Polski konstruktywizm w XX-leciu międzywojennym – typowe dzieła i ich twórcy, jakie
zadanie przed sztuką stawiali konstruktywiści. Znaczenie konstruktywistów dla rozwoju
sztuki współczesnej.
Konstruktywizm stworzył nowy gatunek sztuki, który opierał się na estetycznych wartościach
świata techniki, dążył do osiągnięcia form pozbawionych zupełnie elementów wyznania
osobistego. Dzieła w tym okresie nie reprodukowały przedmiotów- same były przedmiotami
o samoistnej egzystencji.
W Polsce były dwie grupy: Blok i Praesens. Jednym z głównych przedstawicieli tego kierunku
był WŁADYSŁAW STRZEMIŃSKI (1893- 1952), malarz, który przebywał w czasie wojny i
rewolucji w Rosji, wrócił do Polski w 1922, przenosząc na nasz teren ferment zaszczepiony
przez gwałtowne pulsowanie sztuki radzieckiej. Dzięki jego interwencji w 1924 urządzono w
Warszawie wystawę „kubistów suprematystów i konstruktywistów”. W wystawie wziął
udział Władysław Strzemiński i jego żona, rzeźbiarka Katarzyna Kobro, Henryk Stażewski,
Teresa Żarnowerówna, Mieczysław Szczuka i Henryk Berlewi.
GRUPY:
BLOK (BLOKU KUBISTÓW, SUPREMATYSTÓW I KONSTRUKTYWISTÓW) – awangardowe
ugrupowanie artystyczne założone w Warszawie, działające w latach 1923-1926.
Do Bloku należeli m.in.:
MIECZYSŁAW SZCZUKA,
JAN GOLUS
KATARZYNA KOBRO STRZEMIŃSKA
WŁADYSŁAW STRZEMIŃSKI
TERESA ŻARNÓWNA
HENRYK BERLEWI
HENRYK STAŻEWSKI
W 1926 doszło do rozpadu grupy ze względu na spory ideowe.
Władysław Strzemiński wraz z żoną i Henrykiem Stażewskim opuścili grupę, dołączając do
grupy architektów pod nazwą „Praesens”
PRAESENS – grupa funkcjonująca od 1926- 1930. Jest to ugrupowanie architektów i
plastyków którzy głosili program zerwania z tradycyjnymi formami w architekturze i sztukach
plastycznych. Większość członków grupy pochodziła z wydziału Architektury Politechniki
Warszawskiej. Przewodniczący grupy: Szymon Syrkus.
