plik

- Panie generale, ma pan pilne wezwanie do dowództwa, kilka godzin temu otrzymaliśmy
wiadomość z obcego statku.
- Obcego? Marsjanie?
- Nie, sytuacje na Marsie na razie kontrolujemy, tym razem to statek spoza układu.
- Kosmici?
- Nie, panie generale to kapitan Kroger...
- Który Kroger, ten młody z sił księżycowych? Czy jego ojciec?
- Nie, panie generale. To jest kapitan Henry Kroger, dowódca pierwszej wyprawy
kolonizacyjnej. Tej z 28 wieku.
- Wiem do cholery, kiedy była pierwsza wyprawa. Jak byłem młody, obchodziliśmy tysięczną
rocznicę.
- Mam nadzieję, że dowództwo wyjaśni panu więcej. Prom już przygotowałem, proszę przejść
moim prawym rękawem.
- Niech ich szlag, idę, już idę. Odłączenie.

Wiązka biotechnologicznych przewodów oddzieliła się od karku generała, wydając

ciche cmoknięcie i schowała się w oparciu fotela. Generał odruchowo zaczął rozcierać szyję.
Taki  stary,  niepotrzebny  już  nawyk  z  czasów  młodości,  gdy  stosowano  jeszcze  biosprzęgi
poprzednich  generacji.  Wchłonął  dłonią  swoją  plakietkę  identyfikacyjną  opisaną
podświetlonym  zielonkawym  napisem  „Victor  Mellorn,  generał  3  stopnia,  SF”  i  wyszedł  z
kabin, prosto w prawy rękaw pod-statku.

W sali narad znalazło się prawie całe dowództwo Połączonej Floty Ziemi i Księżyca.

Od jakiegoś czasu wszyscy byli już sprzęgnięci z exem koordynującym.
- Panowie, panie i exy, sprawa jest trudna – pierwszy rozpoczął ex Sentenence Kokoronasi. –
Zacznę  od  znanych  nam  faktów.  Rzecz  ma  się  tak.  Dwanaście  godzin  temu  odebraliśmy
czytelny  i  wyraźny  przekaz,  pochodzący  ze  statku,  który  z  całą  pewnością  nie  pochodzi  z
żadnej znanej stoczni. Dowódca statku przedstawił się jako Henry Kroger, kapitan pierwszego
statku  kolonizacyjnego  Horyzont.  Wszystkie  znane  nam  metody  identyfikacji,  potwierdziły
jego słowa.
- Chodzi o ten statek sprzed tysiąca lat?
-  Tak.  Jednak  statek,  który  się  z  nami  skontaktował,  w  niczym  nie  przypomina  Horyzontu.
Nie  został  też  przez  nas  wykryty  aż  do  momentu,  kiedy  sam  się  nie  ujawnił.  W  tej  chwili
znajduje  się  po  drugiej  stronie  Księżyca.  Nie  jesteśmy  w  stanie  go  skanować,  ani
zidentyfikować modułów.

W umysłach sprzęgniętych pojawiła się seria obrazów obcego statku. Całkowita czerń

poszycia  czyniła  go  prawie  niewidzialnym  na  tle  nieba.  Dopiero  obrazy  z  urządzeń
umieszczonych  dalej  pokazały  jego  długi,  wrzecionowaty  kształt  i  trzy  rzędy  pierścieni
zbudowanych z trapezoidalnych obiektów.
- Według naszych obserwacji, statek ma zmienne rozmiary, od 20 do 30 kilometrów długości
i 5-7 kilometrów średnicy. Zdaje się pulsować.
- Czy wiemy w ogóle cokolwiek pewnego o tym statku? – zapytał generał Mellorn.
-  Tak  naprawdę  to  nie.  Po  burzy  prod  exów  ze  wskaźnikami  rozprzężonego
prawdopodobieństwa,  szacujemy,  że  statek  ten  wyprzedza  naszą  technologię  w  stopniu  tak
znacznym,  że  nawet  z  siłą  wszystkich  flot  w  układzie  nie  jesteśmy  w  stanie  stanowić  dla
niego istotnego zagrożenia.
- Czyli demonstracja siły. Czy coś zaatakowali?
-  Nie.  Co  pewien  czas  pojawiają  się  wokół  niego  te  regularne  obiekty  i  dołączają,  tworząc
kolejne pierścienie wokół głównego korpusu. W momencie, gdy ujawnił nam swoją pozycję,
miał tylko jeden pierścień złożony ze stu czternastu tych modułów.

- A co do samego przekazu?

Odtwarzany obraz nie mógł budzić żadnych wątpliwości. Twarz kapitana Krogera

była bardzo dobrze znana, nie tylko z muzeów podboju kosmosu, ale również z logo elitarnej
księżycowej  jednostki  zwiadowczej  jego  imienia.  Jego  głos  był  nieco  bardziej  suchy  i
sepleniący, niż te zapisy, które znali.
- Witam po tak długiej mojej nieobecności w tych okolicach.  Proszę o wysłuchanie tego, co
mam do powiedzenia, zanim zdecydujecie się robić jakieś głupoty. Nie przylecieliśmy tu, by
walczyć. Zabieramy tylko swoich, którzy wciąż są na Ziemi, no i trochę prowiantu. Niedługo
opuszczamy tę galaktykę na dobre, więc raczej nie spodziewajcie się szybko kolejnej wizyty.
Oczywiście gdybyście chcieli nam przeszkodzić, jesteśmy na to przygotowani. – Tu przekaz
się urywał.
- Co to znaczy „swoich”? Czy to nie są koloniści, którzy wyruszyli na Horyzoncie?
- Trudno powiedzieć, jedynym, który się z nami skontaktował, był kapitan Kroger.
- A jak wygląda sytuacja na planetach i w bazach?
-  Od  kilku  dni  zauważono  zwiększającą  się  liczbę  zaginięć,  zarówno  cywili,  jak  i  wysoko
postawionych polityków i naukowców.
- A system finansowy? Broń? Laboratoria?
- Nic. Tylko ludzie.
- Jaka jest skala zjawiska?
- Zaginęło ponad sto tysięcy ludzi na Ziemi i Księżycu. Nie mamy jeszcze danych z innych...

Coś było nie tak. ex Sentenence Kokoronasi przerwał w połowie zdania i przywołał

zewnętrzne zmysły do skupienia się nad jednym z rogów pomieszczenia. Detektory materii
zareagowały dopiero w momencie, kiedy ciemniejący cień przyjął już ludzką formę. Dopiero
w tej chwili zauważyła to większość zebranych.
- No, Victor, zbieramy się – powiedziało coś, co wyglądało jak kapitan Kroger.

Generał Mellorn wstał i podszedł do przybysza, stanął przed nim i odchylił głowę na

bok.  Kroger  uśmiechnął  się,  po  czym  ugryzł  generała  w  szyję.  Sytuacja  była  tak
niespodziewana,  że  wszyscy  patrzyli  jak  skamieniali.  Zainicjowane  systemy  obronne
daremnie próbowały zlokalizować intruza, soczewki promienników kręciły się w kółko. Ciało
generała  głucho  upadło  na  podłogę.  Dopiero  wtedy  kilka  osób  usiłowało  sięgnąć  po  broń
ręczną, jednak wzrok Krogera zmroził ich w pół ruchu.
-  Korzystając  z  chwili,  zabawię  was  pewną  historyjką  –  odezwał  się  przybysz.  –  Za  chwilę
stąd odlecimy, załadunek już zakończony. A jako że ludzkość nie dysponuje możliwościami
przeszkodzenia nam, zaspokoję wasz głód wiedzy. Swoją drogą szanuję was za ten głód, za
ciekawość, która popchnie was kiedyś do samobójstwa. Nie, nie jestem – zniknął z miejsca w
którym  się  znajdował  i  w  tej  samej  chwili  pojawił  się  obok  exa  Sentenence  Kokoronasi,
kładąc rękę na paralizatorze, który tamtemu  udało  się wyciągnąć  – hologramem. Jestem tu,
pełnią swej osoby, z krwi i kości, że tak powiem, choć bardziej z krwi – Kroger uśmiechnął
się, ukazując wydłużone kły.
-  Tak,  jestem  wampirem,  waszą  legendą  i  koszmarem.  Różnie  nam  się  w  historii  wiodło
razem, raz lepiej, raz gorzej. Jednak dopiero możliwość podróży międzygwiezdnych ukazała
nam  nowe  możliwości.  Większość  wyższej  stopniem  załogi  Horyzontu  była  wampirami.
Tamta wyprawa kolonizacyjna pozwoliła nam zbadać siłę naszego słonecznego przekleństwa.
Okazała  się  ona  nie  taka  straszna,  w  skali  kosmicznej  kończyła  się  tuż  za  układem
słonecznym. Słońce nowej planety nie stanowiło już dla nas żadnej niedogodności. Mogliśmy
funkcjonować przez całą dobę bez spadku formy – od niechcenia zmiażdżył paralizator, wstał
i  podszedł  do  ciała  generała  Mellorna.  Odwrócił  je  na  plecy  i  splunął  generałowi  w  usta,
przegryzając wcześniej swoją dolną wargę.
- Nie zmarnowaliśmy danego nam czasu. Operacja „Pełne zaćmienie” powiodła się w pełni.
Efekty rozwoju naszej  technologii możecie właśnie obserwować.  I raczej  nie spodziewajcie

się, że kiedyś nam dorównacie. Wasze życia płoną tak szybko, musicie spać, nawet przejście
w cybernetyczną postać exa nie daje wam zauważalnego zwiększenia wydajności umysłu.

Generał Mellorn nagle otworzył oczy i wstał w mgnieniu oka. Odruchowo potarł się

po szyi w miejscu ugryzienia i zaczął się rozglądać, tak jakby pierwszy raz w życiu otworzył
oczy.  Kroger  skinął  na  niego  i  uśmiechając  się  wskazał  dłonią  zgromadzonych  w
pomieszczeniu ludzi. Usta Victora ułożyły się w bezdźwięczne „dziękuję”.
-  Mam  też  dla  was  dobre  wieści  –  kontynuował  Kroger.  W  tej  galaktyce  nie  kryje  się  nic
innego,  z  czym  nie  dalibyście  sobie  rady.  Jeśli  tylko  połączycie  swoje  siły,  to  przetrwacie
nawet najazd rasy Tormów, którzy dolecą do tego systemu za dwadzieścia dwa lata. Lecz dla
nas, cóż, dla nas jesteście tylko pożywieniem...

Generał Mallorne nagle pojawił się obok wiceprezydent Eevy, gryząc jej szyję. Jednak

krzyk rodzący się w jej gardle, zamiast wybuchnąć z całą siłą, zmienił się w cichy jęk.
- Ale wy... – Kroger wskazał na pozostałych i zawiesił głos, po czym jego postać, jak też
Victora i Eevy zaczęła się rozwiewać, a głos zaczął być coraz słabiej słyszalny – wy to chyba
lubicie...

Tekst udostępniony na licencji Creative Commons. Uznanie autorstwa – użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych. 3.0 Polska.