Jill Barnett Żmija

Jill Barnett

Diabeł zawsze sprzyja początkującym

stare szkockie przysłowie

Żmija

Leżał bez ducha, a Grace McNish siedziała na nim okra-

kiem,  myśląc,  że  miała  dużo  szczęścia.  Była  zdumiewająco
przytomna,  a  przecież  runęła  z  nie  byle  jakiego  drzewa  -  stara
jarzębina  wybujała  wysoko.  Szczęśliwie  wylądowała  nie  na
ziemi, ale na nim: na drabie z klanu McNabów.

Wypatrzyła go z daleka. Jechał jak panisko, jakby cała

droga  należała  do  niego.  Masywna  postać  spowita  w  zło-
wrogie  barwy  McNabów.  Puszczony  luzem  kraj  tartanu  po-
wiewał  na  wietrze  jak  diabelski  ogon.  Tak  go  zapamiętała.
Zapamiętała  też,  że  zaraz  wyciągnęła  sztylet  i  postanowiła
zsunąć  się  na  niższą  gałąź,  aby  spaść  na  niego  jak  sęp,  gdy
już  nadejdzie  stosowny  moment.  W  tym  wszakże  miejscu
pamięć  odmawiała  jej  posłuszeństwa.  Nie  umiała  sobie  przy-
pomnieć,  jak  to  się  stało,  że  nagle  straciła  oparcie  i  zamiast
spaść na McNaba niczym sęp, runęła zwyczajnie jak kamień. Na
szczęście  prosto  na  niego  i  oto  siedziała  na  nim  okra-
kiem,  ze  sztyletem  w  ręku,  starając  się  przybrać  groźną  minę
i bacząc pilnie, czy drab czegoś nie knuje.

Cała Szkocja wie, że McNabów trzeba się strzec. Nikt nie jest

tak pazerny na ziemię i w ogóle wszystko, co ma jakąś wartość,

Jill Barnett

jak oni, zwłaszcza zaś na własność McNishów. Jak pijawki
wyssaliby wszystko do ostatniej kropli.

Przykładając ostrze sztyletu do szyi jeńca, pochyliła się, żeby

przyjrzeć mu się dokładniej.

Nawet nie drgnął.
Nie żyje?
Podskoczyła na nim parę razy jak na łóżku.
Nawet nie jęknął.
Pochyliła się jeszcze niżej.
Oddychał płytko, jak ktoś, kto śpi albo jest nieprzytomny. Na

czole, tuż nad krzaczastymi brwiami, miał potężnego guza.

Gdy przesunęła dłonią po własnym czole, zabolało. Miała

dokładnie  takiego  samego  guza,  wielkiego  jak  jajo.  Musieli  się
stuknąć  głowami,  co  zapewne  wielce  ucieszy  dziadka,  gdy  mu
o  tym  opowie.  Dziadek  zawsze  mawiał,  że  powinna  ruszać
głową. No i ruszyła.

A tymczasem mocniej chwyciła sztylet. W razie czego

wystarczy tylko pchnąć.

Rozejrzała się na boki, czy w pobliżu nie czai się jeszcze jakiś

McNab. Czasami podróżowali samotnie, ale bywało, że   i całą
gromadą,  jak  wilcze  stado  podchodzące  owce.  Jednak
w  zasięgu  wzroku  nie  było  nikogo.  I  nic  się  nie  zmieniło,
jeśli  nie  liczyć  kępy  stratowanej  paproci  tam,  gdzie  uciekł
jego koń.

Wiadomo, McNabowie na bydle może się i znają, ale na

koniach absolutnie nie.

Wydęła pogardliwie usta. Właśnie! A zresztą koń i tak

najpewniej był skradziony.

Pochyliła się jeszcze niżej, tak że niemal dotknęła jeńca

nosem.  Miał  zadziwiająco  miły  oddech,  słodki,  i  świeży,  jakby
najadł  się  jabłek.  A  ją  aż  skręcało  z  głodu.  Zjadłaby  nawet
ogryzek.  Lewą  ręką  obmacała  pierś  mężczyzny  w  nadziei,  że
znajdzie coś do zjedzenia za pazuchą.

Żmija

Nic - ani kruszyny chleba, ani kawałka sera, ani nawet

ogryzka jabłka.

I jak tu nie pogardzać takim drabem, co nie potrafi zapanować

nad wierzchowcem, a w jukach pewnie było coś do przekąszenia.
Spojrzała na niego ze złością. Odgarnęła mu nawet kosmyk
włosów z policzka, żeby wyraźniej widzieć tę nienawistną twarz.

Nie wyglądał na McNaba. McNabowie są paskudni, a ten

niezupełnie.

Ciemne brwi, jasne włosy, długie prawie do ramion, twarz

mocna, rysy wyraziste jak skały, wydatna, ale kształtna szczęka,
gładko ogolona, co też dziwne, bo niemal wszyscy McNabowie
noszą brody - wstydzą się wątłych podbródków i w ogóle tego,
że są paskudni.

Ten nie był. I tak słodko oddychał.
Znów doleciał ją zapach jabłek.
Jabłka, jabłecznik, pudding z jabłek, ciastko z jabłkiem,

jabłkowy dżem, jabłka pieczone, krem z jabłek, pieczone
siewki z jabłkowym nadzieniem.

Zaburczało jej w brzuchu. Oj wiedziała, co to głód, wiedziała

też, że z głodu ludzie potrafią wyprawiać przedziwne rzeczy.

Znów obrzuciła go bacznym spojrzeniem w obawie, że

mężczyzna coś knuje.

Ale oddychał płytko i miarowo, więc się uspokoiła. Nie na

długo, bo oto z lasu po prawej dobiegł trzask łamanej gałązki.

Spięła się w sobie. Jeszcze mocniej chwyciła sztylet i nie

ruszając  głową,  powiodła  oczami  w  prawo  i  lewo.  Usłyszawszy
znajome  mruczenie,  podniosła  oczy  do  nieba  w  niemej  przy-
ganie.  Po  chwili  w  zaroślach  zaszumiało,  jakby  ktoś  się  prze-
dzierał albo utknął.

- Fiona?! - zawołała.
- To ja, strasznie tu gęsto - dobiegła odpowiedź i łomot,

jakby gęstwiną przeganiano parę wołów.

Grace czekała.

Jill Barnett

Wreszcie ukazała się Fiona McNish we własnej osobie.

Szamotała się i wierciła w zaroślach jak derwisz w transie,
usiłując wyrwać tartan, który wplątał się w osty.

Grace nie wiedziała, czy ma się śmiać, czy zwymyślać

niezdarę. A ta wreszcie wydostała się z gęstwiny, przytruchtała
do niej i przyklękła, zerkając ciekawie na jeńca. Po chwili
przeniosła wzrok na Grace.

- Nie żyje? - Pogładziła się nerwowo po rudych włosach. -

Wielkie nieba, tylko nie mów, że go zabiłaś.

Grace wsunęła sztylet za pas.
- Żyje, tylko nieprzytomny. Oby tak wszyscy McNabo-

wie... - Zaśmiała się.

Jej kuzynka nawet się nie skrzywiła. Zrobiła taką minę, jakby

chciała natychmiast uciec, pobiec do starego dziedzica
z wieścią o fatalnym błędzie, jakiego dopuściła się Grace
McNish.

Ta jednak była czujna. Złapała ją oburącz za głowę, obróciła

lewym uchem do siebie, bo na prawe Fiona mało co słyszała,
i powiedziała:

- Na szczęście jest nieprzytomny, bo narobiłaś tyle hałasu,

że obudziłabyś nawet starego McAfeego.

-  Jak to, przecież on nie żyje?
-  Właśnie!
-  Bo...  bo...  tartan  mi  uwiązł  w  zaroślach  -  wyjaśniła  Fiona

pokornym tonem.

- A kto ci kazał włazić w gęstwinę? Miałaś się ukryć po

drugiej stronie drogi i czekać na mój znak.

-  Ukryłam się.
-  Ale nie tam, gdzie ci kazałam.
-  Bałam się.
-  Czego?
-  Bo on taki wielki.
-  Ten  drab?  -  Grace  postukała  jeńca  palcem  w  pierś,  po

Żmija

czym odwróciła się z wyrazem obrzydzenia na twarzy. - Im
mniej McNabów, tym Szkocja będzie lepsza.

-  Bałam się o ciebie.
-  O mnie?
-  Strasznie krzyczałaś. Słyszałam nawet prawym uchem.
-  Niemożliwe,  a  już  zupełnie  niemożliwe,  żebym  krzyczała

ze  strachu.  -  Grace  machnęła  ręką,  jakby  chciała  tym  gestem
udowodnić,  że  ani  nie  jest  zachrypnięta  od  krzyku,  ani  nie
wrzeszczała  jak  opętana,  gdy  spadała  z  gałęzi.  -  O  mnie  się
nie bój!- dodała z mocą. - W moich żyłach płynie krew dawnych
wojowników, jestem wnuczką lairda.

- Bałam się, że mogłaś sobie coś złamać?
- Złamałam... gałąź, ale za to zwaliłam z siodła tego draba. -

Grace zaśmiała się dumnie.

Fiona znów ani drgnęła.
- O mnie się nie bój - powtórzyła jej kuzynka. - Popatrz,

załatwiłam McNaba! Tym razem wszystko pójdzie jak z płatka,
słowo daję.

Fiona odpowiedziała taką miną, jakby Grace przyrzekała jej

gwiazdkę z nieba.

- Ależ to jest McNab. Spójrz tylko na tartan.
- Widzę, ale jeśli naprawdę myślisz, że wszystko pójdzie

dobrze, to się chyba mylisz - odparła Fiona ponuro. - Widzę
same kłopoty.

- Tylko jeden, a ten nazywa się McNab - ucięła Grace,

próbując wstać.

Coś jednak ściągnęło ją w dół i znów wylądowała na brzuchu

jeńca. Jej tartan uwiązł pod leżącym. Szarpnęła ostro, czer-
wieniejąc z wysiłku, wstydu i złości. Bez skutku; tkanina
z trzaskiem pękła.

- Cholera, ciężki ten drab... - mruknęła, chwytając mocniej

materiał.

- A kiedy on się obudzi?

Jill Barnett

Grace nie odpowiedziała od razu. Walczyła jeszcze z tkaniną.

W końcu udało się ją odzyskać.

- Jeśli o mnie chodzi, niech tak leży do końca świata. -

Z miną zwycięzcy stanęła okrakiem nad nieprzytomnym jeńcem.
Widywała  takie  pozy  na  rodzinnych  obrazach,  które  wisiały
w  starym  zamku,  nim  najechali McNabowie i  wszystko  pokradli.
Obrazy  przedstawiały  dawnych  dziedziców,  stojących  nad
ubitym  zwierzem  -  bykiem  lub  dzikiem  -  jak  to  bywało  przed
wojną klanów.

Spojrzała na swoją zdobycz. Nawet nieprzytomny wyglądał

dorodnie i zdrowo.

-  Popatrz tylko na niego, jaki duży. McNabowie nie głodują.
-  To racja. Ten chyba nigdy nie pościł.
-  Napycha  się  z  braćmi  naszą  baraniną!  Baraniną  McNi-

shów... - Grace nagle zamilkła, bo przyszedł jej do głowy
wspaniały pomysł. Skrzywiła się złowieszczo.

- Znam tę minę, coś ci znowu strzeliło do głowy. - Jej

kuzynka  przeżegnała  się  z  lękiem  i  postąpiła  krok  do  tyłu,
jakby  zobaczyła  potwora,  jednego  z  tych,  co  żyją  w  lochs,
jeziorach.  -  Coś  knujesz,  a  ja  się  boję.  -  Targnęła  się  jakby
do ucieczki.

- Poczekaj. - Grace zastąpiła jej drogę. - To naprawdę

dobry pomysł.

-  Zawsze tak mówisz... - Fiona nie dawała się zatrzymać.
-  Posłuchaj tylko. - Kuzynka chwyciła ją za ramię.
Fiona westchnęła z rezygnacją i spojrzała na nią pytająco.
-  Za tego draba można wziąć niezły okup.
-  Co to znaczy niezły?
-  Nie  taki  jak  zwykle.  Nie  będziemy  liczyć,  ile  owiec  nam

ukradli, ale - Grace uśmiechnęła się tajemniczo - weźmiemy
okup według wagi!

- Wagi? - zdumiała się Fiona.
- Właśnie. Spójrz tylko na niego.

Żmija

Obie skierowały wzrok na leżącego. Miał szerokie ramiona,

wąskie biodra; odzienie świadczyło o wysokiej pozycji w klanie.
Same spodnie musiały kosztować krocie, a w butach miał
jedwabne sznurowadła.

No widzisz - odezwała się Grace po chwili. - Ciężki,

można za niego wziąć tyle, że wystarczy najedzenie dla całego
klanu na długie miesiące.

Twój dziadek nie będzie zachwycony. Nie pamiętasz, co

mówił? Że wkrótce przyjeżdża sam Campbell, lord wysp, i że
klany starają się siedzieć cicho, żeby nie przysparzać zmartwień
władcy.

- Ach... - Grace machnęła ręką ze złością i zaczęła dreptać

w kółko. - Co mnie obchodzi potężny Colin Campbell. Jego
wysokość nigdy nie raczyła nam pomóc.

Ale dziadek ostrzegał cię jeszcze dziś rano. Żadnych

pomysłów w ciągu najbliższych dwóch tygodni.

Biedny dziadek. Z braku mięsa jego umysł nie pracuje, jak

należy...

Grace...

Tylko powiedz, co wielki Campbell zrobił dla nas? No?

Nic, ale...

Nawet palcem nie ruszył przez te wszystkie lata, kiedy

McNabowie ciągle na nas napadali.

To prawda, ale...

Jakie ale? Dlaczego mam się przejmować Campbellem?

Wiesz  tak  samo  dobrze  jak  ja,  że  gdyby  mu  na  nas  zależało,
to  nie  pozwoliłby  McNabom  okradać  nas  ze  wszystkiego.  -
Stuknęła się palcem w pierś. - I ja mam się nim przejmować? -
powtórzyła. - Gdybym tylko mogła, dałabym mu popalić, że  aż
hej. - Nadal krążyła, gniewnie zaciskając zęby. W końcu stanęła
przed Fioną z rękami na biodrach. - Nic dla nas nie zrobił, nic!

Mówią, że jest bardzo zajęty.

Jill Barnett

- Zajęty! - zaszydziła Grace - Pewnie, że zajęty, bo bez

przerwy liże buty angielskiemu królowi albo ugania się za tymi
dzikusami McGregorami. Nic dziwnego, że nie ma czasu dla
biednych klanów.

Przez chwilę patrzyła zatroskana na siebie. Rankiem od-

kryła  nową  dziurę  w  tartanie.  Potarła  uszkodzone  miejsce
dłonią,  jakby  w  ten  sposób  można  było  naprawić  wyświech-
tane  odzienie,  i  spojrzała  na  bose  stopy.  Jedwabne  sznu--
rówki?  Jak  myśleć  o  sznurówkach,  gdy  nie  ma  się  trze-
wików.

- Bez jedzenia i bydła, w łachach zamiast przyzwoitego

odzienia  klan  nie  przeżyje  zimy  -  oświadczyła  półgłosem
i wyprostowała się dumnie na tyle, na ile pozwalało niepełne
sto  pięćdziesiąt  centymetrów  wzrostu.  Wiedziała,  że  posturę
ma  równie  skromną,  jak  odzienie,  ale  braki  w  tej  mierze
starała się nadrabiać siłą ducha.

Dziadek mawiał, że cały jej duch to po prostu wybujała

wyobraźnia  i  ośli  upór,  a  tego  drugiego  ma  ponoć  tyle,  ile
Anglicy  fałszu.  Ona  jednak  uważała  się  za  spadkobierczynię
całych  pokoleń  szkockich  górali.  Czuła  się  silna,  ponieważ
w jej żyłach płynęła ich krew, a serce biło ich rytmem.

Owszem, bywała uparta, i to nie jak jeden osioł, ale

wszystkie osły naraz,lecz tylko wtedy, gdy uważała, że dobrze
służy klanowi. Wszystko, co robiła, robiła z myślą o klanie.

Ktoś musi to zrobić, ktoś musi ich uratować. Dziadek może

sobie wierzyć,że potężny Campbell przyjdzie im z pomocą, ale
ona – Grace - nie miała żadnych złudzeń. Obciągnęła ubranie,
aby ukryć dziury i przetarte miejsca, przez które zimą zawsze
wdzierał się mróz, boleśnie przypominając o nędzy, w jakiej
przyszło żyć jej, dziadkowi i całemu klanowi McNishów.

- Pierwszym obowiązkiem dziadka jest klan - oznajmiła,

patrząc przenikliwie na kuzynkę. - Jestem więc pewna, że
zażąda okupu od McNabów.

Żmija

- I jesteś pewna, że dzięki okupowi zapomni o pożarze -

zaszydziła Fiona.

Grace zmilczała szyderstwo. Jej kuzynka miała rację; to z jej

winy spłonął cały zapas drewna i węgla na zimę.

Fiona wyczuła jej słaby punkt.
- Jak dobrze pociągnę nosem, to jeszcze dziś czuję woń

spalenizny, a gdy przymknę oczy, widzę starszego pana, jak
pokraśniał ze złości. Sama nie wiem, co było czerwieńsze,
płomienie czy jego oblicze.

- To prawda, że dziadek strasznie się wtedy rozgniewał.
- Mnie by do głowy nie przyszło, żeby strzelać płonącymi

strzałami ze starej kuszy, a to ty dałaś Seamusowi te strzały.

- Naszym obowiązkiem jest chronić klan przed tymi dra-

bami, McNabami. Dziadek niewiele może zdziałać, mając
tylko jedną nogę – odparła Grace, unosząc dumnie głowę.

- I z jedną potrafi krzyczeć. Sama słyszałam, jak wtedy

wrzeszczał.

- Na szczęście języka McNabowie mu nie ucięli - odrzekła

Grace. - Zabili synów, okaleczyli ciało i duszę. Tylko my mu
zostałyśmy i w nas cała nadzieja. - Machnęła ręką. - A poza
tym mówiłam Seamusowi, żeby mierzył w stronę jeziora.

- I tak też celował.
- Właśnie, co tylko dowodzi, że trzeba się ciągle ćwiczyć.

Podpalałam mu strzały, żeby dokładnie widział, gdzie trafia.
To logiczne, nie? Miał mierzyć w wodę.

- Ale nie trafił.
Taka niestety była prawda. Zamiast ku wodzie, strzały

pomknęły  prosto  w  stodołę  i  Grace  nosiła  w  sobie  poczucie
winy.  Szczerze  żałowała  tego,  co  się  stało,  a  jeszcze  bardziej
żal  jej  było  dziadka,  gdy  po  tym  wszystkim,  kuśtykając  o  kuli,
ruszył  do  lasu  po  drewno.  Szedł  przytłoczony  ciężarem  nie-
szczęścia,  aby    naciąć  go  choć  trochę,  bo  wszystko,  co  rąbał
przez wiele miesięcy , poszło z dymem.

Jill Barnett

Grace chciało się płakać, pobiegła za dziadkiem, żeby

pomóc, a wtedy on - jak nigdy - kazał jej iść do domu i nie
wychodzić. Kiedy próbowała postawić na swoim, wzruszył
tylko ramionami i pokuśtykał przed siebie.

- Co się stało, to się nie odstanie - rzekła krótko. - Ale

mamy szansę, żeby nakarmić klan z zapasów, które McNabowie
przygotowali na św. Michała. Na coś takiego czekaliśmy od
dawna. Czas zacząć im odbierać to, co nam ukradli. Nie wolno
marnować okazji, gdy sama wchodzi w ręce.

- Nie jestem pewna, czy to taki dobry pomysł... - Fiona

wyglądała tak, jakby niebo miało jej się zwalić na głowę.

-  Czy ty naprawdę nie widzisz...
-  Niby czego?
-  ...że jest w tym palec boży.
Fiona  aż  się  przygarbiła  pod  brzemieniem  nowiny,  co  jej

kuzynka natychmiast dostrzegła i postanowiła wykorzystać.

- Pomyśl tylko! Spadłam z jarzębiny dokładnie wtedy,

kiedy  nadjeżdżał  McNab.  Nie  chcesz  chyba...  -  zawiesiła  głos
i  położyła  rękę  na  sercu  -  ...żebym  kwestionowała  wolę  Naj-
wyższego!  Spadłam  dokładnie  na  łeb  McNaba.  Jeśli  to  nie  jest
palec boży, to co?

Noga!

Co ty pleciesz?

Noga! Noga ci się omsknęła i spadłaś.

Myśl sobie, co chcesz - odrzekła Grace tonem, który, jej

zdaniem,  powinien  wykluczać  wszelkie  wątpliwości.  -  Ja  wiem
swoje. Pamiętasz  druciarza,  który przybył tu, na  wyspę, w tym
roku?  Więc  on  właśnie  opowiedział  mi  o  planach  McNabów
na  św.  Michała  i  tak,  jak  to  widzę,  to  jest  w  tym  wszystkim
palec  boży.  To  nie  przypadek,  że  zwaliłam  się  na  McNaba
i  nie  przypadkiem  mamy  teraz  szansę  na  okup.  Ja  nic  nie
wymyśliłam,  tak  zostało  postanowione.  -  Grace  wymownie
podniosła oczy do nieba, dając do zrozumienia, że ma za sobą

Żmija

najwyższe przyzwolenie. - A skoro tak, to wszystko pójdzie jak
z płatka - powtórzyła koronny argument.

Fiona nic nie odpowiedziała, popatrzyła tylko na nią, a po

chwili przeniosła wzrok na leżącego, a potem znów na kuzynkę,
jakby doznała objawienia. W tej samej chwili z oddali dobiegł
łoskot gromu.

Grace o mało co nie wybuchła śmiechem. W lepszym

momencie nie mogło chyba zagrzmieć. Z całą powagą, na jaką
zdołała się zdobyć, skrzyżowała ręce na piersi.

- Słyszysz? Pan w niebiesiech potwierdza!
Fiona zbladła.
- I mam nadzieję, że nie zamierzasz sprzeciwiać się woli

Najwyższego?!

Fiona potrząsnęła trwożnie głową.
- Tak też myślałam. - Grace postawiła kropkę nad i, wra-

cając do leżącego.

Fiona podreptała pokornie za nią.
- Nie wygląda na McNaba - zauważyła. - McNabowie mają

cofnięte brody, a ten nie.

-  I co z tego?
-  Nic, tylko nigdy nie widziałam McNaba z normalną brodą.
-  Mogło  się  zdarzyć.  Domieszka  lepszej  krwi.  Pewnie  któryś

z przodków uprowadził kobietę z innego klanu i zmusił do
małżeństwa.

-  A ten jak się nazywa?
-  A bo ja wiem! McNabów jest jak psów.
Tym  razem  nawet  Fiona  skrzywiła  się  w  pogardliwym

uśmiechu.

- Stary Donnell McNab - ciągnęła jej kuzynka - dorobił się

dwunastu synów. Jeden w drugiego najgorsze łotry i tchórze.
Krzywdzą bezbronnych, okradają kobiety i dzieci. To musi być
jeden z nich.

- Chyba tak.

Jill Barnett

- A wiesz - Grace pochyliła się konfidencjonalnie nad

Fioną- że potwór z loch to też McNab?

- Naprawdę?
- Niech zginę na miejscu, jeśli to nieprawda. Był taki

McNab,  straszny  okrutnik,  okropny,  i  czarodziejka  z  gór  prze-
mieniła  go  w  potwora  i  zesłała  do  loch  na  wieczność.  -  Grace
mówiła  coraz  wolniej  i  ciszej.  Dla  większego  efektu  zawiesiła
nawet  głos,  zbliżyła  się  jeszcze  bardziej  do  Fiony  i  dalszy  ciąg
wygłosiła  szeptem. - Możesz  mi wierzyć, bo to  święta  prawda,
McNabowie  są  gorsi  od  najgorszych  wiedźminów.  -  Odstąpiła
od  Fiony,  pochyliła  się  nad  leżącym  i  przyglądała  mu  się  przez
chwilę.  -  U  wrót  piekielnych  straż  trzyma  dwóch  McNabów  -
powiedziała  z  głębokim  przekonaniem.  -  Pilnują,  żeby  nikt  nie
uciekł.  Nurzają  się  w  rzece  zwanej  Styks,  pełnej  obrzydliwych
wodorostów  i  buchającej  ogniem.  A  wiesz,  że  szatan...  -  znów
ściszyła  głos-  ...wygląda  jak  stary  laird  McNab?  Kropka
w kropkę, jakby skórę zdjął.

-  To prawda?
Grace tylko skinęła głową i dalej ciągnęła ponurą opowieść:
-  A słyszałaś, że McNabowie wycinają jeńcom wątroby?
Fiona zamarła z trwogi i przerażenia.
-  Właśnie!  I  rzucają  wilkom  na  pożarcie.  -  Grace  machnęła

ręką jak rzekomy McNab, karmiący wilcze stado ludzką wątro-
bą. - A wilki chodzą za nimi jak psy. Straszne bestie, stale głodne...

Zdjęta zgrozą Fiona cofnęła się, ale jej kuzynka miała

jeszcze coś w zanadrzu.

- A pojmanych żywcem obdzierają ze skóry – oznajmiła

tonem równie złowieszczym jak wiadomość, którą oto objawiła.

Fiona postąpiła jeszcze krok do tyłu, a Grace zaczęła krążyć

wokół niej.

- I skalpują ich! -wykrzyknęła, strzygąc palcami nad rudymi

kędziorami Fiony.

A ta, zlękniona, złapała się oburącz za głowę.

Żmija

- Nieee...
-

Robią jeszcze gorsze rzeczy.

Gorsze?

Okropne. Gdy dopadną kobietę, zrywają z niej całe odzie-

nie i folgują sobie do woli.

Nie chcę tego słuchać. - Fiona zaczęła dygotać z lęku

i zgrozy.

A tak, folgują! - powtórzyła Grace.

Minęła dłuższa chwila, nim Fiona przestała dygotać i opuściła

ręce. Jej kuzynka zastanawiała się tymczasem, czym jeszcze
uczęstować nieboraczkę.

- Grace? A co to znaczy folgują - spytała Fiona, ale nie

usłyszała odpowiedzi. - Powiedziałaś, że McNabowie zdzierają
z kobiet szaty i folgują sobie?

Grace też nie wiedziała, co to naprawdę oznacza, ale uznała,

że niewiedza jej nie przystoi. Wzięła się pod boki i spojrzała na
Fionę z góry.

Jeśli nie wiesz, to ja ci nie powiem.

A wiesz?

Oczywiście. Jestem wnuczką lairda i muszę znać takie

sprawy.

To mi powiedz.

Nie mogę, nie jesteś wnuczką dziedzica.

Ale jestem twoją przyjaciółką i kuzynką, co prawda

daleką, ale jednak.

Właśnie dlatego, że jesteś moją prawdziwą przyjaciółką,

oszczędzę ci szczegółów, bo są naprawdę okropne - odparła
Grace z udawaną wielkodusznością. - A teraz przestań nudzić
i pomóż mi spętać tego draba.

Jak ty to właściwie robisz? - spytała Fiona, marszcząc

czoło.

Niby co?

Gadasz tak, że zaczyna ci się wierzyć.

Jill Barnett

- Dar od Boga - rzuciła Grace przez ramię, bo zajęła się już

leżącym.  Próbowała  obrócić  go  na  bok.  -  Do  diabła,  ciężki  jak
smok,  cetnar  ani  chybi!  -  Zrezygnowała  z  próby  i  usiadła    na
piętach.  -  To  przez  ten  zakuty  łeb.  Wszyscy  McNabowie
to zakute łby. Chodźże mi pomóż - zażądała.

Kosztowało to sporo wysiłku, ale we dwie zdołały wreszcie

przewrócić nieprzytomnego mężczyznę na bok. Grace przy-
szykowała się do następnego etapu.

- Dawaj sznur - rozkazała, nie patrząc nawet na kuzynkę.-

Nie doczekała się, więc zirytowana spojrzała na nią ostrym
wzrokiem. - No sznur! - powtórzyła.

Fiona biegała w kółko, rozglądając się pilnie po ziemi.
- A gdzie on jest?
Grace puściła ramię jeńca, na które zamierzała nałożyć pęta.

Potężna ręka opadła bezwolnie na ziemię.

Gdzie jest co?

No, sznur.

A ty nie masz?

Nie.

Przecież mówiłam ci, żebyś wzięła.

Kiedy mówiłaś?

Przed wyjściem.

Naprawdę?

- Mówiłam, żebyś poszła do stodoły i wzięła sznur.
Strapiona Fiona spojrzała pokornie na kuzynkę, a następnie

pogrzebała ręką w sporranie - skórzanej torbie przy pasku.
Gdy po chwili otworzyła dłoń, oczom Grace ukazała się
brązowawa kulka jak z wosku, wielkości orzecha.

A to co?

Mydło. Leżało na stole.

Grace westchnęła. Stodoła... na stole... Przygłuchłe biedactwo

znów nie dosłyszało.

- Trudno - ucięła sprawę. -Ale czym go związać? – Zaczęła

Żmija

dreptać w kółko, szukając czegoś sposobnego. - Stań przy nim
i w razie czego zdziel go przez łeb - rozkazała Fionie.

Czym?.

Choćby tą gałęzią, co się złamała. Leży obok niego.

A jeśli go zabiję... - Zdjęta przerażeniem Fiona cofnęła się

dwa kroki. Jej kuzynka nie zareagowała na to. - Nie mogłabym
tego zrobić.

- Nie bój się, to McNab, nie wyzionie ducha od jednej gałęzi.
Fiona ani drgnęła.
-

Pan w niebiesiech nie złamałby gałęzi, gdyby nie chciał,

abyśmy z niej skorzystały - pośpieszyła Grace z nowym
argumentem.

Przecież złamała się pod tobą.

Prawda, ale Pan tak chciał, dlatego kazał mi stanąć na tej

właśnie gałęzi. - Grace uznała wyjaśnienie za ostateczne.
Masując się palcem w czoło, zaczęła się głośno zastanawiać: -
Nie mamy sznura, więc czym by go tu związać...

Jej kuzynka, z orężem w drżącej ręce, stanęła nad jeńcem.
A Grace olśniło. Pas! Miały przecież pasy, i Fiona, i ona.

Spojrzała na jeńca. On też. Weźmie jego pas. A że bez niego
mężczyzna zacznie marznąć, bo mroźny wiatr będzie się
wciskał pod tartan, to nie szkodzi. To tylko McNab.

Przyklękła przy nieprzytomnym jeńcu i zaczęła odpinać mu

pas.  Serce  ścisnęło  jej  się  na  widok  pięknej  wytłaczanej  skóry
i  jeszcze  wspanialszej,  bogato  zdobionej  klamry  z  kutego
srebra.  Ileż  to  musiało  kosztować?  Ilu  ludzi  można  by  za  to
nakarmić.

Lata biedy i cierpień sprawiły, że wszystko przekładała na

jedzenie, choć gdzieś jeszcze, w zakamarkach pamięci, kołatało
wspomnienie, że matka też kiedyś nosiła kosztowne stroje, złote
ozdoby i drogie kamienie. Ale wtedy McNishowie byli bogaci
i możni. Później wszystko się zmieniło. Czego nie zrabowali
McNabowie, poszło najedzenie. Wszystko. I nic nie zostało.

Jill Barnett

Ale oto miała przed sobą jednego z tych okrutników, złodziei

i rabusiów.

W żołądku znów zaczęło jej burczeć. Zmęła przekleństwo

i ze złością pociągnęła za luźny koniec pasa. Niewiele wskórała,
więc chwyciła oburącz i pociągnęła z całej siły.

Mężczyzna jęknął, gdy pas zacisnął się o dobre trzy dziurki.
-

Grace. - Fiona przeraziła się. - Obudzisz go.

Przepraszam, poniosło mnie. Chodźżeż tu do mnie.

Po co?

Spętamy go jego własnym pasem, pomożesz mi go odpiąć.

Co mam zrobić?

Pilnuj go, a ja spróbuję go obrócić na bok, łatwiej będzie

wyciągnąć pas. I pamiętaj: gdy tylko się ruszy albo otworzy
oczy, wal w łeb.

Żmija

A on miałby ochotę walnąć ją.
Tymczasem zachowywał żelazny spokój. On - książę Argyl-

lu, władca wysp, potomek monarchów Szkocji, możny i potężny
Colin Campbell - leżał bezwolny, jakby uszły zeń wszystkie siły,
i  pozwalał  się  pętać  tej  małej  żmii.  Udawał  zemdlonego.  Nie
otwierał  oczu,  oddychał  płytko,  raz  tylko,  gdy  ta  żmija  niemal
przepołowiła go jego własnym pasem, jęknął boleśnie.

Zacisnęła pas o co najmniej pięć dziurek, silna bestia -

pomyślał.  Pierś  jak  u  wołu,  mocne  ramiona,  ale  nogi  jak
szczudła  i  siedzieć  też  nie  ma  na  czym  -  oceniał  na  ślepo,
a  wsłuchując  się  w  jej  słowa,  malował  w  wyobraźni  resztę
wizerunku  Grace  McNish  -  bo  tak  się  przecież  ta  mała  opraw-
czyni  nazywała.  Nos  zapewne  miała  haczykowaty,  ze  dwie
brodawki  na  policzkach,  rudą  płeć,  takież  włosy,  ślepia  małe,
chytre, oczywiście czarne i złośliwe jak ona sama.

- Gotowe - oznajmiła z dumą Grace, kończąc pętanie jeńca.

Powiedziała  to  takim  tonem,  jakby  właśnie  związała  kokardę
we  włosach,  a  nie  ręce  człowieka,  od  którego  mogła  zależeć
cała  jej  przyszłość.  Skończywszy,  zatarła  dłonie,  co  Colin
usłyszał wyraźnie.

Jill Barnett

- Odłóż teraz ten drąg i chodź tu do mnie - poleciła przy-

jaciółce. - Obrócimy tego durnia.

Colin zacisnął zęby. Oj, nauczy tę żmiję szacunku, ale

jeszcze nie teraz.

Poczuł na sobie dwie pary małych rąk. Dwie dłonie chwyciły

go za lewe ramię. To -jak się domyślał - ta Fiona.

Druga para rąk złapała go boleśnie za lewe biodro. To ta

żmija Grace, której przyszłość malowała się coraz bardziej
ponuro.

Pojękując i dysząc z wysiłku, obróciły go na plecy. Zległ na

spętanych dłoniach i bacznie nasłuchiwał, co postanowią dalej.
Czekał na sposobny moment, aby się uwolnić i odpłacić
napastniczkom pięknym za nadobne.

- Grace! - usłyszał wołanie i pośpieszne kroki. Głos wska-

zywał na młodego chłopca, a trzask łamanych gałęzi, że pędzi
przez chaszcze.

Musiał biec co sił, bo z trudem zatrzymał się przed leżącym.

Colin poczuł tylko, jak spada na niego kaskada błota, zgniłych
liści i patyków. Nie zareagował, nawet nie drgnął, co wcale nie
było łatwe, zważywszy na to, że mokry liść spod pięt chłopca
wylądował najpierw na nosie Colina, a potem zaczął przesuwać
ku uchu, łaskocząc i drażniąc skórę na twarzy.

- Grace! Jadą. Trzy wozy pełne dobra. Zaraz tu będą. I nie

ma strażnika! - zameldował przybysz, dysząc z wysiłku i prze-
jęcia.

- A pewnie, że nie ma - podchwyciła Grace. - Bo go

pojmałam, Duncanie! - I dla podkreślenia zwycięstwa wbiła
bosą stopę w brzuch jeńca.

Colin aż jęknął. Trudno mu było utrzymać równy oddech, ale

dołożył wysiłku. Jeszcze nie pora, żeby odkryć karty. Zwłaszcza -
co czuł przez skórę - że cała trójka wpatrywała się w niego
z wytężoną uwagą. Oj, mieliby się z pyszna, gdyby skoczył na
równe nogi! I pewnie by tak zrobił, gdyby nie spętane ręce.

Żmija

- Hej! - zawołała Grace, zdejmując stopę z jego brzucha. -

Nie gapcie się tak, szkoda czasu. A gdzie reszta?

Reszta? A więc jest więcej rabusiów. Ciekawe ilu? - pomyślał

Colin.

Siedzą w zasadzce - wyjaśnił Duncan.

W porządku, a ty weź tego durnia i zaciągnij w krzaki.

W krzaki?

Trzeba go ukryć. Zaciągniemy go tam, w te wysokie zarośla.

Grace, a co z jego nogami? Nie są spętane - zauważył

przytomnie Duncan.

Zapadła cisza.
- To nie problem - odezwała się po chwili Grace. – Ma

sznurowadła w butach, jedwabne - dodała z przekąsem. – Weź
je zwiąż, tylko solidnie.

Colin zaklął w duchu. Sprytna bestia z tej małej żmii.
Zaraz potem chwycili go za ubranie i pociągnęli w gęstwinę,

a on niezauważalnie zaczął uwalniać ręce z pęt, przyrzekając
sobie, że skręci tej małej żmii kark.

Poczuł pod plecami ostrą skałę, a po chwili porzucili go jak

wór w zaroślach.

Leżał bez ruchu, nasłuchując, o czym mówią. Niestety, szum

drzew zagłuszał słowa, poza tym ta mała żmija kazała wszystkim
mówić szeptem. Po jakimś czasie nic już nie było słychać. Tylko
wiatr pohukiwał w gęstwinie, mamiąc pozornym spokojem, jak
wtedy, na początku podróży, gdy koń mu okulał.

Zwiedziony takim właśnie pozornym spokojem, jechał niemal

na oślep i to był błąd; kopyto trafiło w rozpadlinę i trzeba było
zmienić konia. Żeby tylko konia, także strój. W upadku potargał
i  opończę,  i  resztę  ubrania,  więc  musiał  się  przebrać.  A  w  przy-
drożnej  gospodzie,  do  której  trafił,  nie  było  niczego  przy-
zwoitego.  Byle  jakie  łachy  i  byle  jaka  szkapa,  która  zaraz
zbiegła, gdy ta mała żmija spadła mu na plecy.

Inaczej by to wyglądało, gdyby dosiadał swego Torquaya.

Jill Barnett

Nie leżałby w chaszczach spętany własnym pasem jak ostatni

dureń.  Wyobrażał  sobie,  co  powiedzą  przyboczni  z  orszaku,
gdy  go  odnajdą.  Kpinom  i  docinkom  nie  będzie  końca.  Powinni
nadjechać  najdalej  za  godzinę.  Na  szczęście  udało  mu  się
poluzować pęta. Jeszcze trochę, a ręce będzie miał wolne.

I wtedy Grace McNish otrzyma należną sobie lekcję.
Od strony drogi niósł się turkot wozów i nawoływania ludzi.

Colin skorzystał z okazji, żeby obrócić się na brzuch, i wreszcie
otworzył oczy.

Zarośla ograniczały widok, ale i tak zobaczył ciężko ładowne

furgony, z trudem pokonujące pnącą się w tym miejscu w górę
drogę. Żadnych straży, tylko czeladź. Staruszkowie woźnice
pokrzykiwali wesoło, popijając wino z bukłaków, nieświadomi
niebezpieczeństwa, a jechali prosto w zasadzkę.

Pierwszy wóz znikał właśnie z pola widzenia Colina, gdy jego

wzrok wyłowił błysk wśród gałęzi na drzewie - promień słońca
odbił się od ostrza sztyletu.

Gałąź poruszyła się, odbity promień zapląsał w liściach, a zaraz

potem w leśną ciszę wdarł się okrzyk zagrzewający do boju.

- McNiiiish!
Z konaru śmignęły w dół bose stopy i chmura czarnych jak

kruk włosów.

Ich właścicielka mierzyła pewnie w woźnicę i wóz, ale

zamiast skoczyć zręcznie jak kot, zwaliła się na ziemię niczym
marionetka zerwana z uwięzi.

Nie sięgnęła ani woźnicy, ani nawet wozu. Zwaliła się prosto

w kałużę pełną błota.

Przez sekundę, a może dwie, leżała w mazi, zdumiona takim

obrotem rzeczy, lecz spięła się w sobie, skoczyła na równe
nogi i objawiła się światu utytłana błotem od stóp do głów.

Rzuciła się na woźnicę i tym razem trafiła w cel, więcej

nawet - udało jej się tak wywinąć sztyletem, że ostrze znalazło
się przy jego szyi.

Żmija

- McNiiish! - zakrzyknęła doniośle.
-

McNiiish! - odparł chór jej kompanów ukrytych wśród

konarów, gdy jeden po drugim spadali na wozy McNabów.

Właśnie! Spadali.
Z jękiem, łomotem i przekleństwem.
-

Duncan? - zatroskała się żmija, słysząc, że to on właśnie

wydał z siebie i jęk, i przekleństwo.

Tak?

Nic ci nie jest?

- Nieee... -zabrzmiała niepewna odpowiedź. - Nie trafiłem.
Nie trafił! Ona też nie - zakpił w myślach Colin, zdziwiony do

granic, że mimo wszystko akcja zakończyła się powodzeniem.
Ale cóż, pijani woźnice nie stawiali oporu. Cud, że w ogóle
trzymali się na kozłach.

Lecz oto powietrze rozdarł dźwięk tak piekielny, jakby setka

kotów unisono obwieszczała swoje istnienie.

Colin aż skurczył się w sobie, chroniąc boleśnie dotknięty

słuch. A gdy spojrzał w kierunku, z którego dochodził ów
diabelski pisk, zobaczył rudowłose dziewczę. Stało przy pierw-
szym ze zdobycznych wozów, z policzkami wzdętymi jak bania
i z błogim wyrazem dęło w dudy.

- Fiona!
Koncert trwał. Fiona znów nabrała powietrza i zadęła w instru-

ment. Przejmujący dźwięk uderzył Colina boleśnie już nie tylko
w uszy, ale w zęby i każdą, najmniejszą nawet, kostkę jego ciała.

Nie tylko on cierpiał, słuchając zaimprowizowanego koncertu

na piszczałkę solo. Pokryta błotem od stóp do głów żmija wtuliła
uszy w ramiona, a staruszek woźnica zakrył swoje rękami.

A Fiona znów zadęła.
Pisk był tak nieznośny, że Colin chciał już skoczyć na równe

nogi, by osobiście uciszyć muzykantkę. Ale ubiegła go Grace.

Jill Barnett

Wolną ręką chwyciła za sznurek umocowany do piszczałki

i jednym ruchem wyrwała instrument z ust grającej.

-  Fiona!
Ta podniosła zdziwione oczy.
-  Przestań.
-  Jak  to?  -  zaprotestowała  Fiona,  najwyraźniej  dotknięta

w swojej ambicji. - Przecież to nasz hymn, nie poznajesz?

Ładny hymn. Colina zęby bolały, a nieznośny pisk niósł się

jeszcze echem po całej okolicy. Ani chybi dotrze do samego
Edynburga.

- Ależ oczywiście, moja droga, poznaję. Tylko następnym

razem włóż tę piszczałkę do ust bliżej lewego ucha, żebyś
lepiej słyszała.

Głucha muzykantka, jeszcze tego brakowało do kompletu! -

pomyślał Colin, lecz odkrycie wcale go nie zdumiało.

- Duncan? - syknęła ubłocona żmija przez zęby, gromiąc

wzrokiem swego pomocnika.

Duncan pilnował drugiego wozu. Wyglądał na jakieś szesnaś-

cie  lat  -  włosy  zmierzwione,  czupryna  pełna  liści,  a  na  obliczu
grudki błota. W ręku trzymał wiekowy obosieczny miecz, grożąc
nim woźnicy,  który chyba nie zdawał sobie sprawy z niebezpie-
czeństwa  ani  w  ogóle  z  niczego.  Był  tak  pijany,  że  osunął  się
z kozła i pochrapując głośno, pogrążył się w błogim śnie.

- Duncan - powtórzyła ubłocona żmija. - Sądziłam,

że kobza... zaginęła?

Chłopak zaczął się wiercić jak niepyszny, po czym otworzył

usta, chcąc coś powiedzieć, lecz nie zdążył. Potknął się i padł na
klatkę z gęsiami, załadowaną na wóz.

Ptaki zagęgały, podnosząc larum tak głośne, że Colin niemal

zatęsknił do koncertu na piszczałce w wykonaniu Fiony.

Duncan próbował uciszyć rozdrażnione kłębowisko dziobów

i pierza w klatce, co miało tylko taki skutek, że gęgający chór
zaczął wydawać jeszcze głośniejsze dźwięki.

Żmija

- Zaginęła, ale ja znalazłam - pośpieszyła Fiona z wyjaś-

nieniem tajemnicy piszczałek. - Dziś rano, kiedy jeszcze spaliś-
cie - dodała. - Nawet nie zgadniesz gdzie. - Spojrzała z dumą
na kuzynkę.

Masz rację, pewnie nie zgadnę - odparła Grace z ledwo

skrywaną kpiną. - No więc... gdzie były?

W starym kufrze na broń, wiesz, tym z wielkim zamkiem.

A  wiesz,  gdzie  on  stoi?  -  spytała  Fiona,  a  że  kuzynka  milczała,
odpowiedziała  sama: -  W  stodole na stryszku, ale i tak byś nie
znalazła, bo na kufrze leży stary koc, a na nim drwa, a wszystko
zasłania  stary  stół,  przed  którym  leży  kupa  siana.  -  Przerwała
wywód  i  zamyśliła  się  na  chwilę,  jakby  zatroskana.  -  Nie  mam
pojęcia, skąd się moje piszczałki tam wzięły.

A żmija odwróciła się na pięcie, mrucząc pod nosem, że ona

z kolei nie ma pojęcia, jak Fiona mogła odnaleźć instrument
ukryty w kącie, na strychu, za kupą siana i stołem, w głębi
kufra, którego nikt od lat nie otwierał.

Coś mówiłaś? - zainteresowała się Fiona, odrywając wzrok

od ukochanych piszczałek.

Nie, nic takiego. Odłóż te fujarki i stań przy drodze, żeby

nikt nas nie zaskoczył. -Iain!? Seamus!? - zawołała Grace, gdy
kuzynka ruszyła wykonać polecenie. - Wszystko w porządku?

Taaak - dobiegła zgodna odpowiedź.

Colin przeniósł wzrok na trzeci wóz, stojący nieco z tyłu

za  dwoma  pierwszymi,  pod  baczną  strażą  dwóch  wyrostków,
z  których  żaden  nie  przekroczył  jeszcze  dwunastego  roku
życia.  Jeden  dzierżył  w  dłoni  pikę,  a  drugi  pordzewiałą  kuszę,
której  lata  świetności  minęły  w  czasach,  zwykle  określanych
mianem zamierzchłych.

Pika też mogła ozdobić niejedną kolekcję starej broni. Na

oko  liczyła  co  najmniej  sto  lat.  Drzewce  wygięte  pod  ciężarem
czasu  wróżyło,  że  groźny  ongiś  oręż  nie  wytrzyma  dziś  nawet
jednego  pchnięcia,  ba  -  rozpadnie  się  na  pół  przy  pierwszym

Jill Barnett

energiczniejszym zamachu. A co do kuszy, to Colin wątpił, aby
posłano z niej choćby jedną strzałę w ciągu ostatnich trzystu lat.

A jakby tego było mało, to strzała, która w niej teraz tkwiła,

obrócona była grotem w kierunku strzelca, co wszelako nie
przeszkadzało młodemu człowiekowi mierzyć w woźnicę.
Pikinier też kierował swoją broń w starca na koźle.

Colin tymczasem zdołał uwolnić dłonie z pęt. Chyba nigdy

nie dane mu było oglądać równie żałosnej bandy rabusiów jak
ta,  którą  miał  przed  oczami.  Gdyby  na  miejscu  starych  pijanic,
siedzieli  na  kozłach  ludzie  choćby  odrobinę  trzeźwiejsi,  McNi-
showi  zbóje  leżeliby  już  pewnie  pokotem  i  mogliby  mówić
o wielkim szczęściu, gdyby darowano im życie.

Żałość brała, gdy patrzyło się na takich zbójców, a jawili się

równie nędznie jak ich zbójeckie umiejętności. Ubrania
złachmanione, wyświechtane - dziura na dziurze i dziurą
pogania - gołe pięty, bo nikt z całej bandy nie miał trzewików.

Colin podkurczył nogi, zamierzając rozplatać węzły na

sznurówkach.

- Diable nasienie! Nie ruszaj, bo jak nie, to wydrę ci

wątrobę z tego zapijaczonego cielska i rzucę wilkom na
pożarcie! - dobiegł go gromki krzyk.

Krzyczała oczywiście ta żmija.
Ciekaw, co się dzieje, Colin zerknął.
Grace celowała sztyletem w szyję woźnicy. Wyglądała

okropnie. Błoto na twarzy, we włosach pełno liści i gałązek.
Colin nie był w stanie dostrzec oblicza, widział tylko pęk
czarnych włosów i błyszczące oczy.

- Złaźże wreszcie z wozu, zapijaczony durniu! – wydarła

się ponownie.

Woźnica zachwiał się na koźle, beknął ze dwa razy i wreszcie

stoczył się z wozu, stając na niepewnych nogach.

Grace zeskoczyła za nim, wymachując groźnie sztyletem.
Chłopiec uzbrojony w pikę przyprowadził tymczasem dru-

Żmija

giego woźnicę. Orszak zamykał wyrostek z kuszą. Wywijał
orężem bez sensu na prawo i lewo, marszczył czoło i przystawał
co chwila, drapiąc się w głowę, jakby się zastanawiał, co
właściwie powinien zrobić.

- Obudź tego durnia! - krzyknęła Grace do Duncana, wska-

zując na trzeciego woźnicę, który pochrapywał, pogrążony
w pijackim śnie.

Ale Duncan miał kłopoty, bo gęsi wzięły go w jasyr. Dwa

dzioby  trzymały  go  za  koszulę,  a  gdy  próbował  się  wyrywać,
reszta  ptaków  przystępowała  do  ataku,  dziobiąc  go  boleśnie.
W  tej  sytuacji  dziewczyna  pofatygowała  się  osobiście.  Targnęła
chrapiącego  za  nogę,  ten  ocknął  się,  potoczył  nieprzytomnym
wzrokiem, zaklął szpetnie i zaczął masować obolałą kończynę.

- Złaź - rozkazała Grace, a żeby dodać wagi słowom,

zaczęła go kłuć sztyletem. Wystarczyło. Pijaczyna stoczył się na
ziemię i chwiejnym krokiem dołączył do pozostałej dwójki.

- Pan McNab nie będzie zadowolony, gdy się dowie, co tu

się stało - ostrzegł najtrzeźwiejszy z trójki.

- Guzik mnie to obchodzi. - Grace zaśmiała się szyderczo,

na co jeden z pijaków rzucił się na nią.

Wywinęła się jak błyskawica, siejąc wokół błotne grudki,

po czym zaczęła krążyć wokół osłupiałej trójki jak derwisz
w tańcu, wymachując groźnie sztyletem.

- Uważaj! - zawołał błagalnie ów trzeźwy, widząc niezbyt

opanowane ruchy.

- Ty uważaj. - Wzięła się pod boki i rozpoczęła przemó-

wienie: - Powiedźcie McNabowi, że klan McNishów z wdzięcz-
nością przyjmuje dar w postaci tych trzech ładownych wozów. -
Zaśmiała się, zadowolona z dowcipu, ukazując sznur białych jak
śnieg  zębów.  -  Będziemy  mieli  wspaniałe  święta.  –  Znów  się
zaśmiała,  ale  tym  razem  inaczej,  wyniośle,  co  podkreśliła
jeszcze,  prostując  dumnie  plecy  i  podnosząc  głowę.  –  Przeszła
przed trójką jeńców jak na paradzie, zawróciła na pięcie i znów

Jill Barnett

wzięła się pod boki. - I nie zapomnijcie dodać, że pojmaliśmy
jednego z tych jego przygłupów.

Odpowiedziała jej cisza.
-

Mamy jego syna! - uściśliła dziewczyna.

Syna? Którego?

A czy ja ich znam? - odpowiedziała pytaniem na pyta-

nie. - Wielki jak dąb, a taki głupi, że konia nie upilnuje -
wyjaśniła.

Colin nabrał pełne płuca powietrza i wstrzymał oddech.
- I powiedźcie mu - uzupełniła posłanie - że jeśli choć

jeden McNab postawi stopę na naszej ziemi, to wyślemy tego
przygłupa prosto do piekła.

Trójka opilców spojrzała po sobie; najtrzeźwiejszy pokręcił

głową.

- Nie rozumiem, o kim... - Nie dokończył, wzruszył tylko

ramionami.

- Nie musisz nic rozumieć. Masz tylko powtórzyć staremu

Donnellowi, co ci kazałam. Powiedz mu jeszcze, niech szykuje
okup. Damy mu znać, czego żądamy.

Stary sługa znów pokręcił głową, ale Grace uznała audiencję

za zakończoną.

- Jeśli zależy wam na waszych wątrobach, to zacznijcie

przebierać tymi swoimi krzywymi nogami. No, jazda stąd! -
Machnęła wymownie sztyletem.

- Ale... - Rozmówca chciał się jeszcze wdać w targi albo coś

powiedzieć, lecz nie zdążył.

Cal przed jego nosem i tyleż przed czubkiem nosa Grace

przemknęła strzała.

Stary padł plackiem, dziewczyna zamarła, a Colin całym

ciałem przywarł do ziemi. Strzała wbiła się w drzewo tuż nad
nim! Odczekał dobrą chwilę, nim odważył się unieść głowę.

Woźnica, który padł plackiem, jeszcze się nie podniósł;

pozostała dwójka stała z rozdziawionymi gębami, spopielała ze

Żmija

strachu. Po sekundzie, a może dwóch, cała trójka puściła się
pędem, jakby ich gonił sam diabeł.

- Seamus! - krzyknęła żmija. W jej głosie nie było nawet

nuty paniki; trwała nieruchomo, nie ruszając się z miejsca. -
Seamus! - krzyknęła jeszcze raz, obracając ostrożnie głowę.

Seamusa nie było w zasięgu wzroku, tylko tam, gdzie jeszcze

przed chwilą stał, leżała kusza z wciąż drgającą cięciwą.

Przeniosła wzrok na pikiniera, a temu broń wypadła z ręki

i zrobił taką minę, jakby nagle musiał iść na stronę.

- Ani kroku, Iain - warknęła Grace, podchodząc do niego. -

Gdzie jest Seamus?

- Ja... ja... nie wiem.
Spojrzała mu prosto w oczy.
- Ja... ja... nic nie widziałem... przysięgam. - Podniósł ręce

do nieba.

Grace już bez słowa ominęła wyrostka i przystanęła na skraju

zarośli.

- Seamuuuus!
W zaroślach zaszumiało.
-

Seamus? - Nikt jej nie odpowiedział, więc podeszła bli-

żej. - Seamus? - Z gęstwiny dobiegło nerwowe kichnięcie. -
Wiem, że tam jesteś.

Ja... ja... nie chciałem - rozległo się w zaroślach. - Palec

mi się osunął.

Wyłaź stamtąd.

Ale trafiłem w drzewo - dobiegła wcale niewylękniona,

ale wręcz dumna odpowiedź.

Wyłaź.

A nie będziesz się gniewać?

- Nie będę, wyłaź.
Znów zapadła cisza.
- Seamus!
Z gęstwiny wychynęła głowa z parą chytrych jak u łasicy oczek.

Jill Barnett

Ale ów niezwykły dialog żmii z gęstwiną przerwało inne

wydarzenie.

- Grace, Grace! - Od drogi nadbiegła Fiona, ściskając

coś w obu dłoniach. - Popatrz tylko, mam! - oznajmiła z wy-
raźną dumą.

Jej kuzynka uniosła brwi.
-

Co masz?

No... żabę - odrzekła Fiona tonem pełnym oczekiwania na

zasłużoną pochwałę.

- Żabę?
-

Żabę, przecież powiedziałaś... Postarałam się, choć było

trudno, no i proszę. - Fiona otworzyła dłoń. - Tylko nie
rozumiem, po co ci ta żaba?

Do niczego, wcale jej nie chcę.

Ale kazałaś....

Powiedziałam tylko, żeby nikt nas nie zaskoczył.

Nie rozumiem.

Grace pochyliła się nad kuzynką i powtórzyła jeszcze raz,

krzycząc prosto do ucha Fiony.

- Dzięki Bogu, bo już myślałam, że potrzebujesz żaby do

jakichś czarów. - Przygłucha dziewczyna odetchnęła z ulgą,
gdy kuzynka wyjęła jej płaza z ręki i rzuciła w krzaki.

Colin słuchał, łowiąc każde słowo, i sam nie wiedział, co myśleć

o tej przedziwnej bandzie rzezimieszków. Pilnie też baczył, co się
dzieje przy wozach. Bo oto czarnowłosa żmija zostawiła przyja-
ciółkę z jej rozterkami, podeszła do beczki z wodą, załadowanej na
jeden z wozów, i zaczęła obmywać twarz z błota.

Stała plecami do niego i Colin tylko czekał, aż się odwróci,

żeby potwierdzić to, co sobie wyobrażał. Spodziewał się ujrzeć
haczykowaty nos, brodawki na policzkach, krótko mówiąc,
wiedźmę jak z najgorszego snu.

I zamarł, nie śmiał nawet nabrać powietrza, gdy „wiedźma",

odwróciwszy się, ukazała mu swoje prawdziwe oblicze. Tak

Żmija

pięknych rysów nie widział chyba nigdy. Za coś takiego można
by i w ogień skoczyć.

Cera wcale nie różowa, lecz biała jak śnieg na górskich

szczytach i gładka niczym dojrzały owoc. Twarz taka, że za sam
przywilej  patrzenia  każdy  mężczyzna  gotów  byłby  podpisać
cyrograf  z  szatanem.  Żywe  świadectwo  perfekcji  Stwórcy,
w  kształcie  przywodzące  na  myśl  serce.  Lekki  rumieniec  na
wysokich  policzkach,  usta  pełne  -  na  sam  ich  widok  Colin
poczuł  żywsze  tętno  krwi  -  oczy  lekko  skośne,  tajemnicze,
jakby  przysłonięte  zwiewną  zasłoną  mgły.  Takie  oczy,  złaknione
miłości  i  gotowe  sycić  się  nią  bez  końca,  rozpalają  mężczyzn
do białości.

Colin ledwie śmiał oddychać; wsparł ręce na podkurczonych

kolanach i patrzył niepomny niczego, bo tak cudownego zjawis-
ka nie dane mu było widzieć nigdy.

Duncan! - okrzyk Grace wyrwał go z odrętwienia.

Cudowna, wspaniała... tylko ten język niewyparzony.
-

Duncan, sprawdź, jak się ma ten nasz dureń.

Colin powrócił do rzeczywistości. Sięgnął pod opończę, odpiął

rodowy ryngraf,a zaraz potem omotał ręce pasem, aby wyglądało,
że nadal leży spętany i bezwolny. Przymknął oczy, nabrał
powietrza i zamarł w bezruchu, kryjąc ryngraf w zaciśniętej dłoni.

W gęstwinie zaszumiało, a po sekundzie zapadła cisza.

Domyślił się, że Duncan stoi nad nim i bacznie się przygląda.
Egzamin wypadł pomyślnie.

- Leży, jeszcze się nie ocknął.
- To i dobrze - odpowiedziała dziewczyna, podchodząc

bliżej.

I znów zapadła cisza. Grace najwyraźniej oceniała sytuację.
- Iain, Seamus, chodźcie tutaj. Załadujemy go na wóz -

zdecydowała.

Colin poczuł, jak cztery pary rąk chwytają go gdzie popadnie.

Palce, które wyjątkowo boleśnie złapały go za ramię, należały -
jak się domyślał - do Grace.

Jill Barnett

Nie chcąc się zdradzić, nie ułatwiał im zadania. Leżał

bezwolnie. Przy jego wzroście i wadze mieli co dźwigać.

Ale dźwignęli, z jękiem, wysiłkiem i przekleństwami mio-

tanymi pod jego adresem. W tym ostatnim celowała oczywiście
Grace. Przeklinała pogańską duszę starego McNaba, który
„śmiał spłodzić takiego ciężkiego wieprza".

Koniec końców zaczęli go ciągnąć jak wór.
Na skraju drogi Colin niezauważenie upuścił ryngraf, zo-

stawiając znak dla swoich ludzi. Powinni nadjechać lada
chwila, a przy tym tempie załadunku mogą nawet przybyć,
zanim karawana zdobycznych wozów ruszy z miejsca.

Nie czuł lęku, no bo czego miałby się obawiać. Jeśli już, to

tylko  tego,  że  ogłuchnie,  gdy  Fiona  znów  zadmie  w  swój
ukochany instrument. Ale przypomniał sobie o strzale, wypusz-
czonej  niewprawną  ręką  strzale,  która  utknęła  w  drzewie  tuż
nad jego głową. No cóż, nie ma przygody bez ryzyka, zwłaszcza
gdy jest się w tak  niewprawnych  rękach.  A te  ręce tymczasem
dociągnęły  go  na  drogę.  Duncan  z  Grace  wspięli  się  na  wóz
i  zaczęli  go  wciągać  za  ramiona,  a  reszta,  dysząc,  próbowała
unieść  go  w  górę.  Udało  się.  Grace  z  wysiłku  aż  przysiadła,
a on zległ z głową na jej kolanach.

Pachniała piżmem i górską rosą. Dyszała ciężko, a każdy

oddech sprawiał, że muskała go piersią w policzek. Nie śmiał
się ruszyć. Marzył tylko, aby jego ludzie nie nadjechali zbyt
spiesznie.

- Wypasiony, nie ma co mówić - odezwał się jeden z wyrost-

ków.

- Spasł się na naszych owcach i bydle - mruknęła Grace, zbyt

jeszcze zmęczona, by ruszyć się z miejsca, więc Colin nadal
mógł chłonąć jej zapach i poddawać twarz pod niezamierzoną
pieszczotę.

Westchnął z cicha i, niby nadal nieprzytomny, obrócił głowę

tak, by jej pierś znalazła się tuż przy jego ustach. Z trudem
powstrzymał śmiech, gdy Grace targnęła się jak rażona piorunem.

Żmija

I znów zapadła cisza. Colin czuł na sobie jej wzrok i gorący

oddech, gdy pochyliła się nad nim, patrząc, czy powraca do
przytomności.

- Chyba zaraz się ocknie - oznajmiła. - Nie ma czasu,

ruszamy. Iain i Seamus, zajmiecie się ostatnim wozem. Ty,
Duncan, drugim. Fiona, siadaj tu przy mnie. Będziesz mieć oko
na tego draba. Słyszysz?

- Nie krzycz, słyszę. Już przynoszę drabinę, tylko gdzie ona

jest?

- Jaka drabina? Pilnuj draba!
-

Aaa, draba! Znaczy jego?

- Wreszcie zrozumiałaś. Dzięki Bogu. Tylko postaraj się

o jakiś solidny kołek. - Grace odczekała chwilę. - Poszła? -
upewniła się, adresując pytanie do Duncana.

- Jest tam, w gęstwinie.
- I Bóg łaskaw. Weź schowaj gdzieś tę kobzę. Najlepiej w

kojcu z ptakami. Fiona boi się gęsi.

Po chwili Grace dała znak do odjazdu. Koła zaturkotały, wozy

zaczęły się toczyć, wioząc cenną zdobycz - ziarno, mąkę, beki
pełne piwa oraz jeńca. A lord Colin Campbell, książę Argyllu,
władca wysp, potomek monarchów, tylko uśmiechał się do siebie.

Dawno się tak nie bawił.

Wkrótce na opuszczoną polanę wpadła gromada zbrojnych

jeźdźców. Zatrzymali konie; dowódca zsiadł i zaczął się pilnie
rozglądać. Ślady kół, stóp, połamane gałęzie i stratowana trawa
nie pozostawiały wątpliwości, co tu się działo.

A gdy jeden z konnych znalazł ryngraf na skraju zarośli,

dowódca nie namyślał się ani chwili.

- Ruszamy za nimi!
I oddział pogalopował dalej.

Jill Barnett

I znów zaburczało jej w brzuchu. Zerknęła na jeńca. Ciągle

jeszcze był nieprzytomny. McNab, więc nie ma się co cackać.

Nabrała kubeł wody z potoku i chlusnęła na niego.
Myślała, że mężczyzna skoczy na równe nogi, zaklnie,

zakaszle,  a  on  tymczasem  ani  drgnął.  Dopiero  po  chwili  uniósł
jedną  powiekę,  potem  drugą,  leniwie,  niespiesznie  i  z  takim
spokojem,  jakby  leżał  pod  gruszą  w  gorący,  słoneczny  dzień
i cieszył się odrobiną chłodu. A przecież potok był zimny jak lód,
a powietrze rześkie.

I te oczy! Ani gniewne, ani złowrogie, przeciwne, błyszczące,

czujnie i takie, że chciałoby się w nie patrzeć bez końca.

Aż ją zamurowało. Zaniemówiła. Nie śmiała nawet nabrać

powietrza.

Ach te oczy. Cokolwiek się stanie, zapamięta je do końca

życia.

Wiedziała, że powinna się ruszyć, coś powiedzieć, coś

zrobić, a przynajmniej odejść, ale nie mogła. Nie była w stanie.
Patrzyła bez słowa, a on patrzył na nią. Zwarli się jak w po-
jedynku.

Kto pierwszy odwróci wzrok?

Żmija

Kto... ulegnie?
Kto...?
A on patrzył tak, jakby czytał w jej myślach. Więcej nawet,

jakby czytał myśli, których sama nie śmiała nawet nazwać.
I zniewalał ją spojrzeniem, jakby był myśliwym, a nie zdobyczą.

Grace, chodźże tutaj! - Gromki krzyk Duncana położył

kres milczącemu pojedynkowi.

- Już idę. - Spuściła wzrok.
A on zaśmiał się jak zwycięzca.
Wyjęła sztylet. Jeniec nawet nie drgnął. Podeszła bliżej. Nie

ruszył się, nawet okiem nie mrugnął i... patrzył.

Przyłożyła mu sztylet do piersi. Wystarczy jedno pchnięcie...

Serce biło jej młotem. Nic, leżał jak przedtem i... patrzył,

Przesunęła nóż niżej. Żadnej reakcji.
Nabrała powietrza i przesunęła ostrze jeszcze niżej.
Są sprawy i rzeczy, które mężczyźni cenią wyżej niż serce,

i nie ma takiego, co nie drgnie, gdy groźba zawisa nad jego...

Patrzyła więc, co zrobi. Czas jakby stanął w miejscu, powie-

trze stężało jak przed walną bitwą.

- Grace! - dobiegło niecierpliwe wołanie.
Niech go wszyscy diabli! Uniosła sztylet jak do ciosu. Nawet

powieką nie ruszył. Przegrała! Jednym cięciem uwolniła mu
stopy z więzów.

- Wstawaj - machnęła groźnie nożem - i nie próbuj uciekać,

bo cię poślę do piekła. - Zeskoczyła z wozu, z gracją i wdzię-
kiem, ale... nie zauważyła gwoździa, wystającego z boku.

Ciszą targnął bolesny dźwięk rozrywanej tkaniny.
Zawróciła, oderwała suknię z gwoździa i nie bacząc na

śmiech świadka wydarzenia, oddaliła się z dumnie uniesioną
głową. I wielką dziurą w strategicznym miejscu z tyłu.

- McNish!
Nie raczyła się odwrócić.

Jill Barnett

- To najwspanialszy widok w całej Szkocji! - dobiegło ją

podszyte kpiną wesołe wołanie.

Stanęła w miejscu. Widok? Jaki widok? Obejrzała się,

zastanawiając się, o co mu chodzi.

A on gapił się rozradowany, jakby... odkrył największą

tajemnicę.

Sięgnęła ręką do tyłu i... dotknęła gołej skóry.
Dziura po gwoździu, wielka jak łeb tego durnia, odsłaniała

oba pośladki w całej ich okazałości.

Zaklęła w duchu. Spiesznie obciągnęła odzienie, zasłaniając

sromotę, i z całą godnością, na jaką potrafiła się w tej sytuacji
zdobyć, ruszyła dalej, życząc tej McNabowskiej zarazie wszyst-
kiego co najgorsze. Niech sczeźnie.

Nie sczezł. Zaczął rozmasowywać zesztywniałe od więzów

członki. To i owo zesztywniało mu z zupełnie innych powodów.

Rozmyślał o tym, co właśnie stało się jego udziałem.
Stoczył w życiu niejeden pojedynek, w którym stawką była

duma, i rozegrał niejedną skomplikowaną grę, w której o zwy-
cięstwie lub przegranej decydowała taktyka, kiedy nawet nie
trzeba było słów, bo wystarczał odpowiedni gest lub spojrzenie.
Takie właśnie gry toczy się w świecie polityki, gdy staje się oko
w oko z monarchą albo przywódcą zwaśnionego klanu.

Nigdy jednak nie toczył takiej bitwy na spojrzenia i gesty

z  kobietą,  zwłaszcza  zaś  z  tak  niezwykłą  i  tak  nieodgadnioną.
Stała  przecież  nad  nim  ze  sztyletem  w  ręku  i  wystarczyłoby
jedno  cięcie,  aby  pozbawić  go  życia  albo  jeszcze  gorzej  -
okaleczyć.  Chyba  oszalał,  dając  się  wciągnąć  w  taką  grę  z  kimś
takim jak ona.

Zeskoczył z wozu i zaczął szukać jej wzrokiem.
Stała nieopodal, pogrążona w rozmowie z Duncanem, podczas

gdy Fiona myszkowała zawzięcie wśród pakunków na wozie.

Żmija

- Hej, nie widzieliście mojej piszczałki?
Grace pokręciła głową, uśmiechając się znacząco do swego

rozmówcy, i wtedy poczuła chyba na sobie wzrok Colina, bo
obróciła się w jego stronę. I uśmiech znikł jej z twarzy.

Sprawiło mu to przykrość, ale nie chciał się zastanawiać

dlaczego.

Grace uniosła dumnie głowę, dłoń trzymała na rękojeści

sztyletu. Wygrałam - zdawała się mówić.

Punkt dla niej.
On zaś, wsparłszy się o burtę wozu, popatrzył wymownie na

tę część jej ciała, która przed chwilą, za sprawą przypadkowego
gwoździa,  objawiła  się  całemu  światu.  Przeniósł  następnie
wzrok  na  jej  bose  stopy,  a  stamtąd  wyżej.  Uśmiechnął  się
nieznacznie,  wstrzymując  na  chwilę  spojrzenie  nieco  poniżej
jej pasa, i dokończył dzieła, patrząc wyzywająco w jej oczy.

Zarumieniła się jak piwonia.
Punkt dla niego.
Grace obróciła się na pięcie, a on tylko się zaśmiał. Spojrzał na

spętane dłonie; węzeł ledwo się trzymał, ale lepiej, aby mieli
przekonanie, że jest inaczej. Jeszcze nie pora na zrzucenie pęt.

Dał krok do przodu.
- Stój! - usłyszał za plecami drżący głos.
Spojrzał przez ramię. Seamus mierzył weń z kuszy. Tym

razem strzała wspierała się o cięciwę właściwym końcem.

Punkt dla Seamusa.
- Stój!
- Stoję, chłopcze, stoję. - Colin cenił sobie życie, wolał

niczego nie ryzykować.

- Znalazłam! - dobiegł pełen szczęścia głos Fiony. - Znalaz-

łam! - powtórzyła i ciszę rozdarł przejmujący dźwięk jej
ukochanej kobzy.

Colin padł na ziemię, w samą porę, bo strzała wypuszczona

z kuszy Seamusa z furkotem przemknęła tuż nad jego głową.

Jill Barnett

Gdy po chwili odważył się unieść wzrok, zobaczył przed sobą

parę znajomych bosych stóp. Grace McNish.

Ale nie zdążyła nawet powiedzieć słowa, powietrzem znów

bowiem targnął piekielny pisk piszczałek.

- A ktoś mówił, że Fiona boi się gęsi - zauważył z przekąsem

Colin, gdy piszcząca melodia wreszcie przebrzmiała.

- Masz ostry słuch, McNab.
- Jak ty język - odparował, wędrując wzrokiem od bosych

stóp w górę, ku twarzy równie pięknej, co wyzywającej.

- Ciekawe, jak na ofermę, co nie potrafi nawet konia

upilnować, jesteś całkiem szybki.

- Nie tylko, mam jeszcze inne zalety. Umiem, na przykład,

dostrzec w porę gwóźdź.

Trafił, Dziewczyna znów się zarumieniła, ale nie dała za

wygraną.

- Nie mam zamiaru rozmawiać z draniem, który okrada

kobiety i dzieci.

- A McNabowie nie mają kobiet i dzieci? - odrzekł, patrząc

wymownie na zdobyczne wozy.

- Nie odwracaj kota ogonem, bo ci się to nie uda. McNa-

bowie  nie  głodują  i  nie  mieszkają  jak  my  na  nagiej  wyspie
pośrodku  jeziora,  gdzie  nie  ma  z  czego  żyć.  Czy  ty  w  ogóle
wiesz,  co  to  jest  głód  i  łzy?  Co  to  znaczy  stracić  synów
i  bliskich?  Nie  móc  wykarmić  klanu?  I  żyć  jak  zwierz?  -
Spojrzała  na  niego  tak  nienawistnym  wzrokiem,  że  przez
chwilę  czuł  się  jak  prawdziwy  McNab  w  obliczu  McNishów.  -
Zabraliście  nam  wszystko.  Zrabowaliście  trzodę,  zajęliście
ziemię,  pasiecie  brzuchy  naszym  nieszczęściem.  A  te  tłuste
gęsi,  pomarańcze,  figi  to  skąd?  Z  tego,  co  ukradliście  McNi-
shom.  -  Chwyciła  z  wozu  worek  pełen  fig  i  zaczęła  nim
wymachiwać  przed  nosem  Colina.  -  Pasiecie  się  tym  wszyst-
kim,  gdy  inni  nie  mają  nawet  kromki  chleba.  -  Rzuciła  worek
na  ziemię.  -  Fig  wam  się  zachciało,  a  inni  puchną  z  głodu.

Żmija

Nie macie wstydu. Bądźcie przeklęci, ty i ten twój złodziejski
klan.

Obróciła się na pięcie i odeszła z dumnie uniesioną głową.

Colin  powiódł  za  nią  wzrokiem.  Co  za  temperament!  Twarz
anioła,  język  niewyparzony.  Prawdziwa  córa  swego  klanu.
Wierna,  lojalna,  bez  reszty  oddana  rodzinie.  Rzadka  to  już
cnota  w  Szkocji  wystawionej  na  angielskie  zakusy.  A  ciągłe
wojny klanów ułatwiają tylko Anglikom osiągnięcie celu.

Tak rozmyślał, uznając, że czas już chyba zakończyć mas-

karadę. Powie im, kim jest. Nie zdążył jednak wstać, bo oto
nadbiegł Iain, dzierżąc w dłoni stary miecz.

- Hej ty, wstawaj! - rozkazał. - Pójdziesz tam. – Machnął

mieczem w stronę wielkiej sosny na skraju polany. – Łatwiej
tam będzie cię upilnować.

Colin wstał. Był o dwie głowy wyższy od chłopca, który

z wyraźnym wysiłkiem dźwigał ciężki miecz.

- A gdzie twoja pika? - spytał.
Iain speszył się nieco i wzrokiem wskazał na Duncana, który

stał właśnie przy ostatnim wozie i udzielał Seamusowi po-
śpiesznej lekcji posługiwania się piką.

Seamus weźmie pikę, bo z kuszą mu nie wyszło - wyjaśnił.

-  A kto weźmie kuszę?
-  Duncan.
Colin  zmilczał.  Zmiana  oręża  nie  gwarantowała  większego

bezpieczeństwa.  Czyż  to  nie  Duncan  padł  jak  długi  w  błoto,
bo  „nie  trafił"  na  wóz?  Czyż  to  nie  jego  gęsi  wzięły  w  jasyr?
Colin  zmarszczył  tylko  czoło,  postanawiając  nie  spuszczać  oka
z kuszy. Seamus czy Duncan - lepiej mieć się na baczności.

Zerkając na obu, podszedł do drzewa wskazanego przez

Iaina,  który  giął  się  pod  ciężarem  miecza;  w  rzeczy  samej
ciągnął  go  po  ziemi,  bo  nie  mógł  już  unieść,  i  Colin  szczerze
mu  współczuł.  Miecz  był  tak  solidny,  że  nawet  dorosłemu
mężczyźnie nie byłoby łatwo.

Jill Barnett

- Tutaj? - upewnił się, gdy doszli na miejsce.
Zdyszany Iain kiwnął tylko głową. Gdy jeniec rozsiadł się

pod drzewem, chłopiec odszedł parę kroków, zarzucił sobie
miecz na ramię i zaczął chodzić w tę i we w tę jak strażnik
przy zamkowych wrotach.

W leśnej ciszy wprawne ucho Colina wyłowiło szmer inny

niż  szum  gałęzi  na  wietrze.  Nie  ruszając  się,  zerknął  na  prawo
i  lewo.  Ktoś  krył  się  w  gęstwinie.  Colin  ziewnął,  zmienił  nieco
pozycję, jakby układał się do snu, i dzięki temu, bez wzbudzania
podejrzeń,  mógł  omieść  wzrokiem  miejsce,  z  którego  dobiegł
szmer. W zaroślach błysnęła stał.

Ostrożnie, aby się nie zdradzić, uwolnił ręce z pęt. Udał, że

zasypia, ale pilnie nadsłuchiwał, co się dzieje w zaroślach.

Nie mylił się, bo oto z gęstwiny ktoś się z cicha ku niemu

skradał.

Żmija

Chyba się starzejesz, Mungo. Słyszałem cię na co najmniej

sześć kroków - szepnął Colin, obserwując jednocześnie Iaina,
który służbiście, jak prawdziwy wartownik, chodził tam i z po-
wrotem, bacząc na jeńca.

- Dobrze panu mówić. Chciałbym widzieć, jak pan by się

skradał ze strzałą w nodze - dobiegło z krzaków.

Colin z trudem powstrzymał śmiech. Punkt dla Seamusa.

Mungo krył się w lesie ze swoimi ludźmi, gdy chłopak wypuścił
strzałę i... trafił! - Dawno jesteście?

- Już jakiś czas. Z tego, co widzę, to nic panu nie grozi, co

najwyżej może pan ogłuchnąć...

- Chodzi ci o ten instrument?
- Właśnie. Jazgocze, jakby sam diabeł. Już ja dorwę tego

muzykanta.

-  Muzykantkę.
-  A która to?
-  Ta ruda.
-  A tak miło wygląda... Czyi to ludzie?
-  McNishów.
-  A z kuszy, który strzelał?

Jill Barnett

-  Seamus.
-  Nie celował, a trafił, niech go diabli wezmą.
-  Mocno cię zranił?
-  Eee,  nie  ma  o  czym  mówić,  draśnięcie,  ale  mnie  złości.

Już ja go dopadnę tego... jak mu tam, Seamusa. Więc jak,
przetnę panu pęta i zaczynamy?

Colin nie odpowiedział; patrzył na Grace McNish.
- A więc? - Mungo czekał na rozkaz, lecz Colin dalej

milczał. - Czekają na pana u McNabów. Ma pan być u nich
na święta. Stary Donnell McNab skarży się, że zbyt długo
zwleka pan z odpowiedzią na jego posłanie w sprawie przejęcia
reszty ziem McNishów - przypomniał mu Mungo.

Colin znów zmilczał. Ważył w myślach odpowiedź. Sporo

już zobaczył. Bose stopy, nędzny przyodziewek i wychudzone
ciała, które miał przed oczami, raczej potwierdzały, że to
McNishom dzieje się krzywda, a nie McNabom.

- No cóż - odparł wreszcie. - McNab ma rację, sprawa

przeleżała się już dość długo i czas coś postanowić. Ale jeszcze
nie teraz, nie zaraz.

Mungo nie protestował.
- Jak pan chce - mruknął.
A Colin nie odrywał wzroku od Grace. Myszkowała na

wozach,  sprawdzając  zawartość  skrzyń  i  worków.  Właśnie
otworzyła  worek  pełen  fig,  spojrzała  na  nie  tak  łakomie,  że
Colinowi  aż  dech  zaparło.  Patrzył,  co  dziewczyna  zrobi.  A  ona
westchnęła  głęboko,  związała  wór  i  wrzuciła  z  powrotem  na
wóz.  Nie  widział  dokładnie,  ale  wydawało  mu  się,  że  w  jej
oczach zalśniły łzy.

Pojął, że nie przyszło jej to łatwo. Ledwo się trzymała

z głodu, a jednak nie uszczknęła nic dla siebie, nawet jednej
figi. Wszystko zostawiała dla rodziny, dla klanu.

- Oto moje rozkazy - szepnął po chwili. - Weź ludzi i jedź

do McNabów. Powiedz, że jestem jeszcze w drodze. Rozejrzyj

Żmija

się, pogadaj, spróbuj się dowiedzieć czegoś więcej o sporze
z McNishami, kiedy to się zaczęło i o co poszło.

- A pan?
- Dam sobie radę. Chcę się bliżej przyjrzeć drugiej stronie,

sprawdzić, czy McNab ma rację, skarżąc się na McNishów.

-  Chce pan tu z nimi zostać?
-  Właśnie.
-  Jak  pan  sobie  życzy  -  mruknął  Mungo.  -  Ale  w  ostatniej

oberży, w której się zatrzymaliśmy, mówili, że w okolicy
widziano McGregora.

Była to ważna wiadomość. McGregorowie dawali się ostatnio

mocno we znaki. Colin miał ich za bandę wyrzutków, którzy
dążą do podziału Szkocji.

- Widziano Peadra McGregora? To bardzo dobrze. Marzę

o tym, żeby go dostać w swoje ręce.

Mungo nic już nie odpowiedział, tylko uścisnął Colina za

ramię na znak, że odchodzi. Po chwili w lesie zaćwierkał
skowronek i tylko Colin wiedział, że to nie ptasie trele, lecz
jego ludzie nawołują się do drogi.

Przez jakiś czas patrzył na Iaina, który uginał się pod

ciężarem miecza i ledwie powłóczył nogami, a potem przymknął
oczy i zapadł w sen.

Spał dobrą chwilę i nie widział, jak Grace podchodzi

z  miską  jedzenia.  Duncan,  Seamus  i  Fiona  rozsiedli  się  między
wozami  i  też  pałaszowali,  aż  im  się  uszy  trzęsły.  Oni  również
byli  wygłodzeni.  Nie  jedli  od  trzech  dni,  bo  kawałek  przaśnego
chleba z garścią jagód trudno nazwać posiłkiem.

- Idź, zjedz coś, Iain. Ja popilnuję tego draba.
Na te słowa rzekomy McNab otworzył oczy.
-

Przyniosłam jedzenie. -Grace podsunęła jeńcowi miskę.

Nie myślałem, że zadbasz także o mój żołądek.

Jill Barnett

- A pewnie, że nie myślałeś, ale my, McNishowie, nie

głodzimy jeńców tak jak wy. Ale jak patrzę na ciebie, to nie
wyglądasz na głodnego.

- A podobam ci się?
Oblała się rumieńcem i uniosła rękę z miską, jakby chciała

wylać na niego całą zawartość.

- No! Nie krępuj się, rzucaj.
Zrobiłaby to, gdyby się nie odezwał. Opanowała się, opuściła

rękę i podsunęła mu miskę.

- Bierzesz czy nie? - spytała, widząc, że nie reaguje.
- Jak mogę wziąć, kiedy mam ręce związane - odparł z nutą

kpiny w głosie i zniewalającym uśmiechem na twarzy.

Nie poddała się. Spojrzała na niego z góry i przyklękła,

obiecując  sobie  w  duchu,  że  nie  da  się  wyprowadzić  z  równo-
wagi.  Nie  kapituluje  się  przed  diabłem,  nawet  tak  wielkim  jak
on,  bo  choć  siedział,  przewyższał  ją  o  głowę.  Miał  więc
przewagę, ale właśnie dlatego postanowiła, że nie odda pola.

- Rozwiąż mnie - poprosił, jakby chodziło o drobiazg bez

większego znaczenia.

Żebyś uciekł? Mowy nie ma. Sama cię nakarmię.

Znów się zaśmiał - pojedynek trwał.
-

Będziesz karmić McNaba? Ciekawe. A nie wolałabyś,

żebym sczezł?

- Wolałabym, mimo to dam ci jeść. - Zamieszała łyżką

w misce.

- Dlaczego? Przecież McNabowie nie zasługują na litość.
- Nie zasługują, ale chodzi o okup. Weźmiemy wedle twojej

wagi, więc nie mogę pozwolić, żebyś schudł. Każdy funt się
liczy. - Spojrzała na niego, jakby przeliczała w myślach, ile
jest wart. - Za sam twój łeb dostaniemy niezłą sumę.

- Kiedy wreszcie przestaniesz gadać?
- Kiedy wreszcie otworzysz tę wielką gębę. - Nabrała pełną

łyżkę jedzenia.

Żmija

- Nie tylko gębę mam wielką.
Udała, że nie słyszy, ale rumieniec na jej twarzy świadczył

o tym, że pojęła aluzję.

A on zrobił niewinną minę, jakby nic się nie stało. Co za

diabeł!  A  w  dodatku  widać  było,  że  bawi  go  i  rozmowa,
i  sytuacja,  w  jakiej  się  znalazł.  Dziewczyna  zezłościła  się.
W  pierwszym  odruchu  chciała  nawet  wylać  zawartość  miski
na  tę  roześmianą  gębę,  ale  nie  zrobiła  tego.  Zbyt  dobrze
wiedziała co to głód, aby marnować jedzenie.

Podniosła łyżkę. Nakarmi go jak najszybciej, i basta.
A on nie odwracał wzroku od jej oczu.
Ręka z łyżką zawisła w powietrzu, jakby jego wzrok miał

szczególną  moc.  Ale  Grace  wytrzymała  jego  spojrzenie.  Nie
spuściła  oczu,  tylko  zrobiło  jej  się  jakoś  dziwnie.  Wzięła
głęboki  oddech  i  zdecydowanym  ruchem  podsunęła  jeńcowi
łyżkę  do  ust.  Nie  zauważyła,  że  pochylił  się  w  jej  stronę,
przenosząc wzrok na jej usta.

Znaleźli się niebezpiecznie blisko siebie. Poczuła zapach

skóry i czegoś jeszcze, czego nie potrafiła nazwać - zapach
mężczyzny. Mogła się cofnąć, ale nie zrobiła tego.

Podała mu jedzenie.
- Dzięki, Grace, jesteś słodka.
Jeszcze nikt i nigdy nie nazwał jej słodką. I nie zdążyła nawet

o tym pomyśleć, kiedy jego wargi dotknęły jej ust. Tego też
nigdy jeszcze nie doświadczyła. Nikt nigdy nie pocałował jej
w ten sposób. Zapomniała o świecie, zapomniała, że to McNab.
Smakowała jego usta i swój pierwszy prawdziwy pocałunek.

A on przygarnął ją do siebie udami twardymi jak kamień

i pociągnął za drzewo, kryjąc przed spojrzeniami czwórki przy
wozach. Zadrżała, gdy jego język wypełnił jej usta, ale nie
zrobiła nic, aby mu się wymknąć.

Nie wiedziała, ile to trwało. Chwilę? Wieczność? Czas

przestał się liczyć. Aż nagle McNab oderwał usta od jej warg.

Jill Barnett

Natychmiast za nim zatęskniła, lecz on wędrował ustami po

jej policzkach.

Uniosła powieki. W jego oczach nie odczytała wyrachowania.

Wydawał  się  równie  zaskoczony,  jak  ona.  Ale  nie  tylko  to
odnalazła  w  jego  wzroku,  bo  także  moc,  namiętność  i  jeszcze
coś,  coś  co  przepajało  ją  lękiem,  a  jednocześnie  tak  bardzo,
tak  ogromnie  podniecało.  On  tymczasem  patrzył  na  nią,  jakby
nie wierzył, że to wszystko dzieje się naprawdę.

Bo nigdy jeszcze nie doświadczył takiego wszechogarniającego

pragnienia - żądzy graniczącej z szaleństwem. Patrzył na
dziewczynę, zdyszany, a ona przymknęła oczy, jakby w ten
sposób chciała zaprzeczyć temu, co nagle między nimi zaistniało,

Na próżno. Stało się i on też doskonale o tym wiedział. Oczy

jej zwilgotniały, a policzki pokryły się rumieńcem. Przełknęła
łzy, nie chcąc, aby je zobaczył.

Zobaczył jednak.
- To nie wstyd płakać - szepnął.
- Nie płaczę - zaprzeczyła gwałtownie, ale nie mając odwagi

spojrzeć  mu  w  oczy,  odsunęła  się  od  niego.  -  Nigdy  więcej
mnie  nie  dotykaj,  ty...  -zerwała  się  na  równe  nogi  -...diable!  -
Obróciła  się  na  pięcie,  dumnie  unosząc  głowę,  jakby  chciała
udowodnić,  że  jest  górą  i  że  jest  naprawdę  tak  silna,  za  jaką
chciała uchodzić.

Starała się, i to właśnie było widać, tylko to.
Chciał jej powiedzieć, że nie jest McNabem, ujawnić prawdę,

lecz  odeszła,  nim  zdążył  otworzyć  usta.  Wsparł  się  więc
wygodnie  o  pień  i  przymknął  oczy,  śniąc  o  ubłoconych  wiedź-
mach,  żmijach  o  niewyparzonym  języku  i  kruczoczarnych
niewiastach  o  niebiańskich  rysach  i  mocy  zniewalania  męskich
serc jednym pocałunkiem.

Żmija

Obudził go piekielny koncert na piszczałkach.
- Fiona, przestań! - krzyknęła Grace.
Koncertmistrzyni, stojąc na jednym z wozów, westchnęła

ciężko i z przyganą spojrzała na interweniującą kuzynkę.

- Nie podoba ci się? Nie bierze cię za serce nasza szkocka

muzyka?

Lepiej nogi brać za pas i zbiegać choćby do Anglii -

pomyślał Colin. Największy patriota uciekłby gdzie pieprz
rośnie.

- Odłóż piszczałki i mów, co jest na wozie - poleciła

Grace. - Robię spis.

- Skoro tak, to zagram ci później - odparła Fiona z nadzieją

na koncert. Poklepała czule miech i nie słysząc, że instrument
westchnął boleśnie, zajęła się ładunkiem.

Wartę trzymał teraz Seamus. Też chodził tam i z powrotem,

ale  na  znacznie  dłuższej  trasie  niż  Iain  i  nie  dźwigał  miecza,
lecz  pikę.  Maszerował  od  krańca  do  krańca  polany;  idąc
w  jedną  stronę  przechodził  obok  Colina,  a  po  nawrocie  obok
wozów.

Zawracał energicznie. Przy kolejnym nawrocie pika zaha-

Jill Barnett

czyła  o  sosnę  i  na  ziemię  posypała  się  chmura  igieł,  czego
dzielny  wartownik  zdawał  się  nie  zauważać.  Nadal  kroczył,
jakby  się  nic  nie  stało,  a  oręż,  który  dźwigał  na  ramieniu,  nie
wymagał żadnej szczególnej uwagi.

- Na moim wozie jest dziesięć szynek - meldował tym-

czasem Iain.

- W porządku - przyjęła meldunek Grace. - A u ciebie?! -

zawołała do Fiony.

Seamus maszerował niezmordowanie.
- Beczka solonych śledzi - raportowała jej kuzynka – trzy

beczki piwa, pięćdziesiąt kuropatw i jabłka.

Seamus doszedł właśnie do krańca polany i zawrócił.
-

A u mnie - meldował Duncan - mendel gęsi z piekła

rodem. - Któraś znów złapała go dziobem za koszulę. - Mam
jeszcze trzy beczki mąki owsianej i... uwaga!

Waga? Jaka waga? - spytała Fiona.

- Uwaga, uważaj! - zawołał Duncan, podskakując w górę

na  dobry  metr,  a  może  i  więcej.  Zdążył  w  ostatniej  chwili.
Pika  Seamusa  zataczała  właśnie  koło  po  kolejnym  nawrocie
i  ze  świstem  przecięła  powietrze  dokładnie  tam,  gdzie  jeszcze
przed chwilą stał Duncan. Teraz wylądował na klatce z gęsiami.

- Seamus! - wrzasnął ze złością.
Seamus stanął jak wryty. Grot piki zawisł niebezpiecznie tuż

nad głową Grace.

- O co chodzi, Duncan? - Seamus odwrócił się uprzejmie.

Pika przestała zagrażać Grace, ale z impetem uderzyła Duncana
w plecy, bo tym razem nie zdążył uskoczyć.

O to, że wylegujesz się, podczas gdy wszyscy inni ciężko

pracują - rzekł Seamus na widok przyjaciela, który spadł
z wozu pod ciosem oręża.

Duncan spurpurowiał ze złości.
- I nawet gęsi nie raczyłeś upilnować - kontynuował Sea-

mus. - Jedna właśnie ucieka. Dajcie mi kuszę!

Żmija

- Nie - odpowiedział mu chór z pięciu gardeł, bo również

Colin pośpieszył ze stanowczym protestem.

Gęś zniknęła w zaroślach.

Już od dobrych dwóch godzin karawana złożona z trzech

wozów  pięła  się  po  górskiej  drodze.  Im  wyżej,  tym  mgła  była
gęstsza,  a  las  jawił  się  dzikszy.  Karawanę  prowadził  Duncan,
pieczę  nad  drugim  wozem  sprawował  Iain,  a  ostatnim  powoził
Seamus,  mając  do  pomocy  Fionę.  Za  nimi  siedziała  Grace,  nie
spuszczając z oka McNaba.

Nieopodal strzelał ku niebu poszarpany szczyt Ben Lawers.

Wedle  niego  właśnie  Grace  obliczała,  że  do  celu  zostało  już
tylko  sześć  godzin  jazdy.  A  cel  to  loch  Earn  -  górskie  jezioro
ze  skalistą  wysepką  pośrodku  i  starym  rozpadającym  się  zam-
czyskiem,  siedzibą  klanu  McNishów,  bo  z  dawnej  świetności
zostało już tylko to: spłachetek ugoru otoczony wodą.

Po nieszczęsnej bitwie pod Boltachan, która miała miejsce

cztery lata temu, McNabowie stale najeżdżali ziemie McNishów,
rabując  wszystko,  co  wpadało  im  w  ręce.  Grace  skończyła
ledwie  czternaście  lat,  gdy  zaczęły  się  nieszczęścia  i  nie  miała
pojęcia,  co  stało  się  zarzewiem  krwawego  konfliktu  i  zagłady
klanu McNishów.

Tyle jedzenia, ile znajdowało się na wozach, klan nie widział

od lat. Głodowali wszyscy, więc będą radzi, widząc tyle
dobra - szynki, gęsi i mąkę. Dzieci najbardziej ucieszą słodkie
figi i pomarańcze, bo nigdy jeszcze nie zaznały ich smaku.

Grace uśmiechnęła się do siebie, wyobrażając sobie urado-

wane buzie najmłodszych.

- O czym myślisz, McNish? - wyrwał ją z zamyślenia głos

McNaba.

Zadrżała. Było w jego głosie coś takiego, że krew zaczynała

krążyć szybciej. Spojrzała na jeńca. Siedział rozparty jak król

Jill Barnett

na workach z mąką. Kiedy ostatnio na niego zerkała, jeszcze
spał.

- Spałeś - ni to spytała, ni stwierdziła.
-

Spałem.

Jak człowiek winny zagłady niemal całego klanu może

tak spokojnie spać. Czy ty nie masz sumienia?

-  Moje sumienie jest czyste.
Prychnęła z oburzenia.
-  Nie odpowiedziałaś na moje pytanie.
-  Jakie? Zapomniałam - skłamała.
-  Pytałem, o czym myślisz?
-  A dlaczego cię to interesuje?
-  Po prostu interesuje.
-  Myślałam o klanie... o dzieciach.
-  Masz dzieci?
-  A co, chciałbyś je porwać przy najbliższej okazji?
-  Nie porywam dzieci - odparł.
-  Tylko mordujesz ich ojców.
-  Straciłaś męża?
-  Mam tylko osiemnaście lat.
-  A więc możesz być mężatką od dwóch albo trzech lat.
Nie odpowiedziała od razu. Oboje milczeli.
-  Nie  jestem  zamężna  -  rzuciła  po  chwili.  Patrzył  na  nią

tak, że serce znów zaczęło jej bić szybciej.

-  Straciłaś ojca? - spytał.
-  Oboje rodzice nie żyją.
-  A te dzieci. Dlaczego się uśmiechałaś, myśląc o nich?
-  Na pewno nie dlatego, że są sierotami.
-  Na Boga, McNish, zawsze miałaś taki niewyparzony język?
-  Zawsze. A ty zawsze byłeś tchórzem?
Twarz Colina stężała, a oczy zagorzały ogniem.
-  Uważaj,  co  mówisz  -  wycedził  przez  zęby.  -  Są  słowa,  za

które płaci się głową. Ostrzegam - dodał ze śmiertelną powagą.

Żmija

- Nikt mi nie zabroni mówić, co zechcę, a zwłaszcza ty,

McNab. Nie zapominaj, że mamy cię w ręku.

Colin zmilczał, a Grace miała wrażenie, że jeniec liczy

w myślach, żeby się w ten sposób powstrzymać od wybuchu.

Dopiekło mu. I bardzo dobrze.
Przybrała obojętną minę i patrząc w przestrzeń, ugniatała

w dłoni rąbek sukni.

To jeniec przerwał milczenie.
- Zastanawiam się, McNish, dlaczego nie masz odwagi

spojrzeć mi w oczy?

Jak na komendę podniosła wzrok i zaczęła się weń wpat-

rywać równie wyzywająco, jak on wpatrywał się w nią.

I zastanawiam się także, dlaczego nie potrafisz odpowie-

dzieć zwyczajnie, po ludzku, na zwyczajne ludzkie pytanie.

Dobre sobie. Skąd tak nagle u ciebie tyle ludzkich uczuć,

McNab. Skąd raptem tyle troski o wdowy i sieroty po mężach
i ojcach, których wymordowaliście?

Nie odpowiedział, czekał na odpowiedź.
- A w ogóle co cię obchodzą moje myśli?
Znów zmilczał.
Niech go diabli!
- No więc powiem ci, skoro tak bardzo chcesz wiedzieć.

Myślałam  o  naszych  dzieciach  i  o  tym,  że  nigdy  jeszcze  nie
widziały takich smakołyków, jakie są na tych wozach. - Spuściła
wzrok,  patrząc  na  swoje  ręce,  zniszczone  i  pełne  odcisków  od
pracy  na  skalistej  ziemi,  która  i  tak  niczego  nie  rodzi.  -
Myślałam  o  radości,  jaką  zobaczę  w  ich  oczach,  gdy  po  raz
pierwszy  w  życiu  poczują  słodki  smak  pomarańcz  i  woń
pieczonych  gęsi.  Dlatego  się  śmiałam.  Chciałabym,  żeby  dzieci
były  szczęśliwe,  żeby  mamy  kołysały  je  do  snu,  a  ojcowie
podrzucali  wesoło  do  góry.  Tylko  że  tak  już  nigdy  nie  będzie,
bo  nie  ma  już  ojców,  a  głodnego  dziecka  nie  ukoi  żadna
kołysanka.  Chciałabym  ujrzeć  uśmiech  na  twarzy  mojego

Jill Barnett

dziadka. On nikogo już nie ma poza mną. Nie przywrócę mu
nogi, ale kto wie, może uda mi się przywrócić mu dumę.
Chciałabym, żeby było jak dawniej.

A jak było?

Dobrze, żyliśmy szczęśliwie.

A więc nie mylił się - potwierdzało się to, co przeczuwał.

Klan był całym jej życiem, a ambicją - wyrównanie krzywd. Dla
klanu, dla bliskich nie cofnie się przed niczym, zrobi wszystko -
myślał Colin, gdy Grace wyrzucała z siebie całą gorycz.

Jakże doskonale ją rozumiał. Tak samo przecież postępował.

Dziesięć  lat  walczył  o  przywrócenie  dobrego  imienia  rodu
Campbellów.  Nie  o  lordowski  tytuł,  bo  ten  odziedziczył,  ale
o  szacunek  i  respekt  dla  władców  Argyllu,  który  jego  wuj
i poprzednik na lordowskim stolcu utracił doszczętnie.

Wuj podburzał klany, prowokował konflikty i spory, wy-

sługując się królowi, który drżał o tron i bał się, że gdy spory
zostaną zażegnane, ktoś może rzucić wyzwanie jego osobie.

Colin miał ledwie piętnaście lat, gdy odziedziczył tytuł

i  niemal  drugie  tyle  musiał  poświęcić  na  naprawę  krzywd
wyrządzonych  przez  człowieka,  który  za  nic  miał  lojalność,
tradycję  i  ludzki  szacunek.  Cenił  tylko  złoto  i  aby  je  zdobyć,
nie cofał się nawet przed sianiem zamętu, intrygą i zdradą.

Gdy poczuł na sobie wzrok Grace, spojrzał na nią. Odwróciła

się jak przyłapana na czymś niestosownym i zaczęła myszkować
w workach. Wyjęła trzy dorodne jabłka. Poczęstowała Seamusa
i Fionę, a trzecie zaczęła obierać sztyletem dobytym zza pasa.

Jak dziecko - pomyślał Colin, patrząc, jak starannie zdejmuje

skórkę, formując z niej długą spiralę. Uśmiechnęła się zadowolo-
na, że udała jej się tak trudna sztuka. Nie wyrzuciła łupiny,
chciała ją zjeść, ale speszyła się, widząc, że Colin się jej
przypatruje.

Żmija

Patrzył na nią z rozbawieniem i wzruszeniem zarazem, po

prostu lubił na nią patrzeć.

Może dlatego, że miała tak szczerą twarz i można w niej

było czytać jak w otwartej księdze. Żadna myśl nie mogła się
ukryć. Teraz zaś Grace McNish była w doskonałym humorze
i z takim apetytem spoglądała na jabłko, że Colin aż się zaśmiał.

Kiedy zerknęła na niego przez ramię, puścił do niej oko.

Odwróciła się natychmiast, udając, że nie widzi. Przez chwilę
wpatrywała się w jabłko, po czym mruknęła coś, ni to do siebie,
ni do niego.

- Jeśli chcesz, żebym usłyszał, to nie mów do lasu, tylko

do mnie.

Nie raczyła się odwrócić, spytała jednak, czy ma ochotę na

kawałek jabłka.

Coś mi to przypomina. Kto to kusił jabłkiem...

Zrozumiała aluzję i odwróciła się z iskrą w oczach.
-  Tylko że ja, McNab, widzę tu tylko węża.
-  Wiesz, korci mnie, żeby ci coś powiedzieć.
--  Niby  co?  -  spytała  podejrzliwie,  ale  wzrok  mówił  coś

zupełnie innego.

Uśmiechnął się. Bawiła go swoim uporem i naiwnością.
-  A więc?
-  Eee, lepiej nie.
-  Nie masz odwagi?
-  Nie, ale nie chcę być nieuprzejmy.
-  Łap!  -  krzyknęła  nagle,  rzucając  kawałek  jabłka  w  jego

stronę.

Zerwał się jak błyskawica i złapał ustami. Spojrzała, zdu-

miona jego zręcznością, lecz nic nie powiedziała. Colin miał
nadzieję, że się przynajmniej uśmiechnie, ale się tego nie
doczekał.

Przeżuł poczęstunek z apetytem.
- Nie dasz więcej? - spytał.

Jill Barnett

Odkroiła drugi kawałek i podrzuciła wysoko w powietrze.

Znów chwycił. Rzuciła trzeci i czwarty. Nie uronił żadnego.

Zaczęła rzucać coraz szybciej, ale Colin ze zręcznością

akrobaty  z  każdej  próby  wychodził  zwycięsko.  Gdy  złapał
ostatni  kawałek,  roześmiała  się,  szczerze  rozbawiona.  I  znów
go  ujęła  tym  śmiechem,  dźwięcznym  i  czystym  jak  górskie
potoki.

- Miałam rację, McNab. Jesteś szybki.
-

Raczej zwinny i cierpliwy. Są sprawy, kiedy lepiej działać

wolno.
Chyba nie zrozumiała; była jeszcze zbyt młoda i niewinna.

Ale nie dała po sobie tego poznać. Zadarła tylko nos.

- Wolno, powiadasz... - Nagle zmieniła ton. - Jasne, tortury

zawsze trwają długo, prawda, McNab?

Ostatnie słowo zawsze musiało należeć do niej.

Fiona przymknęła oczy i dobyła z kobzy pierwsze nuty

starego  szkockiego  hymnu  na  cześć  zwycięstwa.  Taki  przynaj-
mniej  miała  zamiar.  W  istocie  dźwięk,  który  dobywał  się
z  piszczałek,  bardziej  przypominał  jęki  dogorywających  zwie-
rząt.  Gęsi  w  klatce  na  drugim  wozie  podniosły  takie  larum,  że
echo poniosło się po całej okolicy.

Grace nie wstrzymała koncertu - na złość McNabowi, który

zwijał się jak w mękach.

Droga zwęziła się jeszcze bardziej, wóz podskakiwał na

nierównościach, a po obu stronach zbocza schodziły ostro
w dół ku rzeczce, za którą ciemniała gęstwina lasu.

Grace poczuła, że żołądek podchodzi jej do gardła. Przepaść

napawała ją lękiem, zwłaszcza kiedy wóz niebezpiecznie
chybotał się w nierównych koleinach. Chwyciła się kurczowo
jego boków.

A McNab jakby nie zauważał niebezpieczeństwa, takie

Żmija

przynajmniej  odniosła  wrażenie,  gdy  na  niego  zerknęła.  Tym
bardziej  więc  postanowiła  nie  okazywać  lęku.  Wyprostowała
się,  przestała  się  trzymać  wozu  i  założyła  ręce,  jakby  siedziała
w fotelu, a nie nad skrajem przepaści.

Koło trafiło w rozpadlinę, wozem zatrzęsło tak gwałtownie,

że Fiona okrutnie sfałszowała, ku jeszcze większemu cierpieniu
wszystkich słuchaczy.

- Pomyliłam się - stwierdziła z całą pokorą, przerywając

koncert. Słychać było tylko gęganie rozeźlonego drobiu w klat-
ce, lecz po chwili muzykantka zadęła w miech i znów, niestety,
piszczałki zabrzmiały fałszywie. - Chyba zacznę od początku -
oznajmiła i zagrała jeszcze głośniej.

McNab aż podskoczył. Puścił oko do Grace, która walczyła ze

zbuntowanym od podróży żołądkiem.

- A nie myślałaś, żeby wrzucić te jej dudy do jeziora?! -

zawołał, wiedząc, że Fiona i tak nie usłyszy.

Grace puściła wóz, bo bezwiednie znów się za niego kur-

czowo chwyciła.

Niech nie myśli, że się boję.
Wozem rzuciło na nierówności.
- O Jezu!- krzyknęła, wylatując jak z procy. Zawisła

nad przepaścią, w ostatniej chwili zdążyła się jednak złapać
boku wozu.

Zawołała rozpaczliwie o pomoc, ale głos tonął w powodzi

nut wygrywanych zapamiętale przez Fionę.

I tylko McNab widział, co się dzieje, i tylko on pośpieszył

z pomocą. Chwycił Grace za ramiona i wciągnął do środka.

Przylgnęła do niego kurczowo i nie była w stanie powstrzy-

mać łez.

- Już dobrze, słonko, już dobrze - uspokajał ją, ocierając

jej łzy.

Ręce miał wolne!
Odepchnęła go gwałtownie.

Żmija

Grace była pewna, że oto wybiła jej ostatnia godzina, gdy

nagle poczuła na sobie silne ramiona McNaba. Objął ją,
przygarnął i osłonił.

Z góry nie było tego widać, ale zaraz za krawędzią

drogi  zbocze  nie  opadało  już  tak  ostro.  I  tam  właśnie  ich
rzuciło.  Ziemia  aż  jęknęła  pod  ciężarem  dwóch  ciał,  które
z  jękiem  toczyły  się  w  dół  jak  śnieżna  kula  po  ostrych
skałach.

Grace czuła, jak skały rozdzierają jej skórę. McNab cały

czas  starał  się  ją  osłaniać,  wystawiając  się  w  ten  sposób
na  jeszcze  większe  ryzyko.  Jak  śnieżna  kula,  wyzwalająca
lawinę,  tak  za  nimi  sypały  się  kamienie  i  skalne  złomy,
spadając  do  potoku,  gdzie  wreszcie  szalona  podróż  dobiegła
kresu.

Woda była zimna jak lód.
McNab podniósł się pierwszy.
- Do diabła! Czy ty zawsze musisz iść na całość?
Grace tylko przez chwilę trwała nieruchomo. Zerwała się na

równe nogi, wyciągnęła sztylet i natarła na jeńca całym
ciałem. Padł jak długi, wyrzucając z potoku fontanny wody.

Jill Barnett

Osunęła się na niego; ręka ze sztyletem zawisła nad jego szy-

ją. McNab otworzył oczy, spojrzał najpierw na nią, a potem
przeniósł wzrok na sztylet. Grace triumfowała!

A on jakby z trudem hamował śmiech.
- McNish - nie wytrzymał i wyszczerzył zęby w uśmiechu -

znowu? Tak nie wypada!

Zrozumiała aluzję. Przypomniała sobie, że na polanie pod

drzewem też na nim zległa.

Ale tym razem McNab przewrócił ją na plecy, objął udami,

i chwycił za nadgarstki. Sztylet wypadł jej z dłoni.

- I co teraz, McNish? - spytał ze śmiechem.

- Nie pójdzie ci tak łatwo! - zawołała wojowniczo, próbując

go z siebie zrzucić.

Przytrzymał ją mocniej, nie pozwalając na żaden ruch rąk

i nóg. Nie miała się jak bronić. Ruszała tylko głową, wyrzucając
fontanny wody. Walczyła tak, póki starczyło sił, a potem zległa
bez ruchu, ciężko dysząc.

McNab widział lęk malujący się na jej twarzy. Czuł galo-

pujące tętno i widział, że Grace trwożnie spogląda ku drodze,
szukając pomocy.

Ale pomoc nie nadejdzie. Dźwięk piszczałek milkł już

w oddali - znak, że nikt z pomocników dziewczyny nie za-
uważył nawet, że zniknęła i ona, i jeniec.

Była więc w jego mocy.
- No, zaczynaj! - syknęła, po czym zamknęła oczy, zacisnęła

usta i wstrzymała oddech.

Nie zrozumiał. Patrzył na nią zdziwiony. Trwało to dobrą

chwilę. Wreszcie Grace zabrakło powietrza i wzięła głęboki
oddech.

- Jestem gotowa - oświadczyła dramatycznym głosem

i znów nabrała powietrza i zległa nieruchomo. I znów minęła

Żmija

długa chwila. Dziewczyna uniosła powieki. - Na co jeszcze
czekasz, McNab? Zaczynaj.

- Niby co mam zacząć?
- To co zawsze. Dobrze wiem, co robicie z kobietami. -

Zamknęła oczy i demonstracyjne odrzuciła głowę, aby wiedział,
że jest gotowa na... najgorsze.

McNab ledwo stłumił śmiech.
- Ach tak... rzeczywiście, zapomniałem... - zawiesił głos -

...więc od czego mam zacząć? - Zmarszczył czoło, jakby
rzeczywiście szukał odpowiedzi.

- Jak to od czego? Zedrzyj ze mnie ubranie, ośle.
Nawet w takiej sytuacji nie potrafiła zapanować nad językiem.
McNab kiwnął głową i znów zrobił taką minę, jakby się

głęboko zastanawiał.

- Ale... - odezwał się po chwili ze śmiertelną powagą-

równie dobrze mógłbym ci wyrwać wątrobę...

Spojrzała na niego nieco innym wzrokiem.
- ...tylko nie ma tu wilków, żeby ją pożarły - dokończył.
Grace odetchnęła.
- Jednak - ciągnął McNab - może rzeczywiście zedrę

z  ciebie  ubranie,  bo  i  tak  nic  innego  nie  potrafię  sobie  przy-
pomnieć,  a  powinienem,  bo  przecież  my,  McNabowie,  jesteś-
my  straszliwymi  okrutnikami.  Tylko  że  nic  mi  nie  przychodzi
do głowy.

Grace słuchała w osłupieniu, ale lęk najwyraźniej jej nie

opuszczał; starała się jednak tego nie okazywać. Postanowił
więc zmienić taktykę. Puścił dziewczynę i jak błyskawica
sięgnął po sztylet, nie dając jej żadnych szans.

Krzyknęła ze strachu tak głośno i rozpaczliwie, że echo

musiało dobiec do niebios.

- Nie ruszaj się – rozkazał, przyciskając ją mocniej.
- O Jezu, tylko nie zdzieraj ze mnie skóry żywcem -

błagała, usiłując się wyrwać z żelaznych objęć.

Jill Barnett

- Do diabla, McNish, uspokój się wreszcie. – Przycisnął ją

mocniej, żeby wreszcie złamać opór. – Nic ci nie zrobię!

Minęła chwila, nim zrozumiała. Uspokoiła się.
- Jak to? – spytała podejrzliwie.
- Zwyczajnie, nie mam zamiaru cię skrzywdzić. - Wstał

i wyciągnął rękę, żeby jej pomóc.

Uparta jak zawsze, nie skorzystała z pomocy. Sama wygrzeba-

ła się z potoku, ogarnęła się nieco i dumnie podniosła czoło.

- Miałam rację, jesteś tchórzem - oświadczyła najgłupiej,

jak tylko można.

Nic nie odpowiedział, policzył tylko w myślach do dziesięciu

i odetchnął głęboko, a następnie zaczął badać wzrokiem
urwisko, szukając wejścia na górę. Obrócił sie dopiero, gdy
usłyszał plusk wody.

Grace próbowała się ogarnąć. Wykręcała tartan, a woda

z przemoczonego ubrania strumieniem spływała do potoku.
Dziewczyna była przemoczona do suchej nitki. Mokra koszula
przylgnęła do ciała, ukazując cała jej kruchą postać. Z Colina też
kapało, również był przemoczony.

Grace wykręcała odzienie kawałek po kawałku z taką mocą,

z jaką najchętniej wzięłaby go za kark. Tymczasem nawet na
niego nie spojrzała, choć musiała wiedzieć, że na nią patrzy.

Colin, milcząc, odwrócił się i znów zaczął wypatrywać

ścieżki na urwisku.

A więc co chcesz ze mną zrobić? – rzuciła, gdy tylko

odwrócił się do niej plecami. Wiedział, że odczekała specjalnie,
żeby go upokorzyć. Też odczekał chwilę.

-  A jak sądzisz, co powinienem? - spytał wreszcie.
-  Nie jestem z McNabów, nie znam się na torturach.
Zmrużył  oczy,  zastanawiając  się,  czy  nie  powiedzieć  wreszcie

prawdy, że nie jest McNabem.

- A co byś powiedziała, gdybym nadal uznawał się za

twojego jeńca? - spytał.

Żmija

Zdumiał ją i zaskoczył.
- Powiedziałabym... powiedziałabym, że jesteś tchórzem i...

głupcem!

Jak zwykle chlapnęła bez zastanowienia. Człowiek, który

najpierw mówi, a potem myśli, nie zasługuje na prawdę, tylko na
nauczkę, a on chętnie jej takiej nauczki udzieli. Na razie zmilczał.

- A... a dlaczego chciałbyś być moim jeńcem? - odezwała

się po chwili. Głos zdradzał, że nie jest pewna, jak potraktować
jego propozycję.

Żeby ci udowodnić, że McNabowie wcale nie są tacy, jak

myślisz - odparł i znów zaczął badać wzrokiem urwisko.

- I sądzisz, że uwierzę? Chcesz nas szpiegować, i tyle -

warknęła.

Tym razem policzył w myślach do pięćdziesięciu.
- Nie wierzę, słyszysz, nie wierzę! - zawołała.
Nic nie odpowiedział. Przeszedł parę kroków, żeby obejrzeć

urwisko pod nieco innym kątem.

-  Co tak wypatrujesz? – nie wytrzymała.
-  Jak się wydostać na górę.
Powiodła  wzrokiem  po  zboczu  pełnym  kamiennych  złomów,

ledwie trzymających się podłoża. Od góry zaczynała już scho-
dzić mgła, kładąc się białymi plamami na skalnych szczytach.

- Zaraz po nas wrócą- oświadczyła Grace z fałszywym

przekonaniem.

- Idź za mną. - Ruszył przed siebie między skały.
-

Tędy jest lepiej - odwarknęła, idąc w przeciwną stronę.

Odwrócił się, chwytając ją za ramię.
-  Tędy!
-  Tamtędy!
Zacisnął  zęby,  że  aż  zatrzeszczało.  Zabić  taką  upartą  babę

to mało.

Odwzajemniła się tym samym. Zacisnęła szczęki i spojrzała

na niego pogardliwie.

Jill Barnett

Colin nie wytrzymał; złapał ją wpół i nie bacząc na gwałtowne

protesty, postawił przed sobą i popchnął w plecy.

- Tędy!
A ona, jak to ona, najpierw zmęłła przekleństwo, a następnie

otworzyła usta, żeby powiedzieć coś głośniej. Nie dał jej szans.

- Ruszaj! - Naparł na nią z groźną miną.
Dała za wygraną, ale nie do końca. Ruszyła, lecz pomrukiwała

coś pod nosem o głupcach, co na niczym się nie znają. Miał
ochotę zrzucić ją z powrotem do potoku.

Pierwsze dziesięć metrów poszło stosunkowo łatwo, dalej

zaczynała się goła skała.

- I co teraz, panie McNab? - spytała dziewczyna, co w istocie

znaczyło: „A nie mówiłam!".

Colin policzył do stu, a następnie zaczął wypatrywać wyjścia

z  pułapki,  starając  się  nie  słyszeć  uszczypliwych  uwag  i  złoś-
liwości.  A  gdy  Grace  zaczęła  mówić  o  przygłupich  McNabach,
wzniósł  oczy  ku  niebu,  pytając  Boga,  w  jakim  celu  obdarzył
niewieści ród darem mowy.

Gdyby nie to, że postanowił na własne oczy sprawdzić

postępowanie  McNabów  i  wybadać,  na  czym  polega  spór
z  McNishami,  powiedziałby  jej  prawdę,  że  nie  jest  McNabem,
ale  Campbellem,  i  miałaby  nauczkę.  Jeśli  jednak  chciał  się
dowiedzieć prawdy, musiał nadal udawać McNaba.

-  Chodź tutaj - syknął.
-  Po co?
-  Bo ci każę.
-  A ja nie chcę. - Wzięła się pod boki i nie ruszyła z miejsca.
-  Chodź tutaj, mówię.
-  A mnie się nie chce.
Spurpurowiał ze złości i skoczył do niej. Wyrwała się, ale po

sekundzie chyba zmądrzała.

- No dobra, już idę.
Wspinaczka na górę i ciągłe kłótnie trwały dobrą godzinę,

Żmija

weszcie  jednak  wydostali  się  na  drogę.  Grace  mogła  mówić
o  szczęściu,  że  Colin  nie  skręcił  jej  karku,  tak  się  w  nim
gotowało.  Tymczasem  usiedli  zdyszani,  wypatrując  wozów,
lecz  przejmująca  cisza  świadczyła,  że  nie  nadjeżdżają.  Nie
słychać było nawet piszczałek Fiony.

- Wrócą - powtarzała Grace co parę minut.
A minuty mijały jedna za drugą. Dziewczyna zaczęła rysować

patykiem kółka w piasku, Colin dreptał niecierpliwie tam
i z powrotem.

- Byłaś pewna, że zauważą, że nas nie ma, kiedy Fiona

skończy grać...

Nie odpowiedziała.
-

A jak długo trwa ten hymn? - dopytywał się Colin.

Gdyby udało jej zagrać od początku do końca bez po-

wtórek, to około dziesięciu minut - odparła po chwili.

A z powtórkami?

Bóg jeden raczy wiedzieć. Jak się pomyli, zawsze zaczyna

od początku.

Colin westchnął ciężko i usiadł obok niej. Spojrzała na niego

z niechęcią, lecz on, nie zważając na to, wyciągnął nogi
i rozsiadł się wygodniej.

-  Przyjdzie nam długo czekać - oznajmił.
-  Mylisz się McNab, zaraz tu będą.
Gdy  słońce  zaczęło  zachodzić,  Colin  wstał,  otrzepał  ubranie

i bez słowa ruszył w stronę, w którą pojechały wozy.

-  Gdzie idziesz?
Nie odpowiedział.
-  McNab?
Szedł dalej bez słowa.
-  Jesteś moim jeńcem, nie wolno ci tak sobie odejść.
Chwilę  jeszcze  trwało,  ale  usłyszał  za  plecami  spieszne

kroki. Uśmiechnął się do siebie i wydłużył krok, zmuszając
dziewczynę do biegu.

Jill Barnett

- Czegoś się nauczyłaś, prawda?
Milczała; zacisnęła tylko usta, zmrużyła oczy i biegła dalej,

usiłując dotrzymać mu kroku.

-  Żaden McNab nie będzie uczył McNishów - warknęła.
-  A jednak.
-  Niby  czego?  -  Przystanęła  zdyszana,  tracąc  do  niego  kilka

kroków. Nie odpowiedział, szedł dalej. Usłyszał, że Grace
znowu biegnie. - Na przykład, jak upilnować konia? - nie
dawała za wygraną.

- Na przykład, jak trafić w cel, skacząc z drzewa - od-

wzajemnił się.

Gdyby nie to, że złapał ją za nadgarstek, dostałby pięścią

w szczękę. Tego było już za wiele! A gdy Grace ponowiła
próbę, zamierzając się na niego z drugiej ręki, przestał się
zastanawiać, chwycił ją wpół i zarzucił sobie na ramię jak wór.

- To cię nauczy, że są granice cierpliwości! - zawołał,

przekrzykując jej przekleństwa i protesty.

I choć dziewczyna nie dawała za wygraną, wiercąc się,

kręcąc, pokrzykując i błagając na przemian, ruszył przed siebie,
trzymając ją mocno i starając się niczego nie słyszeć.

Żmija

Tak uszli spory kawałek. Gdy Grace zrozumiała wreszcie,

że  niczego  nie  wskóra,  że  McNab  traktuje  ją  jak  wór  owsa
i  gwiżdże  na  jej  protesty,  uspokoiła  się  i  zamilkła.  Milczała
nawet  wtedy,  gdy  wreszcie  postawił  ją  na  ziemi.  Zaraz  skie-
rowała  się  ku  niewielkiej  polance  przy  drodze,  gdzie  pasło  się
stadko  kuropatw.  Oczami  duszy  widziała  ptaki  piekące  się  na
ognisku. Żołądek głośnym burczeniem upominał się o swoje.

McNab też milczał. Spojrzał na dziewczynę, przeniósł wzrok

na ptaki i zaczął się skradać w stronę zarośli otaczających
polankę, dając Grace znak, żeby była cicho.

W odpowiedzi obrzuciła go pełnym oburzenia spojrzeniem.

Dureń traktuje ją głupią!

Colin wziął kamień, podszedł jeszcze bliżej ptaków i cisnął.

Udało się. Jedną kuropatwę już mieli. Cisnął drugi kamień
i znów trafił. Zamierzał właśnie pójść po łup, ale Grace dała mu
znak, żeby poczekał i nie robił hałasu.

Podniosła kamień z drogi.
- Teraz moja kolej - szepnęła z taką miną, jakby chciała

cisnąć w niego. Z trudem pohamował wesołość.

Grace wycelowała starannie.

Jill Barnett

- Hej, trafiłaś! - zawołał ze zdumieniem, gdy trzeci ptak

legł na ziemi, nie zdążywszy nawet załopotać skrzydłami.

- Oczywiście, dziwi cię to? - rzuciła przez ramię, strzepując

kurz z dłoni.

- Nic mnie już nie zdziwi, McNish - odparł, kucając przy

ptakach.

Grace przystanęła; nie mogła pozwolić, żeby ostatnie słowo

należało do niego.

- Wyobraziłam sobie, że to twój łeb, więc trafiłam od

pierwszego razu.

Zaśmiał się, jakby był pewien, że to właśnie usłyszy z jej ust.
- I załatwiłam większą sztukę niż ty - pochwaliła się,

pochylając nad zdobyczą.

Nie odpowiedział. Podniósł wszystkie trzy kuropatwy i nagle

znieruchomiał.

- Te dwa twoje to pokurcza - dodała.
Znów zmilczał, złapał ją tylko za ramię i energicznie pociąg-

nął za sobą między drzewa.

-  O co ci chodzi? - zaprotestowała.
-  Nie gadaj. Szybko. Tędy.
-  Niby gdzie?
-  Bądź cicho.
-  Ty  bądź  cicho.  Nigdzie  nie idę,  nie  jestem  głupia,  wracam

na drogę.

- Zamknij się, babo!
Od drogi dobiegło rżenie koni, a zaraz potem śmiech.
- Mówiłam! Wracają po nas. - Grace wyrwała mu się

i  ruszyła  w  stronę  drogi.  -  Widzisz,  durniu,  mówiłam,  że
wrócą,  toś  nie  wierzył.  -  Jeszcze  by  coś  dodała,  gdyby
nie  zakneblował  jej  ust  ręką  i  nie  przyciągnął  stanowczo
do  siebie.  Wyrywała  się,  próbowała  krzyczeć,  ale  nie  ustę-
pował.

- Uspokój się, do diabła - szepnął.

Żmija

Przeraziła się. Pomyślała, że McNab szykuje pułapkę, w którą

zaraz wpadnie Duncan i cała reszta. Próbowała walczyć, ale
on jeszcze mocniej przyciągnął ją do siebie i powlókł w gęs-
twinę.

- Popatrz - szepnął, obracając ją w stronę drogi.
Grace struchlała. Na drogę, z lasu po drugiej stronie, wjeż-

dżało kilku konnych. Jeden w drugiego opryszek z piekła rodem.

Najroślejszy, z siwą grzywą i rudą brodą, uderzył piką

w ziemię.

- Pusto, Tom. Nic nie widać.
- Właśnie - dodał drugi, okryty czerwoną chustą. - Pusto,

Tom, a obiecywałeś piękne łupy.

- Jechali tędy, Sim - pośpieszył z odpowiedzią mały czło-

wieczek z chytrymi oczkami i kilkoma nożami za pasem,
zwracając się do właściciela czerwonej chusty. - Widziałem ich
na własne oczy, McGregor - dodał, adresując ostatnie zdanie
do siwego osiłka.

- Nie dziw mu się, McGregor - odezwał się ten, którego

nazwano Simem. - Tom wypróżnił rano cały dzban i ma zwidy.
A zresztą co zezowaty może widzieć?

Wszyscy zarechotali, tylko Tom zaklął, wyciągnął nóż i rzucił

się na Sima, ściągając go z siodła.

Zaczęła się bójka. Pozostali zaraz stanęli w kręgu i zaczęli

podburzać walczących, aż wreszcie siwy McGregor położył
temu kres. Wbił pikę między adwersarzy, a butem przycisnął
uzbrojoną dłoń Toma do ziemi.

- Basta, straciliśmy już dość czasu.
Wojujący usłuchali, a po chwili cała banda, kląć głośno,

ruszyła tam, skąd przybyła.

-  Na nas czyhali? - spytała Grace szeptem.
-  Na wozy. Dobrze, że twoi jednak nie wrócili.
Dziewczyna  spojrzała  na  drogę  i  zadrżała  na  myśl  o  tym,

co mogło się stać, gdyby Duncan z resztą zawrócili.

Jill Barnett

- Chodź, McNish, idziemy. Trzeba coś zrobić z tymi pta-

kami. Tylko nie wyłaź na drogę.

Colin wziął ją za rękę, a ona nie zaprotestowała.

Noc bezksiężycowa, ciemno choć oko wykol, ale bór tętnił

życiem. Hukały sowy, brzęczały owady, szumiał wiatr. Tylko
Grace milczała. Nie odzywała się od dłuższego czasu, choć
z każdym krokiem oddalali się coraz bardziej od drogi i domu.

Myślała, że McNab ciągnie ją do siebie, do siedziby klanu,

ale  gdy  odeszli  spory  kawał,  przystanął  nagle  w  lesie  i  powie-
dział,  że  tu  będzie  bezpiecznie  i  że  tu  zostaną  na  noc.  Tak  też
się  stało.  I  oto  siedzieli  przy  ognisku.  Mężczyzna  dokładał  do
ognia, odwrócony do niej plecami.

Patrzyła na niego, myśląc, że nie zachowuje się jak McNab.

Ani jej nie atakował, ani nic. W ogóle nie zwracał na nią uwagi,
choć - też przyznawała to w duchu - robiła wszystko, by go
zezłościć. Nie reagował, jakby jej nie było.

Otuliła się szczelniej opończą. Przyrzekła sobie, że będzie

milczeć,  nie  powie  ani  słowa.  To  powinno  dać  mu  do  myślenia.
Tymczasem  ukradkiem  zerkała  na  niego.  Powinna  go  nie-
nawidzić,  bo  każdy  McNab  to  wróg.  Nienawiść  do  nich  miała
we  krwi.  McNishom  nic  zresztą  już  nie  zostało,  tylko  to  -
nienawiść do McNabów.

Ale, o dziwo, nie potrafiła wykrzesać z siebie nienawiści.

Patrząc  na  niego,  powinna  widzieć  wszystkie  krzywdy,  jakie
McNabowie  wyrządzili  McNishom,  a  tymczasem  nic  z  tego.
Patrzyła  i  patrzyła,  a  nienawiść  nie  nadchodziła.  Gdy  zamknęła
oczy,  było  jeszcze  gorzej;  nie  widziała  McNaba,  widziała...
mężczyznę, i w dodatku wielce przystojnego.

Powiedziała sobie, że nie będzie o nim tak myśleć, i znów się nie

udało. Ten profil, te usta, te oczy, te mocne ramiona i... ten
spokój, ten absolutny spokój, wręcz obojętność na wszystkie jej
manewry.

Żmija

Starała się myśleć o krzywdach i zemście, lecz nawet własne

myśli nie chciały jej słuchać. Nieposłuszna pamięć przywoły-
wała wspomnienie pocałunku. Zaraz potem przypomniała sobie,
jak śmiesznie chwytał kawałki jabłka, które mu rzucała, i jak
się wtedy serdecznie śmiała. Dawno się tak nie bawiła.

Przypomniała sobie też, jak chwycił ją za ręce, gdy wypadła

z wozu, i jak ją osłaniał i chronił, kiedy oboje polecieli
w przepaść.

McNab? Trudno w to uwierzyć, ale tak, McNab.
Uratował ją, gdy jak głupia chciała wejść w sam środek

bandy opryszków.

Mimo wszystko powinna go nienawidzić. Przecież to McNab!

Lecz jakoś nie potrafiła.

Była głodna jak wilk; zapach pieczonych kuropatw drażnił jej

powonienie.  Postanowiła  na  niego  nie  zerkać,  a  w  myślach
przywołała  wszystkie  niegodziwości  i  krzywdy  doznane  od
wrażego  klanu.  Może  w  ten  sposób  zdoła  rozpalić  w  sobie
ogień  nienawiści,  a  zarazem  wytłumi  to  coś,  co  lęgło  się
w zakamarkach serca.

W oddali zawył wilk, huknęła sowa. Grace ogarnęła opończę.

McNab dołożył drew i ogień buchnął wesoło.

- Pewnie jesteś bardzo głodna?
- Wcale nie - odparła, przeklinając własny brzuch, bo

burczał tak, że echo niosło.

Colin spojrzał na nią wymownie i znów zajął się ogniskiem,

Ptaki skwierczały na rożnie, które wystrugał.

Łżesz, McNish, albo się mylisz, słyszę, jak ci w brzuchu

burczy.

Nigdy się nie mylę i zawsze mam rację - odparła po-

śpiesznie, niepomna, że przyrzekała sobie, że nie odezwie się
słowem.

- A to burczenie?
- Burczy, i co z tego? Nie jestem głodna- powtórzyła

Jill Barnett

z  uporem,  Nigdy  w  życiu  nie  odda  pola,  bo  byłoby  to  wbrew
pierwszej  zasadzie  Grace  McNish:  nigdy  nikomu  nie  przy-
znawać  racji.  -  A  w  ogóle  to  nie  przejmuj  się  mną,  McNab.
W  naszym  klanie  nawykliśmy  do  głodu.  -  Mówiąc  to,  patrzyła
łakomie  na  skwierczące  ptaki.  Nie  mogła  już  wytrzymać.  Tak
ją  skręcało  w  żołądku,  że  zjadłaby  je  natychmiast,  nawet  na
surowo.

- Jeszcze się nie upiekły? - jęknęła pokornie. Poczuła się

strasznie nieszczęśliwa. Nawet własny brzuch nie chciał jej
słuchać.

-  Jeszcze chwila.
-  Największy jest mój, pamiętaj.
Zaległa cisza.
-  Największy?  Mówiłaś  o  ptakach?  -  spytał  z  niewinną

miną. Wiedział, jak ją zbić z pantałyku.

-  Ty chyba jesteś chory albo masz obsesję, McNab.
-  Chcesz największego? Dostaniesz, ale poproś.
Nie  wytrzymała.  Wzięła  się  pod  boki  i  wygłosiła  całe

przemówienie:

-  Jak to? To ja trafiłam największego i ten mi się należy.
-  Znowu chcesz się kłócić?
-  Nie  mam  zamiaru.  Największy  jest  mój,  i  tyle.  Cały

problem z wami, McNabami, polega na tym, że zawsze wy-
ciągacie łapy po cudze.

Colin odczekał dobrą chwilę, po czym zapytał rzeczowo:
- A kto zabił pierwszą kuropatwę?
Nie musiał czekać na odpowiedź.
- Ależ oczywiście ty - odparła Grace głosem słodkim jak

miód. – Jeśli idzie o zabijanie, McNabowie są zawsze pierwsi.

Spojrzał na nią tak, jakby chciał czynem potwierdzić, że tym

razem ma absolutną rację.

Grace uznała, że lepiej nie brnąć dalej – czasami potrafiła

myśleć rozsądnie – więc zmieniła temat.

Żmija

- Uważaj, palą się!
Colin spojrzał na ogień i zaklął. Dwa mniejsze ptaki płonęły

żywym ogniem. Rzucił się jak błyskawica i poderwał rożen.

- Poproszę mojego ptaszka – odezwała się Grace najsłodziej,

jak tylko potrafiła.

Spojrzał na nią ukosem.
-

Ten w środku, tłusty i nieprzypalony jest mój – wyjaśniła.

Patrząc jak McNab jej własnym sztyletem zsuwa ptaki z patyka.
Dwa mniejsze, zwęglone, spadły na ziemię z trzaskiem. Na
moment zrobiło jej przykro, ale tylko trochę. Przyda mu się
lekcja. Niech pozna, co to głód.

- Czekam.
Wbił nóż w tłustą sztukę i podał jej. Krople tłuszczu za-

skwierczały na ogniu.

Dziewczyna chwyciła kuropatwę tak łapczywie, jakby się

bała,  że  ktoś  jej  odbierze.  Odłamała  udko,  przymknęła  oczy
i  ugryzła  pierwszy  kęs.  Co  za  wspaniałość!  Żuła  powoli,
delektując  się  smakiem.  Przełknęła.  Oblizała  wargi.  Gdy  otwo-
rzyła  oczy,  zobaczyła,  że  McNab  patrzy  wygłodniałym  wzro-
kiem. Odruchowo przycisnęła ptaka do piersi.

- To moje, McNab.
-

Co twoje?

Ano to. - Podsunęła mu pachnącego ptaka pod nos.

Zaklął i ze złością wbił zęby w swój zwęglony posiłek. Mina

mu zrzedła. Wyglądał tak, jakby rzeczywiście miał w ustach
kawałek najprawdziwszego węgla. Przestał jeść, a Grace,
gdyby ktoś ją zapytał, gotowa byłaby przysiąc, że zobaczyła łzy
w jego oczach.

- Mniam, mniam - mruknęła, z zachwytem biorąc do ust

kolejny kęs swojej kuropatwy.

McNab spojrzał na swoje jedzenie z najwyższą niechęcią, ale

też odgryzł kawałek.

- Ach, tylko trochę przypalone - oznajmił.

Jill Barnett

- A moje w sam raz, doskonałe. – Pochyliła się nad jego

kuropatwą, przyjrzała się jej uważnie. – Ooo! – zawołała,
pokazując palcem. – Tu jest kawałek mięsa jakby mniej przy-
palony, widzisz?

- Widzę, bardzo dobry. - Odgryzł kawałek, splunął i wyrzucił

zwęglonego ptaka w krzaki.

- A moja jest wspaniała, mniam, mniam.
Colin obejrzał drugiego ptaka, skrzywił się i nawet nie

spróbował ugryźć, od razu wyrzucił, a zaraz potem obdarzył
Grace takim spojrzeniem, że bez słów zrozumiała, że ma dość
jej i jej gadania.

Ale nie byłaby sobą, gdyby nie brnęła dalej.
- Bardzo smaczne - oznajmiła, żując kolejny kęs z le-

dwie  skrywanym  uśmiechem.  Jej  towarzysz  zerwał  się
z  miejsca.  Słyszała  jego  kroki  za  plecami,  ale  nie  raczyła
spojrzeć.  Skończyła  posiłek,  resztki  wrzuciła  do  ognia  i  do-
piero  wtedy  odwróciła  się,  podnosząc  wzrok,  i  to  był  jej
trzeci  błąd.  Drugi  polegał  na  tym,  że  nie  zwróciła  uwagi
na  jego  kroki,  a  pierwszy  -  że  dokuczyła  mu  ponad  wszelką
miarę.

-  Lubisz się drażnić, McNish? – rzucił, patrząc na nią z góry.
-  Ano lubię. - Wytrzymała jego wzrok.
Schylił  się  i  chwycił  ją  w  ramiona  tak  błyskawicznie,  że

nawet nie zdążyła pomyśleć, co się dzieje.

- A teraz, m'fheudail, zobaczysz, co ja lubię.

Grace wpadła we własne sidła. Chciała oczywiście coś

powiedzieć, więc otworzyła usta, a on tylko na to czekał.

Zamknął jej usta pocałunkiem i jeszcze mocniej przyciągnął

do siebie. Broniła się tylko przez chwilę, a w każdym razie
znacznie krócej, niż się spodziewał.

Gdy językiem zaczął szukać jej ust, uniosła zaciśnięte pięści,

Żmija

a sięgnąwszy ramion, bo wyżej i tak nie sięgała... rozluźniła
palce i zarzuciła mu ręce na szyję, przygarniając go do siebie,
tak jak on przygarniał ją.

Oboje zatracili się w namiętnym pocałunku.
- Och, McNab, co ty ze mną wyprawiasz? – szepnęła, gdy

brakło jej tchu i oderwała wargi od jego ust.

- Nic takiego, zdzieram z ciebie ubranie. - Delikatnie szarp-

nął za suknię - I... folguję sobie.

- Nie mów tak. - Pokręciła zakłopotana głową, a gdy ustami

trafiła na jego wargi, przyciągnęła go znów do siebie.

Opuścił rękę, obejmując ją w pasie i przytulając do siebie.

Przylgnęła do niego całą sobą.

Krew uderzyła Colinowi do głowy. Co za kobieta! Zakołysał

biodrami w miłosnym rytmie starym jak świat. Odpowiedziała
tym samym, jakby uznając, że powinna sprostać każdemu
wyzwaniu.

Nie odrywała ust od jego warg. Namiętny pocałunek trwał,

a  w  nim  krew  wrzała.  Takiej  fali  namiętności  nie  doświadczał
jeszcze  nigdy.  Dziewczyna  przylgnęła  do  niego  jeszcze  mocniej,
a  on  jeszcze  mocniej  ją  przyciskał.  Trwali  w  zgodnym  rytmie
obu ciał.

Ręce Colina zbłądziły niżej, ku krajowi sukni, a zaraz potem

rozpoczęły wędrówkę w górę wzdłuż nagich nóg, ku udom,
tam gdzie jej ciało skrywało największą tajemnicę.

Jęknęła z rozkoszy, pieszcząc jego słuch długo wyczekiwa-

nym  sygnałem  przyzwolenia.  Wyczuwał  palcami  jedwab  nagiej
kobiecej  skóry,  miękki  i  delikatny  jak  płatki  róż.  Powędrował
niżej,  a  gdy  dotarł  z  powrotem  do  kolan,  uniósł  dziewczynę,
a ona spętała go nogami namiętnym węzłem.

I znów z ust Grace dobył się stłumiony jęk, ni to błaganie, ni

szloch, a jednocześnie jej dłoń wślizgnęła się pod jego ubranie.

Nie wypuszczając jej z objęć, ułożył ją na ziemi i dopiero

wtedy oderwał się od jej ust. Palcami pieścił jej powieki i wargi.

Jill Barnett

- Och, m'fheudail.
Otworzyła zamglone oczy i odwzajemniła pieszczotę, doty-

kając  jego  warg.  Zanurzył  się  w  jej  wzroku  bez  reszty  i  bez
końca.  A  ona,  naśladując  jego  pieszczotę,  wędrowała  palcami
po  policzkach  Colina,  ku  powiekom  i  z  powrotem  ku  na-
brzmiałym wargom.

Chwycił ją za nadgarstek, przytrzymał, a drugą ręką rozpiął

koszulę, dotykając nagiej szyi i brzucha. Znieruchomiała,
wstrzymała oddech, a jej oczy jeszcze bardziej zasnuły się
mgłą pożądania. Oblizała wargi.

Colin tymczasem śmielej rozsunął koszulę, obnażając piersi,

i delikatnie powiódł palcami po sutkach. Chciała usiąść, chciała
odwzajemnić pieszczotę, ale jej nie pozwolił. Wsunął rękę pod
plecy dziewczyny, uniósł ją ku sobie i na długą chwilę przylgnął
ustami do nagiej kibici. A gdy oderwał usta, na skórze został
znak.

Ona zaś niecierpliwą ręką odsłaniała jego pierś z okrycia.
Otwierając usta najszerzej, jak tylko mógł, powędrował ku

jej piersiom. Zaraz potem ułożył Grace na ziemi i znów jej
dotykał, pieścił, rozpalając w niej coraz to nowe ognie namięt-
ności.

- Palisz mnie, McNab - szepnęła. - Pal do końca, niech cała

spłonę.

Zwolnił rytm, spowolnił pieszczotę, jakby chciał odsunąć

spełnienie. Jęknęła, targając go niecierpliwą ręką za odzienie.

Odsunął się nagle, wsunął ramiona pod jej kolana, ustami

sięgając w najtajniejsze zakamarki jej kobiecości.

I znów jęknęła, pulsując cała z rozkoszy. Drżała jeszcze, gdy

powtórzył pieszczotę. Opuściła nogi i jednym ruchem zerwała
odzienie z jego bioder. Ułożył się na dziewczynie, przywierając
do niej całym ciałem.

A potem znów rozpoczął wędrówkę ustami od brzucha ku

piersiom i wyżej ku szyi, a gdy jego nabrzmiała męskość

Żmija

znalazła się u wrót jej kobiecości, zamarł bez ruchu na krótką
chwilę, która dla niej trwała całą wieczność.

Wchodził w nią powoli, patrząc w oczy z obawą, czy nie

pojawi  się  w  nich  cień  lęku  albo  smuga  bólu.  A  oczy  Grace
z  każdą  chwilą  robiły  się  coraz  większe,  ale  nie  dała  mu  w  nie
spoglądać  do  końca.  Targnęła  się  do  przodu,  przywierając
ustami  do  jego  warg.  Wchodził  w  nią  dalej  i  głębiej,  aż  wyczuł
przeszkodę. I znów znieruchomiał.

Wtedy ona przerwała pocałunek, odrzuciła głowę, zamykając

powieki.

Na nic już nie czekał. Jednym zdecydowanym pchnięciem

pokonał przeszkodę, biorąc dziewczynę całą w posiadanie,
wiedząc, że nikt przed nim tego nie uczynił.

Krzyknęła i wymierzyła mu cios pięścią w szczękę.
-  Do diabła... McNish... - Zmroziło go. - Czemu?
-  Zraniłeś mnie - rzuciła oskarżenie.
-  Musiałem.
-  Dlaczego?  Bom  z  McNishów?  -  W  jej  oczach  zalśniły

łzy.

Jezu Chryste! Zazgrzytał zębami, wziął głęboki oddech.
-  Boli tylko za pierwszym razem.
-  Wielkie nieba! - Zatrwożyła się. - Co cię boli?
-  Mnie? Nic - odparł bez zastanowienia.
-  A więc robiłeś to już kiedyś?
Piekło  i  szatani...  Jeśli  odpowie  zgodnie  z  prawdą,  dostanie

zapewne niejeden, ale wiele ciosów. Przygarnął dziewczynę
do siebie, ucałował w policzki, w usta i szyję.

- Mężczyzn nie boli, tylko kobiety - szepnął. - I tylko za

pierwszym razem. Odsunął ją lekko od siebie i spojrzał prosto
w oczy. - Bardzo boli? - spytał z troską.

Milczała. Przez chwilę trwała nieruchomo, jakby pogrążona

w sobie, po czym zakołysała z lekka biodrami.

Policzył w myślach, nie wiedzieć do ilu, modląc się, żeby...

Jill Barnett

- Wcale nie boli!
Odetchnął z ulgą, cofnął się odrobinę, najdelikatniej, jak

potrafił, aby nie sprawić jej bólu.

Nie wychodź, nie zostawiaj mnie! - zawołała zlękniona,

a jej małe dłonie zacisnęły się na jego ciele.

Nie zostawię. Będziemy teraz jednym ciałem, McNish. -

Wsunął się głębiej, cofnął i znów wsunął w odwiecznym rytmie
zespolenia ciał.

Grace przymknęła oczy.
-

Czuję cię, czuję cię całego. - Przywarła do niego jeszcze

mocniej.

A nie boli? - spytał z troską.

Uniosła powieki, ukazując oczy, zamglone, pragnące, o bar-

wie ciemnego szmaragdu jak górskie knieje.

- Nie. - Pokręciła głową i jakby na dowód, że mówi szczerą

prawdę, spętała go mocniej nogami.

Brał ją powoli, niespiesznie docierał do kresu, cofał się i wracał,

smakując każdy ruch, sycąc się kobiecym ciałem i spełniając jej
najtajniejsze pragnienia. Przywoływał całą swoją siłę, aby chwila
stała się wiecznością, bo tak chciał - chciał w niej trwać bez końca,
rozkoszować się nią, słuchać jej szeptów i westchnień rozkoszy.

- Jeszcze - błagała, poruszając coraz szybciej biodrami.
Samczy instynkt wołał o to samo, ale Colin nie chciał. Nie

chciał  zamieniać  wieczności  na  chwilę,  więc  kochał  ją  wolno,
rytmem  serca,  a  nie  ciała.  Dziewczyna  otworzyła  oczy,  za-
mglone,  spragnione  i...  śmiałe.  Przygarnęła  go  mocnej,  wpra-
wiając biodra w jeszcze szybszy ruch.

Szybciej, McNab, szybciej - ponaglała, wyszeptując nie-

cierpliwe pragnienie.

Wolniej, McNish - odpowiadał, nurzając się w niej i wy-

chodząc najwolniej, jak mógł, by chwila była wiecznością.

Uniosła biodra, wciągając go głębiej, i uśmiechała się uśmie-

chem spełnienia, gdy sięgnął kresu jej ciała. Przymknęła oczy,

Żmija

łamiąc zgodny do tej pory rytm. Nie dał się zwieść. Przygarnął ją
do siebie, zwolnił i poszukał ustami jej piersi.

Jęknęła z rozkoszy. Powędrował ustami niżej, wytyczając

ścieżkę pocałunków na brzuchu, a potem znów na piersiach.
Zmienił pozycję, klęknął i uniósł Grace ku sobie, a ona
chwyciła go oburącz za szyję.

Nie przyspieszał rytmu, ale ważył i smakował każdy ruch.

Wnikał w nią i wychodził na przemian, czując, jak go wchłania
i wyzwala, wchłania i wyzwala.

Jej nagły krzyk oznajmił kres wieczności. Colin przestał

walczyć i runął za nią w przepaść spełnienia.

Gdy się ocknął, otoczyła go ciemność, jakby oślepł. Przed

oczami miał czerń jej włosów. Jeśli na tym polega ślepota, to
podda się jej z rozkoszą. Chłonął włosy dziewczyny, jej ciepło,
zapach i ciało.

Odetchnął głęboko. Powietrze niosło woń miłosnego speł-

nienia i aromat sosnowego boru, który był im komnatą.

Patrzył na nią, jak z wolna dochodzi do siebie. Uniosła

powieki, odnalazła go wzrokiem.

- Wielkie nieba - westchnęła ledwie słyszalnym szeptem.
Jeśli na zawsze miałby doświadczać tylko jej miłości, będzie

najszczęśliwszym człowiekiem pod słońcem. Gdy to sobie
uświadomił, zrozumiał, że właśnie przegrał bitwę, którą miał
nadzieję wygrać.

Gdy na niego spojrzała, wyglądał jak przetrącony. Opuściła

wzrok. Sama też się tak czuła.

Podobało jej się. Podobało? Chciałaby to robić do końca

życia! Z nim. Z nim?

Jak zdrajczyni! Jak tchórz! Jak słaba kobieta! Jak w ogóle

mogła do tego dopuścić?

A jednak dopuściła. Przymknęła oczy, czując, że przytłacza ją

Jill Barnett

ogrom winy. Zległa z wrogiem. Z McNabem. I jakby tego było
mało - miłowała go. Tak, miłowała i nie mogła temu
zaprzeczyć.

- Musimy porozmawiać - odezwał się tym swoim aksamit-

nym głosem, którego mogłaby słuchać bez końca.

Odgarnęła włosy i drgnęła, odsłaniając twarz.
Colin również zadrżał. Coś w jej oczach sprawiało, że zdjął

go lęk.

- Skrzywdziłem cię.
Odwróciła wzrok i nie patrząc, odepchnęła go od siebie.

Wstał. Ona też stanęła na nogi, ogarniając ubranie na sobie.

- McNish?
Znów ten głos. Jak trudno mu się oprzeć.
- Nie, nie skrzywdziłeś mnie. Sama jestem winna - odparła,

nie patrząc na niego. Sama! Zdradziła. Zdradziła klan. Skrzyw-
dziła siebie i bliskich. Co powie dziadek, gdy się dowie, że
zrobiła to z McNabem.

-  Muszę ci coś powiedzieć. - Wyciągnął do niej ręce.
-  Nie, nie teraz. - Szarpnęła się.
Gdy  dotknął  jej  ramienia,  zesztywniała  i...  wyglądała  tak,

jakby zaraz miała się rozszlochać. Ona, która nigdy nie płakała.

McNish.

Nie, nie teraz, McNab. Ani teraz, ani nigdy. - Uciekła.

Ona, która nigdy przed nikim i niczym nie uciekała.

Żmija

Gdzież ona, u diabła, się podziała - mruczał Colin do

siebie, przedzierając się przez gęstwinę. Nie sposób, żeby
odeszła daleko. McNish, ty diablico.

Noc choć oko wykol. Szedł po omacku od drzewa do drzewa,

wypatrując, szukając. Zniknęła. Jak kamień w wodę.

Nagle jakiś głos rozdarł nocną ciszę.
Colin zamarł.
- Puść mnie, ty diabelskie nasienie! - Ten głos znał aż za

dobrze. A język tym bardziej.

Przylgnął do drzewa.
- Och, ty przeklęta żmijo. Łap ją, Sim. Suka ugryzła mnie

w rękę.

Zobaczysz, co ci jeszcze zrobię, padalcu. McNaaab! -

Słychać było, że boleśnie kopnęła jednego z opryszków.

Colin dobył noża i wyskoczył na polanę.
- Puście ją!
Dwaj bandyci obejrzeli się za siebie, ale nie uwolnili dziew-

czyny. Rzut oka wystarczył, by Colin przekonał się, że - na
szczęście - nie jest ranna.

- Najwyższy czas, McNab - warknęła.

Jill Barnett

Był to jeden z tych częstych momentów, kiedy nie starczało

jej rozumu, by docenić niebezpieczeństwo.

- To jest McNab - oświadczyła bandytom z dumą. - A kto

to są McNabowie, pewnie wiecie, bo wszyscy wiedzą. Wyry-
wają wrogom wątroby i rzucają wilkom na pożarcie, ot co!

- McNish - jęknął Colin.
- McNab oprawi was żywcem ze skóry, złodzieje! – wyrwała

się, a gdy tylko odzyskała swobodę ruchów, zaraz złapała tego,
co stał bliżej, za kudły. - A ciebie oskalpuje!

- Jezu Chryste, weźcie te zarazę ode mnie, bo stracę resztki

włosów.

- Puśćcie ją! - zagrzmiał Colin, nie bardzo przekonany, czy to

ją trzymają, czy ona trzyma ich.

-  Wy śmierdzące padalce...
-   McNish, zamknij się.
Posłuchała.  Zamilkła,    a  nawet  przestała  ciągnąć  ich  za

włosy. Oni też ją puścili. Ogarnęła ubranie i z dumnie pod-
niesionym czołem potruchtała do Colina.

- Mogłeś się pośpieszyć.
- Porozmawiamy później - rzucił. - A gdzie reszta? - zwró-

cił się do bandytów, przygwożdżając ich wzrokiem.

Mniejszy obejrzał się lękliwie w lewo i prawo.
- Nikogo więcej nie ma. Tylko my dwaj. I to ona na nas

napadła.

- Ja? - wrzasnęła Grace, biorąc się pod boki. - To łgar-

stwo i łżecie, że jesteście sami. Sama widziałam McGregora
i resztę.

- McNish, do diabła, bądź cicho. - Colin chwycił jej rękę

pchnął za siebie.

- Przecież ty też widziałeś - zaprotestowała oburzona.
- Dzięki ci wielce, że im to mówisz.
Zrozumiała, że palnęła głupstwo, zaczerwieniła się nawet, ale

trwało to tylko chwilę.

Żmija

- Trudno, mleko się wylało - wzruszyła ramionami - ale to

nie powód, żebyś ze mnie szydził, McNab.

Nie zdążył odpowiedzieć, poczuł bowiem na plecach ostrze

noża. Ktoś zaszedł ich z tyłu.

- Nie ruszać się, bo... - zagrzmiała groźba.
- Widzisz, McNab - rzuciła Grace półgłosem. - Pytałeś, gdzie

reszta, teraz już wiesz.

Powiedli ich na inną polanę, gdzie stały trzy zdobyczne

wozy  z  ładunkiem,  który  miał  wykarmić  cały  klan  McNishów,
a  obok  -  spętani  -  leżeli  Duncan,  Fiona,  Seamus  i  Iain,  na
szczęście  cali  i  zdrowi.  Grace  naliczyła  ośmiu  opryszków,  ale
nie było wśród nich herszta - McGregora.

Tymczasem nałożono im pęta, a Grace dodatkowo zakneb-

lowano, rzucono na ziemię i kazano czekać, podczas gdy
banda rozsiadła się przy ogniu, łypiąc łakomie na obie dziew-
czyny.

- Cóżeś nam tu przyprowadził, Tom? Coś na uciechę?

Spódniczka, tak? Chętnie się nią zajmę.

Tom z Simem spojrzeli najpierw po sobie, potem na Grace.
- Nie wiesz, co mówisz, Lem. My jej nie chcemy, a i tobie

się odechce.

- Głupiście. Jest całkiem, całkiem... - Lem wstał od ogniska,

a Grace w ciemności wyciągnęła nogi, szykując się, żeby go
kopnąć, gdy podejdzie bliżej.

- Wara ode mnie, podły szczurze! - wrzasnęła, kiedy Tom

wyciągnął jej knebel. McNab chyba parsknął śmiechem, Duncan
i Iain też, ale nie była pewna, bo krzyknęła tak gromko, że
niemal ogłuchła.

-  Lubię takie ostre. - Lem oblizał się obleśnie.
-  No to masz. - Napluła na niego.
-  Trzymaj się, Grace! - zawołał Duncan.

Jill Barnett

Nie trzeba było jej zachęcać. Nóg jej nie związano, więc

wymierzyła opryszkowi solidnego kopniaka.

Lem zaklął i skoczył do niej, zaciskając pięści. Nie zdążył, bo

jak spod ziemi wyrósł przed nim Colin.

- Zostaw ją!
Bandyta zatrzymał się; ważył szanse. Przeciwnik był o głowę

albo i więcej wyższy i roślejszy i nawet ze spętanymi rękami
mógł być niebezpieczny.

- To moja żona. Nie próbuj jej dotknąć, bo zabiję. A do

dziewczyny - spojrzał na Fionę - też nie podchodź. Niech im się
coś stanie, a zabiję, jak nie ja, to inni, a mam ich wielu.

Grace szczęka opadła. Żona? Co mu się stało? Chyba oszalał.
- Żona? -powtórzył jak echo zdumiony do granic Duncan.
Lem łypnął podejrzliwie na chłopca. Ten zaczerwienił się

po same uszy.

- Twój przyjaciel chyba się dziwił. Co to ma znaczyć?

Jesteś żoną czy nie? Mów prawdę.

Grace zmartwiała. To tak jakby postawiono ją pod ścianą.

Jeśli powie, że tak, nie będzie odwrotu. Wedle praw Szkocji
bowiem mężem i żoną zostają ci, co zgodnie ogłaszają to
wszem i wobec.

Spojrzała na Colina, szukając w jego oczach odpowiedzi na

pytanie, czy wie, co zrobił. Wystarczy jej jedno słowo i będą
małżeństwem.

Milczał, a z jego oblicza też nie potrafiła niczego odczytać.
Będzie miał nauczkę - pomyślała, gdy nagle zrobił taką

minę, jakby był pewien, że Grace zaprzeczy i powie „nie".

Jej to wystarczyło. Zmrużyła oczy i spojrzała na Lema.
- Oczywiście, jestem jego żoną.

Żmija

Colin aż się zaśmiał. Plan powiódł się doskonale. Zareago-

wała dokładnie tak, jak to sobie umyślił i... zdała sobie sprawę,
że wpadła w sprytnie zastawioną pułapkę, bo zbladła jak
kreda.

Tom teatralnym gestem zdjął kapelusz i skłonił się przed

Colinem, bacząc tylko, żeby nie znaleźć się zbyt blisko Grace.

- Współczuję ci z całego serca, chłopie - oznajmił i chyba

po raz pierwszy w całym swoim złodziejskim życiu powiedział
prawdę. Pokręcił jeszcze głową i wrócił z Simem do ogniska,
pomrukując coś o piekle na ziemi.

Lem został jeszcze, gapiąc się to na Grace, to na jej męża.
- Wara od kobiet - ostrzegł go jeszcze raz Colin.
Lem tylko zaklął szpetnie.
-

Weź tę swoją babę i tę drugą też, i zejdźcie mi z oczu. Ona

ma milczeć, bo ją znów zaknebluję.

Kogo? Mnie? - żachnęła się Grace.

Bądź cicho, żono! - zmitygował ją Colin i nie licząc, że

dziewczyna posłucha słownej przestrogi, dał jej kolanem w
zadek.

Mężczyźni zarechotali, Grace zmilczała, ale gdy tylko Lem

wystarczająco daleko się oddalił, syknęła do Colina półgłosem:

Jill Barnett

- Nabrałeś mnie, McNab. Jeszcze pożałujesz,
- Zapewne, zapewne, m'fheudail, skarbie - rzucił, gdy od-

chodziła z dumnie podniesioną głową.

Po chwili ruszył za nią, by dołączyć do Duncana i innych,

a pod drodze dokładnie zbadał wzrokiem cały obóz. Gdy zaś
dotarł tam, gdzie przycupnęli jeńcy, stanął nad Grace, a ta tak
się wierciła i kręciła, aż obróciła się do niego plecami. Duncan
i cała reszta patrzyli na nią z wyrazem najwyższego zdumienia.

- Grace - zdobył się na odwagę Duncan – poślubiłaś

McNaba?!

Ale wystarczyło jedno gromiące spojrzenie dziewczyny, by

zamilkł jak niepyszny.

Colin przysiadł się do niej; oczywiście zaraz się odsunęła.

Pochylił się do Duncana, który przycupnął z Iainem, Fioną
i Seamusem.

- Gdzie wasza broń?
- Przy wozie, tym tutaj - odparł chłopak, wskazując wóz

stojący  kilka  metrów  od  nich.  I  rzeczywiście  pika,  kusza
i  miecz  leżały  na  stosie  przy  kole.  Tyle  samo  metrów  dzieliło
ich  od  tego  arsenału,  co  od  ogniska,  przy  którym  rozsiedli  się
bandyci.

Colin pochylił ku Grace, która znów zaczęła się odsuwać.
- Siedź spokojnie, małżonko, jeśli chcesz wyjść stąd cało.
Spojrzała na niego z niechęcią, uparta i przekorna jak

zawsze. Teraz on zaczął się wiercić i przesuwać, aż znalazł się
w takim miejscu, w którym zasłonił ją sobą przed wzrokiem
opryszków łypiących od ogniska.

- Pod koszulą mam twój sztylet - szepnął. - Wyciągnij.
Posłuchała, a co więcej, nie odezwała się słowem. Zaczęła

manipulować spętanymi rękami pod jego ubraniem, aż wyma-
cała coś twardego.

- Wspaniale - pochwalił. - Chwyć go.
Przesunęła palcami i objęła mocno rękojeść.

Żmija

- To nie to - szepnął.
Dziewczyna zamarła.
-

Rękojeść jest mniejsza.

Dostał łokciem w żołądek, aż się zakrztusił, i w samą porę,

bo wybuchłby śmiechem.

- A teraz przetnij mi pęta. - Podsunął jej związane na

plecach ręce.

Nie przecięła, wsunęła mu tylko nóż w dłoń.
-

Nie, najpierw ty przetnij moje.

McNish, nie pora na kłótnie - syknął, zaciskając zęby.

Grace nie zareagowała. - Żona powinna być posłuszna - zaczął
z innej beczki.

Mam sztylet, więc uważaj, co mówisz. Jeszcze raz mi

przypomnisz, że dałam się nabrać, a tak cię urządzę, że zostanę
wdową. A poza tym nie ślubowałam ci posłuszeństwa ani
w ogóle niczego.

Przetnij te pęta, do diabła!

Odczekała jeszcze długą chwilę, żeby zezłościć go reszty, po

czym zrobiła to, co kazał, i oddała mu sztylet.

- A teraz ty mi przetnij – zażądała.
Udał, że nie słyszy. Przeciął więzy Duncanowi i dwóm

pozostałym chłopcom, szeptem nakazując, żeby niczego nie
dawali po sobie poznać, i ukrył nóż za pasem.

- Teraz mnie - domagała się Grace.
-

Jeszcze nie pora.

Co to znaczy?

Bądź cierpliwa, droga małżonko.

Niech cię diabli wezmą, McNab.

Znów udał, że nie słyszy. Pilnie baczył, co dzieje się przy

ognisku. Opryszkowie wytoczyli antałek piwa i raczyli się bez
opamiętania, a teraz zebrało im się na śpiewanie.

- Śpiewamy z nimi - rzucił Colin do swoich i dołączył do

chóru nucącego starą szkocką balladę.

Jill Barnett

Wiecie co, chłopcy, przydałaby się kobza! - zawołał, gdy

utwór dobiegł końca. - Nasza ruda - głową wskazał Fionę -
potrafi pięknie grać - obwieścił, nie bacząc na rozpaczliwe
gesty Grace.

- No to dajcie jej dudy! - krzyknął któryś od ogniska.
-

Niech nam zagra! - zawtórowali inni.

Pomożesz nam - szepnął Colin do lewego, oczywiście,

ucha Fiony. - Zagraj najgłośniej, jak tylko możesz. A potem
ukryj się za wozem. Zrozumiałaś?

Kiwnęła głową, przejęta, że McNab powierza jej tak ważne

zadanie.

Ten, którego zwano Tomem, podniósł się od ogniska i chwiej-

nym krokiem poszedł po dudy porzucone na jednym z wozów.

- A wy, gdy tylko Fiona zacznie, biegiem po broń - polecił

Colin chłopcom. - Ty, Duncan, weźmiesz pikę, Iain miecz,
a ty, Seamus, bierz kuszę.

- Tylko nie kuszę i nie on - zaprotestowali Duncan z Ianem

i obie dziewczyny zgodnym chórem.

- Nie gadajcie, wiem, co robię. I pamiętajcie: zaczynamy

dopiero, gdy Fiona zagra. Zrozumiano?

- A co ze mną? - spytała Grace.
-

Cicho, Tom nadchodzi.

Tom właśnie przyniósł ukochany instrument Fiony. Kazał jej

wyciągnąć spętane ręce i przeciął postronki. Jego kamraci
patrzyli wyczekująco. Dziewczyna wzięła miech pod pachę
i zadęła tak, że echo zadudniło po całej okolicy.

Słuchaczy przy ognisku zamurowało.
- Teraz! - krzyknął Colin, a sam skoczył do gardła Lema.

Nie  wiadomo,  jak  to  by  się  skończyło,  gdyby  kątem  oka  nie
spostrzegł  Duncana,  wymachującego  piką.  Rzucił  opryszka
i  kucnął,  a  chłopak  zwalił  się  na  Lema,  przeszywając  go  na
wylot.

O jednego bandytę mniej.

Żmija

Colin zerwał się na nogi, złapał dwóch bandytów za łby,

łupnął o siebie i to wystarczyło, by bez ducha padli na ziemię.
Kątem oka zerknął na Iaina, który mocował się z ciężkim
mieczem.

- Daj spokój, zarzuć go sobie na ramię - poradził Colin,

a chłopak chętnie skorzystał z sugestii z niebywałym, acz
przypadkowym skutkiem. Miecz zamiast w ramię Iaina, trafił
w czaszkę złodzieja, który akurat znalazł się za plecami chłopca.

Czterech bandytów zległo już na ziemi.
Colin sięgał po następnego wroga, gdy tuż przed jego nosem,

jak czarna pantera, skoczyła Grace. Mierzyła w plecy tego,
którego zwali Tomem. Ten zawył, jakby go sam diabeł ścigał,
a diabeł co prawda spudłował, ale zdołał zarzucić spętane ręce
na szyję opryszka.

Ten ruszył w szaleńczy pląs, usiłując wyzwolić się z duszącej

pętli. Charczał i wrzeszczał jak szaleniec i Colin wręcz zaczął
mu współczuć.

Sim próbował przemknąć na prawo od Colina, lecz ten zwalił

go pięścią z półobrotu. Sim padł prosto pod nogi Toma, który
upadł, pociągając za sobą Grace.

Colin chciał jej nawet pomóc, ale sama sobie doskonale

poradziła, pozbawiając obu opryszków przytomności celnymi
kopniakami.

Już sześciu leżało bez życia.
Siódmy zamachnął się na Colina, ale ten skontrował, a kątem

oka dostrzegł, że Seamus naciąga kuszę i zaczyna mierzyć.

- Uwaga!- krzyknął. - Seamus będzie strzelał! Padł plac-

kiem na ziemię, a za nim cała reszta McNishowych wojow-
ników.

Seamus pociągnął za spust, strzała załopotała w powietrzu

i wbiła się w sosnę, przy której krył się ósmy opryszek,
przygwożdżając go do drzewa.

Colin odetchnął z ulgą. Zwycięstwo!

Jill Barnett

- McNaaab! - rozległo się stłumione wołanie. Para bosych

stóp wystawała spod dwóch ciał, Toma i Sima, podczas gdy
Grace bez skutku próbowała się uwolnić od podwójnego ciężaru.

Udało jej się wreszcie wyciągnąć głowę.
- Nie stój jak dureń! - wrzasnęła jak zwykle jadowitym

tonem. - Pomóż mi i przetnij wreszcie te pęta!

Colin stanął w miejscu, zastanawiając się, czy uczynić

zadość tak wyrażonej prośbie swojej słodkiej żoneczki, gdy
tuż nad jego głową przeleciał nóż, ciśnięty mocną ręką, i wbił
się w bok wozu.

Padł na ziemię i błyskawicznie uwolnił ręce Grace.
- Długo na ciebie czekałem, ale wreszcie się doczekałem! -

zagrzmiał ponury głos McGregora. Stał na skraju polany,
podrzucając w ręku ryngraf Campbellów.

- Ja też - odwarknął Colin i jak zwierz rzucił się na wroga.

Zwalił go na ziemię i obaj zwarli się w śmiertelnym uścisku.

Rozgorzała walka, na którą obaj dawno czekali.
McGregor wzniósł pięść potężną jak młot. Colin zdołał

uniknąć ciosu, a jednocześnie trafił kolanem w podbrzusze
bandyty.

- Daj mu popalić, McNab! Weź go za gardło, wal w brzuch,

wykończ go...

Colin zerknął kątem oka. Grace wygrzebała się spod dwóch

ciał, usiadła na nich jak na zydlu i machając rękami, zagrzewała
go do walki.

Wystarczyła jednak ta chwila nieuwagi, bo oto poczuł, że

wali się na ziemię, a przed oczami wirują mu wszystkie
gwiazdy świata. Dosięgła go pięść McGregora. Zerwał się
jednak i półociemniały od ciosu, runął na bandytę.

- W nos, w oko, w bebech... - zagrzewała rozogniona walką

Grace.

Colin wyprowadził straszliwy cios z prawej. Trafił. Echem po

całej polanie poniósł się chrzęst łamanej szczęki opryszka.

Żmija

McGregor padł jak podcięte drzewo.
- Pięknie, McNab, wspaniale! - Grace z uciechy zaczęła

klaskać. - Wiedziałam, że dasz radę!

Colin jeszcze nie triumfował. Podniósł nóż, który wypadł

mu z rąk, i przystawił do piersi McGregora, podczas gdy ten
wodził wzrokiem od Grace do Colina i na powrót do dziew-
czyny.

-   A ta diablica, to kto? - wykrztusił zdumiony.
-   Moja żona.
-  A McNab? Który to?
Grace  poderwała  się  z  żywego,  acz  nieprzytomnego  zydla,

zwabiona pytaniem. Stanęła nad McGregorem z rękami na
biodrach i dumną miną.

- Jak to który? Ten. - Pokazała palcem Colina.
McGregor zarechotał, jakby usłyszał coś niezwykłe zabaw-

nego. Chłopcy zaczęli pętać mu ręce i nogi.

- Z czego się śmiejesz, padalcu? - Grace ściągnęła groźnie

brwi.

McGregor spojrzał na swojego wroga.
- Wydaje mi się, Campbell, że powinieneś przedstawić się

swojej małżonce.

- Campbell? -powtórzyła Grace, wbijając wzrok w ryngraf,

który  wypadł  z  ręki  McGregora.  Schyliła  się,  podniosła  go,
a  jej  zdumienie  nie  miało  granic,  bo  oto  miała  przed  oczami
herb  księcia  Argyllu,  władcy  wysp.  Spojrzała  na  właściciela
i widać było, że krew odpłynęła jej z głowy, bo zbladła jak lilia.

- Jaki z niego McNab - McGregor rechotał - toż to Colin

Campbell we własnej osobie.

Rozległ się głuchy dźwięk padającego na murawę ciała.
Jej wysokość Grace, księżna Argyllu, zlegla bez ducha na

ziemi.

Jill Barnett

Colin potrzebował niewiele czasu, aby się upewnić, że to

nie  McNabowie  zasługują  na  względy,  ale  klan  jego  małżonki.
Wystarczyło,  że  zobaczył,  jak  się  sprawy  mają  na  nagiej
wysepce  McNishów,  a  gotów  był  gołymi  rękami  dobrać  się  do
pazernych gardeł Donnella McNaba i jego synów.

Ale z pobytu na wyspie wyciągnął jeszcze inną lekcję.

Odkrył tajemnicę gwałtownego i dumnego zarazem charakteru
żony.  Gdy  przybyli  na  wyspę,  na  powitanie  wyszedł  im,
kuśtykając,  stary  Angus  McNish.  Mimo  nędzy  i  wszystkich
nieszczęść,  jakie  spadły  na  jego  klan,  siwy  starzec  kroczył
z  dumnie  podniesionym  czołem  i  w  ogóle  zachowywał  się  tak,
jakby  nie  liczył  się  ani  ciężar  lat,  jakie  dźwigał,  ani  nędzne
odzienie na grzbiecie, ani zrujnowany zamek.

Z Angusem Colin przegadał kilka długich godzin, a zaraz

potem  skoczył  na  siodło  i  popędził  do  McNabów.  Szczęściem
dla  nich  droga  nie  była  krótka,  podróż  zajęła  cały  dzień,  więc
zdążył  nieco  ochłonąć.  Gdyby  nie  to,  z  miejsca  kazałby  całe
McNabowe  plemię  załadować  na  statki  i  wysłać  na  kraniec
świata  do  dzikusów,  gdzie  mieliby  za  swoje,  jeśli  w  ogóle
udałoby im się przeżyć.

Żmija

Powstrzymał się od najsurowszego wyroku, ale uprzedził,

że jeśli nie porzucą złodziejskiego procederu, jeśli ukradną
komuś choćby jabłko, wtedy nie będzie dla nich litości. Odbierze
im ziemię, puści z torbami i przepędzi ze Szkocji na zawsze.

Nie mógł, oczywiście, przywrócić życia tym, co zginęli za

przyczyną McNabów - pamięć o cierpieniach pozostanie u ludzi
na  zawsze  -  ale  nałożył  na  McNabów  dotkliwe  kary.  Z  ich
majątku  kazał  wypłacić  hojne  odszkodowania  rodzinom  ofiar,
odebrał rabusiom połowę bydła i oddał McNishom, nie mówiąc
już  o  tym,  że  nakazał  zwrócić  zagrabioną  ziemię.  Ustanowił
także  straże  wokół  ziem,  jakie  McNabom  zostały,  aby  już  nigdy
nikomu nie zagrażali.

Ci zachowali się tak, jak można było się tego spodziewać -

tchórzliwie. Gdy Colin ze swoimi ludźmi wyjeżdżał, Donnell
z bandą synów gotów był całować ziemię, po której stąpał
jednonogi Angus McNish,

Po powrocie do zamku McNishów Colin Campbell zdał

sobie  boleśnie  sprawę,  że  wojny  klanów  i  złodziejstwa  McNa-
bów  to  drobiazg  w  porównaniu  z  problemem,  z  jakim  teraz
przyszło  mu  się  zmierzyć.  Grace  McNish  zamknęła  się  w  swojej
komnacie  na  zamkowej  wieży,  oświadczając,  że  nie  chce  mieć
z nim nic wspólnego.

Skoro góra nie chce przyjść do Mahometa, Mahomet musi

udać do góry. Tak też postąpił lord Colin. Udał się do komnat
małżonki. Przyjęła go wyniośle, słowa nie powiedziała na
powitanie.

- Długo będziesz się boczyć? - spytał.
Nie raczyła odpowiedzieć.
-

Sądziłem, że się ucieszysz, gdy się dowiesz, że nie jestem

McNabem.

I pomyliłeś się, mój panie.

Nie mów do mnie „panie",

Jakżeż to? Przecież jesteś wielkim i potężnym Colinem

Jill Barnett

Campbellem, księciem Argyllu i królem kłamstw, - Demon-
stracyjne obróciła się na pięcie, częstując jego lordowską
wysokość widokiem swoich pleców.

Doskonale wiedział, że to po to, aby go zezłościć, więc

machnął ręką i podszedł do niej.

- A ty, McNish, nigdy w życiu nie kłamałaś.
Obróciła się do niego z ogniem w oczach.
- Liczy się tylko to, że doskonale wiedziałeś, kim jestem,

i to od samego początku, mój panie. A co do łgarstw, to nigdy
nie kłamałam, gdy chodziło o ważne sprawy.

Przyznajesz zatem, że małżeństwo to ważna sprawa,

m 'fheudail

- Nie nazywaj mnie skarbem, bo sobie tego nie życzę.
- Nie raczyłaś odpowiedzieć na moje pytanie. - Objął ją

i przyciągnął do siebie.

Zesztywniała.
- A więc czy małżeństwo to ważna sprawa?
Broda zaczęła jej drżeć, łzy popłynęły po policzkach, ode-

pchnęła go od siebie i strasznie się rozszlochała.

Było to tak do niej niepodobne, że Colin stanął jak wryty

i  zrobiło  mu  się  okropnie  żal.  A  ona  dygotała  jak  kupka
nieszczęścia, szlochając coraz głośniej. Chciał ją uciszyć, lecz nic
z  tego  nie  wyszło.  Ludzie  na  dole  pomyślą  pewnie,  że  ją  bije,
tak strasznie rozpaczała.

- McNish... - Nic lepszego nie przyszło mu do głowy, nie

wiedział, co powiedzieć i co zrobić. Stał i patrzył, a im dłużej
stał, tym ona głośniej szlochała.

Chcesz, żebym wyszedł.

Ta... tak.

Ruszył do drzwi.
-

Nieeee.

Zatrzymał się.
-

Saaama nieee wieeem. - Dalej szlochała.

Żmija

- Co u licha powinienem zrobić? - zapytywał sam siebie.
-

Jesteś nieszczęśliwa?

Saaama nieee wieeem.

Pomyśl logicznie. Nic takiego się nie stało, żeby tak

rozpaczać.

Logicznie? - Rozszlochała się jeszcze bardziej.

- Żałujesz, że wyszłaś za mnie?
Zmilczała.
Czekał na odpowiedź i chyba minęła wieczność, a dziewczyna

nic, tylko szlochała. W końcu stracił cierpliwość.

- Skoro nie raczysz odpowiedzieć, to wychodzę – rzekł

ostrym tonem. - Wrócę, gdy nabierzesz rozumu i przestaniesz
zachowywać się jak szalona.

Pomogło.
-

Szalona? - Obróciła się jak na zawołanie, ukazując oczy

spuchnięte i czerwone od łez.

Tak, i mam tego dość.

Ty masz tego dość, a ja jestem szalona - powtórzyła,

akcentując każde słowo.

Po chwili jego lordowską mość zbiegał jak niepyszny po

paradnych schodach, chroniąc się przed lawiną talerzy, dzba-
nów, mis i tym podobnych przedmiotów, którymi lady jęła
ciskać bez opamiętania.

Uszedłszy mimo wszystko z życiem, Colin udał się do

Angusa McNisha, który wypoczywał w wielkiej sali, nasłuchując
z rozbawieniem odgłosów debaty wnuczki z jej wysoko
urodzonym małżonkiem.

Nie tylko on, bo przy stole w wielkiej sali zebrali się również

wierni towarzysze Campbella z dzielnym Mungiem na czele
i oczywiście wszyscy łypali ciekawie na swojego pana.

Mungo pierwszy poderwał się z miejsca. Stanął w całej

swojej prawie dwumetrowej okazałości, dobył miecz i podał
Colinowi.

Jill Barnett

- Weź, panie, żebyś miał się czym bronić przed szanowną

małżonką.

Wszyscy zarechotali jak z najprzedniejszego dowcipu.
-

Zrazu myśleliśmy, że dajesz jej nauczkę, bo tak straszne

rozpaczała, ale, widzę, było odwrotnie.

Następnym razem zabiorę was ze sobą, żebyście mnie

pilnowali.

- Chętnie poniańczę, ale nie ciebie, lecz wnuka.
Przyjacielskie przekomarzania trwały jeszcze dobrą chwilę,

aż Colin machnął ręką i zasiadł na wielkim krześle przy ogniu.

Zapadła cisza, a potem ludzie dyskretnie, jeden po drugim,

zaczęli wymykać się z sali, aż zostali we trójkę - Colin, Angus
i Mungo. Usiedli przy stole.

Angus podał mężowi wnuczki puchar wina.
- Napij się, dobrze ci zrobi. Ależ ona wrzeszczała, słychać

było na całej wyspie.

- Podejrzewam, że echo poniosło aż do Londynu - dodał

Colin z rezygnacją.

-  No,  no,  no  -  odezwał  się  Mungo  tonem  niekłamanego
podziwu - ale masz guza na głowie! Wielki jak gęsie jajo.
-  Nie zdążyłem uciec. – Colin pomacał się po głowie i skrzy-
wił z bólu.
-  Dziewczyna  ma  temperament,  jak,  wypisz  wymaluj,  jej

babka - oznajmił Angus. - Nie będziesz się nudził, mój chłopcze,
tak jak ja się nie nudziłem.

- Trzeba było sprawić jej porządne lanie – mruknął Colin.
- Dobrze ci mówić. Nawet jak miałem obie nogi, nie

mogłem jej dogonić.

- Masz rację, nie będę się nudził, ale problem w tym, że

nie potrafię jej rozgryźć.

- Cierpliwości, wszystko przyjdzie z czasem. Nauczysz się, jak

z nią postępować.

- A ja nie wytrzymałbym ani chwili z taką złośnicą -

Żmija

101

mruknął Mungo. - Marzy mi się co innego: cichy, spokojny
dom. Będę najszczęśliwszy, gdy znajdę taką żonę.

Colina aż targnęło ze zdumienia. Znali się od dwudziestu

lat,  w  niejednej  bitwie  walczyli  i  zdawałoby  się,  że  poza
żołnierką  Mungo  świata  nie  widzi.  Nigdy  nie  wspominał
o  żadnych  białogłowach  i  patrzcie  -  ten  wielki  wojownik
marzył  o  domowym  zaciszu.  Świat  chyba  oszalał  albo  stanął
na  głowie  i  poza  nim,  Colinem,  wszyscy  zwyczajnie  powa-
riowali.

Mungo sięgnął po chleb i mięsiwo, po czym zachęcił Colina,

aby poszedł w jego ślady.

- Zjedz coś, odpocznij, niech małżonka trochę ochłonie.
Colin nie dał się długo namawiać. Dolał wina, urwał wspa-

niale upieczone gęsie udo i potoczyła się rozmowa o dawnych
czasach, wspólnych przygodach i bitwach.

Czas mijał niepostrzeżenie i gdy w pewnym momencie Colin

wstał, żeby dołożyć do ognia, bo przygasał, spostrzegł Fionę.
Weszła do sali nie wiadomo kiedy, ale ze spojrzeń rzucanych
na Munga wiadomo było, po co i do kogo przyszła.

To ją miał na myśli Mungo, gdy mówił o cichym i spokojnym

domu. Ale też trudno o większy kontrast - rudowłose dziewczę,
słodkie  jak  miód,  i  wojownik  wielki  jak  niedźwiedź  o  pooranej
bliznami  twarzy  i  rękach  jak  bochny,  co  i  tura  powalą,  gdy
trzeba, nie mówiąc już o latach, a tych Mungo miał co najmniej
dwa  tuziny  więcej  niż  jego  wybranka,  z  którą  łączył  nadzieję
na ciszę i spokój.

Tylko co z ukochanym instrumentem Fiony?
Jak pożenić ciszę i spokój z zamiłowaniem do hałaśliwych

koncertów?

Ale gdy Colin spojrzał na maślane oczy i głupawy uśmiech

na  twarzy  rozmarzonego  Munga,  wiedział,  że  kobza  Fiony  nie
będzie  żadną  przeszkodą.  Stary  wojak  przepadł  z  kretesem,  tak
jak  z  kretesem  przepadł  on,  Colin.  Mungo  machnie  ręką  na
muzyczne  umiłowania  przyszłej  małżonki,  tak  jak  on  nie

Jill Barnett

przejmował się talentem Grace McNish do wykręcania kota
ogonem.

Fiona dyskretnie zakaszlała.
- Wasza wysokość - dygnęła jak prawdziwa dworka -

przynoszę posłanie od małżonki waszej książęcej wysokości.

Angus nalał Colinowi pełny puchar wina.
- Napij się, chłopcze, wypij do końca, nim pozwolisz jej

mówić.

Fiona już otwierała usta, ale Colin dał znak, żeby poczekała.

Wypił duszkiem do ostatniej kropli i dopiero wtedy rozpoczął
posłuchanie.

- Mówże, z czym przychodzisz.
Fiona spojrzała najpierw na Munga, potem znów na Colina,

przybrała pozę pełną szacunku i... zrobiła najgłupszą na
świecie minę.

- Za... zapomniałam.
Spuściła oczy i zaczęła coś mamrotać pod nosem. Trwało to

dobrą chwilę, aż wreszcie podniosła oczy i znów dygnęła.

-  Przypomniałaś sobie?
-  Tak, wasza wysokość.
-  No to słucham.
Dziewczyna  nabrała  powietrza  w  płuca  i  zaczęła  wyrzucać

z siebie słowa, jakby w obawie, że za chwilę znów zapomni.

- Jej wysokość, księżna Argyłlu, wnuczka Angusa, Bairda

klanu  McNishów,  i  małżonka  waszej  wysokości,  władcy  wysp,
pragnie  zakomunikować,  iż  nie  żywi  żalu,  to  znaczy...  nie
żałuje...

Colin odetchnął; kamień spadł mu z serca. Tak się bał, tak

bardzo się bał, że Grace będzie żądać rozwiązania małżeństwa.

- Jej wysokość poleciła mi również zakomunikować waszej

wysokości, co następuje: „Nawet gdybym żałowała, że za

Jill Barnett

Epilog

I oto mijał trzynasty rok od dnia, kiedy księżna Grace

nastała  na  zamku  Findon  -  odwiecznej  siedzibie  rodu  Camp-
bellów.  Lord  Colin  władał  sprawiedliwie,  zyskując  szczery
szacunek  poddanych.  Wyciszył  spory,  w  szkockich  górach
zagościł  wytęskniony  pokój  i  spokój,  czego,  niestety,  nie
dałoby się powiedzieć o zamku Findon.

W dzień św. Michała, do którego książę pan i księżna mieli

szczególne nabożeństwo, w zaniku rozległy się dzwony, wzy-
wające Campbellowski drobiazg na świąteczne ciasto - trady-
cyjny biszkopt z owocami zwany dundee.

Na podwórcu nieopodal wielkiej sali, w której służba wyłożyła

ciasto,  ośmioletnia  dziewczynka  wydarła  się  na  całe  gardło
i z bitewnym okrzykiem - „Campbell"! runęła z rosłej jarzębiny na
plecy  chłopaka,  swego  brata  Gavina,  najstarszego  potomka
książęcej pary i przyszłego dziedzica tytułu i dóbr. Chłopiec był
ponad  wiek  cierpliwy,  inteligentny  i  -  na  szczęście  -  równie
rosły i mocarny, jak jego ojciec.

-  Zaniesiesz mnie braciszku?
-  Jeśli sobie życzysz, Annabello.
-  No  to  chodźmy  -  ucieszyła  się  mała,  obejmując  brata  za

szyję. Mając takiego wierzchowca, mogła być pewna, że żadna

Żmija

105

z sióstr nie wyprzedzi jej w wyścigu do stołu, a więc jej
przypadnie pierwszy i najsmaczniejszy kawałek ciasta.

Na schodach dołączył do nich młodszy od Gavina Lucas.

Też  zapowiadał  się  na  rosłego  mężczyznę,  jak  brat  i  ojciec,
i  jak  oni  miał  niewyczerpane  zasoby  cierpliwości,  co  znakomicie
różniło  obu  chłopców  od  czwórki  młodszego  rodzeństwa  -
dziewczynek, które co do jednej wrodziły się w mamę.

Gdy chłopcy z Annabellą na plecach wpadli do wielkiej sali,

zobaczyli  rodziców  złączonych  w  pocałunku.  Annabella  nie
zwróciła  na  nich  najmniejszej  uwagi.  Zsunęła  się  pleców
Gavina,  podbiegła  do  stołu  i  sięgnęła  po  nóż,  aby  ukroić  sobie
pierwszy  kawałek.  Nie  zdążyła,  bo  ojciec  czujnie  wziął  ją
w  ramiona,  wyjął  nóż  z  małej  dłoni,  podrzucił  córkę  wesoło
do  góry  i  przytulił,  strofując  łagodnie,  że  powinna  jednak
opanować łakomstwo i poczekać, aż się wszyscy zbiorą.

Mama uśmiechnęła się tajemniczo, głaszcząc obu chłopców

po czuprynach.

- Moi drodzy - zaczęła uroczyście - mamy dla was wspaniałą

wiadomość. Na wiosnę przybędzie wam rodzeństwa.

Lucas z Gavinem odmówili w duchu pacierz, aby nowy

członek rodziny okazał się chłopcem, bo dziewczyn było już
stanowczo dość.

Drzwi otworzyły się z hukiem i do sali wpadły bliźniaczki -

Bridget i Isabell. Biegły co tchu, Bridget na czele. Z trudem
wyhamowała przy rodzicach, ale nie zagrzała miejsca, łokciami
utorowała sobie drogę przez tłumek rodzeństwa i stanęła przy
stole.

- A widzisz - wykrzywiła się do Isabell -jestem pierwsza!
- Tylko dlatego, że mnie oszukałaś. Zamknęłaś mnie w piw-

nicy - odparła Isabell z wyraźną pretensją.

- Głupio ci, że sama na coś takiego nie wpadłaś.
Isabell zadarła nos i oświadczyła z głębokim przekonaniem:

Jill Barnett

- Jesteś gorsza od McNabów.
I byłyby się tak kłóciły nie wiadomo dokąd, gdyby nie

dwuletnia Marta, która zmyliwszy uwagę wszystkich, prze-
czołgała się między nogami rodziców, wdrapała na stół i skoczy-
ła... w sam środek bogato zdobionego lukrem ciasta.

Niemal nikt nie uszedł cało. Gavin dostał lukrem w czoło,

co  wyglądało  tak,  jakby  z  włosów  zwisał  mu  sopel  lodu.  Lucas
miał  zaklejone  lukrem  cale  prawe  oko,  Bridget  -  twarz  w  pie-
gach  od  okruchów,  Isabell  -  włosy  w  cukrowych  strąkach,
a  Annabella  zajęła  się  wydłubywaniem  orzechów  z  tartanów
rodziców i swojego.

Tylko Grace nic się nie dostało, mogła się więc ze wszystkich

śmiać, co, oczywiście, czyniła z wielką przyjemnością.

Gdy wreszcie Marta zdołała się wygrzebać ze słodkiej

kąpieli, oblizała łakomie usteczka, spojrzała na wszystkich
z zachwytem i oznajmiła: „pierwsa!".

Spokoju na zamku Findon nie było, ale miłości nie brakowało

i nikt nigdy niczego nie żałował.