Roger  elazny  

 

 

Amber 

 

 

 

TOM DRUGI 

 

 

Karabiny Avalonu 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 

Rozdział 1 

 

Stan łem na piasku, powiedziałem: " egnaj Motylu", a mały stateczek 

zawrócił i powoli skierował si  ku gł bokim wodom. Wiedziałem,  e zdoła 

powróci  do Cabry, do małej przystani przy latarni. To miejsce le ało blisko 

Cienia.  

      Odwróciłem si  i spojrzałem na niedalek , czarn   cian  lasu. Wiedziałem,  e 

czeka mnie długa w drówka. Ruszyłem w tamt  stron , dokonuj c po drodze 

koniecznych poprawek. Chłód przed witu zaległ pomi dzy milcz cymi drzewami. 

To mi odpowiadało.  

      Miałem około dwudziestu pi ciu kilo niedowagi i od czasu do czasu kłopoty z 

widzeniem. Dochodziłem jednak do siebie. Uciekłem z lochów Amberu i 

odzyskałem nieco sił z pomoc  szalonego Dworkina i pijanego Jopina, wła nie w 

tej kolejno ci. Teraz musiałem znale  pewne miejsce, podobne do innego, które 

ju  nie istniało. Odnalazłem szlak. I wkroczyłem na .  

      Zatrzymałem si  obok drzewa, które musiało tu by . Si gn łem do dziupli i 

wydobyłem mój srebrzysty miecz. Nie miało znaczenia,  e znajdował si  gdzie  w 

Amberze. Teraz był tutaj, poniewa  las, przez który szedłem, le ał w Cieniu.  

      Maszerowałem jeszcze przez kilka godzin. Niewidoczne sło ce  wieciło gdzie  

za moim lewym ramieniem. Odpocz łem chwil . a potem ruszyłem dalej. Dobrze 

było widzie  li cie, głazy, martwe i  ywe pnie drzew, traw  i czarn  ziemi . 

Dobrze było czu  wszystkie słabe zapachy  ycia, dysze  brz cz ce,  wiergoc ce 

głosy. Bogowie! Jak e cenne były moje oczy. Mie  je znowu, po czterech latach 

ciemno ci... Brakowało mi słów, by to opisa . I mogłem swobodnie spacerowa .  

      Szedłem dalej, a poranna bryza szarpała moim podartym płaszczem. 

Wychudzony, ko cisty, z pomarszczon  twarz  musiałem wygl da  na 

pi dziesi ciolatka. Któ  potrafiłby rozpozna  we mnie człowieka, którym byłem 

naprawd ? I tak szedłem, szedłem przez Cie , d

c do pewnego miejsca, i nie 

dotarłem do niego. Pewnie zrobiłem si  troch  za mi kki. A oto, co si  stało...  

       

       

      Przy drodze spotkałem siedmiu ludzi. Sze ciu martwych le ało na ziemi w 

ró nych stadiach krwawego okaleczenia. Siódmy półle ał, wsparty o omszały pie  

starego d bu. Miecz trzymał na kolanach, a w prawym boku miał rozległ  ran , z 

której płyn ła jeszcze krew. Nie nosił zbroi, cho  niektórzy z pozostałej szóstki 

mieli j  na sobie. Jasne oczy były otwarte, cho  szkliste. Miał skór  zdart  z 

kostek palców i oddychał płytko. Spod krzaczastych brwi przygl dał si  ptakom, 

wyjadaj cym oczy zabitych. Nie przypuszczam,  eby mnie zauwa ył.  

      Naci gn łem kaptur i spu ciłem głow , by ukry  twarz. Podszedłem bli ej. 

Znałem go kiedy . Albo kogo  bardzo podobnego.  

      Jego miecz drgn ł; ostrze uniosło si , gdy si  zbli yłem.  

      - Jestem przyjacielem - powiedziałem. - Czy chcesz troch  wody?  

      Zawahał si , lecz skin ł głow .  

      - Tak.  

      Podałem mu otwart  manierk . Łykn ł, zakrztusił si  i wypił jeszcze troch .  

      - Dzi ki ci, panie - powiedział, oddaj c naczynie.  ałuj  tylko,  e to nie 

 

3 

mocniejszy trunek. Niech diabli wezm  to ci cie!  

      - Mam i mocniejszy. Czy jeste  pewien.  e dasz sobie z nim rad ?  

      Wyci gn ł r k , a ja odkorkowałem i podałem mu niedu  flaszk . Krztusił 

si  chyba ze dwadzie cia sekund po jednym łyku tego, co zwykł pija  Jopin. 

Potem u miechn ł si  lew  cz ci  ust i mrugn ł.  

      - Du o lepiej - o wiadczył. - Czy mog  wyla  kropelk  na swoj  ran ? Nie 

znosz  marnowania dobrej whisky, ale...  

      - Wylej wszystko, je eli musisz. R ce masz jednak niezbyt pewne. Mo e lepiej 

ja polej .  

      Kiwn ł głow , a ja rozpi łem mu kurtk  i rozci łem sztyletem koszul , by 

odsłoni  ci cie. Wygl dało brzydko. Biegło do samych pleców, par  cali nad 

biodrem. Były te  inne, mniej gro ne dra ni cia na r kach, piersi i ramionach. Z 

du ej rany lała si  krew, wi c wysuszyłem j  troch  i oczy ciłem swoj  chustk .  

      - W porz dku - o wiadczyłem. - A teraz zaci nij z by i nie patrz tutaj.  

      Polałem. Skoczył w paroksyzmie bólu, a potem dr ał ju  tylko. Nie krzykn ł. 

Zreszt  nie s dziłem,  e b dzie krzyczał. Zło yłem chustk  i przycisn łem do 

rany. Przywi załem j  długim pasem, oddartym od dołu mojego płaszcza.  

      - Napijesz si  jeszcze? - spytałem.  

      - Wody - odparł. - Obawiam si ,  e teraz musz  si  przespa .  

      Łykn ł troch , zaraz głowa mu opadła i broda wsparła si  na piersi. Zasn ł. 

Przykryłem go płaszezami zabitych, a jeden podło yłem mu pod głow .  

      Pó niej usiadłem przy nim i obserwowałem pi kne czarne ptaki.  

       

       

      Nie rozpoznał mnie. Ale, w ko cu, któ  by rozpoznał? Gdybym powiedział, 

kim jestem, okazałoby si  mo e,  e mnie zna. Ten ranny m czyzna i ja nigdy si  

naprawd  nie spotkali my. A jednak, w pewnym sensie, byli my znajomymi.  

      Szedłem przez Cie  i szukałem miejsca. Bardzo szczególnego miejsca. Kiedy  

zostało zniszczone, lecz ja miałem moc odtworzenia go. Amber bowiem rzuca 

niesko czenie wiele Cieni, a dzieci  Amberu mo e je przemierza  - i to wła nie 

było moim dziedzictwem. Je li macie ochot , mo ecie nazwa  te Cienie  wiatami 

równoległymi, je li chcecie - wszech wiatami alternatywnymi, je li wolicie - 

tworami zwichrowanego umysłu. Ja nazywam je Cieniami, jak wszyscy, którzy 

maj  moc chodzenia w ród nich. Wybieramy jak  mo liwo  i idziemy, póki nie 

dotrzemy do niej. W pewnym sensie wi c stwarzamy j . I na razie przy tym 

pozosta my.  

      W łodzi rozpocz łem w drówk  do Avalonu.  

      Mieszkałem tam całe wieki temu. To długa, zło ona, bolesna i pełna chwały 

opowie . By  mo e pó niej do niej powróc . O ile po yj  wystarczaj co długo.  

      Szedłem do mojego Avalonu, gdy spotkałem rannego rycerza i sze ciu 

zabitych. Gdybym zdecydował si  i  dalej, dotarłbym mo e do miejsca, gdzie 

le ało sze ciu zabitych, a rycerz stał nawet nie dra ni ty... albo gdzie , gdzie on 

le ał martwy, a oni  miali si  nad jego ciałem. Niektórzy powiedzieliby,  e to bez 

znaczenia, gdy  wszystkie te sytuacje s  mo liwe, a wi c wszystkie istniej  gdzie  

w Cieniu.  

       adne z moich braci i sióstr - mo e z wyj tkiem Gerarda i Benedykta - nawet 

 

4 

by si  nie obejrzało. Ja jednak zrobiłem si  jakby troch  mi kki. Nie zawsze 

byłem taki, lecz by  mo e Cie -Ziemia, gdzie sp dziłem tak wiele lat, złagodził 

nieco mój charakter. A mo e pobyt w lochach Amberu u wiadomił mi warto  

ludzkiego cierpienia. Nie mam poj cia. Wiem tylko,  e nie mogłem zostawi  

rannego, w którym poznałem kogo , kto kiedy  był mi przyjacielem. Gdybym 

szepn ł mu do ucha swoje imi , usłyszałbym mo e, jak mnie przeklina. A na 

pewno usłyszałbym opowie  o kl sce.  

      Dobrze wi c, spłac  przynajmniej cz  ceny: postawi  go na nogi, a potem si  

urw . Nie stanie si  nic złego, a mo e co  dobrego wyniknie dla tego Cienia.  

      Siedziałem i obserwowałem go, póki, po kilku godzinach, nie obudził si .  

      - Witaj - powiedziałem otwieraj c manierk . - Napijesz si ?  

      - Dzi ki - wyci gn ł r k . - Wybacz - rzekł oddaj c mi naczynie -  e si  nie 

przedstawiłem. Nie byłem w nastroju...  

      - Znam ci  - przerwałem. - Nazywaj mnie Corey.  

      Spojrzał, jakby chciał powiedzie : "Corey sk d?", ale zmienił zdanie i skin ł 

głow .  

      - Dobrze wi c, sir Coreyu - chyba zmalałem w jego oczach. - Pragn  ci 

podzi kowa .  

      - Najlepszym podzi kowaniem jest to,  e wygl dasz lepiej - rzekłem. - Chcesz 

co  zje ?  

      - Tak, bardzo.  

      - Mam tu troch  suszonego mi sa i chleb, który mógłby by   wie szy - 

stwierdziłem. - I jeszcze spory kawał sera. Jedz, ile chcesz.  

      Podałem mu jedzenie.  

      - A ty, sir Coreyu? - spytał.  

      - Jadłem ju , kiedy spałe .  

      Spojrzał na mnie znacz co i u miechn ł si .  

      - Załatwiłe  wszystkich sze ciu całkiem sam? - zapytałem.  

      Kiwn ł głow .  

      - Niezła robota! I co ja teraz z tob  zrobi ?  

      Próbował spojrze  mi w twarz, ale bez rezultatu.  

      - Nie rozumiem - stwierdził.  

      - Dok d zmierzasz?  

      - Mam przyjaciół - wyja nił. - Jakie  pi  lig st d na północ. Szedłem tam, 

kiedy to si  stało. I w tpi , czy jakikolwiek człowiek, a nawet sam demon, 

potrafiłby nie  mnie na plecach cho  jedn  lig . Gdybym zdołał wsta , sir 

Coreyu, zyskałby  lepsze poj cie o moich rozmiarach.  

      Wstałem, wyj łem miecz i jednym ci ciem zwaliłem młode drzewko, jakie  

dwa cale  rednicy. Odr bałem gał zie i przyci łem do odpowiedniej długo ci. 

Powtórzyłem operacj , po czym z pasów i płaszczy zabitych zmontowałem nosze.  

      Przygl dał mi si  w milczeniu, póki nie sko czyłem.  

      - Nosisz gro n  kling , sir Coreyu - zauwa ył. - I to srebrn , jak si  wydaje...  

      - Masz ochot  na niewielk  podró ? - spytałem.  

      Pi  lig to mniej wi cej dwadzie cia pi  kilometrów.  

      - Co z zabitymi? - chciał si  dowiedzie .  

      - Chcesz mo e da  im przyzwoity chrze cija ski pochówek? - zdziwiłem si . - 

 

5 

Do diabła z nimi! Natura sama zatroszczy si  o to, co do niej nale y. Wyno my si  

st d. Oni ju  zaczynaj   mierdzie .  

      - Mo na by chocia  przysypa  ich czym . Dzielnie stawali.  

      Westchn łem.  

      - No dobrze, je eli masz z tego powodu nie sypia  po nocach. Nie mam łopaty, 

wi c usypi  im kopiec. Ale to b dzie wspólny grób.  

      - Wystarczy - o wiadczył.  

      Uło yłem sze  ciał obok siebie. Słyszałem, jak mruczy co , co pewnie było 

modlitw  za zmarłych.  

      Obło yłem ciała kamieniami. W pobli u było ich pełno, wi c pracowałem 

szybko, wybieraj c najwi ksze,  eby nie traci  czasu. I to był mój bł d. Jeden z 

głazów musiał wa y  koło stu czterdziestu kilogramów, a ja nie przetoczyłem go, 

tylko podniosłem i poło yłem na miejsce.  

      Usłyszałem, jak gło no wci ga powietrze, i poj łem,  e zauwa ył. Zakl łem.  

      - Cholera, mało brakowało, a przerwałbym si  przy tym głazie - o wiadczyłem 

i starałem si  odt d wybiera  mniejsze kamienie. - No dobrze - stwierdziłem, 

kiedy robota była sko czona. - Mo emy rusza ?  

      - Tak.  

      Wzi łem go na r ce i uło yłem na noszach. Zacisn ł z by.  

      - W któr  stron ? - spytałem.  

      Machn ł r k .  

      - Z powrotem na szlak i drog  w lewo, do miejsca, gdzie si  rozwidla. Tam 

skr cisz w prawo. Jak masz zamiar..  

      Uniosłem nosze w ramionach trzymaj c je tak, jak si  trzyma niemowl  

razem z kołysk  i cał  reszt . Potem zawróciłem do drogi.  

      - Coreyu - powiedział.  

      - Tak?  

      - Jeste  jednym z najsilniejszych ludzi, jakich w  yciu spotkałem... i mam 

wra enie,  e powinienem ci  zna .  

      Odpowiedziałem nie od razu.  

      - Staram si  trzyma  w dobrej kondycji - wyja niłem. - Zdrowy tryb  ycia i w 

ogóle.  

      - ...I twój głos brzmi znajomo.  

      Spogl dał w gór , cały czas staraj c si  zobaczy  moj  twarz. Postanowiłem 

szybko zmieni  temat.  

      - Kim s  ci przyjaciele, do których idziemy?  

      - Zmierzamy do Twierdzy Ganelona.  

      - Tego skurwiela?! - krzykn łem, niemal wypuszczaj c go z r k.  

      - Nie rozumiem wprawdzie okre lenia, którego u yłe  - powiedział - jednak z 

twego tonu poznaj ,  e jest obra liwe. W takim przypadku musz  by  jego 

obro c  w...  

      - Zaczekaj - przerwałem. - Zdaje si ,  e mówimy o dwóch ró nych osobach 

nosz cych to samo imi . Przepraszam.  

      Wyczułem przez nosze,  e si  odpr ył.  

      - Na pewno - stwierdził.  

      I tak niosłem go, a  dotarli my do szlaku, gdzie skr ciłem w lewo.  

 

6 

      Znów zapadł w sen, wi c mogłem troch  podgoni . Min łem rozwidlenie, o 

którym mówił, i gdy on chrapał, pop dziłem biegiem. Zacz łem si  zastanawia , 

co to za sze ciu typów próbowało go załatwi  i prawie im si  udało. Miałem 

nadziej ,  e ich kumple nie p taj  si  po krzakach.  

      Zwolniłem, kiedy usłyszałem zmian  w rytmie jego oddechu.  

      - Zasn łem - powiedział.  

      - I chrapałe  - dodałem.  

      - Daleko mnie doniosłe ?  

      - Chyba jakie  dwie ligi.  

      - I nie jeste  zm czony?  

      - Troch  - odparłem. - Ale nie na tyle,  eby ju  potrzebowa  odpoczynku.  

      - Mon Dieu! - zawołał. - Ciesz  si ,  e nigdy nie byłe  moim wrogiem. Czy  

pewien,  e nie jeste  demonem?  

      - Pewnie,  e jestem - o wiadczyłem. - Nie czujesz siarki? A prawe kopyto 

okropnie mnie uwiera.  

      Zanim zachichotał, poci gn ł par  razy nosem, co troch  zraniło moje 

uczucia.  

      Według mojego rozeznania przemierzyli my ju  ponad cztery ligi. Miałem 

nadziej ,  e znowu za nie i nie b dzie si  zbytnio interesował odległo ci . 

Zaczynały mnie bole  r ce.  

      - Kim było tych sze ciu ludzi, których zabiłe ? - spytałem.  

      - To Stra nicy Kr gu - odrzekł. - I nie byli ju  lud mi, lecz op tanymi. Módl 

si , sir Coreyu, by ich dusze zaznały spokoju.  

      - Stra nicy Kr gu? - zdziwiłem si . - Jakiego Kr gu?  

      - Ciemnego Kr gu... siedziby nikczemno ci i obydnych bestii - odetchn ł 

gł boko. -  ródła choroby, która dr y t  krain .  

      - Okolica nie wydaje mi si  szczególnie chora - stwierdziłem.  

      - Jeste my daleko od tego miejsca, a dziedzina Ganelona jest wci  zbyt 

pot na dla napastników.  

      Lecz Kr g rozszerza si . Czuj ,  e tutaj rozegra si  ostatnia bitwa.  

      - Rozbudziłe  moj  ciekawo .  

      - Sir Coreyu, je li nie wiedziałe  o niczym, to lepiej zapomnij, co ci rzekłem, 

omi  Kr g i id  swoj  drog . Byłbym zachwycony mog c walczy  u twego boku, 

lecz to nie twoja wojna. I któ  mo e przewidzie  jej wynik?  

      Szlak zacz ł wi  si  w gór . Daleko, pomi dzy drzewami, zobaczyłem co , co 

przypomniało mi inne, podobne miejsce. - Co?!... - rzekł mój baga , i rozejrzał 

si . - No có , szedłe  o wiele pr dzej, ni  s dziłem. To cel naszej w drówki. 

Twierdza Ganelona.  

      Pomy lałem wtedy o tamtym Ganelonie. Nie chciałem tego, ale nie mogłem si  

powstrzyma . Był zdrajc  i skrytobójc . Wygnałem go z Avalonu całe stulecia 

temu. A naprawd , tu przerzuciłem go przez Cie  w inne miejsce i w inny czas, 

tak jak to pó niej zrobił ze mn  mój brat Eryk. Miałem nadziej ,  e to nie tutaj 

go posłałem. Cho  niezbyt prawdopodobne, było to jednak mo liwe. Był 

wprawdzie człowiekiem  miertelnym, z wyznaczon  dla siebie długo ci   ycia, a 

ja wyp dziłem go stamt d jakie  sze set lat temu, lecz niewykluczone,  e w tym 

wiecie min ło kilka lat zaledwie. Czas tak e jest funkcj  Cienia i nawet Dworkin 

 

7 

nie zna wszystkich jego tajników. A mo e i zna? Mo e wła nie od tego oszalał? 

Je li chodzi o czas, jak zd yłem si  nauczy , najtrudniejsze jest tworzenie go. W 

ka dym razie czułem,  e ten tutaj Ganelon nie mógł by  moim byłym zaufanym 

adiutantem i starym nieprzyjacielem. On z pewno ci  nie stawiłby czoła 

zalewaj cej kraj fali nikczemno ci. Zanurzyłby si  w niej razem z ohydnymi 

bestiami. Jestem pewien.  

      Pozostawał jedynie problem człowieka, którego niosłem. Jego odpowiednik 

ył w Avalonie w czasie wygnania, a to oznaczało,  e ró nica czasu mo e by  

mniej wi cej odpowiednia.  

      Wolałbym nie spotyka  Ganelona, którego znałem. Wolałbym te  nie by  

przez niego rozpoznany. On nie miał poj cia o Cieniu. Wiedział tylko,  e rzuciłem 

na niego czary, cho  mogłem go zabi . Prze ył wprawdzie, ale by  mo e była to 

gorsza z dwóch mo liwo ci.  

      Człowiek w moich ramionach potrzebował schronienia i odpoczynku. Szedłem 

wi c dalej. Zastanawiałem si  jednak...  

      Jaka  cz stka mnie skłaniała si  do wyja nienia temu człowiekowi prawdy. 

Jak  form  przybrały wspomnienia o moim cieniu, je li były jakie  w tym 

miejscu tak podobnym, a przecie  ró nym od Avalonu? Jak wpłyn  na moje 

przyj cie, je eli zostan  odkryty?  

      Sło ce chyliło si  ku zachodowi. Powiał chłodny wiatr, zapowiadaj cy 

zbli anie si  zimnej nocy. Mój podopieczny znów zachrapał, postanowiłem wi c 

przeby  biegiem reszt  dziel cej nas od celu odległo ci. Miałem nieprzyjemne 

przeczucie,  e po zmroku las mo e zaroi  si  od nieczystych mieszka ców 

jakiego  przekl tego Kr gu, o których nie miałem poj cia, ale od których si  tu 

pewnie roiło. Pobiegłem wi c, staraj c si  nie my le  o po cigu, zasadzce, 

ledzeniu. Wkrótce jednak przeczucie zamieniło si  w pewno : usłyszałem za 

plecami ciche tup, tup, tup, jakby odgłos kroków. Poło yłem nosze na ziemi i 

wyci gaj c miecz odwróciłem si .  

      Były dwa. Wygl dały dokładnie jak koty syjamskie, tyle  e rozmiarów 

tygrysa. Ich pozbawione  renic oczy miały barw  słonecznej  ółci. Gdy si  

obejrzałem, przysiadły na zadach i przygl dały mi si  bez mrugni cia.  

      Były jakie  trzydzie ci kroków ode mnie. Stałem troch  z boku, pomi dzy 

nimi a noszami. Uniosłem miecz.  

      Ten z lewej otworzył paszcz . Nie wiedziałem, czy powinienem oczekiwa  

ryku, czy mruczenia. A on, zamiast tego, przemówił:  

      - Człowiek. Z pewno ci   miertelny.  

      Nie mógłby to by  głos człowieka. Był zbyt wysoki.  

      - A jednak  yje jeszcze - odrzekł drugi. Głos miał równie piskliwy.  

      - Zabijmy go.  

      - A ten, co go pilnuje i ma miecz, i wcale mi si  nie podoba?  

      -  miertelnik?  

      - Podejd cie i przekonajcie si  - powiedziałem cicho.  

      - Jest chudy i chyba stary.  

      - Ale niósł tamtego od kopca a  tutaj, szybko i bez odpoczynku. Otoczmy go.  

      Skoczyłem do przodu, gdy tylko si  poruszyły. Ten z lewej rzucił si  na mnie. 

Miecz rozpłatał mu czaszk  i wszedł gł biej, w łopatk . Odwróciłem si , by 

 

8 

wyrwa  ostrze, a wtedy drugi kot przemkn ł obok mnie, p dz c do noszy. Ci łem 

na o lep. Klinga trafiła go w grzbiet i przeszła na drug  stron  tułowia. 

Rozpłatany, wydał krzyk ostry, jak zgrzyt kredy po tablicy, upadli zacz ł si  

pali . Pierwszy płon ł tak e.  

      Rozpołowiony nie był jeszcze martwy. Przekr cił głow  i spojrzał na mnie 

błyszcz cymi oczyma.  

      - Umieram ostateczn   mierci  - powiedział. - I dlatego poznaj  Ciebie, Który 

Otworzyłe . Dlaczego nas zabijasz?  

      Wtedy płomienie ogarn ły jego głow .  

      Odwróciłem si , wytarłem miecz i schowałem do pochwy, podniosłem nosze i 

staraj c si  zignorowa  natłok pyta  w mojej głowie, ruszyłem dalej. Gdzie  w 

gł bi mojego umysłu rodziło si  przekonanie,  e wiem, o co w tym wszystkim 

chodzi.  

      Odt d widuj  czasem w snach płon c  koci  głow . Budz  si  wtedy mokry od 

potu, a noc wydaje si  ciemniejsza i pełna kształtów, których nie potrafi  okre li .  

       

      Fosa otaczała Twierdz  Ganelona, a zwodzony most był podniesiony. Na 

czterech rogach wysokiego muru wznosiły si  wie e. a liczne inne wystawały z 

wn trza, wy sze jeszcze, łechtaj ce brzuchy nisko zawieszonych chmur, 

przesłaniaj ce przedwcze nie rozbłysłe gwiazdy i rzucaj ce atramentowoczarne 

cienie na stoki wzgórza, na którym stał zamek. W kilku oknach paliły si  ju  

wiatła i cichy gwar ludzkich głosów dobiegał do mnie z wiatrem.  

      Stan łem przed zwodzonym mostem. Opu ciłem swój ładunek na ziemi , 

zwin łem dłonie w tr bk  i zawołałem:  

      - Halo! Ganelonie! Czeka tu para zbł kanych w drowców!  

      Usłyszałem szcz k metalu o kamie , poczułem,  e jestem obserwowany gdzie  

z góry. Spojrzałem w tamto miejsce, lecz nie zobaczyłem niczego - moim oczom 

daleko jeszcze było do normalnego stanu.  

      - Kto tam jest? - usłyszałem krzyk, dono ny i dudni cy.  

      - Lance, który jest ranny, i ja, Corey z Cabry, który go przyniósł.  

      Czekałem, a tamten przekazał informacj  kolejnemu stra nikowi. Słyszałem 

wraz wi c j głosów, w miar  jak coraz dalej podawano wiadomo . Po kilku 

minutach w ten sam sposób nadeszła odpowied .  

      - Cofnijcie si ! - krzykn ł wartownik. - B dziemy opuszcza  most! Mo ecie 

wej !  

      Zanim doko czył, rozległ si  zgrzyt i po chwili most opadł na ziemi  po naszej 

stronie fosy. Po raz ostatni uniosłem swój ci ar i przeszedłem.  

      I tak wniosłem sir Lancelota du Lac do Twierdzy Ganelona, któremu ufałem 

jak bratu. To znaczy,  eby wyrazi  si  precyzyjniej - ani troch .  

       

      Wokół mnie zaroiło si  od ludzi. Stwierdziłem,  e otacza mnie pier cie  

zbrojnych. Nie przejawiali wrogo ci, jedynie zainteresowanie. Wkroczyłem na 

wielki, wybrukowany dziedziniec, o wietlony pochodniami i zasłany legowiskami. 

Czułem pot, dym, konie i niew tpliwie kuchenne zapachy. Biwakowała tu 

najwyra niej niewietka armia.  

      Wielu ludzi podchodziło i przygl dało mi si , mrucz c co  mi dzy sob . Po 

 

9 

chwili zbli yło si  dwóch  ołnierzy w pełnym ekwipunku, gotowych do bitwy. 

Jeden z nich dotkn ł mego ramienia.  

      - Chod  ze mn  - powiedział.  

      Usłuchałem, a oni szli obok mnie, z obu stron. Pier cie  ludzi rozst pił si , by 

nas przepu ci . Most zgrzytał znowu, powracaj c na dawne miejsce. 

Kierowali my si  w stron  głównego kompleksu budynków z ciemnego kamienia.  

      Wewn trz przeszli my korytarzem mijaj c co , co wygl dało na pokój 

przyj . Dotarli my do schodów, i człowiek id cy po mojej prawej stronie 

pokazał gestem,  e powinienem wej  na gór . Na drugim pi trze zatrzymali my 

si  przed ci kimi drewnianymi drzwiami. Stra nik zapukał.  

      - Wej ! - zawołał głos, który wydał mi si , niestety, bardzo znajomy.  

      Weszli my.  

      Siedział przy ci kim stole obok szerokiego okna, wygl daj cego na 

dziedziniec. Miał na sobie br zow  skórzan  kurtk , wło on  na czarn  koszul . 

Spodnie te  miał czarne, wypuszczone na wysokie ciemne buty. Nosił szeroki pas 

podtrzymuj cy sztylet o r koje ci z racicy. Przed nim, na stole, le ał krótki miecz. 

Włosy i brod  miał rude, a oczy czarne jak heban.  

      Spojrzał na mnie, po czym obrzucił wzrokiem dwóch stra ników, którzy 

weszli z noszami.  

      - Połó cie go w moim łó ku - polecił. - Zajmij si  nim, Roderyku.  

      Lekarz Roderyk był staruszkiem i nie wygl dał mi na takiego, który mógłby 

narobi  choremu szkody. Troch  mi ul yło. Nie po to niosłem Lance'a kawał 

drogi,  eby si  teraz wykrwawił.  

      Ganelon znowu zwrócił si  do mnie.  

      - Gdzie go znalazłe ? - zapytał.  

      - Pi  lig st d na południe.  

      - Kim jeste ?  

      - Nazywaj  mnie Corey - odparłem.  

      Przygl dał mi si  dokładnie, wykrzywiaj c pod w sem w skie wargi w 

niewyra nym u miechu.  

      - Jaki jest twój udział w tej sprawie?  

      - Nie rozumiem, co masz na my li.  

      Przygarbiłem si . Mówiłem powoli, cicho i nieco dr cym głosem. Brod  

miałem dłu sz  ni  on i szar  od kurzu. Miałem nadziej ,  e wygl dam na starego 

człowieka, a jego zachowanie zdawało si  wskazywa ,  e za takiego mnie uwa ał.  

      - Pytam, dlaczego mu pomogłe .  

      - Ludzka solidarno  i w ogóle... - wyja niłem.  

      - Jeste  cudzoziemcem?  

      Kiwn łem głow .  

      - No có , jeste  miłym go ciem tak długo, jak długo zechcesz tu pozosta .  

      - Dzi ki. Prawdopodobnie jutro rusz  dalej.  

      - A teraz wypij ze mn  kielich wina i opowiedz, w jakich okoliczno ciach go 

znalazłe .  

      Tak te  zrobiłem.  

      Ganelon słuchał nie przerywaj c i cały czas wpatrywał si  we mnie swoimi 

widruj cymi oczami. Zawsze uwa ałem,  e przewiercanie kogo  wzrokiem to 

 

10 

tylko banalne powiedzonko, lecz teraz nie byłem ju  tego pewien. Przeszywał 

mnie spojrzeniem. Zastanawiałem si , co o mnie wie i czego si  domy la.  

      Zm czenie dopadło mnie znienacka. Wysiłek, wino, ciepły pokój - wszystko to 

zsumowało si  i nagle poczułem,  e stoj  gdzie  z boku, słucham siebie i 

przygl dam si  sobie z oddalenia. Zdałem sobie spraw ,  e jestem zdolny do 

wielkiego, lecz krótkotrwałego wysiłku i  e nie jest jeszcze zbyt dobrze z moj  

wytrzymało ci . Zauwa yłem te  dr enie mej r ki.  

      - Przepraszam - usłyszałem swój głos. - Trudy dnia zaczynaj  dawa  mi si  we 

znaki.  

      - Oczywi cie - rzekł Ganelon. - Jutro porozmawiamy dłu ej. A teraz  pij.  pij 

dobrze.  

      Przywołał stra nika i kazał mu odprowadzi  mnie do komnaty. Musiałem i  

niezbyt pewnie, pami tam bowiem na swym łokciu r k  tego człowieka, kieruj c  

moimi krokami.  

      Noc przespałem jak zabity. Była czym  wielkim, czarnym i długim na 

czterna cie godzin.  

       

       

      Rankiem wszystko mnie bolało.  

      Umyłem si . Na serwantce stała miednica, a kto  troskliwy poło ył obok niej 

mydło i r cznik. Czułem si  tak, jakbym gardło miał zapchane wiórami i oczy 

pełne piasku.  

      Usiadłem i zastanowiłem si .  

      Były czasy, kiedy mógłbym nie  Lance'a cale pi  lig i nie rozlatywa  si  

potem na kawałki. Były czasy, kiedy wyr bywałem sobie drog  przez  cian  

Kolviru do samego serca Amberu. Te czasy min ły. Nagle poczułem si  wrakiem, 

takim, na jaki zapewne wygl dałem.  

      Co  trzeba było z tym zrobi . Zbyt wolno nabierałem ciała i sił. Musiałem 

przyspieszy  ten proces.  

      Powiedziałem sobie,  e tydzie  czy dwa zdrowego  ycia i intensywnych 

wicze  mogłoby mi w tym pomóc. Nic nie wskazywało,  e Ganelon mnie 

rozpoznał. Doskonale. Skorzystam wi c z go cinno ci, któr  mi zaofiarował.  

      Z tym postanowieniem w duszy odszukałem kuchni  i zjadłem solidne 

niadanie. Wprawdzie pora była raczej obiadowa, wol  jednak nazywa  rzeczy 

ich wła ciwymi imionami. Strasznie chciało mi si  pali  i odczuwałem 

perwersyjn  rado  z faktu,  e nie mam tytoniu. Fata zmówiły si , by nie 

pozwoli  mi szkodzi  zdrowiu.  

      Wyszedłem na dziedziniec, na jasny, rze ki dzie . Przez dłu sz  chwil  

patrzyłem na kwateruj cych tu ludzi i ich  wiczenia.  

      Na przeciwnym ko cu placu łucznicy strzelali do tarcz, przymocowanych do 

bali słomy. Zauwa yłem,  e nie u ywali pier cieni i stosowali orientalny uchwyt 

ci ciwy, nie trójpalcow  technik  preferowan  przeze mnie. Tak, ten Cie  był 

doprawdy zastanawiaj cy. Szermierze równie cz sto stosowali sztychy jak ci cia, 

dostrzegłem te  du  ró norodno  broni i techniki fechtunku. Na oko było tu 

koło o miuset ludzi, a nie miałem poj cia, ilu jeszcze nie widziałem. Włosy, oczy i 

cery zmieniały si , od bladych do całkiem ciemnych. Poprzez brz k ci ciw i 

 

11 

szcz k mieczy słyszałem głosy mówi ce ró nymi akcentami. Na ogół jednak był to 

j zyk Avalonu, który pochodzi od mowy Amberu.  

      Gdy przygl dałem si  walcz cym, jeden z szermierzy podniósł r k , opu cił 

miecz, otarł czoło i cofn ł si . Jego przeciwnik nie wygl dał na szczególnie 

zm czonego. Oto była szansa na mały trening, którego potrzebowałem. 

U miechaj c si  podszedłem bli ej.  

      - Jestem Corey z Cabry - powiedziałem. - Obserwowałem was.  

      Zwróciłem si  do pot nego, smagłego m czyzny, który z u miechem 

spogl dał na zm czonego partnera.  

      - Czy mogliby my po wiczy  chwil , póki twój przyjaciel odpoczywa?  

      Wci  u miechni ty wskazywał na swoje usta i ucho. Spróbowałem kilku 

innych j zyków, lecz bezskutecznie. Pokazałem wi c miecz, jego i siebie. Wtedy 

zrozumiał, o co mi chodzi. Jego kolega uznał to za niezły pomysł i zaproponował 

mi swoj  bro .  

      Wzi łem j . Była krótsza i ci sza ni  Grayswandir (tak si  nazywa mój 

miecz, o czym, wiem, nie wspominałem do tej pory; jest to historia interesuj ca 

sama w sobie i opowiem j  mo e, a mo e i nie, zanim dowiecie si , jak si  to 

wszystko sko czyło; w ka dym razie gdybym znowu u ył tego imienia, b dziecie 

wiedzieli, o czym mowa).  

      Machn łem mieczem kilka razy, by go wypróbowa , zdj łem płaszcz, 

odrzuciłem na bok i i stan łem en garde.  

      Wielkolud zaatakował. Odparowałem i natarłem. On odbił i zripostował. 

Sparowałem ripost , zrobiłem zwód i pchn łem. Et caetera. Po pi ciu minutach 

wiedziałem,  e jest dobry. I  e ja jestem lepszy. Dwa razy przerwał, bym nauczył 

go pchni , których u yłem. Oba oponował bardzo szybko. Po pi tnastu 

minutach jego u miech stał si  szerszy. Domy liłem si ,  e mniej wi cej w tym 

punkcie przełamywał opór swych oponentów sam  wytrzymało ci , o ile zdołali 

dot d odpiera  jego ataki. A był wytrzymały, trzeba to przyzna . Po dwudziestu 

minutach na jego twarzy pojawił si  wyraz zdziwienia. Po prostu nie wygl dałem 

na tu.  e dotrwam tak długo. Ale có , czy ktokolwiek mógł co  wiedzie  o tym, co 

siedzi w  rodku potomka Amberu?  

      Po dwudziestu pi ciu minutach był zlany potem, ale walczył dalej. Mój brat 

Random wygl da i zachowuje si  czasami jak astmatyczny nastolatek, lecz kiedy  

fechtowali my si  ponad dwadzie cia sze  godzin,  eby zobaczy , kto pierwszy 

poprosi o remis. Je li chcecie wiedzie , to tym kim  byłem ja; nast pnego dnia 

miałem randk  i chciałem by  w mo liwie dobrym stanie. Mogli my jednak 

ci gn  dalej. Wtedy nie miałbym nic przeciwko takiej demonstracji. Teraz 

jednak wiedziałem,  e potrafi  przetrzyma  przeciwnika. Był w ko cu tylko 

człowiekiem.  

      Po mniej wi cej półgodzinie dyszał ci ko i opó niał kontrataki. Wiedziałem, 

e jeszcze kilka minut i zacznie si  domy la ,  e go oszcz dzam. Podniosłem r k  i 

opu ciłem miecz tak, jak zrobił to jego poprzedni partner. On te  si  zatrzymał, a 

potem podbiegł i u cisn ł mnie. Nie zrozumiałem, co powiedział, domy liłem si  

jednak,  e jest zadowolony z treningu. Ja te  byłem rad.  

      Niestety, czułem t  zabaw  w ko ciach. I troch  kr ciło mi si  w głowie. Mimo 

wszystko to było to, czego potrzebowałem. Postanowiłem,  e dor n  si  

 

12 

wiczeniami, wieczorem zapcham jedzeniem, wy pi  solidnie i rano zaczn  od 

pocz tku.  

      Poszedłem wi c do miejsca, gdzie stali łucznicy. Po pewnym czasie po yczyłem 

łuk i stosuj c swoj  trójpalcow  technik , wypu ciłem około selki strzał. Nie 

wyszło mi to najgorzej. Pó niej obserwowałem przez chwil  konnych z kopiami, 

tarczami i buzdyganami. Zostawiłem ich,  eby popatrze  na  wiczenia w walce 

wr cz.  

      W ko cu poło yłem trzech ludzi po kolei. I poczułem si  wyko czony. 

Absolutnie. Całkowicie.  

      Spocony i zdyszany usiadłem na ocienionej ławce.  

      My lałem o Lance'u. o Ganelonie i o kolacji. Po jakich  dziesi ciu minutach 

wróciłem do przydzielonej mi komnaty i wyk pałem si .  

      Byłem ju  w ciekle głodny, wyruszyłem wi c szuka  jedzenia i informacji.  

       

       

      Zanim zd yłem oddali  si  od drzew, jeden ze stra ników, którego pami tam 

z wczorajszego wieczoru - ten, który odprowadził mnie do komnaty - zbli ył si  i 

powiedział:  

      - Lord Ganelon prosi ci , by , kiedy zabrzmi gong, zechciał przyby  do jego 

komnat i zje  z nim posiłek.  

      Podzi kowałem, obiecałem,  e przyjd , wróciłem do siebie i odpoczywałem 

le c na posłaniu, póki nie nadszedł czas. Wtedy wyszedłem.  

      Bolały mnie wszystkie mi nie, miałem te  par  nowych siniaków. To dobrze, 

pomy lałem, b d  wygl dał bardzo staro. Zastukałem do drzwi Ganelona. 

Otworzył mi pa  i zaraz pobiegł pomóc innemu młodzikowi, zaj temu 

nakrywaniem do stołu koło ognia.  

      Ganelon, w zielonej koszuli i zielonych spodniach. W zielonych wysokich 

butach i pasie, siedział na krze le z wysokim oparciem. Gdy wszedłem, wstał i 

zbli ył si , by mnie przywala .  

      - Słyszałem, sir Coreyu, o twych dzisiejszych wyczynach - powiedział  ciskaj c 

dło . - Sprawiły one,  e przyniesienie Lance'a stało si  bardziej godne wiary. 

Musz  przyzna ,  e jest w tobie wi cej, ni  mo na s dzi  z wygl du... Mam 

nadziej ,  e ci  nie uraziłem.  

      - Nie uraziłe  - roze miałem si .  

      Podprowadził mnie do krzesła i podał kielich wina, zbyt słodkiego jak dla 

mnie.  

      - Gdy patrz  na ciebie, wydaje mi si ,  e mógłbym ci  pokona  jedn  r k ... A 

jednak niosłe  Lance'a pi  lig, a po drodze zabiłe  dwa z tych piekielnych kotów.  

      A sam Lance opowiedział mi o kopcu, który zbudowałe . Z ci kich głazów...  

      - Jak on si  dzisiaj czuje? - przerwałem.  

      - Musiałem postawi  stra nika w jego komnacie,  eby mie  pewno ,  e 

wypoczywa. Ten w zeł muskułów chciał wsta  i pospacerowa . Zostanie w łó ku 

jeszcze tydzie , jak mi Bóg miły.  

      - Musi zatem czu  si  lepiej.  

      Kiwn ł głow .  

      - Za jego zdrowie.  

 

13 

      Wypili my.  

      - Gdybym miał armi  ludzi takich, jak ty czy Lance - powiedział po chwili 

milczenia - ta historia mogłaby potoczy  si  całkiem inaczej.  

      - Jaka historia?  

      - Kr gu i jego Stra ników - wyja nił. - Nie słyszałe  o nich?  

      - Lance co  wspominał. To wszystko.  

      Jeden z paziów obracał na ro nie wielki kawał mi sa, od czasu do czasu 

spryskuj c go odrobin  wina. Za ka dym razem, kiedy dolatywał do mnie zapach 

jedzenia, mój  oł dek burczał, a Ganelon  miał si  cicho. Drugi pa  poszedł do 

kuchni po chleb.  

      Mój gospodarz miłezał przez dłu sz  chwil . Dopił wina i nalał sobie drugi 

kielich. Ja wolno s czyłem swój pierwszy.  

      - Słyszałe  kiedy o Avalonie? - zapytał w ko cu.  

      - Tak - odrzekłem. - Był taki wiersz... usłyszałem go wiele lat temu od 

w drownego barda: "Za rzek  Błogosławionych usiedli my wszyscy tak, i 

zapłakali my wspomniawszy Avalon. Strzaskane były miecze w naszych r kach, a 

tarcze zawiesili my na d bie. Srebrzyste wie e run ły w morze krwi. Wiele st d 

mil do Avalonu? Ani jedna, odpowiem, i wszystkie. Srebrzyste wie e run ły".  

      - Avalon upadł..? - zapytał.  

      - S dz ,  e ów człowiek był obł kany. Nic nie wiem o  adnym Avalonie, 

jednak ten wiersz pozostał w mej pami ci.  

      Ganelon odwrócił twarz i milczał przez kilka minut.  

      - Był... - odezwał si  w ko cu zmienionym głosem. - Była kiedy  taka kraina. 

yłem tam dawno temu. Nie wiedziałem,  e padła.  

      - Jak doszło do tego,  e przybyłe  tutaj? - spytałem.  

      - Zostałem wygnany przez władc  czarnoksi nika, lorda Corwina z Amberu. 

Posłał mnie przez mrok i szale stwo do tego miejsca, bym cierpiał i zgin ł. I 

cierpiałem, i wiele razy byłem bliski  mierci. Próbowałem odnale  drog  

powrotn , lecz nikt jej nie znał. Pytałem czarowników, pytałem nawet 

schwytanego w Kr gu stwora, nim go zabili my. Nikt jednak nie wiedział, 

któr dy prowadzi droga do Avalonu. Tak jak mówił ten bard: "Ani mili, i 

wszystkie" - niezbyt dokładnie zacytował mój wiersz. - Pami tasz mo e jego imi ?  

      - Przykro mi, ale nie.  

      - A gdzie le y owa Cabra, sk d przybywasz?  

      - Daleko na wschodzie, za morzem - wyja niłem. Bardzo daleko. To 

wyspiarskie królestwo.  

      - Mo e mogliby przysła  nam paru  ołnierzy? Sta  mnie,  eby im nie le 

zapłaci .  

      Pokr ciłem głow .  

      - To niedu y kraj. Ma tylko niezbyt liczn  milicj . I dzieli nas kilka miesi cy 

podró y l dem i wod . Jego mieszka cy nigdy nie walczyli jako najemnicy, 

zreszt  nie przejawiaj  zbytniej wojowniczo ci.  

      - Wydaje si  zatem,  e ró nisz si  od swych rodaków? - zauwa ył i spojrzał na 

mnie badawczo.  

      - Byłem nauczycielem sztuk walki - wyja niłem: - W Gwardii Królewskiej.  

      - Mo e wi c cho  ty dasz si  wynaj  i po wiczysz moich  ołnierzy?  

 

14 

      - Zostan  tu kilka tygodni i zajm  si  tym.  

      Skin ł głow  i króciutko si  u miechn ł.  

      - Zasmuca mnie wzmianka o tym,  e przemin ł pi kny Avalon - powiedział po 

chwili. - Lecz je li to prawda, to ten, który mnie wygnał, tak e zapewne nie  yje - 

wychylił swój kielich. - Zatem nawet demon ma chwile, gdy nie potrafi broni  

swoich - zadumał si . Ta my l dodaje mi otuchy. Oznacza bowiem,  e my tutaj te  

mo emy mie  pewn  szans  w wojnie z demonami.  

      - Wybacz - przerwałem, by wyja ni  spraw , która wydała mi si  istotna. - 

Je li mówisz o owym Corwinie z Amberu, to on nie zgin ł, gdy stało si  to, co si  

stało.  

      Szkło trzasn ło w jego r ku.  

      - Ty znasz Corwina? - spytał.  

      - Nie, ale słyszałem o nim. Kilka lat temu spotkałem jednego z jego braci, 

człowieka o imieniu Brand. Opowiedział mi o miejscu zwanym Amberem i o 

bitwie, w której Corwin i jego brat, Bleys, poprowadzili armi  przeciw innemu 

swemu bratu, Erykowi, panuj cemu w kraju. Bleys run ł w przepa  z góry 

Kolvir, a Corwin dostał si  do niewoli. Po koronacji Eryka Corwinowi wypalono 

oczy i wrzucono go do lochów Amberu, gdzie pewnie jeszcze przebywa. O ile nie 

umarł do tej pory.  

      W miar  jak mówiłem, twarz Ganelona bladła coraz bardziej.  

      - Wszystkie imiona, które wymieniłe : Brand, Bleys, Eryk... - powiedział. - 

Słyszałem niegdy , jak wspominał je... Jak dawno słyszałe  o tym wszystkim?  

      - Jakie  cztery lata temu.  

      - Zasługiwał na co  lepszego.  

      - Po tym, co ci zrobił?  

      - No có  - zamy lił si . - Miałem wiele czasu,  eby to sobie przemy le . Trudno 

było twierdzi ,  e nie dałem mu powodu do takiego post pku. Był silny, silniejszy 

nawet ni  ty czy Lance. I m dry. Potrafił tak e si  bawi , je li zdarzyła si  okazja. 

Eryk powinien zabi  go szybko, nie w taki sposób. Ten demon nie zasłu ył na taki 

los, to wszystko.  

      Pa  powrócił z koszem chleba. A młodzik, który pilnował mi sa, zdj ł je z 

ro na i uło ył na tacy, na  rodku stołu.  

      Ganelon skin ł głow  w tamt  stron .  

      - Jedzmy - powiedział.  

      Wstał i podszedł do stołu. Ruszyłem za nim. Przy posiłku nie rozmawiali my 

prawie wcale.  

       

       

      Napchałem  oł dek tak,  e nie mógłbym ju  wi cej zmie ci . Spłukałem 

wszystko kielichem zbyt słodkiego wina i zacz łem ziewa . Ganelon zakl ł po 

trzecim razie.  

      - Do diabła, Corey! Przesta ! To zara liwe.  

      Stłumił własne ziewni cie.  

      - Wyjd my na powietrze - zaproponował wstaj c.  

      Poszli my zatem wzdłu  murów, mijaj c po drodze stanowiska wartowników. 

Stawali na baczno  i oddawali honory, gdy tylko poznawali zbli aj cego si  

 

15 

Ganelona, a on rzucał im pozdrowienie, i szli my dalej. Przystan li my na 

blankach i siedli my na kamieniach, wdychaj c wieczorne powietrze, zimne, 

wilgotne i pełne zapachów lasu. Jedna po drugiej zapalały si  gwiazdy na 

ciemniejszym niebie. Czułem chłód muru pod sob . W ogromnej dali, zdawało mi 

si , dostrzegłem migotanie morskich fal. Gdzie  z dołu słyszałem krzyk nocnego 

ptaka. Ganelon wyj ł z sakiewki u pasa tyto  i fajk , nabił j , ubił i zapalił. Jego 

o wietlona płomykiem twarz miałaby sataniczny wygl d, gdyby nie co , co 

wykrzywiało usta i  ci gało mi nie policzkowe do k ta, utworzonego przez 

wewn trzne k ciki oczu i ostry grzbiet nosa. Był zbyt przygn biony, jak na 

demona, który przecie  powinien u miecha  si  szyderczo.  

      Poczułem dym. I naraz Ganelon zacz ł mówi , z pocz tku cicho i bardzo 

powoli.  

      - Pami tam Avalon - zacz ł. - Nie pochodziłem z plebsu, lecz cnota nigdy nie 

była moj  mocn  stron . Szybko przepu ciłem swoje dziedzictwo i zacz łem 

napada  podró nych na drogach. Pó niej doł czyłem do bandy takich samych 

jak ja. Kiedy odkryłem,  e jestem najsilniejszy i najlepiej nadaj  si  na 

przywódc , zostałem nim. Naznaczono ceny na nasze głowy, najwy sz  na moj .  

      Mówił teraz szybciej, starannie akcentuj c i dobieraj c słowa, b d ca jakby 

echem jego przeszło ci.  

      - Tak, pami tam Avalon - powiedział. - Krain   wiatła, cienia i spokojnych 

wód, gdzie gwiazdy błyszczały niby nocne ogniska, a ziele  dnia zawsze była 

zieleni  wiosny. Młodo , miło , pi kno.., znałem je w Avalonie. Dumne 

wierzchowce, jasna stal, słodkie usta, ciemne piwo... Honor...  

      Potrz sn ł głow .  

      - Pó niej - mówił - gdy w kraju wybuchła wojna domowa, władca obiecał 

całkowite darowanie win wszystkim przest pcom, którzy pójd  za nim przeciwko 

rebeliantom. To był Corwin. Przył czyłem si  do niego i ruszyłem na wojn . 

Zostałem oficerem, a potem członkiemjego sztabu. Wygrali my bitwy, 

stłumili my rokosz. Corwin znowu rz dził w spokoju, a ja zostałem przy jego 

dworze. To były pi kne czasy, zdarzały si  ró ne potyczki graniczne, lecz zawsze 

wychodzili my z nich zwyci sko. Corwin ufał mi i pozwalał takie sprawy 

załatwia  samodziełnie. A potem, by wynie  ród drobnego szlachcica, którego 

córki zapragn ł za  on , nadał mu ksi stwo. Ja chciałem je otrzyma , a on od 

dawna napomykał,  e pewnego dnia da mi je. Byłem w ciekły i zdradziłem go, 

gdy tylko wyruszyłem, by rozstrzygn  jaki  zatarg na południowej granicy, 

gdzie zawsze wrzało. Wielu moich ludzi zgin ło, a naje d cy wkroczyli na nasze 

ziemie. Zanim zostali rozgromieni, lord Corwin znowu musiał chwyci  za bro . 

Przybyli w wielkiej siłe i miałem nadziej ,  e zdob d  kraj. Chciałem,  eby im si  

udało. Ale Corwin pokonał ich sw  lisi  taktyk . Uciekłem, lecz zostałem 

schwytany i przyprowadzony do niego. Miałem usłysze  wyrok. Przeklinałem go i 

plułem mu pod nogi. Nie chciałem prosi  o lito , nienawidziłem ziemi, po której 

st pał. Człowiek skazany na  mier  nie ma powodów,  eby si  poni a ; mo e 

zachowa  twarz i odej  jak m czyzna. Corwin o wiadczył,  e za dawne zasługi 

oka e mi łask . Powiedziałem,  eby si  udławił swoj  łask , i wtedy poj łem,  e 

kpi ze mnie. Kazał mnie pu ci  zbli ył si . Wiedziałem,  e potrafiłby mnie zabi  

gołymi r koma. Próbowałem walczy , lecz bez skutku. Raz tylko mnie uderzył i 

 

16 

straciłem przytomno . Kiedy przyszedłem do siebie, byłem zwi zany i le ałem 

przerzucony przez grzbiet jego konia. Jechali my, a on naigrawał si  ze mnie. Nie 

odpowiadałem na jego zaczepki. Przeje d ali my przez krainy cudowne i 

koszmarne, i w ten sposób poznałem jego czarnoksi sk  moc -  aden bowiem 

spotkany podró nik nie wiedział nico miejscach, jakie ja tego dnia ogl dałem. A 

potem o wiadczył,  e skazuje mnie na wygnanie, uwolnił tu, w tym miejscu, i 

odjechał.  

      Przerwał, by zapali  wygasł  fajk , i zanim zaczał znowu, przez pewien czas 

pykał w milczeniu.  

      - Wiele ran, si ców, uk sze  i ciosów odebrałem tu od ludzi i bestii, z trudem 

tylko utrzymuj c si  przy  yciu. On pozostawił mnie w najdzikszej cz ci kraju. 

A  pewnego dnia koło fortuny obróciło si . Jaki  zbrojny rycerz kazał mi zej  z 

drogi, któr  szedłem, aby on mógł przejecha . Wtedy nie zale ało mi ju , czy 

b d   ył, czy zgin , wi c nazwałem go dziobatym b kartem i kazałem i  do 

diabła. Natarł na mnie, a ja chwyciłem jego kopi  i wepchn łem ostrze w ziemi , 

w ten sposób zrzucaj c go z konia. Jego własnym sztyletem wyci łem mu u miech 

pod brod , i tak stałem si  posiadaczem wierzchowca i broni. Potem zaj łem si  

wyrównywaniem rachunków z tymi, którzy  le si  ze mn  obeszli. Powróciłem do 

dawnego rzemiosła na drogach i zebrałem now  band . Było nas coraz wi cej. 

Kiedy liczba moich ludzi si gn ła kilku setek, nasze potrzeby stały si  niemałe. 

Zdobywali my całe miasteczka, a miejscowa milicja bała si  nas. To tak e było 

dobre  ycie, cho  nigdy ju  nie zaznam tak wspaniałego, jak w Avalonie. 

Przydro ne zajazdy dr ały z l ku, gdy dobiegał t tent naszych koni, a podró ni 

robili w portki słysz c, jak nadje d amy. Ha! Trwało to par  lat. Du e oddziały 

zbrojnych próbowały nas wytropi  i zniszczy , lecz zawsze udawało si  nam uciec 

lub wci gn  je w zasadzk . A  pewnego dnia pojawił si  Ciemny Kr g, i nikt 

naprawd  nie wie dlaczego.  

      Wpatrzony w dal energiczniej pykn ł z fajki.  

      - Mówiono mi,  e wszystko zacz ło si  od małego pier cienia muchomorów, 

gdzie  daleko na zachodzie. W centrum pier cienia znaleziono martw  

dziewczyn , a człowiek, który j  znalazł - jej ojciec - zmarł w konwulsjach kilka 

dni pó niej. Natychmiast uznano,  e to jest miejsce przekl te. Przez nast pne 

miesi ce zakazany obszar powi kszał si  szybko, a  osi gn ł lig   rednicy. Trawy 

tam ciemniały i l niły jak metal lecz nie umierały. Skr cały si  drzewa i czerniały 

li cie, kołysały si , gdy nie było wiatru, a nietoperze latały i ta czyły mi dzy nimi. 

O zmroku dostrzegano tam dziwne kształty - zawsze wewn trz Kr gu, uwa asz - 

a w nocy wida  było  wiatła podobne do małych ognisk. Kr g rósł nadal i ci, 

którzy mieszkali w pobli u, uciekli. Wi kszo  z nich. Mówiono,  e pozostali 

dobili jakiego  targu ze stworami ciemno ci. A Kr g rozszerzał si , 

rozprzestrzeniał, niby Fala wzburzona rzuconym do stawu kamieniem. Coraz 

wi cej ludzi zostawało, by  y  w jego wn trzu. Rozmawiałem z tymi lud ni, 

walczyłem z nimi, zabijałem ich. Było w nich jakby co  martwego. Ich głosom 

brakowało gł bi, jaka cechuje głosy tych, co smakuj  swoje słowa. Ich twarze 

rzadko cokolwiek wyra ały i przypominały raczej maski po miertne. Wychodzili 

z Kr gu całymi grupami i rabowali. Zabijali dla samego zabijania. Popełniali 

okrucie stwa i bezcze cili  wi tynie. Odchodz c podkładali ogie . Nigdy nie 

 

17 

zabierali przedmiotów ze srebra. A pó niej, wiele miesi cy pó niej, zacz ły 

pojawia  si  inne stwory, niezwykłe, takie jak te piekielne koty, które zabiłe ... 

Potem Kr g zwolnił swój rozrost, jak gdyby zbli ał si  do jakiej  granicy. lecz 

teraz wychodzili stamt d rabusie wszelkiego rodzaju, niektórzy nawet za dnia, i 

pustoszyli tereny wokół jego brzegów. A kiedy wyniszczyli obszar wokół całego 

obwodu, Kr g powi kszał si , by obj  nowe ziemie. Stary król Uther, który tak 

długo na mnie polował, zapomniał o moim istnieniu i posłał swe wojska, by 

patrolowały granice tego przekl tego Kr gu. Ja tak e zaczynałem si  martwi  - 

niezbyt podobała mi si  mo liwo ,  e jaka  pijawka z piekła rodem napadnie 

mnie podczas snu. Wzi łem wi c pi dziesi ciu ludzi - to byli wszyscy, jacy si  

zgłosili, a nie chciałem tchórzy - i pewnego popołudnia pojechali my tam. 

Natrafili my na band  ludzi o martwych twarzach, którzy palili na ołtarzu 

ywego kozła. Rozbili my j . Wzi li my jednego je ca, przywi zali my do jego 

własnego ołtarza i wypytali my. Powiedział,  e Kr g b dzie rósł tak długo. a  

pokryje cały l d od oceanu do oceanu. Pewnego dnia jego granice zetkn  si  po 

drugiej stronie  wiata. Je eli chcemy ocali  swe skóry, to powinni my si  do nich 

przył czy . W tedy jeden z moich ludzi uderzył go no em i on umarł. Naprawd  

umarł. Potrafi  rozpozna  trupa, gdy go zobacz , wystarczaj co cz sto zabijałem. 

Lecz kiedy jego krew polała si  na kamie , otworzył usta i wydał z siebie 

najgło niejsry  miech, jaki w  yciu słyszałem. Był niby grom. A potem usiadł nie 

oddychaj c, i zacz ł si  pali . I zmieniał sw  posta , a  stał si  niby ten płon cy 

na ołtarzu kozioł, tylko wi kszy. Wtedy usłyszeli my jego głos. Mówił: "Uciekaj, 

miertelniku! Lecz nigdy nie opu cisz tego Kr gu!" I uwierz mi, uciekali my! 

Niebo pociemniało od nietoperzy i innych stworze . Słyszeli my t tent koni. 

Gnali my z mieczami w dłoniach morduj c wszystko, co si  zbli yło. Były tam 

koty, takie jak te, które zabiłe , w e i jakie  skacz ce stwory, i Bóg wie co 

jeszcze. Kiedy zbli ali my si  do granicy Kr gu, dostrzegł nas jeden z patroli 

króla Uthera i przybył z pomoc . Z pi dziesi ciu ludzi. którzy poszli ze mn , 

wyjechało szesnastu. A  ołnierze te  stracili ze trzydziestu swoich. I kiedy tylko 

zobaczyli, kim testem, zaci gn li mnie przed trybunał. Tutaj. To był pałac króla 

Uthera. Opowiedziałem mu, czego dokonałem, co widziałem i słyszałem. Zrobił to 

samo, co kiedy  Corwin: zaproponował całkowite darowanie win mnie i moim 

ludziom, je eli przył czymy si  do niego w walce ze Stra nikami Kr gu. 

Przeszedłszy to, co przeszedłem, zrozumiałem,  e trzeba powstrzyma  diabelstwo, 

zgodziłem si  wi c. Potem zachorowałem i podobno przez trzy dni bredziłem w 

gor czce. Byłem słaby jak dziecko, kiedy przyszedłem do siebie. Dowiedziałem 

si ,  e podobnie zostali pora eni wszyscy, który ze mn  wjechali do Kr gu. 

Trzech umarło. Wróciłem do reszty moich ludzi, opowiedziałem im wszystko, a 

oni zaci gn li si . Wzmocnili my patrole wokół Kr gu. Nie mogli my jednak 

powstrzyma  jego wzrostu. Przez nast pne lata stoczyli my wiele potyczek, a on 

rozszerzał si . Awansowałem, a  stałem si  praw  r k  Uthera, tak jak niegdy  

Corwina. A potem starcia stały si  czym  wi cej ni  potyczkami. Coraz wi ksze 

bandy atakowały nas z tej piekielnej dziury. Przegrali my kilka bitew. Zniszczyli 

kilka naszych stanowisk. A  pewnej nocy nadci gn ła stamt d cała armia, horda 

ludzi i innych stworów. Starli my si  wtedy z najwi ksz  sił , z jak  dane nam 

było si  spotka . Król Uther osobi cie wyruszył do walki, cho  odradzałem mu to 

 

18 

- był podeszłego wieku - i zgin ł owej nocy, a kraj pozostał bez władcy. Chciałem, 

by został nim mój kapitan, Lancelot. Był o wiete godniejszym człowiekiem ni  

ja... To dziwne... Znałem Lancelota, takiego jak on, w Avalonie, ale ten tutaj nie 

poznał mnie, kiedy pierwszy raz si  spotkali my. Niezwykłe... W ka dym razie 

odmówił i ja musiałem przej  t  funkcj . Nie cierpi  jej, ale có ... Powstrzymuj  

ich ju  przez trzy lata. Wszystkie moje instynkty ka  mi ucieka . Co jestem 

winien tym przekl tym ludziom! Co mnie obchodzi,  e ten piekielny Kr g si  

rozrasta? Mógłbym odpłyn  za morze, do jakiego  kraju, gdzie nie dotarłby za 

mojego  ycia. Do diabła! Nie chciałem tej odpowiedzialno ci! A jednnk teraz nie 

mog  jej odrzuci .  

      - Dlaczego? - spytałem i zaskoczyło mnie brzmienie mojego głosu.  

      Zapadła cisza.  

      Wypró nił fajk . Nabił j  ponownie. Zapalił. Pykn ł.  

      Cisza panowała nadal. Dopiero po długiej chwili milczenia odezwał si .  

      - Nie wiem - powiedział. - Wbiłbym człowiekowi nó  w piecy dla pary butów, 

gdyby on je miał, a mnie marzły stopy. Zrobiłem to kiedy , wi c wiem. Ale... to 

tutaj co  innego. To zagra a ka demu, a ja jestem jedyny, który potrafi wykona  

t  robot . Na Boga! Wiem,  e kiedy  pochowaj  mnie tutaj razem z nimi 

wszystkimi. A przecie  nie potrafi  si  wycofa . Musz  powstrzymywa  to 

diabelstwo, jak długo zdołam.  

      Chłodne powietrze nocy studziło moj  głow , daj c  e si  tak wyra  - 

dodatkowy ci g mej  wiadomo ci, mimo  e ciało reagowało do  słabo.  

      - Czy Lance nie mógłby ich poprowadzi ? - spytałem.  

      - Moim zdaniem tak. Ale jest jeszcze jeden powód, dla którego zostaj . My l , 

e ten kozłostwór na ołtarzu, czymkolwiek jest, troch  si  mnie boi. Byłem tam, 

on powiedział,  e nie zdołam wróci , a jednak wróciłem. Prze yłem chorob , na 

któr  potem zapadłem. On wie,  e to ja walcz  z nim przez cały czas. 

Zwyci yli my w tej wielkiej, krwawej bitwie owej nocy, kiedy zgin ł Uther. 

Spotkałem go wtedy w innej postaci i on mnie poznał. Mo e po cz ci wła nie to 

powstrzymuje go teraz.  

      - W jakiej postaci?  

      - Stwora o ludzkim ciele, ale z kozimi rogami i czerwonymi oczami. Dosiadał 

srokatego konia. Starli my si  z sob , lecz rozdzieliła nas fala walcz cych. Zreszt  

dobrze si  stało, bo wygrywał. Kiedy skrzy owali my miecze, przemówił do mnie, 

a ja poznałem ten głos, jak gdyby hucz cy w mojej głowie. Nazwał mnie głupcem 

i powiedział,  ebym nie  ywił nadziei na zwyci stwo. Lecz kiedy nadszedł  wit, 

pole było nasze. Pognali my ich z powrotem do Kr gu. Zabijali my uciekaj cych, 

ale je dziec na srokaczu uszedł. Od tamtej nocy zdarzały si  wypady, lecz  aden 

nie był taki, jak tamten. Gdybym opu cił ten kraj, nadci gn łaby nast pna taka 

armia - ta, która ju  teraz si  przygotowuje. Ten stwór dowiedziałby si  o moim 

wyje dzie, tak jak dowiedział si ,  e Lance wiezie dla mnie kolejny raport o 

ruchach wojsk wewn trz Kr gu, i wysłał Stra ników, by go zabili. Do tej pory 

dowiedział si  tak e i o tobie. Z pewno ci  zastanawia si . Chciałby wiedzie , kim 

jeste  i sk d pochodzi twoja siła... Pozostan  tutaj i b d  walczył, póki nie padn . 

Nie pytaj, dlaczego. Mam tylko nadziej ,  e nim nadejdzie dzie  mojej  mierci, 

dowiem si , sk d wzi ło si  to wszystko i dlaczego istnieje Kr g.  

 

19 

      Usłyszałem trzepot koło głowy. Schyliłem si , by unikn  tego, w nadlatywało. 

Niepotrzebnie. To był tylko ptak. Biały ptak. Usiadł mi na lewym ramieniu i 

wiergotał cicho. Uniosłem dło , a on przeskoczył na ni . Miał przywi zan  do 

nogi karteczk . Odczepiłem j , przeczytałem i zgniotłem w r ku. I zapatrzyłem 

si  w odległe, niewidoczne st d rzeczy.  

      - Co si  stało, sir Coreyu?! - zawołał Ganelon.  

      Wiadomo , któr  wysłałem przed sob  do celu mej podró y, pisana moj  

własn  r k , niesiona przez ptaka moich pragnie , mogła dotrze  jedynie do 

miejsca, które miało by  przystankiem na mojej drodze. Wprawdzie niezupełnie 

to miejsce miałem na my li, potrafi  jednak odczytywa  własne wró by.  

      - Co to jest? - spytał Ganelon. - Co takiego trzymasz w r ku? Wiadomo ?  

      Kiwn łem głow  i podałem mu j . Nie bardzo mogłem wyrzuci  t  karteczk , 

skoro widział, jak j  czytałem. Było na niej napisane: "Przybywam". A ni ej był 

mój podpis.  

      Ganelon pykn ł z fajki i w  wietle jarz cego si  tytoniu odczytał kartk .  

      - On  yje? I przyb dzie tutaj? - zdumiał si .  

      - Tak nate ałoby s dzi .  

      - Dziwne - stwierdził. - Nie rozumiem...  

      - To wygl da na obietnic  pomocy - odrzekłem, odprawiaj c ptaka, który 

zagruchał dwa razy, zatoczył kr g nad moj  głow  i odleciał: Ganelon pokr cił 

głow .  

      - Nie rozumiem.  

      - Po có  darowanemu koniowi zagl da  w z by? Tobie udało si  jedynie 

powstrzyma  Kr g.  

      - To prawda - przyznał. - On go mo e zdoła zniszczy .  

      - A je li to tylko  art? Do  okrutny?  

      Znowu pokr cił głow .  

      - Nie. To nie w jego stylu. Zastanawiam si , o co mo e mu chodzi .  

      - Prze pij si  z tym problemem - zaproponowałem.  

      - Niewiele wi cej mog  teraz zrobi  - odrzekł tłumi c ziewanie.  

      Wstali my i ruszyli my wzdłu  muru. Na korytarzu  yczyli my sobie dobrej 

nocy, po czym ja, zataczaj c si , pow drowałem ku otchłani snu, w któr  

zwaliłem si  na łeb, na szyj .  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

20 

Rozdział 2 

 

Dzie . Wi cej zm czenia. Wi cej bólu.  

      Kto  zostawił mi nowy płaszcz, br zowy. Uznałem,  e dobrze si  zdarzyło. 

Zwłaszcza gdy nabior  ciała, a Ganelon przypomni sobie, jakie kolory nosiłem. 

Nie zgoliłem brody - kiedy mnie znał, nie byłem taki owłosiony. Starałem si  te  

zmieni  głos, ilekro  on był w pobli u. Grayswandira ukryłem pod łó kiem.  

      Przez cały tydzie  orałem sob  bez lito ci,  wiczyłem do siódmych potów. W 

ko cu bóle min ły i mi nie nabrały twardo ci. S dz ,  e w ci gu tych siedmiu 

dni przybrałem na wadze jakie  siedem kilo. Powoli, bardzo powoli zaczynałem 

znowu czu  si  sob .  

      Ta kraina nazywała si  Lorraine, tak jak ona. Gdybym był akurat w 

romantycznym nastroju, powiedziałbym,  e spotkali my si  na ł ce pod murami 

zamku,  e ona zbierała kwiaty, a ja wyszedłem na spacer,  eby rozlu ni  mi nie i 

odetchn   wie ym powietrzem. Bzdura.  

      Wydaje si ,  e mo na okre li  j  słowem: markietanka. Spotkałem j  

wieczorem, po ci kim dniu sp dzonym głównie z mieczem i buzdyganem. Kiedy 

zauwa yłem j  po raz pierwszy, stała obok pala  wicze , czekaj c na tego, z 

którym była umówiona. U miechneła si  do mnie, wi c ja tak e si  

u miechn łem, skin łem głow , mrugn łem i poszedłem dalej.  

      Nast pnego dnia spotkali my si  znowu i mijaj c j  rzuciłem: "Dzie  dobry". 

I tyle.  

      A potem dalej na ni  wpadałem. Pod koniec mojego długiego tygodnia tutaj, 

kiedy mi nie przestały mnie bole , wa yłem osiemdziesi t kilogramów i tak te  

si  czułem, umówiłem sic z ni  na wieczór. Wiedziałem ju , jaki jest jej status, ale 

nie przeszkadzało mi to.  

      Jednak tej nocy nie robili my tego, czego mo na by si  spodziewa . Nie. 

Zamiast tego rozmawiali my, a potem zdarzyło si  jeszcze co .  

      W jej kasztanowych włosach dostrzegłem kilka pasemek szaro ci, s dz  

jednak,  e nie miała jeszcze trzydziestki. Bardzo bł kitne oczy. Lekko szpiczasty 

podbródek. Czyste, równe z by w ustach, które tak cz sto si  do mnie 

u miechały. Głos miała nieco zbyt nosowy, włosy za długie, makija  nało ony 

zbyt grub  warstw , kryj cy za wiele znu enia, cer  za bardzo piegowat , suknie 

zbyt jaskrawe i obcisłe. Jednak lubiłem j . Nie spodziewałem si ,  e tak wła nie 

b d  to odczuwał, gdy umawiałem si  z ni  na t  noc, poniewa  - jak ju  mówiłem 

- nie o lubienie mi chodziło.  

      Nie mieli my gdzie i , chyba  e do mojej komnaty. No wi c poszli my tam. 

Byłem ju  kapitanem i wykorzystałem swoje stanowisko, ka c przynie  kolacj  

i dodatkow  butelk  wina.  

      - Ludzie si  ciebie boj  - powiedziała. - Mówi ,  e nigdy si  nie m czysz.  

      - M cz  si  - odparłem. - Mo esz mi wierzy .  

      - Oczywi cie - zgodziła si  z u miechem, potrz saj c zbyt długimi włosami. - 

Wszyscy si  m czymy.  

      - Tak te  s dz  - potwierdziłem.  

      - Ile masz lat?  

      - A ile ty masz lat?  

 

21 

      - D entelmen nie zadaje takich pyta .  

      - Dama tak e nie.  

      - Kiedy zjawiłe  si  tu, wszyscy my leli,  e ponad pi dziesi t.  

      - I...?  

      - I teraz nie maj  poj cia. Czterdzie ci pi ? Czterdzie ci?  

      - Nie - stwierdziłem.  

- Ja tak nie my lałam. Ale twoja broda zmyliła wszystkich.  

      - Tak to jest z brodami.  

      - Z ka dym dniem wygl dasz lepiej - Jeste  wi kszy...  

      - Dzi kuj . Czuj  si  lepiej ni  wtedy, kiedy tu przybyłem.  

      - Sir Corey z Cabry - powiedziała - gdzie le y Cabra? Co to jest Cabra? Czy 

zabierzesz mnie tam ze sob , je li ci  ładnie poprosz ?  

      - Mógłbym ci to obieca  - odrzekłem - Ale kłamałbym.  

      - Wiem. Mimo to przyjemnie byłoby to usłysze .  

      - Wi c dobrze, zabior  ci  tam ze sob . To paskudne miejsce.  

      - Czy naprawd  jeste  taki dobry, jak mówi ?  

      - Boj  si ,  e nie. A ty?  

      - Nie bardzo - Chcesz ju  i  do ló ka?  

      - Nie. Wol  porozmawia . Napij si  wina.  

      - Dzi ki... Twoje zdrowie!  

      - I twoje.  

      - Jak to si  stało,  e jeste  takim dobrym szermierzem?  

      - Zdolno ci i dobrzy nauczyciele.  

      ...I niosłe  Lance'a przez cały czas... i zabiłe  tamte bestie...  

      - Plotka ro nie w miar  powtarzania.  

      - Ale ja ci  obserwowałam. Naprawd  jeste  lepszy od innych. To dlatego 

Ganelon zaproponował ci to, co ci zaproponował. On poznaje takie rzeczy na 

pierwszy rzut oka. Miałam wielu przyjaciół szermierzy i przygl dałam si  ich 

wiczeniom. Ty mógłby  ich poci  na kawałki. Ludzie mówi ,  e jeste  dobrym 

nauczycielem. Lubi  ci , mimo  e si  ciebie boj .  

      - Dlaczego si  boj ? Bo jestem silny? Na  wiecie jest wielu silnych. Bo potrafi  

sta  i wywija  mieczem przez dłu szy czas?  

      - My l ,  e jest w tym co  nadprzyrodzonego.  

      Roze miałem si .  

      - Nie. Po prostu jestem drugim szermierzem w okolicy. Przepraszam, mo e 

trzecim. Ale staram si .  

      - Kto jest lepszy?  

      - Eryk z Amberu. Mo e.  

      - Kim on jest?  

      - Istot  nadprzyrodzon .  

      - I on jest najlepszy?  

      - Nie.  

      - Wi c kto?  

      - Benedykt z Amberu.  

      - Ten te  jest istot  nadprzyrodzon ?  

      - Je eli jeszcze  yje, to tak.  

 

22 

      - Jeste  dziwnym człowiekiem - o wiadczyła. - Dlaczego? Powiedz. Czy te  

jeste  istot  nadprzyrodzon ?  

      - Napijmy si  jeszcze wina.  

      - Uderzy mi do głowy.  

      - To dobrze.  

      Nalałem do kielichów.  

      - Wszyscy umrzemy - stwierdziła.  

      - W ko cu tak.  

      - Ale tutaj, niedługo, walcz c z tym czym .  

      - Dlaczego tak s dzisz?  

      - To jest zbyt silne.  

      - Wi c dlaczego tu jeste ?  

      - Nie mam dok d i . Dlatego pytałam ci  o Cabr .  

      - I dlatego przyszła  tu wieczorem?  

      - Nie. Przyszłam,  eby si  przekona , jaki jeste .  

      - Jestem atlet , który przerwał treningi. Czy tutaj si  urodziła ?  

      - Tak. W lasach.  

      - Dlaczego spotykasz si  z tymi lud mi?  

      - A dlaczego by nie? Zawsze to lepiej ni  co tydzie  czy ci  obcasy ze  wi skiej 

mierzwy.  

      - Nigdy nie miała  swojego m czyzny? Takiego na stałe?  

      - Tak. Nie  yje. To wła nie on znalazł... Magiczny Pier cie .  

      - Przepraszam.  

      - Nie ma powodu. Miał zwyczaj upija  si , kiedy tylko udało mu si  po yczy  

lub ukra  do  pieni dzy. Potem wracał do domu i bił mnie. Cieszyłam si , kiedy 

spotkałam Ganelona.  

      - Wi c uwa asz,  e to... ta rzecz jest zbyt silna? I  e w walce z ni  przegramy?  

      - Tak.  

      - Mo e masz racj . Ale uwa am,  e raczej si  mylisz.  

      Wzruszyła ramionami.  

      - Czy b dziesz walczył razem z nami?  

      - Boj  si ,  e tak...  

      - Nikt nie wiedział na pewno. Powiedzieliby mi. To mo e by  ciekawe. 

Chciałabym widzie , jak walczysz z kozłoludem.  

      - Dlaczego?  

      - Bo zdaje si ,  e on jest ich przywódc . Gdyby  go zabił, mieliby my jak  

szansy. Mo e potrafisz tego dokona .  

      - Musz  - powiedziałem.  

      - Masz jakie  specjalne powody?  

      - Tak.  

      - Osobiste?  

      - Tak.  

      - Powodzenia.  

      - Dzi ki.  

      Dopiła swoje wino, wi c znów napełniłem jej kielich.  

      - Wiem,  e on jest istot  nadprzyrodzon .  

 

23 

      - Mo e by my zmienili temat?  

      - Dobrze. Ale zrobisz co  dla mnie?  

      - Tylko powiedz.  

      - Włó  jutro zbroj , we  kopi , dosi d  konia i wysad  z siodła Haralda, tego 

wielkiego oficera kawalerii.  

      - Dlaczego?  

      - Pobił mnie w zeszłym tygodniu tak, jak to robił Jarl. Zrobisz to dla mnie?  

      - Jasne.  

      - Naprawd ?  

      - Czemu nie? Mo esz uwa a  go za wysadzonego.  

      Podeszła i przytuliła si  do mnie.  

      - Kocham ci  - powiedziała.  

      - Bzdura.  

      - No dobrze. A co powiesz na: lubi  ci ?  

      - To ju  lepiej. Ja...  

      Zimny, parali uj cy powiew dmuchn ł mi w kark. Zesztywniałem i 

próbowałem oprze  si  temu, co miało nast pi , całkowicie blokuj c swój umysł. 

Kto  mnie szukał. Bez w tpienia był tu kto  z rodu Amber i u ywał mojego Atutu 

czy czego  w tym rodzaju. Tego uczucia nie mo na było pomyli  z  adnym innym. 

Je li to był Eryk, to robił to lepiej, ni  mógłbym si  spodziewa . W ko cu 

ostatnim razem, kiedy byli my w kontakcie, niemal mu wypaliłem mózg. Nie 

mógł to by  Random, chyba  e wydostał si  z wi zienia, w co trudno było 

uwierzy . Julian i Caine mogli i  do diabła. Bleys prawdopodobnie nie  ył. By  

mo e Benedykt tak e. Pozostawali Gerard, Brand i nasze siostry. Z nich 

wszystkich jedynie Gcrard mógł mi dobrze  yczy . Tak wi c opierałem si  

odkryciu, i to z dobrym skutkiem. Zaj ło mi to jakie  pi  minut, po których 

dr ałem mokry od potu. Lorraine patrzyła na mnie dziwnie.  

      - Co si  stało? - spytała. - Nie jeste  przecie  pijany. Ja te  nie.  

      - To tylko atak. Zdarzaj  mi si  czasami - wyja niłem. - Taka choroba, któr  

złapałem na wyspach.  

      - Widziałam twarz - o wiadczyła. - Mo e była na podłodze, a mo e tylko w 

mojej głowie... To był stary człowiek. Kołnierz jego szaty był zielony, a on sam 

bardzo podobny do ciebie. Tylko brod  miał siw . Wtedy j  uderzyłem.  

      - Kłamiesz! Nie mogła ...  

      - Mówi  tylko, co widziałam! Nie bij mnie! Nie wiem, co to znaczyło! Kim on 

był?  

      - My l ,  e to był mój ojciec. Bo e, to dziwne...  

      - Co si  stało? - powtórzyła.  

      - Atak - stwierdziłem. - Kiedy mnie dopadnie, to ludziom wydaje si ,  e widz  

mojego ojca, na  cianie albo na podłodze. Nie przejmuj si . To nie jcst zara liwe.  

      - Bzdury - o wiadczyła. - Oszukujesz mnie.  

      - Wiem. Ale zapomnij o tym, prosz  ci .  

      - Dlaczego?  

      - Bo mnie lubisz - odparłem. - Pami tasz? I dlatego,  e jutro wysadz  z siodła 

Haralda.  

      - To prawda - przyznała.  

 

24 

      Znowu zacz łem si  trz

, wi c zdj ła z łó ka koc i zarzuciła mi go na plecy. 

Podała wino, a ja wypiłem. Potem usiadła obok i oparła mi głow  na ramieniu. 

Obj łem j . Zacz ł wy  piekielny wicher, usłyszałem szybki stukot kropelek 

deszczu, który przyszedł wraz z wiatrem. Przez chwil  zdawało mi si ,  e co  wali 

w okiennice. Lorraine skuliła si .  

      - Nie podoba mi si  to, co dzieje si  tej nocy - powiedziała.  

      - Mnie te  nie. Id  i załó  sztab  na drzwi. S  tylko zaryglowane.  

      Zaj ła si  tym, a ja przesun łem ławk  tak, by stała na wprost jednego okna 

w komnacie. Wyj łem spod łó ka Grayswandira i wyci gn łem go z pochwy. 

Potem wygasiłem wszystkie  wiatła prócz jednej  wiecy, stoj cej na stoliku po 

mojej prawej r ce. Usiadłem z kling  na kolanach.  

      - Co robimy? - spytała Lorraine, siadaj c z lewej strony.  

      - Czekamy - odrzekłem.  

      - Na co?  

      - Nie jestem przekonany, ale ta noc z pewno ci  jest odpowiednia. Zadr ała i 

przysun ła si  bli ej.  

      - Mo e b dzie lepiej, je li sobie pójdziesz - zaproponowałem.  

      - Wiem - odparła. - Ale boj  si  wyj . Potrafisz mnie obroni , je li tu zostan , 

prawda?  

      Pokr ciłem głow .  

      - Nie wiem nawet, czy siebie potrafi  obroni .  

      Dotkn ła Grayswandira.  

      - Jaki pi kny miecz! Takiego nigdy nie widziałam.  

      - Nie ma drugiego takiego - wyja niłem. Za ka dym moim poruszeniem 

wiatło inaczej padało na ostrze, tak  e raz zdawało si  pokryte nieludzk  krwi  o 

pomara czowym odcieniu, a raz le ało zimne i blade jak  nieg lub pier  kobiety, 

dr ce, gdy ogarniał mnie chłód.  

      Zastanawiałem si , jak doszło do tego,  e Lorraine podczas próby kontaktu 

zobaczyła co , czego ja nie widziałem. Nie mogła przecie  po prostu wymy li  

czego  takiego.  

      - W tobie te  jest co  niezwykłego - powiedziałem.  

       wieca zamigotała cztery czy pi  razy, zanim Lorraine si  odezwała.  

      - Mam szcz tkowy dar jasnowidzenia - powiedziała w ko cu. - Moja matka 

była bardziej uzdolniona. Ludzie mówi ,  e babka była czarownic . Ja si  na tym 

nie znam. Zreszt  niewielki to dar. Od lat ju  z niego nie korzystam. Zawsze w 

rezultacie trac  wi cej, ni  zyskuj .  

      - Co masz na my li? - spytałem, kiedy umilkła.  

      - Rzuciłam urok, by zdoby  mojego pierwszego m czyzn  - wyja niła. - I sam 

widzisz, co z tego wynikło. Gdyby nie to, radziłabym sobie du o lepiej. Chciałam 

mie   liczn  córeczk  i sprawiłam,  e tak si  stało...  

      Przerwała nagle i zrozumiałem,  e płacze.  

      - O co chodzi? Nie rozumiem...  

      - My lałam,  e wiesz...  

      - Nie wiem o niczym.  

      - To ona była t  mał  dziewczynk  w Magicznym Kr gu. My lałam,  e wiesz...  

      - Przykro mi.  

 

25 

      - Chciałabym utraci  ten dar. Nie korzystam z niego. Ale on nie daje mi 

spokoju. Ci gle zsyła mi sny i znaki, a one nigdy nie dotycz  spraw, na które 

mogłabym co  poradzi . Chciałabym,  eby mnie opu cił i dr czył kogo innego!  

      - To jedyna rzecz, Lorraine, której twój dar nie uczyni. Obawiam si ,  e 

otrzymała  go na dobre.  

      - Sk d wiesz?  

      - Po prostu znałem kiedy  takich ludzi jak ty.  

      - Ty te  masz podobne zdolno ci? Prawda?  

      - Mam.  

      - Wi c czujesz,  e tam, na zewn trz co  jest?  

      - Tak.  

      - Ja tak e. Czy wiesz co ono robi?  

      - Szuka mnie.  

      - Tak, ja te  to wyczuwam. Ale dlaczego!  

      - Mo e chce wypróbowa  moje siły. Ono wie,  e tutaj jestem. A je eli jestem 

nowym sprzymierze cem Ganelona, to musi si  zastanawia , co sob  

reprezentuj , co potrafi ...  

      - Czy to sam rogaty?  

      - Nie wiem. Ale chyba nie.  

      - Dlaczego tak s dzisz?  

      - Bo je li naprawd  jestem tym, który mo e go zniszczy , to bez sensu byłoby 

mnie szuka  w twierdzy wroga, gdzie otacza mnie siła. S dz ,  e to który  z jego 

pachołków próbuje mnie znale . Mo e to duch mojego ojca... nie wiem. Ale je li 

sługa rogatego odszuka mnie i pozna moje imi , on b dzie wiedział, jak ma si  

przygotowa . Je li ów sługa znajdzie mnie i pokona, problem b dzie rozwi zany. 

A je li ja zwyci

, to on uzyska pewne informacje dotycz ce moich mo liwo ci. 

Zyska wi c, jakkolwiek rzecz si  uło y. Po co wi c miałby na tym etapie gry 

nara a  własn  rogat  czaszk ?  

      Czekali my w spowitej mrokiem komnacie, a  wieca wypalała minuty.  

      - Co miałe  na my li - spytała - kiedy powiedziałe ,  e je li ci  odszuka i pozna 

twoje imi .. - Jakie imi ?  

      - Imi  tego, który z trudem tu dotarł - odrzekłem.  

      - My lisz,  e mo e zna  ci  sk d , w jaki  sposób?  

      - My l ,  e mo e - potwierdziłem.  

      Wtedy odsun ła si  ode mnie.  

      - Nie bój si  - powiedziałem. - Nie skrzywdz  ci .  

      - Boj  si  i skrzywdzisz mnie - o wiadczyła. Wiem o tym. Ale chc  ciebie. 

Dlaczego tak jest?  

      - Nie wiem - odparłem.  

      - Tam, na zewn trz, co  jest - powiedziała z odcieniem histerii w głosie. - Jest 

blisko! Bardzo blisko! Słuchaj! Słuchaj!  

      - Zamknij si ! - rzuciłem. Poczułem, jak chłód opada mi na kark i owija si  

wokół szyi. - Odejd  pod  cian , za łó ko.  

      - Boj  si  ciemno ci - zaprotestowała.  

      - Odejd , bo b d  musiał ci  ogłuszy  i zanie . Zawadzasz mi tutaj.  

      Przez wycie wichru usłyszałem ci kie uderzenie skrzydeł, a gdy Lorraine 

 

26 

poruszyła si , by spełni  moje polecenie, co  zacz ło si  drapa  po murze. A 

potem spogl dałem w dwoje gor cych, czerwonych  lepi, które wpatrywały si  w 

moje oczy. Spu ciłem wzrok. Stwór stał na wyst pie muru za oknem i przygl dał 

mi si . Miał ponad sze  stóp wzrostu, a z czoła wyrastały mu wielkie rogi. Jego 

nagie ciało było barwy jednostajnie szaropopielatej. Wydawał si  bezpłciowy, a 

jego wielkie błoniaste skrzydła rozci gały si  daleko w noc. W prawej dłoni 

trzymał krótki, ci ki miecz; runy pokrywały cał  kling . Lew  r k   ciskał krat  

w oknie.  

      - Wejd , ale na własne ryzyko - powiedziałem gło no i skierowałem ostrze 

Grayswandira w stron  jego piersi.  

      Za miał si . Po prostu stał tam i chichotał. Próbował znów spojrze  mi w 

oczy, ale nie pozwalałem mu na to. Gdyby mu si  udało, poznałby mnie, jak 

poznał mnie tamten piekielny kot. Kiedy si  odezwał, brzmiało to tak, jakby 

Fagot przemówił ludzkim głosem.  

      - Ty nim nie jeste  - powiedział. - Jeste  mniejszy i starszy. A jednak ta 

klinga... mo e nale e  do niego. Kim jeste ?  

      - A kim ty jeste ? - spytałem.  

      - Strygalldwir, to moje imi . Zaklnij na nie, a po r  twoje serce i w trob .  

      - Zakl ? Nie potrafiłbym tego imienia wymówi  - o wiadczyłem. - A moja 

marsko  przyprawi ci  o rozstrój  oł dka. Odejd .  

      - Kim jeste ? - powtórzył.  

      - Misli gammi gra'dil Strlygalldwir - powiedziałem, a on podskoczył, jakby 

przypalono mu pi ty.  

      - Chcesz mnie odegna  tak prostym zakl ciem? - zapytał, gdy znowu 

przysiadł. - Nie nale  do istot ni szych.  

      - Zdaje si ,  e było ci troch  nieprzyjemnie.  

      - Kim jeste ? - zapytał znowu.  

      - Nie twój interes, robaczku. Biedroneczko, le  do nieba...  

      - Cztery razy musz  ci  zapyta  i cztery razy nie otrzyma  odpowiedzi, nim 

b d  mógł wej  i ci  zabi . Kim jeste ?  

      - Nie - odparłem wstaj c. - Wejd  i spło !  

      Wtedy on wyrwał krat , a wiatr, który wpadł wraz z nim do komnaty, 

zdmuchn ł  wiec . Rzuciłem si  naprzód. Iskry trysn ły, gdy Grayswandir 

napotkał ciemne, pokryte runami ostrze. Starli my si  i odskoczyłem. Moje oczy 

przyzwyczaiły si  do półmroku i brak  wiatła nie o lepiał mnie. Stwór tak e 

widział w ciemno ci. Był silniejszy ni  człowiek, ale ja równie  jestem silniejszy. 

Okr ali my komnat . Wokół nas wirował lodowaty wicher, a gdy znowu 

znale li my si  przy oknie, w moj  twarz uderzyły krople deszczu. Za pierwszym 

razem, kiedy go dosi głem - długie ci cie przez pier  - nie wydał z siebie głosa, 

cho  wokół brzegów rany zata czyły male kie płomyki. Kiedy trafiłem go po raz 

drugi - wysoko w rami  - krzykn ł, przeklinaj c mnie.  

      - Dzisiejszej nocy wyssam szpik z twoich ko ci! - zawołał. - Potem wysusz  je i 

przerobi  na niezwykłe instrumenty! A ile razy na nich zagram, tyle razy twój 

duch b dzie si  wił w bezcielesnej agonii!  

      -  licznie si  palisz - odparłem.  

      Zwolnił na ułamek ukundy i w tym zobaczyłem swoj  szans . Odbiłem w bok 

 

27 

ostrze ozdobione runami, a mój wypad był bez zarzutu. Celowałem w jego pier . I 

trafiłem.  

      Zawył, ale nie upadł... Grayswandir, szarpni ty, wypadł mi z reki, a wokół 

rany wykwitły płomienie. Strygalldwir stał płon cy. Potem post pił krok w moj  

stron , a ja chwyciłem małe krzesło i trzymałem je niby tarcz .  

      - Nie mam serca tam, gdzie zwykli ludzie - powiedział.  

      Zaatakował, lecz zablokowałem cios, d gaj c go w oko nog  krzesła. 

Odrzuciłem je, chwyciłem jego prawy nadgarstek, wykr ciłem i z całej siły 

waln łem go kantem dłoni w łokie . Usłyszałem suchy trzask i runiczny miecz 

brz kn ł o podłog . Wtedy on uderzył mnie lew  r k  w głow . Upadłem. Chciał 

skoczy  po bro , ale chwyciłem go za kostk  i szarpn łem. Rozci gn ł si  jak 

długi, a ja podskoczyłem i złapałem go za gardło. Pochyliłem głow  na rami  

opieraj c brod  o pier . On starał si  dosi gn  mej twarzy palcami lewej dłoni. 

Gdy zaciskałem  miertelny chwyt, poszukał spojrzeniem mych oczu. Tym razem 

nie unikałem jego wzroku. W gł bi umysłu poczułem niewielki wstrz s - obaj 

wiedzieli my,  e znamy prawd .  

      - Ty! - zdołał wycharcze , nim mocno skr ciłem r ce i  ycie zgasło w 

czerwonych  lepiach.  

      Wstałem, oparłem mu nog  na piersi i wyszarpn łem Grayswandira z rany. 

Stwór buchn ł ogniem i płon ł, póki nie została po nim jedynie wypalona plama 

na podłodze.  

      Wtedy nadeszła Lorraine. Obj łem j , a ona poprosiła,  eby j  odprowadzi  

na kwater  i do łó ka. Tak uczyniłem, ale nie robili my nic, le eli my tylko obok 

siebie, póki nie zasn ła płacz c. I tak poznałem Lorraine.  

       

       

      Lance, Ganelon i ja, konno, stali my na szczycie wzgórza, a przedpołudniowe 

sło ce grzało nam karki. Patrzyli my w doł. Wygl d okolicy potwierdził to, czego 

ju  si  domy lałem. Spl tane g szcze przypominały dolin  na południe od 

Amberu.  

      O mój ojcze! Có  uczyniłem?! - krzykn łem w duchu, lecz jedyn  

odpowiedzi  był ciemny Kr g, rozci gaj cy si  dalej, ni  si gał wzrok. 

Przygl dałem mu si  przez krat  przyłbicy, spopielonemu, wyniszczonemu i 

cuchn cemu zgnilizn . W ostatnich dniach nie zdejmowałem hełmu. Ludzie 

uwa ali to za poz , lecz ranga dawała mi prawo do dziwactw. Nosiłem go ju  dwa 

tygodnie, od czasu walki ze Strygalldwirem. Wło yłem zaraz nast pnego ranka, 

zanim wysadziłem z siodła Haralda, dotrzymuj c obietnicy danej Lorraine. 

Rozrastałem si ; uznałem wi c,  e lepiej b dzie nie pokazywa  twarzy.  

      Wa yłem jakie  dziewi dziesi t kilo i czułem si  jak za dawnych czasów. 

Gdyby udało mi si  pomóc w sprz taniu bałaganu w krainie zwanej Lorraine, 

wiedziałbym,  e zyskałem przynajmniej mo liwo  spróbowania tego, czego 

pragn łem najbardziej. A mo e i wygranej.  

      - Wi c to jest to - powiedziałem. - Nie widz , by gdzie  gromadziły si  wojska.  

      - Chyba musimy pojecha  dalej na północ - stwierdził Lance. - A i tak tylko w 

nocy zdołamy ich wypatrzy .  

      - Jak daleko na północ?  

 

28 

      - Trzy, cztery ligi. Nie trzymaj  si  jednego miejsca.  

      Dwa dni jechali my, by dotrze  do Kr gu. Wcze niej tego ranka spotkali my 

patrol. Powiedzieli nam,  e ka dej nocy wojska zbierały si  wewn trz,  wiczyły i z 

nadej ciem  witu odchodziływ gł b. Podobno wiecznie huczały nad nimi gromy i 

burza nie stawała ani na chwil .  

      - Zanim ruszymy, zjedzmy  niadanie - zaproponowałem.  

      - Czemu nie? - zgodził si  Ganelon. - Jestem głodny, a czasu mamy do .  

      Zsiedli my wi c z koni i zabrali my si  do suszonego mi sa.  

      - Wci  nie pojmuj , o w chodziło w tej wiadomo ci - powiedział Ganelon, 

kiedy ju  bekn ł, poklepał si  po brzuchu i zapalił fajk . - Czy on stanie z nami 

do decyduj cej bitwy, czy nie? I gdzie jest, je eli naprawd  zamierza nam 

pomóc? Dzie  starcia zbli a si  coraz bardziej.  

      - Zapomnij o nim - poradziłem. - To pewno był  art.  

      - Nie potrafi ! - zawołał. - Niech to licho! Cała ta sprawa jest wi cej ni  

dziwna.  

      - O co chodzi? - spytał Lance i wtedy poj łem,  e Ganelon nic mu nie 

powiedział.  

      - Mój dawny suweren, lord Corwin, przysłał dziwn  wie  - wyja nił Ganelon. 

- Przyniósł j  ptak. Pisze w niej,  e przybywa. My lałem,  e on nie  yje, ale 

napisał t  kartk . Wci  nie wiem, jak to rozumie .  

      - Corwin? - upewnił si  Lance, a ja wstrzymałem oddech. - Corwin z 

Amberu?  

      - Tak, z Amberu i z Avalonu.  

      - Zapomnij o tej wiadomo ci.  

      - Dlaczego?  

      - To człowiek bez bonoru i jego obietnice nic nie znacz .  

      - Znasz go?  

      - Słyszałem o nim. Dawno temu władał t  krain . Nie pami tasz opowie ci o 

władcy - demonie? To był wła nie on, Corwin, w czasach przed moim 

urodzeniem. Najlepsz  rzecz , jak  uczynił, była abdykacja i ucieczka, gdy opór 

stał si  zbyt silny.  

      To była nieprawda!  

      A mo e?  

      Amber rzuca niesko czenie wiele Cieni, a mój Avalon - ze wzgl du na moj  

tam obecno  - tak e niemało. Mog  by  znany w wielu miejscach, w których nie 

stan ła moja stopa, poniewa  przybywały tam moje cienie, w niedoskonały 

sposób kopiuj ce moje czyny i my li.  

      - Nie - rzekł Ganelon. - Nigdy nie po wi całem uwagi dawnym opowie ciom. 

Ale zastanawiam si , czy tutejszy władca mógł by  tym samym człowiekiem. To 

ciekawe.  

      - Był czarownikiem - o wiadczył Lance.  

      - Ten, którego ja znałem, był nim na pewno - stwierdził Ganelon. - Wyp dził 

mnie z krainy, której teraz ani magia, ani wiedza nie potrafi  odnale .  

      - Nigdy o tym nie mówiłe  - zdziwił si  Lance. - Jak to si  stało?  

      - Nie twoja sprawa - odparł Ganelon i Lance umilkł.  

      Wyj łem swoj  fajk  - dostałem j  dwa dni temu - i Lance zrobił to samo. 

 

29 

Moja była z gliny, ci ko ci gn ła i szybko si  grzała. Zapalili my.  

      - No có , chytrze mnie podszedł - powiedział Ganelon. - Zapomnijmy o tym.  

      Nie zapomnieli my, oczywi cie. Ale nie wracali my do tego tematu. Gdyby nie 

ów mroczny obszar w pobli u, byłoby całkiem przyjemnie le e  tak i odpoczywa . 

Poczułem nagle,  e ci dwaj s  mi bliscy. Chciałem co  powiedzie , ale niczego nie 

mogłem wymy li . Ganelon rozwi zał mój problem, wracaj c do spraw 

bie cych.  

      - Wi c proponujesz uderzy  na nich, zanim zd

 nas zaatakowa ? - zapytał.  

      - Zgadza si  - potwierdziłem. - I przenie  wojn  na ich terytorium.  

      - Kłopot w tym,  e to, jest rzeczywi cie ich terytorium. Znaj  je lepiej od nas, 

a kto wie, jakie pot gi b d  mogli tam przywoła  na pomoc?  

      - Trzeba zabi  rogatego, wtedy pójd  w rozsypk .  

      - Mo e. A mo e i nie. Mo e zdołasz tego dokona  - zastanawiał si  Ganelon. - 

Nie wiem, czy ja bym to potrafił, chyba  e miałbym szcz cie. On jest zbyt wa ny, 

by łatwo da  si  zabi . Wydaje mi si  wprawdzie,  e jestem tak samo dobry jak 

par  lat temu, ale niewykluczone -  e oszukuj  sam siebie. Mo e zmi kłem. Do 

diabła, nigdy nie chciałem przyj  tej siedz cej pracy!  

      - Wiem - stwierdziłem.  

      - Wiem - powiedział Lance.  

      - Lance - zapytał Ganelon - czy s dzisz,  e powinni my działa  tak, jak 

proponuje nam przyjaciel? Powinni my atakowa ?  

      Mógł wzruszy  ramionami i wykr ci  si , ale nie zrobił tego.  

      - Tak - o wiadczył. - Ostatnim razem prawie nas dostali. Owej nocy, gdy 

zgin ł król Uther, niewiele ju  brakowało. Je li nie uderzymy na nich teraz, to 

czuj ,  e nast pnym razem mog  nas załatwi . Och, nie b dzie im łatwo i na 

pewno solidnie ich wyszczerbimy. Ale mo e im si  uda . Trzeba teraz zobaczy  

wszystko, co jest do zobaczenia, a po powrocie wzi  si  do planowania ataku.  

      - Dobrze - zgodził si  Ganelon. - Ja te  mam do  czekania. Jak wrócimy, 

powiedz mi to jeszcze raz, a post pi  tak, jak radzisz.  

      I tak te  zrobili my.  

      Po południu pojechali my na północ, ukryli my si  w ród wzgórz i 

obserwowali my Kr g. Po tamtej stronie granicy oni  wiczyli i odprawiali swe 

obrz dy. Siły ich oceniłem na cztery tysi ce  ołnierzy. My mieli my dwa i pół 

tysi ca. Z nimi były jeszcze ró ne niezwykłe, lataj ce, skacz ce i pełzaj ce stwory, 

które hałasowały w ciemno ciach. Z nami - nasze m ne serca. Otó  to.  

      Potrzebowałem jedynie kilku minut sam na sam z ich przywódc . Wtedy 

wszystko si  rozstrzygnie, tak czy inaczej. Wszystko. Nie mogłem tego powiedzie  

swoim towarzyszom, ale taka była prawda. Widzicie, to ja byłem odpowiedzialny 

za cały ten Kr g. Ja go stworzyłem i do mnie nale ało jego zniszczenie.  

      Je eli potrafi  to uczyni .  

      Bałem si ,  e nie potrafi .  

      W wybuchu pasji, spowodowanej w ciekło ci , bólem i zgroz , spu ciłem t  

rzecz z uwi zi, a ona teraz odbijała si  cieniem na ka dej istniej cej ziemi. Taka 

jest moc kl twy ksi cia Amberu.  

      Obserwowali my ich, Stra ników Kr gu, przez cał  noc, by odjecha  o  wicie.  

      Decyzja bamiała: atakowa !  

 

30 

      Przez cał  drog  powrotu  nic nas nie  cigało. Wrócili my do Twierdzy 

Ganelona i usiedli my do planów.  

       ołnierze byli gotowi, mo e nawet za bardzo. Postanowili my uderzy  przed 

upływem dwóch tygodni.  

       

       

      Le c obok Lorraine opowiedziałem jej o wszystkim. Czułem,  e powinna 

wiedzie . Posiadałem wystarczaj c  moc, by ukry  j  gdzie  w Cieniu - 

natychmiast, jeszcze tej nocy, gdyby si  tylko zgodziła.  

      Odmówiła.  

      - Zostan  z tob  - powiedziała.  

      - Jak chcesz.  

      Nie mówiłem jej o swoim przekonaniu,  e wszystko jest w moich r kach. 

Miałem jednak uczucie,  e wie o tym i z jakich  powodow ufa mi. Ja bym nie ufał. 

Ale to w ko cu jej sprawa.  

      - Wiesz, co mo e si  zdarzy  - powiedziałem.  

      - Wiem - odpowiedziała i czułem,  e wie naprawd .  

      I to było to.  

      Potem zaj li my si  innymi sprawami, by w ko cu zasn .  

      Miała sen.  

      - Miałam sen - powiedziała mi rano.  

      - O czym?  

      - O nadchodz cej bitwie - wyja niła. - Widziałam ciebie, jak walczysz z 

rogatym.  

      - Kto zwyci ał?  

      - Nie wiem. Ale gdy spałe , zrobiłe  co , co mo e ci pomóc.  

      - Wolałbym,  eby  dała sobie z tym spokój - odparłem. - Potrafi  sam o siebie 

zadba .  

      - A potem  niłam o własnej  mierci.  

      - Pozwól mi zabra  ci  do pewnego miejsca, które znam.  

      - Nie. Moje miejsce jest tutaj.  

      - Nie twierdz ,  e jeste  moj  własno ci  - przekonywałem j . - Ale potraft  

uchroni  ci  przed tym, co ci si   niło. Uwierz mi, jest to w mojej mocy.  

      - Wierz  ci, ale nie pójd .  

      - Jeste  cholern  idiotk .  

      - Pozwól mi zosta .  

      - Jak chcesz... Posłuchaj, mog  ci  posła  nawet do Cabry.  

      - Nie.  

      - Jeste  idiotk .  

      - Wiem. Kocham ci .  

      - I do tego głupi . To słowo brzmi "lubi ", pami tasz?  

      - Dokonasz tego - powiedziała z przekonaniem.  

      - Id  do diabła.  

      Wtedy zaszlochała i łkała, póki znów jej nie pocieszyłem.  

      Taka była Lorraine. 

 

 

31 

Rozdział 3 

 

Rankiem zacz łem wspomina  wszystko, co przemin ło. My lałem o moich 

braciach i siostrach, jakby byli kartami do gry, co było niesłuszne. Wspominałem 

klinik , w której si  obudziłem, bitw  o Amber i przej cie przez Wzorzec w 

Rebmie. Wspominałem dni z Moire, która teraz mogła ju  nale e  do Eryka. 

Wspominałem Bleysa i Randoma, Deirdre, Caine'a, Gerarda i samego Eryka. Był 

to poranek dnia bitwy i stali my obozem w pobli u Kr gu. Po drodze 

kilkakrotnie nas atakowano, były to jednak drobne potyczki. Dotarli my do 

planowanego miejsca, rozbili my obóz, wystawili my stra e i poszli my spa . Noc 

min ła spokojnie. Zbudziłem si  i zacz łem rozwa a , czy moje siostry i bracia 

my l  o mnie tak, jak ja o nich. Nie był to wesoły temat.  

      Ukryty w niewielkim zagajniku napełniłem hełm wod  z mydłem i zgoliłem 

brod . Potem powoli wło yłem moje własne podarte ubranie. Byłem twardy jak 

skała, smagły jak ziemia i raz jeszcze ostry jak sam diabeł. Dzisiejszy dzie  miał 

zadecydowa . Zało yłem hełm i kolczug , zapi łem pas i przywiesiłem u boku 

Grayswandira. Okryłem si  płaszczem, który spi łem pod szyj  srebrn  ró . 

Wtedy znalazł mnie goniec z wiadomo ci ,  e wszystko ju  prawie gotowe.  

      Pocałowałem Lorraine - uparła si , by z nami jecha  - dosiadłem konia, 

deresza o imieniu Gwiazda, i ruszyłem naprzód, w stron  pierwszej linii. Ganelon 

i Lance ju  na mnie czekali.  

      - Jeste my gotowi - poinformowali.  

      Wezwałem swoich oficerów i wydałem im rozkazy.  

      Zasalutowali i odjechali.  

      - Ju  wkrótce - powiedział Lance, zapalaj c fajk .  

      - Jak twoje rami ?  

      - Teraz ju  dobrze - odrzekł. - Po tym masa u, który zaaplikowałe  mi 

wczoraj, zupełnie dobrze.  

      Odchyliłem przyłbic  i tak e zapaliłem fajk .  

      - Zgoliłe  brod  - zdziwił si  Lance. - Jako  nie mog  sobie wyobrazie ciebie 

bez niej.  

      - Hełm lepiej le y - wyja niłem.  

      - Niech szcz cie sprzyja nam wszystkim - rzekł Ganelon. - Nie znam  adnych 

bogów, ale je li jacy  zechc  nam pomóc, to b d  im wdzi czny.  

      - Jest tylko jeden Bóg - stwierdził Lance. - Modl  si , by był dzisiaj z nami.  

      - Amen - dodał Ganelon. - Za dzisiejszy dzie .  

      - B dzie nasz - o wiadczył Lance.  

      - Na pewno - zgodziłem si . Słoneczny blask rozja nił niebo na wschodzie, a 

piew ptaków wypełnił powietrze. - Sprawiał takie wra enie.  

      Dopalali my fajek. Potem podopinali my paski przy zbrojach.  

      - Bierzmy si  do robory - powiedział Ganelon.  

      Moi oficerowie zdali raporty: oddziały były gotowe.  

      Zjechali my ze wzgórza i stan li my w szyku na granicy Kr gu. W jego 

wn trzu nie było wida   adnego ruchu,  adnego wrogiego  ołnierza.  

      - My l  o Corwinie - odezwał si  Ganelon.  

      - Jest z nami - zapewniłem, a on spojrzał na mnie dziwnie. Zdaje si ,  e 

 

32 

dopiero teraz zauwa ył moj  ró .  

      Skin ł głow .  

      - Lance - polecił, gdy wojsko było gotowe. - Wydaj rozkaz.  

      I Lance uniósł miecz.  

      - Naprzód! - krzykn ł, a echa odpowiedziały mu ze wszystkich stron.  

      Zanim cokolwiek si  zdarzyło, wjechali my ju  pół mili w gł b Kr gu. Było 

nas pi ciuset na przodzie, wszyscy konno. Zjawiła si  czarna kawaleria i 

starli my si  z ni . Po pi ciu minutach rozpierzchli si , a my jechali my dalej.  

      Wtedy usłyszeli my grom. Błysn ło, zacz ł pada  deszcz. W ko cu rozszalała 

si  burza. W ski szyk pieszych, głównie pikinierów, zagrodził nam drog . Ze 

stoickim spokojem oczekiwali starcia. Wszyscy chyba przeczuwali my zasadzk , 

lecz ruszyli my na nich. Wtedy kawaleria run ła na nasze skrzydła. 

Wykonali my zwrot i walka zacz ła si  na serio.  

      To było mo e dwadzie cia minut pó niej... Trzymali my si  czekaj c, a  

nadci gn  główne siły. A potem dwustu z nas, mniej wi cej, pojechało dalej...  

      Ludzie. To ludzi zabijali my i oni nas zabijali - ludzie z szarymi twarzami i 

ponurymi minami. Ludzie. Chciałem wi cej. Jednego wi cej...  

      Musiał ich m czy  na pół metafizyczny problem organizacji tyłów. Ilu mo na 

przepchn  przez Bram ? Nie byłem pewien. Ju  wkrótce...  

      Wyjechali my na wzniesienie. Daleko przed nami, w dole, wznosiła si  czarna 

cytadela.  

      Uniosłem miecz.  

      Zaatakowali, gdy zje d ali my w dół. Syczeli, krakali, trzepali. Byli dla mnie 

znakiem,  e zaczyna im brakowa  ludzi. Grayswandir stał si  płomieniem w mej 

dłoni, błyskawic ,  mierciono n  jak krzesło elektryczne. Zabijałem ich tak 

szybko, jak si  pojawiali, a oni płon li konaj c. Po prawej stronie Lance kre lił 

podobn   cie k  chaosu i mruczał co  pod nosem. Pewnie modlitw  za zmarłych. 

Po lewej kosił Ganelon, a fala ognia biegła za ogonem jego konia. Cytadela rosła 

w rozbłyskach piorunów.  

      Mniej wi cej setka naszych pognała naprzód, a okropie stwa odpadły na 

boki.  

      Gdy dotarli my do bramy, czekała na nas piechota ludzi i bestii. 

Zaatakowali my.  

      Przewy szali nas liczb , tote  nie mieli my wyboru.  

      Mo e za bardzo wyprzedzali my własn  piechot . Chyba jednak nie - według 

mojego rozeznania jedynie czas si  teraz liczył.  

      - Musz  przej ! - krzykn łem. - On jest w  rodku!  

      - Jest mój! - sprzeciwił si  Lance.  

      - Obaj znajdziecie robot ! - orzekł Ganelon kład c wokół siebie wał trupów. - 

Skaczcie, kiedy tylko b dzie mo na! Jestem z wami!  

      Zabijali my, zabijali my, zabijali my, a potem karta odwróciła si  na ich 

korzy ,  cisn li nas - wszystkie te paskudne, mniej lub bardziej człekopodobne 

stwory wymieszane z  ołnierzami lud mi. Zbici w ciasny kr g odpierali my ataki 

ze wszystkich stron, gdy nadci gn ła nasza wym czona piechota i zacz ła rze . 

Raz jeszcze ruszyli my na Bram  i tym razem przebili my si . Wszyscy - 

czterdziestu czy pi dziesi ciu.  

 

33 

      Przedarli my si , a na dziedzi cu stali  ołnierze, których trzeba było wybi .  

      Było nas mniej wi cej dziesi ciu, którzy my dotarli do stóp czarnej wie y, 

gdzie czekała ostatnia grupa stra y.  

      - Id ! - rykn ł Ganelon, gdy zeskakiwali my z koni i brn li my w ich stron .  

      - Id ! - krzykn ł Lance.  

      S dz ,  e obu im chodziło o mnie. A mo e o siebie nawzajem? Uznałem,  e 

wołali do mnie. Wyrwałem si  z zamieszania i pognałem po schodach w gór . 

Wiedziałem,  e znajd  go tam w najwy szej wie y, i  e b d  musiał spotka  si  z 

nim i go pokona . Nie byłem pewny, czy dam rad , ale musiałem spróbowa , gdy  

tylko ja zdawałem sobie spraw , sk d naprawd  przybył... i to wła nie ja go 

sprowadziłem.  

      Dopadłem ci kich drewnianych drzwi u szczytu schodow. Pchn łem je, te 

były zamkni te. Wtedy kopn łem w nie tak mocno, jak tylko potrafiłem.  

      Run ły z trzaskiem.  

      Zobaczyłem go przy oknie: ludzkie z pozoru ciało, okryte lekk  zbroj  i kozi  

głow  na pot nych barach.  

      Przekroczyłem próg i zatrzymałem si .  

      Gdy padły drzwi, obejrzał si , a teraz przez stał w przyłbicy starał si  znale  

moje spojrzenie.  

      - Zbyt daleko doszedłe ,  miertelniku - o wiadczył. - Ale czy naprawd  jeste  

miertelnikiem'  

      - Zapytaj Strygalldwira - odparłem.  

      - To ty go zabiłe  - stwierdził. - Czy poznał twoje imi ?  

      - Mo e.  

      Usłyszałem kroki na schodach. Odst piłem od drzwi.  

      Ganelon wbiegł do komnaty. Krzykn łem: "Stój!", a on posłuchał. Obejrzał 

si  na mnie.  

      - To ten stwór - powiedział. - Co to jest?  

      - To mój grzech przeciw temu, co kochałem - odrzekłem. - Nie zbli aj si . Jest 

mój.  

      - Prosz  ci  uprzejmie.  

      Stan ł, nieruchomy jak pie .  

      - Czy to prawda? - zapytał stwór.  

      - Sprawd  - odparłem i skoczyłem do przodu.  

      Nie próbował zasłony. Zamiast tego zrobił co , co ka dy zwykły szermierz 

uznałby za głupot : cisn ł we mnie swój miecz ostrzem naprzód, niby błyskawic , 

wisn ło rozcinane powietrze, a  ywioły na zewn trz odpowiedziały ogłuszaj cym 

echem. Odbiłem ostrze Grayswandirem tak, jakby to było normalne pchni cie. 

Miecz wbił si  w podłog  i buchn ł płomieniem. Z zewn trz odpowiedziała 

błyskawica. Przez moment  wiatło o lepiało jak błysk magnezji, i w tej wła nie 

chwili stwór dopadł mnie. Przycisn ł mi r ce do boków, a rogami uderzył w 

przyłbic , raz, drugi...  

      A potem - wkładaj c w to cał  sw  sił  - zacz łem uwalnia  r ce i jednym 

szarpni ciem wyrwałem si  z u cisku.  

      W tej wła nie chwili nasze oczy spotkały si . Obaj zadali my ciosy i obaj 

cofn li my si  chwiejnie.  

 

34 

      - Lordzie Amberu - powiedział. - Dlaczego ze mn  watezys ? Ty dałe  nam to 

przej cie, t  drog ...  

      -  ałuj  mego nierozwa nego czynu i próbuj  go odwróci .  

      - Za pó no... i w dziwnym miejscu zacz łe .  

      Uderzył znowu, tak szybko,  e przedostał si  przez moj  gard . Cios rzucił 

mnie na  cian  - jego pr dko  była  miertelnie gro na.  

      Podniósł r k  i uczynił znak, a na mnie spłyn ła wizja Dworców Chaosu - 

wizja, od której zje yły mi si  włosy na głowie, a zimny wiatr dmuchn ł mi w 

dusz , bym wiedział, co uczyniłem.  

      - Widzisz? - mówił. - To ty otworzyłe  nam Bram . Pomó  nam teraz, a 

przywrócimy ci to, co do ciebie nale y.  

      Ogarn ła mnie rozterka. Mo liwe,  e potrafiłby dokona  tego, co mi 

zaproponował, gdybym mu teraz pomógł. Pozostałby jednak wiecznym 

zagro eniem. Krótkotrwali sprzymierze cy, skoczyliby my sobie do gardła, 

gdyby tylko ka dy z nas otrzymał to, czego pragn ł. I moce ciemno ci byłyby 

wtedy o wiele silniejsze. Je libym jednak miał wtedy miasto...  

      - Umowa stoi? - usłyszałem ostry, bekliwy głos.  

      Pomy lałem o Cieniach i o miejscach poza Cieniem. Powoli podniosłem r k  i 

odpi łem hełm. A potem cisn łem go, dokładnie w chwili, kiedy stwór zdawał si  

rozlu nia . S dz ,  e Ganelon musiał wtedy biec ku nam.  

      Skoczyłem do przodu i przycisn łem rogatego do  ciany.  

      - Nie! - krzykn łem.  

      Ludzkie r ce stwora trafiły do mego gardła mniej wi cej w tym samym 

momencie, kiedy zacisn łem palce na jego krtani,  cisn łem z całej siły i 

przekr ciłem. Chyba zrobił to samo. Usłyszałem,  e co  p ka z trzaskiem, niby 

suchy patyk. Nie wiedziałem, czyj to kark si  złamał. Mój bolał na pewno.  

      Otworzyłem oczy i zobaczyłem niebo. Le ałem na wznak, na kocu, na ziemi.  

      - Obawiam si ,  e wy yje - powiedział Ganelon.  

      Wolno odwróciłem głow  w kierunku, sk d dochodził głos. Ganelon siedział 

na skraju koca z mieczem na kolanach. Była przy nim Lorraine.  

      - Jak leci? - spytałem.  

      - Zwyci yli my - poinformował. - Dotrzymałe  słowa. Kiedy zabiłe  tego 

stwora, wrzystko si  sko czyło. Ludzie padli bez zmysłów, a bestie spłon ły.  

      - Dobrze.  

      - Siedziałem tu i zastanawiałem si , czemu przestałem ci  nienawidzi .  

      - Doszedłe  do jakich  wniosków?  

      - Nie, wła nie nie. Mo e dlatego,  e jeste my do siebie podobni. Nie wiem.  

      U miechn łem si  do Lorraine.  

      - Ciesz  si ,  e w sprawach przepowiedni nie jeste  zbyt dobra. Bitwa 

sko czona, a ty wci   yjesz.  

      -  mier  ju  si  zacz ła - odparła bez u miechu.  

      - Co masz na my li?  

      - Wci   yje pami  o tym, jak lord Corwin skazał na  mier  mojego dziada, 

jak kazał wlec go ko mi i publicznie po wiartowa  za to,  e dowodził jednym z 

wcze niejszych powsta  przeciw niemu.  

      - To nie byłem ja - powiedziałem. - To był jeden z moich cieni.  

 

35 

      Ona jednak pokr ciła głow .  

      - Jeste  kim jeste , Corwinie z Amberu - o wiadczyła, po czym wstała i 

odeszła.  

      - Co to było? - zapytał Ganełon, ignoruj c nasz  rozmow . - Czym był ten 

stwór w wie y?  

      - Był mój - odparłem. - Był jedn  z rzeczy, które uwolniłem rzucaj c kl tw  

na Amber. Otworzyłem wtedy drog  do rzeczywistego  wiata wszystkiemu, co 

le y poza Cieniem. I to wszystko pod a po linii najmniejszego oporu, przez 

Cienie, do Amberu. Tutaj t  drog  był Kr g. Gdzie indziej mo e to by  co  

innego. Zamkn łem przej cie t dy. Mo ecie teraz odpocz .  

      - Czy po to przybyłe ?  

      - Nie - wyja niłem. - Niezupełnie. Przechodziłem t dy w drodze do Avalonu i 

znalazłem Lance'a. Nie mogłem go tam zostawi , a kiedy doniosłem go do was, 

zostałem wpl tany w to moje dzieło.  

      - Do Avalonu? Wi c kłamałe , gdy mówiłe ,  e został zniszczony?  

      Pokr ciłem głow .  

      To nie tak. Nasz Avalon padł, ale w Cieniu mog  raz jeszcze znale  taki sam.  

      - Zabierz mnie ze sob .  

      - Zwariowałe ?  

      - Nie. Chc  popatrze  jeszcze na kraj, w którym si  urodziłem. Bez wzgl du 

na ryzyko.  

      - Nie jad , by tam zamieszka  - wyja niłem. - Jad , by uzbroi  si  do walki. W 

Avalonie znany jest pewien ró owy proszek, którego u ywaj  jubilerzy. Kiedy  

spaliłem go w Amberze. Chc  tam teraz dotrze  tylko po to,  eby go znale . A 

potem załatwi  karabiny. Wtedy b d  mógł zdoby  Amber i odzyska  tron, który 

do mnie nale y.  

      - A co z tymi rzeczami spoza Cienia, o których mówiłe ?  

      - Zajm  si  nimi pó niej. A gdybym i tym razem miał przegra , to b dzie 

problemem Eryka.  

      - Mówiłe ,  e ci  o lepił i wrzucił do lochu.  

      - To prawda. Wyrosły mi nowe oczy.  

      - Naprawd  jeste  demonem.  

      - Cz sto tak mówi . Przestałem ju  zaprzecza .  

      - Zabierzesz mnie ze sob ?  

      - Je li naprawd  chcesz... Ale to nie b dzie ten sam Avalon, który znałe .  

      - Do Amberu!  

      - Naprawd  zwariowałe !  

      - Wcale nie. Dawno ju  chciałem zobaczy  to legendarne miasto. Kiedy znów 

spojrz  na Avalon, b d  szukał czego  nowego, czym mógłbym si  zaj . Czy nie 

byłem dobrym generałem?  

      - To prawda.  

      - Wi c opowiesz mi o tych rzeczach, które nazywasz karabinami, a ja pomog  

ci w najwi kszej z bitew. Wiem,  e niewiele ju  lat mi pozostało. Zabierz mnie z 

sob .  

      - Twoje ko ci mog  biele  u stóp Kolviru, obok moich.  

      - Która z bitew jest pewna? Zaryzykuj .  

 

36 

      - Jak chcesz. Mo esz jecha .  

      - Dzi ki, lordzie.  

      Obozowali my tam owej nocy, a rankiem wrócili my do twierdzy. Zacz łem 

szuka  Lorraine i dowiedziałem si ,  e odjechała z jednym ze swych byłych 

kochanków, oficerem o imieniu Melkin. Była zdenerwowana, lecz miałem jej za 

złe,  e nie pozwoliła mi na wyja nienie pewnych spraw, które znała jedynie z 

plotek. Postanowiłem ruszy  za nimi.  

      Dosiadłem Gwiazdy, zwróciłem swój sztywny kark w stron , w któr  

prawdopodobnie odjechali, i ruszyłem.  

      W pewnym sensie trudno było mie  pretensje do Lorraine. W twierdzy, jako 

zabójca rogatego, nie zostałem przyj ty tak, jak witano by kogo  innego. W ród 

ludzi wci  kr yły historie o ich Corwinie, a ka da z etykiet  demona. Ci, z 

którymi pracowałem, obok których walczyłem, teraz rzucali mi spojrzenia 

wyra aj ce co  wi cej ni  l k - krótkie spojrzenia, gdy  szybko spuszczali wzrok 

lub kierowali go gdzie indziej. Mo e si  bali,  e zechc  pozosta  i rz dzi . 

Wszyscy chyba poczuli ulg , kiedy ruszyłem w drog . Oprócz Ganelona - bał si  

pewnie,  e wbrew obietnicy nie wróc  po niego. Dlatego, s dz , zaproponował,  e 

pojedzie ze mn . Jednak te sprawy musiałem załatwi  sam. Lorraine zacz ła 

wiele dla mnie znaczy , co odkryłem ze zdziwieniem. Zdałem sobie spraw ,  e to, 

co zrobiła, sprawia mi ból. Zanim poszła swoj  drog , powinna mnie wysłucha . 

Potem, je li dalej b dzie wolała swego prostego kapitana, mog  im błogosławi . 

Je eli nie... Poj łem,  e chc , by była przy mnie. Avalon musiał zaczeka , a  

rozwi e si  sprawa rozstania lub kontynuacji.  

      Jechałem za nimi, a wokół mnie w koronach drzew  piewały ptaki. Dzie  był 

pi kny, niebia sko - bł kitnie, zielono - drzewnie spokojny - gro ba nie wisiała 

ju  nad t  ziemi .  

      Czułem w sercu co  w rodzaju rado ci, gdy  udało mi si  zniszczy  

przynajmniej cz  zła, które uczyniłem. Zła?  

      Do diabła, miałem go na koncie wi cej ni  wi kszo  ludzi. Gdzie  po drodze 

odkryłem jednak sumienie i teraz pozwalałem mu cieszy  si  jedn  z rzadkich 

chwil satysfakcji. Kiedy zdob d  Amber, dam mu wi cej swobody.  

      Ha!  

      Kierowałem si  na północ, przez nie znany mi teren. Jechałem szlakiem, na 

którym wyra nie było wida   lady przejazdu pary je d ców. Goniłem ich cały 

dzie , o zmroku i wieczorem, co pewien czas zsiadaj c z konia, by zbada  trop. W 

ko cu wzrok zacz ł mi płata  figle, wi c wyszukałem niewielk  kotlin  - par set 

metrów w lewo od drogi - i rozbiłem obóz.  

      To pewnie ból w karku sprowadził na mnie sny o rogatym i kazał na nowo 

prze ywa  bitw . Pomó  nam teraz, a przywrócimy ci to, co do ciebie nale y - 

powiedział. W tym miejscu zbudziłem si  z przekie stwem na ustach.  

      Gdy  wit rozja nił niebo, dosiadłem konia i ruszyłem dalej. Noc była zimna i 

dzie  ci gle trzymał mnie w mro nym u cisku. Szron błyszczał na  d błach 

trawy, a mój płaszez nasi kł wilgoci , gdy  u yłem go zamiast  piwora. Koło 

południa troch  ciepła wróciło na  wiat.  

      Trop był  wie y - doganiałem ich.  

      Kiedy j  znalazłem, zeskoczyłem z konia i pobiegłem do miejsca, gdzie le ała, 

 

37 

pod krzakiem dzikiej ró y bez kwiatów. Ciernie podrapały jej policzki i rami . 

Nie  yła, lecz od niedawna, gdy  krew nie zakrzepła na piersi, gdzie uderzyło 

ostrze, a ciało było jeszcze ciepłe. Zabrał wszystkie pier cionki i wysadzane 

klejnotami grzebienie, w których zawarła swój maj tek.  

      Nie było kamieni, z których mógłbym usypa  kopiec. Wyci łem 

Grayswandirem płat darni i tam zło yłem j  na spoczynek. Nim przykryłem j  

swoim płaszczem, musiałem zamkn  jej oczy. Dło  mi dr ała i wzrok miałem 

zamglony. Stałem tam długo...  

      Pojechałem dalej i niewiele czasu min ło, nim go dop dziłem. Gnał, jakby był 

cigany przez demona. I był. Nie wyrzekłem ani słowa, kiedy zrzuciłem go z 

konia. Ani potem. I nie u yłem miecza, cho  on wyci gn ł swój.  

      Cisn łem jego pogruchotane ciało na wysoki d b, a kiedy po chwili 

obejrzałem si , było czarne od ptaków.  

      Wło yłem na ni  jej pier cionki, jej bransotety, jej grzebienie. Potem 

zasypałem grób - i to była Lorraine. Wszystko, czym była i czego pragn ła, 

sko czyło si  tutaj.  

      I to ju  cała historia o tym, jak si  spotkali my i rozstali my, Lorraine i ja, w 

krainie zwanej Lorraine.  

      Wydaje si ,  e jest taka, jak całe moje  ycie, gdy  ksi

 Amberu jest cz ci  i 

uczestnikiem całego zepsucia, jakie istnieje na  wiecie. To wła nie dlatego ilekro  

mówi  o swoim sumieniu, co  wewn trz mnie musi odpowiedzie  "Ha!" W 

zwierciadłach tak wielu os dów moje r ce maj  kolor krwi. Jestem cz ci  zła 

istniej cego na  wiecie i w Cieniu. Czasem wyobra am sobie,  e jestem złem, 

które ma niszczy  inne zło. Zabijam Melkinów, kiedy ich znajduj , a gdy 

nadejdzie Wielki Dzie , o którym mówi  prorocy, lecz w który naprawd  nie 

wierz , gdy  wiat b dzie całkiem oczyszczony ze zła, wtedy ja tak e odejd  w 

ciemno , połykaj c przekle stwa. A mo e nawet wcze niej. Do tego czasu jednak 

nie umyj  r k i nie pozwol , by zwisały bezczynnie.  

      Zawróciłem do Twierdzy Ganelona, który wiedział, lecz który nigdy by nie 

zrozumiał. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

38 

Rozdział 4 

 

Dalej, wci  dalej jechali my z Ganelonem przedziwnymi dzikimi drogami 

wiod cymi do Avalonu, alejami marze  i koszmarów, pod mosi n  barkentyn  

sło ca i rozpalonymi białymi wyspami nocy, póki nie zmieniły si  w diamentowe i 

złote odpryski, gdzie ksi yc pływał jak łab d . Dzie  wydzwonił ziele  wiosny, 

przebyli my rzek  i noc zmroziła góry pod nami. Wypu ciłem w mrok strzał  

mego pragnienia, a ona rozbłysła nam nad głowami i niby meteor rozpłomieniła 

niebo. Jedyny smok, jakiego napotkali my, był kulawy i ku tykaj c skrył si  

szybko, osmaliwszy stokrotki swoim sapaniem. Klucze barwnych ptaków 

wskazywały nam kierunek, a kryształowe głosy z jeziora powtarzały echem nasze 

słowa,  piewałem jad c, a po pewnym czasie Ganelon przył czył si  do mnie. 

Byli my w drodze ju  ponad tydzie , a ziemia, niebo i wiatr mówiły mi,  e 

jeste my niedaleko Avalonu.  

      Rozbili my obóz w lesie, nad jeziorem, gdzie sło ce w lizn ło si  za skały, a 

dzie  skonał i przemin ł. Poszedłem si  wyk pa , a Ganelon wypakowywał nasze 

rzeczy. Woda była zimna i orze wiaj ca. Chlapałem si  długo.  

      W k pieli zdawało mi si , ze słysz  jakie  krzyki, ale nie byłem pewien. To był 

dziwny las, wi c nie przejmowałem si  zbytnio. Mimo to ubrałem si  i ruszyłem 

do obozu.  

      Po drodze znów usłyszałem jaki  głos, j kliwy i prosz cy. Zbli ywszy si  

zobaczyłem,  e rozmowa ju  trwa.  

      Ganelon siedział po turecku pod d bem. Nasze rzeczy le ały porozrzucane, na 

rodku polany zauwa yłem troch  drewna na ognisko. Na drzewie wisiał 

człowiek.  

      Był młody, o jasnych włosach i jasnej cerze. Poza tym trudno było cokolwiek 

powiedzie . Niełatwo jest - wła nie to odczułem - rozpozna  rysy i wzrost tego, 

kto wisi głow  w dół kilka stóp od ziemi.  

      Miał zwi zane na plecach r ce i zwisał z niskiego konara na linie zap tlonej 

wokół lewej kostki. Mówił - krótkimi, urywanymi zdaniami odpowiadał na 

pytania Ganelona - a jego twarz była mokra od  liny i potu.  

      Nie wisiał nieruchomo, lecz kołysał si  w przód i w tył.  

      Miał obtarty policzek i kilka plamek krwi na koszuli.  

      Zatrzymałem si . Postanowiłem na razie si  nie wtr ca . Obserwowałem. 

Ganelon nie post piłby z nim w ten sposób bez powodu, wi c sympatia dla 

chłopaka zbytnio mi nie ci yła. Poza tym, cokolwiek skłoniło Ganelona do 

takiego przesłuchania, wiedziałem,  e uzyskane informacje mnie te  zainteresuj . 

Byłem te  ciekaw wszystkiego, a ta sesja mogła mi powiedzie  o samym 

Ganelonie, b d cym teraz czym  w rodzaju sprzymierze ca. A dodatkowe kilka 

minut do góry nogami nie mogło spowodowa  wi kszych szkód.  

      Wi zie  znieruchomiał. Ganelon dotkn ł mieczem jego piersi i silnym 

pchni ciem rozhu tał znowu. Stal rozci ła lekko skór  i na koszuli pojawiła si  

kolejna czerwona plamka. Chłopak krzykn ł. Teraz wyra nie widziałem,  e był 

młody. Ganelon wysun ł ostrze o kilka cali poza punkt, w którym przy 

powrotnym wahaniu znalazłaby si  krta  je ca. Cofn ł je w ostatnieju chwili i 

zachichotał, kiedy tamten zwin ł si  i krzykn ł:  

 

39 

      - Błagam!  

      - Dalej! - rozkazał Ganelon. - Powiedz wszystko.  

      - To jest wszystko! - zawołał wi zie . - Nic wi cej nie wiem.  

      - Dlaczego nie?  

      - Wyprzedzili mnie! Nic nie widziałem!  

      - Dlaczego nie ruszyłe  za nimi?  

      - Byli konno, a ja na piechot .  

      - Dlaczego nie ruszyłe  za nimi pieszo?  

      - Byłem oszołomiony.  

      - Oszołomiony? Byłe  przera ony! Zdezerterowałe !  

      - Nie!  

      Ganelon znowu wysun ł ostrze i cofn ł je w ostatniej chwili.  

      - Nie! - wrzasn ł młodzik.  

      Ganelon poruszył mieczem.  

      - Tak! - krzykn ł chłopak. - Bałem si !  

      - I uciekłe .  

      - Tak! Biegiem! Ci gle uciekam, odk d...  

      - I nie wiesz, jak pó niej potoczyły si  sprawy?  

      - Nie.  

      - Kłamiesz! - Znowu si gn ł do miecza.  

      - Nie! - j kn ł chłopiec. - Błagam...  

      Zbli yłem si .  

      - Ganelonie - powiedziałem.  

      Spojrzał na mnie, wyszczerzył z by i odło ył miecz. Chłopiec starał si  

pochwyci  moje spojrzenie.  

      - Có  my tu mamy? - spytałem.  

      - Ha! - zawołał klepi c chłopaka po wewn trznej stronie uda tak mocno,  e 

tamten krzykn ł. - Złodzieja i dezertera, ale z ciekaw  histuri  do opowiadania.  

      - Wi c odetnij go i pozwól mi posłucha  - poleciłem.  

      Ganelon odwrócił si  i jednym ciosem miecza odci ł lin . Chłopak upadł na 

ziemi  i zaszlochał.  

      - Złapałem go, jak próbował ukra  nasze zapasy, i pomy lałem,  e troch  go 

przepytam - wyja nił Ganelon. - Przybył z Avalonu, i to raczej szybko.  

      - Co to znaczy?  

      - Był piechurem podczas bitwy, która rozegrała si  dwie noce temu. W walce 

okazał si  tchórzem i zdezerterował.  

      Chłopak próbował wykrztusi  jakie  zaprzeczenie, wi c Ganelon kopn ł go.  

      - Cisza! - rozkazał. - Ja teraz mówi ... tak jak mi opowiadałe !  

      Chłopiec jak krab odczołgał si  na bok i szeroko otwartymi oczami spojrzał 

na mnie błagalnie.  

      - Bitwa? Kto walczył? - spytałem.  

      Ganelon u miechn ł si  pos pnie.  

      - Rzecz wygl da znajomo - stwierdził. - Wojska Avalonu spotkały si  w 

najwi kszym, jak si  zdaje, i by  mo e ostatnim z długiej serii star  z istotami 

niezupełnie z tego  wiata.  

      - Tak?  

 

40 

      Spojrzałem na chłopca. Spu cił wzrok, lecz zd yłem dostrzec w jego oczach 

l k.  

      - ...Kobiety - wyja nił Ganelon. - Blade furie z jakiego  piekła, pi kne i zimne. 

Uzbrojone i w zbrojach. Długie, jasne włosy. Oczy jak lód. Na białych, ziej cych 

ogniem wierzchowcach,  ywi cych si  ludzkim mi sem, wyje d ały nocami z 

labiryntu jaski , które par  lat temu odsłoniło trz sienie ziemi. Napadały, brały 

w niewol  młodych m czyzn i zabijały wszystkich pozostałych. Je cy pojawiali 

si  pó niej jako id cy za nimi bezduszni  ołnierze. To brzmi jak historia o 

ludziach z Kr gu, których my znali my.  

      - Lecz z tamtych wielu prze yło, gdy zostali wyzwoleni - zaprotestowałem. - I 

wcale nie wydawali si  bezduszni. Raczej w amnezji, jak ja sam kiedy . Dziwi 

mnie - mówiłem dalej -  e nikt nie próbował zablokowa  tych jaski  za dnia, 

skoro kobiety wyruszały jedynie w nocy.  

      - Ten dezerter twierdzi,  e próbowano tego - wyja nił Ganelon. - I po pewnym 

czasie zawsze wyrywały si  znowu, silniejsze ni  przedtem.  

      Chłopiec był szary jak popiół, lecz kiwn ł głow , gdy spojrzałem na  

pytaj co.  

      - Tutejszy dowódca, którego on nazywa Protektorem, gromił je wielokrotnie - 

kontynuował Ganelon. - Raz sp dził nawet cz  nocy z ich przywódczyni , blad  

dziwk  imieniem Lintra. Nie wiem, flirtował z ni  czy pertraktował, ale nic z tego 

nie wyszło. Napady powtarzały si  i jej siły były coraz liczniejsze. W ko cu 

Protektor zdecydował si  na masowy atak w nadziei,  e uda mu si  zniszczy  je 

całkowicie. Wła nie podczas bitwy ten tutaj uciekł - skin ł mieczem w stron  

chłopca. - I dlatego nie znamy ko ca tej historii.  

      - Tak było? - spytałem.  

      Chłopiec oderwał spojrzenie od miecza i wolno kiwn ł głow .  

      - Ciekawe - zwróciłem si  do Ganelona. - Bardzo. Mam uczucie,  e ich 

problem wi e si  jako  z tym, który ostatnio rozwi zali my. Chciałbym wiedzie , 

jak zako czyła si  bitwa.  

      Ganelon kiwn ł głow  i mocniej chwycił miecz.  

      - No có  - zacz ł. - Je eli ju  z nim sko czyli my...  

      - Czekaj. Przypuszczam,  e próbował ukra  co  do jedzenia?  

      - Tak.  

      - Rozwi  mu r ce. Nakarmimy go.  

      - Przecie  chciał nas okra .  

      - Czy nie wspominałe ,  e kiedy  zabiłe  człowieka dla pary butów?  

      - Tak, ale to co innego.  

      - A to czemu?  

      - Mnie si  udało.  

      Roze miałem si . Ganelon był poirytuwany, potem zdziwiony, wreszcie sam 

zacz ł si   mia . Chłopiec przygl dał si  nam, jakby my byli par  wariatów.  

      - No dobrze - rzekł w ko cu Ganelon. - Dobrze.  

      Nachylił si , jednym szarpni ciem odwrócił je ca i rozci ł powróz krepuj cy 

mu r ce.  

      - Chod , chłopcze - powiedział. - Dostaniesz je .  

      Podszedł do baga y i wyci gn ł kilka pakietów z jedzeniem.  

 

41 

      Chłopiec wstał i kulej c pod ył za nim. Chwycił ofiarowan  mu  ywno  i 

zacz ł je  łapczywie i gło no, nie spuszczaj c wzroku z Ganelona. Jego 

informacje, je li były prawdziwe, powodowały pewne komplikacje. 

Najpowa niejsz  było to,  e w wyniszczonym wojn  kraju trudniej b dzie znale  

rzecz, której potrzebowałem. Pogł biły si  te  moje l ki co do natury i rozmiarów 

uszkodzenia - czy te  naruszenia - Wzorca.  

      Pomogłem Ganelonowi rozpali  niewielkie ognisko.  

      - Jak to wszystko wpływa na nasze plany? - zapytał.  

      Naprawd  nie miałom wyboru. We wszystkich Cieniach w okolicy sytuacja 

byłaby podobna. Mogłem wybra  taki, który nie był w to wmieszany, lecz 

docieraj c tam trafiłbym do niewła ciwego punktu. Nie dostałbym tam tego, co 

było mi potrzebne. Je eli ataki Chaosu stale zdarzały si  na trasie marszu mych 

pragnie  przez Cie , to musiały by  powi zane z natur  owych pragnie . I 

wcze niej czy pó niej b d  musiał stawi  im czoło. Nie zdołam ich unikn . Takie 

były zasady tej gry i nie mogłem si  skar y , gdy  sam je ustaliłem.  

      - Jedziemy dalej - o wiadczyłem. - To jest cel moich pragnie .  

      Młodzik j kn ł i - pewno z wdzi czno ci,  e powstrzymałem Ganelona od 

wycinania dziur w jego ciele - ostrzegł:  

      - Nie jed  do Avalonu, panie! Nie ma tam nic, czego mógłby  potrzebowa . 

Zabij  was!  

      Podzi kowałem mu u miechem. Ganelon zachichotał.  

      - Zabierzmy go ze sob  - zaproponował. - Niech stanie przed s dem za 

dezercj .  

      Chłopiec wstał z wysiłkiem i rzucił si  do ucieczki. Wci  roze miany Ganelon 

wyj ł sztylet i wzniósł r k  do rzutu. Uderzyłem go w rami  i bro  poleciała 

daleko od celu. Chłopak znikł w ród drzew, a Ganelon  miał si  bez przerwy. 

Kiedy si  uspokoił, odszukał swój sztylet.  

      - Powiniene  pozwoli  mi go zabi  - powiedział. Sam wiesz.  

      - Postanowiłem inaczej.  

      Wzruszył ramionami.  

      - Jak wróci noc  i poder nie nam gardła, mo e zmienisz zdanie.  

      - Pewnie zmieni . Ale on nie wróci. Wiesz o tym.  

      Znów wzruszył ramionami. Nabił na sztylet kawałek mi sa i zacz ł 

przypieka  nad ogniskiem.  

      - Trzeba przyzna ,  e wojna nauczyła go dobrze pracowa  nogami - 

stwierdził. - By  mo e istotnie zbudzimy si  rankiem.  

      Ugryzł kawałek i zacz ł prze uwa . Uznałem to za słuszn  ide  i 

przygotowałem co  takiego dla siebie.  

      Wiele godzin pó niej zbudziłem si  z niespokojnego snu, by przez zasłon  li ci 

popatrze  na gwiazdy. Jaka  skłonna do złych wró b cz  mej pod wiadomo ci 

przywołała obraz chłopca i w niemiły sposób wykorzystała jego i mnie. Długo nie 

mogłem zasn .  

      Rankiem zadeptali my popioły ogniska i ruszyli my dalej. Tego popołudnia 

dotarli my do gór i nast pnego dnia przekroczyli my je. Na naszym sziaku 

trafiały si  czasem  wie e  lady ludzi i koni, lecz nie spotkali my nikogo.  

      Dzie  pó niej min li my kilka zagród, lecz nie zatrzymywali my si  przy 

 

42 

adnej. Nie korzystałem z szalonej, diabelskiej trasy, któr  wybrałem wyp dzaj c 

Ganelona. Była krótka, lecz dla niego byłaby przykrym wspomnieniem. 

Potrzebowałem tak e czasu do namysłu i taka podró  niezbyt by mi odpowiadała. 

Teraz, jednak długa droga zbli ała si  do ko ca. Po południu osi gn li my niebo 

Amberu. Podziwiałem je w milczeniu. Las, przez który jechali my, mógłby by  

niemal Lasem Arde skim. Tyle  e nie słyszałem głosu rogów, nie było Juliana ani 

Morgensterna, nie było ogarów burzy, które by nas  cigały jak w Ardenie, kiedy 

przeje d ałem tamt dy ostatnim razem. Był tylko  piew ptaków w koronach 

wielkieh drzew, skarga wiewiórki, szczekni cie lisa, plusk wodospadu, biele, 

bł kity i ró e kwiatów w cieniu li ci.  

      Wieczorny wietrzyk, chłodny i delikatuy, u pił mnie niemal i byłem zupełnie 

nie przygotowany na widok rz du  wie ych grobów obok drogi, zaraz za 

zakr tem. Trawa wokół nich była zgnieciona i stratowana. Przystan li my na 

chwil , lecz nie zauwa yli my niczego, czego nie byłoby wida  na pierwszy rzut 

oka.  

      Kawałek dalej min li my jeszcze jedno takie miejsce, a potem kilka 

wypalonych zagajników. Droga była porz dnie wyje d ona, a krzaki na 

poboczach połamane i zdeptane, jakby przechodziło t dy wiele ludzi i zwierz t. 

W powietrzu unosił si  zapach spalenizny. Przejechali my obok rozkładaj cego 

si , na pół po artego ko skiego  cierwa.  

      Niebo Amberu nie dodawało mi ju  otuchy, cho  potem przez dłu szy czas 

szlak był czysty.  

      Dzie  zbli ał si  ku ko cowi i drzewa rosły coraz rzadziej, gdy Ganelon 

zauwa ył smugi dymu na południowym wschodzie. Skr cili my w pierwsz  

cie k , która zdawała si  biec w tamt  stron , mimo  e nie prowadziła do 

Avalonu. Trudno było dokładnie oceni  odległo , lecz widzieli my,  e nie 

dotrzemy na miejsce przed noc .  

      - Ich wojska... jeszcze obozuj ? - zastanawiał si  Ganelon.  

      - Albo armia tego, co ich zwyci ył.  

      Potrz sn ł głow  i sprawdził, czy miecz lekko wychodzi z pochwy. Przed 

zmrokiem zjechałem ze  cie ki zwabiony odgłosem płyn cej wody. Był to  wie y, 

czysty potok płyn cy od gór i wci  nios cy odrobin  ich chłodu. Umyłem si , 

przyci łem brod , która zd yła ju  odrosn , i oczy ciłem ubranie z pyłu dróg. 

Zbli ali my si  do celu podró y i chciałem wyst pi  z t  odrobin  splendoru, na 

jak  mogłem sobie pozwoli . Ganelon uznał moje racje. Zdobył si  nawet na 

ochlapanie sobie wod  twarzy i gło ne wytarcie nosa.  

      Stoj c nad brzegiem i mrugaj c w stron  nieba oczami, z których wypłukałem 

kurz, zobaczyłem,  e kr g ksi yca staje si  czysty i ostry, a zm tnienie jego 

kraw dzi znika. Zdarzyło si  to po raz pierwszy. Wstrzymałem oddech i 

patrzyłem. Potem odnalazłem na niebie gwiazdy, prze ledziłem kształty chmur, 

odległych szczytów i najdalszych drzew. Raz jeszcze spojrzałem na ksi yc, nadal 

czysty i wyra ny. Mój wzrok wrócił, ju  do normy.  

      Ganelon cofn ł si  słysz c mój  miech. Nie spytał o powód.  

      Tłumi c pragnienie  piewu dosiadłem konia i wróciłem na  cie k . Cienie 

pogł biały si , a ponad koronami drzew rozkwitały gromady gwiazd. 

Wci gn łem w płuca pot n  porcj  nocy, przytrzymałem chwil  i wypu ciłem. 

 

43 

Znów byłem sob  i było to przyjemne uczucie.  

      Ganelon podjechał bli ej.  

      - Na pewno rozstawili warty - powiedział cicho.  

      - Tak - zgodziłem si .  

      - Wi c mo e lepiej zjedziemy ze szlaku?  

      - Nie. Nie chc ,  eby kto  pomy lał,  e si  kryjemy. Mo emy dojecha  na 

miejsce z eskort , to nie ma znaczenia. Jeste my par  zwyczajnych podró nych.  

      - Mog  pyta  o powód tej podró y.  

      - Wi c b dziemy par  najemników, którzy słyszeli o jakiej  wojnie i przybyli 

szuka  pracy.  

      - Dobrze. Wygl damy na takich. Miejmy nadziej ,  e zd

 to zauwa y .  

      - Je eli nie b d  nas dobrze widzie , to b dziemy marnym celem.  

      - To prawda. Lecz jako  mnie to nie uspokaja.  

      Nasłuchiwałem stukotu ko skich kopyt na szlaku. Droga nie prowadziła 

prosto. Wiła si , skr cała, biegła w t  i w tamt  stron , w ko cu wykr ciła pod 

gór . Gdy wje d ali my na zbocze, drzewa przerzedziły si  jeszcze bardziej.  

      Wierzchołek pagórka był prawie nagi. Jeszcze kawałek i niespodziewanie 

roztoczył si  przed nami widok na najbli sze kilka mil. Zatrzymali my si  tu  

przed stromym uskokiem, kilkana cie metrów ni ej przechodz cym w łagodne 

zbocze. Dalej wida  było rozległ  równin , a o mil  stamt d wzgórza i niewielkie 

zagajniki. Zobaczyli my obóz: liczne ogniska i sporo namiotów, do  du e stado 

koni pas ce si  w pobli u. Uznałem,  e było tam kilkuset ludzi, grzej cych si  

przy ogniu lub chodz cych po obozowisku.  

      Ganelon odotchn ł z ulg .  

      - Ci przynajmniej wydaj  si  normalnymi lud mi - stwierdził.  

      - Fakt.  

      - A je eli s  normalnymi lud mi w normalnym wojsku, to na pewno jeste my 

ju  obserwowani. To zbyt dogodny punkt, by pozostał nie obsadzony.  

      - Zgadza si .  

      Z tyłu doleciał hałas. Zacz li my si  odwraca , gdy jaki  głos rozkazał:  

      - Nie rusza  si !  

      Spojrzałem za siebie. Stało tam czterech m czyzn; dwóch trzymało 

wycelowane w nas kusze, dwaj pozostali mieli w r kach nagie miecze. Jeden z 

nich ruszył ku nam i zatrzymał si  o dwa kroki.  

      - Zsiada ! - polecił. - Na lew  stron ! Powoli!  

      Zeszli my na ziemi  i stan li my przed nim, trzymaj c r ce z daleka od broni.  

      - Kim jeste cie? I sk d? - zapytał. - Jeste my najemnikami - wyja niłem. - Z 

Lorraine. Słyszeli ny,  e trwa tu jaka  wojna. Szukamy zaj cia. Jechali my do 

tego obozu w dole. To wasz, mam nadziej ?  

      - A je li powiem,  e nie,  e jeste my patrolem armii, która ma wła nie ten 

obóz zaatakowa ?  

      Wzruszyłem ramionami.  

      - W takim razie mo e wasza armia byłaby zainteresowana zatrudnieniem 

dwóch ludzi?  

      Splun ł.  

      - Protektor nie potrzebuje takich jak wy - o wiadczył. Po czym zapytał: - Z 

 

44 

której strony przyjechali cie?  

      - Ze wschodu - odparłem.  

      - A nie mieli cie po drodze jakich ... trudno ci?  

      - Nie - zaprzeczyłem. - A powinni my mie ?  

      - Trudno powiedzie  - stwierdził. - Oddajcie bro . Ode l  was do obozu. Na 

pewno b d  chcieli wiedzie , czy nie widzieli cie czego  na wschodzie... czego  

niezwykłego.  

      - Nie widzieli my nic niezwykłego - poinformowałem.  

      - W ka dym razie dadz  wam je . Cho  w tpi , czy znajdziecie prac . 

Troch  si  spó nili cie. A teraz oddajcie bro .  

      Kiedy odpinali my pasy z mieczami, przywołał jeszcze dwóch ukrytych w ród 

drzew  ołnierzy i polecił doprowadzi  nas do obozu. Mieli my i  pieszo 

prowadz c konie.  ołnierze wzi li nasz  bro  i ju  ruszali my, gdy ten, który z 

nami rozmawiał, zawołał:  

      - Sta !  

      Obejrzałem si .  

      - Ty - zwrócił si  do mnie. - Jak si  nazywasz?  

      - Corey - odparłem.  

      - Nie ruszaj si .  

      Podszedł całkiem blisko i przygl dał mi si  przez jakie  dziesi  sekund.  

      - O co chodzi? - spytałem.  

      Zamiast odpowiedzi pogrzebał dłoni  w sakiewce, wyci gn ł gar  monet i 

podniósł je do oczu.  

      - Niech to licho! Jest za ciemno - stwierdził. - A nie mo emy pali   wiatła.  

      - A po co? - zdziwiłem si .  

      - Nie wa nego - wyja nił. - Zdawało mi si ,  e ju  ci  gdzie  widziałem, i 

próbowałem sobie przypomnie  gdzie. Twój profil podobny jest do wybitego na 

naszych starych monetach. Troch  ich jeszcze kr y. Prawda? zwrócił si  do 

jednego ze strzelców. Tamten odło ył kusz , podszedł i z odległo ci kilku kroków 

przyjrzał mi si  uwa nie.  

      - Zgadza si  - stwierdził. - Jest podobny.  

      - A kto to był? Ten, o którego wam chodzi?  

      - Jeden z tych dawnych typów. Przed moim urodzeniem. Nie pami tam.  

      - Ja te  nie. Zreszt ... - wzruszył ramionami. Niewa ne. Ruszaj, Coreyu. 

Odpowiadaj na pytania szczerze, a nic ci si  nie stanie.  

      Odwróciłem si  i odszedłem, a on został na zalanej ksi ycowym  wiatłem 

polanie. Spogl dał za mn  drapi c si  po głowie.  

       ołnierze z naszej eskorty nie byli zbyt rozmowni. I bardzo dobrze.  

      Przez cał  drog  my lałem o tym, co opowiedział nam ten chłopak, i o tym, 

jak zako czył si  tutejszy konflikt. Osi gn łem bowiem fizyczn  zgodno  ze 

wiatem moich pragnie  i teraz musiałem działa  w granicach zaistniałej sytuacji.  

      Nad obozowiskiem unosił si  przyjemny zapach ludzi i zwierz t, dymu ognisk, 

pieczonego mi sa, skóry i oliwy. W  wietle ogni  ołnierze rozmawiali, ostrzyli 

miecze, naprawiali uprz e, jedli, grali, spali, pili i prrygl dali si , jak 

prowadzimy mi dzy nimi nasze konie, eskortowani w stron  trzech centralnych 

namiotów. Im dalej szli my, tym bardziej poszerzał si  wokół nas kr g ciszy.  

 

45 

      Zatrzymali my si  przy drugim co do wielko ci namiocie. Jeden z naszych 

stra ników zapytał o co  przechadzaj cego si  wartownika. Ten pokr cił głow  i 

wskazał r k  najwi kszy namiot. Wymiana zda  trwała kilka minut. Wreszcie 

stra nik wrócił. Powiedział co  swemu czekaj cemu przy nas towarzyszowi, a ten 

skin ł głow  i przywołał jednego z ludzi siedz cych przy najbli szym ognisku. 

Stra nik podszedł do mnie.  

      - Wszyscy oficerowie s  na naradzie u Protektora - wyja nił. - Sp tamy wasze 

konie i pu cimy je na pastwisko. Zdejmijcie z nich rzeczy i złó cie je tutaj. 

Musicie poczeka , póki kapitan nie wróci.  

      Kiwn łem głow . Wzi li my si  do wypakowywania baga u i czyszczenia 

koni. Poklepałem Gwiazd  po szyi, a potem patrzyłem, jak niewysoki kulawy 

człowieczek prowadzi j  do innych koni razem ze  wietlikiem Ganelona. 

Usiedli my na jukach i czekali my. Jeden ze stra ników w zamian za tyto  do 

fajki przyniósł nam gor cej herbaty. Obaj siedli potem troch  z tyłu.  

      Patrzyłem na wielki namiot, s czyłem herbat  i my lałem o Amberze i o 

małym nocnym klubie przy Rue de Char et Pain w Brukseli, na Cieniu-Ziemi, 

gdzie  yłem tek długo. Kiedy dostan  ju  ten jubilerski proszek, rusz  do 

Brukseli, aby znowu spotka  si  z handlarzami z Gun Burse. Wiedziałem,  e moje 

zlecenie b dzie kosztowne i trudne w realizacji. Trzeba b dzie przekona  

którego  z producentów amunicji, by zało ył osobn  lini  produkcyjn . Na 

szcz cie dzi ki mym rozmaitym militarnym do wiadczeniom znałem na tamtej 

Ziemi innych kupców ni  tylko ci z Interarmco. Zdobycie sprz tu nie powinno mi 

zaj  wi cej ni  kilka miesi cy. Zacz łem obmy la  szczegóły i czas upływał 

szybko i przyjemnie.  

      Min ło chyba ponad półtorej godziny, nim poruszyły si  cienie na  cianie 

wielkiego namiotu. Jeszcze kilka minut i płachta zakrywaj ca wej cie została 

odrzucona w bok. Powoli zacz li wychodzi  ludzie. Ogl dali si  i rozmawiali. 

Ostatnia dwójka zatrzymała si , dyskutuj c z kim , kto pozostał w  rodku. 

Reszta rozeszła si  do innych namiotów.  

      Ci w wej ciu cofali si  powoli, wci  zwróceni twarzami do wn trza. 

Słyszałem ich głosy, cho  nie mogłem rozró ni  słów. Ten, z którym rozmawiali, 

tak e si  poruszył i w ko cu mogłem go zobaczy .  wiatło padało na niego z tyłu, 

a dwaj oficerowie zasłaniali prawie cały widok, zauwa yłem jednak,  e jest 

szczupły i bardzo wysoki.  

      Nasi stra nicy jeszcze si  nie ruszyli, z czego wywnioskowałem,  e kapitanem, 

o którym mówili, był jeden z dwójki oficerów. Patrzyłem z nadziej ,  e si  cofn  i 

odsłoni  swego zwierzchnika. Istotnie uczynili to w chwil  pó niej, a po jeszcze 

kilku sekundach on sam post pił krok do przodu.  

      Z pocz tku zdawało mi si ,  e to tylko gra  wiateł i cieni... Lecz nie! Poruszył 

si  znowu i zobaczyłem go wyra nie. Nie miał prawej dłoni. R ka ko czyła si  tu  

poni ej łokcia. Kikut był grubo obanda owany i pomy lałem,  e musiał niedawno 

odnie  t  ran .  

      Wykonał lew  r k  szeroki gest, wyci gaj c j  daleko przed siebie. Kikut 

prawej poruszył si  tak e i równocze nie co  drgn ło w mej pami ci. Miał długie, 

proste, kasztanowe włosy i lekko wystaj c  doln  szcz k ...  

      Wyszedł na zewn trz, a wiatr pochwycił jego płaszcz i zarzucił na prawe 

 

46 

rami . Zauwa yłem,  e nosił  ółt  koszul  i br zowe spodnie. Sam płaszcz był 

płomiennie pomara czowy. Chwycił jego brzeg nienaturalnie szybkim ruchem 

lewej r ki i przykrył kikut prawej.  

      Wstałem, a on zwrócił głow  w moj  stron . Nasze spojrzenia spotkały si . 

Przez kilka uderze  pulsu  aden z nas si  nie poruszył.  

      Obaj oficerowie patrzyli na to zdnmieni. Rozepchn ł ich i ruszył do mnie. 

Usłyszałem,  e Ganelon chrz ka i wstaje pospiesznie. Nasi stra nicy tak e byli 

zaskoczeni.  

      Stan ł kilka kroków przede mn  i zmierzył mnie uwa nym spojrzeniem 

swych orzechowych oczu. Rzadko si  u miechał, lecz tym razem jako  mu si  to 

udało.  

      - Chod cie - powiedział i zawrócił do namiotu.  

      Poszli my zostawiaj c rzeczy tam, gdzie le ały.  

      Jednym spojrzeniem odprawił obu oficerów, zatrzymał si  przed wej ciem do 

namiotu i przepu cił nas przodem. Potem wszedł i spu cił płacht . Wewn trz był 

materac, mały stolik, ławy, bro  i wielki kufer. Na stoliku płon ł kaganek, le ały 

ksi ki i mapy, stała butelka i kilka kubków. Drugi kaganek migotał na pokrywie 

kufra.  

      U cisn ł mi dło  i znów si  u miechn ł.  

      - Corwin - rzekł. - I to  ywy.  

      - Benedykt - powiedziałem, tak e z u miechem. Jeszcze dychasz, jak widz . 

Diabelnie długo to trwało.  

      - To prawda. Kim jest twój przyjaciel?  

      - Nazywa si  Ganelon.  

      - Ganelonie - powiedział i skłonił głow , nie wyci gaj c jednak r ki. Potem 

podszedł do stołu i nalał trzy kubki wina. Jeden podał mnie, drugi Ganelonowi, 

trzeci wzniósł do góry.  

      - Twoje zdrowie, bracie - powiedział.  

      - I twoje.  

      Wypili my  

      - Siadajcie - rzucił, wskazuj c najbli sz  ław . Sam tak e usiadł. - I witajcie w 

Avalonie.  

      - Dzi ki... Protektorze.  

      Skrzywił si .  

      - Ten przydomek nie jest niezasłu ony - stwierdził spokojnie, wpatruj c si  w 

moj  twarz. - Zastanawiam si , czy poprzedni Protektor mógłby powiedzie  to 

samo.  

      - To nie było to samo miejsce - odparłem. - Ale s dz ,  e mógłby.  

      Wzruszył ramionami.  

      - Mo e i tak - powiedział. - Ale do  o tym! Co si  z tob  działo? Co 

porabiałe ? Dlaczego przybyłe  tutaj? Opowiedz. To ju  tyle czasu...  

      Kiwn łem głow . Niezbyt szcz liwie si  zło yło, lecz etykieta rodzinna oraz 

układ sił wymagały, bym odpowiadał, zanim sam zaczn  pyta . Był starszy, a 

poza tym ja - co prawda nie wiadomie - naruszyłem stref  jego wpływów. Nie to, 

ebym mu  ałował tej uprzejmo ci - był jednym z niewielu moich licznych 

krewnych, którego szanowałem, a nawet lubiłem. Po prostu paliłem si  do 

 

47 

zadawania pyta . Sam powiedział, to ju  tyle czasu...  

      Ale jak wiele powinienem mu wyja ni ? Nie miałem poj cia, któr  ze stron 

popiera. Nie chciałem te , mówi c o niewła ciwych sprawach, odkrywa  

powodów jego dobrowolnego wygnania z Amberu. Nale ało zacz  od czego  

mo liwie neutralnego i sondowa  go w miar  rozwoju opowie ci.  

      - Musi by  jaki  pocz tek - odezwał si  po chwili. - Niewa ne, jak go 

przedstawisz.  

      - Jest wiele pocz tków - wyja niłem. - To do  trudne... Powinienem chyba 

wróci  do czasu, kiedy to wszystko si  zacz ło, i potem ci gn  dalej.  

      Łykn łem wina.  

      - Tak - zadecydowałem. - To b dzie najprostsze... cho  dopiero stosunkowo 

niedawno przypomniałem sobie wiele z tego, co si  zdarzyło. Kilka lat po 

rozgromieniu Ksi ycowych Je d ców z Ghenesh i po twoim wyje dzie Eryk i ja 

poró nili my si  ostatecznie - zacz łem. - Tak, chodziło o sukcesj . Tato znowu 

zacz ł mówi  o abdykacji i wci  nie chciał wyznaczy  nast pcy. Od yły dawne 

spory o to, ktu ma wi ksze prawo do tronu. Oczywiscie, ty i Eryk jeste cie starsi 

ode mnie, lecz o ile Faiella, matka Eryka i moja, była  on  ojca po  mierci 

Cymnei, to jednak..  

      - Do ! - zawołał Benedykt i waln ł w stół tak mocno,  e deski zatrzeszczały.  

      Kaganek podskoczył i chlapn ł oliw , lecz - chyba dzi ki jakiemu  drobnemu 

cudowi - nie przewrócił si : Płachta zasłaniaj ca wej cie odsun ła si  natychmiast 

i do namiotu zajrzał zaniepokojony stra nik. Benedykt spojrzał tylko i tamten 

wycofał si .  

      - Nie mam ochoty pakowa  si  w te wasze dochodzenia - o wiadczył mój brat 

cichym głosem. - To wła nie te plugawe rozgrywki były pocz tkowo powodem, 

dla którego porzuciłem rozkosze Amberu. Prosz , mów dalej, ale ju  bez 

odno ników.  

      - No... tak - chrz kn łem. - Jak mówiłem, odbyli my kilka burzliwych 

dyskusji na ten temat. A  pewnego wieczora słowa przestały wystarcza . 

Podj li my walk .  

      - Pojedynek?  

      - Nic tak formalnego. Raczej równoczesn  decyzj  zabicia tego drugiego. W 

ka dym razie walczyli my do  długo. Eryk uzyskał przewag  i zacz ł  ciera  

mnie na proszek. Uprzedz  troch  fakty i powiem,  e wszystko przypomniałem 

sobie dopiero jakie  pi  lat temu.  

      Benedykt pokiwał głow , jakby rozumiał, o czym mówi .  

      - Mog  si  tylko domy la , co zaszło po tym, jak straciłem przytomno  - 

mówiłem dalej. - Eryk powstrzymał si  od zabicia mnie. Doszedłem do siebie w 

Cieniu - Ziemi, w miejscu zwanym Londynem. Szalała tam zaraza i 

rozchorowałem si . Wyzdrowiałem nie maj c  adnych wspomnie  sprzed 

Londynu.  yłem w tym  wiecie - Cieniu przez całe wieki, szukaj c jakiej  

wskazówki co do mojej to samo ci. Przemierzałem go wszerz i wzdłu , zwykle 

jako uczestuik kampanii wojskowych. Ucz szczałem na ich uniwersytety, 

rozmawiałem z najm drzejszymi lud mi, konsultowałem si  ze słynnymi 

lekarzami. Nigdzie nie znalazłem klucza do swej przeszło ci. Było dla mnie 

oczywiste,  e ró niłem si  od innych ludzi, i z wielkim wysiłkiem starałem si  to 

 

48 

ukry . Byłem jak w ciekły, gdy  mogłem mie  wszystko z wyj tkiem tego, czego 

pragn łem najbardziej: mojej to samo ci, mojej pami ci. Mijały lata, lecz nie 

malał mój gniew, nie gasła t sknota. Trzeba było wypadku i p kni cia czaszki, 

eby zacz ła si  seria przemian prowadz cych do odzyskania wspomnie . To było 

jakie  pi  lat temu, a cała ironia potega na rym,  e Eryk był odpowiedzialny za 

ów wypadek. Wydaje si ,  e Flora przez cały czas mieszkała w tym Cieniu - Ziemi 

i pilnowała mnie. Wracaj c do hipotez: Eryk musiał si  powstrzyma  w ostatniej 

chwili. Pragn ł mojej  mierci, lecz nie chciał, by  lady prowadziły do niego. 

Przetransportował mnie wi c przez Cie  do miejsca, gdzie czekała szybka i 

niemal pewna  mier . Bez w tpienia zamierzał wróci  i powiedzie ,  e si  

pokłócili my i  e odjechałem w gniewie, krzycz c,  e znowu odchodz . Owego 

dnia polowali my w Ardenie. Tylko my dwaj, razem.  

      - To dziwne - wtr cił Benedykt -  e tacy rywale jak wy zdecydowali cie si  na 

wspólne polowanie w takich okliczno ciach.  

      Łykn łem wina i u miechn łem si .  

      - By  mo e nie było to tak zupełnie przypadkowe, jak mo na by s dzi  z 

mojego opowiadania - wyja niłem. - Mo e obaj ucieszyli my si  z mo liwo ci 

wspólnych łowów: tylko my dwaj i nikt wi cej.  

      - Rozumiem - stwierdził. - Nie jest wi c wykluczone,  e sytuacja mogła uło y  

si  odwrotnie.  

      - No có , trudno powiedzie . Nie wierz , bym posun ł si  tak daleko. 

Przynajmniej teraz tak to odczuwam. Sam wiesz, ludzie si  zmieniaj . A wtedy...? 

Tak, mógłbym zrobi  to co on. Trudno by  pewnym, ale to mo liwe.  

      Znów pokiwał głow . Nagle ogarn ł mnie gniew, który jednak szybko zmienił 

si  w rozbawienie.  

      - Na szcz cie nie musz  szuka  usprawiedliwie  - stwierdziłem. - Wró my do 

moich domysłów. S dz ,  e Eryk po tym wszystkim pilnował mnie, zapewne 

rozczarowany,  e prze yłem, ale usatysfakcjonowany moj  bezradno ci . 

Nakazał, by Flora miała na mnie oko, i przez jaki  czas  wiat kr cił si  spokojnie. 

Potem przypuszczalnie tato abdykował i znikł, nie rozwi zuj c problemu 

nast pstwa tronu...  

      - Niech go diabli! - przerwał mi Benedykt. - Nie było  adnej abdykacji. Po 

prostu znikł. Pewnego dnia zwyczajnie nie zastano go w pokojach. Nawet łó ko 

nie było ruszone.  adnych wiadomo ci. Widziano, jak wracał do siebie 

wieczorem, ale nikt nie zauwa ył, jak wychodzi. Lecz nawet tego nie uznano za 

niezwykłe. Z pocz tku wszyscy my leli,  e znowu wyruszył w Cie , by  mo e na 

poszukiwanie kolejnej panny młodej. Długo trwało, nim ktokolwiek zacz ł 

podojrzewa  nieczyst  gr  lub domy la  si  nowej formy abdykacji.  

      - Nie wiedziałem o tym - rzekłem. - Twoje  ródła informacji znajdowały si  

wtedy bli ej centrum ni  moje.  

      Skin ł tylko głow  pozostawiaj c mi pole do niepokoj cych domysłów. 

Mogłem przypuszcza ,  e był wtedy po stronie Eryka.  

      - Kiedy tam byłe  ostatnio? - zaryzykowałem.  

      - Jakie  dwadzie cia lat temu - odrzekł. - Mo e troch  wi cej. Ale jestem w 

kontakcie.  

      Na pewno nie z kim , kto uznałby za stosowne wspomnie  mi o tym! Musiał to 

 

49 

wiedzie , kiedy mówił. Czy by miało to by  ostrze enie? A mo e gro ba? 

My lałem intensywnie. Miał oczywi cie komplet Wielkich Atutów. Przerzucałem 

je w my lach. Random wyznał mi,  e nie wie nic o sytuacji Benedykta. Brand 

znikł do  dawno. Mogłem si  domy la ,  e  yje jeszcze uwi ziony w takim czy 

innym nieprzyjemnym miejscu, raczej bez mo liwo ci przekazywania wie ci z 

Amberu. Tak e Flora nie mogła by  informatork , jako  e samn do niedawna 

przchywała wła ciwie na wygnaniu. Llewella była w Rebmie. Deirdre tak e, a 

kiedy ostatnio j  widziałem, nie była w łaskach w Amberze. Fiona? Julian mówił, 

e jest "gdzie  na południu". Nie był pewien, gdzie dokładnie. Kto wi c 

pozostawał?  

      Sam Eryk, Julian, Gerard lub Caine, uznałem. Eryka mo na skre li . Nie 

przekazałby szczegółów nieabdykacji taty w sposób dopuszczaj cy tak  

interpretacj , jak  przedstawił mi Benedykt. Julian popierał Eryka, lecz sam nie 

był wolny od osobistych ambicji, i to si gaj cych wysoko. Przesłałby wiadomo , 

gdyby mogło mu to przynie  korzy ci. To samo Caine. Za to Gerard zawsze 

wydawał mi si  człowiekiem, którego bardziej interesowało dobro Amberu od 

tego, kto zasiada na tronie. Nie przepadał jednak za Erykiem i swego czasu chciał 

pomóc mnie lub Bleysowi w walce przeciw niemu. Z pewno ci  uznałby 

poinformowanie Benedykta o przebiegu wydarze  za co  w rodzaju polisy 

ubezpieczeniowej kraju.  

      Tak, tu prawie na pewno kto  z tej trójki. Julian mnie nienawidził, Caine ani 

specjalnie lubił, ani nie, a z Gerardem ł czyły mnie miłe wspomnienia, si gaj ce 

naszego dzieci stwa. B d  si  wi c musiał dowiedzie , który to z nich, i to szybko. 

Benedykt, nie znaj c moich planów, nie zamierzał mi powiedzie . Zale nie od 

celów jego i tego kogo  na drugim ko cu, kontakt z Amberem mógł zosta  

wykorzystany na m  korzy  lub niekorzy . Dla Benedykta był to wi c zarówno 

miecz, jak tarcza. Troch  mnie zabolało,  e tak wła nie si gn ł po t  bro . 

Uznałem,  e to rana odniesiona niedawno uczyniła go przesadnie ostro nym, gdy  

ja sam nigdy nie dawałem mu powodow do zmartwie . W rezultacie jednak ja 

tak e stałem si  przesadnie ostro ny - smutny fakt, kiedy po raz pierwszy od tylu 

lat spotyka si  własnego brata.  

      - To ciekawe - mrukn łem mieszaj c wino w kubku. - W tej sytuacji wydaje 

si ,  e wszyscy zacz li my działa  przedwcze nie.  

      - Nie wszyscy - zauwa ył.  

      Poczułem,  e si  czerwieni .  

      - Wybacz - powiedziałem.  

      Skłonił si  uprzejmie.  

      - Mów dalej, prosz .  

      - Wró my do mego ła cucha hipotez - zacz łem. Gdy Eryk uznał,  e tron 

wystarczaj co długo stoi pusty i  e nadszedł czas na kolejne posuni cie, musiał 

tak e doj  do wniosku,  e owa amnezja to mało, trzeba ostatecznie upora  si  z 

moimi pretensjami. Zaaran ował wi c mój wypadek na owym Cieniu - Ziemi - 

wypadek, który powinien okaza  si   miertelny. Tak si  jednak nie stało.  

      - Sk d o tym wiesz? A mo e tylko si  domy lasz?  

      - Flora mi powiedziała, kiedy j  pó niej pytałem. Tak e o swoim 

współudziale.  

 

50 

      - To interesuj ce. Mów dalej.  

      - Walni cie w głow  sprawiło to, czego wcze niej nie potrafił osi gn  nawet 

Zygmunt Freud - stwierdziłem. - Zacz łem sobie przypomina , z pocz tku słabo, 

potem coraz lepiej, zwłaszcza po spotkaniu z Flor , gdy zetkn łem si  z mas  

spraw stymuluj cych moj  pami . Udało mi si  przekona  j ,  e pami tam 

wszystko, mówiła wi c otwarcie o ludziach i zdarzeniach. Potem pojawił si  

Random uciekaj cy przed czym ...  

      - Uciekaj cy? Przed czym? Dlaczego?  

      - Przed jakimi  dziwnymi istotami z Cienia. Nigdy si  nie dowiedziałem 

czemu.  

      - Ciekawe - stwierdził, i musiałem mu przyzna  racj .  

      W celi cz sto si  zastanawiałem, dlaczego Random pojawił si  na scenie 

cigany przez furie. Odk d si  spotkali my, a  do chwili rozstania, stale co  nam 

bru dziło. Byłem zaj ty własnymi sprawami, a on nie wyjawił  adnych 

szczegółów swego przybycia. Oczywi cie byłem zdziwiony. S dziłem jednak,  e 

mo e jest to co , o czym powinienem wiedzie . I tak ju  zostało. Bieg zdarze  

wypchn ł t  kwesti  z mej pami ci do czasu uwi zienia, a potem teraz i tutaj. 

Ciekawe? Istotnie. A tak e niepokoj ce.  

      - Zdołałem oszuka  Randoma co do swego stanu - podj łem. - Uwierzył,  e 

chc  tronu, podczas gdy  wiadomie pragn łem jedynie swojej pami ci. Zgodził si  

pomóc mi w powrocie do Amberu i udało mu si  mnie tam dostarczy . No, prawie 

- poprawiłem si . - Doci gn li my do Rebmy. Do tego czasu zd yłem mu 

wyjawi , jak ze mn  jest naprawd . Zaproponował,  ebym przeszedł przez 

Wzorzec w Rebmie, co w pełni przywróciłoby mi pami . Nadarzyła si  okazja, 

wi c pochwyciłem j . Sposób podziałał, a ja u yłem mocy Wzorca, by przerzuci  

si  do Amberu.  

      U miechn ł si .  

      - Random musiał by  wtedy bardzo nieszcz liwy - zauwa ył.  

      - Istotnie, raczej nie  piewał z rado ci - potwierdziłem. - Uznał wyrok Moire i 

miał po lubi  kobiet , któr  mu wybrała, niewidom  dziewczyn  imieniem Vialle. 

Miał z ni  tam zosta  przez co najmniej rok. Zostawiłem go, lecz dowiedziałem 

si  pó niej,  e faktycznie to zrobił. Była tam tak e Deirdre. Spotkali my j  po 

drodze uciekaj c  z Amberu. Razem weszli my do Rebmy. Została tam.  

      Wypiłem wino do ko ca. Benedykt wskazał głow  butelk . Była ju  jednak 

prawie pusta, wyj ł wi c z kufra pełn  i nalał do kubków. Wino było lepsze ni  

poprzednie, pewnie z jego prywatnych zapasów.  

      - W pałacu - podj łem - przedostałem si  do biblioteki, gdzie znalazłem tali  

do taroka. Po ni  przede wszystkim przyszedłem. Eryk zaskoczył mnie, zanim 

zd yłem cokolwiek przedsi wzi . Walczyli my, tam, w bibliotece. Udało mi si  

go zrani  i pewnie zako czyłbym spraw , gdyby nie przybyły posiłki. Musiałem 

ucieka . Skontaktowałem si  z Bleysem, a on dał mi przej cie do siebie, do Cienia. 

Reszt  znasz pewnie z własnych  ródeł. Słyszałe ,  e Bleys i ja poł czyli my swe 

siły, zaatakowali my Amber i przegrali my. Bleys run ł ze  ciany Kolviru. 

Rzuciłem mu swoj  tali , a on j  złapał. Jak rozumiem, nigdy nie znaleziono jego 

ciała. Ale spadał z wysoka, a był wtedy przypływ. Nie wiem, czy zgin ł tamtego 

dnia, czy nie.  

 

51 

      - Ja tak e nie wiem - wtr cił Benedykt.  

      - Tak wi c zostałem uwi ziony, a Eryk zasiadł na tronie. Mimo pewnych 

sprzeciwów z mojej strony skłoniono mnie, bym asystował przy koronacji. Udało 

mi si  ukoronowa  siebie, zanim ten b kart - w sensie genealogicznym - zabrał mi 

koron  i wsadził j  sobie na głow . Potem kazał mnie o lepi  i wrzuci  do lochów.  

      Benedykt pochylił si  i przyjrzał mojej twarzy.  

      - Tak - powiedział. - Słyszałem o tym. Jak to zrobiono?  

      - Gor cym  elazem - wyja niłem. Zadr ałem mimo woli i stłumiłem 

pragnienie zaci ni cia powiek. - Straciłem przytomno  podczas tej procedury.  

      - Czy nast pił kontakt z gałkami ocznymi?  

      - Tak - potwierdziłem. - Chyba tak.  

      - A ile czasu trwała regeneracja7  

      - Min ły prawie cztery lata, zanim znów mogłem widzie  - odparłem. - A 

wzrok wrócił do normy dopiero niedawno. Tak  e... razem jakie  pi  lat. Chyba 

tak.  

      Wyprostował si , odetchn ł i u miechn ł si  słabo.  

      - To dobrze - powiedział. - Dajesz mi nadziej . Inni tracili swe cz stki 

anatomiczne i te  do wiadczyli regeneracji, lecz ja nigdy nie utraciłem niczego 

znacz cego. A  do teraz.  

      - A tak - potwierdziłem. - Ta lista robi wra enie. Przez całe lata uzupełniałem 

j  regularnie. Cała kolekcja strz pków i kawałeczków. Wiele z nich pewnie 

zapomnianych przez wszystkich prócz wła cicieli i mnie: palce r k, nóg, uszy... 

Na pewno jest nadzieja dla twojej r ki. Naturalnie troch  to potrwa. Dobrze, ze 

jeste  obur czny - dodałem.  

      U miech na jego twarzy pojawił si  i znikł. Łykn ł wina. Nie, jeszcze nie był 

gotów, by mi opowiedzie , co si  z nim działo. Poci gn łem ze swojego kubka. Nie 

chciałem mu mówi  o Dworkinie. Wolałem zachowa  go jako swego rodzaju asa 

w r kawie. Nikt z nas nie rozumiał w pełni mocy tego człowieka. Był w oczywisty 

sposób szalony, cho  dało si  nim manipulowa . Nawet tato zacz ł si  w ko cu 

ba  i dlatego kazał go zamkn . Co to było, co powiedział mi wtedy w celi?  e 

ojciec uwi ził go, kiedy Dworkin powiadomił o odkryciu sposobu zniszczenia 

Amberu. Je eli nie był to tylko bełkot szale ca, a prawdziwy powód, by znalazł 

si  tam, gdzie si  znalazł, to tato okazał si  o wiele bardziej wielkoduszny, ni  ja 

bym był. Ten człowiek był zbyt niebezpieczny, by  y . Z drugiej strony jednak 

tato próbował go wyleczy . Dworkin wspominał o lekarzach - ludziach, których 

wystraszył lub zniszczył - gdy obrócił przeciwko nim sw  moc.  

      Pami tałem go przede wszystkim jako m drego i miłego staruszka, całkowicie 

oddanego ojcu i reszcie rodziny. Trudno by było kogo  takiego zlikwidowa , je li 

istniała nadzieja na wyleczenie. Został zamkni ty w miejscu, z którego ucieczka 

powinna by  niemo liwa. A jednak kiedy pewnego dnia znudził si , po prostu 

wyszedł. Nikt nie mo e chodzi  przez Cie  w Amberze, gdzie nie istnieje Cie , 

wi c Dworkin musiał uczyni  co , czego nie rozumiałem, a co wykorzystywało 

zasad  działania Atutów. I wyszedł. Zanim wrócił, zdołałem go namówi , by 

udost pnił mi metod  opuszczenia celi. Tak dotarłem do latarni morskiej na 

Cabrze, gdzie troch  doszedłem do siebie. Potem ruszyłem w drog , która 

doprowadziła mnie do Lorraine. Najprawdopodnbniej nikt dot d nie wpadł na 

 

52 

lad działalno ci Dworkina. Moja rodzina zawsze miała pewne szczególne 

umiej tno ci, ale to wła nie on zanalizował je i sformalizował poprzez Wzorzec i 

Wielkie Atuty. Cz sto próbował rozmawia  z nami o tych sprawach, lecz 

wi kszo  uznawała je za straszliwie abstrakcyjne i nudne. Do licha, jeste my 

niezwykle pragmatyczn  rodzin . Jedynie Brand wykazywał pewne 

zainteresowanie tematem. I Fiona. Zapomniałem o niej. Fiona czasem słuchała. I 

tato. Tato wiedział o całej masie spraw, o których nigdy nie mówił. Nigdy nie miał 

dla nas czasu, a wokół niego działy si  sprawy, o których nie mieli my poj cia. 

Prawdopodobnie był równie sprawny w teorii jak Dworkin. Ró nica tkwiła w 

zastosowaniach. Dworkin byt artyst , a czym był tato, nie wiem. Nie zach cał nas 

do poufało ci, cho  nie był złym ojcem. Kiedy ju  zwrócił na nas uwag , hojnie 

szafował podarkami i rozrywkami. Nasze wychowanie pozostawiał jednak 

licznym ludziom ze swego dworu. Wydaje mi si ,  e tolerował nas jako 

nieuniknione rezultaty porywów nami tno ci. I tak si  dziwi ,  e rodzina nie jest 

liczniejsza. Nasza trzynastka plus dwaj bracia i siostra, których znałem i którzy 

ju  nie  yli, stanowili my efekt prawie tysi ca lat rodzicielskiej działalno ci. 

Przed nami było jeszcze kilkoro innych, o których tylko słyszałem, gdy  nie 

prze yli. To niezbyt imponuj ca  rednia jak na chutliwego władc . No có , tak e 

adne z nas nie było zbyt płodne. Gdy tylko potrafili my sami si  o siebie 

zatroszczy  i chodzi  poprzez Cie , tato zach cał nas, by my znale li sobie 

miejsce, gdzie b dziemy szcz liwi, i tam osiedli. St d wzi ł si  mój zwi zek z 

Avalonem, którego ju  nie ma. O ile mam spraw , nikt prócz samego taty nie 

wiedział niczego na temat jego pochodzenia. Nigdy nie spotkałem nikogo, kto 

potrafiłby si gn  pami ci  do czasów, kiedy nie było Oberona. Dziwne? Nie 

wiedzie , sk d pochodzi własny ojciec, kiedy ma si  całe wieki na zaspokajanie 

ciekawo ci? Tak. Ale on był tajemniczy, pot ny i przebiegły - do pewnego 

stopnia wszyscy odziedziczyli my po nim te cechy. Pragn ł, jak s dz , by my byli 

dobrze urz dzeni i zadowoleni z  ycia, lecz nigdy w pozycji, z której mogliby my 

zagrozi  jego panowaniu.  ywił pewn  - nie całkiem nie usprawiedliwion  - 

ostro no  w kwestii naszej wiedzy o nim i o czasach dawno minionych. Nie 

wierz , by kiedykolwiek naprawd  my lał o sytuacji, gdy nie b dzie władał 

Amberem. Czasem - w  artach lub narzekaj c - wspominał o abdykacji. Zawsze 

jednak wyczuwałem,  e robi to, by obserwowa  nasze reakcje. Musiał zdawa  

sobie spraw  ze stanu rzeczy, jaki spowodowałoby jego odej cie. Lecz nie chciał 

uwierzy , by co  takiego mogło si  zdarzy . A  adne z nas nie znało cało ci jego 

prac i obowi zków, wszystkich jego tajemnych powi za . Niech tnie wprawdzie, 

ale musz  wyzna ,  e chyba nikt nie był gotowy do przej cia tronu. Za to 

nieprzygotowanie najch tnej obarczyłbym win  tat , lecz na nieszcz cie zbyt 

długo znałem Freuda, by nie czu  si  współodpowiedzialnym. W dodatku 

zacz łem teraz rozwa a  zasadno  naszych roszcze . Je eli nie było abdykacji, a 

on rzeczywi cie jeszcze  ył, ka de z nas mogło liczy  najwy ej na regencj . Jego 

powrót, gdyby zastał inny stan rzeczy, byłby niezbyt mił  perspektyw , zwłaszeza 

z wysoko ci tronu. Powiedzmy to szczerze: bałem si  go, i to nie bez powodu. 

Tylko dure  nie l ka si  realnej siły, której nie pojmuje. Niezale nie jednak od 

tego, jak miał brzmie  rytuł: "regent" czy "król", miałem do niego wi ksze 

prawa ni  Eryk i byłem zdecydowany go zdoby . Je eli jaka  siła z mrocznej 

 

53 

przeszło ci taty - której nikt z nas naprawd  nie znał - mogła pomóc mi w tych 

d eniach i je eli Dworkin był tak  sił , to musiał pozosta  w ukryciu, póki nie 

b d  mógł go wykorzysta .  

      Nawet je li - zapytywałem sam siebie - siła, któr  on reprezentuje, mo e 

zniszczy  Amber, a tym samym zdruzgota   wiaty - Cienie i wywróci  ich 

egzystenej  tak, jak ja j  pojmuj .  

      Zwłaszcza wtedy - odpowiadałem sobie. - Któ  bowiem inny byłby godzien 

posi

 tak  moc?  

      Doprawdy, jeste my niezwykle pragmatyczn  rodzin , łykn łem jeszcze wina, 

po czym zaj łem si  fajk . Oczy ciłem j  i nabiłem ponownie.  

      - I to w zasadzie cała historia - powiedziałem.  

      Popatrzyłem na swoje dzieło, wstałem i przypaliłem fajk  od płomienia 

kaganka. - Kiedy odzyskałem wzrok, udało mi si  wydosta . Uciekłem z Amberu, 

przez pewien czas bawiłem w miejscu zwanym Lorraine, gdzie spodkałem 

Ganelona, a potem dotarłem tutaj.  

      - Dlaczego?  

      Usiadłem i spojrzałem na niego uwa nie.  

      - Poniewa  to blisko Avalonu, który kiedy  znałem - wyja niłem.  

      Celowo nie wspomniałem o swej wcze niejszej znajomo ci z Ganelonem i 

miałem nadziej ,  e on zrozumie dlaczego. Ten Cie  był na tyle bliski tamtemu 

Avalonowi, by mój wspólnik orientował si  w jego topografii i miejscowych 

zwyczajach. Cokolwiek ta orientacja była warta, ukrycie jej przed Benedyktem 

uznałem za politycznie uzasadnione.  

      Nie skomentował mojego tłumaczenia. Zaj ł si  za to spraw , która bardziej 

go interesowała.  

      - A twoja ucieczka? - spytał. - Jak ci si  to udało?  

      - Naturalnie, kto  mi pomógł wydosta  si  z celi - przyznałem. - A na 

zewn trz... no có , jest jeszcze par  tras, o których Eryk nie ma poj cia.  

      - Rozumiem - pokiwał głow . Miał pewnie nadziej ,  e powiem, kim byli moi 

wspólnicy. Wiedział jednak,  e lepiej o to nie pyta .  

      Pykn łem z fajki i usiadłem wygodniej. U miechn łem si .  

      - Dobrze jest mie  przyjaciół - stwierdził, jakby ko cz c moj  nie 

dopowiedzian  kwesti .  

      - S dz ,  e ka dy z nas ma kilku w Amberze.  

      - Chciałbym w to wierzy  - odrzekł.- O ile wiem, próbowałe  sforsowa  drzwi 

w celi, ale w ko cu zostawiłe  je zamkni te, spaliłe  materac i malowałe  rysunki 

na  cianach.  

      - Zgadza si  - przyznałem. - Długie uwi zienie  le wpływa na równowag  

umysłu. W ka dym razie mojego. Wiem,  e były okresy, kiedy zachowywałem si  

irracjonalnie.  

      - Nie zazdroszcz  ci tych do wiadcze , bracie - o wiadczył. - Wcale nie. Jakie 

masz teraz plany?  

      - Nie wiem jeszcze - wyja niłem. - A jak stoj  sprawy tutaj?  

      - Ja tu rz dz  - poinformował, bez przechwałki w głosie; po prostu 

skonstatował fakt. - S dz ,  e wła nie udało mi si  zako czy  spraw  jedynego 

powa nego zagro enia dla kraju. Je li mam racj , to zbli a si  stosunkowo 

 

54 

spokojny okres. Cena była wysoka - spojrzał na to, co pozostało z jego r ki - ale 

warto było j  zapłaci . Oka e si  to ju  wkrótce, kiedy wszystko wróci do normy.  

      Zacz ł relacjonowa  sytuacj , w ogólnych zarysach zgodn  z tym, co mówił 

nam tamten młodzik. Potem opowiedział, w jaki sposób wygrali bitw . Kiedy 

zgin ła przywódczyni tych diablic, amazonki rzuciły si  do ucieczki. Wybito 

wi kszo  z nich i zablokowano wyj cia z jaski . Benedykt postanowił z niewielk  

sił  pozosta  jeszcze na polu bitwy, by oczy ci  teren. Jego ludzie wci  

przeszukiwali okolic  w poszukiwaniu niedobitków.  

      Nie uczynił  adnej wzmianki na temat spotkania z ich przywódczyni , Lintr .  

      - Kto zabił ich wodza? - zapytałem.  

      - Mnie si  to udało... - machn ł kikutem. - Cho  zbyt długo zwlekałem z 

pierwszym ciosem.  

      Odwróciłem wzrok. Ganelon tak e. Po krótkiej chwili twarz Benedykta 

przybrała normalny wygl d. Opu cił rami .  

      - Szukali my ci , Corwinie. Wiedziałe  o tym? - zapytał. - Brand przeszukał 

wiele Cieni, podobnie Gerard. Słusznie przewidywałe , co powie Eryk po twoim 

znikni ciu. Woleli my jednak nie polega  wył cznie na jego słowie. Po wielekro  

próbowali my twojego Atutu, te  bez odpowiedzi. Zapewnie blokowało go 

uszkodzenie mózgu. To ciekawy problem. Poniewa  nie reagowałe  na Atut, 

uznali my,  e nie  yjesz. Wtedy Julian, Caine i Random przył czyli si  do 

poszukiwa .  

      - Wszyscy? Naprawd ? Jestem zdnmiony.  

      U miechn ł si .  

      - Ach - powiedziałem pojmuj c i tak e si  u miechn łem.  

      Wł czenie si  braci do akcji w takim momencie oznaczało,  e nie mój los ich 

interesował, lecz mo liwo  uzyskania dowodów,  e Eryk popełnił bratobójstwo. 

Mogliby wtedy usun  go lub szanta owa .  

      - Ja sam poszukiwałem ci  w okolicy Avalonu - mówił dalej. - Znalazłem to 

miejsce i ju  tam zostałem. Znajdowało si  wtedy w opłakanym stanie i 

pracowałem przez całe pokolenia, by przywróci  mu dawn  chwał . Zacz łem to 

robi  dla uczczenia twojej pami ci, lecz z czasem polubiłem kraj i ludzi. Zacz li 

uwa a  mnie za swego protektora. Ja tak e si  nim poczułem.  

      Byłem poruszony i troch  zakłopotany t  opowie ci . Czy by sugerował,  e 

zapaskudziłem tutaj sytuacj , i musiał wsta , by j  uporz dkowa  - ostatni ju  

raz posprz ta  po młodszym bracie? A mo e chciał powiedzie ,  e wiedz c, jak 

kochałem to miejsce - albo bardzo do tego podobne - starał si  działa  tak, jak 

s dził,  e nie  yczyłbym sobie? Có , by  mo e robiłem si  nieco przeczulony.  

      - Dobrze wiedzie ,  e mnie szukali cie - stwierdziłem. - I jeszcze lepiej 

wiedzie ,  e jeste  obro c  tej krainy. Chciałbym j  zobaczy , gdy  przypomina 

mi Avalon, który znałem. Czy masz co  przeciwko mojej wizycie?  

      - Czy tylko oto ci chodzi? O wizyt ?  

      - O niczym wi cej nie my lałem.  

      - Dowiedz si  zatem,  e wspomnienia o twoim cieniu, który tu kiedy  władał, 

nie s  najlepsze. Dzieciom nie nadaje si  tutaj imienia Corwin. Ja tak e nie jestem 

tu bratem  adnego Corwina.  

      - Rozumiem - odrzekłem. - Nazywam si  Corey. Czy mo emy by  starymi 

 

55 

przyjaciółmi?  

      Kiwn ł głow .  

      - Odwiedziny starych przyjaciół zawsze sprawiaj  rado  - o wiadczył.  

      U miechn łem si . Czułem si  troch  ura ony,  e pos dził mnie o jakie  plany 

wobec tego Cienia; mnie, który - wprawdzie przez chwil  - czułem na swym czole 

zimny płomie  korony Amberu. Zastanawiałem si , co by zrobił, gdyby wiedział, 

e tak naprawd  wła nie ja jestem odpowiedzialny za ataki amazonek. 

Przypuszczam,  e mo na by mnie obarczy  win  tak e za to,  e stracił r k . 

Wolałem jednak pój  krok dalej i uzna  za winnego Eryka. W ko cu to jego 

działanie stało si  przyczyn  mej kl twy. Miałem jednak nadziej ,  e Benedykt 

nigdy si  o tym nie dowie. Zale ało mi, nawet bardzo.  eby si  dowiedzie , jakie 

stanowisko zajmuje wobec Eryka. Czy pomógłby jemu, czy te  stan ł za mn ? A 

mo e po prostu usun łby si ? Byłem te  zupełnie pewien,  e Benedykt zastanawia 

si  teraz, czy moje ambieje ju  wygasły, czy te  tl  si  jeszcze. A je eli to drugie, 

to jak mam zamiar je realizowa . A wi c... Kto pierwszy poruszy t  kwesti ?  

      Wypu ciłem kł b dymu z fajki, dopiłem wino, dolałem go sobie, znowu 

pykn łem. Wsłuchiwałem si  w odgłosy obozu, wiatru, mojego  oł dka.  

      Benedykt te  łykn ł wina.  

      Wreszcie zapytał niedbale:  

      - Czy masz jakie  długofalowe plany?  

      Mogłem powiedzie ,  e nic jeszcze nie postanowiłem,  e po prostu ciesz  si  

wolno ci , wzrokiem,  yciem... Mogłem go zapewni ,  e na razie mi to wystarcza, 

e nie mam  adnych konkretnych planów...  

      ...A on wiedziałby,  e kłami  jak naj ty. Zbyt dobrze mnie znał.  

      A wi c:  

      - Sam wiesz, jakie mog  mie  plany - odparłem.  

      - Je li masz zamiar prosi  mnie o pomoc - o wiadczył - to nie otrzymasz jej. 

Sytuacja Amberu jest fatalna bez wewn trznych star .  

      - Eryk to uzurpator.  

      - Wol  patrze  na niego jako na regenta. W obecnej sytuacji ka dy, kto  da 

tronu, jest uzurpatorem.  

      - Wi c wierzysz,  e tato jeszcze  yje?  

      - Tak.  yje i ma kłopoty. Kilkakrotnie próbował nawi za  kontakt.  

      Udało mi si  niczego po sobie nie pokaza . Nie byłem wi c jedyny. Ale 

gdybym teraz próbował opowiedzie  o swoich do wiadozeniach, zabrzmiałoby to 

jak oportunistyczna hipokryzja czy wr cz jaskrawy fałsz. Przecie  podczas tego 

niby - kontaktu pi  lat temu udzielił mi zgody na obj cie tronu. Oczywi cie, 

mogło mu chodzi  o regencj ...  

      - Nie pomogłe  Erykowi, gdy si gał po władz  - powiedziałem. - Czy 

pomógłby  teraz, gdyby kto  próbował mu j  odebra ?  

      - Jest tak, jak powiedziałem - odparł. - Uwa am go za regenta. Nie twierdz , 

e mi si  to podoba, ale nie chc  wi cej konfliktów w Amberze.  

      - Wi c pomógłby  mu?  

      - Powiedziałem ju  wszystko, w miałem do powiedzenia w tej kwestii. Z 

rado ci  powitam ci  w Avalonie, lecz nie pozwol  u y  go jako terenu, z którego 

wyprowadzisz atak na Amber. Czy to wyja nia sprawy, je li chodzi o twoje plany, 

 

56 

jakiekolwiek by były?  

      - Wyja nia - potwierdziłem.  

      - A wi c czy nadal chcesz tu pozosta ?  

      - Nie wiem - odparłem. - Czy twoje pragnienie, by zapobiec konfliktom w 

Amberze, działa w obie strony?  

      - Nie rozumiem.  

      - Widzisz, gdybym wbrew swojej woli musiał wróci  do Amberu, to mo esz 

by  cholernie pewny,  e rozp tałbym tyle konfliktów, ile bym tylko potrafił, byle 

unikn  znalezienia si  w sytuacji, w jakiej byłem poprzednio.  

      Zbladł i spu cił wzrok.  

      - Nie zdradziłbym ci , Corwinie. Czy s dzisz,  e jestem pozbawiony uczu ? 

Nie chciałbym widzie  ci  na powrót uwi zionego, o lepionego, mo e jeszcze 

gorzej. Zawsze ch tnie ci  powitam. Swe l ki, razem ze swymi ambicjami, mo esz 

pozostawi  na granicy.  

      - W takim razie chciałbym tu jeszcze pozosta  - o wiadczyłem. - Nie mam 

armii i nie przybywam tu, by j  zdoby .  

      - Wiedz zatem,  e ch tnie ci  widz .  

      - Dzi ki, Benedykcie. Nie spodziewałem si ,  e spotkam ci  tutaj. Ciesz  si ,  e 

tak si  stało.  

      Zarumienił si  lekko.  

      - Ja tak e - powiedział. - Czy jestem pierwszy, którego spotykasz... po swojej 

ucieczce?  

      - Tak - kiwn łem głow . - I jestem bardzo ciekawy, co si  dzieje z reszt . Masz 

jakie  wiadomo ci?  

      -  adnych zgonów - odparł.  

      Roze mieli my si  obaj i wiedziałem,  e sam b d  musiał dotrze  do 

rodzinnych plotek. No có , warto było spróbowa .  

      - Chc  tu zosta  jeszcze przez jaki  czas - poinformował Benedykt. - B d  

utrzymywał stałe patrole, by si  przekona , czy nie ma ju  nieprzyjaciół w 

okolicy. Mo e to potrwa  jaki  tydzie , nim si  wycofamy.  

      - Och? Wi c to nie było całkiem zwyci stwo?  

      - Wierz ,  e tak, ale po co podejmowa  niepotrzebne ryzyko? Warto po wi ci  

par  dni,  eby si  przekona .  

      - Rozs dnie - pokiwałem głow .  

      ...Tak wi c, je eli nie masz ochoty siedzie  w obozie, to nie widz  powodow, 

by  nie ruszył dalej, w stron  miasta. Utrzymuj  w Avalonie kilka rezydencji i 

pomy lałem sobie,  e mógłby  zaczeka  w jednej z nich. To niewielki dworek, 

moim zdaniem, całkiem miły. Le y niedaleko od miasta.  

      - Ch tnie go zobacz .  

      - Rano dam ci map  i list do zarz dcy.  

      - Dzi ki, Benedykcie.  

      - Doł cz  do ciebie, gdy tylko zako cz  swoje sprawy tutaj - dodał. - A do tego 

czasu moi go cy codziennie b d  tamt dy przeje d a . Przez nich b d  si  z tob  

kontaktował.  

      - Doskonale.  

      - A wi c... znajd  sobie jaki  wygodny kawałek ziemi - zako czył. - Jestem 

 

57 

pewien,  e nie prze pisz sygnału na  niadanie.  

      - Rzadko mi si  to zdarza - przyznałem. - Czy mo emy spa  tam, gdzie le  

nasze rzeczy?  

      - Oczywi cie - zgodził si , po czym doko czyli my wino.  

      Kiedy wychodzili my z namiotu, chwyciłem wysoko płacht  u wej cia i 

ci gn łem kilka cali w bok. Benedykt  yczył mi dobrej nocy i odwrócił si  

pozwalaj c jej opa  swobodnie. Nie zauwa ył szczeliny, która powstała wzdłu  

jednego z boków.  

      Przygotowałem sobie legowisko spory kawałek na prawo od naszych rzeczy, 

tak bym mógł patrze  na namiot Benedykta. Grzebi c w baga u przeniosłem go 

tak e. Ganelon spojrzał na mnie pytaj co, lecz skin łem tylko głow  i wskazałem 

wzrokiem namiot. Spojrzał tam, przytakn ł i rozło ył swoje koce jeszcze bardziej 

na prawo.  

      Zmierzyłem wzrokiem odległo  i podszedłem do niego.  

      - Wiesz - powiedziałem - wolałbym spa  w tym miejscu. Mo esz si  zamieni ? 

- I mrukn łem znacz co.  

      - Mnie tam bez ró nicy - wzruszył ramionami.  

      Ogniska pogasły lub dogasały i wi kszo  ludzi ju  spała. Stra nik zwracał na 

nas uwag  jedynie przy kilku pierwszych obchodach. W obozie panowała cisza. 

adna chmura nie przysłaniała  wiatła gwiazd. Byłem zm czony; zapach dymu i 

wilgotnej ziemi przyjemnie dra nił moje nozdrza, przypominaj c o innych 

czasach i miejscach, o odpoczynkach u kresu dni.  

      Zamiast jednak zamkn  oczy, oparłem si  o swój worek, nabiłem i zapaliłem 

fajk . Dwukrotnie zmieniałem pozycj , kiedy Benedykt przechadzał si  po 

namiocie. Raz znikł mi z pola widzenia i przez kilka chwil pozostawał w ukryciu. 

Wtedy jednak poruszyło si   wiatło i wiedziałem,  e otwiera kufer.  

      Pojawił si  znowu, sprz tn ł ze stołu, cofn ł si , wrócił i usiadł na swoim 

poprzednim miejscu. Przesun łem si , by widzie  jego lew  r k . Kartkował 

ksi k  lub co  mniej wi cej tego samego formatu. Mo e karty?  

      Jasne.  

      Wiele bym dał, by móc cho  raz spojrze  na Atut, który w ko cu wybrał i 

poło ył przed sob . Wiele bym dał, by mie  teraz pod r k  Grayswandira na 

wypadek, gdyby kto  nagle zjawił si  w namiocie inn  drog  ni  wej cie, przez 

które podgl dałem. Czułem mrowienie w dłoniach i podeszwach stóp, jakbym 

spodziewał si  walki lub ucieczki.  

      On jednak pozostał sam. Siedział nieruchomo przez jaki  kwadrans, a kiedy 

si  w ko cu poruszył, to tylko po to, by schowa  karty w kufrze i pogasi   wiatła.  

      Stra nik ci gle obchodził obóz dookoła, a Ganelon zacz ł chrapa .  

      Wypró niłem Fajk  i obróciłem si  na bok. Jutro, powiedziałem sobie. Je eli 

jutro obudz  si  tutaj, wszystko b dzie dobrze... 

 

 

 

 

 

 

 

58 

Rozdział 5 

 

Ssałem  d bło trawy i przygl dałem si , jak wiruje mły skie koło. Le ałem 

nad strumykiem, na brzuchu, z głow  podpart  r kami. W mgiełce nad wirami i 

pian  wodospadu powstała male ka t cza. Czasem jaka  kropla wody dolatywała 

a  tutaj. Jednostajny szum i plusk koła stłumiły wszystkie odgłosy lasu. Młyn był 

opuszczony i przygl dałem mu si , gdy  od wieków niczego takiego nie 

widziałem. Ruch koła i chlupot wody nie tylko uspokajały - hipnotyzowały 

niemal.  

      Ju  trzy dni mieszkali my w rezydencji Benedykta. Ganelon pojechał zabawi  

si  w mie cie. Towarzyszyłem mu wczoraj i dowiedziałem si  wszystkiego, co 

mnie interesowało. Nie miałem czasu na turystyk . Musiałem my le  i działa . 

Szybko. W obozie nie mieli my  adnych kłopotów. Benedykt dopilnował, by nas 

nakarmiono, po czym wr czył mi obiecan  map  i list. Wyruszyli my o wschodzie 

sło ca i koło południa byli my na miejscu.  

      Przyj to nas dobrze i gdy tylko urz dzili my si  we wskazanych nam 

pokojach, wyruszyli my do miasta, gdzie sp dzilismy czas do wieczora. Benedykt 

zamierzał jeszcze przez kilka dni pozosta  w obozie. B d  musiał załatwi  swoje 

sprawy, zanim wróci do domu. Trzeba b dzie przygotowa  si  do piekielnego 

rajdu. Nie było czasu na spokojn  podró . Musiałem przypomnie  sobie wła ciwe 

Cienie i rusza  wkrótce.  

      Miło by było pozosta  w tym miejecu, tak podobnym do mojego Avalonu. Na 

przeszkodzie stały jednak plany, si gaj ce ju  granic obsesji. Zrozumienie tego 

nie było wcale równowa ne z kontrolowaniem owej obsesji. Znajome obrazy i 

d wi ki rozproszyły mnie tylko na moment, ju  po chwili znowu wróciłem do 

swych planów.  

      Wszystko powinno si  uda . Je li tylko nie wzbudz  podejrze , to jedna 

podró  rozwi e dwa problemy. B d  musiał wyruszy  nast pnego ranka, ale 

przewidziałem to i udzieliłem instrukcji, jak ma mnie kry .  

      Kiwaj c głow  w rytm plusku łopatek koła starałem si  oczy ci  swój umysł, 

by przypomnie  sobie niezb dn  grubo  piasku, jego zabarwienie, temperatur , 

wiatry, smak soli w powietrzu, obłoki...  

      Wtedy zasn łem,  niłem, lecz nie o miejscu, którego szukałem. Zobaczyłem 

gigantyczne koło ruletki, na którym stali my wszyscy - moi bracia, siostry, ja sam 

i inni, których znałem teraz lub dawniej - wznosz c si  i opadaj c, ka dy na 

przydzielonym mu miejscu. Krzyczeli my wszyscy mijaj c szczyt, j czeli my, by 

si  zatrzyma . Koło zacz ło zwalnia , gdy wje d ałem w gór . Jasnowłosy 

młodzik przede mn  wisiał głow  w doł, wykrzykuj c pro by i ostrze enia ton ce 

w kakofonii d wi ków. Jego twarz pociemniała i wykrzywiła si , stała si  

straszna. Odci łem powróz przytrzymuj cy jego nog  i chłopak spadł, znikł z 

pola widzenia. Koło zwolniło jeszcze bardziej. Zbli yłem si  do szczytu i wtedy 

zobaczyłem Lorraine. Gestykulowała gwałtownie i wymachiwała r kami 

wykrzykuj c moje imi . Pochyliłem si  w jej stron .  

      Widziałem j  wyra nie, pragn łem jej, chciałem pomóc - lecz koło kr ciło si  

dalej i straciłem j  z oczu.  

      - Corwinie!  

 

59 

      Próbowałem zignorowa  jej krzyk, gdy  byłem ju  niemal u szczytu. 

Ustyszałem go znowu, lecz tylko napi łem mi nie szykuj c si  do skoku. Je li 

koło nie zatrzyma si  dla mnie, spróbuj  je oszuka , cho  upadek w dół 

oznaczałby kl sk . Byłem gotów. Jeszcze jeden szczebel...  

      - Corwinie!  

      Rutetka rozpłyn ła si , powróciła, znikła i znów patrzyłem na mły skie koło, 

a moje imi  d wi czało mi w uszach, zlewało si  z szumem strumienia i wnikało 

we .  

      Zamrugałem i przeci gałem palcami po włosach. Na ramiona spadło mi kilka 

mleczy i usłyszałem  miech.  

      Obejrzałem si  szybko.  

      Stała dziesi  kroków ode mnie - wysoka, szczupła dziewczyna o ciemnych 

oczach i gładko zaczesanych kasztanowych włosach... Miała na sobie szermiercz  

kurtk , w prawej r ce trzymała rapier, a w lewej mask . Patrzyła na mnie i 

miała si . Miała równe, białe, odrobin  za długie z by, pas piegów biegł jej przez 

nos i górn  cz  opalonych policzków. Miała w sobie jak   ywotno , 

atrakcyjn , lecz inaczej ni  zwykła uroda, zwłaszcza gdy ocenia si  to z 

perspektywy wielu lat  ycia. Zasalutowała kling .  

      - En garde, Corwinie! - powiedziała.  

      - Kim jeste , do diabła? - zapytałem. Teraz dopiero zauwa yłem kurtk , 

mask  i rapier le ce obok mnie na trawie.  

      -  adnych pyta ,  adnych odpowiedzi - odparła. - Najpierw szermierka.  

      Wło yła mask  na głow  i czekała. Wstałem i podniosłem kurtk . Wiedziałem, 

e łatwiej b dzie z ni  walczy  ni  si  spiera . Znała moje imi , co hyło 

niepokoj ce, a w dodatku im dłu ej si  nad tym zastanawiałem, tym bardziej 

wydawała mi si  znajoma. Lepiej b dzie ust pi , zadecydowałem, po czym 

narzuciłem i zapi łem kaftan. Podniosłem rapier i nasadziłem na głow  mask .  

      - No dobrze - powiedziałem, zasalutowałem szybko i zbli yłem si  do niej.  

      Zrobiła krok naprzód i zacz li my. Pozwoliłem jej atakowa .  

      Rozpocz ła bardzo szybk  seri  zbicie - finta - finta - pchni cie. Moja riposta 

była dwa razy szybsza, lecz udało jej si  odparowa  i zaatakowała z równ  

pr dko ci . Powoli zacz łem si  cofa , a ona roze miała si  i natarła mocniej. 

Była dobra i wiedziała o tym. Chciała si  pokaza . Dwa razy prawie mnie 

dosi gła, a to wcale mi si  nie podnbało. Trafiłem j  pchni ciem stopuj cym. 

Uznaj c punkt zakl ła cicho i z humorem, po czym znowu ruszyła do przodu. 

Zwykle nie lubi  fechtowa  si  z kobietami, cho by były dobre. Teraz jednak 

stwierdziłem,  e walka daje mi rado . Kunszt i gracja jej ataków sprawiały,  e z 

przyjemno ci  j  obserwowałem. Zastanawiałem si , czyj umysł kryje si  za tym 

stylem. Na pocz tku chciałem zm czy  j  szybko, zako czy  spotkanie i 

porozmawia . Teraz pragn łem, by trwało jak najdłu ej.  

      Nie miałem si  czym martwi  - nie m czyła si  łatwo.  

      Straciłem poczucie czasu, gdy przesuwali my si  tam i z powrotem na brzegu 

strumienia, a nasze klingi d wi czały jednostajnie. Min ło sporo czasu, nim 

wyprostowała si  i uniosła ostrze w ko cowym pozdrowieniu. Zerwała mask  z 

twarzy i u miechn ła si .  

      - Dzi kuj  - powiedziała zdyszana.  

 

60 

      Zasalutowałem i zrzuciłem klatk  z głowy. Zacz łem rozpina  kaftan i zanim 

si  zorientowałem, ona podbiegła i pocałowała mnie w policzek. I nie musiała do 

tego stawa  na palcach. Przez chwil  czułem zakłopotanie, tote  u miechn łem 

si . A zanim zd yłem cokolwiek powiedzie , wzi ła mnie pod r k  i odwróciła w 

stron , z której przyszli my.  

      - Przyniosłam koszyk z jedzeniem - powiedziała.  

      - Bardzo dobrze. Jestem głodny. A tak e ciekawy...  

      - Powiem ci wszystko, co zechcesz usłysze  - zapewniła.  

      - Mo e najpierw jak ci na imi ?  

      - Dara - odrzekła. - Nazywam si  Dara. Po mojej babce.  

      Spojrzała na mnie, jakby czekała na jak  reakcj . Przykro mi było j  

rozczarowa , lecz tylko kiwn łem głow .  

      - Dara - powtórzyłem. - Dlaczego nazwała  mnie Corwinem?  

      - Bo to twoje imi  - wyja niła. - Znam ci .  

      - Sk d?  

      Pu ciła moje rami .  

      - O, tu jest - powiedziała, si gn ła za drzewo i wzi ła stoj cy na nagich 

korzeniach koszyk. - Mam nadziej ,  e mrówki nie dobrały si  do jedzenia.  

      Przeszła do cienia nad strumykiem i rozło yła na ziemi mały obrus.  

      Powiesiłem sprzet szermierczy na najbli szym krzaku.  

      - Sporo rzeczy nosisz ze sob  - zauwa yłem.  

      - Mój ko  czeka tam dalej - wyja niła i wskazała głow  w dół strumienia. 

Przycisn ła obrus kamieniami i zacz ła wypakowywa  koszyk.  

      - Dlaczego tam dalej? - zdziwiłem si .  

      -  ebym mogła ci  zaskoczy , oczywi cie. Gdyby  usłyszał stuk kopyt, 

obudziłby  si  na pewno.  

      - Chyba masz racj .  

      Znieruchomiała, jakby gł boko zamy lona, lecz zachichotała i zdradziła si :  

      - Wprawdzie za pierwszym razem si  nie obudziłe , lecz mimo to...  

      - Za pierwszym razem? - spytałem widz c,  e na to czeka.  

      - Tak. Prawie na ciebie najechałam jaki  czas temu - wyja niła. - Spałe  

gł boko. Kiedy zobaczyłam, kto to, wróciłam po koszyk i sprz t.  

      - Rozumiem.  

      - Chod  i siadaj - poleciła. - I otwórz butelk , dobrze?  

      Postawiła flaszk  obok mojego miejsca, po czym ostro nie odpakowała dwa 

kryształowe puchary. Postawiła je na obrusie.  

      Podszedłem i siadłem.  

      - Najlepsze kryształy Benedykta - zauwa yłem, wyci gaj c korek.  

      - Tak - potwierdziła. - Uwa aj,  eby  ich nie przewrócił, jak b dziesz nalewał. 

I chyba lepiej si  nimi nie tr ca .  

      - Chyba lepiej nie - zgodziłem si  i nalałem.  

      Podniosła kielich.  

      - Za ponowne spotkanie - powiedziała.  

      - Czyje spotkanie?  

      - Nasze.  

      - Nigdy ci  przedtem nie widziałem.  

 

61 

      - Nie b d  taki prozaiczny - powiedziała i upiła troch  wina.  

      Wzruszyłem ramionami.  

      - Za ponowne spotkanie.  

      Wzi ła si  do jedzenia, wi c poszedłem za jej przykładem. Była tak 

zachwycona atmosfer  tajemniczo ci, któr  udało si  wytworzy ,  e miałem 

ochot  pomóc jej, by si  nie rozczarowała.  

      - Gdzie ja mogłem ci  spotka ? - spróbowałem. - Na jakim  dworze? A mo e 

w haremie?  

      - A mo e w Amberze? - zasugerowała. - Byłe  tam...  

      - W Amberze? - powtórzyłem. Pami tałem,  e trzymam w r ku najlepszy 

kryształ Benedykta, i dlatego ograniczyłem wyra enie emocji jedynie do tonu 

głosu. - Kim ty wła ciwie jeste ?  

      ...Byłe  tam, przystojny, dumny, adorowany przez damy - mówiła dalej. -I ja 

tam byłam, mała myszka, podziwiaj ca ci  z daleka. Szara, wyblakła, nieciekawa 

mała Dara - pó niej rozkwitła, musz  zauwa y  -  e złamanym przez ciebie 

sercem...  

      Mrukn łem jakie  niezbyt ostre przekle stwo, a ona roze miała si .  

      - Wi c nie tam? - spytała.  

      - Nie - potwierdziłem. Ugryzłem kawał chleba z masłem. - To był raczej 

burdel, gdzie nadwer yłem sobie grzbiet. Byłem wtedy pijany...  

      - Wi c pami tasz? - ucieszyła si . - Tam tylko sobie dorabiałam. W ci gu dnia 

uje d ałam konie.  

      - Poddaj  si  - o wiadczyłem, dolewaj c wina.  

      Irytował mnie fakt,  e było w niej co  diabelnie znajomego. Wygl d jednak i 

zachowanie  wiadczyły,  e mo e mie  około siedemnastu lat. A to praktycznie 

wykluczało mo liwo , by nasze drogi kiedy  si  skrzy owały.  

      - Czy to Benedykt uczył ci  szermierki? - spytałem.  

      - Tak.  

      - Kim on jest dla ciebie?  

      - Moim kochankiem, naturalnie - odparła. - Obsypuje mnie klejnotami, 

futrami... i fechtuje si  ze mn .  

      Znów si  roze miała.  

      Tak, to było mo liwe...  

      - Czuj  si  ura ony - stwierdziłem.  

      - Dlaczego? - zdziwiła si .  

      - Benedykt nie dał mi cygara.  

      - Cygara?  

      - Jeste  jego córk , prawda?  

      Zaczerwieniła si , lecz pokr ciła przecz co głow .  

      - Nie. Ale jeste  blisko.  

      - Wnuczk ? - spróbowałem.  

      - Co  w tym rodzaju.  

      - Obawiam si ,  e nie rozumiem.  

      - Lubi, kiedy nazywam go dziadkiem. W rzeczywisto ci jednak jest ojcem 

mojej babki.  

      - Rozumiem. Czy w domu jest wi cej takich osóh jak ty?  

 

62 

      - Nie. Jestem sama.  

      - A twoja matka? I babka?  

      - Obie nie  yj .  

      - Jak umarły?  

      - Tragicznie. Był w Amberze oba razy, kiedy to si  stało. Chyba dlatego nie 

wraca tam ju  od dłu szego czasu. Nie chce zostawia  mnie samej, cho  wie,  e 

potrafi  si  obroni . Ty te  to wiesz, prawda?  

      Kiwn łem głow . To wyja niało kilka spraw, mi dzy innymi dlaczego był 

tutaj protektorem. Musiał j  gdzie  trzyma , a pewnie wolałby nie wraca  z ni  

do Amberu. Nie chciałby nawet,  eby my wiedzieli o jej istnieniu. Zbyt łatwo 

mo na by jej u y  przeciw niemu. Niemo liwe, by  yczył sobie, abym j  poznał. A 

wi c...  

      - Nie wierz ,  eby  miała by  tutaj - powiedziałem. - I czuj ,  e Benedykt 

gniewałby si , gdyby si  dowiedział,  e jeste .  

      - Mówisz tak samo jak on! Do licha, jestem ju  dorosła.  

      - Czy bym twierdził co  innego? Ale powinna  by  teraz gdzie indziej, 

prawda?  

      Nie odpowiedziała i zaj ła si  jedzeniem. Zrobiłem to samo. U płyn ło kilka 

nieprzyjemnych minut wypełnionych milcz cym prze uwaniem. Spróbowałem 

innego tematu -  

      - Jak mnie rozpoznała ? - spytałem.  

      Przełkn ła, popiła winem i u miechn ła si .  

      - Z twojego portretu, oczywi cie - wyja niła.  

      - Jakiego portretu?  

      - Na karcie - odparła. - Grali my tymi kartami, kiedy byłam mała. W ten 

sposób poznałam wszystkich krewnych. Ty i Eryk jeste cie dobrymi 

szermierzami. To dlatego...  

      - Czy masz komplet Atutów? - przerwałem.  

      - Nie - nad sała si . - Nie chciał mi da . A wiem,  e sam ma kilka.  

      - Naprawd ? Gdzie je trzyma?  

      Spojrzała na mnie przez zmru one powieki. Do diabła, nie chciałem, by 

poznała, jak bardzo mnie to interesuje. Ale...  

      - Zawsze trzyma jeden komplet przy sobie - poinformowała. - Nie mam 

poj cia, gdzie chowa pozostałe. Czemu pytasz? Nie pozwoliłby ci ich obejrze ?  

      - Nie prosiłem go - wyja niłem. - Czy rozumiesz ich znaczenie?  

      - Było kilka rzeczy, których nie pozwalał mi robi  w ich pobli u. Rozumiem, 

e te karty maj  jakie  specjalne zastosowanie, ale nigdy mi nie powiedział, o co 

chodzi. S  do  wa ne, prawda?  

      - Prawda.  

      - Tak my lałam. Jest z nimi bardzo ostro ny. Czy ty masz swoj  tali ?  

      - Tak, ale wypo yczyłem j  na pewien czas.  

      - Rozumiem. I chciałby  jej u y  do czego  skomplikowanego i gro nego.  

      Wzruszyłem ramionami.  

      - Chciałbym u y , ale do zupełnie prostych i prymitywnych celów.  

      - Na przykład jakich?  

      Pokr ciłem głow .  

 

63 

      - Je li Benedykt nie chce, by  znała działanie tych kart, to nie b d  ci nic 

wyja niał.  

      Mrukn ła co  pod nosem.  

      - Boisz si  go - stwierdziła.  

      -  ywi  dla niego szacunek,  e ju  nie wspomn  o uczuciach.  

      Roze miała si .  

      - Czy on walczy lepiej od ciebie? Jest lepszym szermierzem?  

      Odwróciłem wzrok. Musiała wróci  gdzie  z bardzo daleka. W mie cie 

wszyscy, których spotkałem, wiedzieli ju  o r ce Benedykta. Takie wie ci szybko 

si  rozchodz .  

      Nie miałem ochoty by  pierwszym, który jej o tym powie.  

      - Mo esz sobie my le , co ci si  podoba - o wiadczyłem. - Gdzie była  dot d?  

      - W wiosce - odparła. - W górach. Dziadek zawiózł mnie tam do swoich 

przyjaciół. Nazywaj  si  Tecysowie. Znasz ich?  

      - Nie, nie znam.  

      - Byłam tam ju  - powiedziała. - Dziadek zawsze mnie tam zabiera, kiedy 

szykuj  si  jakie  kłopoty. To miejsce nie ma nazwy. Mówi  na nie po prostu: 

wioska.  

      Jest dziwna... i ludzie te  jacy  dziwni. Wydaje si ,  e... no, czcz  nas. 

Traktuj  mnie jak jak   wi to  i nigdy nie mówi  niczego, o czym chciałabym 

si  dowiedzie . To niedaleko st d, ale góry s  tam inne, niebo jest inne... 

wszystko! I jest tak, jakby nie było drogi powrotnej, kiedy ju  si  tam dotrze. 

Próbowałam wróci  na własn  r k , ale tylko si  zgubiłam. Dziadek musi po mnie 

przyjecha  i wtedy powrót jest łatwy. Tecysowie wypełniaj  wszystkie jego 

polecenia i traktuj  go niczym boga.  

      - Jest bogiem - wyja niłem. - Dla nich.  

      - Mówiłe ,  e ich nie znasz.  

      - Nie musz  ich zna . Znam Benedykta.  

      - Jak on to robi? Powiedz.  

      Pokr ciłem głow .  

      - A jak ty to zrobiła ? - spytałem. - Jak udało ci si  wróci  tym razem?  

      Dopiła wino i wyci gn ła r k  z kielichem. Napełniłem go, a kiedy znów na 

ni  spojrzałem, przechyliła głow  na prawe rami , zmarszczyła brwi i utkwiła 

spojrzenie w czym  bardzo dalekim.  

      - Tak naprawd  to sama nie wiem - powiedziała, uniosła kielich i z 

roztargnieniem wypiła łyk wina - Nie jestem pewna, jak zdołałam tego dokona .  

      Palcami lewej dłoni zacz ła obraca  swój nó . Potem podniosła go.  

      - Byłam w ciekła. W ciekła jak diabli o to,  e znów chce mnie tam wpakowa . 

Powiedziałam,  e chc  zosta  tutaj i walczy , ale zabrał mnie i po pewnym czasie 

trafili my do wioski. Nie wiem jak. To nie była długa podró . Nagle znale li my 

si  na miejscu. Znam t  okolic , urodziłam si  tutaj i wychowałam, przejechałam 

setki lig we wszystkich kierunkach. I nigdy nie potrafiłam znale  wioski, kiedy 

jej szukałam. A jednak zdawało mi si ,  e po niedługiej je dzie byli my ju  u 

Tecysów. Od ostatniego razu min ło kilka lat i teraz, kiedy ju  dorosłam, potrafi  

by  bardziej zdecydowana. Postanowiłam wróci  samodzielnie.  

      Drapała i grzebała no em w ziemi, chyba nie zdaj c sobie sprawy z tego, co 

 

64 

robi.  

      - Poczekałam do wieczora - mówiła dalej. - Obserwowałam gwiazdy,  eby 

ustali  kierunek. To było jakie  nierzeczywiste. Gwiazdy były zupełnie inne. Nie 

mogłam rozpozna   adnej konstelacji. Wróciłam do chaty i zacz łam si  

zastanawia . Byłam troch  przestraszona i nie bardzo wiedziałam, co robi . Przez 

cały nast pny dzie  starałam si  uzyska  jak  informacj  od Tecysów i innych 

ludzi z wioski. Ale to było jak zły sen. Albo wszyscy byli głupi, albo specjalnie 

starali si  wszystko pogmatwa . Nie tylko nie było sposobu,  eby przedosta  si  

stamt d tutaj, ale w dodatku nie mieli poj cia, gdzie jest "tutaj" i nie byli zbyt 

pewni co do "tam". Noc  raz jeszcze przyjrzałam si  gwiazdom,  eby si  

upewni , i ju  prawie byłam gotowa im uwierzy .  

      Przesuwała nó  tam i z powrotem, jakby go ostrzyła, wygładzaj c i 

wyrównuj c ziemi . Potem zacz ła kre li  jakie  linie.  

      - Przez kilka dni próbowałam odnate  drog  powrotn  - mówiła. - Miałam 

nadziej ,  e uda mi si  odszuka  nasze  lady i wróci  po nich, ale one jakhy 

znikały. Potem zrobiłam jedyn  rzecz, jak  potrafiłam wymy li . Ka dego ranka 

wyruszałam w innym kierunku, jechałam a  do południa i wracałam do wioski. 

Nie natrafiłam na nic znajomego. To było niesamowite. Ka dej nocy kładłam si  

spa  bardziej zła i zirytowana na cał  t  sytuacj  - i coraz bardziej zdecydowana 

znale  swoj  drog  do Avalonu. Musiałam pokaza  dziadkowi,  e nie mo e 

dłu ej traktowa  mnie jak małe dziecko, zamyka  i oczekiwa ,  e b d  grzeczna.  

      Umilkła na chwil .  

      - Po tygodniu zacz ły mnie nawiedza  sny. A raczej koszmary. Czy  niłe  

kiedy ,  e biegniesz i biegniesz, i nie ruszasz si  z miejsca? To było co  w tym 

rodzaju... I płon ca paj czyna. Tyte  e to nie była paj czyna, nie było w niej 

adnego paj ka, i ona nie płon ła. Ale wpadłam w ni , biegałam dookoła i przez 

rodek, ale nie poruszałam si . To nie było dokładnie tak, ale nie wiem, jak lepiej 

tu wytłumaczy . Musiałam ci gle próbowa , chciałam tego, chciałam po niej 

chodzi . Budziłam si  zm czona, jakbym rzeczywi cie wysilała si  przez cał  noc. 

Ten sen powtarzał si  przez wiele dni i za ka dym razem był wyra niejszy, 

dłu szy, bardziej realny. A  pewnego ranka wstałam, a wizja trwała jak  ywa w 

mojej głowie i wiedziałam,  e potrafi  wróci  do domu. Ruszyłam, zdaje si ,  e 

cały czas na pół we  nie. Przejechałam bez zatrzymania cał  odległo . Tym 

razem nie zwracałam uwagi na okolic , tylko my lałam o Avalonie... A kiedy 

jechałam, wszystko stawało si  coraz bardziej i bardziej znajome, a  w ko cu 

byłam ju  tutaj. Chyba dopiero wtedy przebudziłam si  do ko ca. A teraz 

wioska, Tecysowie, tamto niebo, gwiazdy, tamten las i góry, wszystko wydaje mi 

si  snem. Wcale nie jestem pewna, czy potrafiłabym tam wróci . Czy to nie 

dziwne? Mo esz to wytłumaczy ?  

      Wstałem i okr yłem resztki naszego posiłku, by usi

 obok niej.  

      - Czy pami tasz, jak wygl dała ta płon ca paj czyna, która nie płon ła i nie 

była paj czyn ? - spytałem.  

      - Tak... mniej wi cej - odparła.  

      - Daj mi ten nó  - poprosiłem.  

      Wyci gn ła go w moj  stron .  

      Zacz łem ko cem ostrza poprawia  jej bazgranin ; wydłu ałem niektóre 

 

65 

linie, zacierałem inne, dodawałem nowe. Przez cały czas nie powiedziała ani 

słowa, ale bacznie obserwowała ka dy mój ruch. Sko czyłem, odło yłem nó  i w 

milczeniu czekałem przez dług  chwil .  

      Odezwała si  w ko cu, bardzo cicho.  

      - Tak, to jest to - o wiadczyła, odwracaj c si  od rysunku, by spojrze  na 

mnie. - Sk d wiedziałe ? Sk d mogłe  wiedzie , o czym  niłam?  

      - Poniewa   niła  o czym , co jest wyryte w twoich genach - wyja niłem. - Nie 

wiem jak ani dlaczego. To jednak dowód,  e istotnie jeste  córk  Amberu. To, 

czego dokonała , to przej cie przez Cie . Twój sen to Wielki Wzorzec Amberu. 

Dzi ki jego mocy ci, którzy s  królewskiej krwi, maj  władz  nad Cieniami. Czy 

rozumiesz, o czym mówi ?  

      - Nie jestem pewna - odparła. - Chyba nie. Cz sto słyszałam, jak dziadek 

przeklina Cienie, ałe nigdy nie wiedziałam, co ma na my li.  

      - Wi c nie wiesz, gdzie naprawd  le y Amber?  

      - Nie zawsze odpowiadał wymijaj co. Opowiedział mi o rodzinie i o Amberze, 

ale nie wiem nawet, w któr  to stron . Tyle tylko,  e to daleko.  

      - Amber le y we wszystkich kierunkach - powiedziałem. - Albo w ka dym, 

który wybierzesz. Trzeba tylko...  

      - Tak! - przerwała. - Zapomniałam, a mo e po prostu zdawało mi si ,  e chce 

by  tajemniczy. Brand mówił dokładnie to samo, dawno temu. Co to znaczy?  

      - Brand! Kiedy on tu był?  

      - Wiele lat temu - odparła. - Byłam wtedy mał  dziewczynk . Cz sto tu bywał. 

Kochałam si  w nim, nie dawałam mu spokoju. Opowiadał mi ró ne historie, 

uczył gier...  

      - Kiedy ostatnio go widziała ?  

      - Osiem, mo e dziewi  lat temu.  

      - A znasz mo e kogo  z pozostałych?  

      - Tak - przyznała. - Julian i Gerard byli tu całkiem niedawno. Par  miesi cy 

temu.  

      Nagle poczułem si  niepewnie. Benedykt z pewno ci  nie poinformował mnie 

o wielu sprawach. Wolałbym raczej,  eby mnie okłamał, ni   ebym miał pozosta  

w nie wiadomo ci. Łatwiej si  wtedy rozgniewa , gdy człowiek si  dowie. Kłopot 

z Benedyktem polegał na tym,  e był on zbyt uczciwy. Wolał nic nie mówi  ni  

kłama .  

      Czułem jednak,  e zbli a si  co  niezbyt przyjemnego i nie mog  ju  sobie 

pozwoli  na marnowanie czasu,  e b d  musiał działa  najszybciej, jak si  da. 

Tak, czekaj cy mnie piekielny rajd nie b dzie łatwy. Lecz zanim wyrusz , mog  

si  jeszcze dowiedzie  wielu rzeczy. Czas... Niech to diabli!  

      - Czy spotkała  ich wtedy po raz pierwszy?  

      - Tak - potwierdziła. - I zostałam obra ona - westchn ła. - Dziadek nie 

pozwolił mi mówi  o naszym pokrewie stwie. Przedstawił mnie jako swoj  

wychowanic  i nie chciał powiedzie  czemu. Nieładnie.  

      - Jestem pewien,  e miał wa ne powody.  

      - Och, ja tak e. Ale jak mo e czu  si  dobrze kto , kto całe  ycie czeka, by 

pozna  swoich krewnych. Mo e ty wiesz, dlaczego mnie tak potraktował?  

      - Dla Amberu nadeszły ci kie czasy - wyja niłem. - I zanim si  co  poprawi, 

 

66 

b dzie jeszeze gorzej. Im mniej ludzi wie o twoim istnieniu, tym mniejsza jest 

gro ba,  e zostaniesz w co  wpl tana i ucierpisz przy tym. Zrobił to tylko dla 

twojego dobra.  

      - Nie potrzebuj  ochrony - parskn ła. - Sama sobie poradz .  

      - Jeste   wietnym szermierzem - przyznałem. - Niestety,  ycie jest bardziej 

skomplikowane ni  uczciwy pojedynek.  

      - Wiem. Nie jestem dzieckiem. Ale...  

      -  adne "ale"! Zrobił to, co i ja bym zrobił, gdyby  była moja. Chroni siebie 

tak samo jak ciebie. Dziwi  si ,  e pozwolił Brandowi dowiedzie  si  o tobie. I 

pewnie b dzie w ciekły jak diabli, kiedy si  dowie,  e ja wiem.  

      Potrz sn ła gwałtownie głow  i spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami.  

      - Ale ty nie zrobisz niczego, co by nam zaszkodziło - powiedziała. - Jeste my... 

jeste my spokrewnieni...  

      - A sk d, do diabła, wiesz, po co tu przyjechałem i jakie mam zamiary? By  

mo e wła nie oboje wkładacie sobie p tl  na szyj ?  

      -  artujesz, prawda? - wolno podniosła lew  r k , jakby chciała si  przede 

mn  zasłoni .  

      - Nie wiem - mrukn łem. - Mo e i nie.., ale nie mówiłbym o tym, gdybym 

naprawd  my lał o czym  paskudnym, prawda?  

      - Nie... chyba nie.  

      - Powiem ci co , co Benedykt powinien ci powiedzie  ju  dawno - rzekłem. - 

Nigdy nie ufaj krewnym. O wiele lepiej jest zaufa  obcemu. Z obcym zawsze masz 

szans ,  e b dziesz bezpieczna.  

      - Mówisz powa nie?  

      - Tak.  

      - Tobie te  nie?  

      - Mnie to, oczywi cie, nie dotyczy - u miechn łem si . - Jestem uosobieniem 

honoru, uczciwo ci, miłosierdzia i dobroci. Ufaj mi we wszystkim.  

      - B d  - odparła.  

      Roze miałem si .  

      - Naprawd  - upierała si . - Ty nas nie skrzywdzisz. Wiem o tym.  

      - Opowiedz mi o Gerardzie i Julianie - poprosiłem nieco zakłopotany, jak 

zwykle wobec spontanicznych przejawów zaufania. - Jaki był powód ich wizyty?  

      Milczała przez chwil  i przygl dała mi si  uwa nie.  

      - Powiedziałam ci ju  do  du o - o wiadczyła w ko cu. - Prawda? Miałe  

racj . Nigdy do  ostro no ci. Uwa am,  e teraz twoja kolej.  

      - Brawo. Uczysz si  prawidłowego post powania. Co chciałaby  wiedzie ?  

      - Gdzie naprawd  le y wioska? I Amber? S  troch  do siebie podobne, 

prawda? Co miałe  na my li mówi c,  e Amber le y we wszystkich kierunkach 

albo w ka dym? Co to s  Cienie?  

      Wsmłem. Spojrzałem na ni  i wyci gn łem r k . Wygl dała na bardzo młod  

i bardziej ni  troch  przestraszon , lecz podała mi dło .  

      - Gdzie...? - zapytała wstaj c.  

      - T dy - odparłem i poprowadziłem j  w miejsca, gdzie spałem i sk d 

obserwowałem wodospad i mły skie koło.  

      Zacz ła mówi , lecz przerwałem jej.  

 

67 

      - Patrz. Po prostu patrz - powiedziałem.  

      Stali my wi c obserwuj c p d, plusk i obroty, a ja starałem si  uporz dkowa  

my li. Wreszcie...  

      - Chod  - rzekłem, bior c j  za r k  i kieruj c si  w stron  lasu.  

      Weszli my pomi dzy pnie. Chmura przesłoniła sło ce i cienie pogł biły si . 

Głosy ptaków nabrały ostro ci i wilgo  uniosła si  z ziemi. Szli my od drzewa do 

drzewa, a ich li cie były coraz dłu sze i szersze. Znów pojawiło si  sło ce, lecz 

blask był bardziej  ółty. Za zakr tem napotkali my zwisaj ce liany. Krzyki 

ptaków były coraz bardziej chrapliwe, coraz gło niejsze. Nasza droga prowadziła 

pod gór . Przeszli my obok nagiej skały, dostaj c si  na wy szy teren. Gdzie  z 

tyłu dobiegał daleki, ledwie słyszalny grzmot. Kiedy szli my po odkrytym terenie, 

niebo nad nami miało inny odcie  bł kitu. Przestraszyli my wielk  brunatn  

jaszczurk , wygrzewaj c  si  na kamieniu.  

      - Nie wiedziałam,  e jest tu co  takiego - powiedziała, gdy okr ali my kolejne 

rumowisko głazów. - Nigdy tu nie byłam.  

      Nic nie odpowiedziałem. Byłem zbyt zaj ty kształtowaniem tworzywa Cienia.  

      Znowu weszli my w las, lecz droga wiodła w gór . Drzewa były teraz 

tropikalnymi olbrzymami, mi dzy którymi g sto rosły paprocie. Dały si  słysze  

nowe głosy - szczekni cia, syki, brz czenia. Wchodzili my coraz wy ej, a grzmot 

wokół nas narastał, a  ziemia zdawała si  dygota . Dara  ciskała moje rami , 

milczała, lecz chłon ła wszystko spojrzeniem. Spotkali my wielkie, blade kwiaty i 

kału e w miejscach, gdzie skraplała si  wilgo . Temperatura wzrosła i oboje 

byli my spoceni. Huk zmienił si  w pot ny ryk, a kiedy w ko cu wyszli my 

spomi dzy drzew, był ju  grzmotem bij cych bez przerwy gromów. 

Poprowadziłem j  na kraw d  urwiska i skin łem r k  przed siebie i w doł.  

      Miała ponad trzysta metrów: pot na katarakta, niby młot bij ca szar  wod  

rzeki. Silny pr d daleko unosił b ble powietrza i strz py piany, nim w ko cu 

rozpływały si  w nico . Naprzeciw nas, odległe o jakie  pół mili, cz ciowo 

przesłoni te mgł  i t cz , podobne do wyspy poruszanej ciosem tytana, obracało 

si  wolno gigantyczne koło, ci kie i l ni ce. Wysoko w górze ogromne ptaki, niby 

szybuj ce krucyfiksy, chwytały powietrzne pr dy.  

      Stali my tam do  długo. Rozmowa była niemo liwa, czego nie  ałowałem. 

Kiedy po pewnym czasie, mru c oczy, spojrzała na mnie w zamy leniu, 

kiwn łem głow  i wskazałem wzrokiem las. Zawrócili my w stron , z której tu 

przyszli my.  

      Nasz powrót był odwróceniem przebytej drogi i przyszedł mi z wi ksz  

łatwo ci . Znów mo na było rozmawia , lecz Dara zachowała milczenie, 

najwyra niej pojmuj c ju ,  e jestem cz ci  zmian zachodz cych wokół.  

      Odezwała si  dopiero wtedy, gdy stan li my nad naszym strumieniem i 

spojrzeli my na wiruj ce tu niewielkie mły skie koło.  

      - Czy to miejsce było takie jak wioska?  

      - Tak. To Cie .  

      - I jak Amber.  

      - Nie. Amber rzuca Cie . Je eli wie si  jak, mo na go uformowa  w dowolny 

kształt. Tamto miejsce było Cieniem, twoja wioska była Cieniem - i to miejsce jest 

Cieniem. Wszystko, co potrafsz sobie wyobrazi , istnieje gdzie  w Cieniu.  

 

68 

      - A ty i dziadek, i reszta mo ecie chodzi  w ród tych Cieni i wybiera , który 

chcecie?  

      - Tak.  

      - I to wła nie zrobiłam wracaj c z wioski?  

      - Tak.  

      Jej twarz odmieniła si  w ol nieniu. Prawie czarne brwi opadły w dół, a szybki 

oddech rozszerzył nozdrza.  

      - Ja tak e to potrafi ... - powiedziała. - Trafia , gdzie zechc , robi , co zechc !  

      - Masz takie mo liwo ci - potwierdziłem.  

      Pocałowała mnie nagle. Potem odwróciła si . Włosy falowały na jej w skieh 

ramionach, gdy starała si  ogarn  spojrzeniem wszystko jednocze nie.  

      - A zatem potrafi  wszystko - o wiadczyła nieruchomiej c.  

      - S  pewne ograniczenia, niebezpiecze stwa...  

      - Takie jest  ycie - stwierdziła. - Jak nauczy  si  to kontrolowa ?  

      - Kluczem jest Wielki Wzorzec Amberu. Musisz przez niego przej , by naby  

t  umiej tno . Jest wyryty na podłodze komory pod pałacem w Amberze. Jest 

do  rozległy. Trzeba zacz  od zewn trz i dotrze  do  rodka nie zatrzymuj c si . 

Opór jest silny i stanowi to ci k  prób . Je li si  zatrzymasz, je li spróbujesz 

opu ci  Wzorzec przed ko cem, on ci  zniszczy. Je li go jednak dopełnisz, twoja 

władza nad Cieniem stanie si  podległa  wiadomej kontroli.  

      Pop dziła na miejsce naszego pikniku i zacz ła studiowa  nakre lony na 

piasku Wzorzec.  

      Powoli ruszyłem za ni .  

      - Musz  jecha  do Amberu! - zawołała, gdy si  zbli yłem. - I przej  przez 

niego!  

      - Jestem pewien - stwierdziłem -  e Benedykt zamierza ci to kiedy  umo liwi .  

      - Kiedy ! - krzykn ła. - Teraz! Musz  przez niego przej ! Dlaczego nigdy mi 

o tym nie powiedział?  

      - Poniewa  na razie to niewykonalne. Sytuacja w Amberze jest taka,  e byłoby 

niebezpieczne dla was obojga, gdyby kto  tam dowiedział si  o twoim istnieniu. 

Chwilowo Amber jest dla cichie zamkni ty.  

      - To nieuczciwe! - o wiadczyła, obrzucaj c mnie gniewnym spojrzeniem.  

      - Oczywi cie,  e nie - przyznałem. - Ale tak to teraz wygl da. To nie moja 

wina.  

      Ostatnie zdanie przeszło mi przez usta z pewnym trudem. Cz  winy, 

oczywi cie, była moja.  

      - Nie wiem, czy nie lepiej by  zrobił nie mówi c mi o tym wszystkim - 

stwierdziła. - Skoro i tak nie mog  tego osi gn .  

      - Nie jest a  tak  le - zapewniłem. - Sytuacja w Amberze znów si  ustabilizuje. 

Ju  niedługo.  

      - A jak ja si  o tym dowiem?  

      - Benedykt b dzie wiedział. Powie ci.  

      - Do tej pory nie uznał za stosowne powiedzie  mi o czymkolwiek.  

      - A po co?  eby ci było przykro? Wiesz,  e był dla ciebie dobry i troszczył si  

o ciebie. Kiedy nadejdzie pora, zacznie działa  w twoim imieniu.  

      - A je li nie? Pomo esz mi wtedy?  

 

69 

      - Zrobi , w b d  mógł.  

      - Jak b d  mogła ci  znale ?  eby da  ci zna ?  

      U miechn łem si . Doszedłem do tego punktu bez specjalnych wysiłków. Nie 

było potrzeby mówi  jej o tym, co było naprawd  wa ne. Wystarczy tyle,  eby 

mogła mi si  pó niej przyda ...  

      - Karty - wyja niłem. - Rodzinne Atuty. To co  wi cej ni  objaw sentymentu. 

S   rodkiem komunikacji. We  mój, spójrz na niego, skoncentruj si , postaraj si  

odsun  od siebie wszystkie inne my li, spróbuj uwierzy ,  e to naprawd  ja i 

mów. Zobaczysz,  e to działa. Odpowiem ci.  

      - To wła nie tego dziadek nie pozwolił mi robi  w czasie zabawy kartami!  

      - Oczywi cie.  

      - Jak to działa?  

      - O tym kiedy indziej - odparłem. - Co  za co . Pami tasz? Opowiedziałem ci 

ja  o Amberze i o Cieniu. Teraz ty mi opowiesz o wizycie Gerarda i Juliana.  

      - Dobrze - zgodziła si . - Cho  nie ma wiele do opowiadania. Pewnego ranka, 

pi  czy sze  miesi cy temu, dziadek zwyczajnie przerwał to, co akurat robił. 

Przycinał drzewa w sadzie - lubi sam si  tym zajmowa  - a ja mu pomagałam. Był 

na drabinie, obcinał gał zki i nagle zatrzymał si , opu cił no yce i nie ruszał si  

przez kilka minut. My lałam,  e po prostu odpoczywa, i grabiłam dalej.  

      Wtedy usłyszałam,  e co  mówi; nie mruczy do siebie, ale mówił, jakby 

prowadził rozmow . Z pocz tku s dziłam,  e odezwał si  do mnie, i zapytałam, co 

powiedział. Ale on nie zwrócił na mnie uwagi. Teraz, kiedy wiem o Atutach, zdaj  

sobie spraw ,  e musiał rozmawia  z jednym z nich. Chyba z Julianem. A potem 

zszedł szybko z drabiny, powiedział,  e musi wyjecha  na dzie  czy dwa, i ruszył 

w stron  domu. Zaraz jednak zatrzymał si  i zawrócił. To wła nie wtedy 

powiedział mi,  e gdyby Julian i Gerard si  zjawili, mam by  przedstawiona jako 

jego wychowanica, osierocona córka wiernego sługi. Odjechał niedługo potem, 

bior c dwa lu ne konie. Miał z sob  miecz. Wrócił w  rodku nocy przywo c ich 

obu. Gerard był ledwie przytomny. Miał złaman  lew  nog  i cały lewy bok 

strasznie poobcierany. Julian te  mocno ucierpiał, ale ko ci miał całe. Zostali u 

nas ponad pół miesi ca. Wyzdrowieli szybko. Potem po yczyli dwa konie i 

odjechali. Wi cej ich nie widziałam.  

      - Czy mówili, jak zostali ranni?  

      - Tylko tyle,  e to był wypadek. Nie rozmawiali o tym ze mn .  

      - Gdzie? Gdzie tu si  stało?  

      - Na czarnej drodze. Kilka razy słyszałam, jak o tym mówili.  

      - Gdzie jest czarna droga?  

      - Nie wiem.  

      - Co o niej mówili?  

      - Przeklinali j  mocno. To wszystko.  

      Zauwa yłem,  e w butelce zostało jeszcze troch  wina. Schyliłem si  i nalałem 

do kielichów. Podałem jej jeden.  

      - Za ponowne spotkanie - u miechn łem si .  

      - Za spotkanie - przytakn ła i wypili my.  

      Zacz ła sprz ta  naczynia. Pomagałem jej, znów silnie odczuwaj c 

konieczno  po piechu.  

 

70 

      - Jak długo mam czeka , zanim si  z tob  skontaktuj ? - spytała.  

      - Trzy miesi ce. Daj mi trzy miesi ce.  

      - Gdzie wtedy b dziesz?  

      - Mam nadziej ,  e w Amberze.  

      - A jak długo zostaniesz tutaj?  

      - Niedługo. Szczerze mówi c, musz  zaraz wyjecha . Jutro powinienem by  z 

powrotem. Potem zostan  jeszcze pewnie kilka dni.  

      - Chciałabym,  eby  był tu dłu ej.  

      - Ja te  bym chciał. Zwłaszcza teraz, kiedy poznałem ciebie.  

      Zarumieniła si  i cał  - na pozór - uwag  skupiła na pakowaniu koszyka. 

Wzi łem sprz t do fechtunku.  

      - Wracasz teraz do domu? - spytała.  

      - Do stajni. Wyje d am narychmiast.  

      Podniosła koszyk.  

      - Pójdziemy razem. Mój ko  czeka z tamtej strony.  

      Kiwn łem głow  i poszedłem za ni  w prawo, do  cie ki.  

      - Przypuszczam - stwierdziła -  e lepiej b dzie nie wspomina  o tym 

wszystkim nikomu, a zwłaszcza dziadkowi. Prawda?  

      - Tak b dzie najrozs dniej.  

      Plusk i bulgot strumyka płyn cego ku rzece d

cej do morza cichł, zanikał, 

milkł - i tylko stuk przykutego do ziemi koła, rozcinaj cego potok w jego drodze, 

przez jaki  czas jeszcze unosił si  w powietrzu. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

71 

Rozdział 6 

 

Stałe posuwanie si  naprzód jest zwykle wa niejsze od pr dko ci. Jak długo 

dopływa równomierny ci g bod ców, o które da si  zaczepi  umysł, mo na sobie 

pozwoli  na ruch poprzeczny. A kiedy ten si  zacznie, to jego tempo jest tylko 

kwesti  rozwagi.  

      Tak wi c, zgodnie ze wskazaniami rozs dku, jechałem wolno. Nie warto było 

niepotrzebnie m czy  Gwiazdy. Szybkie zmiany s  trudne nawet dla ludzi. 

Zwierz ta nie potrafi  tak dobrze si  okłamywa  i prze ywaj  je jeszcze ci ej. 

Czasem nawet szalej .  

      Po małym drewnianym mostku przejechałem nad strumieniem i przez jaki  

czas pod ałem równolegle do jego koryta. Miałem zamiar omin  miasto i 

trzyma  si  strumienia, póki nie dotr  do wybrze a. Było wczesne popołudnie. 

Grayswandir wisiał u mego boku.  

      Zboczyłem nieco na zachód, by dotrze  do le cego tam pasma wzgórz. 

Wolałem nie zaczyna  zmiany, póki nie stan łem w miejscu, z którego mogłem 

popatrze  na miasto - najwi ksze skupisko ludno ci w tej krainie, tak podobnej 

do mojego Avalonu. Nazywało si  tak samo;  yło w nim i pracowało kilka tysi cy 

ludzi. Brakowało srebrnych wie  i strumie  przecinał je pod innym k tem, 

bardziej z południa, o miokrotnie szerszy czy mo e poszerzony. Widziałem, jak 

południowy wietrzyk rozwiewa dymy unosz ce si  z karczmy i ku ni.  

      Ludzie - konno, pieszo, wozami i karetami - poruszali si  po w skich ulicach, 

wchodzili i wychodzili ze sklepów, zajazdow i rezydencji. Chmary ptaków 

kr yły, siadały i wzlatywały wokół miejsc, gdzie stały konie. Poruszały si  

jaskrawe proporce i flagi, skrzyła si  woda i delikatna mgiełka przesłaniała 

widok. Byłem zbyt daleko, by słysze  głosy ludzi, brz czenie, kucie, piłowanie, 

turkot i w ogóle cokolwiek poza szumem. Nie mogłem rozró ni   adnych 

odr bnych zapachów, ale nawet gdybym ci gle jeszcze był  lepcem, poznałbym, 

e miasto jest blisko.  

      Obserwuj c je z góry poczułem nagle przypływ smutnej zadumy i t sknoty za 

miejscem o tej samej nazwie, le cym gdzie  w krainie Cienia, która dawno ju  

znikn ła:  ycie było w niej proste, ja sam za  szcz liwszy ni  teraz.  

      Nie da si  jednak przej  przez  ycie tak długie jak moje nie osi gaj c 

pewnych cech umysłu, które tłumi  naiwne uczucia i niech tnie traktuj  

wszelkiego rodzaju sentymenty.  

      Dawne dni min ły, sprawa była sko czona i teraz Amber pochłaniał mnie 

całkowicie. Zawróciłem i ruszyłem na południe z mocnym postanowieniem 

odniesienia zwyci stwa. O Amberze nie potrafiłbym zapomnie ...  

      Sło ce nad moj  głow  stało si  o lepiaj co jaskrawym b blem. Zawył wiatr. 

Jechałem, a niebo było coraz bardziej  ółte i błyszcz ce, a  wreszcie zdało mi si , 

e to pustynia rozci ga si  w górze od horyzontu po horyzont. Zje d ałem ku 

nizinom po wci  bardziej kamienistych zboczach, wymijaj c wyrze bione 

wiatrem groteskowe, pos pnie ubarwione kształty. Gdy opu ciłem osłon  wzgórz, 

uderzyła mnie burza piaskowa. Musiałem zakry  twarz płaszczem i zmru y  

oczy. Gwiazda st kała i prychała co chwila, lecz posuwała si  naprzód. Piach, 

skały, wicher i pomara czowe ju  niebo: kł by chmur i zmierzaj ce ku nim 

 

72 

sło ce...  

      Długie cienie, zamieraj cy wiatr, cisza... Tylko oddech i stukot kopyt po 

kamieniach... Mrok, kiedy gromadz  si  chmury zakrywaj ce sło ce... Rozci te 

gromem  ciany dnia... Nienaturalna ostro  widzenia rzeczy odległych...Spokój, 

bł kit i naładowane elektryczno ci  powietrze... Znowu grom... Zbli aj ca si  z 

prawej strony szklista  ciana deszczu... Bł kitny rozłam w zasłonie chmur... 

Temperatura opada,  wiat staje si  monochromatyczn  kurtyn ... Dudnienie 

grzmotu, biały błysk, kurtyna wygina si  w nasz  stron ... Dwie cie metrów... Sto 

pi dziesi t... Do !  

      Jej dolny brzeg ryje grunt, orze, pieni si ... Zapach wilgotnej ziemi. R enie 

Gwiazdy... P d... W skie stru ki wody pełzn  po gruncie, wsi kaj  pozostawiaj c 

lad... Czasem bulgoc  błoci cie, czasem s cz  si  wolno... Równy pr d, strumyki 

dookoła, plusk...  

      Przed nami wzniesienie, a pode mn  napinaj  si , rozlu niaj , napinaj  i 

rozlu niaj  mi nie Gwiazdy, gdy przeskakuje przez strumienie i pagórki, 

przedziera si  przez płynn  faluj c  tafl  i wbiega na zbocze. Podkowy krzesz  

iskry na kamieniach. Wspinamy si  wy ej. Pod nami plusk wody zmienia si  w 

jednostajny huk...  

      Wy ej wi c, gdzie sucho, stajemy, bym mógł wy

 skraj mego płaszcza... W 

dole, z tyłu, po prawej szare, wzburzone morze atakuje podnó e urwiska, na 

którym stoimy...  

      Teraz w gł b l du, w stron  wieczoru i pól koniczyny... Huk przyboju za 

plecami...  cigamy gwiazdy spadaj ce ku ciemniej cemu zachodowi, ku 

ostatecznej ciszy i nocy... Czyste niebo i jasne gwiazdy; tylko niewielkie pasemka 

chmur...  

      Wyj ce stado czerwonookich stworów, ci gn ce naszym  ladem... Cie ... 

Zielonookicb... Cie ...  ółto... Koniec... Tylko mroczne szczyty  cieraj ce si  

wokół mnie... Zamro ony  nieg suchy jak piasek, wzniesiony w fale lodowatymi 

podmuchami gór...  nieg sypki niby m ka... Wspomnienie włoskich Alp, narty... 

Fale  niegu dryfuj ce przez kamienne zbocze... Stopy szybko trac  czucie w 

przemoczonych butach. Gwiazda zdumiona parska i potrz sa głow , jakby nie 

mogła uwierzy ... I cienie za skał , łagodniejszy stok, wysuszaj cy wiatr, mniej 

niegu...  

      Kr ty, wij cy si  szlak - korytarz w ciepło... Dalej, dalej, dalej w noc, pod 

zmieniaj cymi si  gwiazdami... Odległe ju   niegi sprzed godziny, teraz 

karłowata ro linno  i równina... Dal, a tu nocne ptaki wiruj  w powietrzu, kr

 

nad  cierwem, kracz  chrapliwie i protestuj co, gdy przeje d amy...  

      Znów wolniej ku miejscu, gdzie faluje trawa poruszana nie tak ju  zimnym 

wiatrem... Parskanie dzikiego kota ruszaj cego na łowy... Bezszelestna ucieczka 

jakiego  skocznego zwierz cia, przypominaj cego jelenia... Wskakuj ce na swoje 

miejsca gwiazdy i powracaj ce czucie w stopach...  

      Gwiazda staje d ba i p dzi naprzód wystraszona czym  niewidocznym... Długi 

czas na uspokojenie i jeszcze dłu szy, nim min  dreszcze...  

      Sople ksi yca w kwadrze opadaj ce na korony dalekich drzew... Witgotna 

ziemia oddycha błyszcz c  mgł ...  my ta cz ce w ród  wiateł nocy... Grunt 

kołysze si  przez chwil  i trz sie, jakby góry przest powały z nogi na nog ... 

 

73 

Ka da gwiazda podwójna... Halo wokół ksi yca niby hantle... Równina i 

przestrze  ponad ni  pełna  migaj cych kształtów... Ziemia zwalnia i 

nieruchomieje jak stary zegar... Stabilno ... Bezwład... Gwiazdy i ksi yc na 

nowo zł czone duchem...  

      Mijamy poszerzaj cy si  pas drzew od zachodu... Wra enie  pi cej d ungli. 

Kł bowisko w y pod przykryciem... Dalej na zachód... Gdzie  tam płynie rzeka o 

szerokich, gładkich brzegach, by ułatwi  drog  do morza... T tent kopyt, 

korowód cieni... Tchnienie nocy na mej twarzy... Ulotna wizja jasnych istot na 

wysokich, mrocznych murach i l ni cych wie ach... Słodki zapach... Obraz 

rozpływa si ... Cienie...  

      Jeste my zespoleni niby centaur, Gwiazda i ja, pod jedn  skór  potu... 

Wdychamy powietrze i oddajemy je we wspólnych eksplozjach wysiłku... Szyja 

okryta gromem, straszna pot ga nozdrzy... Pochłaniamy przestrze ...  

       miech, zapach wody, drzewa po lewej, bardzo blisko... Mi dzy nie... Gładka 

kora, zwisaj ce pn cza, szerokie li cie i kropelki wilgoci... O wietlona ksi ycem 

paj czyna i zmagaj ce si  w niej kształty... G bczasta dar ... Próchno 

fosforyzuj ce na powalonych pniach... Otwarty teren... Szelest wysokich traw... 

Wi cej drzew... Znów zapach rzeki... D wi ki, pó niej... Głosy... Szklisty plusk 

wody... Bli ej, gło niej, wreszcie na brzegu... Niebiosa kołysz  si  i wybrzuszaj , i 

drzewa... Czysta o chłodnym, wilgotnym aromacie... Ruszamy w lewo wzdłu  

niej... Lekko i płynnie idziemy z pr dem... Pi ... Chlapi c si  na płyci nie, potem 

gł biej, do p cin.  

      Gwiazda pije jak pompa, wydmuchuj c nozdrzami wodn  zawiesin ... Troch  

wy ej woda obmywa mi buty...  cieka z włosów, spływa po ramionach... Gwiazda 

odwraca głow  słysz c  miech... Znów z pr dem, czystym, powolnym, kr tym... 

Potem prosrym, szerszym... Drzewa g stniej , potem rzedn ... Długi, równy, 

spokojny... Delikatny blask na wschodzie... Zjazd w dół, mniej drzew... 

Kamienisto i ciemno  znów nieprzenikniona...  

      Pierwsza niewyra na oznaka morza - zagubiony po chwili zapach... Szcz k 

podków w ród chłodu nocy... Znowu sól... Skały, bez drzew... Ci ko, stromo, 

pos pnie, w dół... Coraz wi ksza stromizna... Błysk pomi dzy kamiennymi 

cianami... Poruszone kamyki znikaj  w bystrym teraz nurcie, głos ich upadku 

niknie w ród szumu... Coraz gł bszy w wóz, coraz szerszy... W dół, w dół... 

Jeszcze dalej... Raz jeszcze jasno  na wschodzie, łagodniejszy zjazd...  

      Znów posmak soli, silniejszy... Łupki i  wir.. Zakr t, w dół, coraz ja niej... 

Równo i mi kko,  liski grunt... Bryza i  wiatło, bryza i  wiatło... Za stos kamieni... 

ci gn  cugle.  

      Pode mn  le ał szeroki pas wybrze a, gdzie szeregi p dzonych wiatrem wydm 

rzucały w powietrze sw  piaskow  pian , przesłaniaj c czasem odległy morski 

brzeg.  

      Patrzyłem, jak od wschodu rozci ga si  na wodzie ró owa błona. Tu i tam 

ruchome piaski odsłoniły pasy  wiru. Poszarpane skalne masy wznosiły si  nad 

falami. Pomi dzy mn  a wielkimi - dziesi tki metrów wysoko ci - wydmami, 

wysoko ponad tym pos pnym brzegiem rozci gała si  nierówna płaszczyzna 

pokryta głazami i  wirem, pełna cieni, wła nie wynurzaj ca si  z piekła - lub z 

mroku - ku pierwszym blaskom  witu.  

 

74 

      Tak, to si  zgadzało.  

      Zsiadłem z konia i patrzyłem, jak sło ce wypełnia krajobraz smutn  jasno ci  

dnia. Szukałem twardego, jasnego blasku. Tutaj znalazłem odpowiednie miejsce, 

bez ludzi - takie, jakie widziałem kilkadziesi t lat temu na Cieniu - Ziemi mojego 

wygnania. Bez buldo erów, sit i czarnych z miotłami, bez strze onego pilnie 

miasta Oranjemund.  adnych promieni Roentgena, drutu kolczastego czy 

uzbrojonych stra ników. Nie, nic z tych rzeczy. Ten Cie  bowiem nie znał sir 

Ernesta Oppenheimera i nigdy tu nie istniały Zjednoczone Kopalnie Diamentów 

Afryki Południowo - Zachodniej ani te  rz d, który mógłby przyzna  im władz  

nad wszystkimi kopalniami wybrze a. Tu była pustynia zwana Namib, tam le cy 

jakie  czterysta mil na północny zachód od Cape Town pas wydm i skał 

szeroko ci od kilku do kilkunastu i długo ci mniej wi cej trzystu mil, ci gn cy si  

pomi dzy zakazanym wybrze em a Górami Richtersveld, w których cieniu 

wła nie stałem. Tutaj, inaczej ni  w jakiejkolwiek kopalni, diamenty le ały 

rozrzucone w piasku jak ptasie odchody. Oczywi cie, przywiozłem ze sob  grabie 

i sito.  

      Odpakowałem  ywno  i przyszykowałem sobie  niadanie. Dzie  zapowiadał 

si  gor cy i pełen kurzu. Pracowałem my l c o Doyle'u z Avalonu, niskim 

jubilerze o włosach barwy popiołu i ceglastej cerze, z naro lami na policzkach. 

Jubilerski proszek? Po co mi go tyle? - do , by dwudziestokrotnie zaopatrzy  

cał  armi  jubilerów! Wzruszyłem ramionami; co go obchodzi, na co mi 

potrzebny, je eli mog  zapłaci ? No có , je li znalazło si  jakie  nowe 

zastosowania i dałoby si  na tym zarobi , to trzeba by by  głupcem... Jednym 

słowem, nie da rady dostarczy  mi tej ilo ci w ci gu tygodnia? Tygodnia? Och 

nie! Oczywi cie,  e nie! To  mieszne, niewykonalne... Rozumiałem. No có , 

dzi kuj . Mo e jego konkurent kawałek dalej zdoła zorganizowa  ten proszek i 

zainteresuje go wi ksza partia nie szlifowanych diamentów, której oczekuj  za 

par  dni...  

      Czy powiedziałem: diamenty? Chwileczk . On sam zawsze interesował si  

diamentami... Tak, lecz niestety był mało wydajny, je li chodzi o jubilerski 

proszek. R ka w górze. By  mo e nazbyt pospiesznie ocenił mo liwo ci 

dostarczenia mi materiału szlifierskiego. To ilo  go zaskoczyła. Składniki jednak 

były łatwo dost pne, a receptura w miar  prosta. Tak, istotnie nie ma przeszkód, 

by nie dało si  czego  zorganizowa . A wi c za tydzie ... A wracaj c do 

diamentów...  

      Zanim wyszedtem ze sklepu, dało si  co  zorganizowa .  

      Znam wiele osób przekonanych,  e proch strzelniczy wybucha, co oczywi cie 

nie jest prawd . Proch pali si  szybko wydzielaj c gazy, których ci nienie wyrywa 

pocisk z łuski i przepycha go przez luf . Zapala si  od spłonki - to wła nie ona 

wybucha, gdy uderza w ni  iglica. Z typow  dla naszej rodziny przezorno ci  

przez cale lata eksperymentowałem z wszelkiego rodzaju materiałami palnymi. 

Gdy odkryłem,  e proch strzelniczy nie chce si  w Amberze pali  i  e wszystkie 

typy spłonek, jakie sprawdziłem, były równie bierne, moje rozczarowanie 

przytłumił jedynie fakt,  e tak e  adne z moich krewnych nie b dzie mogło u y  

tam broni palnej. Dopiero du o pó niej, kiedy podczas wizyty w Amberze 

polerowałem bransolet  przywiezion  dla Deirdre, odkryłem t  cudown  

 

75 

wła ciwo  jubilerskiego proszku z Avalonu. Po prostu wrzuciłem zu yt  szmatk  

do kominka. Na szcz cie ilo  materiału nie była du a i byłem wtedy sam.  

      Proszek znakomicie - bez  adnej obróbki - nadawał si  na spłonk . Mieszaj c 

go z odpowiedni  ilo ci  materiału oboj tnego, mo na było sprawi , by palił si  

jak trzeba.  

      Zatrzymałem t  informacj  dla siebie przeczuwaj c,  e pewnego dnia b dzie 

mo na j  wykorzysta  dla rozstrzygni cia zasadniczych dla Amberu kwestii. 

Niestety, konfrontacja z Erykiem nast piła, zanim nadszedł ów dzie , i wiedza o 

tym trafiła do lamusa razem z reszt  moich wspomnie . Kiedy w ko cu sprawy 

si  wyczy ciły, szybko zwi załem si  z Bleysem, szykuj cym atak na Amber.  

      Nie potrzebował mnie wtedy zbytnio. Mimo to wci gn ł do swego 

przedsi wzi cia,  eby - mam wra enie - mie  mnie na oku. Gdybym dał mu 

karabiny, stałby si  nie da pokonania, a ja nie byłbym ju  u yteczny. A gdyby 

udało mu si  zdoby  miasto, sytuacja stałaby si  raczej napi ta. On miałby po 

swojej stronie siły okupacyjne i lojalno  oficerów. Ja zatem potrzebowałbym 

czego , co zrównowa yłoby te siły. Na przykład paru bomb i kilku automatów.  

      Gdybym cho  miesi c wcze niej odzyskał pami , sprawy potoczyłyby si  

inaczej. Siedziałbym teraz w Amberze, zamiast przypieka  si , zdziera  skór  i 

wysycha  tutaj, z nast pnym piekielnym rajdem przed sob  i cał  mas  

problemów do rozwi zania zaraz potem.  

      Wyplułem z ust piach, by si  nie zadławi  wybuchami  miechu. Do diabła, 

ka dy sam sobie tworzy własne "gdyby". Miałem wa niejsze sprawy do 

przemy lenia ni  to, co mogłoby si  wydarzy . Na przykład Eryk...  

      Pami tam ten dzie , Eryku. Byłem w ła cuchach, zmuszony do kl kni cia 

przed tronem. Zd yłem si  ju  ukoronowa ,  eby zakpi  z ciebie. I oberwałem 

za to.  

      Gdy mowu dostałem do r k koron , cisn łem ni  w ciebie. Złapałe  j  i 

u miecbn łe  si . To dobrze,  e nie doznała szkody, skoro tobie nie zdołała 

zaszkodzic.  

      Taka pi kna rzecz... Cała ze srebra, o siedmiu pałkach, wysadzana 

szmaragdami pi kniejszymi ni  wszystkie brylanty. Dwa wielkie rubiny na 

skroniach... Sam wło yłe  j  sobie na głow , arogancki, w ród pospiesznie 

zorganizowanej gali. Potem pierwsze słowa wyszeptałe  do mnie, zanim jeszcze 

zamarło w sali echo "Niech  yje król!". Pami tam ka de z tych słów. "Twoje oczy 

ujrzały najpi kniejszy widok, jaki kiedykolwiek zobacz ", powiedziałe . A 

potem: "Stra ! - rozkazałe  - zabierzcie Corwina do ka ni i niech wypal  mu 

oczy! Niech zapami ta dzisiejszy widok jako ostatni, który w  yciu ogl dał! 

Potem rzu cie go w ciemno  najgł bszego lochu pod Amberem i niech imi  jego 

zostanie zapomniane".  

      - Rz dzisz teraz w Amberze - powiedziałem na głos. - Lecz ja znowu mam 

oczy. Nie zapomniałem i nie zostan  zapomniany. Nie, pomy lałem. Kryj si  za 

sw  władz , Eryku. Mury Amberu s  wysokie i grube. Nie wychod  zza nich. 

Otaczaj si  bezu yteczn  stal  mieczy. Jak mrówka uzbrajaj swój kruchy dom. 

Wiesz teraz,  e póki  yj , nie b dziesz bezpieczny - a powiedziałem ci,  e wróc . 

Id , Eryku. Przynios  z sob  karabiny z Avalonu, wyłami  twoje bramy i zgniot  

twoich obro ców.  

 

76 

      Znów b dzie tak, jak było kiedy , przez chwil  tylko, zanim twoi ludzie 

nadbiegli, by ci  ratowa . Tamtego dnia wytoczyłem tylko kilka kropel twej krwi. 

Tym razem b d  miał j  cał .  

      Odkopałem kolejny surowy diament, szesnastk  czy co  koło tego, i wrzuciłem 

go do torby u pasa.  

       

       

      Patrzyłem na zachodz ce sło ce my l c o Benedykcie, Julianie i Gerardzie. 

Co ich ł czyło? I cokolwiek to było, nie podobał mi si   aden układ interesów 

wi

cy si  z Julianem. Gerard był w porz dku. Potrafiłem zasn  tam, w obozie, 

gdy pomy lałem,  e to z nim Benedykt si  kontaktuje. Je li jednak poł czył si  

teraz z Julianem, to s  powody do niepokoju. O ile bowiem kto  nienawidzi mnie 

bardziej ni  Eryk, to wła nie Julian. Gdyby dowiedział si , gdzie jestem, 

znalazłbym si  w wielkim niebezpiecze stwie. A nie byłem jeszcze gotów do 

konfrontacji.  

      Przypuszczałem,  e gdyby Benedykt mnie sprzedał, potrafiłby znale  dla 

siebie moralne usprawiedliwienie. W ko cu zdawał sobie spraw ,  e cokolwiek 

zrobi  - a wiedział,  e zamierzam co  zrobi  - sko czy si  walk  w Amberze. 

Mogłem go zrozumie , mogłem nawet sympatyzowa  z jego odczuciami. Po wi cił 

swe siły ratowaniu kraju. W przeciwie stwie do Juliana był człowiekiem z 

zasadami i  ałowałem,  e nie stoimy po tej samej stronie. Miałem nadziej ,  e 

moja akcja b dzie równie szybka i bezbolesna, jak wyrwanie z ba ze 

znieczuleniem, i  e wkrótce znów znajdziemy si  obok siebie. Po spotkaniu z Dar  

pragn łem tego tak e ze wzgl du na ni . Zbyt mało mi powiedział, bym mógł 

czu  si  spokojny. Sk d miałem wiedzie , czy rzeczywi cie zamierza cały tydzie  

pozosta  na polu bitwy? A mo e nawet w tej chwili razem z siłami Amberu 

zastawia na mnie pułapk , buduje wi zienie, kopie dla mnie grób? Musiałem si  

spieszy , cho  tak chciałem zatrzyma  si  na dłu ej w Avalonie.  

      Zazdro ciłem Ganelonowi, w którymkolwiek burdelu pił, łajdaczył si  czy 

toczył bójk , gdziekolwiek polował. On wrócił do domu. A mo e powinienem 

pozostawi  go tym przyjemno ciom, mimo jego ch ci towarzyszenia mi do 

Amberu? Lecz nie; na pewno b d  go przesłuchiwa  po moim wyje dzie, a nie 

b dzie to miłe prze ycie, zwłaszcza je li Julian ma co  do powiedzenia w tej 

sprawie. Potem stanie si  wyrzutkiem w krainie, która musi mu si  wydawa  

ojczyzn . Pewnie mowu zostanie bandyt  i ten trzeci raz doprowadzi go do 

zguby. O ile w ogóle go wypuszcz . Nie, dotrzymam obietnicy. Pojedzie ze mn , 

je li jeszcze tego chce. Je eli zmienił zdanie, có ... zazdro ciłem mu nawet banicji 

w Avalonie. Chciałbym zosta  tu dłu ej, je dzi  z Dar  w góry, obozowa  w ród 

pól,  eglowa  po rzekach...  

      Pomy lałem o dziewczynie. Wiedza o jej istnieniu zmieniła układy, cho  nie 

byłem całkiem pewien jak. Pomimo wszelkiej nienawi ci i drobnych niesnasek my 

z Amberu mamy silnie rozwini te uczucia rodzinne. Zawsze ch tnie posłuchamy 

rodzinnych wie ci i dowiemy si  o najnowszych układach w tym zmiennym 

obrazie.  

      Hez w tpienia przerwy na plotki zapobiegły wielu  miertelnym ciosom. 

Czasami wydaje mi si ,  e przypominamy gromad  starszych pa   yj cych w 

 

77 

czym  pomi dzy sanatorium a ringiem.  

      Nie potrafiłem wpasowa  Dary w cały schemat, gdy  ona sama nie wiedziała 

jeszcze, jak si  ustawi . Och, dowie si  w ko cu. Otrzyma znakomite wychowanie, 

gdy tylko wszyscy si  dowiedz ,  e istnieje. A to - teraz, kiedy jej u wiadomiłem, 

jak jest wyj tkowa - było tylko kwesti  czasu. A wtedy Dara wł czy si  do gry. W 

trakcie naszej rozmowy w lasku czułem si  czasem jak w ... ale, do diabła, miała 

prawo wiedzie . Pr dzej czy pó niej musiała to odkry . A im pr dzej to si  stało, 

tym szybciej mogła zacz  umacnia  swe linie obronne. To wszystko było dla jej 

dobra.  

      Mo liwe oczywi cie - a nawet prawdopodobne -  e jej matka i babka prze yły 

ycie nie maj c poj cia o swym dziedzictwie... I co im z tego przyszło? 

Powiedziała,  e zgin ły tragicznie. Czy to mo liwe, zastanawiałem si , by długie 

rami  Amberu si gn ło do nich w Cie ? I  e mo e uderzy  znowu?  

      Benedykt, gdy chciał, potrafił by  tak samo twardy i niebezpieczny, jak ka de 

z nas. Nawet bardziej. Potrafił walczy  o to, co uwa ał za swoje. Potrafiłby nawet 

zabi , gdyby uznał to za konieczne. Zało ył pewnie,  e utrzymanie w tajemnicy 

jej istnienia, a samej Dary w niewiedzy, mo e j  ochroni . Byłby zły, gdyby si  

dowiedział, co zrobiłem. A przecie  nie powiedziałem jej tego wszystkiego z 

czystej przekory. Chciałem,  eby prze yła, ale czułem,  e Benedykt nie post puje 

wła ciwie. Nim wróc , b dzie miała do  czasu,  eby sobie wszystko przemy le .  

      Na pewno b dzie miała mas  pyta . Wykorzystam okazj , by j  ostrzec i 

udzieli  dokładniejszych wyja nie .  

      Zgrzytn łem z bami. Sprawy inaczej by wygl dały, gdybym rz dził w 

Amberze. Wszystko to byłoby zb dne. Na pewno. Dlaczego nikt nigdy nie 

wymy lił sposobu, by zmieni  ludzk  natur ? Nawet wymazanie wszystkich 

moich wspomnie  i nowe  ycie w nowym  wiecie dały w rezultacie tego samego 

starego Corwina. Gdybym nie podobał si  sobie, jaki jestem, pozostawałaby mi 

tylko rozpacz.  

      Znalazłem miejsce, gdzie rzeka płyn ła spokojnie, i spłukałem z siebie kurz i 

pot. My lałem o czarnej drodze, która okazała si  tak fatalna dla moich braci. 

Było jeszcze wiele rzeczy, o których chciałbym si  czego  dowiedzie . Podczas 

k pieli Grayswandir cały czas le ał w zasi gu r ki. Ka dy z nas potrafił  ledzi  

innego przez Cie , zwłaszcza je li trop jest jeszcze ciepły.  

      Umyłem si  jednak bez przeszkód. Wprawdzie w drodze powrotnej u yłem 

miecza trzykrotnie, lecz przeciw istotom mniej gro nym ni  bracia. Tego jednak 

mo na było oczekiwa , jako  e znacznie przyspieszyłem kroku.  

       

       

      Było jeszcze ciemno, cho   wit był ju  bliski, kiedy dotarłem do stajni w 

rezydencji mojego brata. Oporz dziłem oszołomionego konia, przemówiłem do 

niego uspokajaj co i przygotowałem solidny zapas obroku i wody. Z 

przeciwległej przegrody powitał mnie  wietlik Ganelona. Sprz taj c koło pompy 

na tyłach stajni zastanawiatem si , gdzie b d  mógł si  przespa .  

      Potrzebowałem odpoczynku. Par  godzin snu postawiłoby mnie na nogi. 

Wolałem jednak nie zasypia  pod dachem domu Benedykta. Nie dałbym si  wzi  

zbyt łatwo. Cz sto wprawdzie mówiłem,  e chciałbym umrze  w łó ku, Lecz 

 

78 

oznaczało to tyle,  e pragn łbym, aby w pó nej staro ci nadepn ł mnie sło  w 

chwili, kiedy b d  si  kochał.  

      Nie miałem jednak nic przeciw piciu alkoholu Benedykta, a chciało mi si  

czego  mocnego. Dom był ciemny; wszedłem cicho i odnalazłem kredens.  

      Nalałem sobie bez wody, wypiłem, nalałem jeszcze i przeszedłem do okna. 

Widok był rozległy. Dom stał na wzgórzu, a Benedykt potrafił dobra  krajobraz.  

      - W ksi ycowych płomieniach biała le y droga - zadeklamowałem 

zaskoczony brzmieniem własnego głosu. - I ksi yc czysty nad głow ...  

      - Otó  to, Corwinie, mój chłopcze. Otó  to - odezwał si  głos Ganelona.  

      - Nie zauwa yłem,  e tu siedzisz - powiedziałem cicho, nie odwracaj c si  od 

okna.  

      - To dlatego,  e si  nie ruszam - wyja nił.  

      - Aha... Jak bardzo jeste  pijany?  

      - Prawie wcale - zapewnił. - Teraz. Ale gdyby  był porz dnym facetem i te  mi 

nalał...  

      Odwróciłem si .  

      - Dlaczego sam sobie nie we miesz?  

      - Boli, kiedy si  ruszam.  

      - No dobrze.  

      Podałem mu napełniony kielich. Podniósł go wolno, skin ł głow  w 

podzi kowaniu i upił troch .  

      - Znakomite - westchn ł. - Mo e mnie troch  znieczuli.  

      - Biłe  si  - stwierdziłem.  

      - Owszem - przytakn ł. - Par  razy.  

      - Wi c zno  swe rany jak dzielny  ołnierz i pozwól mi zaoszcz dzi  sobie 

wyrazów współczucia.  

      - Ale  ja wygrałem!  

      - O Bo e! Gdzie zostawiłe  ciała?  

      - Och, nie było z nimi a  tak  le. To dziewczyna mnie tak załatwiła.  

      - Powiedziałbym,  e warto było zapłaci .  

      - To nie było to, o czym my lisz. Chyba nas wrobiłem.  

      - Nas? Jak?  

      - Nie wiedziałem,  e to dziedziczka. Wróciłem w do  wesołym nastroju i 

uznałem,  e to jaka  pokojówka...  

      - Dara? - spytałem sztywniej c.  

      - Tak, ta sama. Klepn łem j  w pupci  i próbowałem namówi  na całusa czy 

dwa... - j kn ł. - Złapała mnie, podniosła do góry i przetrzymała nad głow . 

Potem powiedziała, kim jest, i pozwoliła mi spa . Człowieku, mam sto dziesi  

kilo  ywej wagi, a lot w dół trwał długo.  

      Napił si , a ja zachichotałem.  

      - Ona te  si   miała - powiedział ponuro. - Pomogła mi wsta  i wcale nie była 

obra ona. Przeprosiłem oczywi cie... Ten twój brat musi by  chłopem nie lada. 

Jeszcze nie spotkałem tak silnej dziewczyny. To, co potrafi zrobi  z m czyzn ... - 

w jego głosie zabrzmiał szacunek. Pokr cił głow  i wychylił kielich do ko ca. - To 

było przera aj ce. Nie mówi c ju  o tym,  e kr puj ce - doko czył.  

      - Przyj ła twoje przeprosiny?  

 

79 

      - O tak. Zachowała si  bardzo uprzejmie. Powiedziała,  e mog  zapomnie  o 

całej sprawie i  e ona te  zapomni.  

      - Wi c czemu nie jeste  w łó ku i nie odsypiasz tego wszystkiego?  

      - Czekałem tu, bo spodziewałem si ,  e wrócisz o dziwnej porze. Chciałem jak 

najszybciej z tob  pogada .  

      - No to ci si  udało.  

      Wstał pomału i wzi ł swój kielich.  

      - Mo e wyjdziemy? - zaproponował.  

      - Niezła my l.  

      Po drodze zabrał karafk  brandy, co tak e uznałem za dobry pomysł. 

Poszli my obok domu  cie k  w gł b ogrodu. W ko cu siadł na starej kamiennej 

ławce pod wielkim d bem. Nalał sobie i mnie, wypił troch .  

      - Tak. Twój brat ma te  niezły gust, je li chodzi o trunki - zauwa ył.  

      Usiadłem przy nim i nabiłem fajk .  

      - Kiedy j  przeprosiłem i przedstawiłem si , rozmawiali my jeszcze chwil  - 

powiedział. - Gdy si  dowiedziała,  e jestem z tob , zadała mi mas  pyta  na 

temat Amberu, Cieni, ciebie i reszty rodziny.  

      Skrzesałem ognia.  

      - Powiedziałe  jej co ? - spytałem.  

      - Nie mógłbym, cho bym nawet chciał. Nie znałem odpowiedzi.  

      - To dobrze.  

      - Dało mi to jednak do my lenia. Benedykt chyba nie mówił jej zbyt wiele i 

rozumiem go. Lepiej przy niej uwa a , co si  mówi, Corwinie. Jest zanadto 

ciekawa.  

      Kiwn łem głow  i wypu ciłem z fajki kł b dymu.  

      - S  ku temu powody - wyja niłem. - I to bardzo istotne powody. Ale ciesz  

si ,  e zachowujesz rozs dek, nawet kiedy jeste  pijany. Dzi kuj ,  e mi 

powiedziałe .  

      Wzruszył ramionami i łykn ł brandy.  

      - Dobre ci gi działaj  trze wi co. Poza tym twój sukces tu mój sukces.  

      - To fakt. A jak ci si  podoba ta wersja Avalonu?  

      - Wersja? To jest mój Avalon - o wiadczył. -  yje ju  nowe pokolenie, ale to ta 

sama kraina. Odwiedziłem dzi  Cierniowe Pote, gdzie w twojej słu bie rozbiłem 

band  Jacka Haileysa. To było to samo miejsce.  

      - Cierniowe Pole - westchn łem.  

      - Tak, to jest mój Avalon - mówił dalej. - I wróc  tu na staro , o ile 

prze yjemy Amber.  

      - Wci  jeszcze chcesz jecha ?  

      - Cale  ycie marzyłem,  eby zobaczy  Amber... no, odk d pierwszy raz 

usłyszałem o nim od ciebie, w szcz liwszych czasach.  

      - Szczerze mówi c, nie pami tam, co mówiłem. Ale musiała to by  dobra 

opowie .  

      - Tej nocy byli my obaj cudownie pijani i zdawało mi si ,  e mówisz przez 

krótk  chwil  tylko. Płacz c opowiadałe  o pot nej górze Kolvir, o 

szmaragdowych i złotych wie ach miasta, o promenadach, balkonach, tarasach, 

kwiatach i fontannach... Zdawało si ,  e chwila ledwie min ła, lecz przeszła 

 

80 

prawie cała noc, gdy   wit ju  był, gdy dotoczyli my si  do łó ek. Bo e! 

Potrafiłbym chyba naszkicowa  map  tego miejsca! Musz  je zobaczy , nim 

umr .  

      - Nie pami tam tej nocy - powiedziałem powoli. - Musiałem by  bardzo, ale tu 

bardzo pijany.  

      - W tamtych czasach umieli my si  bawi  - zachichotał. - I pami taj  nas 

tutaj. Ale jako tych, którzy  yli bardzo dawno temu... I wiele historii jest 

nieprawdziwych. Ale, do diabła, ilu ludzi potrafi porz dnie zapami ta  cho by to, 

co si  działo poprzedniego dnia?  

      Milczałem, paliłem i wspominałem dawne dzieje.  

      - ...Co nasuwa mi par  pyta  - dodał.  

      - Wal.  

      - Czy twój atak na Amber mocno skłóci ci  z Benedyktem?  

      - Sam chciałbym wiedzie , naprawd  - odparłem. My l ,  e tak, z pocz tku. 

Ale powinno mi si  uda  doko czy  moje przedsi wzi cie, zanim jakiekolwiek 

wezwanie zd y  ci gn  go do Amberu. To test, zanim zd y tam dotrze  z 

pomoc . On sam potrafi si  tam zjawi  natychmiast, je li tylko pomaga mu kto  z 

tnmtej strony. Ale to niewiele zmieni. Jestem pewien,  e zamiast rozbija  Amber 

na cz ci, raczej poprze ka dego, kto zdoła utrzyma  go w cało ci. Kiedy ju  

usun  Eryka, b dzie chciał mo liwie szybko zako czy  walk  i pogodzi si  z tym, 

e siedz  na tronie. Oczywi cie, przede wszystkim nie zaaprobuje ataku.  

      - O to wła nie mi chodzi. Czy to popsuje układy mi dzy wami?  

      - Nie przypuszczam. To czysto polityczna sprawa. Znamy si  od dzieci stwa i 

zawsze ł czyły nas obu lepsze stosunki ni  z Erykiem.  

      - Rozumiem. Siedzimy w tym razem, a Avalon zdaje si  teraz nale e  do 

Benedykta, zastanawiałem si  wi c, co powie na mój powrót tutaj. Czy 

znienawidzi mnie za to,  e ci pomagałem?  

      - Bardzo w tpi . To nie ten typ.  

      - Posun  si  wi c o krok dalej. Bóg mi  wiadkiem,  e jestem do wiadczonym 

ołnierzem, a je li zdob dziemy Amber, to Benedykt b dzie miał oczywisty tego 

dowód. Z unieruchomion  praw  r k , czy zgodziłby si  rozwa y  mianowanie 

mnie dowódc  swojej milicji?  wietnie znam teren. Mógłbym go zabra  na 

Cierniowe Pole i opowiedzie  o bitwie. Do diabła! Słu yłbym mu dobrze. Równie 

dobrze jak tobie.  

      Roze miał si .  

      - Przepraszam. Lepiej ni  tobie.  

      Zachichotałem i łykn łem brandy.  

      - To by było niezłe - stwierdziłem. - Oczywi cie, pomysł mi si  podoba. W tpi  

jednak, czy kiedykolwiek udałoby ci si  zdoby  jego zaufanie. Cała sprawa 

wydałaby mu si  moj , a  zbyt oczywist  intryg .  

      - Cholerna polityka! Nie oto mi idzie!  ołnierka jest wszystkim, co potrafi  

robi ! I kocham Avalon!  

      - Wierz  ci. Ale czy on ci uwierzy?  

      - B dzie mu potrzebny dobry oficer, skoro ma tylko jedn  sprawn  r k . 

Mógłby...  

      Wybuchn łem  miechem, lecz zaraz spowa niałem, gdy  głos mógł nie  si  

 

81 

daleko. Chodziło mi te  o uczucia Ganelona.  

      - Przepraszam - powiedziałem. - Wybacz, prosz . Nic nie rozumiesz. Nie 

zdajesz sobie sprawy, kim był człowiek, z którym tamtej nocy rozmawiali my w 

namiocie. Mógł wyda  ci si  kim  zwyczajnym, do tego kalek . Ale to nie tak. 

Boj  si  Benedykta. Nie jest podobny do  adnej innej istoty ani w Cieniu, ani w 

realnym  wiecie. To Wielki Hetman Amberu. Czy potrafisz wyobrazi  sobie 

millennium? Tysi c lat? Kilka tysi cy? Czy mo esz poj  człowieka, który ka dy 

niemal dzie  tak długiego  ycia po wi cał na  wiczenia z broni , na strategi  i 

taktyk ? Widzisz go w male kim królestwie, dowodz cego skromn  milicj , z 

zadbanym sadem koło domu; lecz nie daj si  zwie . W jego głowie mie ci si  cała 

istniej ca wiedza wojskowa. Aby sprawdzi  swe teorie na temat sztuki wojennej, 

podró ował cz sto od Cienia do Cienia, obserwuj c kolejne warianty tej samej 

bitwy w minimalnie zmienionych okoliczno ciach. Dowodził armiami tak 

pot nymi,  e całymi dniami mógłby  patrze , jak maszeruj , i nie zobaczy  

ko ca kolumn. Strata r ki troch  go ogranicza, lecz z broni  czy bez, nie 

chciałbym z nim walczy . To szcz cie,  e nie ma  adnych planów co do tronu. 

Inaczej ju  by na nim zasiadł. A wtedy chyba zrezygnowałbym natychmiast i 

zło ył mu hołd. Boj  si  Benedykta.  

      Ganelon milczał przez chwil , a ja napiłem si , gdy  zaschło mi w gardle.  

      - To prawda, nie wiedzialem o tym - odezwał si  w ko cu. - B d  szcz liwy, 

je eli po prostu pozwoli mi wróci  do Avalonu.  

      - Na to mo esz liczy . Jestem pewien.  

      - Dara mówiła,  e miała od niego wiadomo ci. Postanowił skróci  swój pobyt 

na polu bitwy. Wraca prawdopodobnie jutro.  

      - Niech to szlag! - zakl łem wstaj c. - W takim razie musimy wyruszy  

wkrótce. Mam nadziej ,  e Doyle przygotował towar. Rano trzeba b dzie do 

niego pojecha  i załatwi  spraw . Chc  si  st d wynie , zanim wróci Benedykt.  

      - Wi c masz ju  te cude ka?  

      - Tak.  

      - Mog  je obejrze ?  

      Odwi załem od pasa i podałem mu sakiewk . Otworzył j  i wyj ł kilka 

kamieni. Poło ył je na lewej dłoni i wolno obracał palcami.  

      - Nie wygl daj  nadzwyczajnie - o wiadczył. O ile mog  to oceni  przy tym 

o wietleniu. Chwileczk ! Co  tu błyszczy! Nie...  

      - Naturalnie s  surowe. Trzymasz w r ku maj tek.  

      - Wstrz saj ce - stwierdził, wsypał kamienie do sakiewki i zawi zał j . - To 

było dla ciebie takie łatwe...  

      - Nie a  takie.  

      - Mimo wszystko tak szybko zebra  fortun , to wydaje si  troch  nie w 

porz dku.  

      Oddał sakiewk .  

      - Dopilnuj ,  aby  te  stał si  bogaty, kiedy ju  zako czymy robot  - 

obiecałem. - B dziesz miał rekompensat , gdyby Benedykt nie zaproponował ci 

stanowiska.  

      - Teraz, kiedy wiem, kim on jest, bardziej ni  kiedykolwiek jestem 

zdecydowany, by kiedy  dla niego pracowa .  

 

82 

      - Zobaczymy, co da si  zrobi .  

      - Dzi ki, Corwinie. A co z naszym wyjazdem?  

      - Id  teraz i prze pij si , bo  ci gn  ci  z łó ka o  wicie. Gwiazda i  wietlik nie 

b d  zachwywne rol  koni poci gowych, ale trudno. Po yczymy jeden z wozów 

Benedykta i ruszymy do miasta. Pogonimy z robot  Doyle'a, tego jubilera, 

zabierzemy ładunek i odjedziemy w Cie  tak szybko, jak tylko st  da. Im wi ksz  

b dziemy mie  przewag , tym trudniej Benedyktowi b dzie nas wytropi . 

Gdyby my zyskali pół dnia, byłoby to praktycznie niemo liwe.  

      - A wła ciwie dlaczego miałoby mu tak zale e  na dogonieniu nas?  

      - Nie ufa mi ani troch . I słusznie. Czeka na mój ruch. Wie,  e jest tu co , 

czego potrzebuj , ale nie wie co. Chce si  dowiedzie , bo dzi ki temu uwolni 

Amber od jeszcze jednego zagro enia. Gdy tylko zrozumie,  e odjechali my na 

dobre, domy li si ,  e ju  to mamy, b dzie chciał to zobaczy .  

      Ganelon przeci gn ł si , ziewn ł i dopił brandy.  

      - Tak - powiedział. - Lepiej teraz odpocz ,  eby mie  potem siły na po piech. 

Teraz, kiedy wiem wi cej o Benedykcie, ta druga sprawa, o której chciałem ci 

powiedzie , wydaje si  mniej zaskakuj ca. Ale wcale nie mniej niepokoj ca.  

      - To znaczy...  

      Wstał, chwycił ostro nie karafk  i skin ł w stron   cie ki.  

      - Je li pójdziesz w tym kierunku - powiedział - miniesz  ywopłot znacz cy 

koniec tej altanki, wejdziesz w las, a potem przejdziesz jeszcze jakie  dwie cie 

kroków, dotrzesz do miejsca, gdzie ro nie niewielki zagajnik, na lewo, w 

zagł bieniu, ze cztery stopy poni ej  cie ki. W dole, przysypany li mi i przykryty 

gał ziami, jest  wie y grób. Znalazłem go, kiedy poszedłem na spacer i skr ciłem 

tam,  eby sobie ul y .  

      - Sk d wiesz,  e to grób?  

      Zachichotał.  

      - Kiedy doły zawieraj  ciała, to tak si  je zwykle nazywa. Jest do  płytki, a ja 

pogrzebałem troch  kijem. S  w nim cztery ciała: trzech m czyzn i kobieta.  

      - Od dawna nie  yj ?  

      - Od niedawna. Na oko par  dni.  

      - Zostawiłe  wszystko tak, jak było?  

      - Nie jestem durniem, Corwinie.  

      - Przepraszam. Ale ta sprawa mnie niepokoi, poniewa  w ogóle jej nie 

rozumiem.  

      - Najwyra niej sprawiali Benedyktowi kłopoty, a on zrewan ował im si  tym 

samym.  

      - By  mo e. Jacy oni byli? Jak zgin li?  

      - Nie szczególnego. Wszyscy w  rednim wieku, mieli poder ni te gardła, z 

wyj tkiem jednego z m czyzn, który dostał w brzuch.  

      - Dziwne. Tak, dobrze,  e ju  wyje d amy. Mamy za du o własnych 

problemów,  eby miesza  si  do cudzych.  

      - Zgadza si . No, to chod my do łó ek.  

      - Ty id . Ja jeszcze troch  posiedz .  

      - Skorzystaj z własnej rady i spróbuj troch  odpocz  - poradził ruszaj c w 

stron  domu. - Nie sied  tu i nie martw si .  

 

83 

      - Nie b d .  

      - No to dobranoc.  

      - Zobaczymy si  rano.  

      Przygl dałem mu si , jak idzie  cie k . Miał racj , oczywi cie, lecz nie byłem 

jeszcze gotów, by pogr y  si  w nie wiadomo ci. Jeszcze raz przemy lałem swoje 

plany, by by  pewnym,  e niczego nie przeoczyłem, dopiłem brandy i odstawiłem 

kielich na ław . Potem wstałem i znacz c swój szlak obłoczkami fajkowego dymu, 

poszedłem przed siebie. Postanowiłem sp dzi  reszt  nocy na dworze i szukałem 

miejsce, gdzie mógłbym si  poło y .  

      Naturalnie zaw drowałem w ko cu  cie k  do zagajnika. Pogrzebałem troch  

w ziemi i stwierdziłem,  e istotnie kopano tu niedawno. Nie miałem nastroju, by 

przy ksi ycu dokonywa  ekshumacji - bez oporów uwierzyłem opowie ci 

Ganelona o tym, co tutaj znalazł. Sam wła ciwie nie wiem, po co tu przyszedłem. 

Ponure ci goty, jak s dz . Wolałem jednak nie kła  si  spa  w pobli u.  

      Przeszedłem na północno - zachodni kraniec ogrodu i odszukałem 

niewidoczne z domu miejsce. Rósł tu wysoki  ywopłot, a trawa była długa, 

mi kka i pachn ca słodko.  

      Roz cieliłem płaszcz i usiadłem. Wyci gn łem stopy pomi dzy chłodne  d bła 

i westchn łem. Ju  niedługo, pomy lałem. Cienie, diamenty, karabiny, Amber. 

Byłem w drodze. Rok temu gniłem w lochu, tak cz sto przekraczaj c tam i z 

powrotem granic  pomi dzy rozs dkiem a szale stwem,  e prawie j  zatarłem. 

Teraz widziałem znowu, byłem wolny, silny i miałem plan. Byłem szukaj c  

spełnienia gro b , bardziej  mierteln  ni  poprzednim razem. Teraz mój los nie 

wi zał si  z cudzymi zamiarami. Tylko ode mnie zale ał sukces b d  pora ka.  

      To było przyjemne uczucie, równie miłe jak trawa pod stopami i alkobol 

przes czaj cy si  do krwi i rozgrzewaj cy ciało. Wyczy ciłem fajk , odło yłem j  

na bok, przeci gn łem si , ziewn łem i zacz łem układa  do snu.  

      Co  poruszyło si  w dali. Oparłem si  na łokciach i próbowałem to co  

dostrzec. Nie musiałem długo czeka . Jaka  posta  sun ła powoli  cie k . Szła 

cicho i zatrzymywała si  cz sto. Znikn ła pod d bem, gdzie siedzieli my przedtem 

z Ganetonem, i nie pojawiła si  przez dłu sz  chwil . Potem przeszła jeszcze z 

pi dziesi t kroków, stan ła i zdawało mi si ,  e patrzy w moj  stron . A potem 

ruszyła prosto na mnie. Przechodziła obok k py krzaków i wynurzyła si  z cienia, 

gdy ksi yc o wietlił nagle jej twarz. Najwym niej wiedziała o tym, gdy  

u miech ła si  w moj  stron . Zwolniła podchodz c i zatrzymała si  tu  przede 

mn .  

      - Jak widz  - stwierdziła - twoja kwatera niezbyt ci odpowiada, lordzie 

Corwinie.  

      - Ale  nie - zaprzeczyłem. - Lecz noc jest tak pi kna,  e taki włócz ga jak ja 

nie potrafi si  oprze .  

      - Poprzedniej nocy zapewne tak e nie mogłe  si  oprze  - zauwa yła. - Mimo 

deszczu.  

      Usiadła na płaszczu obok mnie.  

      - Spałe  pod dachem, czy pod gołym niebem? - zapytała.  

      - Na dworze - odparłem. - Ale nie spałem. Prawd  mówi c nie spałem, odk d 

si  ostatnio widzieli my.