię, znalazł ślady po inskrypcjach, były one jednak na tyle niewyraźne i 
skomplikowane, że nie udało mu się ich odczytać; czuł się porażony atmosferą tego miejsca, 
pełen pokory w konfrontacji z kamieniami, których dotykał, tymi wspaniale skonstruowanymi 
budynkami, częściowo wciąż nieznaną kulturą, która osiągnęła szczytowy punkt swojego 
rozwoju ponad millenium temu. W momencie, gdy Karol Wielki koronowany był przez 
papieża w Rzymie, w doniosły dzień Bożego Narodzenia roku 800, cywilizacja Majów już 

kwitła, pomyślał, w tej dżungli na półwyspie Jukatan było więcej niż tysiąc wspaniałych i 
doskonale rządzonych państw*miast z dużą liczbą mieszkańców, pnącymi się do nieba 
piramidami świątyń oraz wysmakowanymi komnatami królewskimi. Sztuka, nauka, a przy 
okazji pismo, rozkwitały dzięki królewskiemu mecenatowi, majscy matematycy i 
astronomowie obserwowali niebo w poszukiwaniu planet, które poruszały się na tle gwiazd 
tropikalnej nocy, i zapisywali swoje skomplikowane obliczenia. Królewscy skrybowie 
spisywali wszystko w księgach z kory drzew, wykuwając jednocześnie wersy o doniosłych 
dokonaniach swoich władców, królowych, książąt i księżniczek, na kamiennych 
monumentach i ścianach pałaców oraz świątyń; Fredric zamknął oczy, dotykając dłońmi 
zerodowanego obelisku i próbując dostrzec jakiś przebłysk tej wielkości, jej blask otaczała 
jednak ciemna mgła, wszystko to upadło nagle w niewytłumaczalny sposób; ostateczny 
kataklizm spadł na tę krainę w XVI wieku pod postacią żądnych złota, fanatycznych 
konkwistadorów, wtedy już jednak miasta leżały opuszczone i zarośnięte, a rdzenna ludność, 
Majowie, żyła w prymitywnych warunkach, nie pamiętając niemal o czasach wielkości swojej 
kultury, wszystkie pozostałe zaś wspomnienia zostały brutalnie zniszczone i spalone, 
pozostała garstka uczonych posiadających wiedzę z zakresu astronomii i matematyki 
natychmiast została zmasakrowana, wyrżnięta w pień. Co też stwierdzili członkowie 
francuskiego trybunału rewolucyjnego, posyłając na gilotynę ojca nowoczesnej chemii, 
Lavo*isiera? Naukowcy w niczym nie mogą przydać się rewolucji! Tak właśnie wyglądało to, 
co dziś nazywamy okresem oświecenia w naszej cywilizacji, pomyślał Fredric gorzko, 
wstępując na stopnie jednej z piramid, historia Ameryki Środkowej nie była tu żadnym 
wyjątkiem; Fredric  
z żalem przypomniał sobie niewielki ustęp z kodeksu Landy: „Przybiliśmy do żyznej wyspy 
Cozumel niedaleko stałego lądu, chcieli wtedy, rażeni strachem, uciec ze swoich miast. 
Zniszczyliśmy ich domy i pogańskie zabytki, spaliliśmy ich bezecne książki". 
Książki. 
Kultura ta zdążyła stworzyć książki. 
Tak jak Egipcjanie korzystali z papirusu, tak Majowie używali kory drzew, którą poddawali 
specjalnej obróbce, zachowały się bardzo niewielkie fragmenty tych książek, najbardziej 
znaną z nich był Kodeks Drezdeński; dokumenty były naprawdę wytrzymałe, pomyślał 
Fredric, gdy stanął na czubku piramidy i poczuł, jak przepełnia go entuzjazm, może wciąż 
jeszcze są gdzieś takie książki! Rozmyślania towarzyszące mu podczas tej wycieczki do 
majskich ruin zainspirowały go do tego stopnia, że postanowił poświęcić cały wieczór na 
studia, badania nad językiem Majów, żadnych raportów o seryjnych mordercach! Mruknął z 
zadowoleniem na myśl o swoim niespodziewanym odkryciu dotyczącym formaliny, w końcu 
coś może w tym być. Im dłużej myślał o misji, jaką przyjął, tym bardziej wydawała mu się 
beznadziejna; po powrocie do hotelu wiele razy był już o włos od zadzwonienia do szefa 
policji z zamiarem wycofania się z całej akcji, za każdym razem zmieniał jednak zdanie; 
mogłoby to znacznie mu utrudnić planowaną wizytę na zamkniętym dla ludności obszarze, co 
może się tam skrywać? Jego entuzjazm nie gasł bynajmniej, gdy się nad tym zastanawiał; 
siedział teraz zatem w swoim pokoju, bez reszty pochłonięty majskimi hieroglifami, próbując 
wyczytać ich ukryte znaczenie, w roztargnieniu przeżuwając kawałek lokalnego sera, który 
mógł trochę przypominać parme*zan, w każdym razie idealnie pasował do wyśmienitego 
wina, które pił małymi łyczkami, musi zabrać kawałek tego sera do domu i dać go 
Skarphedinowi, niezrównanemu smakoszowi serów; Fredric studiował teraz inskrypcję 
znalezioną w niewielkiej majskiej osadzie w pobliżu Chetumal, odkrytej dopiero kilka lat 
temu, gdzie było wiele obelisków i idealnie zachowanych monumentów bogato 
udekorowanych inskrypcjami; materiał ten przesłał mu kilka miesięcy temu profesor Ruiz 
Isca*rio, i on, Fredric Drum, prawdopodobnie był w tym momencie jedyną osobą na świecie 

pracującą nad złamaniem tego właśnie szyfru; czuł niemałą dumę, gdy patrzył na leżące przed 
nim na stole szkice: 
Co do tego, czym różni się pismo od ideogramów czy też piktogramów, badacze byli obecnie 
zupełnie zgodni; aby znaki mogły zostać nazwane pismem, muszą odzwierciedlać język 
mówiony, to jest całkowicie bądź też częściowo oznaczać dźwięki wchodzące w skład danego 
języka; badacze kultury Majów długo uważali, że te hieroglify były niepowiązanymi z 
dźwiękami ideogramami, a nie symbolami oddającymi dźwięki, okazało się jednak, że byli w 
błędzie, na szczęście, Fredric zamruczał z zadowolenia. Aby pismo mogło zostać odczytane, 
musiały jednak być spełnione pewne warunki: znaki musiały albo odnosić się do blisko 
spokrewnionego i znanego języka mówionego, albo musiał istnieć tekst dwujęzyczny, w 
znanym języku odnoszącym się do nieprzetłumaczonego tekstu; jeśli zachodził jeden z tych 
warunków, a badacz dysponował wystarczająco obszerną próbką pisma, język mógł zostać 
rozszyfrowany. Fakt, że narzecze Majów mogło zostać przetłumaczone i być czytane, 
wynikał z tego, że jucatec, język, którym posługiwali się aktualnie Majowie na półwyspie 
Jukatan, był blisko spokrewniony z klasycznym i preklasycznym narzeczem Majów. 
Jednakże * Fredric zdusił kichnięcie, ser naprawdę był ostry! * problem z 
rozszyfrowywaniem języka Majów polegał na tym, że podobnie jak w innych starożytnych 
językach logograficznych, sylabicznych czy też alfabetycznych, często zachodziło w nim 
zjawisko poliwalencji, co oznaczało, że wiele słów można było wymawiać w ten sam sposób, 
lecz pisano je zupełnie inaczej; często używanym przykładem tego zjawiska były angielskie 
słowa wright, write, right i rite, które brzmią bardzo podobnie, lecz mają zupełnie inne 
znaczenie; Fredric często stawał w obliczu tego problemu w trakcie swojej kariery tłumacza, 
teraz też tak właśnie było, tekst,  
który miał przed sobą, pochodzący z obelisku z okresu najprawdopodobniej preklasycznego, 
odnosił się do zdarzenia datowanego bardzo dokładnie w majskim kalendarzu. Nazwy dni 
stworzone przez starożytnych Majów korespondowały bardzo często ze słowami we 
współczesnym języku jucatec, słowami, które mogły mieć skrajnie inne znaczenie, dlatego też 
kwestia poliwalencji bardzo często utrudniała prawidłowe tłumaczenie tekstu; Fredricowi 
wydawało się, że zdołał dość zgrabnie rozszyfrować inskrypcję z obelisku, był zadowolony z 
wyników swojej pracy. 
Poliwalencja. 
Jakim językiem posługiwał się morderca? 
Czemu dawał wyraz tymi przestępstwami? 
Jaką metodą przekładu można by się posłużyć? 
Znów stracił wątek, rozmyślania o śledztwie cały czas utrudniały jego proces myślowy, 
zupełnie bez udziału własnej woli ciążył w kierunku mrocznej świadomości mordercy, którą 
miał za zadanie rozpracować; potrząsnął mocno głową, by pozbyć się tych myśli, 
skoncentrował się na aktualnym zadaniu, szkicach, które tłumaczył, ważne zdarzenie, data w 
majskim kalendarzu. 
Majski kalendarz. 
Naukowe arcydzieło. 
Miał 20 różnych dni uporządkowanych w 13 okresach wchodzących w skład 260* dniowego 
cyklu; był tak dokładny, że w Wielkim Cyklu, który rozpoczął się ponad 5000 lat temu, a miał 
zakończyć wielkim kataklizmem w roku 2012, według naszego kalendarza gregoriańskiego, 
nie było ani jednej nieścisłości; nie pozostało nam już tak wiele czasu, pomyślał Fredric, gdy 
siedział, studiując tę archeologiczną perłę, imponowała mu niezwykła precyzja astronomów i 
wielka wiedza, która leżała u podstaw tego dzieła; majscy matematycy bazowali na systemie 
dwudziestkowym, nie zaś decymalnym, opartym na liczbie 10, którego używamy w Europie; 
miał już właśnie rzucić się na nowy tekst, gdy nagle przyszła mu do głowy zupełnie 
beznadziejna i absurdalna myśl, spróbował ją od siebie odepchnąć, ale nie chciała zniknąć. 

Sześć dni. 
Sześć dat. 
W ciągu stosunkowo krótkiego czasu. 
Co by się stało, gdyby wpisał te daty w cykl majskiego kalenda 
rza? To rzecz jasna zupełnie bez sensu, ale może mimo wszystko warto spróbować; spojrzał 
na zegarek, 30 listopada, spróbował obliczyć, który byłby to dzień według ustaleń majskich 
uczonych, i szybko odkrył, że data ta znajdowała się w 12 cyklu, 18 katuns, 16 tuns i 2 uinals 
16 kin; dzień ten mógł więc zostać wpisany w dwudziestodniowy cykl, wszystkie daty miały 
w nim swoje własne nazwy, 30 listopada nosił miano Imix. Fredric odnalazł szkic cyklu 
260*dniowego, odsunął na bok inne papiery i książki, po czym zmrużył oczy. 
Siedział przez chwilę, wpatrując się w ten cykl 260*dniowy i nie rozumiejąc do końca, co 
właściwie mógłby z niego wyczytać; naniósł na niego następnie datę popełnienia pierwszego 
morderstwa, 21 października. To także był Imix, od pierwszego morderstwa upłynął więc 
dokładnie jeden cykl dwudziestodniowy; wsunął do ust ostatni kawałek sera i popił go 
winem, to, czym się teraz zajmował, nie było niczym innym niż ciekawą zabawą; zaczął 
nanosić na kalendarz pozostałe daty popełnienia morderstw, po jakimś czasie otrzymał 
następujący wzór: 
21 października * Imix 
26 października * Cimi 7 listopada * Etznab 
10 listopada * Imix 15 listopada * Cimi 
27 listopada * Etznab. 
Imix, Cimi, Etznab * Imix, Cimi, Etznab; Fredric poczuł, że jeżą mu się włoski na karku, 
skóra wzdłuż kręgosłupa go mrowiła, co to ma być? Czysty przypadek, sprawdził jeszcze raz, 
ale otrzymał dokładnie ten sam wynik: daty morderstw dobierane były według specjalnego 
wzoru, zabójca uderzał tylko w te określone dni. Według tego klucza, następną ofiarę 
znajdzie w kolejny Imix, czyli dzisiaj, 30 listopada! Fredric za 
czął przechadzać się po pokoju, otworzył drzwi balkonowe i stał przez chwilę, spoglądając na 
morze spowite ciemnością, zbliżała się dziewiąta, myśli kłębiły się w jego głowie, rozważał 
wszystkie za i przeciw, argumenty przeciw okazały się wreszcie bardziej przekonujące. 
Niepokój nie opuszczał go jednak, mogło coś w tym być; otworzył walizkę i odnalazł swoją 
wyjątkową książkę, traktowała ona o majskiej mitologii, Fredric wiedział, że poszczególne 
dni w cyklu przypisane były określonym bóstwom, nie miał jednak pojęcia, czy miało to w 
ogóle jakieś znaczenie, przeglądał książkę, kończąc jednocześnie wino; znalazł listę, 
przeciągnął po niej palcem i odszukał dni Imix, Cimi i Etznab, te właśnie trzy dni, tylko te, 
przypisane były wielkiemu bóstwu Huracane. 
Huracane. 
Najbardziej przerażające i najpotężniejsze ze wszystkich bóstw. 
Bardzo często przedstawiane jako kobieta. 
Bogini huraganu. 
Fredric nie poczuł się w najmniejszym stopniu uspokojony rym odkryciem, wręcz przeciwnie, 
w grę wchodził już nie jeden, ale dwa zbiegi okoliczności, ich suma sprawiała natomiast, że 
być może wcale nie był to czysty przypadek, a wręcz przeciwnie, wysublimowany plan; 
morderca znał majski kalendarz i uderzał w dni poświęcone straszliwej Huracane, ofiarując 
bogini serca ofiar! Jaka może być szansa, że to, co właśnie odkrył, jest w jakikolwiek sposób 
powiązane ze sprawą? Wydawało mu się, że wcale nie taka mała; to, że dni popełnienia 
morderstw powtarzały się według majskiego kalendarza, to jedna rzecz, zupełnie inną 
natomiast jest fakt, że wszystkie te dni były świętem bogini huraganu. Jeszcze raz spojrzał na 
tekst w książce precyzujący, które dni poświęcone były którym bóstwom, żaden inny bóg nie 
miał aż trzech własnych dni w kalendarzu, większość z nich dysponowała jednym, kilkoro 
dwoma, ale Huracane miała trzy dni, Imix, Cimi i Etznab. 

Fredric zorientował się, że całe zainteresowanie jego właściwą pracą, tłumaczeniami szkiców, 
które przywiózł ze sobą i o których miał rozmawiać z profesorem Iscario, nagle się 
rozpłynęło; będę miał zepsuty wieczór, pomyślał gorzko. Gdy tylko doszedł do tego wniosku, 
rozległ się dzwonek telefonu, zbliżył się do aparatu, jakby to było groźne zwierzę, okazało się 
zresztą, że niewiele się pomylił. 
Dzwonił szef policji, Juan Jose Casaroja. 
Martwy pies leży tam, gdzie leżał, 
Fredric Drum otrzymuje kolorową bransoletkę, 
a orzeł zostaje nazwany rozpustnikiem 
Fredric Drum wpatrywał się w wieczorną ciemność, zbliżało się wpół do dziesiątej, słyszał 
ciche odgłosy fal uderzających o brzeg i poczuł na twarzy kilka ciepłych kropli deszczu, 
morderca uderzył jednak w ten dzień, Imix; stał przed wejściem do hotelu w oczekiwaniu na 
szefa policji, kilkoro nastolatków rozmawiało i śmiało się pod palmami w pobliżu podjazdu, 
nie widział ich dokładnie, dostrzegał jednak żar papierosów zakreślających w powietrzu 
wymyślne kształty, przeszło koło niego kilka zapchlonych psów, jeden z nich zatrzymał się na 
chwilę i powąchał jego but, dlaczego się, do diabła, w to wplątał?! Poczuł się nieswojo na 
myśl, że będzie musiał uczestniczyć w oględzinach miejsca zbrodni, szef policji, seńor 
Casaroja, nalegał na to, on zaś nie znalazł żadnego sensownego argumentu, by się od tego 
wymigać, stał tu więc i czekał, od chwili, gdy odebrał w swoim pokoju telefon, minęło 
zaledwie dziesięć minut. 
Dziesięć minut. 
Imix, Cimi, Etznab. 
Dni bogini huraganu. 
Myśli kłębiły się w jego głowie, wiedział, że nie uspokoją się, dopóki nie opowie o swoim 
odkryciu jakiejś rozsądnej osobie, komuś, kto mógłby mu wyjaśnić, co to wszystko znaczy, 
kto to mógłby być? Nikt; Fredric ze złością kopnął kilka kamyków na ścieżce, w tym 
momencie na wyboistej drodze prowadzącej do hotelu pojawił się samochód jadący z dużą 
prędkością, zahamował, Fredric został przywołany niecierpliwym gestem i po chwili siedział 
już obok szefa policji. 
Twarz Juana Jose Casaroi była poorana bruzdami i zmęczona. 
Miał zaciśnięte usta. 
Nie pachniał wodą po goleniu, tylko potem. 
Żaden z nich się nie odezwał, samochód przyspieszył tylko, kierując się w stronę głównej 
drogi, gdy już na nią wyjechali, Casaroja uchylił okno i zamontował na dachu niebieskiego 
koguta; strzałka na szybkościomierzu wskazywała dużo ponad 100.  
*  Puerto Aventuras, jakieś pięćdziesiąt kilometrów na północ. * Zerknął kątem oka na 
Fredrica. * Kiedyś był to mały, piękny port rybacki, teraz zmienił się w popularną dzielnicę 
willową * dodał. 
Fredric skinął głową, wciąż nic nie mówił. 
*  Changa de to mądre * wyszeptał szef policji. * Oby ta świnia smażyła się w piekle. 
*  Czy znana jest tożsamość ofiary? * Fredric odchrząknął ostrożnie. 
*  Jakżeby inaczej! To jeden z najznamienitszych i najbardziej podziwianych ludzi w 
Quintina Roo! Na niepokalane łono Najświętszej Panienki! Ten potwór zabił samego Lacristo 
Morreno! * Casaroja potarł dłonią brwi w wyrazie najwyższego uniesienia. 
Nazwisko to rzecz jasna nic nie mówiło Fredricowi, spróbował skoncentrować spojrzenie na 
światłach latarni, przesuwających się teraz za oknem w szaleńczym tempie. 
*  Lacristo Morreno. * Szef policji próbował opanować widoczne wzburzenie. * Morreno to 
jeden z naszych najsłynniejszych sportowców. 23 lata. Baseball. Kapitan Las Aguilas w 
Cancun, mistrza ligi z ostatnich trzech lat! 
*  Ach tak. * Fredrikowi nie przyszło do głowy nic lepszego. 

*  Przepraszam, doktorze Drum * policjant znalazł chusteczkę i przetarł nią czoło * naprawdę 
przepraszam, że jestem zmuszony pana w ten sposób wykorzystywać. Rozumie pan chyba 
jednak, że to jedna z największych tragedii, jakie kiedykolwiek dotknęły nasz piękny i 
spokojny dystrykt. Trzeba z tym skończyć! 
*  Rozumiem * odpowiedział Fredric cicho. 
Zbliżali się do Puerto Aventuras, szef policji poinformował go, że Morreno został 
odnaleziony przez swoją przyjaciółkę jakąś godzinę temu, dziewczyna była najwyraźniej 
jedną z jego wielbicielek; wpadła w każdym razie w histerię i jest teraz pod opieką 
fachowców. Ofiara leżała przed swoją własną willą, w pobliżu małego basenu, teren był 
ogrodzony i pilnowany przez psa, dobermana, którego odnaleziono martwego przy swoim 
panu; Fredric został wtajemniczony w te kilka faktów, które posiadał na razie szef policji, 
teraz jednak sam będzie mógł zobaczyć miejsce zbrodni i przestudiować straszliwy sposób 
działania mordercy; poczuł, jak coś zaciska się w jego piersi, i miał ochotę wykrzyczeć nazwy 
trzech dni w majskim kalendarzu, opano 
wał się jednak, nie miało to w tej chwili żadnego sensu, pomówią 
o tym później. 
Opony zapiszczały, gdy samochód zjeżdżał z głównej drogi. 
Znów wjechali na żużlową ścieżkę. 
Minęli kilka hoteli. 
Udali się dalej w kierunku wybrzeża. 
Znaleźli się w dzielnicy willowej. 
Casaroja komunikował się ze swoimi podwładnymi za pomocą trzeszczącego radia 
policyjnego; naprowadzony został na właściwy kierunek po tym, jak kilka razy zmylił drogę, 
po chwil odnaleźli willę leżącą niemalże przy samej plaży, dobrze osłoniętą drzewami; przy 
wjeździe na posesję stały trzy czy cztery policyjne samochody z mrugającymi kogutami na 
dachach, a także ambulans; Fredric wyskoczył z samochodu 
i podążył za Casaroja, który biegł w stronę bramy, skinął szybko głową pilnującemu jej 
policjantowi i przepchnął Fredrica przed sobą; natychmiast oślepiło go białe, ostre światło z 
rzutników rozstawionych w ogrodzie oraz w pobliżu niewielkiego basenu, zamrugał i stanął w 
miejscu. 
Jakieś dziesięć metrów przed nimi zobaczył ludzi zgromadzonych wokół czegoś leżącego na 
ziemi, czy koniecznie musi to oglądać? Nie zdążył właściwie nad tym się zastanowić, zbliżyła 
się bowiem do niego potężna, wysoka postać z wąsami i skinęła mu poważnie głową, był to 
seńor Domingo Terrazas, z którym rozmawiał wcześniej tego dnia na posterunku w Tulum, 
jeden z techników sprowadzonych z Policia Cientifica w Meridzie. Terrazas podał mu kaptur, 
parę plastikowych rękawiczek i takich samych ochraniaczy na buty; padało, zorientował się, 
że koszula już mu przemokła. 
*  Oby odnalazł pokój u swego Stwórcy * powiedział potężny policjant i przeżegnał się, 
patrząc w stronę leżącego na trawniku człowieka. 
*  Tan sam...sposób działania? * Fredric próbował zachować spokój. 
*  Si, claro. Z wyjątkiem psa. * Terrazas otarł wilgoć z wąsów i wrócił do pozostałych. 
Casaroja przywołał teraz większość detektywów nad brzeg basenu, gdzie zażądał od nich 
szczegółowego sprawozdania, pod parasolem stały dwa małe stoliki i kilka krzeseł; Fredric 
założył ostrożnie plastikowy kaptur, wciągnął na nogi plastikowe ochraniacze na obuwie i 
spojrzał z powątpiewaniem na lateksowe rękawiczki, czy będzie musiał dotykać ciała? 
Nigdy, pomyślał patrząc na kontury czegoś, co musiało być martwym ba*seballistą oraz jego 
martwym psem; błysk fleszu fotografa, który sporządzał dokumentację z miejsca zbrodni, 
oślepił go na chwilę, podczas gdy szedł powoli i z wahaniem w stronę tego, co zmuszony był 
obejrzeć. 
Zatrzymał się w odległości metra. 

Mężczyzna leżał na plecach. 
Górna część jego ciała była obnażona i zakrwawiona. 
Ziejąca pustką dziura w piersi. 
Głowa nieznacznie odwrócona na bok. 
Fredric Drum zupełnie spokojnie przyglądał się zmasakrowanemu ciału leżącemu przed nim 
na ziemi, był opanowany, otępiony, intensywny, nieco słodkawy zapach świeżych zwłok i 
krwi, wzmocniony dodatkowo przez padający deszcz, nie robił na nim żadnego wrażenia, nie 
sposób było wyobrazić sobie, jak wyglądała twarz młodego mężczyzny przed śmiercią, teraz 
bowiem cała była zalana krwią, Fredric widział, jak coś migotało w zmasakrowanych 
oczodołach za każdym razem, gdy błyskał flesz aparatu, dwie srebrne monety dolarowe, 
domyślił się. Fredric zacisnął powieki z przeświadczeniem, że obraz, który próbował teraz 
zapamiętać, jeszcze przez dłuższy czas nie będzie dawał mu spokoju, zorientował się, że 
policjanci rozmawiający nad brzegiem basenu zamilkli i przyglądali mu się teraz uważnie; 
jemu, el doctor de la policia noruega, psicologo, nie zwrócił jednak na to uwagi, okrążył 
zwłoki, a tymczasem w jego głowie wciąż powtarzało się jedno słowo: Imix*Imix*Imix. 
El jefe del Grupo de homicidos Juan Jose Casaroja zabębnił powoli w blat stołu palcami 
jednej dłoni, drugą zaś uniósł butelkę lodowatej Co*rony, którą Fredric wyjął z lodówki, obaj 
mężczyźni rozkoszowali się chłodzącym napojem; siedzieli w pokoju Fredrica, dochodził 
druga w nocy. 
Norweg był stanowczy: gdy oględziny miejsca zbrodni dobiegły już końca i reszta pracy 
przekazana została technikom, detektywi zaś wycofali się do Tulum, zażądał natychmiastowej 
rozmowy z Casaroja w swoim hotelu, i tak właśnie się stało; szef policji wysadził go przed 
wejściem do hotelu, następnie pojechał do domu, by się przebrać, obaj byli bowiem 
przemoczeni deszczem; wrócił po niecałej godzinie, siedział teraz naprzeciwko Norwega, 
czytając raz po raz krótki, dopiero co sporządzony przez Fredrica tekst: 
„TYMCZASOWY SZKIC PROFILU PSYCHOLOGICZNEGO MORDERCY: Przestępca 
ma wyraźny cel oraz motyw działania. Nie wybiera swoich ofiar na oślep. Zostawia 
wizytówki, które świadczą o tym, że: a) czuje się spokrewniony ze starożytnymi Majami oraz 
b) posiada dużą wiedzę na temat ich kultury, jedna z wizytówek, czyli amerykańskie srebrne 
dolarówki z wizerunkiem Statui Wolności, może być wyrazem jego nienawiści do 
Północnych Amerykanów, z nieznanych jednak przyczyn morderca wybiera swoje ofiary 
spośród osób, które są zakorzenione w majskiej tradycji, patrz ofiary numer 1, 5 oraz 6. 
Przestępca ma zdecydowanie wyższy od przeciętnego iloraz inteligencji i poczucie wyższości, 
jest pewien, że nie zostanie schwytany, prawdopodobnie człowiek ten jest też dobrze 
sytuowany, patrz najwyraźniej bogata kolekcja srebrnych dolarówek, monet 
okolicznościowych posiadających pewną, choć nieszczególnie dużą, wartość. Ma więc 
wyraźny cel działania oraz jasny plan, uderza w dni tworzące określony wzór w majskim 
kalendarzu. Morduje tylko w święta majskiej bogini Huracane, to znaczy Imix, Cimi i Etznab, 
wpisujące się w starożytny dwudziestodniowy cykl. Przestępca jest przekonany, że ścigający 
go detektywi nie zdołają złamać tego kodu. Do mordowania w te akurat dni skłania go jego 
wiara lub przesądy. Możliwe jest wobec tego, że należy on do jakiejś ekstremistycznej 
majskiej sekty, wciąż kultywującej starą wiedzę i rytuały, chociaż religia nie może tu być 
postrzegana jako jedyny motyw działania mordercy. Prawdopodobnie jego motywacja jest o 
wiele bardziej złożona. Gdy decyduje się już na morderstwo, wybiera jeden z tych trzech dni. 
Jego właściwego motywu powinniśmy dopatrywać się w fakcie, że nie wybiera swoich ofiar 
przypadkowo, uderza w wartościowe i szanowane osoby. Kluczowym pytaniem pozostaje 
wobec tego: czego według niego mamy się bać ? Prawdopodobny wiek mordercy: od 30 do 
50 lat". 
Szef policji zmarszczył czoło i postukał się w stroń, patrząc na Fre*drica niemal z 
niedowierzaniem. 

*  jak, do diabła, udało ci się wpaść na ten pomysł z majskim kalendarzem, compańero? 
Wybacz, ale mieszkam tu całe moje życie, a o niczym takim nie słyszałem. ** Mężczyźni 
przeszli już na ty. 
*  Historia i języki starożytnych kultur to moje skromne hobby. * Fredric wskazał na książki i 
szkice rozłożone po całym pokoju. 
*  Czy mógłbyś szybko wprowadzić mnie, zupełnego laika, w te kwe 
stie, bym potrafił dostrzec to, co tobie udało się zauważyć? * Casaroja zamrugał szybko i z 
zapałem, całe zmęczenie zniknęło z jego twarzy. 
*  Claro * odpowiedział Fredric i skinął głową. 
W ciągu następnych trzydziestu minut szef policji został krótko, acz gruntownie zapoznany z 
zasadami funkcjonowania majskiego kalendarza i jego niesłychaną dokładnością; Fredric 
pokazał mu, w jaki sposób naniósł daty morderstw na szkic dwudziestodniowego cyklu, tak 
by pokrywały się z trzema dniami poświęconymi bogini Huracane; Casaroja okazał się 
bystrym i pojętnym uczniem. 
*  Odkryłem to zupełnie przypadkowo * powiedział Fredric, upijając łyk ze swojej butelki 
piwa. * Zajmowałem się właśnie tym tekstem i dla zabawy postanowiłem wpisać daty 
morderstw w majski kalendarz. 
*  Nie wierzę, by to był czysty przypadek * uśmiechnął się szef policji * mam za to zaufanie 
do twojej wiedzy i umiejętności, znacznie przekraczających horyzonty nas, prostych 
policjantów. Masz może jeszcze jedno piwo? 
Otworzyli po butelce, rozmawiając o zajściach tego wieczora i tej nocy, o oględzinach 
miejsca zbrodni; Fredric ze zdziwieniem zauważył, że zaczyna przybierać profesjonalną, 
pełną dystansu postawę do makabrycznych okoliczności, w jakich znajdował się nie dalej jak 
godzinę temu, wspomnienie o martwym baseballiście w ogóle nie sprawiało mu przykrości, 
było tylko elementem dekoracji w wielkim przedstawieniu, które za wszelką cenę należało jak 
najszybciej zakończyć. 
*  To miejsce zbrodni miało w sobie coś zupełnie nowego * stwierdził szef policji w 
zamyśleniu. 
*  Myślisz o psie, martwym psie obronnym? 
*  Właśnie. El perro. Bardzo agresywna rasa. Wytresowany tak, by napadał na intruzów. 
Leżał obok zamordowanego. * Casaroja skinął głową i posłał Fredricowi pytające spojrzenie. 
Pies leżał obok zamordowanego, powtórzył Fredric w myślach; jeśli został zabity w tym 
samym miejscu, co jego pan, to oznacza, że morderca otworzył bramę i wszedł na teren 
posesji, nie będąc zaatakowanym, to zaś musiałoby wskazywać... 
*  Czy technicy odnaleźli jakieś ślady mogące świadczyć, że pies został tam przeniesiony po 
tym, jak znieczulono go zastrzykiem? * zapytał. 
*  Nada. * Casaroja zdecydowanie skinął głową. * Został zabity w tym samym miejscu, w 
którym go znaleźliśmy. 
*  Co prowadzi do wniosku, że młody baseballista znał swojego zabójcę, pozwolił mu wejść 
do ogrodu i zbliżyć się do basenu, nie szczując go psem. 
*  Właśnie. * Casaroja zdecydowanym ruchem odstawił butelkę na stół i podniósł się z 
miejsca, zerknął na zegarek, zbliżała się trzecia. 
*  Już późno, doktorze Drum * stwierdził. * Pozwolę sobie podziękować ci za twoje 
niewiarygodnie bystre odkrycia i pomoc, jakiej nam udzielasz. Czuję, że teraz naprawdę 
mamy jakiś solidny punkt wyjścia dla dalszego śledztwa, poinstruuję moich ludzi o wątku 
majskim i tym niewiarygodnym kalendarzu. Krąg podejrzanych zaczyna się zdecydowanie 
zacieśniać. * Wsunął kartkę papieru ze sporządzonym przez Fre*drica szkicem profilu do 
wewnętrznej kieszeni. 
Fredric odchrząknął nieśmiało. 

*  Jest jeszcze jedna rzecz * powiedział, gdy odprowadzał szefa policji do drzwi. * Jutro 
chciałbym pojechać w miejsce, w którym zginął mój rodak. Obszar spustoszony przez 
huragan. Z tego, co wiem, został zamknięty z uwagi na jakieś znaczące znaleziska 
archeologiczne. Muszę sporządzić raport, który przekażę policji w mojej ojczyźnie, dokładnie 
opisać miejsce, gdzie odnaleziono torbę zaginionego. 
Casaroja uśmiechnął się radośnie. 
*  Claro. Nie ma problemu, amigo. Jutro rano poinformuję moich rurales, że możesz 
swobodnie poruszać się po tamtym terenie. Przy okazji, wiesz, jak najłatwiej tam dojechać? 
*  Nie. 
Szef policji podszedł do stolika, odnalazł kartkę papieru oraz pióro, po czym szybko 
naszkicował coś w rodzaju mapy. 
*  Nie powinno być żadnych problemów * powiedział, podając Fredricowi szkic. 
*  Gracias, jestem bardzo wdzięczny. 
*  De nada. To my powinniśmy ci dziękować. * Znów ruszył w stronę drzwi. 
*  Jeszcze jedno * dodał Fredric. * Cimi. Wypada 5 grudnia. Zostało nam dokładnie pięć dni. 
Casaroja nie odpowiedział, wpatrywał się jednak długo w Fredri*ca twardym spojrzeniem, po 
czym skinął powoli głową i zamknął za  
sobą drzwi; Fredric poczłapał na balkon i z rozkoszą wciągnął powietrze przesycone 
zapachem deszczu, stał tam bardzo długo. 
Wielki księżyc w pełni świecił jasno na bezchmurnym niebie. 
Nad taflą morskiej wody unosiła się srebrzysta mgiełka. 
Niedługo nastanie poranek. 
Nowy poranek na pięknej Riviera Maya. 
Fredric jadł ze smakiem śniadanie, studiując jednocześnie rozłożoną przed nim na stole mapę, 
na której widniała między innymi część Quintana Roo znana jako Reserva de la Biosfera Sian 
Kaan, a także obszar spustoszony przez huragan; ten dzień, pomyślał, poświęcę na badanie 
czegoś bardzo odległego od seryjnych morderstw! jego nazwisko zostało wymienione w 
prasie, dlatego też zastosował się do rady szefa policji i na wszelki wypadek poprosił obsługę 
hotelu, by nie podawano jego nazwiska, gdyby ktoś próbował się o niego wypytywać; musiał 
działać w ukryciu, w końcu nikt nie był w stanie przewidzieć, na co stać zdesperowanego 
mordercę; teraz jednak poprosił recepcjonistę, by wynajął dla niego samochód, obiecano mu, 
że pojazd zostanie podstawiony pod bramę hotelu w ciągu godziny. 
Co zadziwiające, czuł się wypoczęty, pięć godzin głębokiego snu bez marzeń sennych 
zupełnie mu wystarczyło; przy śniadaniu towarzyszyła mu brązowa torba z koziej skóry, torba 
Alvina Engedala, czuł, że musi ją mieć przy sobie, gdy pojedzie do miejsca jego śmierci, poza 
tym torba okazała się niezwykle praktyczna, ale właściwie po co Engedal zapuszczał się w 
tamte rejony? Być może już wkrótce znajdzie odpowiedź na to pytanie, ta myśl sprawiała, że 
przechodziły go dreszcze; złożył dokładnie mapę i wsunął ją do torby Engedala, gdzie 
trzymał jeszcze kilka innych drobiazgów, które mogą okazać się pomocne, a także dwie 
butelki wody, dzień zapowiadał się gorący. 
Samochód stał na hotelowym podjeździe. 
Stosunkowo nowy garbus meksykańskiego typu. 
Wypełnił wszystkie niezbędne papiery. 
Dostał kluczyki. 
Uruchomił pojazd i odjechał. 
Samochodem łatwo się manewrowało i przyjemnie się go prowadziło. 
Nietrudno było poruszać się po półwyspie jukatańskim, drogi z reguły były dobrze 
oznaczone, wkrótce już jechał główną trasą prowadzącą do Chetumal; poruszał się powoli, 
dokładnie studiując mijaną okolicę, duże, niezamieszkane obszary lasów subtropikalnych, co 
jakiś czas niewielkie poręby, a na nich pola oraz domy, te ostatnie murowane, sprawiające 

wrażenie dobrze utrzymanych i bardzo malowniczych. W regularnych odległościach na 
poboczu lokalna ludność, prawdopodobnie Majowie?, rozstawiła przydrożne kramy dla 
turystów, gdzie można było kupić kolorowe ubrania i koce, stare rękodzieło, Fredric nie 
zatrzymał się jednak, nie teraz, przy innej okazji kupi pewnie kilka tkanych pledów, 
pasowałyby idealnie na ściany w „Kasserollen", jego restauracji, zamruczał z zadowolenia, 
może przywiezie też jakiś prezent dla Mii? 
Był podekscytowany, bardzo podekscytowany, co też może tam na niego czekać? Jest jedną z 
pierwszych osób na świecie, które będą miały okazję przyjrzeć się temu starożytnemu 
majskiemu miastu, które wynurzyło się nagle z dżungli, czy to całe miasto? Z jakiego okresu? 
Pewnie z klasycznego; większość majskich osad w tym regionie datowana była właśnie na te 
czasy, około roku 800; myśli i skojarzenia płynęły swobodnie, gdy zbliżał się do małej wioski 
Chupon, w tym miejscu miał zamiar zjechać z głównej drogi, powtarzał ważne szczegóły z 
historii Majów. Odczytanie majskiego pisma ujawniło, że każde miasto miało swój własny 
znak*emblemat, coś w w rodzaju godła. Taki znak posiadało miasteczko Copan w 
Hondurasie, Tikal, Ceibal i Piedras Negras w Guatemali, a także Uxmal, Chichen Itza, 
Mayapan i Coba tu na Ju*katanie; znaki te były dobrze znane archeologom i epigrafikom, 
wśród zarejestrowanych godeł było jednak jedno, które wciąż stanowiło zagadkę: pojawiało 
się wciąż na obeliskach i w inskrypcjach tu, w Quin*tana Roo, w miejscach, gdzie powinno 
się zwykle zapisywać najważniejsze fakty albo opowieści; godła tego nie można było 
powiązać z żadnym odkrytym dotychczas miastem; znak ten tłumaczono jako Ixantomatl, na 
Jukatanie powinno więc istnieć jakieś miasto o tej nazwie, nie udało się go jednak dotąd 
odnaleźć. Naukowcy byli stosunkowo zgodni co do tego, że ta osada faktycznie musiała 
kiedyś istnieć, gdzie się jednak mogła podziać? Nikt nie znał odpowiedzi na to pytanie; 
Fredric Drum zwolnił, niedługo powinien dojechać do rozjazdu, nie ważył się wiązać z tym 
nadziei, ale myślał, że miasteczko Ixantomatl mogło tam być cały  
czas, a zamieszkiwało je prawdopodobnie mało znane, ale niezwykle zaawansowane 
naukowo plemię Cotzumalhuapan, czy to możliwe? Lud, który stworzył najbardziej 
rozwinięte pismo? 
Skręcił z drogi w pobliżu Chumpon. 
Pojechał na wschód, w stronę morza. 
Zerknął na szkic mapy, który dostał od szefa policji. 
Powinien niedługo znaleźć się na wąskiej ścieżce. 
Zatrzymał się na chwilę, wysiadł z samochodu i zlustrował kilka zardzewiałych znaków 
drogowych, mało kto zapuszczał się w tę okolicę, droga była usiana dziurami, musiał jechać 
bardzo ostrożnie; jeden ze znaków wskazywał drogę do zamkniętej i dawno już podupadłej 
acroyi zwanej Vigia Chico, nie miał zamiaru wybierać się aż tam, chciał skręcić na wąską 
leśną ścieżkę prowadzącą na północny wschód; widział świeże ślady na żwirze, jakiś 
samochód musiał tędy przejechać po nocnym deszczu, pewnie byli to strażnicy, rurales, 
którzy pilnowali, by na ten teren nie przedostali się poszukiwacze skarbów ani hieny 
cmentarne, odgonił komary i inne owady, było wilgotno i duszno, jak na tak wczesną porę 
dnia nieznośnie gorąco. 
Według geologów, pomyślał, ten obszar położony jest o mniej więcej metr niżej w stosunku 
do poziomu morza niż jeszcze tysiąc lat temu, o tutejszym klimacie i naturze wiedział 
nieszczególnie wiele, domyślał się jednak, że ten niepozorny metr mógł mieć duże znaczenie 
dla roślinności i warunków życia organizmów w tej płaskiej jak naleśnik okolicy; wpatrywał 
się w zwartą ścianę dżungli, gęstwina wydawała się nieprzebyta ze swoją plątaniną korzeni i 
gęsto rosnących kolczastych zarośli, zapuszczenie się w nią na odległość dziesięciu metrów 
byłoby już wielkim wyzwaniem, pomyślał, nie miał zresztą w planach niczego takiego. 
Wsiadł na powrót do samochodu i zorientował się, że jego koszula jest mokra od potu, wypił 
kilka łyków wody, uruchomił silnik i ruszył żałosną leśną ścieżką, tempo było iście ślimacze, 

poruszał się jednak do przodu; widział motyle we wszystkich kolorach tęczy, które spłoszone 
wzbiły się w powietrze, ptasi śpiew był niemalże ogłuszający, cóż za wspaniała natura!, 
pomyślał zachwycony; po mniej więcej kwadransie jazdy zaczął zauważać zniszczenia 
dokonane przez huragan; na poboczu leżały stosy gałęzi i pni drzew obalonych przez wiatr ; 
nieokiełznana wściekłość Huaracane, pomyślał i poczuł ucisk w dołku, w jego głowie 
pojawiły się na chwilę wspomnienia z minionej nocy, zniknęły jednak szybko, dżungla 
zdawała się bowiem otwierać przed nim, las leżał zupełnie płasko, nie został jednak wymyty 
przez potężne fałe przygnane tu przez huragan, Fredric przejechał jeszcze kawałek i zdążył 
właśnie minąć zakręt, gdy zauważył czerwoną taśmę zagradzającą drogę oraz dwóch 
policjantów gotowych do zdjęcia broni z ramienia. 
Zwolnił, w końcu zupełnie się zatrzymał. 
Zgasił silnik. 
Mierzono do niego z dwóch karabinów. 
Zarzucił torbę z koziej skóry na ramię. 
Wysiadł z samochodu z ramionami uniesionymi do góry. 
Dwaj policjanci spojrzeli na niego surowo i wykrzyczeli, że znajduje się teraz na zamkniętym 
obszarze, musi zawrócić i znikać stąd jak najszybciej; Fredric przystanął na chwilę zupełnie 
zdezorientowany, czy odważy się do nich podejść? Chyba nie zaczną strzelać? 
*  Yo autorizacion! * krzyknął, wskazując na swoją torbę. 
*  Como? 
*  Yo tengo autorizacion * powtórzył, robiąc kilka kroków do przodu. * Od waszego jefe de 
la policja, seńora Juana Jose Casaroi. 
Lufy karabinów zostały opuszczone, zbliżył się powoli do strażników, wyjmując z torby 
dokumenty otrzymane z Ministerstwa Spraw Zagranicznych oraz Centrali Policji 
Kryminalnej, kontrasygnowane i podstemplowane przez miejscowego szefa policji; podał im 
arkusz, jeden ze strażników chwycił go i przeczytał, jego surowa twarz, opuchnięta od 
ukąszeń owadów, rozjaśniła się po chwili w szerokim uśmiechu. 
*  Ah, seńor Drum! Policia de noruega, el doctor! Bienvenido, seńor Drum. Czekaliśmy na 
pana. * I oddał Fredricowi dokumenty. 
*  Gracias * podziękował z ulgą, a więc szef policji uprzedził ich tak, jak obiecał; przez cały 
czas podejrzewał nieśmiało, że komunikacja pomiędzy jednostkami nie funkcjonuje w tym 
kraju tak, jak powinna, w tym jednak wypadku wszystko poszło idealnie; Casaroja był 
człowiekiem zasługującym na stuprocentowe zaufanie. 
*  Może pan poruszać się swobodnie po całym terenie, ale proszę uważać na węże. Roi się tu 
od nich. * Jeden ze strażników podniósł nieco czerwoną plastikową taśmę, by Fredric mógł 
pod nią przepełz*nąć. *Jeśli chciałby pan iść w stronę starych kamiennych domów, naj 
lepiej chyba wybrać tę drogę. * Wskazał kierunek. * Kiedy minie pan już stosy gałęzi, pni 
drzew i korzeni, dojdzie pan do otwartego obszaru, powódź niemal oczyściła te tereny z całej 
roślinności. 
Fredric ponownie podziękował, zabierał się już do odejścia. 
*  Un momento. * Jeden ze strażników zbliżył się do niego, szukając czegoś w kieszeni. * 
Zamocuję to na pańskim nadgarstku, by inni strażnicy widzieli, że dostał się pan na ten teren 
legalnie. Nie będzie pan musiał ciągle się legitymować. Gubernator i inne osobistości, które 
nas odwiedziły, także dostały coś takiego. 
Podał Fredricowi coś w rodzaju bransoletki, w kolorach czerwonym, niebieskim i żółtym; 
strażnik pomógł mu zamocować przepustkę na nadgarstku i docisnął jej zatrzask specjalnymi 
obcęgami, tak że jedynym sposobem jej zdjęcia było rozcięcie materiału; Fredric skinął głową 
zadowolony, zasady bezpieczeństwa traktują tu surowo, dokładnie tak, jak powinno być. 

*  Każdego dnia zmieniamy kolor tych bransoletek. * Strażnik skinął wymownie głową. * 
Wielu bandytów próbuje się tu przedostać, jak na razie odgoniliśmy ich całe czternaście 
sztuk. 
*  O rany * wymknęło się Fredricowi. * Ilu właściwie macie tu ludzi? * zapytał. 
*  W tej chwili 54 rurales. A także komendanta, który w siedzi w tamtej chacie pod drzewami. 
Ale chyba jeszcze śpi, wczoraj wieczorem wypił za dużo pulaque. * Wyszczerzył zęby w 
uśmiechu i wskazał małą prymitywną szopę. 
*  Bueno. * Fredric był już gotowy do odejścia. 
Ruszył we wskazanym mu przez strażnika kierunku, ostrożnie omijał gałęzie i pnie, węże! 
Musi uważać; gdy zapuścił się na jakieś sto metrów w głąb obszaru, zorientował się, że idzie 
się teraz o wiele łatwiej, na ziemi nie było już żadnych krzewów, zarośli, nie było też korzeni 
czy gałęzi, tylko czerwonawy żwir i kamienie; musiały tu działać niewiarygodne siły, 
pomyślał i nagle przystanął. 
Tuż przed nim leżał budynek przypominający piramidę. 
Niezbyt wysoki, ale niewiarygodnie dobrze zachowany. 
Wstrzymał oddech i zawiesił na nim spojrzenie. 
A za nim: jeszcze więcej budynków. 
Bardzo wiele, z miejsca, w którym stał, naliczył ich ponad dziesięć! 
Poczuł, jak serce zaczyna mu bić szybciej, to po prostu fantastyczne; nie ma żadnych 
wątpliwości, kiedyś musiało to być większe miasto Majów; Fredric wyciągnął butelkę z wodą 
i łapczywie upił z niej kilka łyków, otarł słony pot z oczu, zamrugał i potrząsnął mocno 
głową, by upewnić się, że to, co widzi przed sobą, jest rzeczywiste; przez następne pół 
godziny przechadzał się wokół starożytnych budynków bez żadnego konkretnego celu ani 
zamiaru, po prostu im się przyglądał, uprzejmym skinieniem głowy pozdrawiając rurales, 
którzy stali przy każdej budowli, zauważył, że w wielu miejscach wysypana żwirem ścieżka 
zastąpiona została płaskimi płytami kamiennymi, prymitywnym brukiem; odnalazł wiele 
placów i terenów przypominających miejsca targowe; stanął wreszcie mniej więcej w sercu 
całego obszaru, miał dobry widok na wszystkie strony, usiadł na kamiennym bloku 
przypominającym ołtarz, na którym pewnie stała kiedyś figurka Chac Moola, w każdym razie 
kamienne ruiny w pobliżu wskazywały, że tak mogło być; odetchnął głęboko i opróżnił 
butelkę z wodą. 
Naliczył dwadzieścia trzy budynki. 
Niektóre nie były nawet szczególnie zerodowane. 
A mogło ich być jeszcze więcej. 
Z tyłu, w lesie, gdzie nie dotarły fale. 
Zdjął z ramienia brązową torbę z koziej skóry i umieścił ją obok siebie na ołtarzu, torba 
Alvina Engedala, tu właśnie ją odnaleziono, tu albo gdzieś z pobliżu, była pusta, co też 
Engedal mógł tu przynieść? Czy to, co odnalazł w Madrycie? Wpatrywał się w torbę, jakby w 
nadziei, że uda mu się w końcu dostrzec jej pierwotną zawartość, cóż to mogło być? Czy 
kiedykolwiek otrzyma odpowiedź na to pytanie? Podrapał miejsca po ukąszeniach komarów i 
odgonił kilka uprzykrzonych owadów przypominających osy, spróbował oczyścić umysł; w 
tym mieście brakowało czegoś bardzo ważnego, wielkiej, umieszczonej centralnie piramidy, 
która pięłaby się wysoko ponad pozostałymi budynkami, tak w każdym razie było we 
wszystkich innych znanych mu majskich osadach. Archeolodzy, antropolodzy i badacze 
kultury majskiej od dawna byli zgodni co do tego, że społeczeństwa indiańskie zbudowane 
były według systemu teokratycznego, to warstwa kapłańska skupiała w swoich rękach niemal 
całą władzę; teoria ta jak na razie nie została podważona, chociaż z pewnością naukowcy 
podadzą ją pod wątpliwość,  
gdy przetłumaczonych zostanie więcej majskich inskrypcji. Wydawało się raczej, że majskimi 
społeczeństwami rządziły co najmniej dwa czynniki: kult wojny i nauki, istniała też elita, 

którą określano mianem ak'dzib, ludzie ci byli pisarzami, wtajemniczonymi w arkana pisma; 
elita ta wcale nie była nieliczna, studia majskiej kaligrafii udowodniły, że było wielu pisarzy, 
gdzie oni mogli się kształcić? Czy było tu coś, co mogło przypominać Lykeion w starożytnej 
Grecji? Nikt tego nie wiedział, Fredric też nie; odnalazł swój szkicownik, przez następną 
godzinę pocił się nad stworzeniem sensownego planu centralnej części tego obszaru, 
następnie zerknął na budowlę wyróżniającą się spośród wszystkich innych, mogącą stanowić 
centralny punkt miasta, podszedł do niej, próbując ukryć się w cieniu czegoś, co kiedyś mogło 
być tarasem albo klatką schodową; najwyższą część budynku wciąż porastały krzaki i zarośla, 
kontury były jednak bardzo wyraźne. 
Budowla miała cztery zwieńczenia przypominające wieżyczki. 
Pomiędzy nimi znajdowały się schody. 
Naprzeciwko miejsca, w którym teraz właśnie stał, mogło być wejście. 
Portal z ogromnymi obeliskami po obu stronach. 
Wszędzie leżały porozrzucane gliniane skorupy, Fredric miał wielką ochotę zachować jedną z 
nich, wielki fragment naczynia ozdobiony hieroglifami, zostawił go jednak: archeolodzy 
potrzebowali każdego kawałka, by ułożyć tę łamigłówkę; zamiast tego wspiął się do miejsca, 
które uznał za wejście, przyjrzał się dwóm wielkim obeliskom i natychmiast odkrył, że są 
pokryte symbolami i majskim pismem, poczuł, że serce bije mu szybciej, i ucieszył się w 
duchu, że to miejsce spowite było cieniem; jeśli, pomyślał, jeśli w ogóle jest tu gdzieś nazwa, 
znak informujący o tym, jak zwało się miasto, to musi on być na tych obeliskach. 
Przez następne dwie godziny Fredric był pochłonięty czymś, czego nigdy nie spodziewał się 
robić, a mianowicie rysował, kopiował do swojego notatnika jak tylko mógł najdokładniej 
absolutnie nieznany starożytny tekst, którego nikt przed nim nie oglądał; szczęście, jakie 
towarzyszyło mu w trakcie tej pracy, w pełni rekompensowało nieznośne gorąco i unoszące 
się wokół niego chmary owadów. Gdy wreszcie poczuł się zadowolony z efektów swojej 
pracy i wypełnił szkicownik, zszedł na dół i musiał pokazać swoje rysunki starszemu oraz 
zupełnie 
bezzębnemu rurales, który śledził jego poczynania z uprzejmym zainteresowaniem; 
mężczyzna zaśmiał się ochryple i wymamrotał coś o dzikusach i kanibalach, kanibalach? 
Fredric udał, że zrozumiał dowcip, i też się zaśmiał, potrząsając głową nad swoimi własnymi 
rysunkami, następnie ostatni raz rzucił okiem na cały obszar i ruszył powoli w stronę leśnej 
ścieżki i czekającego na niego tam samochodu. 
Było wpół do piątej, płynął powoli, spokojnymi ruchami oddalając się od plaży, i 
rozkoszował się odświeżającą morską wodą oraz leniwymi falami co jakiś czas unoszącymi 
jego ciało; pół godziny temu odstawił samochód do pośrednika, następnie poszedł do hotelu, 
znalazł kąpielówki i rzucił się do wody, potrzebował gruntownego oczyszczenia po pobycie w 
dżungli pośród majskich ruin. Nie miał jeszcze odwagi przetrawić wszystkich wrażeń z tej 
wyprawy, okazały się one nad wyraz przytłaczające, zrobi to powoli, oszczędnie je sobie 
dawkując; wyszedł z wody i dokładnie wytarł całe ciało, za kilka godzin złoży wizytę 
profesorowi Ruizowi Iscario, ale nie palił się do niej już tak bardzo, a było to w gruncie 
rzeczy spowodowane dwoma faktami: po pierwsze tym, że w tej właśnie chwili miał w 
pokoju hotelowym zupełnie unikalny materiał badawczy, który niemal krzyczał, aby jak 
najszybciej go przetłumaczyć, i nie mógł się doczekać, by rozpocząć nad nim pracę, po drugie 
zaś wiedział, że nie będzie mógł opowiedzieć profesorowi o swoich odwiedzinach w majskim 
mieście; pociągnęłoby to za sobą szereg nieprzyjemnych pytań, musiałby kłamać, jak jednak 
uda mu się utrzymać swoje odkrycia w tajemnicy przed tym entuzjastycznym naukowcem? 
Zobaczy, jak potoczą się sprawy; poczuł, że dokucza mu nieznośny głód, i przypomniał sobie, 
jak niemal niegrzecznie odrzucił poprzedniego dnia zaproszenie kucharza z Cafe Esperanza, 
może w tej chwili z powodzeniem naprawić swój błąd; zdecydował się na spożycie solidnego 
posiłku w jego restauracji. 

Wklepał w twarz i dłonie przeróżne kremy, które miały złagodzić swędzenie i ból po 
niezliczonych ukąszeniach owadów; zdecydowanie nie wyglądał w tej chwili korzystnie, 
następnie wybrał strój pasujący do charakteru wieczornej wizyty, profesor wspomniał coś o 
przyjęciu, na którym ma się pojawić wiele osób, będzie, co ma być; wsu 
nął do torby kilka arkuszy papieru, szkice i próbki tłumaczeń, opuścił hotel i szybkim 
krokiem udał się w stronę Cafe Esperanza. W drodze do restauracji kupił lokalną gazetę i 
spojrzał na nagłówki krzyczące 
o kolejnym uderzeniu seryjnego mordercy, który tym razem pozbawił życia największego 
idola całej prowincji, kapitana drużyny baseballowej znanej jako Las Aguilas, Orły, znów 
przypomniał sobie o niezbyt przyjemnej misji, której wypełnienia się podjął, czy może 
zdziałać w tej sprawie cokolwiek więcej? Nie, zrobił już wszystko, co mógł, zaś jego 
szczęśliwe odkrycie dotyczące majskiego kalendarza powinno dać policji punkt zaczepienia, 
zresztą czy to odkrycie było zupełnie przypadkowe? Wepchnął gazetę do torby, odgonił od 
siebie te myśli 
i  poszedł dalej; restauracja była niemal zupełnie pusta, znalazł miejsce w kącie, blisko 
książek, gdzie działająca klimatyzacja sprawiała, że było stosunkowo przewiewnie, ta sama 
co ostatnio kelnerka uśmiechnęła się radośnie i podała mu kartę dań; najwyraźniej go 
rozpoznała, Fredric odwzajemnił jej uśmiech i wymamrotał coś, co w założeniu miało być 
zabawne, ale czego ona najwyraźniej nie zrozumiała; otworzył kartę dań po tym, jak na jego 
stole pojawiły się dwie Corony z kawałkami limonki wetkniętymi w szyjki, nie zdążył jednak 
niczego przeczytać, usłyszał bowiem znajomy głos i za jego plecami wyrósł nagle zezowaty 
kucharz. 
*  Buenos tardes, seńor Drum. Miło pana widzieć! 
Fredric podskoczył ze strachu, nie zauważył, że mężczyzna tam stał. 
*  Eec.gracias. * Podniósł się z krzesła, niepewny, czy powinien ponownie powitać kucharza 
uściśnięciem dłoni. 
Oczy mężczyzny były wyłupiaste i zdawały się patrzeć w jakiś punkt na prawo od miejsca, w 
którym stał; Fredric w żadnym wypadku nie był uprzedzony do ludzi z zezem, w tej jednak 
chwili poczuł się nieprzyjemnie, uśmiechnął się niepewnie i wskazał na menu. 
*  Macie tu dużo dobrego jedzenia * powiedział. 
*  Najlepszego nie ma w karcie dań * odpowiedział kucharz. 
*  Ach nie? 
*  Właśnie dostarczono nam wyśmienite wątróbki cielęce. Bardzo świeże. Najwyższa jakość. 
*  Si, claro. * Fredric zawahał się. 
*  Mogę z nich dla pana przygotować absolutnie wyjątkowe danie. 
*  Muchos gracias, maestro * Fredric odchrząknął * tym razem jednak chętnie wybiorę coś z 
karty dań, chyba zdecyduję się na rybę. 
*  Jak pan sobie życzy, mam nadzieję, że posiłek będzie panu smakować. * Kucharz podszedł 
do półki i zdjął z niej książkę. * Może zainteresuje to pana, zanim podamy jedzenie? * 
Położył przed Fredrikiem dość opasły tom i szybko ruszył w stronę kuchni. 
Norweg z zainteresowaniem podniósł książkę i przeczytał jej tytuł: Return ofthe Mayas. 
Mniejszym zaś drukiem, pod dość groteskowym obrazkiem przedstawiającym konkwistadora 
torturującego miejscowych, było napisane: „The first novel written by a Maya writer". 
Nazwisko nic Fredricowi nie mówiło, Gaspar Perrera. Książkę wydano po angielsku, czy 
kucharz zasugerował mu, że powinien właśnie w tej chwili zacząć czytać to obszerne dzieło ? 
Raczej nie, mężczyzna po prostu pokazał mu powieść z czystej uprzejmości, chcąc pochwalić 
się swoją małą biblioteką; odłożył książkę na bok, upił kilka dużych łyków piwa i 
skoncentrował się na karcie dań. 
Tsotolbichay, tamales i chaya, jaja i nasiona dyni. 
Poc Chuć, filet z tuńczyka marynowany w pomarańczach. 

Na deser zaś: sorbet z marakui. 
Przywołał gestem kelnerkę i zamówił posiłek, poszczególne dania pojawiały się w 
odpowiedniej kolejności na jego stole, on zaś jadł w spokoju, podczas gdy jego myśli krążyły 
cały czas wokół wcześniejszych wydarzeń tego dnia, zaczął oswajać się z myślą o tym, co 
widział, w tej chwili żałował, że nie zabrał ze sobą aparatu fotograficznego; gdy wybierze się 
tam po raz kolejny, zaopatrzy się wcześniej w jakiś tani sprzęt, jakim jednak cudem udało się 
Alvinowi Engedalowi znaleźć to miasto? Przed tym, zanim huragan spustoszył teren, dotarcie 
do niego przez dżunglę graniczyło z cudem, Engedal jednak dokonał tego, był tam w tej 
nieszczęsnej chwili, gdy rozpoczęła się ulewa i nadeszła fala powodziowa, czy miał ze sobą 
mapę? Opis tego miasta? Dokumenty zawierające jakieś informacje, gdzie ma szukać, które 
zabrał ze sobą z Madrytu? Musiało tak być, dlaczego jednak zdecydował się załatwić to w ten 
sposób? Narazić się na opinię pospolitego złodzieja? Musiały istnieć jakieś okoliczności, o 
których nie mógł nikogo poinformować; Fredric wzruszył zrezygnowany ramionami, przyszło 
mu do głowy, że nigdy nie będzie w stanie wyjaśnić do końca tej zagadki, zerknął  
po raz kolejny na listę osób, z którymi Engedal utrzymywał w ostatnim czasie kontakt, 
przesłaną mu przez Skarphedina Olsena, podkreślił dwa z tych nazwisk, to ludzie, których jak 
na razie Policji Kryminalnej nie udało się przesłuchać, szybko jednak wymazał te nazwiska, 
pierwszą z tych osób był japoński archeolog, drugą zaś kobieta o ture*cko brzmiącym 
nazwisku; nie dowie się niczego o tych ludziach, przebywając tutaj. 
Zjadł do końca sorbet i zamówił kawę, szybko przejrzał lokalną gazetę i powierzchownie 
przestudiował galerię zdjęć, krótka notka biograficzna o każdym z kandydatów na 
gubernatora prowincji, zerknął na zegarek, niedługo będzie już musiał wyjść, znaleźć 
taksówkę i jechać do profesora Ruiza Iscario; szybko dopił kawę, zapłacił i wstał od stołu, tuż 
przy wyjściu zauważył wiszący na ścianie wielki plakat, zatrzymał się, przechodząc koło 
niego. 
Las Aguilas, napisano na nim wielkimi literami. 
Drużyna baseballowa. 
Podszedł bliżej. 
Zerknął na zdjęcie. 
Młodzi mężczyźni w strojach baseballowych. 
Poniżej widniały ich nazwiska. 
Odnalazł interesującego go zawodnika, Lacristo Morreno, dość potężny, uśmiechający się 
mężczyzna na samym środku fotografii, jego twarz zniknęła nagle, zasłonił ją bowiem wielki, 
gruby palec wskazujący, który wystrzelił zza pleców Fredrika i spoczął na tym właśnie 
fragmencie zdjęcia. 
* Un grań cabron! * Wielki kurwiarz; kucharz wyszczerzył zęby w uśmiechu. 
Nasz bohater słucha bez szczególnego zachwytu 
„LosViolinos Antiguos" oraz potwierdza fakt, że jest 
kucharzem, profesor zaś wyjaśnia mu istotę działania 
wielkiej muszli klozetowej oraz to, że wszystko może się ze sobą łączyć 
Fredric Drum nie czuł się zbyt komfortowo, siedział na niewygodnym krześle wciśnięty 
pomiędzy dwie dość obszerne i mocno wyperfu*mowane seńory, którym właśnie został 
przedstawiony, siostry Lonzor*ro, z tego, co pamiętał; salon muzyczny we wspaniałej willi 
profesora Iscario na obrzeżach Akumal był sześciokątny i wymyślnie udekorowany kwiatami, 
starymi urnami oraz kolorową ceramiką, gobelinami i obrazami lokalnych malarzy; akurat w 
tym momencie rozbrzmiewała uroczysta pierwsza część kwartetu C*dur Locatelliego, 
muzycy, dwóch panów oraz dwie damy, siedzieli ciasno upakowani pod jedną ze ścian, 
naprzeciwko wyłożonej poduszkami ławki, na której nikt nie siedział, grali z pełnym pasji 
przekonaniem, brawurowo pokonując kolejne crescenda, pełne wyrazu pauzy, docierając 
wreszcie do głębokiego, wyzwalającego akordu końcowego. Muzyka tego rodzaju nie była 

bynajmniej mocną stroną Fredrica Drum, próbował jednak zachwycić się nią w takim samym 
stopniu, jak niektórzy z gości, jednocześnie cały czas przyglądał się zgromadzeniu, którego 
częścią stał się mimowolnie ; sam profesor siedział w skórzanym fotelu zaraz obok 
pierwszego skrzypka, którym zresztą była jego żona Isabella. Dwaj synowie Iscario, Levardo 
i Ruben, siedzieli pod jedną ze ścian; młodszy z nich, Ruben, najwyraźniej niedawno brał 
udział w jakimś wypadku, miał bowiem otarcia i siniaki na twarzy, a na jedną rękę założono 
mu gipsowy opatrunek, poza nimi Fredric nie znał nikogo z siedzącego tu towarzystwa, jedną 
twarz pamiętał jednak z gazety, należała ona do wicegubernatora Anto*nio Huxcela, rozległ 
się wreszcie wysoki ton zapowiadający rychły koniec utworu, po czym goście zgotowali 
muzykom pełen entuzjazmu aplauz, krzyczano: „doskonała gra!", on sam wybąkał tylko bez 
przekonania „brawo", wyzwalając się jednocześnie spomiędzy dwóch słodko pachnących 
dam, wymknął się z pokoju i wyszedł na patio oświetlone  
mnóstwem pochodni; wokół unosił się zapach węgla drzewnego dochodzący z grilla, na 
którym przygotowywano właśnie kilka steków; rozejrzał się dookoła, pozdrowił uwijającego 
się przy grillu kucharza, po czym znalazł sobie ławkę w cieniu, pod wysokim i pieczołowicie 
wypielęgnowanym drzewem granity. 
Jego pierwsze spotkanie z profesorem nie przebiegało bynajmniej tak, jak sobie to wyobrażał, 
miała być fiesta, to pierwszy piątek miesiąca, usłyszał, gdy wysiadł z taksówki i został 
natychmiast powitany przez jednego z synów profesora, Levardo, następnie poprowadzony do 
wielkiego holu, gdzie stało mnóstwo ludzi, wciśnięto mu w dłoń kieliszek i zaczęto 
wszystkim przedstawiać; najuprzejmiej jak tylko mógł odpowiadał na prawo i lewo na szereg 
nieistotnych pytań dotyczących jego pochodzenia i celu wizyty w tym kraju, następnie 
pojawił się profesor i serdecznie go objął, mówiąc, że gdy tylko skończy się przedstawienie, 
będą mogli udać się do biblioteki i porozmawiać tam w spokoju; Fredric uprzejmie skinął 
głową, przedstawienie? Niewiele rozumiał, zanim nie został wprowadzony do salonu 
muzycznego, gdzie poinformowano go, że kwartet „Los Violinos Antiguos" pod 
przewodnictwem senory Isabelli Iscario wykona kilka utworów, i tak też się stało; siedział 
teraz na ławce w półmroku, czując się jak odludek, po chwili zbliżyła się do niego kobieta po 
czterdziestce, ubrana w ciasną czarną suknię i szal zasłaniający ramiona. 
Podniósł się z miejsca w uprzejmym geście. 
*  Nie wiem, czy zdążyłam się panu przedstawić * powiedziała po angielsku z wyraźnym 
amerykańskim akcentem i wyciągnęła do Fredri*ca rękę. * Nazywam się Carla Clegg, 
pochodzę z USA, ale spędziłam tu właściwie całe moje dorosłe życie. 
*  Ach tak * odparł, nie wiedział, co jeszcze mógłby powiedzieć. 
*  Zna pan więc profesora Iscario? 
*  Łączą nas nasze zainteresowania, ale dopiero pierwszy raz spotykamy się oko w oko. 
*  Z tego, co rozumiem, interesuje się pan starożytną majską kulturą? 
*  Tak, nie jest to mój zawód, raczej hobby, któremu oddaję się z zapałem. * Fredric 
odchrząknął. 
Dyskretnie zlustrował stojącą przed nim kobietę, wyglądała dość męsko z ciemnymi włosami 
obciętymi na jeża i nieco szeroką twarzą, oczy miała czujne i inteligentne. 
*  Dokładnie tak samo to wygląda w moim przypadku * zaśmiała się krótko. * W ostatnich 
latach prowadziłam znany park turystyczny Xel*Ha, ale moją prawdziwą pasją jest starożytna 
historia tego kraju. Wiele faktów pozostaje wciąż ukrytych i nieznanych. Pan zaś, aby 
doświadczyć atmosfery wspaniałości Jukatanu, przybył tu aż ze Szwecji, mister Drum? 
*  Z Norwegii. * Ponownie odchrząknął. 
*  Sorry, z Norwegii. Z pewnością znaleźlibyśmy wiele wspólnych tematów.  Posiadam 
wiele...  cóż...  wyjątkowych przedmiotów. Jeśli chciałby je pan obejrzeć, serdecznie do siebie 
zapraszam. * Sięgnęła do torebki i po chwili podała Fredricowi wizytówkę. * Będzie mi 
bardzo miło, jeśli się pan ze mną skontaktuje. 

Fredric nie wiedział do końca, co ma odpowiedzieć, we wzroku tej kobiety czaiło się coś, co 
go niepokoiło, nie musiał na szczęście dobierać słów, dama bowiem odwróciła się 
gwałtownie i ruszyła w stroną kilkorga gości, którzy właśnie wyszli na patio; czy teraz będą 
jeść? Na to wyglądało, sądząc po poruszeniu wokół grilla, Fredric w ogóle nie czuł się głodny 
po sutym posiłku, który nie tak dawno spożył w Cantina Esperanza; był niespokojny, cały 
czas rozmyślał o torbie z notatkami, rysunki, które wykonał w ruinach majskiego miasta, 
leżały w jego pokoju hotelowym, nie mógł się doczekać, by przekonać się, czy te ruiny 
faktycznie były kiedyś zagadkowym Ixantomatl! Zamiast tego siedział w charakterze gościa 
na fieście, gdzie mógł się teraz podziewać profesor Iscario? 
Nie musiał długo nad tym się zastanawiać. 
Profesor właśnie zbliżał się do niego szybkim krokiem. 
*  Tu pan się ukrył, mój gościu z odległych stron. * Jego oczy błyszczały bystro za szkłami 
oprawionymi w stalowe ramki. 
Uczony, pan już w słusznym wieku, trzymał się nad wyraz dobrze, miał półdługie srebrzyste 
włosy, potężny orli nos i wąskie, zdawałoby się pozbawione warg usta; jego twarz miała w 
sobie coś z ptasiej czujności. 
*  Do podania posiłku została nam jeszcze jakaś godzina * powiedział i chwycił łokieć 
Fredrica. * Chodźmy do biblioteki, będziemy tam mogli spokojnie porozmawiać. 
*  Dziękuję * odparł Fredric i ruszył za profesorem do wnętrza domu. 
Przeszli przez kilka większych pokojów, wspięli się po schodach, Iscario otworzył drzwi i 
wprowadził Fredrica do ciemnego pomieszczenia, zapalił światło, w pokoju unosił się słaby 
zapach dymu z cygara, profesor zaś przeprosił gościa, mówiąc, że musi poinformować żonę o 
tym, że obaj na godzinę znikną z jej fiesty; Fredric rozejrzał się po wspaniale zaopatrzonej 
bibliotece, książki wypełniały całą przestrzeń od podłogi po sufit, poza tym pod jedną ze 
ścian był kominek i ustawione wokół niego wygodne sofy, ta rodzina musi być bardzo 
zamożna!, pomyślał i ostrożnie odstawił torbę na jedno z krzeseł. Zerknął na książkę, która 
leżała otwarta na stoliku, było to ekskluzywne wydanie znanej pracy Maudslaya Biologia 
Centrali*Americana; usłyszał, jak zamykają się drzwi do biblioteki, profesor obrócił klucz w 
zamku i stanął przed Fredrikiem, jego oczy błyszczały złowrogo zza szkieł okularów, 
wydawało się, że jego swobodny i serdeczny stosunek do gościa uległ nagle gwałtownej 
zmianie. 
*  Jest pan kłamcą, seńor Drum! 
*  Como? * Zrobiło mu się zimno, o co może chodzić? Profesor podszedł do komody, 
wysunął jedną z szuflad i rzucił na 
stoi gazetę, lokalne pismo, Fredric wpatrywał się w niewielką wzmiankę o nim samym, którą 
przeczytał na komisariacie poprzedniego dnia; artykuł informujący, że miejscowa policja 
wzmocniła grupę zajmującą się poszukiwaniem seryjnego mordercy, włączając do drużyny 
osławionego detektywa z Norwegii, który był jednocześnie doktorem psychologii, niejakiego 
Fredrica Drum; Fredric zamrugał gwałtownie, dobrze wiedział, że niektóre kwestie wymagają 
natychmiastowego wyjaśnienia, ile jednak może powiedzieć? Czy ma wyjawić profesorowi 
całą prawdę? Łącznie z informacją o wizycie w dopiero co odkrytym majskim miasteczku? 
Dostał na to pozwolenie jako pracownik policji, nie zaś jako tłumacz tekstów i ekspert od 
spraw kultury Majów! Myśli kłębiły się w jego głowie, gdy rozpaczliwie próbował stworzyć 
naprędce wiarygodne wytłumaczenie; mógł tylko powiedzieć prawdę; czy profesor zdoła ją 
zaakceptować? Czuł się jak uczniak, którego przyłapano na ściąganiu podczas klasówki i 
odesłano do gabinetu dyrektora. 
*  Mój wuj jest detektywem pracującym dla norweskiej Policji Kryminalnej * zaczął. * Mój 
znajomy, także badacz majskiej kultury, zaginął jakiś' miesiąc temu. Wszystkie ślady 
prowadzą na Jukatan. Człowiek ten jest podejrzany o przywłaszczenie, o kradzież, ważnych 
dokumentów z Muzeo de America w Madrycie. Niestety znajdował się na terenie 

spustoszonym przez huragan i tam zginął. Jego poszukiwania zostały odwołane. * Przerwał 
na chwilę. 
Profesor wpatrywał się w niego twardym spojrzeniem, które łagodniało jednak w miarę, jak 
Fredric opowiadał ; wyjaśnił, jak jego działający czasem niekonwencjonalnie wuj 
uwierzytelnił jego działania za pośrednictwem Ministerstwa Spraw Zagranicznych, jak 
przypisał mu tytuł zarówno detektywa policji, jak i doktora, co doprowadziło do tego, że szef 
policji wTulum całkiem spontanicznie zaryzykował i włączył go jako eksperta od tworzenia 
portretów psychologicznych przestępców w śledztwo, które utknęło w miejscu, a mianowicie 
poszukiwania seryjnego mordercy, on zaś, w przypływie czegoś, co można byłoby porównać 
z hybris, legendarną pychą starożytnych herosów, bez zastanowienia przyjął to zadanie, czego 
teraz zresztą bardzo żałuje; najchętniej wycofałby się z tej okropnej sprawy tak szybko, jak 
tylko to możliwe, zauważył, że wyraz twarzy Ruiza Iscario zaczyna zdradzać rozbawienie, 
pominął w swoim opowiadaniu wycieczkę do majskich ruin, profesor wskazał mu skórzany 
fotel stojący przed kominkiem, obaj usiedli; naukowiec wybuchnął nagle serdecznym 
śmiechem. 
*  Z zawodu jest pan więc kucharzem? * Profesor wciąż się śmiał. 
*  Si, claro, prowadzę restaurację w Oslo. *Twarz Fredrica rozciągnęła się w niepewnym 
uśmiechu, mógł się na powrót rozluźnić. 
*  Niezła byłaby afera, gdyby wyszło na jaw, że sam Casaroja * notabene mój przyjaciel * 
zatrudnił do pomocy w rozwiązaniu sprawy seryjnych morderstw kucharza! 
*  Chyba tak * odpowiedział Fredric cicho. 
*  Niech pan poczeka chwilę. * Profesor zamyślił się. * Mówi pan, że osoba, którą miał pan 
odnaleźć, zabrała coś z muzeum w Madrycie i uważana jest w pana kraju za jednego z 
największych ekspertów zajmujących się kulturą Majów ? Czy mógłby pan powiedzieć, jak 
nazywał się ten człowiek? 
*  Alvin Engedal. 
Profesor wyprostował się w wyrazie najwyższego zdumienia i podniósł się z fotela. 
*  Engedal? Seńor Engedal? Matko Najświętsza, rozmawiałem z tym człowiekiem 
wielokrotnie w ciągu ostatnich kilku lat, wymieniliśmy wiele cennych uwag przez telefon. A 
więc mówi pan, że zginął? 
*  Wszystko na to wskazuje * odpowiedział Fredric. * Jego torba została odnaleziona przez 
brygadę ratunkową w miejscu spustoszonym przez huragan. 
*  Jego torba? Z dokumentami z muzeum? Znaleziona w pobliżu nowo odkrytych majskich 
ruin? W Punta Allen? * Profesor zaczął niespokojnie spacerować po pokoju. 
*  Torba niestety była pusta * powiedział Fredric cicho. 
*  Pusta? Ma pan na myśli... * Uczony przystanął gwałtownie. 
Spojrzał na Fredrica, w jego oczach kryło się coś pomiędzy absolutnym zaskoczeniem a 
zamyśleniem, Norweg dostrzegł w nich także coś w rodzaju niepewności; profesor stał tak 
długo, jego gość zaś nie rozumiał procesów zachodzących w jego głowie, starszy pan odezwał 
się wreszcie, kładąc nacisk na każdą sylabę, robiąc przerwy między poszczególnymi słowami: 
*  Mówi pan. Że torba badacza majskiej kultury Ałvina Engedala została odnaleziona pusta. 
Po huraganie. Który odsłonił sławne miasto Majów, Ixantomatl. Mówi pan, że ta torba mogła 
zawierać jakieś cenne przedmioty. Pochodzące z Muzeo de America w Madrycie. 
 
Fredric otworzył usta, nie mógł jednak dobyć z siebie głosu; Ixanto*matl, czy profesor już 
wie, że chodziło o to właśnie miasto? W jaki sposób wszedł w posiadanie tej wiedzy i czemu 
tak zareagował na słowa gościa? Profesor stał niczym zaklęty w pozycji, którą przybrał przed 
kilkoma minutami, zmrużył oczy za szkłami okularów tak, że przypominały dwie wąskie 
kreseczki, wpatrywał się we Fredrica tak intensywnie, że mężczyzna poczuł się wreszcie 

niezręcznie, czy coś, co przed chwilą opowiedział uczonemu, mogło zdradzić, że dopiero co 
odwiedził zaginione miasto? 
Kolejne wydarzenia nastąpiły po sobie bardzo szybko. 
Profesor Iscario odwrócił się gwałtownie. 
Szybkim krokiem podszedł do jednej z szafek. 
Wyjął klucz z kieszeni. 
Otworzył drzwiczki. 
Wyciągnął ze środka plastikową teczkę zawierającą dokumenty. 
Profesor podszedł powoli do Fredrica z nieodgadnionym wyrazem twarzy i niesłychanie 
ostrożnie położył teczkę na jego kolanach, jakby zawierała suszone kwiaty, co, jak później 
stwierdził Fredric, nie odbiegało tak bardzo od rzeczywistości; zamrugał niepewnie, zerknął 
na pro 
fesora, który opadł na fotel i siedział teraz, kiwając głową, jakby na potwierdzenie swoich 
własnych słów; o co chodzi? Przyjrzał się podanej mu przed chwilą teczce, zobaczył 
natychmiast, że znajdują się w niej bardzo stare dokumenty, język starohiszpański 
poprzetykany łaciną, ostrożnie wyjął z teczki kilka kartek, przeczytał, co było na nich 
napisane, i poczuł, że robi mu się zimno: dokumenty pochodziły z czasów konkwistadorów, z 
początku XVI wieku! Przeglądał je z uwagą, podczas gdy w jego głowie roiło się tysiąc 
myśli; była tu mapa przedstawiająca ten odcinek wybrzeża, a na nią została naniesiona jakaś 
osada, wyraźnie opisana jako Exantomatulus, Ixantomatl? Zaschło mu w gardle, odchrząknął 
głośno i zerknął w stronę profesora, który podpierał jedną dłonią brodę i uważnie mu się 
przyglądał; wreszcie z trudem dobył z siebie głos, 
*  Ale... te papiery... Czy to możliwe... Engedal? Dostał je pan od Alvina Engedala? 
*  Nie * głos Ruiza Iscario był mocny i czysty * ale cała ta sytuacja zaczyna być coraz 
bardziej interesująca, rozumie pan to chyba, seńor Drum? 
Fredric siedział nieruchomo, zupełnie oniemiały. 
*  Dzisiaj przed południem * zaczął profesor * odwiedziła mnie osoba, która znajdowała się 
na terenie spustoszonym przez huragan i której udało się przeżyć dzięki własnej fizycznej 
sile. Mężczyzna ten nazywa się Emmeryson Perriat i pracuje jako dyżurny meteorolog w 
stacji obserwacyjnej na Punta Allen. Opowiedział mi swoją dramatyczną i zadziwiającą 
historię; najpierw unosił się na falach, trzymając w ramionach małą dziewczynkę, potem 
został wreszcie nieprzytomny wyrzucony na ląd, a gdy doszedł do siebie, siedział na ziemi 
pośród maj*skich ruin, mniej więcej w środku zaginionego miasta Majów. W jego pamięci 
jest niestety wiele białych plam, opowiedział mi w każdym razie, że w pewnym momencie 
zorientował się, iż trzyma w rękach tę oto teczkę. Skąd ją miał, czy ją odnalazł, podniósł z 
ziemi * tego nie jest w stanie sobie przypomnieć. Ten mężczyzna jest bardzo przyzwoitym 
człowiekiem, zorientował się, że dokumenty są stare i mogą przedstawiać sporą wartość, 
dlatego też skontaktował się ze mną. Nikt inny ich nie widział, teczka została przekazana mi 
dziś przed południem. Jak pan sądzi, co to może oznaczać, seńor Drum? 
Fredric zdołał odpowiedzieć dopiero po chwili. 
Spróbował dokładnie sformułować swoje myśli. 
Torba. 
Torba Alvina Engedala została odnaleziona pusta. 
A więc ten meteorolog... 
Fredric ponownie zerknął na teczkę leżącą na jego kolanach, bez wątpienia zawierała ona 
dokumenty skradzione z madryckiego muzeum! Leżały w torbie Engedala, aż wreszcie 
meteorolog, być może w malignie, wyciągnął je stamtąd, torba została następnie odnaleziona 
przez brygadę ratunkową; tak właśnie musiało być. 
*  Może to oznaczać, że Alvin Engedal był na tym terenie. * Zauważył, że mówi teraz 
całkiem pewnym głosem. 

*  A także to, że te dokumenty mogą należeć do Moseo de America w Madrycie. Nasz 
wspólny przyjaciel i szanowany badacz majskiej kultury był złodziejem, Fredricu. * Profesor 
zwrócił się do swojego gościa po imieniu. Niniejszym przeszli na ty. 
Fredric nie odpowiedział, pokiwał tylko powoli głową. 
*  Poza tym jest to dość zastanawiający zbieg okoliczności. * Profesor na powrót wstał z 
miejsca i zaczął przechadzać się po pokoju. * Majskie miasto, którego archeolodzy 
poszukiwali przez wiele setek lat, pojawia się więc na dwa różne sposoby jednocześnie. 
Ixantomatl było, jak zapewne wiesz, miastem pisarzy, pewnego rodzaju ośrodkiem 
akademickim dla uczonych. To ironia losu, że głównym bogiem lub boginią tego miasta była 
Huracane * płeć tego bóstwa pozostaje kwestią sporną * i że to huragan doprowadził do jego 
odkrycia. Chyba że Engedal... 
*  Nigdy się nie dowiemy, co było faktycznym celem Engedala * powiedział Fredric 
zdecydowanym głosem * może zresztą potrafiłby nam przedstawić dobry powód, dla którego 
zabrał te dokumenty z madryckiego archiwum. Kopia w każdym razie mu nie wystarczała. 
*  Naraził się na wściekłość Huracane. * Profesor Iscario uśmiechnął się gorzko. * Podejdź tu 
na chwilę z dokumentami, Fredricu. * Zbliżył się do stołu. 
Przez kilka następnych minut stali pochyleni nad papierami, profesor zaś objaśniał ich 
zawartość; była to historia spisana przez capitano Diego Alvarro de Consienca po tym, jak 
jego statek rozbił się w pobli 
żu Punta Allen w Roku Pańskim 1531. Tylko trzej członkowie załogi zdołali przeżyć 
katastrofę, po wielu perturbacjach dotarli do hiszpańskiej osady znajdującej się na północ od 
dzisiejszego Belize, niedaleko Chetumal. Udało im się przeżyć tylko dlatego, że po drodze 
odnaleźli porzucone majskie miasto zbudowane wokół wielkiej cenote, z której zaczerpnęli 
nowy zapas słodkiej wody; profesor wskazał palcem jeden z arkuszy, opis cenote zajmował 
całą stronę, kapitan najwyraźniej twierdził, że naturalna studnia nie zawierała wyłącznie wody 
pitnej, ale też coś zgoła innego, na dnie skrzyły się legendarne skarby Majów, kapitan nie 
zdołał jednak ich wyłowić, żaden z członków załogi nie był bowiem na tyle dobrym 
pływakiem, by dotrzeć do leżących na dnie kosztowności. Sporządzona za to została dokładna 
mapa, pieczołowicie naniesiono na nią także miejscowe nazwy, opierając się na wskazówkach 
udzielonych przez rdzenną ludność tych terenów; ostatnie dwie strony zawierały wyłącznie 
hymny pochwalne na cześć Wszechmogącej Łaski Pana oraz opieki Najświętszej Panienki, 
dzięki którym kapitan oraz pozostali dwaj członkowie załogi zostali wreszcie uratowani. 
*  Opis tej cenote z każdego człowieka mógłby zrobić złodzieja * wymamrotał profesor cicho. 
* Teraz pewnie niewiele już można tam odnaleźć. * Wzruszył ramionami. 
*  Przecież studnia wciąż tam jest? * Fredric nie przypominał sobie, by widział w ruinach 
jakieś ujęcie wody. 
*  Po przejściu huraganu i fali powodziowej? * Profesor zaśmiał się sucho. * Chyba nie 
wiesz, czym jest cenote, mój dobry przyjacielu. Jak sądzisz, dlaczego w tych naturalnych 
studniach nigdy nie brakuje wody pitnej? 
Fredric wzruszył ramionami, pozwolił profesorowi kontynuować. 
*  Cenote, a więc naturalne studnie, od których roi się wręcz na naszym półwyspie, są w 
rzeczywistości podziemnymi rzekami, które gdzieniegdzie wymywają otwory w skale 
wapiennej. Rzeki te płyną bardzo powoli, tereny mamy tu bowiem raczej płaskie. Ich wspólną 
cechą jest to, że prędzej czy później wszystkie te podziemne rzeki wpadają do morza. * 
Przerwał na chwilę, przejrzał dokumenty, wreszcie odnalazł jakąś mapę. 
*  Jak widzisz * wskazał palcem miejsce, w którym twórca mapy zaznaczył cenote w 
Ixantomatl * ta konkretna cenote leży zaledwie kilkaset metrów od dzisiejszej linii brzegowej. 
Ta wykropkowana linia 
oznacza najprawdopodobniej zagłębienie w terenie, gdzie płynęła podziemna rzeka. Jak 
widać, wpada ona prosto do morza. 

*  W porządku, rozumiem * odpowiedział Fredric. 
*  Rozumiesz? Jak myślisz, do czego doszło podczas huraganu? Gdy nadeszła fala 
powodziowa? * Ruiz Iscario ze smutkiem potrząsnął głową. * Cenote stała się wielką muszlą 
klozetową, mój drogi przyjacielu, woda została zassana do środka, siły uruchomione przez 
wzburzone huraganem morze musiały być niepojęte, cały kanał, którym płynęła podziemna 
rzeka, musiał zostać zaśmiecony tonami niesionych przez wodę gałęzi, korzeni, pni drzew i 
innych rzeczy, wszystko to płynęło do morza, dopóki gałęzie, gruz i śmieci nie zatkały 
podziemnego kanału. Bardzo prawdopodobne, że tak właśnie się stało, nie mogę być rzecz 
jasna całkiem pewien, wiem jednak, co powódź może zrobić z cenote. O artefaktach z czasów 
świetności Majów leżących na dnie tej studni możemy więc zapomnieć. Zemsta Huracane 
okazała się bezlitosna! * Profesor po raz kolejny wzruszył ramionami w geście bezradności. 
Fredric nie zdążył odpowiedzieć, w pokoju sąsiadującym z biblioteką rozległ się bowiem 
dzwonek, sygnał informujący, że podano do stołu, domyślił się Norweg; w tym akurat 
momencie jedzenie nie obchodziło Fredrica Drum w najmniejszym stopniu, przeżycia 
ostatnich godzin rodziły tylko nowe pytania, czy będzie jeszcze miał okazję dokończyć 
rozmowę z Iscario? Nie zdążył zapytać, profesor go ubiegł. 
*  Chodźmy na chwilę na przyjęcie mojej żony, seńor Drum, potem chciałbym, żeby mój 
młodszy syn Ruben kontynuował z nami tę rozmowę tu, w bibliotece. * Poprowadził Fredrica 
w stronę drzwi. * Ruben nie dalej jak sześć tygodni temu wrócił z Madrytu. Studiuje 
archeologię, jeśli chodzi o zainteresowanie kulturą Majów, idzie w ślady ojca, z czego bardzo 
się cieszę, po nowym roku wraca do Hiszpanii na uniwersytet. 
Fredric siedział sam, przedtem przez kwadrans zmuszony był prowadzić uprzejmą pogawędkę 
z pozostałymi gośćmi, między innymi z Antonio Huxcelem. 
*  A więc zna pan profesora? * zapytał polityk. 
*  Mamy wspólne zainteresowania, nie jestem jednak w najmniejszym stopniu naukowcem. 
*  Profesor Iscario posiada niewiarygodną wiedzę * powiedział wi*cegubernator. *Jeśli nie 
wie czegoś o naszej starożytnej kulturze, to najprawdopodobniej nie jest to po prostu godne 
uwagi. Korzystam czasami z jego umiejętności w mojej pracy. Ten człowiek ma jednak drugą 
stronę, której nie rozumiem. 
*  Drugą stronę? * Fredric nie wiedział, o co Huxcelowi mogło chodzić. 
*  Cóż * mężczyzna odchrząknął zakłopotany * może nie powinniśmy o tym teraz rozmawiać. 
Poza tym nie ma to żadnego znaczenia. Jeśli lepiej go pan pozna, zrozumie pan, o czym 
mówię. Z tego, co zrozumiałem, jest pan z zawodu policjantem? 
Fredric skinął głową, ogarnął go jednak nagle niepokój, zorientował się, że szef policji na 
bieżąco informował sztab gubernatora o przebiegu śledztwa w sprawie seryjnych morderstw; 
nie życzył sobie w najmniejszym stopniu zainteresowania tym tematem, a szczególnie jego 
udziałem w dochodzeniu, miał nadzieję, że wytłumaczenie, jakie przedstawił profesorowi, 
zostanie wyłącznie między nimi, na szczęście podeszła do nich kobieta z towarzystwa, jedna z 
sióstr Lanzarro, i pociągnęła Huxcela do salonu, chcąc mu pokazać jakiś obraz. Fredric 
przeszedł się między drzewami, odnalazł w ciemności miejsce, gdzie nikt nie powinien mu 
przeszkadzać; postawił talerz z wołowym stekiem, zieloną sal*są i nachitos na ławce, na 
której usiadł, przyniósł sobie następnie kubek wina głośno zachwalanego przez seńorę 
Isabellę, długo je wąchał, bukiet nie wydał mu się jednak szczególnie interesujący; dziwnie 
układa się twój urlop, Fredricu, pomyślał, siedząc na ławce, w miejscu, gdzie nikt przez 
chwilę nie będzie mu przeszkadzać. 
To mogło być wyłącznie miasto Ixantomatl. 
Odnalazły się dokumenty z Madrytu. 
Spoczywały w torbie Engedala. 
Czy te dokumenty opowiadały o niepojętym skarbie? 
Opis hiszpańskiego kapitana wydawał się wiarygodny. 

Exantomatulus. 
A więc Engedal dał się skusić. 
Profesor powiedział, że osada mogła być miastem uczonych, stolicą ah'dzib, biegłych w 
piśmie, co oznacza, że mogą gdzieś istnieć oryginalne pisma, książki mające ponad tysiąc lat!, 
na samą myśl o tym czuł podniecenie, pił nieszczególnie dobre wino drobnymi łyczkami, 
podczas  
gdy jego duszą targały sprzeczne uczucia; czy młodszy syn profesora Iscario studiuje w 
Madrycie? Wrócił do domu przed sześcioma tygodniami? Fredric siedział w ciemnościach, 
przyglądając się gościom przybyłym na comiesięczną fiestę seńnory Isabelli Iscario, z 
większością z nich zamienił kilka słów; Amerykanka Carla Clegg nalegała, by odwiedził ją 
przed powrotem do kraju, teraz stała na patio, nieco z boku, rozmawiając z 
wice*gubernatorem, gestykulowała z zapałem, zaś Huxcel kiwał głową, dziwna kobieta, 
pomyślał. Starszy syn profesora, Levardo, był wysokim, chudym i bladym mężczyzną, 
podobnym zresztą do ojca, pracował w szkole jako nauczyciel, rozmawiał teraz z 
przysadzistymi siostrami Lanzorro, obie były malarkami i z wielkim entuzjazmem 
zademonstrowały Fredri*cowi sześć obrazów wiszących w jednym z pokojów, czy zechciałby 
może odwiedzić ich galerię? Młodszy syn, Ruben, najwyraźniej doświadczył bliskiego 
kontaktu z nieszczególnie łaskawymi dla jego ciała żywiołami, przechadzał się niespokojnie 
po patio, sprawiając wrażenie zniecierpliwionego, Fredric jak na razie zdołał zamienić z nim 
zaledwie kilka słów, był nieśmiały, niemalże nieuprzejmy, niedługo jednak pozna go lepiej; 
pozostałe trzy osób to miejscowy dentysta z żoną, seńor i seńora Carvora, oraz żona Levarda 
Iscario Juanita, dyrektorka przedszkola, z tego, co zdążył się zorientować. Zerknął na zegarek, 
zbliżała się dziesiąta, zjadł resztki tego, co miał na talerzu, i czekał, aż pojawi się profesor, by 
mogli dokończyć rozmowę, czy powinien opowiedzieć mu o swojej wizycie w ruinach 
majskiego miasta? Nie, nie miałoby to żadnego sensu, poza tym czuł, że nie zna profesora 
wystarczająco dobrze, by móc mu zaufać w stu procentach; może zechciałby zgłosić ten fakt 
miejscowym władzom, które uniemożliwiłyby Fredricowi kolejne wycieczki, nawet 
profesorowi nie udało się jeszcze załatwić pozwolenia na obejrzenie ruin, a przecież był 
najsłynniejszym badaczem kultury Majów w całym regionie! Po co ta cała przesadna 
ostrożność? Uznani archeolodzy i naukowcy powinni chyba jak najszybciej uzyskać dostęp 
do tego obszaru? Fredric wzruszył ramionami, nie znał w końcu procedur i zasad 
obowiązujących w tym kraju; nie zdążył dokładniej się nad tym zastanowić, z domu wyszedł 
bowiem profesor w towarzystwie dentysty i swojej żony; trzymał w dłoni cygaro i rozglądał 
się dookoła, przywołał młodszego syna. 
Fredric podniósł się z ławki. 
Wkroczył na oświetlone patio. 
Profesor zobaczył go, uśmiechnął się; dał mu gestem do zrozumienia, że teraz udadzą się do 
biblioteki. 
*  Wspaniały wieczór, prawda, seńor Fredric? Muzyka, jedzenie, sztuka i wiedza, i w idealnej 
harmonii. * Poklepał Fredrica poufale po plecach. 
*  Bardzo przyjemny * zgodził się Fredric. 
*  Zdążyliście chyba już się poznać? * Profesor zerknął na Rubena. 
*  Tak, tato. * Syn uśmiechnął się ostrożnie. 
*  Jak pan widzi, mojemu synowi przytrafił się niestety wypadek. Co za głupi sport, latanie na 
paralotniach za motorówkami! Silne wiatry wiejące tego dnia zaniosły go aż do lasu, gdzie 
wylądował na czubku drzewa, zaledwie kilka godzin przed tym, zanim huragan zniszczył całe 
wybrzeże na południu, prawda, Ruben? 
Syn nie odpowiedział, wzruszył tylko ramionami. 
*  Bueno, teraz odbędziemy we trzech krótką, ale nad wyraz ważną rozmowę. * Profesor 
wepchnął ich przed sobą do biblioteki i zgasił cygaro w popielniczce. 

Fredric stał obok Rubena, czuł bijący od niego słaby zapach alkoholu i czosnku; najmłodszy z 
Iscariów mógł być mniej więcej w jego wieku, był niski, miał dość pałąkowate nogi, wąską 
twarz i rachityczny wąsik, gładko zaczesane do tyłu włosy lśniły od pomady, w lewym uchu 
błyszczał zaś kolczyk z kamieniem przypominającym diament; Ruben Iscario studiował 
archeologię. 
*  Chodzi o to, co pokazywałem ci dzisiaj, Ruben. * Profesor po*stukał palcem w teczkę ze 
starymi dokumentami, która wciąż leżała na stole. * Okazuje się, że te papiery zostały 
wykradzione z Muzeo de America w Madrycie. Byłeś tam chyba częstym gościem? 
*  Wykradzione? * Ruben zamrugał i podrapał się po strupach na twarzy. 
*  Właśnie, wykradzione. * Ruiz Iscario położył nacisk na ostatnie słowo. 
Profesor szybko streścił historię o norweskim naukowcu Alvinie Engedalu, zupełnie 
pomijając zaangażowanie Fredrica w działalność policji z Tulum, poprosił następnie, by 
Norweg opisał Engedala tak dokładnie, jak tylko jest to możliwe, Ruben bowiem, razem ze 
swoimi kolegami ze studiów, przesiadywał w czytelni Muzeo de America niemalże 
codziennie; być może któryś z nich zapamiętał norweskiego eksperta od Majów. 
* Cóż * Fredric odchrząknął * Alvin Engedal miał trzydzieści kilka lat, był dość wysoki, 
szczupły i miał jasne włosy. Był niemal zupełnie łysy z przodu głowy, z tyłu zaś nosił 
półdługie, opadające mu na kark włosy. Miał dołek w brodzie. Nosił okulary, nie potrafię ich 
jednak dokładniej opisać. 
Ruben wpatrywał się we Fredrica, nie odzywając się. 
*  Czy przypominasz sobie, byś widział kogoś odpowiadającego temu opisowi? * Profesor 
zmierzył syna surowym spojrzeniem. 
*  Myślę * zamknął oczy * że to możliwe. Ale to musiało być na wydziale nauk 
przyrodniczych. W tamtejszej czytelni. Przypominam sobie człowieka, który spędzał tam 
mnóstwo czasu, w samym rogu sali, był to facet mogący odpowiadać temu opisowi. Ja i moi 
koledzy przebywaliśmy jednak na ogół na wydziale historycznym. Tam się zazwyczaj 
uczymy. 
*  Nauki przyrodnicze? * Fredricowi przyszedł do głowy pewien pomysł. * Słuchaj * zwrócił 
się do profesora * w ciągu ostatnich kilku setek lat archiwa w Madrycie były przeczesywane 
przez osoby pragnące odnaleźć majskie kodeksy, zresztą bez rezultatu, jedynym dokumentem, 
który udało się odkryć, była niekompletna wersja słynnego kodeksu Landy, „Relacion de 
Yukatan". Wychodzę z założenia, że hiszpańskie archiwum Marynarki Wojennej zostało 
zbadane tak samo dogłębnie, ale nie wypłynęły żadne nowe pisma. Komu jednak przyszło*by 
do głowy szukać czegokolwiek w przepastnych archiwach wydziału nauk przyrodniczych? 
Może właśnie tam ktoś ukrył kiedyś te dokumenty? A Engedal trafił na ich ślad... 
*  Oczywiście. Tak właśnie mogło być * przerwał mu profesor. * Wyjaśniałoby to częste 
odwiedziny Engedala w tamtejszej czytelni, prawda, Rubenie? 
*  Tak, teraz jestem właściwie pewien, że to był właśnie on. * Mężczyzna położył dłonie na 
dokumentach. * A więc to te papiery zostały skradzione. 
*  Owszem, a teraz jak najszybciej muszą wrócić do Madrytu * powiedział profesor 
zdecydowanym głosem. * Proponuję, byś zabrał je ze sobą, kiedy będziesz po nowym roku 
wracał na uniwersytet. To naj 
bezpieczniejszy sposób. Ja zaś szczegółowo poinformuję dyrekcję muzeum. 
*  Claro. * Ruben zamrugał gwałtownie. * Carla wiele by jednak dała, by mieć je w swojej 
prywatnej kolekcji... 
*  Nie ma mowy! * wykrzyknął profesor. * Takie skarby stanowią własność publiczną, nie 
mogą trafiać w ręce prywatnych kolekcjonerów, powinieneś o tym dobrze wiedzieć, Rubenie! 
*  Oczywiście * odpowiedział jego syn * tak tylko o tym wspomniałem. Czy mogę już iść? 
Jak mówiłem, za kilka minut jestem umówiony z Sandrą. 

Profesor wskazał mu drzwi, Ruben ujął dłoń Fredrica i wymamrotał kilka grzecznościowych 
fraz, po czym opuścił pokój, profesor wzruszył ramionami i opadł na jeden z głębokich foteli 
stojących przed kominkiem, Fredric zaś podniósł torbę, która cały czas leżała na stoliku w 
bibliotece, i również usiadł, biorąc ją na kolana; chyba nie będzie w ogóle miał okazji zapytać 
o majskie hieroglify, których szkice przyniósł ze sobą, może innym razem? Chętnie 
usłyszałby opinię profesora na temat jego nieprzyjemnego odkrycia związku dat popełnienia 
morderstw z majskim kalendarzem, uznał jednak, że poruszanie tej sprawy byłoby w tej 
chwili czymś niestosownym; dni Huracane, na samą myśl poczuł się nieswojo. 
*  Co za historia * westchnął profesor. * Zarząd muzeum na pewno się ucieszy, gdy okaże się, 
że dokumenty wrócą na miejsce. Dla mnie jednak o wiele ważniejszy jest fakt, że odnaleziono 
Ixantomatl! 
*  Rozumiem * odpowiedział Fredric. * Zastanawiam się nad jedną kwestią, profesorze 
Iscario. * Zawahał się przez chwilę, nie był do końca pewien, jak ma to powiedzieć. * Cóż, 
upłynął już niemal tydzień od chwili, gdy ta osada została odkryta. Miasta Ixantomatl szukano 
przecież od ponad stu lat. Dlaczego naukowcy nie mają wstępu na ten teren? Na przykład ty? 
Przecież powinniście już dawno się tam znaleźć! 
Profesor zacisnął powieki, Fredricowi wydało się natomiast, że po jego twarzy przemknął 
cień. 
*  Widzę, że nic nie wiesz o Meksyku, mój drogi przyjacielu. Nikt tu nikomu nie ufa, a 
korupcja kwitnie na najwyższych szczeblach polityki, kultury i nauki. Jeśli zaś chodzi o 
archeologię, mamy wiele przykrych doświadczeń, znasz może historię o czwartym i ostatnim 
z majskich 
kodeksów, kodeksie Grolier? Po wielu perturbacjach, odkupowaniu i odsprzedawaniu, 
przekupstwach i kłamstwach, spoczywa on wreszcie bezpiecznie w dziale antropologii i 
historii naszej biblioteki narodowej w Mexico City. W tej właśnie chwili specjalna komisja 
powołana przez rząd rozpatruje z lupą w ręku całą stertę podań od naukowców chcących 
dostać się do nowo odkrytego majskiego miasta. Komisja ta nie pracuje bynajmniej szybko, 
pewnie minie jeszcze wiele tygodni, zanim uda się wytypować ludzi, którym będzie można 
zaufać i wpuścić ich do miasta. Moje podanie także znajduje się w tej stercie. Najwcześniej za 
pół roku, Fredricu, uda się stworzyć drużynę kompetentnych archeologów, antropologów i 
epigrafików, która będzie mogła ruszyć do pracy. Muszę po prostu czekać. * Westchnął 
zrezygnowany. 
Fredric skinął głową i poczuł, że krew w jego żyłach zaczyna krążyć o wiele szybciej na samą 
myśl, że on tam był, widział to wszystko, a nawet udało mu się sporządzić kilka szkiców; 
świadomość tego, jak niemal paranoidalnie podchodzi się w tym kraju do kwestii 
bezpieczeństwa, bynajmniej go nie uspokajała, jeśli korupcja faktycznie kwitnie na każdym 
szczeblu, to co w takim razie z dziesiątkami rurales, którzy przechadzają się po tamtym 
obszarze całkiem swobodnie, a którzy być może są w stałym kontakcie z paserami i 
prywatnymi kolekcjonerami? Nie zadał jednak tego pytania, zerknął na zegarek, zrobiło się 
późno. 
*  Jestem zmuszony podziękować już za przyjemny wieczór. Bardzo miło było móc się z tobą 
spotkać. * Podniósł się z krzesła. 
*  No i nie mieliśmy okazji porozmawiać o naszych sprawach, ale zostaniesz jeszcze jakiś 
czas u nas w kraju? Może zdążymy uciąć sobie pogawędkę w kwestii fonetyki w majskim 
piśmie? Poza tym masz do rozwiązania sprawę morderstwa. * Oczy profesora błysnęły 
wesoło, gdy odprowadzał Fredrica do drzwi. 
Norweg nie odpowiedział, zmarszczył tylko czoło w pełnym rezygnacji wyrazie; pożegnał się 
z zostającymi na przyjęciu gośćmi, w szczególności zaś z seńorą Isabellą, Iscario zaoferował 
się, że odprowadzi go kilkaset metrów do postoju taksówek, a Fredric przyjął jego 
propozycję; znów zaczęli rozmawiać o smutnej historii Engedala, nie dochodząc jednak do 

żadnych konkretnych wniosków, przeszli następnie do sprawy seryjnych morderstw, profesor 
z żalem stwierdził, że za ich sprawą obecny gubernator prawdopodobnie nie zostanie wybrany 
na kolejną 
kadencję, co jego zdaniem będzie tragedią dla Quintana Roo; gubernator ten, Xater Cornilla, 
zarządzał przez ostatnie dwanaście lat całą prowincją w nad wyraz rozsądny sposób, 
przyczynił się bardzo do poprawy sytuacji lokalnej ludności, zwłaszcza Majów, i lepiej nie 
myśleć, co może strzelić do głowy temu populiście Taracowi Ormeno i jego partii PIS, 
konsekwencje mogą w każdym razie być tragiczne. Fredric słuchał, słyszał już to wszystko 
wcześniej, dlatego też nie komentował zanadto, w ogóle próbował myśleć jak najmniej, 
rozkoszował się łagodną nocą i chłodną bryzą od morza wiejącą w ich stronę, gdy powolnym 
krokiem szli na postój taksówek, spojrzał na niebo rozświetlone setkami gwiazd; uścisnął 
dłoń profesora, jeszcze raz podziękował mu za gościnność, po czym wsiadł do wolnej 
taksówki. 
* Wszystko, seńor Fredric * powiedział Ruiz Iscario, gdy miał już zamknąć za swoim 
gościem drzwi samochodu. * Wszystko się ze sobą łączy. Niebo nad nami, piękne fragmenty 
tekstu z obelisków w Tikal, głębia morza, potężne wiatry i idealne kształty ceramicznych 
dzbanów. Jeśli to zrozumiemy, będziemy w stanie odczytać większość kodów. 
Zbliżała się północ, Fredric Drum spacerował po plaży koło hotelu, rozkoszował się gorącą 
nocą i absolutną ciszą, buty i skarpetki trzymał w dłoniach, brodził w wodzie przy brzegu; 
spędził tu już pięć dni, zostało mu jeszcze dziesięć, wydawało mu się, że mieszka tu już od 
lat, od zarania dziejów, że przechadzał się po tej plaży oświetlonej blaskiem gwiazd już 
nieskończoną liczbę razy; że kultura i historia tego kraju są częścią jego samego, że te fakty 
czaiły się w jego podświadomości, czekając tylko na rodzaj przebudzenia. Miękki piasek i 
leniwe fale nie były obcymi elementami, dobrze je znał, należał do nich; zbliżył się do ruin 
przy maj*skim miasteczku i spojrzał w górę, w ciemnościach mógł dostrzec kontury 
potężnych budowli, długo stał, spoglądając na nie, wreszcie odwrócił się i ruszył w 
przeciwnym kierunku. Fredric nie zauważył cienia, który błyskawicznie zniknął pomiędzy 
palmami w momencie, gdy je mijał, nie dostrzegł, że na plaży towarzyszyła mu jakaś postać 
sprawiająca wrażenie ostrożnej i wystraszonej, która trzymała się na odległość, nie chcąc 
zostać zauważoną, i która ukryła się za łodzią rybacką, gdy Fredric zszedł z plaży i ruszył w 
stronę hotelu, w którym mieszkał.  
Norweg odchrząknął głośno. 
Recepcjonista spał w najlepsze. 
Czekała na niego wiadomość. 
Od szefa policji. 
Złożony na dwoje arkusz papieru. 
Rozłożył kartkę i przeczytał, iż oczekuje się go na zebraniu w komendzie policji następnego 
dnia o dziewiątej rano, parsknął poirytowany, wepchnął kartkę do kieszeni i otrzymał klucz 
do apartamentu; uprzątnął szybko książki i papiery, które wciąż leżały porozrzucane, 
zatrzymał się na chwilę, spoglądając na torbę Alvina Engedala, która zawierała szkice 
majskich hieroglifów, które sporządził wcześniej tego dnia, kwestia przetłumaczenia ich nie 
wydawała się już aż tak paląca, to z całą pewnością było miasto Ixantomatl; tuż przed 
zaśnięciem przypomniał sobie słowa wypowiedziane przez profesora przed ich rozsta* 
niem: 
„ Wszystko, Fredricu, wszystko się ze sobą łączy. Niebo nad nami, piękne fragmenty tekstu z 
obelisków w Tikal, głębia morza, potężne wiatry i idealne kształty ceramicznych dzbanów. 
Jeśli to zrozumiemy, będziemy w stanie odczytać większość kodów". 
Okazuje się, że martwy pies trzymał w zębach nitkę, Fredric Drum szczodrą ręką rozdaje 
pesos 
oraz spotyka szamana, który najprawdopodobniej jest także magikiem 

Siedział na krześle pod ścianą stosunkowo dużej sali na posterunku policji i słuchał, próbując 
zrozumieć rzeczywistość, której częścią w ogóle nie miał ochoty być, a w którą jednak 
wskoczył zupełnie dobrowolnie. Pośród członków el Grupo de homicidos panowała ciężka, 
niemalże pełna rezygnacji atmosfera, ośmiu policjantów czekało na zbawcze słowa, coś, co 
przynajmniej na krok zbliżyłoby ich do poznania tożsamości mordercy, nic takiego jednak się 
nie stało; oprócz detektywów w pokoju siedział także komendant policji na całą prowincję, 
seńor Hernando Guerreno, siwowłosy mężczyzna po sześćdziesiątce, z przodozgryzem, za to 
bez śladu zmarszczek mimicznych na twarzy. Fredric Drum co jakiś czas zerkał na sufit, pod 
którym harcowało kilka tuzinów much, okrążających niedziałający wiatrak, a następnie 
wylatujących przez okno do sprzedawców warzyw i owoców, którzy rozstawiali właśnie 
swoje kramy. 
*  Przeanalizowaliśmy listy wszystkich hacendados mających dostęp do znieczulającej 
trucizny, mówimy tu o ponad czterystu osobach, większość z nich miała możliwość użyczenia 
większych dawek leku swoim sąsiadom, przyjaciołom i przygodnym kupcom, którzy w ciągu 
ostatniego pół roku chcieli uśpić małe zwierzęta. * Domingo Terazzas wykonał pełen 
rezygnacji gest, stojąc przed na razie pustą tablicą. *Jeśli będziemy chcieli kontynuować 
badanie tego wątku, zgromadzenie wiarygodnych informacji zajmie nam miesiące, jeśli nie 
lata, w grę wchodzą pewnie tysiące ludzi. Proponuję, byśmy zarzucili rozpatrywanie tej 
kwestii i skoncentrowali się na innych sprawach. * Potężny policjant ciężko opadł na krzesło. 
*  O jakich innych sprawach pan mówi? * zapytał seńor Guerreno dość ostro. 
Juan Jose Casaroja podniósł się z miejsca. 
*  Mój przyjaciel z Noruega, doktor Drum, kilka dni temu wspomniał o formalinie. Jeśli 
morderca kolekcjonuje oczy swoich ofiar, musi 
przechowywać je w formalinie, prawda? Co masz na ten temat do powiedzenia, Pablo? * 
zwrócił się do jednego z detektywów. 
*  Sprawdziliśmy dostawców i posiadaczy tego płynu. Wygląda na to, że można do niego 
dotrzeć tylko w większych szpitalach w Can*cun, Meridzie albo Campeche. Są tam wielkie 
magazyny z pięcioli*trowymi pojemnikami. Szpitale nie kontrolują jednak, kto i w jakim 
momencie zabiera z nich formalinę. W teorii może to oznaczać, że praktycznie każdy ma 
dostęp do szpitalnych zasobów, także niekiedy ludzie z zewnątrz. Szpitale nie prowadzą 
niestety rejestru zaopatrzenia w formalinę * odpowiedział policjant siedzący przed 
Fredri*kiem. 
*  A więc także badania tego śladu muszą zostać zarzucone. * Casa*roja z rezygnacją 
wzruszył ramionami i odwrócił się do Fredrica. * Poinformowałem zespół o twoich 
odkryciach związanych z datami wpisującymi się w majski kalendarz. Wygląda na to, że jest 
to teraz nasz główny ślad, poczyniliśmy też w tym zakresie pewne badania. Zanim jednak 
podsumujemy ich rezultaty, chciałbym, by doktor Drum objaśnił nam swoją teorię własnymi 
słowami. 
Fredric wzdrygnął się, ma zabrać głos podczas tej konferencji? Na to wygląda, odchrząknął 
więc i rozejrzał się niepewnie dookoła, po czym podniósł się z miejsca i zdecydowanym 
krokiem ruszył w stronę tablicy, gdzie przez następne dziesięć minut rysował poszczególne 
fragmenty majskiego kalendarza i objaśniał zasady jego działania oraz fakt, że morderstw 
dokonywano zawsze w trzy dni, odpowiadające majskim Imix, Cimi i Etznab; świętom bogini 
Huracane. 
*  Morderca * powiedział na koniec * najprawdopodobniej ponownie uderzy 5 grudnia. Czyli 
za trzy dni. 
Detektywi wpatrywali się w niego, z powagą kiwając głowami, seńor Hernando Guerreno 
wypchnął dolną szczękę jeszcze dalej do przodu i zmrużył oczy. 
*  Czy powinniśmy ślepo ufać tym bzdurom? To przecież może być zwykły zbieg 
okoliczności * powiedział. 

*  W takim razie musiałby to być zbieg okoliczności powtarzający się z zaskakującą 
częstotliwością. * Fredric usłyszał swój własny, zdecydowany głos. *To żaden przypadek, 
panie komendancie! 
Już po wszystkim zastanawiał się, czemu w tym momencie odpo 
wiedział mu tak gwałtownie i z taką pewnością siebie, ale nie potrafił tego wyjaśnić. 
*  OK. * Głos zabrał teraz Casaroja, który podszedł do tablicy. *Cały zespół w pełni popiera 
koncepcje seńora Drum. * Postukał palcem wskazującym w kredowe rysunki Fredrica. * 
Podążyliśmy tym śladem, który jednoznacznie prowadzi nas do wniosku, że mamy do 
czynienia z majskim fundamentalistą albo kimś bardzo dobrze wtajemniczonym w arkana 
kultury Majów. Być może z intelektualistą. Czy możesz przedstawić nam rezultaty swoich 
badań i raporty, Moreno? 
Chudy, niezgrabny policjant w okularach w grubych rogowych oprawkach, drugi z 
detektywów z Policia Cientofica, podniósł się z krzesła w pierwszym rzędzie, zabierając ze 
sobą plik papierów, podszedł do stołu, odłożył je, znalazł sobie krzesło i usiadł. 
*  W ciągu ostatniej doby nie udało nam się zdziałać zbyt wiele, pozyskaliśmy jednak 
konkretny materiał, dający nam jakiś punkt zaczepienia. * Jego głos był cichy, ale 
zdecydowany, wszyscy w pokoju nadstawili uszu. * W naszej prowincji działają aktywnie 
dwie grupy majskich fundamentalistów. Jedna z nich nazywa się Hun Kame, druga zaś Vucub 
Kame. Nazwy te odnoszą się do mitologicznych bliźniąt mających ustanowić nowy porządek 
świata w obliczu wymagań najwyższych bogów co do ofiar i oddawania im czci. Bogini 
Huracane odgrywa w tej religii szczególną rolę, z tego, co zrozumieliśmy, jej kult ma za 
zadanie osłabienie mocy śmierci, a ostatecznie zupełne od niej wyzwolenie. Przyznaję, że 
brzmi to bardzo tajemniczo, w ciągu ostatniej doby przyjrzeliśmy się jednak tym grupom 
nieco dokładniej i doszliśmy do wielu interesujących wniosków. * Przerwał na chwilę, 
odchrząknął i spojrzał na swoich słuchaczy ponad szkłami okularów, po czym kontynuował: 
*  Pierwsza grupa, Hun Kame, działa w Coba i organizuje tam regularnie swoje spotkania, 
czy też rytualne zgromadzenia. W jej skład wchodzi mniej więcej trzydzieści osób, sami 
mężczyźni w wieku od dwudziestu do osiemdziesięciu lat. 
*  Wszyscy są Majami, na czele grupy stoi najwyższy kapłan o nazwisku Urac Xtolic. 
Przesłuchaliśmy go już gruntownie, ale na tym nie poprzestaniemy. Druga grupa spotyka się 
w okolicach świątyni Tankah niedaleko Akumal, jest nieco mniejsza, w jej skład wchodzi 
dziesięć czy 
piętnaście osób, na czele stoi kapłan Vlona Tucc. Jego też przesłuchaliśmy. Z tego, co udało 
nam się ustalić, grupy te zajmują się odprawianiem rytuałów mających swoje korzenie w 
starożytnej majskiej kulturze, rytuałów na cześć bogini huraganu, których nieodłączną częścią 
jest zawsze ofiara. Poinformowano nas, że w ofierze składa się zwierzęta. A także o tym, że 
działania te mają na celu przebłaganie podziemnego bóstwa Xibalba, odwiecznego wroga 
Huracane. Jak na razie tyle udało nam się ustalić. * Zdjął okulary i pozostał na swoim 
miejscu. 
*  Jakie wrażenie zrobili na was ci ludzie? * zapytał Casaroja. 
*  Cóż * Moreno wzruszył ramionami * odniosłem wrażenie, że grupy są bardzo niespójne. 
Zdobyliśmy nazwiska 38 członków, wygląda na to, że większość z nich posiada stałą pracę, 
są tam kierowcy ciężarówek i dentyści. Ci, z którymi rozmawiałem, nie wydają się wcale 
szaleni ani w żaden sposób opętani. Może z wyjątkiem dwóch czy trzech osób, które 
faktycznie mają nierówno pod sufitem. W ciągu kilku najbliższych dni przyjrzymy się 
ludziom na naszej liście, sprawdzimy ich personalia, alibi, kontakty i tak dalej. 
*  Świetnie. * Szef policji Casaroja skinął głową. 
*  Te grupy * Hernando Guerreno znów wysunął brodę do przodu * ci tak zwani majscy 
fundamentaliści. Ich działalność jest przecież nielegalna. Powinno się rozbić te wspólnoty, 
jakoś ich powstrzymać. 

*  Cóż * Casaroja podniósł się z krzesła i zaczął spacerować po pokoju * ich działalność jest 
tak samo legalna, jak wszystkich innych wspólnot religijnych w naszym kraju. Chodzi tu o 
wiarę, seńor Guerreno. A ta może rozwijać się w wielu różnych kierunkach. Co pan powie na 
przykład o wspólnotach chrześcijańskich w naszym Tulum, które w każdą Wielkanoc 
przybijają swoich członków do krzyża? Czy tego też powinniśmy zakazać? 
Guerreno wymruczał coś, czego nikt nie usłyszał. 
*  To tylko jedna kwestia. * Casaroja wyciągnął z teczki jakiś dokument. * Jeśli założymy, że 
mamy do czynienia z szaleńcem, co prawda wyjątkowo inteligentnym, wywodzącym się z 
kultury Majów, to jak wyjaśnimy fakt, że uderza on w osoby, które same mają majskie 
korzenie albo znane są z walki o prawa rdzennej ludności? Myślę tu na przykład o ofierze 
numer pięć, Tureku Xanbilla. Coś tu nie pasuje. 
*  Owszem, nie pasuje. Za cholerę. * Wąsy potężnego, dobrotliwe 
go Domingo Terrazasa zadrżały, mężczyzna otarł pot z czoła. * Dlaczego morderca ściąga na 
siebie wściekłość tak wielkich grup? Dlaczego morduje tak popularnych ludzi jak Lacristo 
Morreno, gwiazda baseballu? Co chce w ten sposób osiągnąć? 
*  Czemu pozbawia swoje ofiary oczu? * Któryś z detektywów popukał się w czoło. 
*  Jest inteligentny, cwany, wie, czego chce. * Policjanci zaczęli mówić jeden przez drugiego. 
*  Na plaży, cmentarzu, w ogrodzie, przy hotelowym basenie, uderza w wielu różnych 
miejscach. Jak możemy się domyślić, kto będzie kolejną ofiarą? * Detektyw ze złością 
odgonił od swojej twarzy kilka much. 
*  Musimy się skoncentrować. * Casaroja próbował opanować całe towarzystwo. * 
Przeprowadzamy pełną parą przesłuchania majskich fundamentalistów. Możliwe, że mamy 
tylko trzy dni, by zapobiec kolejnemu morderstwu. * Podniósł trzymaną w dłoni kartkę 
papieru. *Dobrze znacie treść tego dokumentu. Mimo to przeczytam wam go jeszcze raz na 
głos. Zastanówcie się nad każdym słowem. 
Czytał powoli, donośnym i czystym głosem: 
„TYMCZASOWY SZKIC PROFILU PSYCHOLOGICZNEGO MORDERCY: Przestępca 
ma wyraźny cel oraz motyw działania. Nie wybiera swoich ofiar na oślep. Zostawia 
wizytówki, które świadczą o tym, że: a) czuje się spokrewniony ze starożytnymi Majami oraz 
b) posiada dużą wiedzę na temat ich kultury. Jedna z wizytówek, czyli amerykańskie srebrne 
dolarówki z wizerunkiem Statui Wolności, może być wyrazem jego nienawiści do 
Północnych Amerykanów, z nieznanych jednak przyczyn morderca wybiera swoje ofiary 
spośród osób, które są zakorzenione w majskiej tradycji, patrz ofiary numer 1, 5 oraz 6. 
Przestępca ma zdecydowanie vyższy od przeciętnego iloraz inteligencji i poczucie wyższości, 
jest pewien, że nie zostanie schwytany, prawdopodobnie człowiek ten jest też dobrze 
sytuowany, patrz najwyraźniej bogata kolekcja srebrnych dolarówek, monet 
okolicznościowych posiadających pewną, choć nieszczególnie dużą wartość. Ma więc 
wyraźny cel działania oraz jasny plan, uderza w dni tworzące określony wzór w majskim 
kalendarzu. Morduje tylko w święta majskiej bogini Hura 
cane, to znaczy Imix, Cimi i Etznab, wpisujące się w starożytny dwu*dziestodniowy cykl. 
Przestępca jest przekonany, że ścigający go detektywi nie zdołają złamać tego kodu. Do 
mordowania w te akurat dni skłania go jego wiara lub przesądy. Możliwe jest wobec tego, że 
należy on do jakiejś ekstremistycznej majskiej sekty wciąż kultywującej starą wiedzę i 
rytuały, chociaż religia nie może tu być postrzegana jako jedyny motyw działania mordercy. 
Prawdopodobnie jego motywacja jest o wiele bardziej złożona. Gdy decyduje się już na 
morderstwo, wybiera jeden z tych trzech dni. Jego właściwego motywu powinniśmy 
dopatrywać się w fakcie, że nie wybiera swoich ofiar przypadkowo, uderza w wartościowe i 
szanowane osoby. Kluczowym pytaniem pozostaje wobec tego: czego według niego mamy 
się bać ? Prawdopodobny wiek mordercy: od 30 do 50 lat". 

Fredric słuchał tego, czując się cokolwiek niezręcznie, Casaroja odczytywał właśnie jego 
zupełnie amatorską próbę nakreślenia profilu psychologicznego mordercy. Poczuł się jeszcze 
bardziej głupio, gdy po zakończonym odczycie zapadła głucha cisza, wiele par oczu zwróciło 
się w jego stronę, czyżby oczekiwano, że zabierze głos? Miał coś do dodania? Nie. 
*Zwróćcie uwagę na trzy rzeczy. * Casaroja ruszył mu z odsieczą. * Nasz błyskotliwy doktor 
inspektor wskazał przede wszystkim na następujący fakt: przestępca jest pewien, że lokalnej 
policji nie uda się złamać kodu, którym się posługuje. My jednak zdołaliśmy to zrobić! Jeśli 
morderca dowie się o tym, nie będzie już mógł czuć się bezpiecznie. Jeśli należy do którejś z 
grup fundamentalistów, to już wie, że trafiliśmy na jego ślad. * Przerwał na chwilę. 
* Drugą kwestią, na którą zwraca uwagę seńor Drum * ciągnął * jest to, że przestępcą 
niekoniecznie kieruje wyłącznie jego wiara. Ma najprawdopodobniej jakiś inny, nieznany 
nam motyw. Jaki? Na to pytanie musimy sobie odpowiedzieć. Być może rozstrzygnięcie 
odnajdziemy w trzeciej kwestii poruszanej przez naszego norweskiego przyjaciela: morderca 
nie wybiera swoich ofiar przypadkowo, uderza w wartościowe osoby. 
Gdy Fredric usłyszał, jak szef policji w Tulum w ten właśnie sposób formułuje jego własne 
myśli, przestał się czuć niezręcznie; to, co napisał, wydawało się dość logiczne, ale czy mogło 
prowadzić do jakichś 
konkretnych wniosków? Detektywi mamrotali coś między sobą, seńor Guerreno wstał z 
miejsca i podszedł do Casaroji, przez kilka minut rozmawiał z nim po cichu, po czym opuścił 
pokój, z nikim się nie żegnając; co za arogancki facet, pomyślał Fredric. 
*  Chciałbym zwrócić uwagę, że seńor Drum używa w swoim projekcie portretu 
psychologicznego zaimka „on", odnosząc się do mordercy * zabrał głos jeden z detektywów * 
a nie jesteśmy przecież pewni, że mamy do czynienia z mężczyzną. 
Casaroja uniósł brwi. 
*  Masz rację. Nie powinniśmy wykluczać kobiecego wątku w tej sprawie. 
*  Te srebrne monety dolarowe * ciągnął Domingo Terrazas. * Jakie mogą mieć znaczenie? 
*  Statua Wolności w Nowym Jorku * powiedział jeden z detektywów i potrząsnął głową. * 
Przejrzeliśmy listę 43 numizmatyków mieszkających w tej prowincji, żaden z nich nie wydał 
się nam jednak podejrzany. Kilkorgu z nich przyjrzymy się jednak bliżej. 
*  Faktycznie, ta sprawa z monetami wydaje się dziwna * zgodził się szef policji * na razie 
jednak zostawmy to w spokoju. Nasz zespół musi skoncentrować się teraz na przesłuchaniach 
osób związanych z grupami majskich radykałów, przesłuchania te należy opierać na trzech 
punktach, na które zwrócił uwagę seńor Drum. Domingo, rozdzielisz zadania natychmiast po 
zakończeniu tego spotkania, zobaczymy się ponownie dziś o ósmej wieczorem. I jeszcze 
jedno: ani słowa o tym, czym się aktualnie zajmujemy, ani opinii publicznej, ani w ogóle 
nikomu innemu. Dotychczas sztab gubernatora był informowany na bieżąco, ale od teraz nie 
podajemy żadnych nowych szczegółów. Zrozumiano? 
*  Claro. * Potężny policjant skinął głową. 
*  Jeszcze jedno * Fredric usłyszał swój własny głos. * Chodzi o psa. Baseballista musiał znać 
mordercę, skoro pies nie zaatakował. 
*  Właśnie * odpowiedział Casaroja. * To także musimy poruszyć w naszych rozmowach z 
Majami. Sprawdzimy, czy któryś z nich znał Lacristo. 
*  Kto został uśmiercony jako pierwszy? * wypytywał dalej Fredric. *Lacristo. * Terrazas 
zdecydowanie skinął głową. * Mogliśmy to 
stwierdzić na podstawie jedynego pozostawionego przez mordercę śla 
du, a mianowicie malutkiej czarnej nitki odnalezionej między zębami psa. Wydarzenia mogły 
potoczyć się następująco: morderca wstrzyknął truciznę baseballiście, a ten runął na ziemię. 
Sekundę przed tym, zanim przestępca zdążył unieszkodliwić także psa, został przez niego 
zaatakowany, zwierzę złapało zębami ubranie tego człowieka: skarpetkę, spodnie czy koszulę. 
Nic mu się nie stało, w przeciwnym razie odnaleźlibyś*my krew albo skrawki skóry na psich 

zębach. Ten malutki fragment materiału został zresztą wysłany do Meridy, gdzie uczeni 
poddadzą go szczegółowej analizie. Może posłużyć nam za dowód, jeśli odnajdziemy 
podejrzanego. 
Fredric skinął głową, spotkanie dobiegło końca, wszyscy wstali z miejsc i wyszli za 
inspektorem Terrazasem, on sam ruszył zaś w kierunku drzwi, przy których czekał na niego 
Casaroja. 
* To oczywiście pobożne życzenie, compańero Drum, ale wydaje mi się, że stoimy w obliczu 
przełomu. Jeden z tych majskich fun*damentalistów mógł mieć jakiś motyw. * Poklepał 
Fredrica po ramieniu. * Daj mi natychmiast znać, jeśli wpadniesz na jakiś nowy szczegół 
profilu. 
*Oczywiście. * Fredric mógł teraz odetchnąć z ulgą, spotkanie dobiegło końca, nikt nie 
postawił mu nowych, wielkich żądań. 
Wyszedł z półmroku komisariatu na zalaną słońcem ulicę i został oślepiony jego światłem, 
stał długo, mrugając; było wpół do dwunastej. 
Szybkim krokiem minął Cantina Esperanza, był głodny, dziś jednak nie wybierze tego 
miejsca, musi co jakiś czas zmieniać lokale, dlatego też zdecydował się zjeść lunch w 
majskiej restauracji, którą odwiedził podczas któregoś z pierwszych dni swojego tu pobytu, 
Mi Chic. Został błyskawicznie rozpoznany przez właściciela przybytku, seńora Tablika 
Uzalo, który uprzejmym gestem wskazał mu stolik w najbardziej zacienionym kącie sali, tuż 
pod wiatrakiem. Dokładnie przejrzał menu i wybrał potrawę o nazwie „El Festin del Jaguar", 
uczta jaguara, na którą składała się wieprzowa łopatka marynowana w arnacie i zawinięta w 
liście bananowca razem z kawałkami pomarańczy, a następnie zapiekana w piecu, pyszne 
danie, pomyślał, jedząc powoli i rozkoszując się winem w karafce, czyżby był jaguarem? 
Coś go jednak niepokoiło. Coś, co zostało powiedziane. Na spotkaniu, z którego właśnie 
wyszedł. Coś, co powinien był zrozumieć, jakieś szczególne zdanie. 
Próbował odtworzyć w myślach całe spotkanie, wypowiedzi poszczególnych osób, nie zdołał 
jednak odnaleźć tego właśnie zdania, 
o  co mogło chodzić? Intuicja podpowiadała mu, że musi to być coś wyjątkowo ważnego, 
dlaczego zupełnie o tym zapomniał? Zamówił cafe maya i uspokoił się, z pewnością zdoła 
sobie przypomnieć, czemu w ogóle teraz o tym myśli? Czyż nie zrobił już w tej sprawie 
wszystkiego, co było w jego mocy? Nie będą chyba wymagać od niego żadnych dalszych 
działań. Fredric pokręcił powoli głową, opróżniając jednocześnie filiżankę z kawą; ta sprawa 
naprawdę zalazła mu za skórę, wiedział, że nie uspokoi się, dopóki się nie wyjaśni, z jego 
pomocą lub też bez niej, jego świadomość będzie mogła w każdym razie pracować nad tą 
kwestią, podczas gdy on zajmie się zgoła innymi rzeczami; w tej właśnie chwili zamierzał 
zadzwonić do Skarphedina Olsena 
i  poinformować go, że dokumenty z madryckiego archiwum zostały odnalezione i będą 
wkrótce przekazane hiszpańskim władzom; zapłacił za posiłek i obiecał właścicielowi lokalu 
wrócić tak szybko, jak tylko nadarzy się ku temu okazja, kupił kartę telefoniczną i zadzwonił 
do wuja, detektywa z Policji Kryminalnej, odpowiedziała mu jednak tylko automatyczna 
sekretarka, w Norwegii było teraz przedpołudnie, Fredric domyślił się, że jego wuj siedzi w 
jakiejś restauracji z kieliszkiem wybornego sauternes i dojrzałym stiltonem albo chevre; 
zostawił na sekretarce krótką i treściwą wiadomość, po czym zamierzał już ruszyć w stronę 
hotelu na plaży, gdy nagle przyszedł mu do głowy pewien pomysł. 
Ruben Iscario studiuje w Madrycie. 
Twierdził, że rozpoznał Alvina Engedala. 
Z pewnością miał na studiach jakichś kolegów. 
Czy oni także mogli zapamiętać norweskiego naukowca? 

Wyciągnął z kieszeni bloczek z adresami i odnalazł numer profesora Iscario, zadzwonił, 
odpowiedział mu nieznany kobiecy głos; przedstawił się i poprosił o rozmowę z Rubenem 
Iscario, jeśli to możliwe, ow 
szem, to możliwe, po krótkiej chwili usłyszał w słuchawce głos młodszego syna profesora. 
*  Mówi Fredric Drum z Norwegii, pamięta mnie pan chyba? Cisza. Wreszcie usłyszał głos: 
*  Oczywiście. Czego pan sobie życzy? * Rozmówca sprawiał wrażenie zniecierpliwionego. 
*  Chodzi o tego Engedala, o którym rozmawialiśmy. Człowieka, który ukradł te cenne 
dokumenty. Powiedział pan, że przypomina go sobie z wydziału nauk przyrodniczych? 
*  Tak właśnie powiedziałem. 
*  Słuchaj, Rubenie * głos Fredrika był zdecydowany * to bardzo ważne. Muszę cię 
serdecznie prosić o przysługę. Czy mógłbyś zadzwonić do swoich kolegów ze studiów i 
zapytać ich o to samo, o co ja zapytałem ciebie? Czy pamiętają Engedala? Może któryś z nich 
będzie miał w tej sprawie więcej do powiedzenia niż ty, może z nim rozmawiał albo coś w 
tym guście. Rozumiesz? * Specjalnie zwracał się do niego teraz po imieniu. 
Ponownie zapanowała cisza, w końcu mężczyzna odezwał się: 
*  Przecież to będzie kosztowało strasznie dużo pieniędzy! Nie wiesz, jakie rachunki się płaci 
za rozmowy zagraniczne? A stary dokładnie się przygląda wszystkim rozliczeniom, 
zapewniam cię ! 
Fredric ze zdumieniem słuchał tego wszystkiego, czyżby kontakty między synem a ojcem 
pozostawiały coś do życzenia? Przecież cała ta rodzina była stosunkowo dobrze sytuowana. 
Nie zdążył dokładniej nad tym się zastanowić, odpowiedział głosem tak spokojnym, na jaki 
tylko było go stać: 
*  Nic cię to nie będzie kosztować, Rubenie. A wręcz przeciwnie. Dostaniesz ode mnie małą 
nagrodę, jeśli dobrze się spiszesz. Co powiesz na 500 pesos plus koszty kart telefonicznych, 
które będziesz musiał kupić, pod warunkiem, że nie zdecydujesz się dzwonić z domu? 
W słuchawce ponownie zapadła cisza. 
*  W porządku * odpowiedział wreszcie chłopak z wyczuwalną złością w głosie * ale może 
mi to zająć trochę czasu. Zadzwoń do mnie za parę dni. * I przerwał połączenie. 
Fredric jeszcze przez chwilę trzymał w dłoniach słuchawkę, po czym wzruszył ramionami i 
poszedł drogą prowadzącą do hotelu; w Rubenie 
było coś, czego nie rozumiał, odepchnął jednak te myśli i zbliżył się do straganu, na którym 
sprzedawano kapelusze z szerokim rondem; potrzebował takiego nakrycia głowy, by chronić 
się przed palącym słońcem, już teraz miał poparzony kark, zaopatrzył się wreszcie w kapelusz 
typu panama z klasyczną czarną wstążką, nacisnął go głęboko na czoło; czy Mia Munch 
rozpoznałaby go teraz? Raczej nie, pomyślał i zamruczał z zadowolenia. 
Właśnie minęła pierwsza. 
Mała kąpiel w morzu? 
A potem wycieczka do ruin w pobliżu Coba. 
Były tam obeliski, którym bardzo chętnie się przyjrzy. 
Tłumaczenia zamieszczonych na nich tekstów były cokolwiek niejasne. 
Tak właśnie musi być, pomyślał, gdy szukał w swoim pokoju kąpielówek, dzień był jeszcze 
długi; po półgodzinnej kąpieli zapakował w torbę wszystko, co mogło mu się przydać w 
podróży do Coba, w tym także tani aparat fotograficzny, który dopiero co kupił, następnie 
udał się na przystanek autobusowy i kichnął radośnie trzy czy cztery razy, wsiadając do 
pojazdu. 
Miejsce było nad wyraz urokliwe, długo przechadzał się, podziwiając budowle, na czele z 
najwyższą piramidą; Coba była zupełnie wyjątkową majską osadą, budynki wzniesiono nad 
brzegami stawów, naturalnych stawów z liliami wodnymi, i połączono je malowniczymi 
ścieżkami usypanymi z drobnych kamyczków, pośrodku zaś znajdował się wielki plac, na 
którym postawiono ławki z myślą o zmęczonych turystach, on jednak nie czuł się wcale 

zmęczony, w końcu podszedł do wielkiej piramidy, stanął w przyjemnym cieniu i przyglądał 
się obeliskom z inskrypcjami, natychmiast rozpoznał hieroglif oznaczający Coba; stał tam 
kilka godzin ze szkicownikiem w dłoni, pieczołowicie kopiując majskie pismo, wiedział, że 
wiele lat temu jego tłumaczenie przedstawił Rosjanin Knorosow, było ono jednak 
niekompletne i bardzo niejednoznaczne; gdy Fredric pakował już przybory do rysowania, 
zbliżała się szósta po południu i ostatni turyści opuszczali ten obszar, miejskie autobusy do 
Tulum kursowały na szczęście wiele razy w ciągu  
wieczora, zdążył to już sprawdzić, nagle jednak przystanął i zaczął nasłuchiwać. 
Usłyszał bębny. 
Rytmiczne bębnienie. 
Dochodzące gdzieś z góry, z serca dżungli. 
Zza piramid. 
Mocny, hipnotyzujący rytm, który co jakiś czas przyspieszał i zwalniał. 
Zawahał się chwilę, po czym ruszył w kierunku, z którego dochodził dźwięk, rozejrzał się, ale 
nie zobaczył żadnych turystów, został sam w majskim miasteczku; z trudem zachowywał 
równowagę, pokonując dość wąską ścieżkę dzielącą dwa stawy, ku swojemu zdumieniu 
zobaczył rybę pływającą spokojnie wśród liści lilii wodnej, a więc są tu ryby? Raczej nie 
pstrągi, pomyślał, ale co mogły oznaczać te bębny? Zbliżył się do granicy miasteczka i 
okrążył częściowo zarośnięty budynek, po czym jego oczom ukazała się stojąca na skraju 
lasu, wokół dwóch płonących ognisk, grupa ludzi; za chmurą błękitnego dymu dostrzegł 
bęb*niarzy, dwóch mężczyzn, chłopców obnażonych od pasa w górę, z wymalowanymi 
twarzami i ogromnymi koronami z piór na głowach; co to, do diabła, jest? Przedstawienie dla 
turystów? Turyści przecież już sobie poszli! Nie musiał rozważać tej kwestii zbyt długo, zaraz 
bowiem podbiegł do niego jakiś człowiek. 
*  No puende pasar, seńor! 
*  Como? * Fredric wpatrywał się w mężczyznę. 
*  To prywatne zgromadzenie, turyści nie mają wstępu! * odpowiedział ten surowo, uważnie 
lustrując go od stóp do głów. 
Fredric zawahał się, cóż mógłby powiedzieć? Poczuł, że cała ta sprawa zaczyna go coraz 
bardziej interesować, słyszał przecież, że w pobliżu Coba działa majska sekta. To mogło 
właśnie być jej spotkanie, kto był liderem tej frakcji? Urac Xtolic, przypomniał sobie 
nazwisko wymienione w trakcie przedpołudniowej konferencji na posterunku policji, grupa 
nazywała się zaś Hun Kame, w jego głowie kłębiły się setki myśli, warto byłoby spróbować! 
Stał przed absolutnie wyjątkową szansą, sięgnął głęboko do kieszeni i wyciągnął z niej zwitek 
banknotów, wybrał z niego 200 pesos i podał mężczyźnie. 
*  Proszę * powiedział zdecydowanym głosem. * Słyszałem o wiel* 
kim h'mem, szamanie Uraku Xtoliku i Majach Hun Karne. Pochodzę z Norwegii i niczego nie 
pragnę tak bardzo, jak wziąć udział w tradycyjnej majskiej ceremonii * zaryzykował. 
Mężczyzna, niski, przysadzisty Maja po pięćdziesiątce, ubrany w marynarkę od garnituru 
zdecydowanie za wąską jak na jego beczkowatą klatkę piersiową, rozejrzał się niepewnie 
dookoła, zerknął w stronę grupy, po raz kolejny zmierzył Fredrica wzrokiem, zatrzymując 
spojrzenie na banknocie, długo się wahał, wreszcie chwycił pieniądze i pociągnął Norwega za 
sobą. 
*  Bueno, a więc słyszałeś o hmem Xtoliku? Możesz patrzeć. Ale żadnych zdjęć! 
Comprende? 
*  Comprendo. * Fredric skinął głową. * Żadnych zdjęć. 
*  Vamos. Rapido! 
Wydarzenia potoczyły się teraz bardzo szybko, bębnienie stało się donośniejsze, on zaś został 
poprowadzony do grupy, kilka osób zerknęło na niego, większość jednak była bardziej 
pochłonięta tym, co miało się za chwilę wydarzyć, członkowie sekty wpatrywali się w dym i 

bęb*niarzy jak zahipnotyzowani; Fredricowi rozkazano usiąść na ziemi pod drzewem, tu 
może sobie spokojnie patrzeć, usiadł więc i chłonął atmosferę, miał dziś po prostu szczęście 
czy też takie zebrania odbywały się każdego dnia o zachodzie słońca? Nie wiedział, niebieski 
dym szczypał go w oczy, pachniał słodkawo, musiano tu używać jakiegoś kadzidła, ogniska 
płonęły zaś niebieskim ogniem; pomiędzy nimi stał kamienny ołtarz, czy będzie dziś składana 
ofiara? Prędzej czy później sam się o tym przekona, przyglądał się uważnie całemu 
zgromadzeniu, naliczył około dwudziestu osób, większość była ubrana w zwyczajne stroje, 
bęb*niarze jednak przedstawiali wspaniały widok, musiał to przyznać, malownicze korony, 
które nosili na głowach, składały się z piór quetzal, świętego ptaka majów, na szyjach mieli 
kolorowe łańcuchy, zaś na piersiach medaliony z czegoś, co przypominało czaszkę jaguara. 
Nagle wszyscy zaczęli nucić jakąś melodię. 
Mruczeli do rytmu wybijanego przez bębniarzy. 
Raz głośniej, raz zaś ciszej. 
Wszyscy unieśli ręce nad głowy. 
Bębnienie gwałtownie ucichło. 
Zza krzaków znajdujących się za ołtarzem wyskoczyła nagle półna 
ga postać z pomalowaną na czarno twarzą i oczyma otoczonymi niebieskimi obwódkami, 
mężczyzna trzymał w jednej ręce kwiczącą przeraźliwie świnię, małego prosiaka; to musi być 
sam szaman, pomyślał Fredric, w języku jucatec zwany h'mem. Mężczyzna zatrzymał się 
przed ołtarzem z uniesionymi ramionami, prosię zakwiczało jeszcze głośniej, szaman 
wykrzyczał coś, czego Fredric nie zrozumiał, zgromadzenie odpowiedziało mu cichym 
pomrukiem; kapłan uderzył mocno ciałem prosięcia o ołtarz, co najprawdopodobniej 
ogłuszyło zwierzę, gdyż zamilkło i przestało się poruszać, mistrz ceremonii dobył zaś noża 
zza pasa i jednym pewnym cięciem rozpłatał prosięciu brzuch, zwierzę wierzgnęło 
gwałtownie, krew trysnęła ze świeżej rany, pewnie już nie żyło, gdy szaman zanurzył dłoń w 
jego otwartej klatce piersiowej, wykrzykując kilka niezrozumiałych zdań, po chwili już 
trzymał w dłoni zakrwawione świńskie serce, odwrócił się w stronę zgromadzenia i podniósł 
je wysoko. 
*  Uhala * uhala Xibalba! * krzyknął. 
*  Uhala * uhala Xibalba! * odpowiedzieli wszyscy zgodnie. 
*  Urrah * urrah * urracane! 
*  Urrah * urrah * urracane! * zakrzyknęło zgromadzenie. Fraza ta została powtórzona wiele 
razy. 
Fredric rozumiał niektóre słowa, „Xibalba" był bogiem świata podziemnego, „urracane" 
mogło oznaczać Huracane, boga burzy, co się teraz stanie? Odpowiedź otrzymał bardzo 
szybko; serce zostało rzucone osobie siedzącej w pierwszym rzędzie, która złapała je 
elegancko, podniosła do ust i oderwała kawałek zębami, przeżuła go i podała kolejnemu 
członkowi sekty, który postąpił identycznie; każdy ze zgromadzonych spróbował świeżego 
świńskiego serca, teraz został już tylko kawałek, człowiek siedzący obok Fredrica z 
powątpiewaniem zerknął na swojego sąsiada, który podciągnął kolana pod klatkę piersiową w 
szczerej nadziei, że uda mu się wymigać od tego poczęstunku, okazało się jednak, że to 
niemożliwe; szaman skinął zdecydowanie głową i Fredric musiał przejąć serce od siedzącego 
koło niego Maja. Wszyscy wpatrywali się w niego, trzymał w dłoniach zakrwawiony ochłap, 
zamknął oczy i postanowił rozegrać to do końca, wsunął kawałeczek serca, który pozostał, do 
ust, przeżuł go i połknął, nie smakował właściwie tak źle, czy odważy się popić go łykiem 
wody z butelki, którą miał w torbie? 
Nie zrobił tego. Zebrani znów zaczęli rytmicznie mruczeć, bębnienie stawało się coraz 
słabsze, h'mem na powrót odwrócił się w stronę ołtarza i martwego prosięcia, wykonał kilka 
skomplikowanych gestów nad truchłem, wyciągnął zza pasa narzędzie, które z grubsza 
przypominało łyżkę, co się teraz stanie?, pomyślał Fredric i dźwignął się z pozycji siedzącej, 

by wszystko dokładniej widzieć; bębny znów odezwały się głośniej, wzdrygnął się i 
zesztywniał, gdy ujrzał, co właśnie robi szaman. 
Mężczyzna chwycił mocno świńską głowę. 
Włożył łyżkę do oczodołu martwego zwierzęcia. 
Docisnął i przekręcił. 
Świńskie oko leżało na łyżce. 
Fredricowi zrobiło się zimno; szaman ostrożnie umieścił oko na ołtarzu, w identyczny sposób 
postępując z drugim świńskim oczodołem, teraz na ołtarzu spoczywał już komplet oczu, coś 
zostało wrzucone do ogniska, tak że płomień wystrzelił w górę, a dym stał się dużo gęstszy, 
bębny odzywały się coraz głośniej; szaman podniósł jedno oko i odwrócił się w stronę 
zgromadzenia, które bardzo zgodnie zaczęło wrzeszczeć coś nie do końca zrozumiałego, po 
czym podniósł dłoń do ust, wepchnął do nich świńskie oko i połknął, powtarzając tę samą 
sztukę z drugim; gdy już je przełykał, bębny ucichły nagle, ceremonia została gwałtownie 
przerwana, ogniska zalano wodą, natychmiast zgasły. 
Fredric wyprostował się. 
Kręciło mu się w głowie. 
Przetarł oczy. 
Ta natychmiastowa zmiana scenerii wydała mu się niemalże nierzeczywista. 
Bębniarze zdjęli z siebie wszystkie ozdoby i ubrali się w zupełnie zwyczajne koszule, szaman 
przemył twarz wodą i wytarł się dokładnie ręcznikiem, czarny i niebieski kolor zniknął, 
następnie założył spodnie, koszulę i marynarkę, jeszcze przez chwilę rozmawiał z jednym z 
członków zgromadzenia, większość Majów szła już do domów, szaman natomiast upchnął 
truchło prosiaka do worka i ruszył w stronę Fredri*ca, który wciąż stał pod drzewem; h'mem, 
szaman, był uśmiechniętym mężczyzną po pięćdziesiątce, gdyby Fredric spotkał go na ulicy, 
nawet by mu nie przyszło do głowy podejrzewać go o przewodzenie jakiejś dziwnej sekcie.  
*  Extranejro? * Uśmiechnął się i wyciągnął rękę. 
*  Si, noruego. * Fredric odchrząknął ostrożnie. 
*  Cóż, to nie było raczej przedstawienie dla turystów, jeśli tak to mogę określić. Rozumiem 
jednak, że Alvaro okazał się dla pana łaskawy. Dużo mu pan zapłacił? * Uśmiechnął się 
jeszcze szerzej. 
Fredric nie odpowiedział, poszedł za mężczyzną, gdy ten ruszył w stronę piramid; chciał 
zadać mu jakieś rozsądne pytanie, nic jednak nie przychodziło mu w tym momencie do 
głowy. 
*  Nie podchodzimy do tego tak poważnie, jakby to mogło wyglądać. W dzisiejszych czasach, 
gdy nasz wielki, oficjalny Bóg zdaje się ignorować większość ludzi na tym świecie, chociaż 
staramy się zwrócić na siebie jego uwagę, regularnie pożerając ciało i krew Jego Syna, w 
dzisiejszych czasach może nie jest tak głupio zwracać się dodatkowo do bogów naszych 
przodków, na wszelki wypadek. Niech inni ocenią, który z tych kultów jest bardziej 
prymitywny. * Zatrzymali się na placu przed najwyższą piramidą. 
*  Ma pan dużo racj i. * Twarz Fredrica także rozciągnęła się w uśmiechu. * Ale proszę mi 
powiedzieć, naprawdę w to wszystko wierzycie? 
*  Cóż * szaman, którego Norweg uznał za osławionego Uraka Xto*lika, spoważniał nagle, 
jego wzrok stał się przenikliwy * tak naprawdę nie ma to szczególnego związku z wiarą, 
seńor. Chodzi raczej o tożsamość. Jeśli jest coś, czego potrzebują Majowie, to jest to właśnie 
tożsamość i zrozumienie dla naszej przeszłości. Dużo wycierpieliśmy, nasza kultura została 
niemalże zupełnie wykorzeniona. Chyba jednak dobrze zna pan tę smutną historię. 
Szli dalej, nie odzywając się ani słowem, wreszcie Fredricowi przyszła do głowy pewna myśl. 
*  Jakiemu bóstwu składaliście dziś ofiarę? * zapytał. H'mem obrzucił go krzywym 
spojrzeniem. 

*  Najwyższemu. Temu, które niedawno nawiedziło nasze wybrzeże, dając wyraz swojej 
wściekłości. Nazywamy je Huracane. 
*  Ach tak * odpowiedział Fredric, a po chwili dodał: * Naprawdę zjadł pan te świńskie oczy? 
Mężczyzna zaśmiał się głośno. 
*  Hmem musi też być po trosze magikiem. Nic więcej nie powiem. Oczu w każdym razie nie 
ma tutaj. * Poklepał się po brzuchu 
i wybuchł śmiechem. * Proszę mi wybaczyć, extranejro, ale muszę uciekać. Moja teściowa 
czeka niecierpliwie, by móc wrzucić to mięso do garnka. Życzę miłego urlopu! * I szaman 
zniknął za jedną z mniejszych budowli. 
Fredric usiadł na ławce w środku zupełnie opustoszałych ruin, upił trochę wody z butelki, 
zaczynało się już robić ciemno, czego właściwie doświadczył przed chwilą? Wydarzenia 
potoczyły się tak szybko; spotkanie z tą grupą czy też sektą w pierwszej chwili miało w sobie 
coś nierzeczywistego, nagle przekształciło się jednak w najbardziej naturalną rzecz na 
świecie; szaman, zwyczajny człowiek, śmiejący się z samego siebie i tego, co robił, sprawiał 
jednocześnie wrażenie, że zajmuje się czymś naprawdę ważnym; jak właściwie odebrał tego 
Urac Xtolica? Jego śmiech? Ostre spojrzenie, gdy mówił o tożsamości? Partida Indios 
Sublevados? Gdy siedział w autobusie w drodze powrotnej do Tulum, w jego głowie kłębiło 
się wiele pytań, dwóch rzeczy był jednak zupełnie pewien: 
Tego, że płyn znany jako formalina nie miał nic wspólnego z kwestią seryjnych morderstw, 
oraz że gdy już wróci do swojego hotelowego apartamentu, będzie musiał sprawdzić pewien 
niezwykle ważny szczegół. 
 
8 
 
Okazuje się, że święta księga może zawierać błędy, 
gubernator niepokoi się o przyszłość dyrektora szkoły, 
a Fredric Drum słucha historii o gadającym krzyżu 
Gdy na powrót znalazł się w Tulum i wysiadł z autobusu, było już prawie całkiem ciemno, 
zbliżała się ósma; miał w głowie setki myśli, naciągnął panamski kapelusz na czoło, jakby 
chciał je ochronić, po czym wolnym krokiem ruszył w stronę hotelu, miał nadzieję, że zabrał 
ze sobą właściwe książki i że będzie mógł sprawdzić pewną kwestię, która nie dawała mu 
spokoju, dlaczego wcześniej nie przyszło mu to do głowy? Pewnie dlatego, że mitologiczna 
strona kultury Majów obchodziła go o wiele mniej niż samo pismo, szedł ścieżką prowadzącą 
do wejścia do hotelu, przyspieszając kroku, niecierpliwił się; gdyby zwolnił nieco i rozejrzał 
się, dostrzegłby za krzakami bawełny i palmami skuloną postać, która obserwowała go, czając 
się w ciemnościach, Fredric Drum nie widział jednak w tym momencie niczego, patrzył 
prosto przed siebie, wszedł do budynku i zbliżył się do biurka recepcjonisty, pozdrowił go 
uprzejmie i dostał klucz do apartamentu; po kilku minutach siedział już w salonie z otwartą 
butelką Corony na stole i przeszukiwał walizki w nadziei na odnalezienie konkretnej książki. 
Popol Vuh. 
Święta księga Majów. 
Zbiór mitów o stworzeniu świata i bogach. 
Był przekonany, że zabrał ze sobą streszczenie, tłumaczenie tego dzieła, ku swojej radości 
znalazł książkę na samym dnie jednej z walizek; przez chwilę trzymał ją w dłoniach, potem 
zaczął w roztargnieniu przeglądać, próbując przypomnieć sobie historię powstania tego 
znanego majskiego dokumentu, by mieć w ten sposób jak najszerszy kontekst do odczytania 
faktów, które chciał odnaleźć; w tym przypadku możliwe były także błędy w tłumaczeniu i 
nieporozumienia, jeśli chodzi o źródła. Przypomniał sobie okoliczności, które doprowadziły 
do tego, że tekst znany dziś jako Popol Vub trafił w nasze ręce, stał za tym dominikanin 
Fransisco Ximenes, który na początku XVIII wieku został wysłany na misję do Nowego 

Świata; mówi się, że w ręce mnicha trafił manuskrypt napisanego pismem alfabetycznym 
tekstu w języku 
quiche, zakonnik natychmiast go skopiował, nikt nie wie, gdzie znajduje się oryginał 
dokumentu. Ximenes tłumaczył cel swojej pracy, mówiąc, że pragnął poznać wszystkie 
religijne wynaturzenia Indian, którzy wciąż w zaciszu własnych domów kultywowali 
pogańskie zwyczaje; chciał przetłumaczyć indiańską historię litera po literze na język 
kasty*lijski, dodatkowo opatrując ją własnymi komentarzami. 
Frredric westchnął i upił kilka łyków piwa z butelki, ile błędów może być w tym 
przetłumaczonym tekście? Księga ta, Popol Vuh, trafiła więc w nasze ręce dlatego, że 
chrześcijański misjonarz Ximenes pragnął udokumentować religijne wynaturzenia, postrzegał 
więc dokument jako punkt wyjścia do dalszej ewangelizacji; tak czy inaczej, przekład, 
którego oryginał znajdował się w tej chwili w Bibliotece Newberry w Chicago, uchodził za 
najdoskonalszy literacki opis kultury środkowoamerykańskiej, który można było 
skonfrontować z tekstami dotyczącymi religii stworzonymi przez inne kultury, Fredric 
pamiętał mimo to, że majska księga zawierała odniesienia do chrześcijaństwa, które mogły 
okazać się cokolwiek trudnymi do przetrawienia dla purystów lubujących się w kulturalnej i 
religijnej czystości; dylemat ten miał rzecz jasna wpływ na próby tłumaczeń, przez lata 
naukowcy próbowali z mozołem oddzielić to, co czyste, od tego, co nieczyste, aspekty 
indiańskie od chrześcijańskich; Fredric otworzył księgę na pierwszej stronie i przeczytał 
próbkę tekstu: 
„... tu też nakreślimy opowieść o wszystkim, co było ukryte i na co światło rzucił Stwórca, 
Kreator, zwany także Dawcą Życia, Tym, który Począł, Oposem Hunahpu, Kojotem 
Hunahpu, Wielkim Białym Pe*kari, Ostronosem, Panem w Pióra Przybranym Wężem, 
Sercem Morza, Mistrzem Półmisków, Mistrzem Dzbanów, zwany także Akuszer*ką, 
Zatrutym Nożem, Xpiyacoc i Xmucane to ich imiona, Obrońcą, Strażnikiem, po dwakroć 
Akuszerką, po dwakroć Nożem, jak mówi się to w słowach ludu Quiche: byli wszystkim, 
wszystko to przekazali jako oświecone istoty oświeconymi słowy. To teraz spiszemy, według 
prawa Boga i chrześcijaństwa. Spiszemy to dnia tego...". 
Fredric parsknął; według prawa Boga i chrześcijaństwa, akurat, pomyślał, oto musi być 
przykład fałszywego źródła! Nie miał jednak zamiaru irytować się tym właśnie teraz; to, 
czego szukał, z pewnością nie padło ofiarą żadnego błędu; powoli przeglądał książkę, wodząc 
palcem po stronach. Czytał to dzieło już kiedyś, wiele lat temu, i wydawało mu się, że 
pamięta z niego kilka nad wyraz ważnych akapitów; w skład księgi wchodziło wiele tekstów 
o charakterze komparatywnym, możliwości tłumaczenia były o wiele większe niż to, co 
proponował czytelnikowi dominikański mnich; nagle to zobaczył, palec zatrzymał się, 
wskazując konkretne linie, zestawione ze sobą fragmenty tekstów: 
„Pan w Pióra Przybrany Wąż, Kukulcan, stworzył drzewa i krzaki, we wczesnym świcie 
miano stworzyć Światło, by cieszyło ono Serce Nieba, którego imię Huracane, najpierw 
bijące serce, potem nadszedł Kapłan z największą ofiarą, dwojgiem oczu wyrwanych z głowy 
Widzącego, gdy Huracane je przełknął, nastała Jasność...". 
Fredric Drum przeczytał komentarze i objaśnienia tego cytatu; zwykle było tak, że gdy 
Majowie składali ofiary bogu huraganów, oczy uśmierconego stworzenia pożerane były przez 
kapłana, który w ten sposób mógł zajrzeć w przyszłość i pomóc podjąć swojemu ludowi 
właściwe decyzje; opróżnił butelkę piwa, a więc to tak! Teraz nie miał już żadnych 
wątpliwości, morderca odprawiał rytuał z najwyższą pieczołowitością, na pewno nie było on 
jakimś samozwańczym i niedouczonym h'memem, szamanem, który za pomocą magicznych 
sztuczek pozbywa się oczu, zamiast faktycznie je zjadać! Fredric poczuł, że robi mu się 
niedobrze, podniósł się z fotela, kilkakrotnie okrążył pokój. 
Morderca znał swoją religię w najdrobniejszych szczegółach. 
Musiał być nad wyraz oczytany. 

Siady, które zostawiał, były prawdziwe, nie miały wprowadzić detektywów w błąd. 
Nikt jednak nie będzie w stanie ich zrozumieć. 
Tak mu się wydawało. 
Morderca zabijał raczej nie dlatego, by przebłagać Huracane lub 
przynieść światło wszystkim widzącym, robił to, ponieważ miał jasny motyw, czy do 
wypełnienia zadania potrzebna mu była moc jasnowidzenia? Fredric zatrzymał się, znów 
ogarnęło go to samo uczucie, co rano, po opuszczeniu posterunku policji, świadomość, że 
powiedziano coś bardzo ważnego, co mogłoby się wpisywać w ten kontekst, nie mógł sobie 
jednak przypomnieć, o co mogło chodzić; jednej rzeczy był w każdym razie pewien, majscy 
fundamentaliści odprawiający w Coba swoje rytuały pod przewodnictwem Uraka Xtolika nie 
mieli z tą sprawą nic wspólnego, w porównaniu ze straszliwym mordercą byli zwyczajnymi 
amatorami, mógł to stwierdzić chociażby na podstawie faktu, że sekta z Coba składała bóstwu 
huraganu ofiarę w zupełnie niewłaściwy dzień; gdyby byli obeznani z majskim kalendarzem i 
świętami Huraca*ne, ofiarowaliby prosię za trzy dni, 5 grudnia, w dzień Cimi. 
Pewnie niewiele osób w tej prowincji dysponowało tą samą wiedzą, co morderca. 
Człowiek ten prawdopodobnie miał wyższe wykształcenie. 
Piastował jakieś szanowane stanowisko. 
W jaki sposób można by jeszcze bardziej zacieśnić krąg podejrzanych? 
Nie wiedział. 
Następnego ranka będzie musiał poinformować seńora Casaroję o tym, co odkrył, tak by 
śledztwo mogło zająć się kolejnym śladem, czyżby znów fałszywym? Wiele czynników 
pozostawało wciąż zagadką; jedną rzecz Fredric wiedział jednak na pewno, pomyślał, stojąc 
przed lustrem w łazience i wklepując w twarz krem nawilżający, ta cholerna sprawa nie tylko 
zalazła mu za skórę, ale opętała takie jego umysł; zerknął na zegarek, który wskazywał kilka 
minut po dziewiątej, do głowy przyszedł mu nowy pomysł; co się stanie, jeśli odwiedzi 
poznaną poprzedniego dnia kobietę*kolekcjonera? Carla Clegg, Amerykanka, z pewnością 
ma wiedzę o wielu kwestiach związanych z majską kulturą, jeśli mu się poszczęści, może 
zdoła się dowiedzieć o zamieszkałych w prowincji osobach, które mają o tym pojęcie, warto 
spróbować, odnalazł wizytówkę i wykonał telefon. Kilka minut później wizyta była już 
umówiona, będzie mile widziany w Xel*Ha następnego dnia po południu, kobieta mieszkała 
w pobliżu parku rozrywki; Frederic stał przez chwilę, patrząc na stos papierów 
spoczywających na stole w salonie, rysunki, które nakreślił w nowo odkrytym majskim 
miasteczku, Ixantomatl, potrząsnął ze smutkiem głową, wszystko w swoim czasie, Fredricu, 
powiedział sam do siebie i zorientował się, że doskwiera mu głód, może jakaś mała kolacyjka 
i butelka dobrego wina? Natychmiast zdecydował się i założył świeżą koszulę, wsunął kilka 
papierów i przyborów do pisania do praktycznej torby Engedala, którą zabrał ze sobą; gdy 
opuszczał hotel, rozmyślał nad następującymi kwestiami: 
Alvin Engedal przybył tu około 20 października. 
Ruben Iscario wrócił do domu z Hiszpanii mniej więcej w tym samym czasie. 
Pierwszego morderstwa dokonano 21 października, w dzień Imix. 
Gubernator, el principe Xater Cornilla, stał na tarasie, wpatrując się w ciemność, na stoliku 
obok niego leżała koperta, świeżo zaadresowana i zapieczętowana oficjalną pieczęcią zarządu 
prowincji; była to być może ostatnia ważna decyzja, którą podejmował jako gubernator, 
pewnie powinien był to zrobić już dawno temu, ale lepiej późno niż wcale, pomyślał, pijąc 
małymi łyczkami doskonałą tequillę, świetnie zbalanso*waną smakowo Melbesa Negro 
sprzed ponad dwudziestu lat; czy ten list mógł go uratować? Raczej nie, ostatnie sondaże 
wskazywały, że Tarac Ormeno i jego separatystyczna partia wyprzedza go o sześć punktów. 
List zaadresowany był do dyrektora de la Policia Quintana Roo. 
Seńora Hernando Guerreno. 
Sformułowany był krótko i oficjalnie. 

Nakazywał dyrektorowi policji zrzec się stanowiska. 
Hernando Guerreno pełnił swoją funkcję przez ostatnie siedem lat, zdaniem gubernatora 
całkiem nieźle radził sobie ze swoimi zadaniami, które to sformułowanie można było zresztą 
rozumieć bardzo szeroko; w tej sprawiającej wrażenie absolutnie beznadziejnej sprawie 
seryjnych morderstw zachował jednak dość pasywną postawę, tak pasywną, że telewizja i 
gazety bezlitośnie krytykowały brak kompetencji i inicjatywy dyrektora policji, jak i 
umiejętności organizacyjne gubernatora prowincji, który nie potrafił obsadzić kluczowych 
stanowisk właściwymi ludźmi, sytuacja wymagała ofiary; seńor Cornilla dotknął wąską, 
bladą dłonią koperty, którą miał zamiar wysłać przez kuriera następnego dnia rano. 
Na stanowisko nowego komendanta policji zamierzał wyznaczyć dynamicznego szefa 
jednostki w Tulum, seńora Juana Jose Casaro*ję; gubernator usiadł w wygodnym fotelu i 
nalał sobie jeszcze jedną szklaneczkę wspaniałej, działającej zbawczo na nerwy tequilli; 
pomyślał o swoich współpracownikach, których w obliczu jego przegranej w wyborach czeka 
bezrobocie, o zawsze pełnej entuzjazmu i pomysłowej sekretarce, donnie Mercedes Ibaniez, 
która prowadziła właściwie jego kampanię wyborczą i zawsze służyła radą w trudniejszych 
sprawach, może zaproponuje jej stanowisko dyrektora Xel*Ha, kiedy ustąpi z niego ta 
Amerykanka, Carla Clegg? Raczej nie, powołanie nowego dyrektora parku będzie leżało w 
gestii nowo mianowanego gubernatora, który zapewne będzie nosił nazwisko Tarac Ormeno. 
A co z wicegubernatorem? W trakcie całej kampanii on także zachował bierność, był 
absolutnie pozbawiony jakiejkolwiek inicjatywy, może było to spowodowane jego 
prywatnymi zmartwieniami, kryzysem w małżeństwie, dlaczego to wszystko musiało się 
zdarzyć akurat teraz, pomyślał gubernator gorzko; Huxcel tak wiele wiedział o potrzebach 
rdzennej ludności, a mimo to nie udało mu się wzbudzić w niej entuzjazmu, wydawał się 
zrezygnowany i przerażony wizją przyszłości; polityka była dla seńora Huxcela wszystkim, 
tak samo jak dla gubernatora, władza dodawała mu skrzydeł, jeśli miałby to określić za 
pomocą tej wyświechtanej frazy, Huxel miał doskonałą głowę, z tego, co pamiętał, wychował 
się w intelektualnym środowisku, jakie stworzyli dla niego jego przybrani rodzice, może 
zdoła podnieść się na nowo po wyborczej klęsce. 
Sytuacja wyglądała o wiele gorzej, jeśli chodzi o dyrektora szkoły, seńora Arkana Casiliero; 
miał 57 lat, jego lekarz poinformował go całkiem niedawno, że w ciągu kilkunastu miesięcy 
zostanie ślepcem, wzroku nie można było już uratować, wiadomo było, że nowe władze 
pozbawią go z tej przyczyny stanowiska, mężczyzna nie będzie mógł także pobierać 
emerytury, która przysługiwałaby mu, gdyby przepracował jeszcze kilka lat jako dyrektor 
szkoły; było to bardzo niesprawiedliwe rozwiązanie, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę wkład 
seńora Casiliero w podniesienie poziomu nauczania oraz fakt, że do szkolnego progra 
mu włączone zostały zajęcia z języka i kultury Majów, o których to kwestiach dyrektor 
posiadał ogromną wiedzę. 
Gubernator myślał o innych członkach swojej załogi, którzy nie będą mieli łatwego życia po 
zmianie władzy w prowincji, ten Tarac Ormeno pewnie nawet nie wie, jakie pozornie 
niewielkie osobiste tragedie może spowodować taki stan rzeczy, ale politycy rzecz jasna nie 
zajmują się takimi sprawami, stwierdził gubernator gorzko. Tak było zawsze i tak zapewne 
już pozostanie. 
Opróżnił szklaneczkę, ponownie zerknął na leżący na stoliku list, jego wzrok stał się szklisty i 
nieobecny; w jego głowie formowały się coraz jaśniej i jaśniej pewne myśli; Tarac Ormeno 
był dobrym mówcą, potrafił porwać tłum, ale jednocześnie nie brakowało mu inteligencji i 
umiał słuchać, o czym gubernator sam miał okazję się przekonać; czy mógłby, biorąc pod 
uwagę, że seńor Ormeno zostanie kolejnym przywódcą prowincji, na co się zresztą zanosiło, 
czy mógłby poprosić go o rozmowę i zasugerować mu kilka osób na kluczowe stanowiska? 
Warto w każdym razie spróbować, gubernator westchnął cicho, wstał z miejsca i na nowo 

zaczął wpatrywać się w ciemność; jego przyszłość będzie pusta, czym mógłby ją wypełnić? 
Grą w golfa? Powiększaniem swojej kolekcji monet? 
Fredric szedł szybko morskim brzegiem, kierował się w stronę leżącej na krańcu miasteczka 
restauracji, o której wiedział, że nie ma tam zazwyczaj tłoku, miał ochotę na prosty posiłek, 
butelkę wina oraz chwilę świętego spokoju; było tak, jak myślał, lokal okazał się niemal 
zupełnie pusty, dostrzegł w środku tylko samotnego mężczyznę oraz rodzinę z dwojgiem 
małych dzieci, która zresztą zbierała się już do wyjścia. Skromna restauracyjka kryta była 
słomianą strzechą, Fredric wybrał stolik pod niezbyt wysoką palmą, kelner, młody chłopak, 
natychmiast podbiegł do niego z kartą dań, po czym z zapałem starł ze stolika cienką 
warstewkę piasku, która zgromadziła się na nim w ciągu dnia. Fredric przejrzał menu, po 
czym zamówił meksykańską zupę fasolową, naha, sałatkę z tuńczyka z dodatkiem chipotle i 
chili, a także karafkę najlepszego wina; jadł w ciszy, rozmyślając nad wydarzeniami tego 
dnia, próbował odnaleźć między nimi jakiś związek, jakąś logikę, coś, co pozwoliłoby mu 
zbliżyć się 
do rozwiązania zagadki mrocznego umysłu mordercy chociaż na krok, odnaleźć jakiś motyw, 
czy na posterunku policji faktycznie powiedziano coś, co miało tak wielkie znaczenie? 
Zrezygnowany potrząsnął głową, odsunął od siebie puste talerze i postawił na stole torbę 
Engedala, wyciągnął z niej papiery, rysunki, które wykonał w majskim miasteczku 
Ixantomatl; przez kilka minut z zapałem przyglądał się znakowi, który bez wątpienia musiał 
być emblematem tej osady, piękny hieroglif, w który wpisany został symbol ah'dzib, 
oznaczający pisarzy i uczonych; wiele wskazywało na to, że miasteczko było centrum 
naukowym starożytnych Majów, ich swoistą akademią, którą udało się odnaleźć dopiero 
teraz; kolejne pokolenie badaczy majskiej kultury będzie miało pełne ręce roboty, pomyślał 
Fredric; gdy wyjmował z torby nowy szkic. Zorientował się, że drugi gość restauracji, 
siedzący w rogu kilka metrów od niego mężczyzna, dość bezwstydnie gapi się na niego, 
dotykając ręką czoła, w co on się, do diabła, tak wpatruje?, zastanawiał się Fredric, nagle 
poczuł się dość niezręcznie, upił łyk wina z kieliszka, próbując ignorować wzrok mężczyzny, 
nie mógł jednak po prostu udawać, że go nie widzi; człowiek ten, z tego, co zdążył się 
zorientować, był dość potężny, miał około czterdziestu lat, na stoliku przed nim stały puste 
butelki po Coronie, nie wyglądał jednak groźnie, sprawiał raczej wrażenie 
zdezorientowanego. Dlaczego nie przestaje się gapić? Fredric odchrząknął dość głośno, skinął 
mężczyźnie głową i uśmiechnął się, chcąc sprawdzić, do czego to doprowadzi; doprowadziło 
to do tego, że nieznajomy podniósł się od stołu i spojrzał na niego jeszcze bardziej pytającym 
wzrokiem, wykonał kilka gestów, którymi dawał do zrozumienia, że chciałby się dosiąść; 
Fredric skinął głową i uśmiechnął się niepewnie, przywołał mężczyznę skinieniem dłoni, ten 
powoli zbliżył się do niego, dopiero teraz Norweg mógł w pełni zobaczyć jego umięśnione, 
potężne ciało, twarz jednak miał łagodną, nie dało się z niej wyczytać wrogości, jego wzrok 
wciąż był utkwionyw jednym punkcie, dopiero teraz Fredric zorientował się, że nieznajomy 
cały czas wpatrywał się w torbę Engedala, która stała na stole obok karafki z winem. 
*  Perdon, seńor * powiedział mężczyzna niepewnie, gdy zatrzymał się koło jego krzesła. 
*  De nada * odparł Fredric i dał mu gestem do zrozumienia, że może usiąść. 
Mężczyzna zajął miejsce i dopiero w tym momencie przestał wpa 
trywać się w torbę, wyciągnął szeroką dłoń i przedstawił się, następnie na nowo potarł czoło i 
znów na nią zerknął. 
*  Z pewnością uważa pan, że jestem szalony, seńor * wymamrotał cicho. * Ale widziałem 
już wcześniej tę torbę. Jeśli pan pozwoli, spróbuję wszystko wyjaśnić. 
Fredric wzdrygnął się. Czyżby ten człowiek utrzymywał kontakt z Engedalem? Z zapałem 
skinął głową, zachęcając mężczyznę, którego nazwisko brzmiało chyba Emmeryson, by 
wszystko opowiedział. 

Nieznajomy zaczął powoli i szczegółowo przedstawiać Fredricowi swoją historię, Norweg 
słuchał zaś uważnie, dochodząc coraz bardziej do przekonania, że siedząca przed nim osoba 
może być meteorologiem, o którym czytał w gazetach, tym, który przeżył huragan i uratował 
małą dziewczynkę. 
*  Niewiele pamiętam z tego, co wydarzyło się przed przybyciem helikoptera ratunkowego, w 
mojej pamięci zostało jeszcze mnóstwo białych plam * zakończył mężczyzna. * Trzymałem 
w rękach jakieś stare dokumenty i nie miałem pojęcia, skąd je wziąłem. Aż do chwili, kiedy 
pana zobaczyłem. To ta torba. Teraz pamiętam. 
Fredric mógł tylko wyrazić zdumienie tym niezwykłym zbiegiem okoliczności, jednocześnie 
czuł się rozczarowany faktem, że jego rozmówca nigdy nie spotkał się z Engedalem. 
*  Pamiętam teraz całkiem dokładnie * powiedział. * Dostrzegłem tę torbę leżącą pomiędzy 
gałęziami i kamieniami. Podszedłem do niej na niepewnych nogach, otworzyłem ją i wyjąłem 
dokumenty. 
*  Właśnie * wtrącił Fredric * a następnie oddał je pan naszemu wspólnemu znajomemu, 
profesorowi Ruizowi Iscario. 
*  Tak, wydawało mi się, że mogą być cenne. 
*  Są cenne. 
Przez chwilę siedzieli, nie odzywając się ani słowem, meteorolog zamówił kolejną butelkę 
Corony, nie spuszczając jednocześnie oka z torby; teraz przyszła kolej na opowieść Norwega, 
który wyjaśnił, jak jego rodak Alvin Engedal natrafił na te papiery w madryckim archiwum i 
postanowił na własną rękę odnaleźć zaginione majskie miasteczko, zginął jednak podczas 
huraganu, Fredric opowiedział, w jaki sposób torba trafiła w jego ręce, a także, chociaż 
właściwie nie było ku temu powodów, wyjawił, że jego wuj Skarphedin Olsen z norweskiej 
policji dzięki prze 
biegłemu spiskowi zorganizował mu upoważnienia, co z kolei doprowadziło do tego, że szef 
policji z Tulum zaangażował go do el Grupo de homicidos badającej przykrą sprawę 
seryjnych morderstw. Wszystko to opowiedział temu obcemu człowiekowi, zorientował się 
bowiem nagle, że musi porozmawiać z kimś rozsądnym, niezaangażowanym w sprawę, w 
innym bowiem przypadku myśli kłębiące się w jego głowie mogłyby rozsadzić mu czaszkę; 
ten dobrotliwy, potężny i najwyraźniej do szpiku kości uczciwy i mądry meteorolog wzbudził 
w nim potrzebę zwierzenia się, mężczyzna słuchał teraz opowieści Fredrica nie tylko ze 
zdziwieniem, ale także widocznym rozbawieniem, dostrzegając komizm całej tej sytuacji; 
całkiem zwyczajny kucharz z Norwegii stał się nagle inspektorem de la policia, a także 
doktorem de la psicologia! 
*  To poważna sprawa * skinął z powagą głową Emmeryson Per*riat. * Doszedłeś do czegoś? 
Kwestia torby Engedala została już wyczerpana, Fredric jednak rozmawiał z rym 
człowiekiem z wielką przyjemnością, wino sprawiło, że poczuł się zrelaksowany i spokojny, 
zamówił jeszcze jedną karafkę, podczas gdy meteorolog uzupełnił swój zapas Coron; przeszli 
na ty, Fredric nie widział powodu, by nie wyjawić swojemu towarzyszowi informacji, które 
posiadał, wyłożył mu swoją teorię o datach morderstw pokrywających się z konkretnymi 
dniami w majskim kalendarzu, opowiedział o dzisiejszych odwiedzinach w Coba i spotkaniu 
z dziwaczną sektą, której przewodził h'mem Urac Xtolic, o składaniu w ofierze oczu i o 
swoich domysłach co do wysokiego poziomu wykształcenia mordercy oraz jego wiedzy o 
pismach starożytnych Majów; meteorolog kiwał głową i sprawiał wrażenie, że rozumie, o 
czym mówi jego towarzysz. 
*  Por Dios, wygląda na to, że nasz szef policji, seńor Casaroja, dobrze zrobił, włączając cię 
do tego śledztwa! * powiedział z uśmiechem *ale ta kwestia majskich tradycji...Znasz 
dokładnie historię tej prowincji? Wiesz, że to miasteczko, Tulus, i cały otaczający je region 
należał jakieś trzydzieści czy czterdzieści lat temu do straszliwych Los Indios Sublevados? 
Całe wybrzeże od Chetumal do Isla Cozumel jeszcze nie tak dawno temu było faktycznie 

krajem Majów. Te bestialskie morderstwa mogą wpisywać się w kontekst walki o nuveo 
futuro, której pragną separatyści. 
Fredric aż podskoczył; rozmówca przedstawił mu zupełnie nową  
perspektywę, musiał przyznać, że nieszczególnie dobrze zaznajomiony był z historią tego 
regionu, dlatego też poprosił meteorologa, by szybko wprowadził go w najważniejsze 
kwestie; mężczyzna przystał na to z entuzjazmem; okazało się bowiem, że obok meteorologii, 
lokalna historia była największą pasją Emmerysona Perriata. 
*  Aby zrozumieć wszystko, co się tu dzieje, musimy cofnąć się o sto pięćdziesiąt lat * zaczął 
seńor Perriat. * W roku 1847 na półwyspie Jukatan wybuchła wojna, którą nazwano później 
„wojną kast". To Majowie powstali przeciwko Meksykanom, przeciwko nieludzkiemu 
traktowaniu ich ludzi. Indianie pragnęli zabić wszystkich Meksykanów, którzy znajdowali się 
na ich ziemi. W tamtych czasach nasza prowincja, Quintana Roo, była dość gęsto zaludniona. 
Powstańcy maszerowali na północ, zabijając każdego Meksykanina, który stanął im na 
drodze. Rozochoceni swoimi zwycięstwami natarli na miasto Valladolid, w tym czasie 
największą osadę na całym Jukatanie. Wdarli się do miasta i wyrżnęli jego mieszkańców, po 
czym Los Indios Sublevados pociągnęli do Meridy, bez kłopotów pokonując opór stawiany 
przez Meksykanów; wydawało się, że nic nie jest w stanie ich powstrzymać, oni sami uważali 
siebie za potomków starożytnych Majów, którzy oto właśnie biją się o odzyskanie swoich 
ziem. Rozpoczęli oblężenie wielkiego miasta Merida, wydawało się, że Meksykanie są w 
beznadziejnej sytuacji. I wtedy, zwróć uwagę, wydarzyło się coś zupełnie wyjątkowego: gdy 
Merida miała już kapitulować, Indianie nagle się wycofali. Zniknęli! Wrócili do domów, 
nastał bowiem sezon zbioru kukurydzy! Wojna ma swój czas, a walka o pożywienie swój, tak 
myśleli Majowie, dokładnie jak ich przodkowie sprzed setek lat. * Meteorolog upił potężny 
łyk piwa z butelki, po czym opowiadał dalej: 
*  Po kilku latach znów stało się coś dziwnego. Indiańscy buntownicy wciąż kontrolowali 
większość prowincji Quintana Roo, pewnego dnia zdarzył się jednak cud: w pewnej wiosce 
stał krzyż wycięty z mahoniu, który nagle zaczął mówić do Indian. Zachęcał ich do dalszej 
walki z Meksykanami i domagał się ofiar z oczu wycinanych z głów wrogów! Wokół tego 
cudownego krzyża wyrosło wkrótce miasto, święte miejsce Majów, któremu nadali nazwę 
Chan Santa Cruz, w ciągu następnych lat u stóp krzyża faktycznie składano całe stosy 
meksykańskich oczu. 
*  A więc ich nie połykano? * wymknęło się Fredricowi. 
*W znanej mi wersji historii nie, ale nie mogę wykluczyć, że tak faktycznie było, teraz jednak 
słuchaj * ciągnął Emmeryson. * Rozpoczyna się bowiem drugi rozdział opowieści o 
straszliwych Indios Subleva*dos. W roku 1899, gdy prezydentem był Porfirio Dias, rząd 
wyznaczył generałowi o nazwisku Ignacio Bravo zadanie rozprawienia się z Indianami z 
Chan Santa Cruz, którzy byli plamą na honorze Meksyku i zagrożeniem dla jedności kraju. 
Ten generał Bravo zachowywał się jak postać z jakiejś operetki; odziany w haftowany złotem 
mundur, ruszył na wielką wyprawę, by zwyciężyć indiańskich buntowników. Z Meri*dy 
pociągnął na południe do Quintana Roo, ale to, co dzielny generał Bravo postrzegał jako 
rutynową ekspedycję mającą na celu ukaranie prymitywnych Majów, okazało się jednak 
czymś zupełnie innym. Przez wiele lat oddziały meksykańskie pod przewodnictwem swojego 
wodza, z którego munduru z czasem zdarły się złote hafty, przedzierały się powoli przez 
piekielną dżunglę Quintana Roo, co chwila odpierając ataki wspaniale uzbrojonych i 
właściwie niewidocznych Indios Sublevados. Meksykanie byli zupełnie wycieńczeni, gdy 
wreszcie wkroczyli do miasta Chan Santa Cruz, którego mieszkańcy już dawno zdążyli się 
ewakuować. Teoretycznie generał Bravo odniósł zwycięstwo, nad ruinami miasta, które 
przechrzczono na Santa Cruz de Bravo, przez krótki czas powiewała meksykańska flaga. 
Zmiana nazwy miejscowości nie świadczyła jednak o zwycięstwie, generał Bravo był teraz 
bowiem otoczony, oblężony przez Indian! Od Meksyku oddzielała go nieprzebyta dżungla, 

coraz więcej jego żołnierzy zapadało na malarię, generał został jeńcem w samej stolicy 
wrogich Indian. * Emmeryson uśmiechnął się szeroko i zamówił kolejną porcję Coron; 
najwyraźniej bardzo podobała mu się ta historia. 
*  Indianie byli dowodzeni przez człowieka, którego potem traktowano jak legendę, człowiek 
ten przyjął symboliczne imię Mayo i kazał siebie tytułować generałem * ciągnął Emmeryson. 
* Miał nieograniczoną władzę nad Indianami, był wodzem w iście starożytnym stylu. 
Otoczony atmosferą szacunku i nabożnego lęku, był całkowicie przekonany o swojej 
przewadze nad generałem Ignacio Bravo. Nie spieszył się bynajmniej z podjęciem nowej 
walki, cierpliwie przyglądał się, jak sytuacja Meksykanów z dnia na dzień staje się coraz 
gorsza. A tymcza 
sem wyglądało na to, że generał Bravo postradał zmysły. W swoim oblężonym mieście kazał 
chorym na malarię żołnierzom paradować każdego dnia w takt muzyki wygrywanej przez 
starą wojskową orkiestrę. To wszystko udokumentowane fakty, pewnego dnia syn generała 
rozkazał orkiestrze grać, nie dostawszy uprzednio pozwolenia od ojca; mężczyzna zastrzelił 
swojego syna na miejscu. Nic więc dziwnego, że jego żołnierze zaczęli po jakimś czasie 
dezerterować, uciekali w głąb dżungli, gdzie dość pieczołowicie byli wybijani przez Indian z 
Chan Santa Cruz. W roku 1911 prezydent Porfirio Diaz ustąpił i wybuchła wielka 
meksykańska rewolucja, generał Bravo został zaś zdegradowany. Jego następca musiał stanąć 
w obliczu beznadziejnej sytuacji: miał zostać zarządcą obszaru niemal w całości 
opanowanego przez wrogich Indios Sublevados. W końcu nie miał innego wyjścia, musiał 
oddać miasto Indianom. * Meteorolog rozparł się na krześle. 
*  Niewiarygodna historia. * To opowiadanie bez reszty wciągnęło Fredrica. 
*  To nie koniec * powiedział Emmeryson. * Teraz już szybko zbliżamy się do czasów nam 
współczesnych. W roku 1915 cały obszar Qui*ntana Roo znajdował się pod zarządem 
Majów, którzy traktowali prowincję jak niepodległe państwo, na własną rękę prowadzili 
negocjacje z Brytyjskim Hondurasem, obecnym Belize, co do praw do wyrębu lasu na 
określonych terenach. Lata mijały, gdy tylko na indiańskiej ziemi pojawiał się jakiś 
cudzoziemiec, natychmiast był zabijany. Jeśli na przykład łódź rybacka z Cozumel rozbiła się 
przy ich wybrzeżu i załoga zdołała się uratować, wszyscy byli bez pardonu mordowani. Od 
roku 1915 do lat sześćdziesiątych czy siedemdziesiątych Indianie z Chan Santa Cruz 
zarządzali praktycznie całym tym obszarem. Co prawda w roku 1933 podpisano rodzaj 
traktatu pokojowego między Majami a Meksykanami, na mocy którego Meksykanie mogli 
zamieszkać w mieście Chan Santa Cruz, które teraz nosi nazwę Felipe Carrillo Puerto. 
Indianie stawali się stopniowo mniejszością, w latach siedemdziesiątych było tu tylko pół 
tuzina osad, w których mieszkali wyłącznie Indios Sublevados. A jeśli jeszcze o tym nie 
wiesz, przyjacielu, to Tulum, w którym teraz sobie spokojnie siedzimy, rozkoszując się 
dobrym alkoholem, było ostatnim miastem w pełni kontrolowanym przez Indian. Meksykanie 
i turyści uzyskali do niego dostęp dopiero pod sam koniec lat siedemdziesiątych. 
Fredric pokiwał powoli głową; wiedział, że gdy obudzi się następnego ranka, będzie zupełnie 
inaczej patrzył na otaczającą go rzeczywistość. 
*  A teraz powstała jeszcze ta partia, ruch polityczny nawiązujący do nazwy, jaką nosiły 
grupy indiańskich powstańców, czy frakcja, która najprawdopodobniej wygra najbliższe 
wybory, nie nosi miana Partida Indios Sublevados? * spytał. 
*  Zgadza się * odparł Emmeryson * a jej przywódca, Tarac Ormeno, bezwzględnie 
wykorzystuje smutną historię Majów i brutalny ucisk, z jakim przez lata musiał zmagać się 
ten lud. Muszę szczerze przyznać, że ten ruch do pewnego stopnia cieszy się moją sympatią. 
Obawiam się jednak, że może z tego wyniknąć jakaś katastrofa. 
*  Czy w twoich żyłach płynie majska krew? * zapytał nagle Fredric. 
Potężny meteorolog rozparł się na krześle i zaśmiał serdecznie. 

*  Nie, naprawdę uważasz, że tak wyglądam? Jestem właściwie bardzo dziwnym mieszańcem, 
w jednej czwartej Afrykańczykiem, na pewno odrobinę Meksykaninem i trochę Kreolem, 
oprócz tego moja matka pochodzi z Brazylii. 
Fredric skinął głową, upił mały łyk wina z kieliszka i zamyślił się. 
*  Wspominałeś o tym, że morderstwa te mogą wpisywać się w kontekst tak zwanej nuveo 
futuro, co miałeś przez to na myśli? * zapytał. 
Emmeryson Perriat natychmiast spoważniał i pochylił się, zbliżając twarz do twarzy Fredrica. 
*  Nie zdziwiłbym się * stwierdził * wcale bym się nie zdziwił, gdyby okazało się, że nagle 
znów komuś się objawił Santa Cruz, gadający krzyż! Możliwe, że jakiś szaleniec pozbawia 
ludzi serc i oczu, by zadowolić krzyż, jednocześnie wierząc, że uda mu się wzbudzić w ludzie 
wolę walki. Majowie są bardzo przesądni. 
Fredric nie odpowiedział, próbował uporządkować myśli, odnaleźć w tym, co słyszał, jakąś 
logikę, która pomogłaby mu dokładniej wyobrazić sobie przestępcę, polityka? Nie udało się; 
coś się tu nie zgadzało, mimo to perspektywa polityczna wydawała się interesująca, dlatego 
też spytał: 
*  Jak sądzisz, co się może stać, jeśli Tarac Ormebo i PIS wygra wybory? 
*  Katastrofa * odpowiedział Emmeryson. * Turyści zaczną nas boj 
kotować, gospodarka się załamie, wzrośnie bezrobocie, być może pojawią się też konflikty 
zbrojne, możesz mi wierzyć: najbardziej ucierpią na tym sami Majowie. Gubernator, który 
rządził tu przez dwanaście lat, Xater Cornilla, w mistrzowski sposób zarządzał dobrami w 
naszym regionie, tak że rośliśmy w siłę. Gdyby nie mądra polityka gubernatora, cała Riviera 
Maya byłaby teraz jednym wielkim gettem, Amerykanie wykupiliby całe wybrzeże od 
Chetumal do Cancun, chyba sam widziałeś, jak wyglądają tereny wokół Cancun? Fredric 
skinął głową. 
*  Dlaczego jednak Majowie nie chcą tego zrozumieć? 
*  Jego przesłanie nie jest najwyraźniej dostatecznie czytelne. Zbyt łagodnie prowadzi swoją 
kampanię wyborczą. * Meteorolog potrząsnął głową i opróżnił butelkę piwa. * 
Wicegunernator, Antonio Hux*cel, przez ostatnie lata wspaniale radził sobie z kwestiami 
związanymi z rdzenną ludnością, teraz jednak wydaje się zrezygnowany, sam wiesz, co może 
z tego wyniknąć. 
*  Czy Xater Cornilla miałby większe szansę na reelekcję, gdyby te morderstwa nie 
wstrząsnęły ludnością? 
Emmeryson wzruszył ramionami. 
*  Możliwe. Trudno powiedzieć. 
*  Gadający krzyż * wymamrotał Fredric i podniósł wzrok na swojego towarzysza. * Ale coś 
się tu nie zgadza. 
*  Słucham,  to  ty jesteś ekspertem w takich sprawach,  seńor Drum!. * W tych słowach nie 
dało się usłyszeć nawet cienia ironii, był to tylko dobroduszny żart; meteorolog uśmiechnął 
się szeroko, zamawiając ostatnią tego wieczora butelkę Corony. 
*  Ofiary * powiedział Fredric. * Ofiary. Morderca wybiera ludzi cieszących się ogromną 
sympatią Majów. Na przykład tego kelnera z Playa del Carmen. On sam był Majem i 
aktywnie walczył o prawa rdzennej ludności. Jedyna ofiara, która pod tym względem różni się 
od wszystkich pozostałych, to właściciel ziemski, hodowca koni, Don Fe*lipe Amoso. Jeśli w 
grę wchodzi tradycja buntowników Indios Subleva*dos, których świetność głosi się z pomocą 
gadającego krzyża lub też bez niego, to ofiary, wszystkie co do jednej, powinny być 
Meksykanami, właścicielami ziemskimi albo amerykańskimi przedsiębiorcami. Jak można to 
tłumaczyć? 
*Cóż * Emmeryson zrezygnowany wzruszył ramionami * faktycznie te morderstwa wydają 
się zupełnie bezsensowne, jeśli patrzeć na nie pod tym kątem, muszę to przyznać. Sam jednak 

powiedziałeś, że przestępca musi być wykształconą osobą, znać majskie tradycje i wiedzieć, 
jak odprawia się rytuały. 
*  Morderca bawi się z nami * powiedział Frederic cicho. * Demonstrowanie swojej wiedzy 
sprawia mu przyjemność. Jest też na tyle pewien siebie, że uważa, iż nikomu nie uda się 
złamać jego kodu. Tu w każdym razie się pomylił, ten błąd doprowadzi do tego, że prędzej 
czy później go złapiemy. Pytanie tylko, kiedy? Ile osób zdoła jeszcze zabić? W tym 
momencie jest zupełnie niewidoczny. 
*  Zupełnie niewidoczny. * Meteorolog podniósł pustą butelkę po piwie i zajrzał do niej, 
jakby miał nadzieję odnaleźć na dnie odpowiedź. 
*  Bardzo miło mi się z tobą rozmawiało * powiedział Fredric, dopijając wino, zbliżała się 
północ. 
*  Nareszcie udało mi się zapełnić luki w mojej pamięci. * Emmeryson Perriat dotknął torby z 
koziej skóry, która wciąż stała na stole, po czym wstał z miejsca. * Zawsze będziesz mile 
widziany w moich skromnych progach, kiedy tylko uznasz za stosowne wpaść. * Wyjął z 
kieszeni długopis i zanotował na serwetce swój numer telefonu. * Musisz poznać moją żonę i 
dzieci. 
*  Z wielką chęcią. * I Fredric uścisnął szeroką dłoń meteorologa. 
Siedział przy stole jeszcze chwilę po odejściu mężczyzny, ta nieoczekiwana rozmowa 
pozostawiła po sobie dobre wrażenie, poczucie, że coś zaczyna się klarować, nie wiedział 
tylko jeszcze, co; wszystko jest ze sobą powiązane, Fredricu, wszystko. Niebo nad nami, 
piękne fragmenty tekstu z obelisków w Tikal, głębia morza, potężne wiatry i idealne kształty 
ceramicznych dzbanów. Jeśli to zrozumiemy, będziemy w stanie odczytać większość kodów. 
W jego głowie znów rozbrzmiały słowa profesora Iscario, przywołał kelnera, zapłacił i 
wyszedł w atramentowo*czarną noc, ruszył w stronę plaży, zatrzymał się na chwilę, 
podziwiając gwiaździste niebo, po czym zdjął buty i skarpetki i brodząc przy brzegu, udał się 
w kierunku hotelu. 
Rudera Maya. 
A dalej nieskończona, nieprzebyta dżungla.  
Większa jej część zupełnie niezbadana. 
Jak długo jeszcze tak pozostanie? 
Po raz kolejny poczuł, że dobrze zna te strony, że tu jest jego miejsce, ogarnął go wielki 
spokój, spaceruje tak w tę łagodną tropikalną noc już od tysięcy lat; został jednak szybko 
wyrwany z tego euforycznego stanu, gdy dostrzegł nagle cień, jakąś postać, która wyskoczyła 
zza krzaków rosnących w pobliżu plaży, osoba ta podbiegła do niego i zatrzymała się. 
*  Fredric Drum! * usłyszał ochrypły głos. 
Fredricowi zrobiło się zimno, poczuł, jak jeżą mu się włoski na karku, ten głos! Wpatrywał 
się w ciemność, próbując dokładniej przyjrzeć się stojącemu przed nim człowiekowi; 
mężczyzna, wysoki i chudy. 
*  Fredricu, a więc to ty, i jeszcze do tego z moją torbą! Stojący przed nim mężczyzna okazał 
się Alvinem Engedalem. 
 
Fatalna wizyta w toalecie, 
majski hieroglif zostaje wreszcie przetłumaczony, 
stary dług zaciągnięty w kasynie 
niedługo może być anulowany, 
Fredric Drum dochodzi zaś do wniosku, 
że w grę mogą wchodzić amatorzy 
*  Byłem przerażony, Fredricu, chodziło o moje dobre imię. Cała moja przyszłość badacza 
majskiej kultury mogła runąć w gruzach. Co miałem robić? * Alvin Engedal otarł suche, 
popękane usta i napił się wody. 

*  Powinieneś dać jakiś znak życia, w taki czy inny sposób, co z twoją rodziną? 
*  Właściwie nie mam nikogo bliskiego. * Naukowiec wbił ponury wzrok w podłogę. 
Fredric nie widział powodu, by akurat w tym momencie zagłębiać się w sytuację rodzinną 
Engedala; zapowiadała się długa noc, Norweg nie doszedł jeszcze do siebie po szoku, jakim 
było dla niego spotkanie z człowiekiem, którego od dawna uważał za martwego, Engedal 
pojawił się na spowitej ciemnością plaży niczym upiór, dopiero po chwili zrozumiał, że 
stojąca przed nim postać jest człowiekiem z krwi i kości, naukowiec wyglądał na 
zmęczonego, miał nie goloną przez wiele tygodni brodę i był o wiele chudszy niż ostatnim 
razem, gdy się widzieli. Engedal opowiedział mu swoją niewiarygodną historię, historię, którą 
Fredric zaczynał rozumieć dopiero teraz, po pół godziny, gdy siedzieli już w jego pokoju 
hotelowym; torba z koziej skóry po raz kolejny znalazła się w centrum uwagi, stała na stole, 
Fredric musiał kilkakrotnie tłumaczyć, w jaki sposób wszedł w jej posiadanie; naukowiec 
zerkał na nią co chwila z niedowierzaniem, krok po kroku odtwarzając przed przyjacielem 
swoje losy. 
Na początku października pojechał do Madrytu, do Muzeo de America, chciał kontynuować 
swoje poszukiwania dokumentów z czasów konkwistadorów w archiwum wydziału nauk 
przyrodniczych, dowiedział się bowiem, że pośród opisów zwierząt i roślin z Nowego Świata 
znajdować się mogą pisma dotyczące zaginionego miasta Majów, któ 
re jakimś cudem zostały błędnie skatalogowane i trafiły do tego właśnie wydziału * co zresztą 
okazało się prawdą. 10 albo 11 października, nie potrafił przypomnieć sobie dokładnie, udało 
mu się dokonać sensacyjnego odkrycia: w pliku pożółkłych pism i rysunków sporządzonych 
niewprawną ręką najwyraźniej zainteresowanego naturą bosmana o nazwisku Estrella Elena, a 
mających przedstawiać gatunki ryb żyjące w morzu wokół wielkiej wyspy Hispaniola, w 
pliku tych właśnie papierów odnalazł dokumenty, dokumenty opisujące katastrofę statku w 
roku 1531. Zawierały one sprawozdanie rozbitków oraz mapę majskiej osady; szczegóły tej 
sprawy Fredric poznał już w trakcie swojej wizyty u profesora Iscario; Engedal oczywiście 
nie posiadał się wtedy z radości i natychmiast zameldował o swoim odkryciu zarządowi 
muzeum; dokumenty zostały na nowo zarejestrowane i sklasyfikowane jako bardzo 
wartościowe. Engedalowi udało się mimo to, po przeciągających się kłótniach z zarządem 
placówki, który na początku nie chciał mu dać pozwolenia na zbadanie nowo odkrytych 
dokumentów, uzyskać zgodę na ich studiowanie przez jeden tydzień. Umówili się tak, 
wyjaśnił naukowiec, że każdego dnia o 10 rano kwitował odbiór papierów, po czym zwracał 
je do archiwum o godzinie 14. Stało się jednak coś strasznego: kiedy 16 października wrócił 
na swoje stałe miejsce w czytelni, odbywszy krótką wycieczkę do toalety, zorientował się, że 
dokumenty zniknęły! Nie tylko zresztą one, wraz z papierami przepadła też jego torba. 
* Usiadłem z powrotem na swoim miejscu i byłem jak sparaliżowany, nie wiedziałem, co 
mam teraz robić. Rozejrzałem się, ale nikt ze studentów ani naukowców najwyraźniej nie 
widział tego, co się stało, gdzie się podział złodziej? Przez chwilę krążyłem po czytelni, 
szukając mojej torby, chodziłem w kółko jak w transie, zbliżała się czternasta, niedługo 
musiałem zwrócić cenne papiery do archiwum. Gdyby nie kłótnia z upartym konserwatorem, 
dotycząca mojego dostępu do dokumentów, pewnie nigdy by do tego nie doszło; w końcu 
podjąłem fatalną w skutkach decyzję, postanowiłem po prostu wyjść z muzeum, nic nikomu 
nie mówiąc, zrozumiałem, że nawet jeśli powiem konserwatorowi, co się naprawdę 
wydarzyło, i tak mi nie uwierzy. Zdecydowałem się na własną rękę rozpocząć poszukiwania 
złodzieja, bym mógł oddać papiery ich prawowitym właścicielom. Chwilę po tym, 
gdy opuściłem muzeum, zrozumiałem, jak idiotyczna była to decyzja i jak strasznie głupio się 
zachowałem, wydałbym się jednak jeszcze mniej wiarygodny, gdybym wrócił do środka w 
tym momencie, już po opuszczeniu muzeum, rozumiesz? 
Fredric rozumiał, słuchał opowieści Engedala, nie komentując jej ani jednym słowem; 
pojmował desperację naukowca i jego nieszczególnie racjonalne zachowanie w pierwszych 

minutach po stwierdzeniu zniknięcia dokumentów; Engedal ciągnął swoją historię, po jakimś 
czasie opamiętał się na tyle, że stworzył plan działania: złodziejem z całą pewnością był inny 
naukowiec, albo też student, który szpiegował go od dłuższego czasu i zorientował się, jak 
wartościowe były przeglądane przez niego papiery * nie mogło być mowy o zbiegu 
okoliczności czy też przypadkowej kradzieży * złodziej z pewnością planował teraz udać się 
do Meksyku, by na własną rękę odnaleźć majskie miasteczko oraz skarby, które, według 
informacji spisanych w dokumentach, były tam ukryte. Aby odnaleźć złoczyńcę, musiał sam 
wybrać się w podróż do Meksyku, co też natychmiast uczynił. Wiedział, że będzie 
poszukiwany, ścigany przez policję, dlatego cały czas się ukrywał. Tak bardzo wstydził się 
swojej tchórzliwej ucieczki z muzeum, że zdecydował, iż jeśli nie znajdzie złodzieja papierów 
i nie pozbędzie się plamy na swoim honorze, będzie przez całe życie ukrywać się w jakimś 
odległym zakątku ziemi. 
*  Dobrze pamiętałem treść wszystkich dokumentów. Niemalże nauczyłem się ich na pamięć. 
Mapę także miałem zapisaną w głowie, wiedziałem, gdzie mniej więcej mogę odnaleźć 
złodzieja. Pierwszą rzeczą, którą zrobiłem po przybyciu do Quintana Roo, było przeczesanie 
wszystkich hoteli od Playa del Carmen na północy do Chetumal na południu w poszukiwaniu 
twarzy, którą rozpoznałbym może z czytelni w muzeum, jednak moje wysiłki okazały się 
daremne. Po jakimś czasie zdecydowałem się uważnie obserwować obszar, na którym według 
zaginionej mapy leżało majskie miasteczko, jeździłem w kółko starym jeepem należącym do 
brata właściciela pensjonatu, w którym pod fałszywym nazwiskiem wynajmowałem pokój. 
Także te poszukiwania okazały się daremne, nie zauważyłem nikogo, kto próbowałby szukać 
starych ruin. A potem nadszedł ten straszliwy huragan. 
*  Gdzie wtedy byłeś? * Fredric słuchał cały czas uważnie, nie wtrącając się zanadto. 
*  Siedziałem w parku w Felipe Carrillo Puerto. Burza nie dotarła aż tam. Dopiero po wielu 
dniach dowiedziałem się, że huragan doprowadził do odkrycia Ixantomatl. Co za nieszczęsny 
zbieg okoliczności, na samą myśl o tym oblewa mnie zimny pot! 
*  Człowiek, który ukradł twoją torbę, znajdował się na tym terenie. * Fredric skinął głową 
zamyślony. 
Alvin Engedal nie odpowiedział, wpatrywał się tylko we Fredrica szklistym wzrokiem, 
pocierając nerwowo dłonią zarośnięty policzek, po czym znów zerknął na swoją torbę. 
*  Do jasnej cholery * parsknął wreszcie * a więc ten drab nie żyje. Co mam teraz, do diabła, 
zrobić? Na zawsze zostanę napiętnowany jako pospolity złodziej! 
*  Raczej nie * odpowiedział Fredric spokojnie. * Dokumenty się odnalazły. Ty zaś nie 
mogłeś być w rejonie dotkniętym huraganem, gdzie odkryto twoją torbę. W przeciwnym razie 
już byś nie żył. 
*  Cóż * odpowiedź ta najwyraźniej nie uspokoiła Engedala * mogłem przeżyć, Fredricu, 
mnóstwo ludzi przeżyło huragan. Spróbuj wyobrazić sobie, że jestem kimś obcym, osobą, 
której nie znasz. Właśnie opowiedziałem ci moją historię. Ona może być jednym wielkim 
kłamstwem. To ja mogłem ukraść te dokumenty. Odnaleźć miasto właśnie w momencie, gdy 
rozpoczęła się burza. Zgubić torbę, ale jakimś cudem się uratować. Rozumiesz? 
Fredric rozumiał. 
Siedzieli przez chwilę w milczeniu. Engedal ponownie zwilżył usta wodą. Dochodziło wpół 
do trzeciej nad ranem. 
*  A więc huragan doprowadził do odkrycia Ixantomatl * ciągnął swoją opowieść Alvin 
Engedal. * Co mogłem zrobić? Próbowałem rozejrzeć się trochę na tych terenach, byłem 
przekonany, że prędzej czy później złodziej musi się pojawić. Całe miasteczko zostało jednak 
ogrodzone, strażnicy z policji przeganiali mnie na za każdym razem, gdy próbowałem się 
zbliżyć. Dlatego też postanowiłem obserwować jedyną prowadzącą do niego drogę. Kilka dni 
temu pojawił się na niej człowiek w wynajętym samochodzie, volkswagenie. Wzdrygnąłem 

się, gdy zobaczyłem, kto siedzi za kierownicą. Fredric Drum, tutaj?, pomyślałem. Widziałem 
cię tylko przez moment, dlatego odrzuciłem tę możliwość, 
to nie mogłeś być ty, raczej ktoś bardzo do ciebie podobny. Umocniłem się w tym 
przekonaniu, gdy zobaczyłem, że zostajesz wpuszczony przez strażników na teren ruin, gdzie 
spędziłeś wiele godzin. Mimo to myśl, że jednak to mogłeś być ty, nie dawała mi spokoju. 
Kolejny raz zacząłem wypytywać ludzi w hotelach w pobliżu Tulum. W żadnym z nich nie 
mieszkał jednak człowiek o nazwisku Fredric Drum. Potem * wydaje mi się, że przedwczoraj 
* zobaczyłem cię na targu, ale zniknąłeś, zanim zdążyłem się do ciebie zbliżyć. Byłem już w 
tym momencie pewien, że to ty i że mieszkasz w tym oto hotelu. Śledziłem cię kilkakrotnie, 
także tego wieczora, ale znów pojawiły się wątpliwości, miałeś wciśnięty na czoło kapelusz, 
nie miałem odwagi do ciebie podejść. 
*  Dlaczego ?Gdybym to nawet nie był ja, chyba nie stałoby się nic złego? Przeprosiłbyś i 
wyjaśnił, że się pomyliłeś. 
Alvin Engedal odetchnął głośno i przesunął dłonią po chudym udzie. 
*  Oczywiście. Nie wiem jednak, czy rozumiesz, w jakim stanie ducha znajdowałem się przez 
ostatnie kilka tygodni. Było tylko gorzej i gorzej. Paranoja to najłagodniejsze określenie 
mojego stanu. Poza tym recepcjonista w hotelu kategorycznie zaprzeczył, że mieszka tu 
Norweg 
o  nazwisku Fredric Drum. * Naukowiec zerknął na swojego rozmówcę zrezygnowany. 
Fredric nie potrafił powstrzymać uśmiechu. 
*  Tak, zgadza się. Ale to zupełnie inna historia, później ci ją opowiem. * Znowu spoważniał. 
* Chcę, żebyś wiedział jedną rzecz, Alvi*nie: wierzę w każde wypowiedziane przez ciebie 
słowo. Niepotrzebnie zresztą to mówię. 
*  Dziękuję, Fredricu. Nigdy w to nie wątpiłem. * Engedal uśmiechnął się blado. 
*  Dopiero gdy rozpoznałem torbę, którą miałeś ze sobą na plaży tego wieczora, upewniłem 
się, że to jesteś ty. Co prawda było ciemno, ale moją torbę rozpoznałbym wszędzie. Jak 
widzisz, jest wyjątkowa. 
*  Tak, widzę. Musiała się spodobać nawet złodziejowi, skoro zabrał ją ze sobą. Także ja 
używałem jej jakiś czas * uśmiechnął się Fredric. 
Wstał nagle z krzesła, podszedł do Engedala, chwycił go za ramiona 
i podniósł jego wychudzone ciało. * To już koniec, Alvinie, jestem niewypowiedzianie 
szczęśliwy, że wciąż żyjesz, jak by wyglądały tłumaczenia majskich hieroglifów, gdyby 
zabrakło ciebie jako konsultanta! Popatrz * otworzył torbę Engedala i wyciągnął z niej 
rysunki, szkice, które wykonał w majskim miasteczku * oto dopiero twardy orzech do 
zgryzienia. Nikt inny jeszcze ich nie widział. 
Oczy Engedala błysnęły nagle, spojrzał niepewnie na jeden z arkuszy, po chwili uśmiechnął 
się szeroko. 
*  Jak, do diabła, udało ci się tam dostać? Z tego, co wiem, nawet lokalni archeolodzy nie 
mają jeszcze dostępu do ruin. 
Teraz przyszła kolej na historię Fredrica, powtórzył niemal słowo w słowo tę samą opowieść, 
którą kilka godzin wcześniej uraczył Emme*rysona Perriata, meteorologa. 
*  A więc jesteś policyjnym psychologiem i detektywem z wydziału zabójstw. * Engedal 
śmiał się, aż całe jego chude ciało drżało, musiał przetrzeć szkła okularów. * Nieźle wpadłeś, 
Fredricu! 
*  I kto to mówi? * zaśmiali się obaj. 
*  A teraz poważnie. * Fredric próbował na nowo sprowadzić rozmowę na rozsądne tory, 
chociaż głowę miał ciężką po wypitym wieczorem winie i nocnych przygodach. * Jutro 
zadzwonię do Skarphedina Olsena i powiem mu, że się odnalazłeś, twoi koledzy i najbliżsi 
powinni w każdym razie wiedzieć, że żyjesz, nie możemy tego uniknąć, Alvinie. 

Naukowiec nie odpowiedział, tylko powoli pokiwał głową, wciąż trzymał w dłoniach szkice 
Fredrica, wydawał się nimi absolutnie pochłonięty, co jego przyjaciel uznał za objaw zdrowia. 
*  Możesz je na razie zachować * powiedział. * Spotkajmy się tutaj na późne śniadanie jutro 
rano. 
Alvin Engedal w roztargnieniu pokiwał głową i powoli wstał z miejsca, ze wzrokiem wciąż 
utkwionym w rysunkach Fredrica. 
*  Fantastyczne, zupełnie niewiarygodne! * wymamrotał sam do siebie i ruszył w stronę 
drzwi, jednocześnie wsuwając arkusz do swojej torby. * Ixantomatl, miasto pisarzy! 
Gdy naukowiec wyszedł, Fredric rzucił się na łóżko i momentalnie zasnął. 
Obudził się z nieznośnym bólem głowy, zdezorientowany rozejrzał się dookoła, było wpół do 
jedenastej przed południem, przez kilka se 
kund nie wiedział, kim jest ani gdzie się znajduje, powoli jednak przypomniał sobie wszystkie 
wydarzenia minionego dnia; Engedal, czy naukowiec faktycznie się znalazł i siedział tu, w 
jego pokoju? Owszem, szklanka z wodą nadal stała na stole, torba zaś zniknęła, zerknął na 
zegarek, czy nie umówił się z nim przypadkiem na wspólne śniadanie tutaj, w hotelu? Zwlókł 
się z łóżka, poszedł do łazienki i połknął dwie czy trzy tabletki paracetamolu, obmył twarz 
zimną wodą i dokładnie się wytarł, w żadnym razie nie czuł się wypoczęty, nie zdążył jednak 
zastanowić się dokładniej nad własnym stanem, rozległo się bowiem pukanie do drzwi, 
szybko wciągnął na siebie spodnie i koszulę, po czym otworzył; na zewnątrz stał mężczyzna z 
recepcji, który podał mu złożoną kartkę papieru, ktoś zadzwonił i zostawił dla niego 
wiadomość. 
Podziękował i przyjął kartkę. 
Wiadomość od Rubena Iscario. 
Chciał się dziś spotkać z Fredrikiem. 
Dokładniej rzecz ujmując, w Playa del Carmen. 
O godzinie 14 w restauracji Don Emilione. 
Fredric na powrót złożył kartkę i wsunął ją do kieszeni, zrozumiał nagle, że musi załatwić jak 
najszybciej kilka spraw; przez parę minut przyglądał się swojemu odbiciu w lustrze, co jakiś 
czas gwałtownie potrząsając głową, aby się rozbudzić, wklepał w zaczerwienione i 
opuchnięte partie twarzy nieco kremu, po czym podszedł to telefonu i wybrał numer do 
Norwegii, po kilku chwilach rozmawiał już ze swoim wujem, bez dłuższych wstępów 
poinformował go, że Alvin Engedal odnalazł się w całkiem dobrym stanie i że ten człowiek w 
żadnym razie nie może być uznany za złodzieja; Skarphedin Olsen zadał niecierpliwym 
głosem kilka pytań, na które Fredric odpowiedział krótko i zdawkowo, odłożył słuchawkę, 
gdy Skarphedin próbował wypytać go o lokalne gatunki serów. Znalazł kapelusz, nacisnął go 
na czoło i zszedł do recepcji, gdzie momentalnie uderzyła go fala nieznośnego gorąca, 
wiatraki pod sufitem z jakiegoś powodu nie działały. 
Przystanął na chwilę, wahając się. 
Może powinien porozmawiać z seńorem Casaroją? 
Jest 3 grudnia. 
Do Cimi zostały dwa dni. 
Po raz kolejny potrząsnął gwałtownie głową, ruszył w stronę tarasu,  
na którym serwowano śniadanie, poczuł, że jest głodny; momentalnie dostrzegł Alvina 
Engedala, który siedział w cieniu pod parasolem, pochłaniając wielkie kawałki słodkiego 
owocu sapateros. 
*  Dzień dobry, Fredricu, zaspałeś chyba trochę? 
Powitał go Engedal zupełnie niepodobny do tego udręczonego człowieka, z którym 
rozmawiał wczorajszej nocy; naukowiec był świeżo ogolony, oczy za szkłami okularów 
wydawały się bystre i żywe, apetyt też mu najwyraźniej dopisywał, na stole przed nim leżały 

szkice Fre*drica z majskiego miasteczka oraz kilka rysunków sporządzonych przez niego 
samego; czy on w ogóle spał tej nocy?, zastanowił się Fredric. 
*  Wydawało mi się, że byłeś tylko snem * stwierdził i poczuł, że powoli zaczynają mu 
wracać siły. 
Dosiadł się do stołu i zamówił podwójną porcję jaj sadzonych z bekonem, chlebem 
pieczonym na ruszcie i brązową fasolą, a także dzbanek soku z marakui, owoce i kawę; jadł, 
podczas gdy Engedal mówił z entuzjazmem o odnalezionym miasteczku i obeliskach z 
inskrypcjami skopiowanymi przez Fredrica. 
*  Zobacz, przyjacielu * z zapałem pomachał jakimś arkuszem tuż nad półmiskiem z owocami 
* ten hieroglif tutaj oznacza imię księcia, następcy wielkiego króla Mucx Chun, który rządził 
w połowie Vffl wieku! Hieroglif bezpośrednio go poprzedzający oznacza dosłownie 
„następcę" albo „tego, który nastąpi". Rozumiesz? 
Fredric chwycił kartkę i z zainteresowaniem przyjrzał się powiększonemu rysunkowi 
przekopiowanemu przez Engedala z jego własnych szkiców: 
*  Masz rację * stwierdził * w takim razie możemy dokładnie ustalić datę powstania tego 
miasta. 
*  Właśnie * odpowiedział naukowiec. 
Poranek rozpoczął się więc od czysto fachowej rozmowy, sprawiło to, że Fredric 
momentalnie poczuł się lepiej, wkrótce zeszli jednak na dużo poważniejsze tematy i 
entuzjazm Engedala znacznie zmalał, gdy zorientował się, że nie może już dłużej działaś 
incognito i że wkrótce będzie musiał się tłumaczyć hiszpańskiej policji, w jaki sposób mógłby 
oczyścić swoje imię? Trudno mu było znaleźć odpowiedź na to pytanie, Fredric próbował 
najlepiej jak tylko umiał uspokoić przyjaciela, powiedział, że jeśli tylko chce, może jechać z 
nim do Playa del Carmen, gdzie umówił się ze studentem, który przebywał w Muzeo de 
America w tym samym czasie, co on; gdy tylko Fredric o tym wspomniał, naukowiec 
zmarszczył czoło i zdjął okulary. 
*  Student? 
*  Tak, syn naszego wspólnego znajomego, profesora Ruiza Iscario. 
*  Znam go? 
*  Niewykluczone, zobaczymy. * Fredric zaczął się niecierpliwić, zerknął na zegarek. * 
Możemy spotkać się na dworcu autobusowym za pół godziny? Wiesz... * wzruszył ramionami 
* bardzo zaangażowałem się w sprawę tych morderstw. Muszę natychmiast porozmawiać z 
kimś z grupy dochodzeniowej. 
*  Rozumiem. * Oczy Engedala na nowo zabłysły. * Czy mógłbyś wtajemniczyć mnie nieco 
w tę sprawę i wyjaśnić, co jak na razie udało ci się ustalić? W końcu masz solidne 
przygotowanie do pracy jako detektyw* psycholog. Może porozmawiamy o tym w autobusie 
w drodze do Playa? 
*  Naturalnie. * Fredric wstał, założył kapelusz i ruszył w górę ulicy. Na posterunku policji 
poinformowano go, że szef, seńor Casaroja, 
został wezwany na spotkanie z gubernatorem, inspektor seńor Domingo Terrazas był jednak 
na miejscu i powitał go silnym uściskiem dłoni; potężny policjant wyglądał na zmęczonego, 
oczy miał zaczerwienione, a wąsy zwisały smętnie po obu stronach ust, z tego, co się 
zorientował, el Grupo de homicidos pracowała 24 godziny na dobę. 
*  Zatrzymaliśmy dwóch mężczyzn * powiedział detektyw. * Jednym z nich jest 
trzydziestolatek należący do majskiej sekty Vucub Kame działającej w pobliżu Tankah, na 
czele której stoi szaman Vlo*na Tucc. Nie potrafi wyjaśnić nam, co robił w czasie, gdy 
dokonywano morderstw; poza tym sześć lat temu dostał wyrok za molestowa 
nie, a może nawet gwałt na nieletniej. Dowiedzieliśmy się poza tym, że osobiście znał 
ostatnią ofiarę, baseballistę Lacristo Morreno. Nie udało nam się jeszcze ustalić, czy zna się 
na majskim kalendarzu, przesłuchamy go na nowo za godzinę. Fredric skinął głową. 

*  Wyższe wykształcenie? * zapytał. 
*  Raczej nie * odpowiedział policjant. * Nie wygląda na intelektualistę, ale jest najbardziej 
fanatycznym członkiem sekty Vlona Tucka. 
*  A ten drugi? * Fredric poczuł, że znów zaczyna go boleć głowa. 
*  Ratownik z Xel*Ha. Nie należy do żadnej sekty, ale rozdawał ulotki i broszury 
ostrzegające przed wściekłością i zemstą bóstwa Hura*cane. Kilka lat temu zamęczył na 
śmierć osła, po czym pozbawił go serca i oczu. * Policjant skrzywił się. * On także nie potrafi 
wyjaśnić, co robił w czasie, gdy dokonano ostatniego morderstwa, ale zanim zatrudnił się 
jako ratownik w parku, został wyrzucony z pracy przez zamordowanego don Felipe Amozo. 
Fredric otarł z czoła kilka kropli potu, to chyba najgorętszy dzień, od kiedy tu przyjechał. Co 
ma na to wszystko odpowiedzieć? Czuł się zupełnie pusty. 
*  Nieszczególnie mocne dowody, co pan na to, doktorze Drum? 
*  Puśćcie ich. * Fredrik sam był zaskoczony, gdy zorientował się, co właśnie powiedział. * 
Żaden z nich nie może być człowiekiem, którego szukamy. 
Policjant otworzył szeroko oczy, przez chwilę jego twarz zdradzała ulgę, najwyraźniej czekał, 
co Norweg dalej mu powie; jego wąsy uniosły się odrobinę. 
*  Morderca musi być wykształconym człowiekiem. Możliwe nawet, że pracownikiem 
naukowym posiadającym ogromną wiedzę o starożytnej majskiej kulturze. Jeśli żaden z 
zatrzymanych nie odpowiada tej charakterystyce, możecie ich po prostu zwolnić. * Ze 
zdziwieniem stwierdził, że jego głos jest pewny i rzeczowy, dlaczego to mówi, czy ma 
jakiekolwiek podstawy, by być pewnym swoich słów? 
*  W takim razie, seńor Drum, znacznie zacieśniliśmy krąg naszych poszukiwań. * Policjant 
uśmiechnął się blado. 
*  Owszem, ale zostało nam tylko... * Fredric zerknął na zegar * dokładnie trzydzieści sześć 
godzin do kolejnego Cimi. 
Domingo Terrazas nie skomentował tego, zamrugał tylko ciężkimi ze zmęczenia powiekami, 
podrapał się za uchem i powoli pokiwał głową. 
Gdy opuszczał posterunek policji, zorientował się, że coś w jego głowie, jakiś imperatyw 
ukryty głęboko w podświadomości, kazał mu mówić z takim przekonaniem o poziomie 
intelektualnym mordercy, imperatyw, który najwyraźniej był wynikiem lepszego pojęcia 
wszystkich niuansów sprawy przez podświadomość niż świadomość; zanim udał się na 
przystanek autobusowy, wstąpił do apteki i kupił pudełko tabletek od bólu głowy. 
 
Podróż wzdłuż wybrzeża na północ, do Playa del Carmen, zajęła niecałą godzinę; Fredric 
opowiedział Engedalowi w tym czasie, w jaki sposób został uwikłany w to dochodzenie i co 
na razie udało mu się ustalić; Alvin Engedal słuchał z zainteresowaniem, ta historia 
najwyraźniej robiła na nim duże wrażenie, uważał, że to jakiś bardziej skomplikowany ciąg 
logiczny doprowadził do odkrycia związanego z majskim kalendarzem, nie potrafił jednak 
bliżej wyjaśnić, gdzie zaczynał się i gdzie kończył ów ciąg, wymamrotał tylko coś o dedukcji 
i umiejętności dostrzegania konkretnych przypadków w kwestiach ogólnych, tak właśnie 
działali najbardziej szanowani specjaliści od łamania szyfrów; autobus skręcił wreszcie z 
głównej drogi i wjechał w uliczkę, przy której znajdował się dworzec w Playa del Carmen. 
Główna ulica w tym turystycznym kurorcie zdawała się ciągnąć w nieskończoność, usiana 
była sklepikami z pamiątkami, kawiarniami, kioskami i restauracjami, przez które przewijał 
się nieustannie tłum turystów; miasto to stanowiło dokładne przeciwieństwo Tulum, które 
może było nieco zbyt spokojne i ospałe, ale za to wciąż kulturowo autentyczne; mniej niż 
czterdzieści lat temu, pomyślał Fredric, przypominając sobie słowa meteorologa, seńora 
Perriata, przy plaży stała tylko samotna chatka kryta palmowymi liśćmi, nie było żadnych 
domów, żadnych hoteli, rozwój tego miasta musiał nastąpić błyskawicznie; dobrze, pomyślał, 
że te turystyczne getta skoncentrowane są na relatywnie niewielkich obszarach. Na wybrzeżu 

Quintana Roo, na Playa de Maya, były tylko dwa czy trzy takie miejsca, większość regionu 
zajmowały rezerwaty, chronione przed niszczycielskim wpływem masowej turystyki,  
czy takie rozwiązanie było dziełem gubernatora Xatera Cornilli? Możliwe, pomyślał i z ulgą 
stwierdził, że ból głowy już mu minął. 
AIvin Engedal był w dobrym humorze, zdecydował się zadzwonić do głównego konserwatora 
w Muzeo de Americ w Madrycie i wyjaśnić całą sprawę, opowiedzieć, co zdarzyło się tego 
fatalnego dnia, gdy odkrył, że dokumenty zniknęły, i obiecać, że gdy tylko wróci do Madrytu, 
zgłosi się na policję, by dochodzenie mogło zostać wznowione, czy mu uwierzą? Fredric 
uważał, że tak, najważniejsze, że dokumenty się odnalazły, teraz jednak mieli się spotkać z 
Rubenem Iscario, synem znanego profesora studiującym w Madrycie archeologię, który być 
może widywał Engedala, ciekawe, co ma im do powiedzenia? 
Zbliżała się druga. 
Zapytali o drogę i odnaleźli restaurację Don Emilione. 
Leżała kilkaset metrów od dworca. 
Przy głównej ulicy. 
Mieściła się w czerwono*brązowym budynku wybudowanym w klasycznym meksykańskim 
stylu, miała ogródek, ale także przestronne wnętrze z barem, za którym w szaleńczym tempie 
uwijał się kelner odziany w koszulę i muchę, próbując zadowolić spragnionych turystów, 
Fredric rozejrzał się, ale nie dostrzegł Rubena Iscario, mężczyźni znaleźli sobie stolik w głębi 
lokalu i zamówili dwa piwa, natychmiast przyniesiono im cztery butelki Corony z kawałkami 
limonki wetkniętymi w szyjki; właśnie zaczęli pić, gdy Fredric dostrzegł młodego Iscario, 
który niespiesznym krokiem wszedł do środka od strony ulicy, twarz miał wciąż podrapaną, 
na ręce zaś gipsowy opatrunek, zdrowym ramieniem obejmował młodą dziewczynę, raczej na 
pewno nie Meksykankę. Ruben Iscario rozejrzał się po lokalu, dostrzegł Fredrica, który mu 
pomachał, przyciągnął do siebie dziewczynę i szepnął jej coś do ucha, po czym pocałował ją 
w policzek i wypchnął na ulicę, gdzie szybko porwał ją tłum. 
*  Jesteś mi winien 700 pesos, rozmowy sporo mnie kosztowały! *Ruben Iscario przystawił 
sobie do stołu krzesło, zdając się nie zauważać Alvina Engedala. 
*  Nada problemas * uśmiechnął się Fredric przyjaźnie i wyciągnął z kieszeni kilka 
banknotów, które młody mężczyzna zaraz porwał. 
Sprawia wrażenie bardzo łasego na pieniądze, pomyślał Fredric, nie czuł szczególnej sympatii 
do syna profesora, starał się jednak być 
uprzejmy, jak taka osoba może w ogóle myśleć o karierze archeologa?, zastanawiał się, 
bardziej sprawdziłby się jako właściciel dyskoteki albo coś w tym guście, czyżby ojciec go 
naciskał? Pytanie to nie miało jednak najmniejszego związku z meritum tej rozmowy; Fredric 
zerknął na Engedala, który siedział teraz ze zmrużonymi oczyma i przyglądał się 
zagipsowanej ręce Iscario i jego podrapanej twarzy, młodzieniec zwrócił się zaś do kelnera i 
zażądał whisky on the rocks. 
Engedal podniósł się nagle z miejsca. 
Uprzejmie ukłonił się młodemu mężczyźnie. 
Wyciągnął do niego rękę. 
*  Buenos dias, seńor Iscario. Jestem przekonany, że już kiedyś się spotkaliśmy. 
*  Por Dios! * Ruben Iscario podskoczył na krześle i z wahaniem uścisnął dłoń Engedala. * 
To przecież... * Zerknął na Fredrica w wyrazie niemego przerażenia. 
*  Zgadza się * odpowiedział Norweg. * Widziałeś go w madryckiej czytelni. Mój przyjaciel 
z kraju, całkiem znaczący badacz kultury Majów, Alvin Engedal, właśnie się odnalazł. Nie 
zginął podczas huraganu. Także to nie on ukradł dokumenty z Muzeo de America. 
*  Claro. Wiem o tym. To nie ty ukradłeś te papiery. * Młody Iscario zacisnął usta i 
wpatrywał się twardo w naukowca. 
*  Co ty mówisz? Wiesz? * Na policzki Engedala wystąpił rumie* 

niec. 
* Bueno. * Ruben Iscario pochylił się w stronę obu przyjaciół. * Wykonałem kilka telefonów, 
tak jak mnie prosiłeś, seńor Drum. Najpierw do Diego Alvareza, następnie Pedro de Corvette 
i Luiza Albina Gomero, to trzej z czterech moich kolegów, z którymi w trakcie studiów w 
Madrycie miałem najlepszy kontakt. Wszyscy pamiętają... ciebie. * Wskazał palcem 
Engedala. * Czwarty z nich, Basilio Rivera, zniknął. Nikt go nie widział od końca 
października. Zgłoszono jego zaginięcie. Po tym jednak, jak porozmawiałem z Diego, Pedro i 
Lui*zem, zdołałem dodać dwa do dwóch. To Basilio ukradł te dokumenty, seńores, nikt inny. 
* Dwoma łykami opróżnił szklankę whisky, jego wzrok był rozbiegany. 
W ciągu następnych trzydziestu minut Fredric zmienił swój stosunek do Rubena Iscario, może 
mężczyzna faktycznie był leniem i fircy 
kiem pozbawionym odrobiny silnej woli i inicjatywy, potrafił jednak błysnąć jasnym 
umysłem, miał także dość duże ambicje; dzięki temu, co im przekazał, Alvin Engedal będzie 
w stanie wytłumaczyć wszystko, może z wyjątkiem swojego głupawego zachowania i 
lekkomyślnego opuszczenia terenu muzeum po odkryciu, że dokumenty znik*nęły. Sprawy 
miały się tak, że tych pięciu studentów, to jest Diego, Pedro, Luiz, Basilio i Ruben, 
rozmawiali często o możliwości zrobienia fortuny na nowych archeologicznych znaleziskach, 
być może należałoby ukrywać pewne kosztowności przed instytucjami publicznymi i 
odsprzedawać je prywatnym kolekcjonerom? W prawodawstwie wielu krajów istniały 
poważne luki, tak było także w Meksyku; rozmawiali o tym w tonie dość żartobliwym, po 
tym jak Luiz i Ruben lekkomyślnie zaciągnęli całkiem znaczny dług w jednym z 
miejscowych kasyn, dług, którego Rubenowi jak na razie nie udało się jeszcze spłacić i który 
za wszelką cenę musiał być utrzymany w tajemnicy przed jego ojcem. Ale Basilio, który 
pochodził z ubogiej rodziny zamieszkałej w zachodniej Hiszpanii, tuż przy granicy z 
Portugalią, potraktował ten pomysł zupełnie poważnie, badanie prawodawstwa dotyczącego 
znalezisk archeologicznych w różnych krajach stało się niemalże jego obsesją, zaczął się z 
czasem coraz bardziej interesować kulturą państw, w których perspektywy wzbogacenia się 
były największe; Ruben wspomniał mu kiedyś, że w Meksyku mieszka wielu prywatnych 
kolekcjonerów chętnych do płacenia zawrotnych kwot za starożytne artefakty, napomknął o 
Amerykance, którą znał osobiście, niejakiej Carli Clegg, kobiecie, która dążyła do pozyskania 
skarbów z czasów klasycznych i preklasycz*nych chociażby po trupach; Fredric aż 
podskoczył, gdy Ruben wymienił to nazwisko, umówił się na spotkanie z tą kobietą na to 
popołudnie. Młody Iscario powiedział także, że od czasu do czasu widział, jak Basilio 
rozgląda się w czytelni, zapuszcza żurawia na sąsiednie biurka, przyglądając się dokumentom 
studiowanym przez naukowców; wtedy jeszcze uważał, że przyjacielem kieruje czysta 
ciekawość, teraz jednak zrozumiał, że mogły być jeszcze inne motywy. Student nie mógł więc 
nie zauważyć papierów przeglądanych przez Engedala, być może pokusa okazała się w tym 
momencie zbyt wielka. 
* Dopiero wczoraj, po rozmowie z jednym z moich przyjaciół, dowiedziałem się, że Basilio 
zaginął. Szkoda, był wartościowym człowie 
kiem i dobrym kolegą. * Ruben Iscario wzruszył ramionami i wyjrzał na ulicę. 
Engedal zarumienił się jeszcze gwałtowniej, wydawało się, że cały się gotuje, pewnie zresztą 
faktycznie tak było; zamrugał, próbując znaleźć właściwe słowa. 
*  To dla nas dobre wieści, Rubenie, ale dla rodziny tego biednego studenta to z pewnością 
wielka tragedia. * Fredric odchrząknął. *W każdym razie bardzo ci dziękujemy. 
*  De nada. * Wzruszył lekko ramionami, unikał wzroku Fredrica, zerkał cały czas na ulicę, 
nagle zamachał gwałtownie; na zewnątrz stała dziewczyna, z którą przyszedł do restauracji. 
*  Wspomniałeś o długu zaciągniętym w kasynie, Rubenie? * Engedal podniósł się 
gwałtownie i zanurzył dłonie w kieszeniach * Mężczyzna taki jak ty chciałby pewnie jak 

najszybciej pozbyć się takiego problemu? * Podał studentowi cztery banknoty o nominale 500 
pesos. 
Ruben Iscario, który także wstał z krzesła, zerknął z wahaniem na pieniądze. 
*  Gdyby okoliczności były inne, nie mógłbym przyjąć takiego prezentu. Byłem jednak na 
tyle głupi, że teraz przez jakiś czas muszę się zachowywać jak żebrak. Mój ojciec ma bowiem 
dość specyficzny stosunek do kwestii finansowych. * Jego oczy miotały gromy. * Moja stopa 
nigdy więcej nie postanie w żadnym kasynie. Bardzo dziękuję, seńor Engedal. * Szybko się 
pożegnał i wyszedł do czekającej na niego dziewczyny. 
Engedal jednym haustem opróżnił butelkę Corony. * Sprawa jest przesądzona, Fredricu * 
powiedział i beknął głośno. 
W autobusie, gdy wracali do Tulum, Alvin Engedal gwizdał głośno i nad wyraz fałszywie. 
W recepcji hotelowej oczekiwał na niego szef policji, seńor Casa*roja, wydawał się tak samo 
zmęczony jak inspektor Terrazas, mógł za to przedstawić Fredricowi listę 23 nazwisk; były to 
osoby namierzone w ciągu kilku ostatnich godzin przez zespół dochodzeniowy, mające 
wykształcenie bądź też dorobek naukowy, o którym Fredric mówił. Norweg zerknął na listę, z 
tego, co się orientował, widniały na niej na 
zwiska naukowców, a także nauczycieli i innych ludzi, których zawody łączyły się 
bezpośrednio z badaniami majskiej kultury. Lista ta rzecz jasna nie była dla Fredrica w 
najmniejszym stopniu interesująca, nie znał żadnej z tych osób, z wyjątkiem dwóch: profesora 
Ruiza Iscario oraz Carli Clegg. Mimo to miał przeczucie, że trop był właściwy, poinformował 
o tym policjanta, poza tym powiedział Casaroji, że należy każdą z tych osób zapytać, czy zna 
innych ludzi posiadających dużą wiedzę o tradycjach Majów i starożytnej mitologii 
*  W grę mogą także wchodzić amatorzy * powiedział Fredric * ale amatorzy musieliby w 
swoim czasie zwracać się do uznanych autorytetów i uzyskać dostęp do fachowych źródeł, 
innymi słowy, musieliby być zarejestrowani w ten czy inny sposób. Skądś muszą w końcu 
czerpać swoją wiedzę. 
*  Claro * odpowiedział szef policji. * Pomyśleliśmy o tym i liczymy się z tym, że nasza lista 
zostanie w ciągu kilku godzin znacznie wydłużona. Ale jakoś sobie z tym poradzimy. 
Wpadłem tu, by z tobą porozmawiać, seńor Drum, dlatego, że chciałbym się dowiedzieć, czy 
może... hmmm... przyszły ci do głowy jakieś nowe fakty, które mogłyby jeszcze bardziej 
zacieśnić krąg naszych poszukiwań? 
*  Niestety * odpowiedział Fredric * te monety nie dają mi spokoju. Sposób działania 
mordercy wydaje mi się w w najdrobniejszym szczególe przemyślany, wszystko ma swoje 
znaczenie, przestępca jest pewien, że nie zdołamy go odczytać, a więc monety także muszą 
coś oznaczać. Nie wiem tylko co. Jeśli rozwiążemy tę zagadkę, wydaje mi się, że 
odnajdziemy winnego. 
Seńor Casaroja nie odpowiedział, tylko powoli pokiwał głową. 
*  Zostałem dziś nominowany na nowego komendanta policji na całą prowincję * powiedział 
po chwili i skromnie odwrócił wzrok. * Gubernator odwołał seńora Guerreno. Nie sądzę 
jednak, by pomogło mu to wygrać wybory, chyba że... * Nie dokończył zdania, ale Fredric 
zrozumiał. 
*  Mam oprócz tego jeszcze jedną wiadomość * powiedział Norweg po tym, jak pogratulował 
policjantowi nominacji. 
Opowiedział następnie, że jego norweski przyjaciel, Alvin Engedal, odnalazł się, wspomniał 
też o spotkaniu z Rubenem Iscario, którego zeznania najprawdopodobniej oczyszczą 
naukowca z zarzutów o przy 
właszczenie dokumentów. Casaroja rozpromienił się na te wieści, zanim Fredric zdążył go o 
to poprosić, obiecał, że będzie mógł w każdej chwili ponownie odwiedzić majskie ruiny, 
zabierając ze sobą tym razem Engedala, wyda strażnikom odpowiednie rozkazy. 

* Przysługa za przysługę * uśmiechnął się nowo mianowany komendant policji. * Niezależnie 
od tego, jak dalej potoczą się losy tej sprawy, byłeś dla całej naszej drużyny wielką inspiracją. 
Szkoda by było, gdybyś nie mógł przed powrotem do domu jeszcze raz rozejrzeć się w nowo 
odkrytym miasteczku. 
Fredric podziękował serdecznie, sympatyczny policjant zerknął na zegarek, zakończył ich 
spotkanie i opuścił hotel w cywilnym samochodzie, który cały czas czekał na niego przed 
wejściem; Fredric udał się następnie do recepcji i zapytał, czy hotel dysponuje wolnym 
pokojem, w istocie dysponował, Alvin Engedal nie musiał się już ukrywać, mógł 
wyprowadzić się z obskurnego pokoiku, który wynajmował w podrzędnym pensjonacie. 
Pragnął zamieszkać w tym hotelu do czasu wyjazdu do Madrytu, który miał nastąpić za kilka 
dni; pokój został przygotowany na jego przyjęcie, Fredric poszedł do swojego apartamentu po 
kąpielówki i przez następne pół godziny unosił się beztrosko na łagodnych falach, 
rozmyślając wyłącznie o kolorowych rybkach, które co jakiś czas pod nim przepływały, po 
czym spędził trochę czasu na leżaku pod parasolem, popołudniowe gorąco szybko zaczęło mu 
jednak doskwierać, na czoło znów wystąpił mu pot. 
Za niecałą godzinę miał się stawić u Carli Clegg. 
Fredricowi Drum zrobiło się nagle nieco nieprzyjemnie. 
 
10 
 
Fredric Drum burzy spokój kolonii mrówek, odmawia przyjęcia zastrzyku i uważa siebie za 
profesjonalnego bilardzistę, 
po czym ponownie zostaje skonfrontowany ze Statuą 
Wolności 
Taksówkarz zatrzymał pojazd tuż przed wjazdem do parku tury* stycznego. Fredric Drum 
zapłacił i wysiadł, zbliżała się siódma wieczorem i tłum zwiedzających opuszczał właśnie 
teren parku; Xal*Ha był jednym z dwóch najpopularniejszych wabików na cudzoziemców na 
całej  Riviera Maya, zajmował oklice naturalnej laguny, gdzie można było pły* wać i 
nurkować, głaskać delfiny i oglądać przyrodę Quintana Roo, której okazy zgromadzono na 
zamkniętym obszarze parku. Później, pomyślał Fredric, później zerknie na znajdujące się tu 
majskie ruiny, nie tego wieczora, był bowiem umówiony z dyrektorką tego przybytku. 
Carla Clegg objaśniła mu, jak może dostać się do jej willi, jadąc od strony Tulum, musiał 
skręcić na wąską ścieżkę odgrodzoną szlabanem na lewo od wejścia do parku i iść nią jakieś 
pół kilometra przez las. Fredric rozejrzał się i zobaczył szlaban, odnalazł drogę, ogromny 
znak informował, że teren jest prywatny i „no entrada"; gorąco było cokolwiek nieprzyjemne, 
odgonił kapeluszem kilka owadów i ruszył ścieżką, cały czas rozpamiętując słowa Rubena 
Iscario, ta kobieta potrafi dążyć do pozyskania starożytnych majskich artefaktów chociażby 
po trupach; co takiego skrywało się za tymi słowami? Kim jest dyrektorka parku i o czym 
właściwie ma z nią rozmawiać? Nie miał pojęcia, towarzyszyło mu jednak przeczucie, że 
Amerykanka orientuje się w wielu ważnych dla prowincji kwestiach politycznych, także tych 
dotyczących Majów, w każdym razie, pomyślał, ma wielką wiedzę i zdołała już zgromadzić 
w swojej kolekcji całkiem sporo artefaktów, może warto na nie rzucić okiem, na wszelki 
wypadek zabrał ze sobą szkicownik. 
Przeszedł kilkaset metrów, minął ostry zakręt i zbliżył się do kolejnego, gdy nagle rozległo 
się głośne szczekanie psów, zatrzymał się gwałtownie i zaczął nasłuchiwać; wtem zza zakrętu 
wypadły dwie krwiożercze bestie ze spienionymi pyskami i obnażonymi kłami. Stał przez 
chwilę jak sparaliżowany, zwierzęta zbliżały się do niego, po ułamku se 
kundy zorientował się, że zaraz go zaatakują, gdzie się podział właściciel? Stop! Spokojnie! 
Nie zdążył pomyśleć nic innego, instynktownie bowiem rzucił się na pobocze, gdzie już 
zaczynał się las, wpadł głową naprzód w jakieś krzaki, jego kapelusz zawisł na gałęzi, on zaś 

chwycił pień najbliższego drzewa; w desperackim skoku wzniósł się na mniej więcej połowę 
jego wysokości i udało mu się złapać gałąź, jednocześnie usłyszał odgłos rwania materiału i 
nogawka jego spodni khaki została w połowie oddarta przez straszliwą psią paszczę; 
ugryzienie było na tyle silne, że przez chwilę wydawało mu się, że puści gałąź, która trzasnęła 
niebezpiecznie, w ostatniej chwili udało mu się odzyskać równowagę, podciągnął pod siebie 
nogi, rozpaczliwie rozglądając się za jakimś oparciem wyżej na pniu, który swoją drogą wcale 
nie był taki gruby, czy drzewo się nie złamie? Właśnie to pomyślał, gdy jeden z psów 
wyskoczył wysoko w powietrze, próbując go dosięgnąć. Jego przednie łapy sięgnęły aż do 
bioder Fredrica, ale ośliniona morda nie zdołała go chwycić, pies opadł na ziemię, ale zaraz w 
podobnym skoku w powietrze wzniosła się druga z bestii; Fredric zamknął oczy i zorientował 
się, że z czoła spływa mu pot, poczuł na nodze oddech kundla, który zaraz potem chwycił 
zębami jego udo, przeszył go ostry ból, zorientował się jednak, że pies puścił i spadł na 
ziemię. Nic go już nie obchodziło, że pień może trzasnąć, podciągnął się wyżej, jakaś gałąź 
złamała się z suchym trzaskiem, o mały włos nie spadłby z drzewa, wreszcie jednak udało mu 
się podciągnąć na tyle wysoko, że psy nie mogły go dosięgnąć. 
Już nie szczekały. 
Stały tylko tuż pod drzewem z otwartymi pyskami i warczały. 
Ich oczy lśniły w nadziei na świeżą krew. 
Oceniały odległość dzielącą je od sztuki mięsa siedzącej nad ich głowami. 
Na drzewie, które chwiało się i w każdej chwili mogło się złamać. 
Czekały. 
Fredric próbował trwać zupełnie bez ruchu, zorientował się, że pień drzewa zaczyna się 
wyginać, a gałęzie, których się trzymał, wcale nie były takie solidne, gdzie się podział 
właściciel? Takie psy nie powinny tak po prostu być spuszczane bez nadzoru, przecież są 
niebezpieczne! Ogromne bestie, czy tej rasy używano do psich walk? Fredric nie znał się 
szczególnie dobrze na psich rasach, te dwie bestie przypomina 
ły w każdym razie buldogi, miały pomarszczone pyski i paszcze zdolne pewnie do połknięcia 
piłki futbolowej; zamrugał i spróbował dokładniej im się przyjrzeć, spływający z czoła pot 
szczypał go w oczy, widział, jak z uda kapie mu krew, czyżby rana była poważna? Nie czuł w 
ogóle bólu, czy ten właściciel nigdy się nie pojawi? Był tak przerażony, że nie miał odwagi 
się poruszyć, miał wrażenie, że pień w każdej chwili może trzasnąć, na dodatek znajdował się 
w nad wyraz niewygodnej pozycji, z nogami podciągniętymi pod siebie i splecionymi wokół 
drzewa; niemalże cały ciężar jego ciała zawieszony był w tej chwili na ramionach, jak długo 
zdoła się tak utrzymać? Raczej krótko. Stojące w dole kundle wydawały się niespokojne, 
kręciły się w kółko, cały czas na niego zerkając, oceniały wysokość, ale najwyraźniej 
rozumiały, że nie zdołają go dosięgnąć, czyżby były specjalnie wytresowane? Pewnie tak, 
stwierdził, a ta myśl zdecydowanie go nie pocieszyła. 
Nagle poczuł w jednym z ramion piekący ból. 
Było to ramię obejmujące pień. 
Palące ukłucie, po czym jeszcze jedno i wiele kolejnych. 
Co się dzieje? Nie mógł zwolnić uścisku i spojrzeć na rękę; jeszcze więcej piekących ukłuć, 
zamrugał, by usunąć z oczu krople potu, i zorientował się, co się dzieje: całe mnóstwo 
wielkich czarnych mrówek spacerowało po jego dłoni, po przedramieniu, aż do wysokości 
łokcia i gryzło go! Fredric zacisnął szczęki i pomyślał, że musi po prostu pozwolić im to 
robić, w końcu niewiele osób umiera od ukąszeń mrówek! Ból jednak trudno było wytrzymać, 
wydawało się, że w jego ramię wbijają się raz po raz rozżarzone szpilki, niedługo owady 
rozejdą się po całym jego ciele, wejdą pod koszulę, odnajdą drogę do wnętrza jego spodni, nie 
były to zwyczajne norweskie leśne mrówki, ale o wiele bardziej agresywny gatunek, który 
bezlitośnie atakował w obliczu zagrożenia kolonii; jak długo będzie w stanie to wytrzymać? 
Raczej krótko; teraz jesteś w poważnych tarapatach, Fredricu, powiedział sam do siebie i 

poczuł, że od niezliczonych ukąszeń zaczynają łzawić mu oczy. Jeden z psów położył się na 
ziemi, ale posyłał mu co jakiś czas pełne nienawiści spojrzenia, drugi zaś raz po raz okrążał 
pień, złowrogo warcząc; Fredric nabrał do płuc tyle powietrza, ile tylko mógł, a następnie 
zaczął dmuchać, próbował zdmuchnąć armię mrówek, która dotarła już do rękawa jego 
koszuli, widział, że niektóre z owadów zatrzymały się i sta 
nęły dęba, przyjmując pozycję obronną, dmuchał, aż zakręciło mu się w głowie, usłyszał swój 
własny głos, ochrypły krzyk, który tonął w otaczającym go listowiu, chciał krzyknąć głośniej, 
ale struny głosowe odmówiły mu posłuszeństwa; wiedział, że nie będzie w stanie wytrzymać 
zbyt długo, spadnie, poczuł ukąszenia na karku i pod koszulą, zamknął oczy i wyobraził sobie 
siebie samego leżącego na ziemi pod drzewem po tym, jak psy zrobią już swoje, jego ciało 
leżało zupełnie nieruchomo, nie, to nie było jego ciało; należało ono do martwego 
baseballisty, Lacristo Morreno, którego zamordowano, to on leżał na ziemi, jedna ręka 
odrzucona na bok, martwe ciało, członki, poszczególne kończyny odłączyły się od korpusu i 
leżały zupełnie niezależnie od siebie; Fredric potrząsnął gwałtownie głową, co to za 
dziwaczne wizje? Co zobaczył? Kończyny zabitego, ręce i nogi, nagle ułożyły się w jego 
głowie w konkretny obraz, obraz ten zrobił na nim tak ogromne wrażenie, że poczuł, jak krew 
krąży szybciej w jego żyłach, i ręka znów mocniej ścisnęła pień; w tej samej chwili oba psy 
nastawiły uszu i odwróciły się w stronę domu, po czym jak za dotknięciem czarodziejskiej 
różdżki zniknę*ły pomiędzy krzakami. 
Fredric mocno przywarł do pnia. 
Nie czuł już rozżarzonych szpilek kłujących jego skórę. 
Zacisnął powieki i powoli doliczył do stu. 
Otworzył oczy i nasłuchiwał. 
Cisza, tylko odległy szum silników dochodzący z głównej drogi. 
Puścił się i spadł na ziemię z cichym plaśnięciem, przez kilka sekund leżał zupełnie 
nieruchomo, wciąż nasłuchując, po czym podniósł się do pozycji siedzącej, zerwał z siebie 
koszulę i z całej siły uderzył nią o pień, strząsnął mrówki z ramion i klatki piersiowej, która 
pokryła się teraz czerwonymi śladami po ukąszeniach, wreszcie zdołał się uwolnić od 
owadów, podniósł się z ziemi. Kręciło mu się w głowie, a mimo to szybko wypatrzył inne 
drzewo, o wiele dorodniejsze, z wielkimi, grubymi gałęziami, oddalone od niego zaledwie o 
kilka metrów. Gdyby psy wróciły, będzie mógł wspiąć się na nie i znaleźć sobie wygodne 
miejsce pomiędzy gałęziami, jeśli będzie trzeba, bez problemu przesiedzi tam kilka godzin; 
minął chwiejnym krokiem zarośla i wyszedł z powrotem  
na żwirową ścieżkę, usiadł na poboczu i wpatrywał się pustym wzrokiem w kapelusz wiszący 
na krzaku całkiem niedaleko. 
Spodnie miał w strzępach. 
Na udzie brzydką ranę. 
Był brudny. 
Zgubił gdzieś po drodze swój szkicownik. 
Co ma teraz zrobić, czy ruszyć w kierunku domu Carli Clegg? Nie może chyba być daleko? 
Może nawet tuż za zakrętem? Ale co z psami? Zrozumiał jednak, że nie ma żadnego wyboru, 
rana na udzie musi zostać natychmiast oczyszczona, w przeciwnym razie ryzykuje poważną 
infekcję, miał nadzieję, że Amerykanka ma w sobie coś z Florence Nightingale, ale kto jest 
właścicielem tych straszliwych psów? Florence Nightingale (1820*1910), twórczyni 
współczesnego pielęgniarstwa, przełożona angielskich pielęgniarek w czasie wojny 
krymskiej. 
Zdjął z krzaka kapelusz i powoli ruszył przed siebie, minął zakręt, cały czas uważnie 
nasłuchując i zerkając w stronę dżungli i bezpiecznego schronienia, jakie dałby mu 
ewentualnie pień drzewa; droga biegła teraz prosto, zaledwie kilkaset metrów dalej dostrzegł 
bramę, ostatnie dzielące go od niej metry przebył, zachowując wszystkie środki ostrożności, 

rozejrzał się i dostrzegł kolejną ścieżkę prowadzącą do posiadłości oraz parkingu, na którym 
stało kilka samochodów, zatrzymał się jednak tuż przed bramą, gdy usłyszał złowrogie 
warczenie. Stał zupełnie spokojnie, zerkając w stronę domu, świątynia Majów! Budynek 
przypominał klasyczną majską piramidę, wzniesiony został z czerwonych i zielonych imitacji 
kamieni, miał równoległe rzędy okien, otoczony zaś został wysokim murem; nie zdążył 
rozejrzeć się dokładniej, nagle bowiem usłyszał głos dochodzący z głośnika zamontowanego 
obok bramy: 
* Proszę nacisnąć guzik na obelisku po lewej stronie, mister Drum. 
Przyjrzał się słupowi stojącemu tuż obok niego, nie był to bynajmniej zwykły słup, ale kopia 
majskiego obelisku, nacisnął guzik, rozległo się brzęczenie, następnie cichy trzask i brama 
stanęła przed nim otworem, wszedł do środka i natychmiast zauważył psie budy. 
Dwie psie budy. 
Po obu stronach bramy. 
Leżały przed nimi psy na krótkich łańcuchach. 
Zawarczały i obnażyły kły, gdy tylko ujrzały Fredrica. 
Natychmiast zorientował się, że były to te same bestie, które niemalże rozerwały go na 
strzępy, na szczęście teraz zostały uwiązane, nagle zupełnie stracił ochotę na te odwiedziny, 
po co tu właściwie przyszedł? Mieszkająca tutaj kobieta dysponowała maszynami do 
zabijania, które mogła w dowolnej chwili spuścić na niczego niespodziewających się 
spacerowiczów; zacisnął zęby i z nienawiścią zerknął na potwory, gdyby tylko miał teraz przy 
sobie broń, bez wahania zastrzeliłby je na miejscu, Fredric Drum nie nosił jednak nigdy 
pistoletu w kieszeni. Wzdrygnął się, gdy drzwi do samej posiadłości stanęły otworem i 
ukazały się w nich dwie osoby, natychmiast je rozpoznał, jedną z nich był zezowaty kucharz z 
Cantina Esperanza, drugą zaś miss Carla Clegg, oboje przez chwilę przyglądali mu się, po 
czym Amerykanka krzyknęła: 
*  Por Dios! Quien es...what's happened?! Fredric nie odpowiedział. 
Kucharz zbliżył się do niego na kilka kroków. 
*  Son los perros, Carla. Jest pan ranny, seńor Drum? Fredric wzruszył ramionami, wciąż nic 
nie mówił. 
*  Ależ proszę wejść, mister Drum, I think you need some immediate help! I can explain, I am 
very, very sorry. Panu zaś, seńor Ortega, dziękuję bardzo za odwiedziny, odezwę się do pana 
przy najbliższej okazji. 
Kucharz zerknął na jedno z nich, Fredric nie był jednak w stanie stwierdzić, na które, 
uśmiechnął się, ukłonił i powiedział: 
*  Gracias. Buenas noches. * Następnie opuścił posiadłość. 
Fredric zbliżył się na chwiejnych nogach do drzwi, po czym został zdecydowanie wepchnięty 
do środka przez miss Clegg; raz po raz przepraszała go i próbowała wytłumaczyć sytuację, 
nie miała pojęcia, co się stało, zwykle psy trzymane były na łańcuchach, tak było także tego 
wieczora, udało im się jednak w jakiś niewyjaśniony sposób uwolnić, zauważyła to dopiero 
kilka minut temu i przywołała je za pomocą gwizdka, którego dźwięku nie wychwytuje 
zazwyczaj ludzkie ucho, psy jednak reagują na niego błyskawicznie. 
*  Uwolnić się? * Głos Fredrika łamał się, usiadł na krześle przed pomieszczeniem, które 
prawdopodobnie było łazienką. 
*  Nie rozumiem, co się stało. * Kobieta przyjrzała się Fredricowi uważnie i potrząsnęła 
głową. * Nie wygląda pan najlepiej! 
*  Przepraszam, miss Clegg * jego głos drżał * dobrze pani wie, kto był w stanie spuścić te 
bestie z łańcucha! Po prostu nie chce pani... *Poczuł, jak wzbiera w nim wściekłość. 
*  Jeszcze raz przepraszam, to bardzo przykra sytuacja. Wiele osób korzysta z drugiego 
wejścia na posesję, na przykład personel z Xel*Ha, wejście to otwarte jest zazwyczaj do 
godziny dziewiątej wieczorem, psy są zaznajomione z większością tych ludzi. Jakiś idiota 

musiał pomyśleć, że to świetny żart, i spuścił je z łańcucha. Dowiem się rzecz jasna, kto za 
tym stoi, i natychmiast wyrzucę go z pracy. Proszę mi zaufać, mister Drum. 
Fredric Drum usłyszał swój własny suchy śmiech. 
'* Mogłem zostać zabity, miss Clegg. Rozerwany na strzępy. W mdim rodzinnym kraju, 
Norwegii, takie psy zostałyby natychmiast uśpione. 
Spojrzała na niego twardo. 
*  Jesteśmy w Meksyku, mój dobry człowieku. Każdy, kto mieszka w domu 
przedstawiającym pewną wartość, musi mieć takie psy. Ba*seballista Lacristo Morreno na 
przykład... * Zamilkła nagle. * Proszę iść do łazienki, umyć się, wziąć prysznic, w szafce 
znajdzie pan maść, plaster i środki dezynfekujące. Sprawdzę, czy uda mi się znaleźć jakieś 
ubrania pasujące na pana. * Otworzyła drzwi do łazienki i wepchnęła tam nastawionego 
dosyć nieufnie do całego przedsięwzięcia Fredrica. 
Zamknęła za nim drzwi; wściekłość zaczęła mu już właściwie przechodzić, po raz kolejny 
poczuł się nieprzyjemnie na myśl, że będzie musiał przez dłuższy czas zostać w tym domu, 
odezwała się, gdy stał przy bramie, musiała więc widzieć, że się zbliża, a może miała właśnie 
zamiar otworzyć drzwi temu kucharzowi? Rozejrzał się i dostrzegł nagle coś, co sprawiło, że 
zrobiło mu się zimno: na ścianach siedziały ogromne pająki! Włochate tarantule i skorpiony, 
czy to skorpiony? Zwierzęta trwały w bezruchu, jakby szykując się do ataku, Fredric podszedł 
ostrożnie do najbliższej ściany i z niewysłowioną ulgą stwierdził, że przerażające stworzenia 
nie siedziały na ścianach, a były tylko wtopione w przezroczyste kafelki. Wymknęło mu się 
dość szpetne przekleństwo, po czym wzruszył ramionami, dotknął dłonią kafelka z bestią 
przypominającą skorpiona, poczuł się nagle zupełnie wycieńczony, zamroczony, musiał 
oprzeć się o ścianę; jego myśli zaczęły powoli krążyć wokół jego własnego ciała, mógł 
bowiem obejrzeć się w lustrach zawieszonych na trzech ścianach łazienki, nie przedstawiał 
bynajmniej szczególnie pięknego widoku; zdjął buty i skarpetki, koszulę i spodnie, zachował 
jednak bokserki. 
Jedno ramię miał czerwone i opuchnięte. 
Czerwone plamy na szyi i klatce piersiowej. 
Miejsce wokół ugryzienia psa było zakrwawione i sine. 
Cztery ślady po ostrych zębach. 
Nic go szczególnie nie bolało, czuł tylko lekkie mrowienie i pulsowanie wokół rany na udzie, 
odnalazł pomiędzy dwiema włochatymi istotami kran i zobaczył prysznic umieszczony tuż 
pod sufitem, zdjął bokserki i stojąc pod kojącym i oczyszczającym strumieniem wody, 
zorientował się, że zaczyna mu wracać dobry humor, w szafce odnalazł ręczniki, podczas gdy 
dokładnie się wycierał, studiując przy okazji kopię majskiego fresku na suficie, drzwi łazienki 
otworzyły się i do pomieszczenia weszła miss Clegg, położyła na podłodze stos ubrań, po 
czym zniknęła bez słowa. Fredric spojrzał z wahaniem na przyniesioną garderobę, może być; 
zanim się ubrał, spróbował najlepiej jak umiał opatrzyć ranę po psim ukąszeniu przy pomocy 
specyfików, które znalazł w szafce, dezynfekującej maści oraz małego kompresu i plastra. Ze 
stosu ubrań, jaki mu przyniesiono, wybrał beżowe szorty sięgające niemalże do kolan oraz 
białą bawełnianą koszulkę, następnie założył swoje własne buty i skarpetki, już, był prawie 
jak nowy; co tu robił kucharz z Cantina Esperanza? Czyżby był znajomym miss Clegg? Czy 
Amerykanka wie, że Fredric został zaangażowany w rozwiązanie sprawy tych morderstw, że 
należy do el Grupo de homicidos seńora Casaroji? Próbował przypomnieć sobie fakty z 
wieczora, kiedy poznali się u profesora Iscario, wicegubernator był o wszystkim 
poinformowany, z Carlą Clegg rozmawiał jednak wyłącznie o ich wspólnej pasji, majskiej 
kulturze; czyżby przeczytała krótką wzmiankę w gazecie, która ukazała się kilka dni temu, w 
końcu jego nazwisko zostało tam wymienione? Miał wiele pytań i zanim opuści to miejsce, 
postara się uzyskać odpowiedzi na większość z nich. 
Wyszedł z łazienki. 

Carla Clegg czekała na niego na zewnątrz. 
Trzymała w dłoni strzykawkę. 
Po igle ściekała kropla.  
Zatrzymał się, wpatrując się w stojącą przed nim kobietę, na nowo poczuł przypływ lęku, 
najpierw psy, a teraz ta strzykawka! Nieoczekiwana dawka adrenaliny sprawiła, że 
wyostrzyły mu się wszystkie zmysły, przez kilka kolejnych sekund lustrował swoją 
gospodynię od stóp do głów; Carla Clegg miała na sobie szerokie czerwone, stylizowane na 
orientalne spodnie oraz jadowicie zieloną bluzkę, na szyi nosiła majski wisiorek, czyżby 
prawdziwy? Jej nieco zbyt szeroka męska twarz była blada, wargi niemal zlewały się 
kolorystycznie z tą bladością, oczy miała szare, zupełnie bez wyrazu, włosy brązowe, obcięte 
na jeża; z powagą skinęła głową, wskazując na trzymaną w dłoni strzykawkę. 
*  Proszę się odwrócić i stanąć koło tamtego krzesła. * Wskazała mebel. * Tetanus. Tężec. Na 
wszelki wypadek potrzebuje pan dawki surowicy. A także niewielkiej kuracji antybiotykami. 
Takie ugryzienia mogą łatwo skończyć się infekcją. Mam tu w domu niemalże małą aptekę. 
W parku cały czas dochodzi do jakichś' wypadków. Robiłam już wiele takich zastrzyków, na 
ogół kuracja przebiegała zupełnie bez komplikacji. * Uśmiechnęła się nagle. 
Fredric niepewnie odwzajemnił jej uśmiech, lęk jednak nie opuścił go jeszcze zupełnie, kim 
jest ta kobieta? Ma pozwolić zrobić sobie zastrzyk? 
*  Nie * odpowiedział zdecydowanie. * Mam coś w rodzaju alergii. Wolałbym jutro rano 
zgłosić się do lekarza. 
*  Jak pan chce. * Poszła do łazienki i odłożyła strzykawkę. * Co się stało z pana ramieniem i 
szyją? 
*  Mrówki. Siedziałem na drzewie. W innym wypadku pani zwie*rzaczki miałyby niezłą 
ucztę. 
*  Ukąszenia mrówek nie są niebezpieczne. * Zaśmiała się krótko i fałszywie. * Czuje się pan 
już lepiej? 
Fredric nie odpowiedział na jej pytanie, zamiast tego zapytał: 
*  Zna pani tego kucharza? Tego, który pracuje w Cantina Espe*ranza? 
*  Mówi pan o seńorze Miguelu Otredze? Oczywiście, że go znam. To najlepszy kucharz w 
całym dystrykcie. Mam zamiar otworzyć za tydzień w moim parku restaurację, chciałabym 
zatrudnić go jako maitre de cuisine. * Najwyraźniej mówiła także po francusku. 
Fredric skinął głową. 
*  Ale ale, mój drogi mister Drum * ujęła go pod ramię * nasze spotkanie zaczęło się 
niefortunnie, tak bardzo chciałam w miłej atmosferze podyskutować ze specjalistą z Norwegii 
o kilku przedmiotach z okresu klasycznego. Mam nadzieję, że wciąż jest pan zainteresowany? 
*Oczywiście. * Frederic poczuł się nagle o wiele lepiej. * Ma pani bardzo piękny dom, miss 
Clegg. 
*  Dziękuję * odpowiedziała. * Przypadnie panu rzadki przywilej obejrzenia go od środka. 
Proszę za mną * przywołała Fredrica skinieniem dłoni. 
Przez następną godzinę Norweg kuśtykał po posiadłości, Amerykanka służyła mu za 
przewodniczkę po tym niewiarygodnym terenie stworzonym przez łamiącą wszelkie granice 
architekturę; oglądał galerie i nisze, wielkie salony i małe pokoiki, skośne ściany i lustra, 
jednak to nie sama architektura robiła na nim największe wrażenie, a raczej przedmioty, 
którymi wypełnione były poszczególne pomieszczenia. Znajdowały się tu bowiem zbiory 
najbardziej niewiarygodnych rzeczy, wszystkie ściany w małym pokoiku obwieszone były od 
podłogi do sufitu szklanymi gablotami ze spreparowanymi motylami występującymi na 
jukatanie: trupimi główkami, paziami królowej i cytrynkami, powszelatkami i modraszkami, 
w innym pomieszczeniu znajdowały się natomiast półki i gabloty zastawione gadami i innymi 
niewielkimi zwierzętami zakonserwowanymi w fbrmalinie, w niszach postawiono większe, 
wypchane okazy, od jaguarów i pum do pomniejszych gryzoni, były tu też ptaki, maleńkie 

kolibry i wielkie, czarne kondory; wszystko, co mieszkało na tym półwyspie i pełzało, 
chodziło, pływało lub latało, posiadało swojego reprezentanta w tej kolekcji, wyjaśniła Clegg 
z wyraźną dumą, przechodzili przez kolejne galerie i okrążali wielkie pomieszczenia 
przypominające atrium, stanęli nagle w pokoju, którego ściany obwieszone były oprawionymi 
w ramki banknotami i monetami, znaczkami oraz starymi pożółkłymi dokumentami; to jej 
pierwszy zbiór, wyjaśniła. Wkroczyli do nieco mniejszego pomieszczenia na parterze, Fredric 
aż przystanął i otworzył usta: to nie przypomina domu mieszkalnego, a raczej muzeum, 
pomyślał; w pokoju tym znajdowała się niezliczona liczba okazów związanych z majską 
kulturą, jak urzeczony wpatrywał się w statuetki i urny, figurki wyobrażające Chac*Moola 
oraz dzbany w różnych kształtach i pochodzące z różnych  
epok, wszystko to umieszczone w niszach i na półkach, wielkie kamienne płyty, najwyraźniej 
odrąbane z obelisków, zawierające próbki maj*skiego pisma; skąd to wszystko pochodzi? I w 
jaki sposób te bezcenne przedmioty trafiły w ręce tej kobiety? Zapyta o to później, Carla 
Clegg zdjęła ostrożnie z półki jeden z artefaktów i podała go Fredricowi, a on z wahaniem 
przyjął przedmiot. 
Była to przepiękna waza z okresu preklasycznego. 
Pokryta cudnymi ornamentami. 
Kolory wciąż były jaskrawe. 
Symbole łatwo dawały się odczytać. 
Fredric nigdy wcześniej nie trzymał w dłoniach czegoś podobnego, poczuł się nagle dziwnie, 
ogarnęła go dzika chęć posiadania tego przedmiotu jak najbliżej siebie, w zasięgu ręki, i przez 
chwilę rozumiał, co czuła Carla Clegg; obrócił wazę w dłoniach, zachwycając się jej formą, 
co mogły oznaczać te symbole? Żadnego z nich nie udało mu się odczytać na poczekaniu, 
szybko odstawił naczynie. 
*  To wszystko powinno znajdować się w muzeum, miss Clegg * powiedział. 
*  Ha ha! * zaśmiała się głośno i gwałtownie * przecież jesteśmy w muzeum, mister Drum! 
Muzeum o wiele lepszym niż to publiczne, nie rozumie pan tego? 
Fredric nie odpowiedział, zmarszczył tylko czoło. 
*  Jak pan się czuł, trzymając tę wazę? Czy w zwyczajnym muzeum pozwolono by panu 
wziąć eksponaty do ręki, dotknąć ich, poczuć zapisaną w nich historię? Raczej nie. W moim 
domu można obcować z historią w zupełnie unikalny sposób, dzięki mnie otrzymuje ona 
znaczenie, duszę, dzięki mnie ożywa. Czy nie uważa pan, że to właśnie było życzeniem 
twórcy tej wazy, aby inni mogli wziąć ją w ręce i poczuć doskonałość formy? Myśli pan, że 
życzyłby sobie, by jego dzieło zostało zamknięte i kurzyło się w jakiejś niedostępnej szklanej 
gablocie w muzeum? * Znowu zaśmiała się krótko i głośno. 
Fredric odchrząknął. 
*  Wiele osób, nie tylko pani goście, powinno móc podziwiać te przedmioty. * Wskazał 
otaczające go skarby. 
*  Wiele osób? * parsknęła z pogardą. *Tu nie chodzi o ilość, lecz o jakość. Lepiej, by 
cieszyli swoje oczy tymi przedmiotami ludzie na 
prawdę nimi zainteresowani, niż tysiące ignorantów galopujących w trakcie wycieczek przez 
wszystkie znane muzea tylko po to, by móc się pochwalić, że tam byli. Posiadać, podziwiać i 
pokazywać innym takie przedmioty powinni tacy ludzie jak ja czy pan, mister Drum, mój 
dom jest zaś otwarty dla wszystkich. Wielu uznanych badaczy maj*skiej kultury spędziło tu 
po kilka dni i za każdym razem byli mi bardzo wdzięczni. 
Fredric nie odpowiedział, miał świadomość, że za słowami Amerykanki stoi pewna logika, 
nie zgadzał się z nią jednak w najmniejszym stopniu, w głębi duszy wiedział, że żadni 
szanowani naukowcy nie podzielają jej zdania na ten temat, nie miał jednak ochoty na dłuższą 
dyskusję z tą kobietą, i tak nic by to nie zmieniło; wycieczka po domowym muzeum zajęła 
wiele czasu, przystawali niekiedy, z zapałem dyskutując o konkretnych przedmiotach, kiedy 

wreszcie już wszystko obejrzał, miss Clegg wskazała mu miejsce na jednej z wygodnych sof 
w salonie, przestronnym pomieszczeniu, którego podłogę zrobiono z przepięknej mozaiki 
będącej dość dokładną kopią majskiego kalendarza. Szkicow*nik i tak na nic by się nie 
przydał, pomyślał Fredric, skopiowanie maj*skich inskrypcji znajdujących się na wszystkich 
zgromadzonych tutaj przedmiotach zajęłoby dni, jeśli nie tygodnie. 
Podano mu filiżankę gorącej herbaty, nie pytając uprzednio, czy ma na nią ochotę. 
Pił małymi łykami. 
Czuł mrowienie w udzie. 
Musi teraz bardzo dokładnie przemyśleć każde pytanie. 
Miss Clegg usadowiła się w głębokim fotelu naprzeciwko niego i zapaliła cygaretkę. 
*  Mógłbym spędzać całe dnie w pani.... prywatnym muzeum * powiedział * ale niestety, czas 
mnie goni. 
*  Rozumiem * odparła. 
Jej oczy, pomyślał, co skrywa się za tymi szarym, pozornie pozbawionym wyrazu 
spojrzeniem? Carla Clegg musi być chora albo opętała ją chorobliwa mania kolekcjonowania, 
przedmioty, które dziś widział, musiały kosztować majątek, w jaki sposób kobieta weszła w 
ich posiadanie? Studenci i naukowcy w Madrycie zdążyli już o niej usłyszeć, ilu z nich dało 
się skusić i dostarczyło jej nielegalnie majskie artefakty?  
*  Huragan, który jakiś czas temu spustoszył to wybrzeże, odkrył zupełnie nowe miasto * 
zaczął. * Prawdopodobnie Ixantomatl, osadę pisarzy. 
*  Co może oznaczać, że gdzieś odnajdą się książki, książki spisane na korze. Kompletne 
egzemplarze. Byłaby to wielka sensacja. 
*  Wiedziała pani o tym mieście, zanim huragan uderzył ? * spróbował Fredric. 
Po raz kolejny rozległ się suchy, nieszczery śmiech; jej oczy rozbłysły nagle, stały się 
ożywione. 
*  Kim pan właściwie jest, mister Drum? Najwyraźniej zna się pan nieco na hieroglifach, na 
tłumaczeniach, ale nie jest to pana właściwy zawód, prawda? Psicologico de la policia 
noruega? * Ostatnie słowa wypowiedziała powoli i wyraźnie. 
Fredric aż podskoczył, musi mieć się na baczności, podniósł filiżankę z herbatą, próbując 
sprawiać wrażenie, że nie przejął się jej słowami. 
*  Przykro mi. Muszę panią niestety rozczarować. Doszło do pewnego, nazwijmy to, 
nieporozumienia. W rzeczywistości jestem kucharzem. Prowadzę jedną z najlepszych 
norweskich restauracji. W Oslo. 
*  Como? * Przez chwilę jej twarz przybrała wyraz zdumienia. * Ale gubernator, ten idiota... 
* przerwała * wicebugernator poinformował mnie, że Cornilla twierdzi... * Znów nie 
dokończyła. 
Fredric nie odezwał się ani słowem, patrzył na nią tylko, w jego świadomości znów pojawił 
się obraz, który ujrzał po raz pierwszy, gdy siedział przerażony na drzewie. 
*  Na czym polega to nieporozumienie, Drum? * Jej głos znów stał się zdecydowany. 
*  Ktoś rozpuścił plotkę o tym, że pomagam policji w wyjaśnieniu tragicznej sprawy 
seryjnych morderstw. * Musiał zobaczyć, czy nabierze się na to kłamstwo. 
*  Jak mogło do tego dojść? *Jej usta składały się już do uśmiechu. 
*  Komuś wydawało się, że jestem agentem Interpolu, który przybył tu, aby wyjaśnić kwestię 
zniknięcia pewnych dokumentów z madryckiego muzeum. Zaangażowano mnie więc w 
sprawę morderstw. * Właściwie częściowo była to prawda. 
*  Zniknięcia dokumentów? * Jej oczy zwęziły się, przypominały 
dwie niewielkie szparki. * Jakich dokumentów? * Fredric dostrzegł, że stara się grać 
niezorientowaną. 
Wzruszył ramionami i dalej pił herbatę małymi łyczkami; nagle wstała z miejsca i zaczęła 
spacerować po pokoju. 

*  Ten baran wystarczająco długo jest gubernatorem naszej prowincji. * Wydawała się 
poirytowana. * To straszny idiota, a poza tym kryminalista! Rozgłasza tylko plotki i 
zachowuje się jak dumny zbawca całej prowincji. W rzeczywistości jest jednak zupełnie 
inaczej! Dąży do zagłady, sam sobie kopie grób, dobrze o tym wie. Nowym gubernatorem tej 
prowincji zostanie Tarac Ormeno, proszę zapamiętać moje słowa, mamy w końcu swoje 
metody! * Wybuch wściekłości dobiegł końca i na powrót usiadła w fotelu, wykonała ręką 
przepraszający gest. 
Myśli stały w tym momencie w głowie Fredrica w prawdziwej kolejce, gotowe do wymarszu 
jedna po drugiej. 
*  Majski fundamentalista taki jak on raczej nigdy nie pozwoliłby... na to. * Wskazał wokół 
siebie, mając na myśli znajdujące się w domu artefakty. 
*  Wprost przeciwnie. Tarac Ormeno zainteresowany jest polityką, ekonomią, przyziemnymi 
sprawami, nie zaś kulturą, dostalibyśmy wolną rękę... 
*  ...by gromadzić przedmioty, które w innym wypadku trafiłyby do muzeum * dokończył za 
nią Fredric. 
Nie odpowiedziała, wpatrywała się tylko w swojego gościa pustym spojrzeniem. 
*  Xater Cornilla jest kryminalistą? Tak go pani nazwała? * Kolejne pytanie było gotowe do 
wymarszu. 
*  Dlaczego właściwie o tym rozmawiamy? * Pochyliła się w jego stronę i niemalże 
wyszeptała: * Tak, kryminalistą. Dwadzieścia trzy lata temu zabił swoją żonę i dwoje dzieci. 
Nigdy jednak nie został skazany. 
*  Jak w takim razie mógł zostać gubernatorem? * zdumiał się szczerze Fredric. 
*  Nie zna pan Meksyku * parsknęła * a zwłaszcza Ojuintana Roo. Włączył do swojego 
sztabu ludzi, którzy mogliby być dla niego bardzo, bardzo niebezpieczni. Na przykład 
dyrektora szkoły, seńora Casillero. Teraz wszyscy są już kupieni i opłaceni. 
Fredric podniósł się powoli z sofy, udo miał zesztywniałe i obolałe; podszedł do układającej 
się w koła mozaiki na podłodze. 
*  Majski kalendarz * powiedział cicho, jakby sam do siebie. * Cimi. * Z napięciem, zerknął 
na siedzącą w fotelu kobietę. 
*  Dziś mamy Chan, jutro Chichan, Cimi dopiero pojutrze. *Czyżby wypowiedziała te słowa 
odrobinę zbyt głośno? * Wspomniał pan o Cimi, dlaczego akurat o tym dniu? 
*  Nie potrafię sobie przypomnieć na poczekaniu wszystkich maj*skich nazw * powiedział 
tylko. * Czy wiele osób zna się na majskim kalendarzu tak samo dobrze jak pani? 
Ponownie się zaśmiała, czyżby znów trochę za głośno? 
*  Całe klasy ze szkół przychodzą do mnie w odwiedziny. Owszem, dokładnie wprowadzam 
wszystkich w te tajniki. 
Dlaczego kłamiesz?, pomyślał Fredric, całe twoje ciało daje do zrozumienia, że kłamiesz, 
dobrze wiesz, że morderca uderza w dni poświęcone bóstwu huraganu, ale czy wiesz coś 
jeszcze? 
*  TjfCLj więc pani Partida Indios Sublevados i seńorowi Ormeno zwycięstwa w wyborach? 
A morderca pomaga mu w tym najlepiej, jak tylko może, czyż nie? * Kolejne pytanie 
wytoczyło się jak kula bilardowa, odbiło od bandy i podążało w stronę łuzy, czy jednak do 
niej wpadnie? 
*  Damn you! * zagrzmiała nagle, podniosła się z fotela i wskazała go palcem. * You are a 
cop for surę! Nie widział pan wielkiego pustego pokoju na górze za galerią! Wypełni się 
najwspanialszymi, najpiękniejszymi przedmiotami z nowo odkrytego majskiego miasteczka, 
proszę być tego pewnym! Żaden cholerny policjant, agent przebrany za tłumacza czy też 
kucharza nie zdoła mi tego utrudnić! 
Bila trafiła w łuzę, biała kula znajdowała się zaś w dogodnym położeniu do kolejnego 
uderzenia. 

*  Ma pani może długopis? * zapytał spokojnie. * Zanotowałbym pani kilka numerów 
telefonu, pod którymi mogłaby pani sprawdzić moją prawdziwą tożsamość. Żaden ze mnie 
policjant, miss Clegg. * Położył duży nacisk na ostatnie słowa. 
Spojrzała na niego z powątpiewaniem, balon skurczył się, zanim zdążył trzasnąć. 
*  Prowokuje mnie pan * powiedziała. 
*  Możliwe * odparł * ale te ustne prowokacje nie mogą się mierzyć 
z ich fizycznymi odpowiednikami, których doświadczyłem wcześniej tego wieczora ze strony 
pani uroczych milusińskich, prawda? Niektóre rzeczy są całkiem oczywiste, miss Clegg, 
nawet dla kucharza. * Podniósł się z miejsca, nie miał ochoty uderzyć w ostatnią kulę, zanim 
nie schroni się bezpiecznie w czekającej na niego taksówce. 
*  OK, mister Drum. Rozumiem, o co panu chodzi. Nasza kultura bardzo różni się od 
pańskiego zimnego, nordyckiego sposobu bycia. Chyba nie mamy już o czym rozmawiać. 
Wydawało mi się, że mieliśmy spędzić ten wieczór, dyskutując o naszych *wspólnych 
zainteresowaniach. * Z balona najwyraźniej uszło już całe powietrze. 
*  Zaczęło się już w drodze tutaj * odpowiedział. * Czy mogłaby pani zamówić dla mnie 
taksówkę? Z pewnością rozumie pani, że chciałbym jak najszybciej opuścić tę posiadłość. 
Po raz kolejny zerknęła na niego pustymi, szarymi oczami pozbawionymi wyrazu. 
*  Por supuesto. * Tym razem odezwała się po hiszpańsku. 
Nie wymienili zbyt wielu zdań, czekając na taksówkę, Fredric grzecznie skomentował kilka 
okazów w jej kolekcji, gdy zaś pojazd podjechał pod drugie wejście, zapytał: 
*  Zna pani z pewnością starożytny majski symbol oznaczający księcia, prawda? 
Nie odpowiedziała, Fredric dostrzegł jednak, jak po jej twarzy przemknął cień, a usta 
otworzyły się; w tej właśnie chwili czuł się kimś pomiędzy najlepszym angielskim bilardzistą, 
Ronnym „Rakietą" O'Sullivanem, a Herkulesem Poirot, ukłonił się uprzejmie, podziękował za 
miły wieczór i wsiadł do czekającego na niego samochodu. 
Poprosił, by taksówkarz w drodze do Tulum zatrzymał się przy vendzie, która jeszcze była o 
tej godzinie otwarta, zaopatrzył się tam w chleb, kilka serów i butelkę wina, które pił 
wcześniej; gdy wrócił do hotelu, dochodziła już jedenasta, ale nie czuł zmęczenia, był raczej 
pełen zapału i entuzjazmu, niecierpliwy, zatrzymał się jednak przy recepcji i poinformował, 
że życzy sobie następnego dnia o ósmej rano odwiedzin hotelowego lekarza i prosi, by 
obudzono go pół godziny wcześniej, następnie zadzwonił do pokoju Alvina Engedala, 
naukowca nie było 
jednak na miejscu, właściwie nawet go to ucieszyło, przez kilka godzin chciał mieć święty 
spokój, nie życzył sobie, by ktoś mu przeszkadzał, musiał natychmiast coś sprawdzić, obraz, 
który pojawił się w jego świadomości, gdy siedział na drzewie! Jeśli to by się zgadzało, 
mogłoby mieć naprawdę wielkie znaczenie, a może źle pamiętał? Uspokoił się, otworzył 
butelkę wina, znalazł kieliszek, położył chleb i sery na talerzyku i rozsiadł się wygodnie przy 
stole z teczką zawierającą raporty z miejsc odnalezienia zwłok. Zamknął oczy i upił duży łyk 
wina, poczuł, jak jego ciało rozgrzewa się i uspokaja, dopiero teraz mógł sam przed sobą się 
przyznać, że w trakcie całego pobytu u Amerykanki odczuwał niepokój, coś było nie tak, jak 
być powinno, zagrał o wielką stawkę, zadając ostatnie bilardowe pytanie; czy udało mu się 
wygrać partię? Kolejny łyk wina, otworzył teczkę i odszukał fotografie zamordowanych. 
Wyjmował je kolejno z teczki i kładł na stole przed sobą. 
Jedna ofiara, jedno zdjęcie. 
Wybrał fotografie robione pod tym samym kątem. 
Bezpośrednio z góry. 
Tak wyobraził sobie wtedy samego siebie leżącego pod pniem drzewa. 
Jego ciało nagle stało się zwłokami baseballisty Lacristo Morreno. 
Sześć zdjęć leżało na stole przed nim, obraz siódmej, a zarazem ostatniej ofiary, zapisał się w 
jego pamięci; Fredric wciągnął głęboko powietrze i zamknął oczy, było dokładnie tak, jak mu 

się wydawało! Nie było mowy o zbiegu okoliczności, siedem ofiar leżało na ziemi w 
identycznej pozycji: na plecach, z jednym ramieniem zgiętym nieznacznie w stronę głowy, 
drugie ułożone w lekki łuk, skierowane w stronę biodra i uda, stopy odwrócone nieco w 
prawą stronę, morderca zostawił wszystkie zwłoki leżące w ten sam sposób, czy żaden z 
detektywów nie zdołał tego zobaczyć? Raczej nie, zwłoki to zwłoki, jeśli ich pozycja była 
stosunkowo naturalna, nie widzieli pewnie sensu porównywać sposobu ułożenia ofiar, na co 
właściwie mogłoby się to przydać? Najwyraźniej jednak miało to szczególne znaczenie dla 
samego mordercy! Fredric zrozumiał to teraz; wszystko, co robił przestępca, miało jakiś sens, 
każdy najmniejszy szczegół tworzył wzór znany tylko samemu szaleńcowi, który bawił się 
tym, miał na tyle silne poczucie wyższości, że mógł pozwolić sobie na takie zagadki, był 
bowiem przekonany, że wyłącznie 
on jest w stanie je rozwiązać, ale grubo się pomylił! Fredric Drum rozpracowywał jego wzór 
fragment po fragmencie, przejrzał jego grę i rozwiązał zagadkę, niedługo morderca zostanie 
ujawniony, pomyślał i poczuł, że serce bije mu coraz szybciej. Wyjął jeden ze szkiców z 
nowo odkrytego majskiego miasteczka, który Engedal studiował, szkic ten został 
powiększony przez naukowca, Engedal wyjaśnił, że można dokładnie określić datę powstania 
osady, hieroglif oznacza bowiem imię księcia, następcy znanego wodza o imieniu Muxc 
Ohun; położył kartkę ze szkicem, prostym majskim hieroglifem, na stole, obok zdjęć sześciu 
ofiar mordercy: 
Symbol ten oznaczał więc dokładnie „książę" albo „następca"; logo*gram hieroglifu 
odpowiadał natomiast dokładnie pozycji, w jakiej leżała każda z ofiar, z ramionami i nogami 
jak stylizowane półksiężycowe kształty, tak właśnie wyglądało majskie pismo. Według mapy 
sylabicz*nej majskich znaków, sporządzonej przez Rosjanina Knorosowa, symbole te można 
było odczytać jako ca tz'ocebal ti ku, co odpowiadało wyrażeniu „ten, który nastąpi" we 
współczesnym języku jucatec. 
Fredric siedział jeszcze długo, wpatrując się w szkic i fotografie oraz powoli kiwając głową, 
jadł chleb, ser i popijał wino; jak bardzo udało mu się w tym momencie zbliżyć do mordercy? 
Nie był jeszcze w stanie dostrzec żadnej jasnej odpowiedzi, wiedział jednak, że może ona być 
przed nim, na wyciągnięcie ręki, w jaki sposób powinien do tego podejść? Morderca wciąż 
nie miał nazwiska, mógłby razem z szefem policji przeanalizować listę osób kształconych w 
zakresie majskiego pisma, może wtedy pojawi się właściwe nazwisko, w każdym razie 
istniała taka nadzieja. Książę? Następca? Ten, który przyjdzie? Czy przywódca PIS, Tarac 
Ormeno, mógł być uważany za kogoś w rodzaju księcia? On w końcu miał nastąpić, 
prawdopodobnie za kilka tygodni stać się nowym gubernatorem. Czy politykę można uznać 
za motyw? Po raz ko 
lejny w jego głowie pojawiło się pewne zdanie wypowiedziane w trakcie konferencji na 
posterunku policji, wiedział, że zdanie to mogło mieć ogromne znaczenie, co takiego wtedy 
powiedziano? Fredric zacisnął powieki tak mocno, że poczuł pulsowanie w skroniach, nie był 
jednak w stanie sobie przypomnieć. 
Carla Clegg. 
Myśl o niej sprawiła, że na nowo ogarnął go niepokój. 
Najwyraźniej coś wiedziała. 
Czy mimo wszystko przegrał partię bilarda? 
Gdzie wylądowała ostatnia bila? 
Mógł przecież fatalnie spudłować. 
Nie odpowiedziała na ostatnie pytanie, była zbyt zaskoczona, a może w ogóle nie zrozumiała, 
o co mu chodziło? Jakie konsekwencje mogło mieć to ostatnie zagranie? Fredric poczuł się 
natychmiast bardzo niepewnie; po chwili zastanowił się nad czymś, co powiedziała, czyżby 
Xater Cornilla zabił swoją żonę i dzieci? Naprawdę? Gubernator właśnie kopie swój własny 

grób i dobrze o tym wie, to także wymknęło się z jej ust, co może się za tym kryć ? Nie 
doszedł do żadnych konkretnych wniosków w tych kwestiach, będzie musiał porozmawiać 
o  tym z seńorem Casaroją następnego ranka, tak szybko, jak to tylko możliwe, jego myśli 
stawały się coraz bardziej niejasne, odsunął od siebie papiery; przez następne pół godziny 
siedział wyczerpany, opróżniając tylko do końca butelkę wina, następnie poszedł do łazienki i 
umył się, posmarował ukąszenia mrówek maścią, po czym wpełzł do łóżka; spał mniej więcej 
cztery godziny, śniły mu się jakieś skrawki zdań dotyczące zupełnie nielogicznych 
fragmentów tłumaczeń majskich tekstów, było za dziesięć piąta rano, gdy podniósł się nagle 
do pozycji siedzącej 
i zaczął wpatrywać przed siebie, w otaczającą go ciemność; usłyszał, jak detektyw Domingo 
Terrazas mówi podczas konferencji na posterunku policji głośno i wyraźnie: 
* Dlaczego morderca ściąga na siebie wściekłość tak wielkich grup? Co chce w ten sposób 
osiągnąć? 
Oczywiście! Przecież to jasne jak słońce, chodziło tylko o powiązania, które wydawały się 
zupełnie nielogiczne, morderca chciał wprowadzić wszystkich w błąd! Fredric wyskoczył z 
łóżka i zapalił światło nad stołem w salonie, owo ważne zdanie odnalazło się i za nic nie 
chciało 
dać mu teraz spokoju; dokuczało mu pragnienie, szybko odnalazł w lodówce butelkę wody, 
pił ją łapczywie, jednocześnie gorączkowo przeszukując stos lokalnych gazet, których nie 
zdążył jeszcze wyrzucić, na szczęście! Ważne zdanie wypowiedziane przez potężnego 
detektywa stanowiło pierwsze ogniwo w całym łańcuchu skojarzeń, przejrzał gazetę i znalazł 
odpowiedni artykuł, dokładnie to, o co mu chodziło, właśnie ta data, dziesięć lat, a może 
dwadzieścia?, powiedział sam do siebie, jeśli ta data zgadza się... 
Ponownie wyciągnął teczkę otrzymaną od szefa policji. 
Monety. 
Pamiątkowe monety z USA. 
Statua Wolności w Nowym Jorku. 
Siedemdziesięciopięciolecie. 
Fredric Drum siedział bardzo długo, wpatrując się w niewielki napis wygrawerowany na 
monecie: 
„On October 28, 1886, the Statuę of Liberty was officially un*veiled on Bedloes Island". 
A więc to tak, morderca zyskał w tym momencie nie tylko twarz, ale też nazwisko; Fredric 
Drum zerknął szybko na zegarek, wstawał właśnie poranek 4 grudnia, uświadomił sobie, że 
ostatnia kula rozegrana poprzedniego wieczora idealnie wpadła w łuzę. 
Dokładnie za dziewiętnaście godzin ma się zacząć doba określana w majskim kalendarzu 
mianem Cimi. 
 
11 
 
Polowanie na jaguara za pomocą moskitiery, świętowanie pewnego ważnego wydarzenia, 
ktoś używa nokotowizora, a Fredric Drum zerka podejrzliwie na karafkę z winem 
Siedział przy stole w pokoju spotkań na komendzie policji, kilka wiatraków obracających się 
pod sufitem sprawiało, że temperatura była całkiem znośna; oprócz Fredrica oraz nowego 
komendanta policji, seńora Casaroji, na miejscu byli także detektywi zajmujący się sprawami 
taktycznymi, potężny Domingo Terrazas oraz chudy, niepozorny policjant w okularach w 
rogowych oprawkach, który na ostatnim spotkaniu przedstawił raport z działalności 
fundamentalistycznych grup majskich Hun Kame i Vucub Karne, oczekiwano reszty drużyny. 
Właśnie minęła godzina dziesiąta, Fredric już po raz drugi tego dnia musiał zdać relację z 
tego, co udało mu się ustalić; po tym, jak skończył mówić, przy stole zapadła cisza, 
komendant zastukał znacząco końcem długopisu w leżącą przed nim teczkę z dokumentami i 

zerknął na dwóch pozostałych. Fredric zamknął oczy, tak właśnie musi być, pomyślał, nie ma 
innej możliwości, gdzie jednak można szukać dowodów? 
Po tym, jak w jego głowie pojawiło się nagle nazwisko prawdopodobnego mordercy, nie spał 
szczególnie dużo, o szóstej wziął długi prysznic, następnie jeszcze raz wszystko dokładnie 
przeanalizował, spisał na kartce papieru, wydawało się to logiczne, wszystko się zgadzało; 
zadzwonił następnie na prywatny numer seńora Casaroji i poprosił go o jak najszybsze 
przybycie do hotelu, detektyw pojawił się zaledwie po dziesięciu minutach, wydawał się 
zupełnie przytomny i przyniósł ze sobą zapach wody po goleniu, coraz szybciej mrugał w 
miarę, jak Fredric przedstawiał mu ustalone przez niego fakty: zdjęcia ofiar, hierogli*fy, tekst 
na amerykańskich srebrnych monetach dolarowych i artykuł w gazecie, następnie szef policji 
wpatrywał się w niego niemal z niedowierzaniem, gładząc przy tym swoje wypielęgnowane 
wąsy, a wreszcie wykrzyknął: 
* Chigas de su mądre! Oby piekielne płomienie po wsze czasy lizały stopy tego diabła! Jak on 
mógł na naszych oczach prowadzić tak obrzydliwą podwójną grę? 
Fredric powoli pokiwał głową. 
*  Takie sytuacje nazywamy tu w prowincji cogner oncas com mo*squieros, polowaniem na 
jaguara za pomocą moskitiery! * Komendant zaczął spacerować po pokoju. * Motyw wydaje 
się oczywisty, seńor Drum. Wyjaśnia to, czemu pewna osoba zatajała konkretne fakty, to 
tylko potwierdza pańskie domysły. Ale jak możemy dobrać się do mordercy? Nie mamy ani 
jednego dowodu. Tak czy inaczej, wiemy już, kim jest, i na Najświętszą Panienkę, osobiście 
zatroszczę się o to, by ten potwór nie skrzywdził już nikogo więcej! 
Następnie, zanim policjant opuścił hotel, mężczyźni jeszcze raz dokładnie przeanalizowali 
wszystkie szczegóły, Casaroja chciał zwołać konferencję z detektywami biorącymi udział w 
tej sprawie, Fredric także powinien się na niej pojawić; Norweg leżał potem jeszcze jakiś czas 
w łóżku w oczekiwaniu na hotelowego lekarza, który pojawił się kilka minut przed wpół do 
dziewiątej; rana uda została na nowo oczyszczona, dostał zastrzyk z surowicy zapobiegającej 
tężcowi i zaordynowano mu trzydniową kurację antybiotykami, po czym szybko zjadł 
śniadanie, w tym samym czasie otrzymał także wiadomość od Alvina Engedala, naukowiec 
informował go, że wybrał się najwcześniejszym autobusem do ruin w pobliżu Chichen Itza. 
Fredric udał się następnie na posterunek policji, gdzie przedstawił swoje odkrycia zebranym 
tam detektywom. 
Poczuł, jak ogarnia go uczucie niewypowiedzianego zmęczenia. 
Odgonił kilka much od twarzy. 
Co teraz policjanci mogą zrobić? 
Natychmiast aresztować podejrzanego? 
Raczej nie. 
Cisza, jaka zapanowała przy stole po jego przemówieniu, została gwałtownie przerwana, 
Fredric został zasypany gradem pytań, próbował odpowiadać krótko i precyzyjnie, następnie 
Terrazas podszedł do tablicy, na której wisiała teraz powiększona fotografia amerykańskiej 
pamiątkowej monety, tak że bez trudu można było przeczytać wygrawerowany na niej napis, 
powiesił tam także zdjęcia ofiar, wszystkie siedem zrobione bezpośrednio z góry, 
przedstawiające ciała w pozycji, w jakiej były pozostawione. 
*  Dlaczego, do cholery, nie zauważyliśmy tego wcześniej? * zabur*czał potężny detektyw. 
*  Ponieważ ta akurat pozycja jest stosunkowo mało widowiskowa * odpowiedział Casaroja. 
* To zupełnie naturalne, że zamordowana osoba ułożona jest w ten sposób. Gdyby nogi 
układały się w kształt odwróconej litery V, a obie ręce znajdowały się nad głową, może 
byśmy zareagowali, ale nawet jeśli zabici mieliby jeden palec w nosie, a drugi w zadku, i tak 
nie zdołalibyśmy niczego z tego zrozumieć, bo nie znamy majskiej symboliki. 
Fredrica ogarnął nagły niepokój, zapytał: 

*  Czy podejrzany może wiedzieć to wszystko, o czym my teraz wiemy? Na przykład o tym, 
że odkryliśmy, iż daty morderstw pokrywają się ze świętami bóstwa Huracane? 
*  Nie * odpowiedział Casaroja zdecydowanie. * Utajniliśmy dochodzenie bezpośrednio po 
spotkaniu, na którym byłeś obecny. Żadne informacje związane z majskim wątkiem nie 
wyciekły na zewnątrz. Nie wie o nim absolutnie nikt, oprócz el Grupo de homicidos i el 
me*dico forense. 
Pozostali zdecydowanie pokiwali głowami. 
*  Nawet ustępujący komendant policji, seńor Hernando Guerre*no, nie został 
poinformowany o krokach, jakie podejmujemy * potwierdził Domingo Terrazasen. 
*  A to oznacza * drugi detektyw zdjął okulary w rogowych oprawkach i wpatrywał się w 
nich matowym spojrzeniem * że morderca może uderzyć kolejny raz tej doby, która zaczyna 
się o o godzinie dwunastej dziś w nocy. 
*  Claro * potwierdził Casaroja * a wtedy już nam się nie wymknie. 
Domingo Terrazas uśmiechnął się nagle szeroko, patrząc na Fredrica Drum. 
*  Co prawda nie mamy tu w Meksyku zbyt wielu ekspertów od psychologii, ale gwarantuję 
panu, seńor companero Drum, że jeśli w ogóle na czymś dobrze się znamy, to jest to śledzenie 
podejrzanych. 
Pozostali pokiwali głowami. 
*  Skoro nie dysponujemy ani jednym dowodem o charakterze technicznym, musimy 
zdecydować się na zupełnie inną taktykę. To, co się wydarzy, powinno rozwiać wszelkie 
wątpliwości * stwierdził chudy detektyw. 
*  Właśnie * dodał komendant. * Mamy w naszej drużynie dwóch funkcjonariuszy, którzy w 
sztuce kamuflażu i podążania za podejrzanymi jak cienie mogliby się mierzyć z legendarnym 
Zorro. Mówię 
o  seńoras Tomasie Lucreno i Ramirezie Muron. Natychmiast dostaną rozkaz obserwowania 
naszego człowieka. Od godziny dwunastej cała drużyna ma być postawiona w stan 
najwyższej gotowości, jeśli morderca będzie próbował uderzyć kolejny raz, zostanie 
natychmiast aresztowany. 
Drzwi sali konferencyjnej otworzyły się, do środka wkroczyli pozostali detektywi, Fredric 
wstał i poprosił o pozwolenie na wycofanie się w tym momencie ze śledztwa; zrobił już 
wszystko, co leży w jego mocy, śledzenie i aresztowanie podejrzanego nie jest już jego 
sprawą, komendant ujął jego dłoń i mocno ją uścisnął. 
*  Nie jesteś tylko policjantem * powiedział z powagą. * Mądre mia, jesteś bohaterem całej 
Quintana Roo! 
Fredric odchrząknął zakłopotany. Nie miał nic do powiedzenia. 
*  Poza tym * stwierdził Casaroja, podczas gdy odprowadzał Norwega korytarzem w stronę 
wyjścia * zapomniałem ci o czymś powiedzieć. Wczoraj w pobliżu starego majskiego 
miasteczka odnaleziono zwłoki. Moi rurales już kilka dni temu zwrócili uwagę na 
nieprzyjemny zapach dobywający się ze stosu gałęzi leżącego mniej więcej pośrodku całego 
terenu, pomiędzy budynkami. Gdy usunęli kilka gałęzi z miejsca, które okazało się zresztą 
zasypaną cenote, odkryli rozkładające się zwłoki. Mężczyzna, dość młody. Ciało zostało 
częściowo pożarte przez padlinożerców, ale lekarz, który je obejrzał, nie mógł się nadziwić 
cięciu na brzuchu, najwyraźniej wykonanemu jakimś bardzo ostrym narzędziem. Być może 
nożem. Mężczyzna nie został jeszcze zidentyfikowany. Na szczęście twój norweski przyjaciel 
już się odnalazł. 
Fredric zatrzymał się i spojrzał komendantowi w oczy. 
*  To Hiszpan * stwierdził. * Nazywa się Basilio Rivera. * Wypowiedział to nazwisko powoli 
i bardzo wyraźnie, uprzejmie skinął głową 
i ruszył w stronę wyjścia. 

Komendant policji, seńor Juan Jose Casaroja, zmarszczył czoło, stał jeszcze bardzo długo, 
patrząc za Norwegiem, następnie potrząsnął głową i wrócił do sali konferencyjnej, w której 
czekali na niego pozostali detektywi.  
Precz, zniknij, przepadnij!, powiedział Fredric sam do siebie, gdy uderzyło go 
przedpołudniowe gorąco, nacisnął kapelusz na czoło i pokuśtykał w stronę majskich ruin 
znajdujących się tuż naprzeciwko przystanku autobusowego, wspiął się na najwyższą skałę, 
usiadł w cieniu targanej wiatrem palmy i wpatrywał się w morze; długo przyglądał się 
niebieskiej, niezmierzonej tafli, po czym położył się na plecach, zasłonił twarz kapeluszem i 
zamknął oczy. 
Widzę, czego nie widzą inni, wiem o rzeczach, o których oni nigdy się nie dowiedzą; cóż 
takiego powiedział Edgar Allan Poe, wielki poeta? „From childhoods hour I have not been as 
others were* I have not seen as they saw * I could not bring my passions from a common 
spring". Tutaj, w mojej cenote, znajduje się przeszłość i teraźniejszość, teraźniejszość 
trwająca w tej chwili, ale będąca jednocześnie zapowiedzią tego, co się zdarzył Raz na 
zawsze zniszczę przeszłość, nie tę odległą, kiedy to starożytni bogowie chronili nasz kraj, ale 
niedaleką, złą przeszłość. Dokładnie widzę teraz ostre światło, płodne światło, które będzie 
spowijało mnie w przyszłości, gdy już uporam się z moim ostatnim zadaniem; został mi już 
tylko jeden, numer osiem, ostatni z nich wszystkich, wtedy wszystko się wypełni, Hu*racane 
nie miota już gromów, potężna bogini otrzymała to, czego sobie życzyła. Czy naprawdę w nią 
wierzę? Nie wiem, czuję ostry ból w głowie za każdym razem, gdy zadaję sobie to pytanie, a 
mimo to wiem, że tak trzeba, jej wściekłość jest dla mnie darem za złożone jej ofiary, czyż 
mogłoby to być bardziej oczywiste? Dała mi miasto, które przez tysiąc lat skrywała dżungla, 
pragnie podarować mi skarby, które sprawią, że stanę się potężny i wzniosę się wysoko ponad 
wszystko, co straciłem, ponad tych, którzy mnie opuścili, jak mogli to zrobić? Dlaczego mnie 
zostawili? Teraz jednak jestem silny, nigdy nie byłem silniejszy, słabość może być wyłącznie 
maską, maską, której ten cwany szpieg z Norueha nigdy nie będzie w stanie przejrzeć, nie 
widzi tronu, nie widzi, co znajduje się za tronem w płodnym cieniu, w którym potrafię 
jednocześnie stać się widocznym i niewidzialnym. Wszystko jest stracone, to ja wygrałem, w 
tej ukrytej, zapomnianej cenote skrywałem moją broń, wciąż się tu znajduje, kiedy jednak 
ósma i ostatnia ofiara zostanie złożona, wtedy zatrę wszystkie ślady, w przyszłości bowiem 
broń nie będzie mi już potrzebna. Zobacz, moja bogini, biorę teraz 
tę oto buteleczkę i ostrożnie napełniam strzykawkę, działające szybko i precyzyjnie 
znieczulenie, ofiara będzie żyła jednak aż do momentu usunięcia serca, ostatnia ofiara była 
bardzo silna, ale my też będziemy potężni, nazwisko jest na ustach wszystkich, także na 
moich, smakuje doskonale, niemalże słodko, co też ujrzę, gdy połknę jego oczy? Zajrzę w 
przyszłość jeszcze głębiej, jak na razie miałem siedem widzeń, a światło jest silne, mieszka w 
moim ciele, przyszłość, światło, bogactwo, wszystko to będę widział i posiadał, gdy podaruję 
serce ofiary ludowi i zostanie ono zjedzone, przełknięte, strawione. Zostało mi jeszcze wiele 
godzin, mogę jednak wyjść z mojej cenote, zamknąć ją po raz ostatni, założyć maskę, kaptur, 
płaszcz i stać się tym, kim jestem naprawdę * „from childhoods hour I have not been as others 
were" * piękny wiersz... 
Podniósł się gwałtownie, jak długo spał? Zegarek wskazywał godzinę trzecią, rozejrzał się 
zdezorientowany i dopiero po chwili zrozumiał, gdzie się znajduje, leżał na najwyższym 
wzniesieniu nad wybrzeżem, w pobliżu majskich ruin; spróbował strząsnąć z siebie senność i 
ospałość, podniósł się do pozycji siedzącej, zarejestrował, że zaczyna doskwierać mu głód, 
czy mógł coś teraz zrobić? Nie, tym razem nie będzie działał na oślep, wykonał już swoje 
zadanie, teraz jest już tylko Fredrikiem Drum na wakacjach, żadnych obowiązków, żadnych 
spotkań, czy uda im się schwytać mordercę? Aresztować go, zanim nowe zabójstwo stanie się 
faktem? Pytania te pojawiły się w jego głowie zupełnie bez udziału jego woli i nie dawały mu 
spokoju; ludzie Casaroji doskonale radzą sobie z takimi zadaniami, uspokoił się, w skład el 

Grupo de homicidos wchodzą najwybitniejsi policjanci z całej prowincji; to, że sam odgrywał 
w tej sprawie jakąkolwiek rolę, było dziełem przypadku, czystym zbiegiem okoliczności, co 
prawda bardzo wyjątkowym, ale tak właśnie potoczyły się sprawy, kiedy będzie mógł pozbyć 
się tych myśli? Pewnie dopiero wtedy, gdy morderca zostanie aresztowany, dobrze o tym 
wiedział, ale w tej akurat chwili próbował najlepiej jak umiał zepchnąć je na dalszy plan. 
Był głodny, zszedł ze skały i udał się w kierunku hotelu; ulicą jechała kolumna samochodów 
z głośnikami, robiąc niewiarygodny hałas, były to informacje o wielkim spotkaniu 
wyborczym, Fredric ponow 
nie zerknął na zegarek, Alvin Engedal pewnie nie wrócił jeszcze ze swojej wycieczki do 
Chichen Itza; zapewne naukowiec spędzi cały dzień na dogłębnych studiach nad majską 
osadą. Hiszpan, który ukradł dokumenty z madryckiego muzeum, najwyraźniej także się 
odnalazł, nie mógł to być nikt inny, ale co takiego starał się mu zasugerować szef policji? Że 
mężczyzna został zamordowany wewnątrz cenote? Ktoś rozpłatał mu brzuch? Czy ktoś go 
śledził, zabił, a następnie sam zginął w huraganie? Wciąż nie odnaleziono jeszcze wielu osób, 
których zaginięcie zostało zgłoszone, a które najprawdopodobniej straciły życie, a może 
mordercy udało się przeżyć? Kto to mógł być? Fredric potrząsnął głową, były to wyłącznie 
spekulacje i zdecydowanie nie miał zamiaru dać się w nie wciągnąć; tak czy inaczej, 
wiadomość ta bardzo ucieszy Engedala, dobrze o tym wiedział, ale pomyślał także, że okaże 
się ona nad wyraz tragiczna dla biednej rodziny zamieszkałej przy granicy z Portugalią. 
Sam chętnie pojechałby do Chichen Itza, zostało mu jeszcze kilka dni urlopu, może 
pozwoliłby sobie na dodatkowy tydzień? Datę wylotu z pewnością można zmienić; myśl o 
dodatkowym tygodniu odpoczynku, kiedy to wszystko już się skończy, wprawiła go w dobry 
humor, zatrzymał się i przyjrzał karcie dań w restauracji Mi Chic, którą odwiedził już kilka 
razy wcześniej; jej właściciel, potężny dobrotliwy seńor Uzalo, natychmiast go rozpoznał i 
przywołał gestem. 
Zaproponował mu zupełnie wyjątkowe danie na lunch. 
Noh ek Ticin xic. 
Grillowane krewetki marynowane w mandarynkach oraz chipotle. 
Do tego salsa własnego wyrobu i biały chleb. 
Rozkoszował się posiłkiem, chociaż hałas robiony przez przejeżdżające samochody z 
głośnikami jednak mu przeszkadzał, właściciel potrząsnął przepraszająco głową. 
*  Wielkie spotkanie jutrzejszego popołudnia, seńor * powiedział. * Wybieramy nowego 
gubernatora. 
*  Słyszałem o tym. Co właściwie stanie się jutro? 
*  La grań confrentacion. Obaj kandydaci i ich sztaby staną do wielkiej debaty. Będzie fiesta i 
różne atrakcje, na plac targowy przyjdzie z pewnością mnóstwo ludzi. Smakuje panu, seńor? 
*  Wyśmienite * odparł Fredric. 
Wielkie spotkanie następnego popołudnia, na którym pojawi się 
wiele osób? Masa ludzi? Naprawdę będzie ich tak wielu? Przyszła mu nagle do głowy pewna 
myśl, która sprawiła, że serce zabiło mu szybciej, czy dałoby się to zorganizować? Ta myśl 
nie dawała mu spokoju, gdyby udało się to załatwić, efekt byłby maksymalny, ryzyko jednak 
wydawało się ogromne, być może nawet zbyt wielkie, wiele rzeczy mogło się nie udać; czy 
ludzie Casaroji poradziliby sobie z tym zadaniem? Im dłużej 
o tym myślał, tym bardziej podobał mu się ten plan, morderca z dużym 
prawdopodobieństwem zdecyduje się uderzyć przed tym spotkaniem, pewnie w nocy; 
natychmiast musi porozmawiać o tym z komendantem. Przywołał do siebie kelnera, zapłacił i 
wyszedł szybko, wciąż kuśtykając, udał się w stronę komisariatu, miał nadzieję, że Casaroja 
wciąż jest na miejscu, uśmiechnął się do kobiety ze słuchawkami na uszach 
i poprosił o możliwość rozmowy z inspektorem el jefe. 
Na szczęście był w swoim biurze. 

Natychmiast go tam przyjął. 
Mogli spokojnie porozmawiać. 
Policjant słuchał tego, co Fredric ma do powiedzenia. 
Dokładnie to przemyślał, po czym jego twarz rozjaśniła się w uśmiechu, oparł dłoń na 
ramieniu Fredrika i powiedział: 
* Claro. Genialne! Es un grań espectaculo! Zaufaj nam, seńor Drum, zatroszczymy się o to, 
aby wszystko poszło po naszej myśli, w tych akurat kwestiach jesteśmy bardzo kompetentni. 
Emmeryson Perriat siedział na drewnianej ławeczce tuż przed wejściem do niewielkiego 
domu, gdzie mieszkał ze swoją rodziną, na skraju lasu, w pobliżu równiny porośniętej trawą, 
spełniającej funkcję boiska piłkarskiego; rozkoszował się ostatnimi promieniami słońca przed 
jego zachodem, słyszał radosny śmiech dzieci bawiących się na boisku, według meteorologa 
była to najprzyjemniejsza pora doby, właśnie wrócił ze spaceru po lesie, miał tam swoją 
ulubioną ścieżkę, którą przechadzał się, gdy pragnął się uspokoić, obcować z naturą w 
samotności; jeszcze raz przeczytał treść trzymanego w dłoni dokumentu i uśmiechnął się 
radośnie, to właśnie było najlepsze rozwiązanie. 
* Tercelia! * krzyknął; jego żona wieszała właśnie pranie. * Chodź i usiądź przy mnie na 
chwilę!  
Kobieta spojrzała na swojego małżonka nieco zaskoczona, odłożyła jakąś sztukę garderoby z 
powrotem do kosza, podeszła do ławki i usiadła. 
*  O co chodzi, Em? * zapytała. 
*  Musimy dziś wieczorem trochę poświętować * odparł. 
*  Świętować? Co masz na myśli? 
*  Uważasz, że nie ma powodów? * Zamachał nad głową trzymanymi w dłońmi papierami. 
*  Owszem, mamy dobry powód * uśmiechnęła się ostrożnie. 
*  A jutro masz popołudniowy dyżur, prawda? 
*  Tak. 
*  Tercelio, zabieramy dziś dzieci i wychodzimy do miasta na uroczystą kolację. Co ty na to? 
* Zerknął na żonę, jego wzrok pełen był wyczekiwania. 
*  Dlaczego nie? Dokąd chciałbyś się wybrać? 
*  Właściwie już zarezerwowałem stolik w Cantina Esperanza * odparł. 
Było ciemno, Fredric zerknął na zegarek chyba już setny raz tego wieczora, zbliżała się 
dziesiąta, do Cimi zostały tylko dwie godziny, pomyślał, czy morderca uderzy po raz kolejny? 
Czy szaleniec zbliży się do swojej ofiary w nocy, a może poczeka do świtu? Nie był pewien, 
poprzednie zbrodnie dokonywane były w różnych godzinach, następnego dnia przed 
południem miało się jednak odbyć spotkanie na placu targowym, dokonane wcześniej nowe 
morderstwo miałoby większy efekt, przestępca doskonale o tym wiedział, gdzie jednak 
zamierzał uderzyć tym razem? Może wybierze Chetumal na samym południu albo Can*cun 
na północy? Prowincja była w końcu dość rozległa, usiana małymi miasteczkami; morderca 
pewnie już dawno wybrał nową ofiarę, nie zabijał w końcu kogo popadnie, Fredric 
zorientował się natychmiast po przeczytaniu policyjnych raportów, ofiary wybierane były 
pieczołowicie, w innym wypadku przestępstwa nie wywołałyby pożądanego efektu; czy 
ludzie Casaroji będą w stanie śledzić mordercę niezależnie od tego, w której części prowincji 
będzie się znajdować? Nie musisz się tym martwić, Fredricu, powiedział sam do siebie, to 
prostolinijni i so 
lidni policjanci. Co jednak, jeśli się nie uda? Jeśli policjanci śledzą przestępcę nadaremnie, 
ten bowiem zorientował się, że wpadli na jego ślad? Norweg przeanalizował ponownie 
wszystkie rozmowy odbyte z różnymi osobami w ciągu kilku ostatnich dni, czy mógł coś 
nieopatrznie wyjawić? Czy mógł to zrobić ktoś inny? Jakie informacje dotarły do mordercy? 
Zamknął oczy i spróbował przypomnieć sobie wyraz twarzy Amerykanki po tym, jak zadał jej 
ostatnie pytanie, zanim wsiadł do taksówki, czy naprawdę było tak, jak mu się wydawało? 

Ponownie poczuł się niepewnie, w wielu kwestiach mogłeś się fatalnie pomylić, Fre*dricu, 
odezwał się jakiś mroczny głos w jego głowie, może zostałeś zupełnie oślepiony 
wcześniejszymi powodzeniami i wyciągnąłeś błędne wnioski z kilku zaledwie zbiegów 
okoliczności? 
Szedł powoli brzegiem morza, było zupełnie ciemno; stopy miał bose, brodził w wodzie, czas 
płynął powoli, noc zapowiadała się długa, czy zdoła zasnąć? Wcześniej tego wieczora spędził 
trochę czasu z Enge*dalem, wypili parę Coron, podczas gdy naukowiec z zapałem opowiadał 
o wycieczce do osławionego majskiego miasteczka, Fredric słuchał go jednak jednym uchem; 
nie udało mu się także w pełni zaangażować, gdy Engedal rozłożył na stole cały szereg 
wzorów tłumaczeń hierogli*fów z nowo odkrytej majskiej osady, znaków, które on osobiście 
skopiował, a naukowiec uważał teraz, że udało mu się je odcyfrować; nie opowiedział 
koledze o swoich odwiedzinach u Amerykanki i ostatnich ustaleniach w kwestii morderstw, 
czy dlatego, że był niepewny? Nie chciał, by przyjaciel wiedział, że tak głęboko zaangażował 
się w sprawę, w kwestii której nie miał absolutnie żadnych kompetencji? Możliwe. Nie 
potrafił się skoncentrować, wiedział, że nie znajdzie spokoju, dopóki sprawa nie zostanie 
rozwiązana, co się stanie, jeśli morderca uderzy jeszcze wiele razy? Były to pytania, na które 
nie potrafił znaleźć odpowiedzi. 
Fredrik Drum poczuł, jak morskie fale łaskoczą go w stopy, próbował cieszyć się łagodnym 
wiatrem, z trudem szukał myśli, które potrafiłyby złagodzić jego aktualny niepokój, 
przypomniał sobie o pięknej aktorce Mii Munch, która nadała mu przydomek „Pielgrzym"; 
niedługo znów się z nią spotka, może przygotuje dla niej wymyślny posiłek i opowie jej o 
fantastycznym majskim miasteczku, które pojawiło się nagle pośród dżungli, miasteczku, 
które odwiedzi pewnego dnia ra 
zem z Alvinem Engedalem, w końcu nowy komendant im to obiecał; nie zdołał jednak 
skoncentrować się na żadnej z tych myśli, szedł powoli skrajem plaży, zbliżył się do 
restauracji, w której spotkał meteorologa, była pusta, strzepnął piasek z blatu stołu stojącego 
na samym skraju świetlnego kręgu, przywołał do siebie kelnera i poprosił o karafkę wina. 
Emmeryson Perriat delikatnie wepchnął przed sobą dzieci do zatłoczonej restauracji, kolację 
jedli tego wieczora późno, Emmerysono*wi zależało na tym, by wszyscy byli naprawdę 
głodni, dlatego zamówił stolik dopiero na dziesiątą, dzieci jednak przywykły do bycia na 
nogach o tak późnej porze; z dumą spojrzał na żonę Tercelię, która na tę okazję ubrała się i 
umalowała szczególnie pięknie, synowie Alfonso i Miguel, w wieku dziesięciu i dwunastu lat, 
mieli na sobie swoje najlepsze dziecięce marynarki, poinformowano ich także o doniosłości 
tej chwili, za to mała trzyletnia Maria Isabelle nie rozumiała zupełnie, że to właśnie ona jest 
tego wieczora najważniejsza, za to jak najbardziej pojmowała, że dostanie od swoich nowych 
rodziców dużą porcję helado con fresas; jej oczy promieniały, gdy usiedli przy wskazanym im 
stoliku. 
Dano im zgodę na adopcję. 
Szybko udało się to załatwić. 
Maria Isabelle straciła podczas huraganu całą rodzinę. 
To właśnie ją Emmeryson wyratował z morskiej otchłani. 
Mieszkała w ich domu od tamtego czasu. 
Emmeryson radośnie kiwał głową, uśmiechając się na prawo i lewo, większość ludzi w 
miasteczku rozpoznawała go po tym, jak jego bohaterski czyn został opisany przez gazety, on 
osobiście także znał wiele osób siedzących przy stolikach w tej popularnej restauracji, tego 
akurat wieczora pragnął jednak skoncentrować się wyłącznie na swojej rodzinie. 
*  Czy kucharz, seńor Miguel Ortega, ma coś specjalnego do zaproponowania nam tego 
wieczora, piękna seńorito? * zwrócił się z galanterią do młodej kelnerki, która przyniosła im 
karty dań. 

*  El jefe Ortega musiał dziś niestety wyjść, ale zawsze oferujemy naszym gościom najlepsze 
i najświeższe dania. Proszę tylko zerknąć na menu, seńor Perriat. 
*  Gracias. Poproszę o szklaneczkę tequilli, jakiś dobry rocznik, a także butelkę najlepszego 
czerwonego wina, jakie macie. A wy, dzieci, chcecie pewnie dzbanek lemoniady ananasowej? 
*  Claro, papa * odpowiedziały niemalże chórem. 
Emmeryson przysunął się następnie do swojej żony, zbliżył policzek do jej twarzy i zaczął 
szeptem ustalać, na co mają tego wieczora ochotę. 
Zegar wskazywał dwadzieścia po dziesiątej. 
Już, strzykawka jest gotowa, ostrożnie wkładam futerał do kieszeni nieprzemakalnego 
płaszcza, wszystko mam przygotowane w mojej małej torbie, rękawiczki, kaptur oraz nóż, 
cienkie ochraniacze na buty, nie pozostawię po sobie żadnego śladu, żadnego tropu, jestem 
niewidoczny, tak jak wszyscy bogowie pozostają niezauważalni dla niewiernych, czy 
naprawdę w ciebie wierzę, Hu*racane! Znów czuję ból w skroniach, gdy zadaję sobie to 
pytanie, ale już niedługo, czuję radość wzbierającą w całym moim ciele i robię się głodny! 
Opuściłem cenotejuż ostatni raz, nie, muszę się tam udać jeszcze na chwilę, przysypać ją 
piaskiem i żwirem., należy zatrzeć wszystkie ślady! Jutro będę stał na placu targowym 
oszołomiony moim zwycięstwem, podwójnym zwycięstwem, wtedy przeminie cała zła, bliska 
mi przeszłość i wszyscy, którzy mnie opuścili, gorzko tego pożałują; ofiara czeka, zostało 
jeszcze tylko kilka godzin, w ciągu ostatnich dni poznałem twoje zwyczaje tak samo dobrze, 
jak przyzwyczajenia pozostałych ofiar, wszystko jest idealne, wszystko musi być idealne, 
wiem, że siedzisz teraz w restauracji i jesz kolację ze swoją rodziną, obrzydliwą rodziną, taką, 
jak większość rodzin, wczoraj zamówiłeś już stolik, a pora pasuje mi idealnie, to ostatni 
posiłek, jaki jesz jako bohater, potem będzie już tylko jeden bohater, który potrafi czerpać 
pożywienie i światło z płodnego tronu, jest ciemna noc, gwiazdy skryły się za chmurami, ale 
pod obłokami czeka na mnie niepojęte światło! Postoję na balkonie jeszcze przez chwilę, 
mogę patrzeć na tę ciemność, która wcale mnie nie przeraża, słucham kumkania żab i śpiewu 
nocnych ptaków, podjadę samochodem do lasu, dalej mogę iść pieszo, to niedaleko, wiem 
dokładnie, gdzie powinienem zaparkować. Tuż przy wraku autobusu, potem przebiorę się w 
mój kostium, żadnych śladów, jestem niewidzialny. Godzina * tylko godzina, a w noc 
wpełznie imię dmi, obejmując wszystko, co zostało stworzone i co jeszcze czeka na 
stworzenie...  
Policjant jest ubrany w postrzępione spodnie i wytartą marynarkę, włosy ma w nieładzie, na 
twarzy zaś nakreślone sztuczne zmarszczki i blizny, które wzmacniają tylko wrażenie, że jest 
niedomytym, bezdomnym włóczęgą, od których roi się wręcz w tej części prowincji, którzy 
kręcą się po mieście po zapadnięciu zmroku w nadziei, że spotkają turystę, któremu zdarzyło 
się wypić trochę za dużo, albo też zwyczajnego obywatela, na tyle nieostrożnego, by podczas 
wieczornej przechadzki zapuścić się w zakazane dzielnice; niewinny napad, zegarek, 
pierścionek czy portfel, nic gorszego, ale też nic szczególnie lepszego. Policjant, Tomas 
Lucreno, stoi bezpiecznie ukryty w cieniu drzewa, wyjmuje z kieszeni niewielką 
krótkofalówkę, nawiązuje połączenie i mówi cichym głosem: 
*  Na balkonie. Stoi i gapi się przed siebie. Wydaje się, że podejrzany szykuje się do 
opuszczenia domu, sprawia wrażenie niespokojnego. Słyszysz mnie, Ramirez? 
*  Słyszę. Siedzę w samochodzie i jestem gotowy do pościgu za podejrzanym. Jedź za mną 
swoim samochodem. Oprócz tego powiadomimy patrole 3 i 4, by także mogły się za nami 
udać. Podróż może być krótka albo też długa, nie ma co ryzykować. 
*  Claro. Powinniśmy powtórzyć instrukcje? * wyszeptał policjant do krótkofalówki. 
*  Nie. Dobrze to przećwiczyliśmy. Działamy szybko, precyzyjnie, konkretnie. Bez wahania. 
Nie wyłączaj aparatu, zostajemy w kontakcie. Natychmiast informuj mnie o wszystkich 
ruchach podejrzanego. 

Chwila ciszy, następnie słaby trzask dochodzący z walkie*talkie To*masa Lucreno. Zaraz 
potem głos: 
*  Podejrzany znów wszedł do środka, Ramirez. Już za kwadrans dwunasta. Nie wydaje mi 
się raczej, by kładł się teraz spać. Przechodzę na front domu, będę miał dobry widok na 
wejście i garaż. 
*  Bueno. Mądre mia, to lepsze niż serial z inspektorem Gavio Gal*vano, no nie? 
Tomas Lucreno nie odpowiada, ale śmieje się w duchu, przemykając pomiędzy krzakami. 
Mała Maria Isabelle ziewnęła i przetarła oczy, była zmęczona, dochodziła już dwunasta i 
rodzina Perriat zbierała się do wyjścia z restauracji, najedli się, Emmeryson zaś uważał, że 
posiłek wart był zainwestowanych w niego pieniędzy; wieczór upłynął bardzo miło, z 
wielkim zapałem opowiadał Tercelii o nowej stacji meteorologicznej, którą właśnie 
budowano na Punta Allen, tego budynku nie zdoła powalić najsilniejszy nawet huragan, beton 
zostanie wkopany w ziemię na dziesięć metrów, a ściany będą dwukrotnie grubsze niż w 
poprzedniej stacji; gorzej będzie z zainstalowaniem całego sprzętu od nowa, czy stacji uda się 
pozyskać środki na wyposażenie budynku, gdy do władzy dojdzie nowy zarząd prowincji? 
jeśli gubernator Xater Cornilla zostanie zastąpiony przez tego majskiego separatystę, Taraka 
Ormeno? Emmeryson miał pewne wątpliwości, wydawało się, że jego partia, PIS, koncentruje 
się raczej na innych celach, ale to wszystko będzie musiała pokazać przyszłość; w żadnym 
wypadku nie należy teraz się tym przejmować. Dzieci pobiegły przodem, w stronę spokojnej 
części Tulum, gdzie rodzina Perriat miała swój skromny dom, Emmeryson objął Tercelię 
ramieniem i przycisnął ją do siebie, spacer zajął im zaledwie dziesięć minut, wkrótce doszli 
już do porośniętego trawą pola służącego za boisko do piłki nożnej. 
*  Połóż dzieci do łóżka, querida * powiedział * a ja przejdę się kawałek moją trasą. Dobrze 
będzie trochę się poruszać po tym pysznym jedzeniu. 
*  Poruszać! Możesz zażyć tyle ruchu, ile tylko chcesz, kiedy do mnie wrócisz. * Uszczypnęła 
go w pośladek. * Wracaj szybko, kochanie. Będę czekać. 
*  Najwyżej kwadrans * odpowiedział wesoło, ruszył dobrze mu znaną ścieżką i zniknął w 
ciemnościach. 
Samochód spokojnie jedzie do przodu, skręca z głównej trasy i wjeżdża na wyboistą ścieżkę 
prowadzącą do opuszczonego warsztatu; stoi tu całe mnóstwo zardzewiałych wraków 
samochodów, a także puste beczki po parafinie i inne śmieci; samochód zatrzymuje się na 
skraju lasu, w pobliżu autobusu pozbawionego okien, światła zostają wyłączone, mija kilka 
sekund, minut, po czym kierowca opuszcza pojazd, rozgląda się, nie dostrzega dwóch innych 
samochodów, które jechały za nim z wyłączonymi światłami, a które teraz zatrzymały się 
cicho na skraju  
placu, nie widzi mężczyzn z noktowizorami na oczach, uważnie śledzących każdy jego ruch, 
stojących zaledwie pięćdziesiąt metrów od niego, ciemność jest nieprzenikniona. 
*  Włącza małą latarkę * szepcze Tomas Lucreno do krótkofalówki. 
*  Idzie w stronę lasu * odpowiada jego kolega Ramirez Muron. * Gdzieś tam jest ścieżka, 
dobrze pamiętam, spacerowałem tam wiele razy. Prowadzi do boiska piłkarskiego. 
Dzieli ich tylko trzydzieści metrów, Lucreno rusza z miejsca, powoli i ostrożnie, za 
człowiekiem lawirującym pomiędzy pniami drzew, na szczęście las jest w tym miejscu dość 
rzadki; tuż za Lucreno idzie Muron, zachowuje jednak na tyle dużą odległość, że może 
szeptać do krótkofalówki, co jakiś czas łączy się z centralą dowodzenia, gdzie siedzi el jefe 
Casaroja, komendant dowiedział się już, że podejrzany opuścił dom, wsiadł do samochodu i 
podjechał pod Cantina Esperanza, gdzie najwidoczniej przez jakiś czas obserwował gości 
wychodzących z restauracji, jednego z nich musiał wypatrzyć na ofiarę, pomyślał Casaroja, 
przygryzając dolną wargę; następnie podejrzany odjechał, by zatrzymać się wreszcie na 
złomowisku. 

*  Gasi latarkę, chowa się za krzakiem tuż przy ścieżce, najwyraźniej na kogoś czeka. * 
Lucreno z trudem rozumiał głos kolegi. * Przerywamy nadawanie. Możesz się do mnie 
zbliżyć, stoję jakieś dziesięć metrów od ścieżki i mogę dorwać tego piekielnika w ciągu 
sekundy, jeśli tylko coś mu strzeli do głowy. 
Cisza. 
Żadnego kumkania żab ani śpiewu nocnych ptaków. 
Odległy szum dochodzący z głównej ulicy. 
Wilgoć w powietrzu. 
Zbliża się wpół do pierwszej. 
Obaj policjanci czekają, dzięki noktowizorom widzą człowieka bardzo wyraźnie, ubrany jest 
w płaszcz przeciwdeszczowy, w jednej dłoni trzyma błyszczący przedmiot; strzykawka. 
Emmeryson Perriat gwizdał w duchu wesołą melodię, czuł się doskonale, czyżby zanosiło się 
na deszcz? Prawdopodobnie, noc była duszna, ten mały spacer doskonale mu zrobi, będzie 
musiał jednak 
wkrótce zawrócić, czeka na niego Tercelia, pomyślał i na myśl o żonie poczuł przyjemne 
mrowienie w całym ciele; gdy już miał się zatrzymać i iść w stronę domu, dostrzegł nagle 
kątem oka cień po lewej stronie, cień, który wyłonił się zza krzaków błyskawicznie, 
podejrzanie szybko; wyciągnął przed siebie rękę, osłaniając głowę, aby ochronić się przed 
nieznanym, następnie usłyszał głośny wrzask i poczuł ukłucie na plecach, czarna noc stała się 
nagle szara, potem zaraz oślepiająco biała; Emmeryson Perriat padł na ścieżkę i nie słyszał 
już krzyków i zamieszania, które zmąciło spokój nocy, nie dostrzegł dwóch włączonych 
latarek. 
*  Trzymaj go, Pedro! Twarzą do ziemi! 
*  Ten drugi tchórz chyba zemdlał ze strachu, Pablo! 
*  Leż spokojnie, cabron, już, zdejmuj zegarek! 
*  Nieźle się obłowimy, Pablo, gość ma całkiem gruby portfel! 
*  A do tego mamy ich tu dwóch, to dopiero szczęście! 
*  Leż spokojnie, słyszysz, albo wyrwę ci jeszcze więcej włosów! Masz złote pierścionki? 
Odgryzę ci palce, jeśli nie... Puta mądre, masz tu także nóż! Naprawdę ładny. Teraz już jest 
mój, ha ha! 
*  Naprawdę dobrze się obłowiliśmy, ten idiota musi chyba być narkomanem, zobacz, tu leży 
strzykawka, ale portfel ma w każdym razie gruby, i do tego jeszcze zegarek! 
*  Widzę, że zapakowałeś się w plastik, boisz się deszczu, co? 
*  Opróżnij mu kieszenie, a potem kopnij go w tyłek, Pablo! 
*  Już, teraz wstawaj i wynoś się stąd! Ciesz się, że ci nie poderżnęliśmy gardła, ha ha! 
*  Dobra, Pablo, spadamy. Cpun niech tu sobie leży. 
Przedstawienie dobiegło końca, dwaj policjanci stali na ścieżce, słuchając oddalających się 
kroków człowieka, który był już nie tylko podejrzanym, ale ostatecznie został ujawniony jako 
morderca; Tomas Lucreno uniósł w pełnym triumfu geście garść włosów wyrwanych 
przestępcy, żaden z nich nie odezwał się ani słowem, wreszcie do ich uszu dobiegł z placu 
odgłos zatrzaskiwania drzwi samochodu, Ramirez Muron wyłowił z kieszeni krótkofalówkę, 
połączył się z centralą dowodzenia i powiedział tak spokojnie, jak tylko mógł: 
*  Mówi Muron. Faza pierwsza dobiegła końca. Sukces. Patrol 3 i 4 przejmie teraz śledzenie 
mordercy. Niedoszła ofiara właśnie się budzi, 
zatroszczymy się, by trafiła bezpiecznie do domu. Na marginesie, to nasz lokalny bohater, 
Emmeryson Perriat. 
Krótkofalówka zatrzeszczała gwałtownie, nie byli w stanie zrozumieć wykrzykiwanych słów. 
* El jefe chyba upuścił swój odbiornik na podłogę. * Tomas Lucre*no wyszczerzył zęby w 
uśmiechu. 

Fredric Drum siedział w ciemnościach i zorientował się, że zaczyna padać deszcz; przesunął 
nieco krzesło, by ukryć się pod parasolem, i zerknął krzywo na stojącą przed nim na stole 
opróżnioną do połowy karafkę wina; restauracja była już co prawda zamknięta, ale 
pozwolono mu siedzieć tu tak długo, jak tylko zechce, właściciel przyniósł mu nawet 
dodatkową karafkę. 
Dawno już minęła północ. 
Upłynęła prawie godzina dnia znanego jako Cimi. 
Ze wszystkich sił starał się nie myśleć. 
Nie jest tak łatwo nie myśleć, po myślał; Fredric Drum nie był w stanie pojąć wielu kwestii, 
nie wiedział na przykład, dlaczego natura wyposażyła go w o wiele bardziej czuły zmysł 
węchu i smaku niż innych śmiertelników; koledzy po fachu, specjaliści zajmujący się kuchnią 
i winem, mówili, że został wyposażony w podwójną ilość kubków smakowych, bez trudu 
potrafił bowiem odróżnić dobry rocznik Chateau Margaux od bardzo podobnego Chdteau 
Lafite, oba wina pochodziły z tego samego regionu, ale tak już po prostu było, naprawdę to 
potrafił. Tak samo nie rozumiał, dlaczego właśnie teraz, dokładnie o godzinie za kwadrans 
pierwsza, poczuł, że opuszcza go niepokój, który przez cały wieczór nie dawał mu ani chwili 
spokoju; stało się to dokładnie w momencie, gdy na ziemię spadły pierwsze krople deszczu; 
przepełnił go wielki wewnętrzny spokój, dlatego też zerknął podejrzliwe na karafkę z winem, 
może było z nią coś nie tak? Odrzucił jednak natychmiast tę myśl i zorientował się, że 
uśmiecha się do padającego deszczu; podniósł się gwałtownie z miejsca, zostawił na stole 
resztę wina, wypił jednak kilka wielkich łyków wody, po czym opuścił skromną restaurację, 
kichając siarczyście trzy razy. 
Nogi poniosły go w kierunku przeciwnym do plaży. 
Ruszył w stronę placu targowego. 
Poczuł przyjemne, kojące krople deszczu na czole. 
Co tutaj robi? 
Nie miał pojęcia. 
W mieście było o tej porze bardzo niewiele osób, kilka zawszonych kundli otarło się o jego 
nogi, kierowała nimi próżna nadzieja, że może uda im się odnaleźć w nim swojego pana, 
Fredric jednak ostrożnie odtrącił zwierzęta; czy nie powinien raczej iść do hotelu i trochę się 
przespać? Wino nie sprawiło jednak w najmniejszym stopniu, że poczuł się senny, był 
ożywiony i w świetnym humorze, minął plac targowy, szedł powoli, nie było powodów, by 
się spieszyć; przed dworcem zobaczył niewielką grupkę ludzi czekających na autobus, 
komunikacja miejska działała nawet o tej porze, spojrzał na niewielki zapuszczony budynek, 
który zdążył już bardzo dobrze poznać, posterunek policji. W wielu oknach wciąż paliło się 
światło; policyjny samochód stał zaparkowany przed wejściem, wraz z nim kilka cywilnych 
pojazdów; zatrzymał się, nie masz tu już nic do roboty, Fredricu, powiedział sam do siebie. W 
chwili, gdy wypowiedział te słowa, w drzwiach komisariatu ukazała się jakaś postać, potężny 
mężczyzna z obfitymi wąsami, seftor Domingo Terrazas; policjant miał już iść w kierunku 
jednego z cywilnych samochodów, gdy nagle dostrzegł Fredrica i natychmiast ruszył w jego 
stronę; Norweg zamrugał, widząc wyciągniętą w jego stronę wielką, porośniętą włosami rękę, 
uścisnął ją z wahaniem. 
* Gratulacje, companero. Miałeś rację. Wszystko poszło zgodnie z planem. 
 
12 
 
Nic nie wychodzi ze spotkania wyborczego, naukowiec jeszcze raz najserdeczniej przeprasza 
za swoją wizytę w toalecie, a Fredric Drum wyjawia pewną tajemnicę 
Fredric Drum szedł powoli w stronę placu targowego, powietrze było czyste i rześkie, całe 
przedpołudnie padało, ale teraz rozjaśniło się już i gorąco znów stało się trudne do zniesienia. 

Zbliżała się godzina szesnasta, na wszystkich uliczkach prowadzących do placu rozbrzmiewał 
ogłuszający hałas; wielkie spotkanie wyborcze miało być jednocześnie fiestą, okazją, by 
najeść się i napić, otrzymać upominki od polityków, świętem, w czasie którego można się 
zabawić, wiedzieli o tym nawet mieszkańcy najodleglejszych zakątków prowincji, autobusy 
przywoziły wciąż kolejne tabuny ludzi z całej niemalże Riviera Maya. Na placu targowym 
rozstawiono kramy, w których sprzedawano prawie wszystko, od bielizny po żywe prosiaki, 
dudniła muzyka dobiegająca z głośników, z restauracji słyszeć się natomiast dało dźwięki 
gitary, występowały tam miejscowe orkiestry, nad głowami tłumu pełno było girland, 
balonów i konfetti; Fredric przystanął i pociągnął nosem, smakowite zapachy, poczuł, że jest 
głodny; burritos, perros ca*lientes, empenadas, grillowane langostinos, pollo fritos i całe 
mnóstwo innych smakołyków, których nazw nie znał; zjadł tylko bardzo lekkie śniadanie, 
głód stawał się teraz silniejszy niż całe napięcie, niedługo nadejdzie właściwa chwila, czy 
wszystko potoczy się tak, jak zostało zaplanowane? 
Zatrzymał się przed restauracją. 
Czerwone delikatne raki smażone na głębokim tłuszczu. 
Zamówił pięć sztuk. 
A także salsę i biały chleb. 
Oraz butelkę zimnej Corony. 
Znalazł wolne miejsce na ławce, spróbował się rozluźnić, jadł i przyglądał się wciąż 
napływającym na plac targowy ludziom; obok fontanny rozstawiona została ogromna 
platforma, scena, mieli na nią wchodzić po kolei wszyscy politycy, ale czy spotkanie potoczy 
się tak, jak wszyscy sobie wyobrażają? Fredric na nowo poczuł napięcie oraz pewien 
niepokój; wcześniej tego dnia odbył dłuższe spotkanie z szefem 
policji, dokładnie ustalili wszystkie szczegóły, przedstawienie zaplanowane zostało w 
najmniejszym detalu, reżyserią miał się zająć sam komendant. Fredric podkreślił z całą mocą, 
że jego osoba, nazwisko i tożsamość, cała jego rola w tym dramacie pod żadnym pozorem nie 
może zostać upubliczniona, przyczynę tej decyzji wyjaśni szefowi policji później, w cztery 
oczy. 
*  Podejrzany został oskubany jak kurczak * stwierdził Casaroja. * Mamy sporą kępkę 
włosów oraz strzykawkę z trucizną, nasz ptaszek uciekł zaś z podwiniętym ogonem. 
*  W ogóle nie domyślił się, co tak naprawdę się działo? * zapytał Fredric. 
*  Nada. Tomas Lucreno i Ramires Muron odegrali wspaniałe przedstawienie. Całkiem 
zwyczajny nocny napad. Podejrzany pojechał prosto do domu i dopiero dziś o wpół do 
jedenastej odważył się wychylić nos za drzwi. Na szczęście * dodał komendant * w 
przeciwnym razie cały nasz plan mógłby zostać zniweczony. Teraz jednak wygląda na to, że 
wszystko idealnie się powiedzie. * Casaroja uśmiechał się chyrze. 
Fredric skinął głową; szef policji poinformował go o spotkaniach, które odbył o świcie z 
pewnymi bardzo ważnymi w całej prowincji osobistościami, i o szoku, jaki wywołało 
ujawnienie nazwiska podejrzanego, wszyscy jednak w końcu zgodzili się co do tego, że 
sprawę najlepiej rozwiązać w ten właśnie sposób. 
*  No i * dodał tajemniczo * mam wrażenie, że do godziny czwartej zdążyli już dokonać kilku 
nad wyraz ważnych roszad. 
*  Jakich? * zapytał Fredric, ale Casaroja wzruszył tylko ramionami, najwyraźniej nie chciał o 
tym rozmawiać. 
Fredric pochłonął ostatniego raka i opróżnił butelkę; szkoda, że Al*vin Engedal nie będzie 
mógł tego zobaczyć, pomyślał; naukowiec wstał o świcie także tego poranka, tym razem 
wybrał się na wycieczkę do ruin leżących w pobliżu Coba, Fredric rozumiał rzecz jasna zapał 
En*gedala, za dwa dni miał wrócić do Europy, najpierw pragnął pojechać do Madrytu, 
dlatego chciał teraz jak najwięcej czasu poświęcić na badania na miejscu; naukowiec nie był 

w szczególny sposób zainteresowany ani lokalną polityką, ani też kwestią morderstw, ale tak 
jest też właściwie ze mną, pomyślał Fredric, a mimo to siedzę tu i prawie mdleję z napięcia.  
Na podium najwyraźniej zaraz miało się coś wydarzyć. 
Właśnie minęła czwarta. 
Fredric przemknął do przodu. 
Chciał zbliżyć się do sceny najbardziej, jak to tylko możliwe. 
Dostrzegł w tłumie wiele znajomych twarzy. 
Szukał właściwie tylko jednej osoby. 
Wszyscy byli na miejscu. 
Zamknął oczy i odetchnął z ulgą. 
Po lewej stronie platformy stał sztab gubernatora Xatera Cornilli, po prawej zaś Partido Indios 
Sublevados; Tarac Ormeno był odwrócony do tłumu plecami i czyścił szkła okularów, z tego, 
co dało się zobaczyć, rozmawiał także cichym głosem z jakąś kobietą. 
*  Seńores y seńoritas! * krzyknął do mikrofonu mężczyzna odziany w jasny garnitur. * 
Witamy na naszym wspaniałym spotkaniu wyborczym tu, w samym sercu Quintana Roo, w 
naszym pięknym mieście Tulum! 
*  Viva Partida Indios Sublevados! * krzyknął jakiś rachityczny głos, odpowiedział mu jednak 
pełen entuzjazmu ryk dużej części tłumu. 
*  Por favor, muszę prosić o ciszę! Mam ważną wiadomość. Nie będzie to zwyczajne 
spotkanie wyborcze. Żaden z kandydatów nie stanie do debaty. Powtarzam: żaden z 
kandydatów na gubernatora nie stanie do debaty! 
Na placu targowym zapadła ogłuszająca cisza. 
*  Przyczynę tego stanu rzeczy wyjaśni państwu nowy komendant naszej prowincji, były szef 
policji w naszym pięknym Tulum, seńor Juan Jose Casaroja. 
Cisza. 
Przysadzista dama przycisnęła się do Fredrica. 
Uciszyła surowo swoje dzieci. 
Szef policji wspiął się na podium, ubrany był w pełen mundur i wyglądał nad wyraz 
poważnie, gdy chwycił mikrofon i podniósł go do ust, jednak dłuższy czas stał w milczeniu, 
wpatrując się w zgromadzony tłum. Wreszcie powiedział: 
*  Dziś w nocy, o godzinie za piętnaście pierwsza, jeden z największych bohaterów Quintana 
Roo został brutalnie zamordowany przez potwora, który od jakiegoś czasu grasuje w naszej 
prowincji. Znany 
meteorolog z Punta Allen, Emmeryson Perriat, został odnaleziony w lesie, w pobliżu boiska 
piłkarskiego, z rozpłataną klatka piersiową, wyrwanym sercem i wyłupionymi oczyma. * 
Pauza. 
Z tłumu dał się słyszeć głęboki jęk, kilka osób głośno zaprotestowało. Fredric poczuł, jak 
jakieś dziwne, paraliżujące uczucie rozchodzi się po jego ciele, od nóg w kierunku głowy, co 
to ma być? Czyżby ktoś stroił sobie z niego żarty? Musiał porządnie się skoncentrować, by 
zrozumieć dalsze słowa szefa policji: 
*  Tak, seńoras y seńoritas, mogłyby wyglądać nagłówki w dzisiejszych gazetach. A jednak 
tak nie jest! Żadne pismo nie wspomina dziś ani słowem o żadnym morderstwie. Zaś nasz 
dzielny meteorolog, który narażał własne życie, by ocalić trzyletnią dziewczynkę z piekła 
huraganu, żyje i ma się dobrze, na własne oczy widziałem go nie dalej jak pół godziny temu, 
na tym właśnie placu targowym. * Znów zrobił pauzę. 
Tłum westchnął jeszcze głębiej; Fredric poczuł nagle, że całe jego ciało wypełnione jest 
helem, że unosi się w powietrzu, jest balonem szybującym razem ze wszystkimi innymi 
balonami po błękitnym bezkresie nieba. 
*  Drodzy zgromadzeni, dzięki naszym wspaniałym policjantom, moim współpracownikom, 
udało nam się odkryć, kim jest morderca, zanim ponownie uderzył. Wiemy, kim jest ten 

potwór, i w tej właśnie chwili przystąpimy do jego aresztowania. * Komendant przywołał 
dwóch innych policjantów, którzy wkroczyli na scenę, jeden z nich trzymał w podniesionej 
wysoko ręce kajdanki. 
Na placu zapadła cisza, żadna z wielu setek obecnych osób nawet nie pisnęła. 
Atmosfera pełna była wyczekiwania. 
Wszystkie oczy obserwowały uważnie dramat rozgrywający się na podium. 
Fredric zobaczył, jak jedna ze stojących na scenie osób zgina się wpół. 
U stóp gubernatora wylądowała kałuża wymiocin. 
Przysadzista kobieta z dziećmi zasłoniła usta. 
Kilka okrzyków zdumienia przerwało panującą ciszę. 
Dwaj policjanci, Tomas Lucreno i Ramirez Muron, podeszli zdecydowanym krokiem do 
Xatera Cornilli, wykonali kilka przepraszają 
cych gestów, po czym podnieśli człowieka, który padł na kolana u stóp gubernatora. 
Antonio Huxcel wydawał się zupełnie bezwolny, gdy kajdanki zatrzasnęły się na jego 
nadgarstkach, policjanci sprowadzili go ze sceny i wsadzili do opancerzonego samochodu. 
*  Powinieneś tam być, Alvinie, i słyszeć krzyki, wrzaski i radość tłumu! Jak widzisz, ludzie 
wciąż tańczą i się bawią. * Fredric pił małymi łyczkami tequillę. 
Powoli zapadała ciemność, Fredric zabrał Alvina Engedala, który właśnie wrócił zwycieczki 
do ruin w pobliżu Coba, do małej restauracji przy plaży, w której tego akurat wieczora 
siedziało całkiem sporo gości; znaleźli wolny stolik w rogu pod kilkoma palmami, Fredric 
mógł tam spokojnie opowiedzieć przyjacielowi, co właściwie się stało. Enge*dal słuchał, 
masując co jakiś czas obolałą, spaloną słońcem twarz, próbował domyślić się wszystkich 
szczegółów, pominiętych przez Fredrica w jego radosnym rozgorączkowaniu. 
*  Ten Huxcel był wicegubernatorem za rządów Xatera Cornilli, ale miał nim także zostać, 
gdyby ten sepatarysta Ormeno wygrał wybory, czy tak? * Engedal przetarł okulary. 
*  Właśnie * odparł Fredric. * Najprawdopodobniej już wiele miesięcy temu zawiązała się 
koalicja Huxcela, Amerykanki Carli Clegg i przywódcy PIS, Taraca Ormeno. Pragnęli 
wspólnie zwyciężyć w wyborach. Słyszałem, że Taraca Ormeno pytano wiele razy, kogo 
nominuje na swojego wicegubernatora, ale on zawsze odpowiadał, że to nazwisko wyjawi 
dopiero podczas dzisiejszej wielkiej debaty wyborczej. Debaty, z której, jak widzisz, nic nie 
wyszło. * Fredric, który zazwyczaj nie pił mocniejszych alkoholi, zamówił kolejną 
szklaneczkę tequilli. 
*  Myśleli więc, że te straszliwe morderstwa ułatwią im zwycięstwo w wyborach. To dopiero 
można nazwać agresywną kampanią! * Naukowiec opróżnił butelkę Corony. 
*  Musisz jednak pamiętać, że ani Ormeno, ani Carla Clegg nie mieli pojęcia, kto tak 
naprawdę stał za tymi przestępstwami. Być może miss Clegg zaczęła się czegoś domyślać, 
wszystko wyjaśni się dzisiaj, gdy zostanie przesłuchana. W każdym razie oboje są z 
pewnością nie 
winni. A teraz opowiem ci smutną historię Antonio Huxcela, Alvinie. Historię, którą 
usłyszałem dopiero dziś rano na posterunku policji, gdy przeanalizowaliśmy jego życie i 
warunki, w jakich dorasatał. 
*  Mów. * Engedal był naprawdę zaciekawiony. 
*  To smutna i tragiczna historia. Antonio Huxcel stracił jako małe dziecko oboje rodziców, 
matka zmarła przy porodzie, zaś ojciec zginął w wybuchu fabryki w Meridzie, kiedy jego syn 
miał zaledwie cztery lata. Mały majski chłopiec nie miał żadnej innej rodziny, został 
adoptowany przez dobrze sytuowaną parę Amerykanów. John Henry Hux*cel był dyrektorem 
amerykańskiego banku w Meridzie i gdy zorientował się, że jego adoptowany syn przejawia 
ponadprzeciętne zdolności, dał mu najlepsze wykształcenie, na jakie tylko było go stać. 
Huxcel zdał po jakimś czasie najważniejsze egzaminy na uniwersytecie w Meridzie. Gdy 
skończył jednak dwadzieścia dwa lata, w życiu jego wydarzyła się kolejna tragedia, oboje 

rodzice adopcyjni zginęli w wypadku samochodowym na wakacjach w Californi. Huxcel 
znów został sam, ale dzięki doskonałemu wykształceniu i ponadprzeciętnym zdolnościom 
zyskiwał stopniowo coraz większe wpływy, stał się człowiekiem nad wyraz popularnym nie 
tylko wśród Majów, których kulturę i historię miał w małym palcu, ale także wśród władz 
prowincji. Przez wiele lat pracował jako sekretarz i przewodniczący majskiego 
stowarzyszenia w Che*tumal, a jakieś pięć lat temu został zatrudniony na stanowisku 
wicegu*bernatora przez Xatera Cornillę. 
*  Ale, na Boga, Fredricu, dlaczego taki człowiek był w stanie dopuścić się takich czynów? W 
końcu był inteligentny i miał przed sobą świetlaną przyszłość? * zapytał ze zdziwieniem 
Alvin Engedal. 
*To prawda, ale w życiu Husccela wydarzyła się trzecia wielka tragedia. Zostawiła go żona. 
Kolejny raz został zupełnie sam, tym razem jednak chodziło już nie tylko o samotność: 
sprawa rozwodowa doprowadziłaby pewnie do utraty całego majątku, nie znam szczegółów 
tej akurat kwestii, ale wierzę w to, co powiedział mi szef policji. Świadomość Huxcela 
najprawdopodobniej w tym momencie pochłonął złowrogi mrok, polityka Xatera Cornilli już 
go nie wciągała, pewnie zaczął fanatycznie podziwiać Majów i ich tradycje, a gdy Tarac 
Ormeno pojawił się na scenie politycznej i okazało się, że ma spore szansę zostać 
gubernatorem, w głowie tego chorego człowieka zaczął kiełkować pewien plan. W tym 
momencie do akcji wkroczyłeś ty, Alvinie. * Fredric posłał przyjacielowi szelmowskie 
spojrzenie. 
*  Ja? * Engedal zmarszczył czoło. 
*  Tak, właśnie ty. * Fredric zacisnął na chwilę powieki, skoncentrował się, po czym spojrzał 
prosto przed siebie. * Nasz wspólny znajomy, profesor Ruiz Iscario, powiedział mi, że 
wszystko jest ze sobą powiązane, niebo nad nami, piękne inskrypcje na obeliskach w Tikal, 
głębia morza, potężne wiatry i doskonała forma ceramicznego dzbana. Jeśli to zrozumiemy, 
będziemy w stanie złamać większość kodów. Tak właśnie było także w tej sprawie, Alvinie. 
Wiemy już teraz, że zarówno Antonio Huxcel, jak i Carla Clegg z radością powitaliby na 
stanowisku nowego gubernatora Taraca Ormeno. Sądzę, że tych dwoje utrzymywało 
regularne kontakty, sam widziałem, jak z zapałem toczyli dyskusję w trakcie, odwiedzin u 
profesora Iscario. Carla Clegg miała w tym swój własny interes. Z niemalże chorobliwym 
oddaniem kolekcjonowała przedmioty związane ze starożytną majską kulturą, a wiedziała, że 
Cornilla przestanie pewnego dnia patrzeć na jej zbiory przychylnym okiem. Ta*rac Ormeno 
miał natomiast zupełnie inny pogląd na majskie artefakty z czasów indiańskiej świetności, nie 
obchodziło go, gdzie trafiają, najważniejsza była dla niego realna, twarda polityka, 
niezależność i walka z centralnym rządem i interesami Amerykanów. Gdyby Tarac Ormeno 
został gubernatorem, Antonio Huxcel zaś wicegubernatorem i ekspertem od spraw 
związanych z majską nauką i kulturą, Carla Clegg miałaby wolną rękę. Z pewnością 
zasugerowała to dość czytelnie Huxcelo*wi, dała mu do zrozumienia, że jeśli dostarczy jej 
przedmioty, których pragnęła, będzie mógł liczyć na wielkie wynagrodzenie. Skąd jednak 
miał je brać? Większość została już dawno temu bezpiecznie zamknięta w muzealnych 
gablotach, rzadko także odnajdowano nowe majskie artefakty. Rozumiesz teraz, Alvinie? * 
Trzecia szklaneczka tequilli została zamówiona. 
*  Owszem, zaczynam się domyślać. Jakież to nieprzyjemne, Fre*dricu! 
*  Ruben Iscario opowiedział swoim kolegom w Madrycie o bogatej Amerykance. Jej 
nazwisko było dobrze znane w tych kręgach. Pewien biedak, Basilio Rudera, ubogi student, 
połaszczył się na jej pieniądze i ukradł odkryte przez ciebie dokumenty. Prawdopodobnie 
natychmiast skontaktował się z Carlą Clegg i zapytał, czy kobieta jest zainteresowana, rzecz 
jasna była, gdy tylko usłyszała, o jakie sensacyjne znalezisko tu chodzi. Następnie bez chwili 
wahania pojechał na Juka*tan. Dobrze wiemy, co dalej przyniósł mu los. Mniej więcej w tym 
samym czasie dokonano pierwszego morderstwa, Alvinie! 

*  Po tym, jak Carla Clegg poinformowała Huxcela o odkryciu nowego majskiego 
miasteczka. * Naukowiec mówił cicho, ze wzrokiem wbitym w blat stołu. 
*  Właśnie. * Fredric obrócił szklaneczkę w dłoni. * Huxcel był wtedy na skraju bankructwa, 
dzięki temu odkryciu stanął przed perspektywą szybkiego wzbogacenia się. Zaczęło mu 
bardzo zależeć na tym, by to Tarac Ormeno wygrał wybory. Jak mógłby się do tego 
przyczynić, nie budząc jednocześnie podejrzeń gubernatora? Mroczna część jego 
świadomości znów doszła do głosu, potrzeba było wielkiego sprytu, by odwrócić się od 
Cornilli i przejść na stronę Ormeno tak, by nikt się nie zorientował. Na spotkaniu grupy 
dochodzeniowej na posterunku policji powiedziano coś bardzo ważnego, co zrozumiałem 
dopiero po jakimś czasie. Gdy wreszcie przypomniałem sobie to zdanie, wiele kwestii nabrało 
sensu. Powiedziano: „Dlaczego morderca ściąga na siebie gniew tak wielkich grup? Co chce 
w ten sposób osiągnąć?". Motyw był oczywisty, powinniśmy byli go dostrzec, zmylił nas 
jednak fakt, że morderca wybierał na swoje ofiary osoby, które same miały maj*skie korzenie 
bądź też cieszyły się dużą sympatią majskiej ludności, nie mógłby w końcu zabijać ludzi, o 
których prawa walczył i z którymi był sprzymierzony! W oczach Huxcela odgrywało to 
jednak podrzędną rolę, cynicznie wybierał popularne osoby, ich śmierć wywoływała bowiem 
większą wściekłość ludności, miała większy wpływ na elektorat. Im większa odraza 
społeczeństwa do mordercy, tym większa szansa, że miejscowi zagłosują na Ormeno w 
ramach protestu przeciwko niekompetencji gubernatora, który nie potrafi ująć złoczyńcy. 
Rozumiesz? 
Elvin Engedal skinął głową, nie odezwał się jednak ani słowem. 
*  Pierwszego morderstwa dokonano 21 października, mniej więcej w tym samym czasie, gdy 
skradzione zostały dokumenty. Huxcel to tęgi umysł, wszystko dokładnie zaplanował. Nie 
jesteśmy w stanie ustalić, czy dokonywał morderstw dokładnie tak, jakby odprawiał majski 
rytuał, czy pozbawiał swoje ofiary serca i oczu, bo naprawdę w to wie 
rzył, z pewnością policyjni psychologowie będą w stanie odpowiedzieć na to pytanie. Sposób 
postępowania i ślady, które po sobie zostawiał, były oczywiste, niemal zbyt oczywiste, 
dlatego zarówno ja, jak i policjanci długo wierzyliśmy, że przestępca stara się nas po prostu 
wywieść w pole. Miałem jednak szczęście; udało mi się pewnego dnia skojarzyć daty 
morderstw z majskim kalendarzem, sprawiło to, że postanowiliśmy naprawdę poważnie zająć 
się majskim śladem, wiedzieliśmy, że zabójca doskonale zna indiańską kulturę i świadomie 
wybiera dni poświęcone bóstwu Huracane. Tylko ponadprzeciętnie inteligentna osoba byłaby 
w stanie postępować w ten sposób. 
*  Seryjni mordercy * powiedział Alvin Engedal i spojrzał twardo na Fredrica. * Czytałem 
gdzieś, że seryjni mordercy podświadomie pragną zostać złapani, dlatego tworzą 
skomplikowane łamigłówki dla detektywów, jeśli ci zaś są wystarczająco sprytni, udaje im się 
je rozwiązać i tym samym pojmać winnego. Przestępcy w pewnym sensie bawią się z 
policjantami. 
*Właśnie! * krzyknął Fredric. * Właśnie tak postępował też Huxcel. Cały rytuał mordowania 
był sam w sobie fragmentem zagadki. Także amerykańskie monety, które długo uważałem za 
fałszywy ślad. Huxcel rzecz jasna nie chciał jednak zostać pojmany, przez cały czas 
wydawało mu się, że jego skomplikowanych zagadek nie rozumie nikt poza nim samym, tak 
też by było, gdyby nie... 
*  ... gdyby nie pojawił się ekspert od łamania szyfrów, tłumacz majskich hieroglifów, 
człowiek potrafiący rozpatrywać skomplikowane kombinacje z różnych punktów widzenia, 
kreatywny kucharz z Norwegii * przerwał mu Engedal i uśmiechnął się łobuzersko. 
*  Bzdury. * Ferdric skromnie spuścił oczy, wpatrywał się teraz w szklankę. * To rozmowa z 
Carlą Clegg uruchomiła w mojej głowie lawinę skojarzeń. A dokładnie rzecz ujmując, 
ostatnie pytanie, które jej zadałem. Zapytałem, czy zna majski hieroglif oznaczający „księcia" 
albo „następcę". Zareagowała w sposób, który dał mi do myślenia, o co jednak, mogło 

chodzić? Teraz już nie musimy się zastanawiać: kobieta dobrze wiedziała, że to Antonio 
Huxcel ma być nowym księciem, myślała, że nawiązuję właśnie do tego, nie zaś do faktu, że 
ofiary pozostawiano w pozycji stylizowanej na majski hieroglif oznaczający „księcia" lub 
„następcę", który zresztą odkryłem, gdy kurczowo trzymałem się 
pnia drzewa i wyobraziłem sobie siebie samego na ziemi, zmasakrowanego przez kundle 
Carii Clegg. Mogę się założyć, że nasz dobry znajomy Huxcel często ją odwiedzał i że 
zorientował się, że pragnąłem złożyć jej tego wieczora wizytę; dlatego czekał na właściwy 
moment i spuścił psy z łańcucha, w nadziei, że pozbędzie się detektywa, o którego 
kompetencjach już niejedno słyszał. Carla Clegg właśnie od niego dowiedziała się, że jestem 
policjantem. 
*  Niewiele brakowało z tymi psami, Fredricu. * Naukowiec nagle spoważniał. * O co jednak 
chodzi z tymi pamiątkowymi monetami? 
*  Jak już powiedziałem,  moja podświadomość zaczęła intensywnie pracować * ciągnął 
Fredric. * Gdy wróciłem od miss Clegg, sprawdziłem natychmiast, jak wygląda majski 
hieroglif przedstawiający „księcia", potem przespałem się kilka godzin, nagle jednak coś 
mnie obudziło, była dopiero piąta rano; zdanie wypowiedziane na posterunku policji pojawiło 
się nagle w mojej głowie, zrozumiałem związek. Kilka dni wcześniej kupiłem gazetę, w 
której przedstawieni zostali wszyscy politycy biorący udział w wyborach, o każdym z nich 
napisano krótką notatkę biograficzną; Huxcel, pomyślałem, nazwisko może być równie 
dobrze amerykańskie, nie zaś hiszpańskie, jak przez cały czas mi się wydawało, znalazłem 
gazetę i przeczytałem informacje wydrukowane pod zdjęciem wicegubernatora pracującego 
dla Cornilli. Urodził się 28 października 1951 roku, dokładnie w dzień 
siedemdziesięciopięciolecia Statui Wolności, ta sama data została wygrawerowana na 
wszystkich monetach. W tym momencie pewne fakty zaczęły nabierać sensu, na przykład 
bliska znajomość Carli Clegg z tym człowiekiem, która w innym wypadku mogła wydawać 
się dziwna, kobieta w końcu nienawidziła jego szefa, gubernatora. Huxcel był oprócz tego 
wybitnym znawcą majskiej kultury, jej tradycji; wszystko wskazywało już w tym momencie 
na Antonio Hux*cela, potrzebowaliśmy jeszcze tylko dowodów. 
*  Czy morderca mógł dostać te monety w prezencie urodzinowym, przecież jego rodzice... 
*  Nie * przerwał mu Fredric * podarował mu je jego ojciec adopcyjny. Pamiętaj, że pracował 
jako dyrektor amerykańskiego banku w Meridzie. Mogę się domyślać, że podarował swojemu 
przybranemu synowi rolkę takich monet na dziesiąte urodziny, albo na dwudzieste, 
oczywiście to tylko moje przypuszczenia, ale możliwe, że tak właśnie było. 
*  Bardzo oczywisty ślad * stwierdził Engedal. * Przyznaję, że to było dość odważne. 
*  Tak, w tym momencie Huxcel chyba poczuł się trochę zbyt pewnie * zgodził się Fredric. * 
Komu jednak przyszłoby do głowy porównać datę jego urodzin z tekstem wygrawerowanym 
na monetach? Szansę, że coś takiego w ogóle się zdarzy, były niewielkie, a nawet jeśli ktoś 
kiedyś faktycznie by to zrobił, nie byłoby to absolutnie żadnym dowodem. 
*  Psychika seryjnego mordercy * wymamrotał Engedal. 
*  Aby wyjaśnić wszystko do końca, policja zastawiła w nocy pułapkę. Huxcel wpadł w nią w 
chwili, gdy zamierzał pozbawić życia swoją kolejną ofiarę. 
Przez dłuższą chwilę żaden z nich się nie odzywał. 
*  Bogini burzy * powiedział wreszcie Engedal. * Huracane. Matka wszystkich huraganów. 
Pokazała swoją potęgę i wściekłość, pustosząc ten właśnie obszar. 
*  I to w odpowiednim czasie.Przedmioty, które mogły się znajdować w cenote, z całą 
pewnością zostały wymyte do morza. 
*  Dziwne jest to całe nawiązanie do tego bóstwa * powiedział naukowiec, zdjął z nosa 
okulary i przetarł szkła. * To chyba raczej bogini niż bóg. Samo słowo huragan, czy też po 
angielsku huricane, pochodzi od jej imienia, nie ma co do tego żadnych wątpliwości. 
Wiedziałeś, że w naszej mitologii nordyckiej występuje dość nieprzyjemna olbrzym*ka, która 

przynosi ze sobą lodowaty wiatr do wszystkich krain, do których przyjeżdża na swoim wilku? 
Jej imię to Hyrokkin. Została wezwana przez samego Tora, by dopomóc w zepchnięciu na 
morze łodzi ze zwłokami Baldra. Hyrrokin * nordycka bogini zimowego wiatru, Huracane * 
majska bogini burzy. Dziwny zbieg okoliczności, prawda? 
*  Owszem, wielu faktów z zamierzchłej historii jeszcze nie znamy * skinął głową Fredric. 
Naukowiec znów założył okulary na nos, po czym dziwnie zerknął na swojego przyjaciela. 
*  Twój wuj, Skarphedin Olsen, jest detektywem w Centrali Policji Kryminalnej. Oprócz tego 
pasjonuje go wykwintne jedzenie. Ty zaś, 
Fredricu, jesteś kucharzem. A uwikłałeś się w nad wyraz skomplikowaną zagadkę 
kryminalną. Czy nie ma w tobie odrobiny Olsena, zaś w detektywie z Policji Kryminalnej 
odrobiny Druma? 
*  Czasami też się nad tym zastanawiam * odparł Fredric. Znów na chwilę zapanowała cisza. 
*  Zdajesz sobie sprawę z jednej rzeczy?! * wykrzyknął nagle Enge*dal. * Gdybym nie 
musiał tak nagle iść się wysikać wtedy w madryckiej czytelni, być może te siedem osób wciąż 
by żyło? 
*  Chyba nie powinieneś patrzeć na to w ten sposób * odparł Fredric w zamyśleniu. 
Minęły dwa dni, Fredric Drum zdążył się pożegnać z Engedalam, który ruszył z powrotem do 
Europy; dzień przed jego wyjazdem spędzili wiele godzin pośród nowo odkrytych ruin 
miasteczka Ixantomatl, obaj byli zachwyceni, inskrypcje zostały pieczołowicie skopiowane, 
budynki sfotografowane pod wszystkimi możliwymi kątami, przyjaciele zaś zgodzili się co do 
tego, że miasteczko z pewnością zostało wzniesione przez kulturę Cotzumalhuapan, która 
była jeszcze bardziej zaawansowana niż sama kultura klasyczna. Fredric Drum siedział teraz 
w Can*tina Esperanza z szefem policji, właśnie spożywali wykwintny posiłek zaserwowany 
im przez samego zezowatego szefa kuchni, seńora Orte*gę, który okazał się nie tylko 
kucharzem, ale także człowiekiem, który w połowie jako Maja napisał dzieło Return ofthe 
Mayas pod pseudonimem Gaspar Perrera; kucharz, poinformował szef policji, wstydził się 
opowiadać o swoim dorobku literackim obcym, ale pokazywał książkę gościom, których 
najbardziej cenił. 
*  Zaszły pewne zmiany, jak chyba słyszałeś * powiedział Casaroja. Fredric skinął głową. 
* Z tego, co zrozumiałem, Tarac Ormeno wycofał z wyborów zarówno swoją kandydaturę, 
jak i całą frakcję, ale oddał się do dyspozycji gubernatora, licząc na stanowisko jego 
zastępcy? 
*  Si. To bardzo szczęśliwe rozwiązanie. * Szef policji osuszył wąsy, pili właśnie cafe 
mexicana. * Ormeno nie miałby zbyt wielkich szans teraz, gdy okazało się, że na stanowisku 
wicegubernatora pragnął ob 
sadzić mordercę. Zdrada Huxcela sprawiła zaś, że Xater Cornilla znów cieszy się wśród 
wyborców wielką sympatią. 
*  Jeśli chodzi o tego gubernatora * Fredric odsunął od siebie filiżankę * miss Clegg 
sugerowała mi, że jest przestępcą, że zamordował swoją żonę i dzieci? 
*  Mądre mia. * Casaroja zmarszczył czoło w wyrazie strapienia. *Wszyscy jego polityczni 
przeciwnicy zawsze wyciągają na światło dzienne tę nieprzyjemną sprawę. Wiele lat temu 
jacht Cornilli rozbił się u wybrzeży Belize. W rejs wypłynęła cała jego rodzina i wszyscy 
zginęli, oprócz samego gubernatora, który dryfował na morzu przez jedenaście godzin, zanim 
został odnaleziony przez ekipę ratunkową. Okoliczności tego wypadku zostały bardzo 
dokładnie zbadane, nie ma żadnych podstaw, by podejrzewać Cornillę o jakieś przestęstwo. 
Wręcz przeciwnie. Okazało się, że walczył z żywiołem jak lew, usiłując uratować swoją 
rodzinę. Polityka w naszym kraju potrafi być naprawdę brudną sprawą, compańero. 
Fredric skinął głową, ale nic nie odpowiedział. Na chwilę zapadła cisza. 
*  Ten człowiek odnaleziony w cenote, czy został zidentyfikowany? * zapytał nagle Fredric. 

*  Si. To Hiszpan, o którym wspominałeś. Najprawdopodobniej został zamordowany kilka 
minut przed tym, zanim ten obszar został spustoszony przez huragan i falę powodziową. 
Stwierdziliśmy, że z całą pewnością jego brzuch został rozpłatany niezwykle ostrym nożem. 
*  Kto to mógł zrobić? 
Senor Casaroja zmrużył oczy, wpatrywał się we Fredrica. 
*  Pewnie nigdy się nie dowiemy. Nie mamy zamiaru dokładniej tego badać. Zresztą 
morderca chyba i tak nie żyje. 
*  Żadnych teorii? * Fredric spojrzał stanowczo na szefa policji. 
*  Są tylko trzy możliwości. I jestem pewien, że myślisz o nich akurat w tej chwili. Czy 
muszę mówić o tym na głos, compańero? 
Fredric zamknął oczy. 
*  Nie * powiedział wreszcie. 
Po raz kolejny przez dłuższą chwilę żaden z nich się nie odezwał. 
*  Powiedz mi, doktorze Drum * szef policji zerknął na niego z zaciekawieniem * dlaczego 
nie chciałeś, by przypadła ci chociaż część 
chwały za rozwiązanie tej sprawy? To dzięki tobie udało nam się szybko ją rozwiązać, 
delikatnie to ujmując. Po co cała ta niepotrzebna skromność? 
*  Chodzi po prostu o to... * Fredric odchrząknął,czuł się trochę głupio. * Chodzi po prostu o 
to, że nie jestem policjantem, seńor Ca*saroja. Ani policjantem, ani doktorem, ani 
psychologiem, jestem zupełnie zwyczajnym cosinero. 
*  Un cosinero? * Casaroja otworzył szeroko oczy, po czym odchylił się na krześle i zaśmiał 
się głośno. * Kucharzem? * powtórzył. * jeśli ty jesteś kucharzem, to ja, na niepokalaną cześć 
Świętej Panienki, pracuję jako ginekolog w szpitalu Santa Ana! 
*  Cóż * odchrząknął Fredric * w takim razie właśnie tam pracujesz. 
 
Spis treści  
 
1. Huragan Drucilla obwieszcza swoje przybycie, stado kondorów spogląda z drzew, a 
gubernator zamyka oczy w wyrazie najwyższego 
zatroskania........................................................................................7 
2.  Fredric Drum rozkoszuj e się cafe maya, zamyśla się nad taj emniczą kulturą Majów 
Cotzumalhuapan, a szefowi policj i wydaj e się, że rozwiązał 
sprawę.........................................................................................28 
3.  Fredric Drum poznaje możliwości pewnego dokumentu, w zamyśleniu wpatruje się w 
kafelki nad pisuarem, a gubernator odbiera dwa 
telefony........................................................................................49 
4. 
MonetyzeStatuąWolności,meteorologrozmyślaozawartościswojejko*mody,aFredricDruminter
pretujemajskikalendarzwnadwyrazorygi*nalny 
sposób................................................................................65 
5. Martwy pies leży tam, gdzie leżał, Fredric Drum otrzymuje kolorową bransoletkę, a orzeł 
zostaje nazwany rozpustnikiem.....................86 
6. Naszbohatersłuchabezszczególnegozachwytu„LosViolinosAntiguos" oraz potwierdza fakt, 
że j est kucharzem, profesor zaś wyjaśnia mu istotę działaniawielkiej muszli klozetowej oraz 
to, żewszystkomożesięze sobą 
łączyć........................................................................................104 
7. Okazuje się, że martwy pies trzymał w zębach nitkę, Fredric Drum szczodrą ręką rozdaje 
pesos oraz spotyka szamana,który najprawdopodobniej jest także 
magikiem....................................................................122 

8. Okazujesię,żeświętaksięgamożezawieraćbłędy,gubernatorniepokoisię 
oprzyszłośćdyrektoraszkołyaFredricDrumsłuchahistoriiogadającym 
krzyżu........................................................................................139 
9. Fatalna wizyta w toalecie,majski hieroglif zostaje wreszcie przetłumaczony.stary dług 
zaciągnięty w kasynie niedługo może być 
anulowany,FredricDrumdochodzizaśdowniosku,żewgręmogąwcho*dzić 
amatorzy.............................................................................156 
10.  Fredric Drum burzy spokój kolonii mrówek,odmawia przyjęcia zastrzyku i uważa siebie 
za profesjonalnego bilardzistę,po czym ponownie zostaje skonfrontowany ze Statuą 
Wolności.......................173 
11.  Polowanienajaguarazapomocąmoskitiery.świętowaniepewnegoważ*nego 
wydarzenia,ktoś używa nokotowizora,a Fredric Drum zerka podejrzliwie na karafkę z 
winem..................................................193 
12. Nic nie wychodzi ze spotkania wyborczego, naukowiec jeszcze raz najserdeczniej 
przeprasza za swojąwizytęwtoalecie,aFredric Drum wyjawia pewną 
tajemnicę...............................................................211 
 
 
 
Koniec 
 
SZCZEGÓŁY  NA  OSTATNICH   STRONACH 
Fredric Drum jedzie na zasłużone wakacje do Meksyku. Sielankę przerywa mu jednak, nie tak 
zupełnie niespodziewanie, jego wuj, detektyw Skarphedin Ol*sen, który dzwoni z 
wiadomością, że jeden z przyjaciół Fredrica, archeolog, zaginął w Meksyku. Skarphedin 
kontaktuje go z lokalną policją, ten zaś przy okazji poszukiwania przyjaciela zostaje 
wciągnięty w zakrojone na szeroką skalę polowanie na masowego mordercę, walkę 
polityczną oraz badania nad starym językiem pisanym Majów.