plik

Do diaska! – wykrzyknął lord Peter Wimsey na Piccadilly Circus – Proszę się
zatrzymać !
    Taksówkarz, który właśnie usiłował z narażeniem życia skręcić w Lower
Regent Street, tuż przed nosem autobusów numer 19 i 38 B oraz roweru,
poirytowany niechętnie usłuchał.
   - Zapomniałem zabrać z domu katalog – wyjaśnił ze skruchą lord Peter.-
Rzadko zdarza mi się być aż tak roztargnionym. Czy moglibyśmy zawrócić?
   - Do Savile Club , sir?
   - Nie, na Piccadilly numer 110A, jeśli łaska.
   - Myślałem, że się panu spieszy, sir.- Mężczyzna nie krył poczucia krzywdy.
   - Obawiam się trochę, że nie jest to dogodne miejsce, żeby zawrócić – zauważył
lord Peter, odpowiadając raczej sobie samemu niż kierowcy. Jego pociągła,
pogodna twarz wyłaniała się z cylindra w sposób tak naturalny, jak białe larwy
wykluwają się z kawałka gorgonzoli.
   Taksówkarz wycofał się, wykonując krótkie, gwałtowne szarpnięcia kierownicą
i auto zawróciło, ścigane surowym wzrokiem policjanta , wykonując przy tym
dźwięki podobne do zgrzytania zębów.
   Kamienica mieszcząca nowoczesne i bardzo drogie mieszkania , której drugie
piętro zamieszkiwał lord Peter, znajdowała się dokładnie naprzeciwko Green
Park , w miejscu, gdzie przez wiele lat straszyła ruina siedziby splajtowanego
przedsiębiorstwa handlowego . Otworzywszy drzwi, lord Peter usłyszał
dobiegający z biblioteki stłumiony, modulowany męski głos , mówiący z
nadmierną  charakterystyczną dla osób przeszkolonych w sztuce odbierania
telefonów.

   - …Mam wrażenie, że jego lordowska mość właśnie wrócił. Gdyby jego książęca
mość była łaskawa chwileczkę zaczekać…
   - O co chodzi, Bunter?
   - Jej książęca mość dzwoni z Denver, milordzie. Właśnie mówiłem, że wasza
lordowska mość pojechała na aukcję, kiedy usłyszałem chrobot klucza w zamku…
   - Dziękuję – odparł lord Peter. – Bądź tak miły i poszukaj mojego katalogu,
dobrze? Musiałem go zostawić w sypialni albo na biurku.
   Usiadł przy telefonie i z wystudiowaną uprzejmością sięgnął po słuchawkę,
jakby miał do czynienia z gościem, który wpadł z nieoczekiwaną wizytą.
  - Halo? To ty, mamo?
   - Witaj, mój drogi! – W słuchawce rozległ się głos księżnej wdowy. – Myślałam,
że wyszedłeś.
   - W rzeczy samej, tak właśnie było. Byłem już w drodze na aukcję u
Brockleburych – mam na oku kilka ciekawych książek – ale musiałem zawrócić
po katalog. Z czym dzwonisz?

   - Stało się coś osobliwego – odparła księżna. – Pomyślałam, że chciałbyś o tym
wiedzieć. Pamiętasz kto to taki pan Thipps?
   - Thipps? – powtórzył lord Peter. _ Thipps? Ależ tak, ten nieduży architekt ,
który remontuje kościelny dach. Oczywiście. Co z nim?
   - Właśnie odwiedziła mnie pani Throgmorton, niezwykle wzburzona.
   - Przepraszam cię, mamo, ale źle cię słychać ! Któż to był ?
   - Pani Throgmorton, żona pastora.
   - Ach tak. Throgmorton.
   - Pan Thipps zadzwonił do nich z samego rana. Dzisiaj miał zacząć kolejne
prace.
   - Tak ?
    - Zadzwonił i powiedział, że nie przyjdzie. Biedaczek był okropnie
zdenerwowany. Wyobraź sobie, że znalazł ciało w swojej własnej wannie !
   - Wybacz, mamo, ale w ogóle cię nie słyszę ! Co znalazł?
I gdzie?
   - Ciało w wannie, mój drogi.
   - Co takiego?...Nie, jeszcze nie skończyliśmy rozmawiać ! Proszę nas nie
rozłączać. Halo! Halo! To ty, mamo? Halo!...Mamo! Tak, to ja. Telefonistka
chciała nas rozłączyć. Jakie znowu ciało?
   - Nieżywe. Trupa mężczyzny. Nieboszczyk miał na sobie tylko złote binokle.
Pani Throgmorton niemal spaliła się ze wstydu, mówiąc mi o tym. Wiesz jacy
zaściankowi potrafią być nasi wiejscy parafianie.
   - To rzeczywiście osobliwe. Czy Thipps go znał ?
   - Nie sądzę, mój drogi. Oczywiście w rozmowie z pastorową nie wdawał się w
szczegóły, ale podobno był zupełnie wytrącony z równowagi. Żeby tak szanowany
człowiek musiał mieć do czynienia z policją! Nic dziwnego, że był bardzo
zdenerwowany.
   - Biedny Thipps! Co za niefortunne zdarzenie. O ile pamiętam, mieszka w
Battersea, prawda?
   - Owszem, mój drogi. W Queen Caroline Mansions pod numerem 59,
naprzeciwko parku. W takiej wielkiej kamienicy tuż obok szpitala. Pomyślałam,
że może miałbyś ochotę go odwiedzić i zapytać, czy nie potrzebuje naszej pomocy.
Zawsze bardzo go lubiłam.
   -  Ależ oczywiście – odparł lord Peter, uśmiechając się szeroko. Księżna zawsze
gorliwie mu sekundowała w jego hobby, jakim było rozwiązywanie zagadek
kryminalnych, chociaż nigdy nie wspominała o tym wprost ; dobre wychowanie
nakazywało jej traktować pasję syna, jakby nie istniała.
   - O której godzinie odkryto te zwłoki?

— Sądzę, że z samego rana, chociaż rzecz jasna Thipps nie wspomniał o tym

Throgmortonom. Pastorowa wątpia do mnie tuż przed lunchem i ocztwiście
musiałam poprosić ją, żeby została. Kłopotliwa sytuacja, na szczęście byłam

sama. Nie mam nic przeciwko temu, żeby nudzić się w samotności, ale nie cierpię
zanudzać innych.

— Biedna mama! Cóż, dziękuję ci, że zadzwoniłaś. Chyba wyślę Buntera na

aukcję, a sam skoczę do Battersea, żeby pocieszyć naszego mizeraka. To na razie!

—   Do usłyszenia, mój drogi!
—   Bunter!
—  Tak, milordzie?
—   Jej  książęca  mość  poinformowała  mnie,  iż  pewien  szanowany  architekt  z

Battersea znalazł właśnie w swojej wannie zwłoki mężczyzny.

— To wielce fortunna wiadomość, milordzie.
— W rzeczy samej, Bunter, jak zwykle masz rację Twój dobór słów jest

bezbłędny. Zaczynam żałować, że sam nie przykładałem się bardziej na studiach.
Znalazłeś katalog?

— Oto on, milordzie.

— Dziękuję. Wybieram się do Battersea i chciałbym, żebyś zamiast mnie

wziął udział w aukcji. Tylko się pospiesz, bo nie chciałbym przegapić pierwszego
wydania  Dantego*  ani  Jakuba  de  Voragine'a.  O,  tych  tutaj,  widzisz?  Złota
legenda,  wydana  drukiem  przez  Wynkyna de  Worde  w  1493  roku,  zapamiętasz?
Spróbuj  też  zdobyć  Czterech  synów  Ajmona  w  wydaniu  Caxtona  z  1489  roku,
absolutny unikat. Popatrz! Tutaj zaznaczyłem rzeczy, które mnie interesują, a na
marginesie  zapisałem  maksymalną  cenę.  Postaraj  się,  mój  drogi,  bardzo  cię
proszę. Powinienem być z powrotem na obiad.

— Tak jest, milordzie.
— Weź moją taksówkę i powiedz kierowcy, żeby się pospieszył. Ciebie może

posłucha,  bo  za  mną  raczej  nie  przepada.  —  Lord  Peter  przejrzał  się  w
osiemnastowiecznym lustrze wiszącym nad kominkiem. — Czy to wypada, żebym
straszył  i  tak  już  zastrachanego  Thippsa  —  przy  okazji  wyszedł  mi  tu  całkiem
ciekawy  łamaniec  słowny  —  dobijając  się  do  jego  drzwi  w  cylindrze  i  surducie?
Chyba nie. Założę się, że nie zwróci uwagi na moje spodnie i z miejsca weźmie za
przedsiębiorcę  pogrzebowego.  Włożę  raczej  szary  garnitur  ,  schludny,  ale  nie
krzykliwy,  i  do  tego  kapelusz  w  odpowiednim  kolorze.  Żegnaj,  amatorze  białych
kruków!  Samotny  fagot  wygrywa  odpowiedni  motyw  muzyczny  i  oto  pojawia  się
Sherlock  Holmes  w  przebraniu  dżentelmena  zażywającego  popołudniowej  prze-
chadzki.  A  otóż  i  Bunter  pospiesznie  zamyka  za  sobą  drzwi  —  jest  wprost
nieoceniony,  nigdy  nie  robi  tego,  co  do  niego  należy,  jeżeli  poruczyło  mu  się  już
wcześniej  jakieś  inne  zadanie.  Mam  nadzieję,  że  nie  wypuści  z  rąk  Czterech
synów  Ajmona.  Z  drugiej  strony,  istnieje  wszak  jeszcze  jeden  egzemplarz  w

Chodzi o wydanie florenckie z 1481 r., nakładem Niccolo di Lorenzo. Kolekcja wydań Dantego lorda Petera warta jest

szerszej  wzmianki.  Znajdowały  się  w  niej  między  innymi  słynny  egzemplarz  weneckiej  drukarni  Aldine  z  1502  r.  oraz
wydanie  neapolitań-skie  z  1477  r.  —  „edizione  rarissima"  według  Colomba.  Historia  pochodzenia  tego  ostatniego  jest
nieznana.  Zdaniem  pana  Parkera  obecny  właściciel  wszedł  w  jego  posiadanie  w  co  najmniej  podejrzany  sposób.  Sam  lord
Peter  zawsze  twierdził,  że  „wypatrzył  go  w  małym  antykwariacie  na  wzgórzach"  podczas  swojej  wędrówki  po  Włoszech
(przypis autorki).

Watykanie*. Kto wie, może też trafi na aukcję, jeżeli kościół rzymskokatolicki
zbankrutuje albo Szwajcaria najedzie Włochy. Tymczasem trup w podmiejskiej
wannie nie trafi

a się znów aż tak często, przynajmniej tak mniemam. W każdym

razie  obecność  złotych  binokli  na  nosie  nieboszczyka  nadaje  całemu  wydarzeniu
dość  wyjątkowy  posmak.  Do  licha!  Zaiste,  człowiek nie  może  służyć  jednocześnie
dwóm panom .
     Przeszedł  do  sypialni  i  przebrał  się  z  wigorem,  o  jaki  trudno  byłoby  posądzać
kogoś  z  jego  pozycją.  Wybrał  ciemnozielony  krawat  w  odcieniu  skarpetek  i
zawiązał  go  starannie  bez  chwili  wahania  czy  choćby  najdelikatniejszego
grymasu  warg.  Następnie  zdjął  czarne  trzewiki,  zamieniając  je  na  brązowe,
wsunął  monokl  do  kieszonki  na  piersi  i  ujął  w  dłoń  przepiękną  malakkańską
laskę z ciężką, srebrną gałką.

— To już chyba wszystko — mruknął pod nosem. — Laskę wezmę na wszelki

wypadek, kto wie, kiedy może być potrzebna.

Włożył jeszcze do kieszeni płaskie, posrebrzane pudełko na zapałki, zerknął na

zegarek i widząc, że jest już za kwadrans trzecia, zbiegł żywo na dół, gdzie
zatrzymał taksówkę, polecając wieźć się prosto do Buttersea Park.

Pan Alfred Thipps był niedużym, nerwowym człowieczkiem, którego płowe

włosy  z  wolna  przegrywały nierówną  walkę  z  upływem  czasu.  Wielki  siniak nad
lewą brwią natychmiast rzucał się w oczy, nadając mu wygląd hulaki, całkowicie
sprzeczny  z  ogólną  aparycją.  Witając  się,  Thipps  jednym  tchem  usprawiedliwiał
się  zażenowany,  mamrocząc  coś  o  tym,  że  po  ciemku  wpadł na drzwi  do jadalni.
Troska lorda Petera, który raczył złożyć mu wizytę, wzruszyła architekta do łez.

— Wasza lordowska mość jest dla mnie zbyt łaskawy —- po-wtórzył po raz

kolejny,  mrugając  gwałtownie  bladymi  powiekami.  —  Jestem  doprawdy
niezmiernie  wdzięczny.  To  samo  powiedziałaby  moja  droga  matka,  gdyby  tylko
nie była głucha. Nie chciałbym narażać waszej lordowskiej mości na kłopot, jakim
z pewnością byłaby rozmowa z nią. Oboje mamy za sobą ciężki dzień — dodał. —
Policja w domu, całe to zamieszanie... Nie jesteśmy do tego przyzwyczajeni, do tej
pory  wiedliśmy  bardzo  spokojny  żywot.  Ta  sytuacja  jest  bardzo  niefortunna  dla
kogoś,  kto  tak  jak  ja  ceni  sobie uregulowany  tryb  życia.  Doprawdy,  właściwie  to
cieszę  się,  że  matka  nic  z  tego  nie  rozumie.  Jestem  pewien,  że  w  przeciwnym
razie  okropnie  by  się  zamartwiała.  Co  prawda,  z  początku  trochę  się
zdenerwowała,  ale  z  czasem  doszła  do  jakichś  sobie  tylko  znanych  wniosków  i
sądzę, że tak jest dla niej lepiej.

Popatrzył na staruszkę, która przy kominku robiła na drutach, a ta ponuro

pokiwała głową.

— Mówiłam ci, żebyś złożył reklamację co do tej wanny, Alfredzie — odezwała

się znienacka wysokim, piskliwym głosem charakterystycznym dla niesłyszących.

* Lordowi Peterowi musiało się coś pomylić: właścicielem tego egzemplarza jest

hrabia

Spencer. Wydanie dostępne na

aukcji Brockleburych jest niekompletne — braku-

i wtatnich pięciu sygnatur — lecz jako jedyne posiada kolofon, co czyni

je wyjątkowym

pnypis

autorki).

— Mam nadzieję, że teraz wreszcie gospodarz się tym zajmie. Gdybyś mnie
posłuchał, obyłoby się bez wzywania policji, ale nie, ty zawsze musisz robić z igły
widły!

— Zaczyna się — westchnął Thipps i dodał przepraszającym tonem: — Sam

pan  widzi,  milordzie.  Może  to  i  dobrze,  że  coś  tam  sobie  ubzdurała.  Wie
przynajmniej,  że  łazienka  jest  zamknięta  i  nie  można  z  niej  korzystać.  Muszę
jednak  przyznać,  że  dla  mnie  samego  to  był  ogromny  wstrząs.  Mam  nerwy  w
strzępach,  sir!  Jak  żyję,  jeszcze  nic  podobnego  mi  się  nie  przytrafiło.  Dziś  rano
byłem  w  takim  stanie,  że  nie  wiedziałem,  jak  się  nazywam,  a  do  tego  jeszcze  to
moje  słabe  serce!  Doprawdy,  nie  wiem,  jak  udało  mi  się  wyjść  z  tego  okropnego
miejsca i wezwać policję. To było potworne, milordzie, naprawdę potworne! Nawet
nie tknąłem śniadania, lunchu zresztą też. Cały ranek telefonowałem do klientów
i przekładałem spotkania, a potem jeszcze to całe przesłuchanie... Całkiem wybiło
mnie to z równowagi.

— Nie wątpię, że musiało to być dla pana niezwykle bolesne przeżycie —

odparł współczująco lord Peter. — Szczególnie przed śniadaniem. Osobiście nie
cierpię takich niespodzianek przed posiłkiem, na dobre potrafią odebrać
człowiekowi apetyt, zgodzi się pan ze mną?

— W rzeczy samej, w rzeczy samej — przytaknął skwapliwie pan Thipps. —

Zapewniam  pana,  milordzie,  że  widok  tego  nieszczęśnika  leżącego  w  mojej
wannie,  gołego  jak  święty  turecki  —  nie  licząc  binokli  —  z  miejsca  —  wybaczy
pan — przyprawił mnie o mdłości. Nie należę do osiłków i z rana często zdarza mi
się  słabować,  a  tu  taki  wstrząs!  Krótko  mówiąc,  musiałem  posłać  służącą  po
kieliszeczek  czegoś  mocniejszego.  W  przeciwnym  razie  nie  wiem,  jak  by  się  to
skończyło. Ciarki chodziły mi po plecach, chociaż z zasady nie podzielam naiwnej
wiary w duchy. Tak czy inaczej, zawsze staram się mieć w domu trochę brandy na
wszelki wypadek.

— I słusznie — odparł wesoło lord Peter. — Jest pan bardzo zapobiegliwym

człowiekiem, panie Thipps. Niezwykłe, co w trudnych chwilach potrafi zdziałać
łyk czegoś mocniejszego, a im mniej człowiek do tego nawykły, tym lepszy skutek.
Mam nadzieję, że pańska służąca to rozsądna osóbka? Mdlejące i krzyczące z
przestrachu niewiasty potrafią być prawdziwym utrapieniem.

— Gladys to dobra dziewczyna— odrzekł pan Thipps. — Bardzo rozsądna. Rzecz
jasna  była  wstrząśnięta,  to  zrozumiałe.  Sam  byłem  roztrzęsiony  całą  sytuacją  i
zdziwiłbym  się,  gdyby  młodej  kobiety  wcale  to  nie  obeszło.  Ale  to  energiczna
osoba,  bardzo  pomocna  w  nagłych  wypadkach,  jeśli  wasza  lordowska  mość
rozumie, co mam na myśl . Uważam się za prawdziwego szczęśliwca , dysponując
w dzisiejszych czasach dobrą, uczciwą służącą , która dba o mnie i mamę. Bywa
co  prawda  nieco  nieuważna  i  zdarza  jej  się  zapominać  o  drobiazgach,  ale  to
przecież  naturalne.  Naprawdę  szczerze  żałowała,  że  zostawiła  okno  w  łazience
otwarte  i  choć  z  początku  się  na  nią  rozgniewałem,  widząc  co  z  tego  wynikło,
trudno  to  nazwać  wielkim  przewinieniem.  Jak  świat  światem  młode  służące

bywały  zapominalskie,  a  Gladys  tak  się  zdenerwowała,  że  nie  chciałem  jej
dodatkowo  dręczyć.  Powiedziałem  jedynie:  „Mogli  nas  okraść  —  pamiętaj  o  tym
następnym razem, kiedy przyjdzie ci do głowy zostawić na całą noc otwarte okno.
Teraz  to  tylko  trup  w  wannie,  co  samo  w  sobie  jest  już  wystarczająco
nieprzyjemne,  ale  następnym  razem  przez  okno  mogą  się  dostać  złodzieje  albo
bandyci, a wtedy wymordują nas we własnych łóżkach". Inspektor Sugg — chyba
tak  się  nazywał  —  ze  Scotland  Yardu  był  względem  niej  znacznie  bardziej
surowy.  Biedaczka  nie  na  żarty  się  przestraszyła.  Myślała  chyba,  że  o  coś  ją
podejrzewają, chociaż Bogiem a prawdą cóż ona mogła mieć wspólnego z jakimiś
zwłokami!  Powiedziałem  to  zresztą  inspektorowi.  Proszę  sobie  wyobrazić,  że
potraktował mnie bardzo nieuprzejmie. Powiem wręcz, że wcale nie spodobało mi
się  jego  zachowanie.  „Jeżeli  ma  pan  jakieś  dowody,  żeby  oskarżać  Gladys  albo
mnie,  inspektorze  —  powiedziałem  —  proszę  je  niezwłocznie  przedstawić.  To
pański obowiązek". I dodałem: „Ale, doprawdy, chyba nie płacą panu za to, żeby
obrażać  dżentelmena  w  jego  własnym  domu".  —  Czubek  głowy  pana  Thippsa
wyraźnie  się  zaróżowił.  —  On  na  mnie  krzyczał,  milordzie,  najzwyczajniej  w
świecie krzyczał!

— Cały Sugg — westchnął lord Peter. — Znam go. Kiedy nie wie, co

powiedzieć,  robi  się  wulgarny.  Przecież  to  jasne  jak  słońce,  że  ani  pan,  ani
dziewczyna nie kolekcjonujecie nieboszczyków. Kto zresztą chciałby brać sobie na
głowę taki kłopot? Zwykle bardzo trudno się ich pozbyć. A propos, pozbył się pan
już tych nieszczęsnych zwłok?
— Wciąż są w łazience — wzdrygnął się pan Thipps.
— Inspektor  Sugg  zakazał  czegokolwiek  tam  dotykać,  dopóki  jego  ludzie  nie
zgłoszą się po ciało. Gdyby wasza lordowska mość miał ochotę rzucić okiem...

— Z największą przyjemnością — ucieszył się lord Peter. — Jeżeli to nie będzie
dla pana zbytni kłopot.

— W żadnym razie — zapewnił go pan Thipps. Jego mina, kiedy prowadził

gościa  wąskim  korytarzem,  upewniła  lorda  Petera  co  do  dwóch  rzeczy:  po
pierwsze, jego gospodarz wyraźnie cieszył się ze splendoru, jakiego makabryczne
znalezisko  dodawało  zarówno  jemu  samemu,  jak  i  jego  mieszkaniu;  po  drugie,
czerpał  jawną  satysfakcję  z  faktu,  iż  łamie  zakaz  inspektora  Sugga,  który
zabronił  pokazywać  komukolwiek  nieboszczyka.  To  ostatnie  podejrzenie  po-
twierdziło  się,  kiedy  Thipps  zniknął  na  chwilę  w  sypialni,  mówiąc,  że  z  zasady
trzyma w domu zapasowe klucze do wszystkich drzwi, tak na wszelki wypadek.

Łazienka nie wyróżniała się niczym szczególnym: wąska i długa, z oknem

umieszczonym dokładnie nad końcem wanny. Jego szyby były z matowego szkła,
a futryna wystarczająco szeroka, żeby zmieściło się w niej ciało mężczyzny. Lord
Peter podszedł żywo do okna, otworzył je i wyjrzał na zewnątrz.

Mieszkanie znajdowało się na ostatnim piętrze kamienicy, mniej więcej

pośrodku kondygnacji. Okno łazienki wychodziło na podwórze zabudowane
różnymi niskimi przybudówkami, komórkami na węgiel, garażami i tak dalej. Za

nimi ciągnęły się ogródki przynależne do kolejnego szeregu domów mieszkalnych.
Z  prawej  strony,  pośrodku  rozległego  terenu,  wznosił  się  imponujący  gmach
szpitala  św.  Łukasza  w  Battersea  oraz  połączona  z  nim  zadaszonym  łącznikiem
rezydencja  słynnego  chirurga,  sir  Juliana  Freke'a.  Kierował  on  oddziałem
chirurgii tego nowego, wspaniałego szpitala, poza tym znany był na Harley Street
jako wybitny neurolog o wielce niezależnych poglądach.

Owe szczegółowe informacje przekazał lordowi Peterowi zaaferowany pan

Thipps, który najwyraźniej uważał, iż sąsiedztwo kogoś tak sławnego rzuca blask
chwały na lokatorów Queen Caroline Mansions.

– Rano osobiście nas odwiedził! – opowiadał Pan Tipps- w związku z tą

wstrętną sprawą. Inspektor Sagg podejrzewał, że któryś z młodych dżentelmenów
praktykujących  w  szpitalu  medycynę,  mógł  dla  żartu  podrzucić  zwłoki,
zważywszy, że mają ich pod dostatkiem tam, gdzie robią sekcje.Inspektor spotkał
się  więc  z  samego  rana  z  sir  Julianem,  żeby  się  dowiedzieć,  czy  nie  brakuje  im
żadnego  ciała.  Sir  Julian  okazał  wielką  uprzejmość,  zaiste  wielką  uprzejmość,
chociaż  był  akurat  w  trakcie  sekcji.  Sprawdził  rejestry,  żeby  się  upewnić  ,  czy
żadne zwłoki nie zaginęły, a nawet raczył pofatygować się tutaj, żeby na własne
oczy  zobaczyć  …to.  –  Pan  Thipps  wskazał  wannę.  —  Po  czym  stwierdził,  że
bardzo żałuje, ale nie może nam pomóc: ze szpitala nie zginęły żadne zwłoki, a na
dodatek ten tutaj nie odpowiada wyglądem żadnemu nieboszczykowi na stanie.

—Ani żadnemu pacjentowi tego szpitala, mam nadzieję — rzucił od niechcenia

lord Peter.

Na tę makabryczną aluzję pan Thipps pobladł jak ściana.

— Nie słyszałem, żeby inspektor Sugg się o to dopytywał — odparł z pewnym

zdenerwowaniem. — Cóż by to była za koszmarna historia! W ogóle o tym nie
pomyślałem, milordzie, niech mnie Bóg ma w swojej opiece!

— Cóż, gdyby rzeczywiście zaginął im pacjent, zapewne do tej pory zdążyliby

już to odkryć — rzekł lord Peter. — Przyjrzyjmy się lepiej temu tutaj.

A umieszczając monokl w oczodole, zauważył:

— Widzę, że ma pan problem z osiadającą sadzą. Paskudna sprawa, prawda?

Ja też się z tym biedzę — niszczy mi książki, wie pan? Och, i proszę się nie
fatygować, jeśli nie ma pan ochoty na bliższe oględziny...

Z drżącej dłoni pana Thippsa wyjął róg prześcieradła, które zostało narzucone

na wannę, i poderwał je do góry.

W wannie leżały zwłoki wysokiego, tęgiego mężczyzny około pięćdziesiątki.

Włosy — gęste, czarne i naturalnie kręcone — strzygła i układała jakaś wprawna
ręka.  Wydzielały  one  słabą  woń  fiołków,  wyraźnie  wyczuwalną  w  dusznym
powietrzu łazienki. Rysy mężczyzny były grube, mięsiste i wyraziste; człowiek ten
miał  nieco  wyłupiaste,  ciemne  oczy  i  długi,  orli  nos  zakrzywiony  ku  wydatnej
brodzie.  Wargi  w  gładko  wygolonej  twarzy  były  pełne  i  zmysłowe,  a  opadająca
szczęka  odsłaniała  pożółkłe  od  tytoniu  zęby.  Na  nosie  zmarłego  tkwiły  złote
binokle,  swoją  groteskową  elegancją  kpiąc  z  majestatu  śmierci.  Cienki,  złoty

łańcuszek spoczywał półkoliście na nagiej piersi. Nogi mężczyzny były sztywno
wyprostowane, ręce opuszczone wzdłuż ciała, a palce dłoni w naturalny sposób
zgięte. Lord Peter uniósł ramię zmarłego i ze zmarszczonym czołem przyjrzał się
jego dłoni.

— Wygląda na to, że pański gość był dandysem — mruknął. — Fiołek

parmeński i manikiur. — Pochylił się i wsunął dłoń pod głowę mężczyzny.
Absurdalnie wyglądające binokle zsunęły się z nosa zmarłego i z brzękiem wpadły
do wanny. A odgłos ten do reszty wytrącił z równowagi biednego pana Thippsa.

— Proszę mi wybaczyć — jęknął — ale z tego wszystkiego zrobiło mi się nieco

słabo.

Z tymi słowami wymknął się z łazienki. Lord Peter natychmiast uniósł ciało,

ostrożnie odwrócił je i z przechyloną głową przyglądał mu się bacznie przez swój
monokl niczym  Joseph  Chamberlain  studiujący  rzadki  okaz  orchidei.  Następnie,
opierając głowę zmarłego na swoim ramieniu, wyjął z kieszeni posrebrzane pudeł-
ko  na  zapałki i  wsunął je  w  otwarte  usta mężczyzny.  Cmoknął, ponownie ułożył
ciało w wannie, a ująwszy w dłoń tajemnicze binokle, obejrzał je z uwagą, włożył
sobie na nos i przez chwilę przez nie patrzył. Z jego ust wydobyło się też kolejne
cmoknięcie. Na koniec z powrotem umieścił binokle na nosie zmarłego, nie chcąc
zostawiać  żadnych  śladów  swojej  bytności  i  niepotrzebnie  irytować  inspektora
Sugga.  Ostatni  raz  poprawił  ułożenie  ciała,  po  czym  znów  podszedł  do  okna  i
wychyliwszy  się  przez  parapet,  zamachnął  się  w  lewo  i  w  prawo  laską,  którą
zabrał  ze  sobą  bez  wyraźnej  przyczyny.  Jako  że  nic  nie  wyszło  z  tego
eksperymentu, cofnął się, zamknął okno i dołączył do gospodarza czekającego nań
w korytarzu.

Gdy znaleźli się ponownie w salonie, pan Thipps, wzruszony ciepłym

zainteresowaniem  okazanym  mu  przez  młodszego  syna  diuka,  pozwolił  sobie
zaproponować mu filiżankę herbaty. Lord Peter, który stał przy oknie i podziwiał
panoramę parku Battersea, już miał przyjąć zaproszenie, ale w tej samej chwili u
wylotu  Prince  Of  Wales  Road  ukazał  się  ambulans.  Na  jego  widok  lord  Peter
natychmiast  przypomniał  sobie,  że  jest  już  umówiony  i  wykrzyknąwszy:  —  Na
Jowisza! — pożegnał szybko pana Thippsa.

— Matka przesyła panu wyrazy uszanowania, i tak dalej — rzucił, ściskając

serdecznie jego dłoń. — Ma nadzieję wkrótce znów zobaczyć pana w Denver. Do
widzenia, pani Thipps — zwrócił się głośno do staruszki. — Nie, nie, drogi panie,
niechże się pan nie fatyguje na dół.

I już go nie było. Wyszedł na ulicę i skręcił w stronę stacji w tym samym

momencie,  gdy  z  przeciwnej  strony  pod  budynek  zajechał  ambulans  i  wysiadł  z
niego  inspektor  Sugg  wraz  z  dwoma  konstablami.  Inspektor  zamienił  słowo  z
funkcjonariuszem  dyżurującym  przed  wejściem,  obrzucając  podejrzliwym
spojrzeniem oddalające się plecy lorda Petera.

— Dobry, stary Sugg — westchnął ciepło tenże. — Drogi stary dureń! Jakże on

mnie nienawidzi.

Świetna robota, Bunter! — stwierdził lord Peter, opadając z westchnieniem na

miękki, luksusowy fotel. — Sam bym się lepiej nie spisał. Na samą myśl o Dantem ślinka
napływa  mi  do  ust  —  nie  mówiąc  już  o  Czterech  synach  Ajmona.  Na  dodatek
zaoszczędziłeś całe sześćdziesiąt funtów, wspaniale. Na co je wydamy, Bunter? Po-
myśl  tylko,  są  nasze  i  możemy  z  nimi  zrobić,  co  tylko  dusza  zapragnie.  Jak
słusznie  zauważył  Harold  Skimpole,  w  „Samotni",  zaoszczędzone  sześćdziesiąt
funtów to zyskane sześćdziesiąt funtów, no i ja zamierzam wydać je co do pensa.
Czego  nam  potrzeba?  Może  ty  masz  jakiś  pomysł?  Chciałbyś  coś  zmienić  w
mieszkaniu?

— No cóż, milordzie, skoro wasza lordowska mość jest tak łaskawy... —

Służący zawahał się, a butelka, z której miał nalać do kieliszka wybornej brandy,
znieruchomiała w powietrzu.

— Śmiało, Bunter, ty niepoprawny stary hipokryto. Nie musisz być taki

sztywny, jak wtedy, gdy oznajmiasz, że właśnie podano do stołu. „Głos jest głosem
Jakuba, ale ręce — rękami Ezawa!"

Czegóż to teraz pożąda twoja prześwietna

ciemnia?

— Jest do nabycia taki anastygmat symetryczny z zestawem zapasowych

soczewek, milordzie — odparł Bunter, a w jego głosie

dało się słyszeć coś w

rodzaju  religijnego  uniesienia.  —  Gdyby  trafiło  się  nam  fałszerstwo  albo  trzeba
było  sfotografować  ślady  stóp,  mógłbym  od  ręki  wykonać  odpowiednie
powiększenie. Przydałby się też większy kąt obrazu. Proszę  tylko na to spojrzeć,
milordzie — zupełnie jakby aparat miał oczy z tyłu głowy…..
      Wydobył z kieszeni katalog i z drżeniem podsunął swojemu panu.

Lord Peter starannie przestudiował opis, unosząc kąciki wąskich ust w
uśmiechu.

— Dla mnie to istna chińszczyzna – oznajmił - a 50 funtów wydaje się

paskarską ceną za kawałek szkła. Ale ty nazwałbyś zapewne marnotrawstwem
zakup wyświechtanej, starej książki w martwym języku za 750 funtów, zgadza
się, Bunter?

— Nie jest moją rolą ferowanie podobnych ocen, milordzie.
— Rzeczywiście, Bunter, płacę ci 200 funtów rocznie, żebyś zachowywał swoje

opinie dla siebie. Powiedz mi jednak, skoro już przyszło nam żyć w tak
demokratycznych czasach , czy nie uważasz tego za niesprawiedliwe?

— Nie, milordzie.

— Nie uważasz. A mógłbyś mi tak zupełnie otwarcie powiedzieć, dlaczego?

Biblijni bliźniacy z Księgi Rodzaju, Biblia Tysiąclecia (przypisy, oprócz tych inaczej

oznaczonych, pochodzą od tłumacza

— Szczerze mówiąc, dochód, jaki wasza lordowska mość czerpie ze swego szlachectwa,
również zobowiązuje go do tego, aby na przykład zaprosiwszy lady Worthington na kolację
powściągnąć swoją skłonność do szafowania niewątpliwie cennymi ripostami.

Lord Peter rozważał przez chwilę jego słowa.

—

A więc tak to widzisz, Bunter?

Noblesse oblige *

i skłania do rozwagi. Śmiem twierdzić, że

się nie mylisz. W takim jednak razie twoje położenie jest o niebo lepsze od mojego, ponieważ
ja, nawet będąc bez grosza, musiałbym okazywać szacunek lady Worthington. A ty, Bunter,
powiedziałbyś mi szczerze, co o mnie myślisz, gdybym cię teraz odprawił ze służby?

— Nie, milordzie.
Lecz miałbyś do tego święte prawo, a gdybym na dodatek ośmielił się zwolnić cię za tę

szatańską kawę, którą parzysz, zasłużyłbym na jak najostrzejsze słowa krytyki. W sztuce
parzenia kawy jesteś niezrównany, Bunter. Nie wiem, jak ty to robisz i nie chcę wiedzieć, bo
niechybnie musisz uciekać się w tej kwestii do czarnej magii, a ja nie zamierzam się narażać na
wieczne potępienie. Możesz więc kupić sobie te swoje szkiełka.

—Dziękuję waszej lordowskiej mości.

— A skończyłeś już w jadalni?

— Nie całkiem, milordzie.
— W takim razie wróć tutaj, jak tylko skończysz. Mam ci mnóstwo rzeczy do powiedzenia...

Ho, ho, a kogóż to licho niesie?

Bo też głośno zaterkotał dzwonek przy drzwiach wejściowych.

— Nie ma mnie w domu, chyba że to ktoś interesujący.
— Tak jest, milordzie.

Bibliotekę lorda Petera śmiało można było zaliczyć w poczet najprzyjemniejszych

kawalerskich  kryjówek  w  całym  Londynie.  Utrzymana  była  w  kolorach  czarnym  i  bladożółtym.
Ściany od podłogi do sufitu pokrywały półki zastawione białymi krukami, zaś tapicerowane fotele
i wygodna sofa w stylu Chesterfield przywodziły na myśl czułe objęcia hurys. W rogu pysznił się
czarny,  salonowy  fortepian,  ogień  tańczył  w  szerokim,  staroświeckim  palenisku,  a  stojące  na
gzymsie  kominka  porcelanowe  wazony  pełne  były  czerwonych  i  złocistych  chryzantem.  Oczom
młodego  człowieka,  którego  wprowadzono  wprost  z  listopadowej  mgły,  pokój  ten  wydał  się  nie
tylko  olśniewający  i  wyjątkowy  na  wzór  nieosiągalnego  klejnotu,  ale  zarazem  ciepły  i  przyjazny
niczym pastelowe, pozłacane przedstawienia raju ze średniowiecznych malowideł.

— Pan Parker, milordzie.
Lord Peter z autentyczną radością zerwał się z fotela.

—

Mój drogi przyjacielu, jakże mnie cieszy twój widok! Paskudna mgła, nieprawdaż? Bunter,

przynieś więcej swojej niezrównanej kawy, dodatkowy kieliszek i cygara. Parker, mam nadzieję,
że przynosisz wieści o jakiejś ohydnej zbrodni. Dziś wieczorem nie zadowoli nas nic bardziej
banalnego od podpalenia czy morderstwa. Bunter i ja zaczynaliśmy właśnie intonować

Nie marzyć w

taką noc, jak dziś...

Na aukcji u sir Ralpha Brocklebury'ego zdobyłem Dantego i praktycznie unikalne

wydanie Caxtona; Bunter, który w moim imieniu dobił targu, zamierza sprawić sobie aparat,
który to na ślepo wyczynia rozmaite cudowności, a poza tym:

Mamy jeszcze zwłoki w wannie,

Mamy jeszcze zwłoki w wannie!

Nas nie skusi nic,

Żadne sensacje tanie,

My wołimy nasze zwłoki w wannie!

—

Tak jest, Parker, nic nie może się z tym równać. Zwłoki są co prawda moje, ale możemy się

podzielić. Ostatecznie to własność firmy. Jesteś zainteresowany? Tyle że też musisz coś wnieść do

* Szlachectwo zobowiązuje (franc).

wspólnej puli.

Cokołwiek.

Może ty też masz na stanie jakieś zwłoki? Och, oby tak było! Każde

takowe mile widziane.

Kiedy kto napotka z nagła

Nieboszczyka w cudzej wannie,

Pytać go o sprawcę zbrodni

Ni to mądrze, ni to ładnie.

Zwłaszcza gdy Sugg idiota tam się miota.

I już. Bo wystarczyło jedno spojrzenie w szkliste oczy tegoż jegomościa, żeby uniżony sługa

waszmości wszystko pojął w lot!

— Ach! — zawołał Parker. — Byłem pewien, że trafisz do Queen Caroline Mansions. Też tam

zajrzałem i spotkałem Sugga. Wyznał, że cię widział, i był z tego powodu bardzo niezadowolony.
Nazwał twoją wizytę nieuzasadnionym wtargnięciem.

— Wiedziałem, że tak powie — odparł lord Peter. — Uwielbiam się droczyć ze starym,

dobrym Suggiem, zawsze jest taki gburowaty. Wyczytałem w

The Star,

że tym razem znów się

popisał, aresztując tę nieszczęsną Gladys Jakjejtam. Sugg — gwiazda wieczoru, niezawodny Sugg!
Ale czego

właściwie tam szukałeś?

— Prawdę mówiąc — odrzekł Parker — wybrałem się sprawdzić, czy ów anonimowy

nieboszczyk o semickich rysach spoczywający w wannie pana Thippsa to nie jest przypadkiem sir
Reuben Levy. Niestety nie.

— Sir Reuben Levy? Chwileczkę, coś mi świta. Już wiem! Widziałem dziś nagłówek w prasie:

„Tajemnicze zniknięcie znanego finansisty". O co chodzi? Nie zdążyłem doczytać.

— Cóż, sprawa jest trochę dziwna, ale śmiem twierdzić, że to nic poważnego — staruszek

najpewniej postanowił czmychnąć z jakiegoś sobie tylko znanego powodu. Stało się to dziś rano i
pies z kulawą nogą by się tym nie przejął, gdyby nie fakt, że akurat dzisiaj Levy był umówiony na
jakieś arcyważne spotkanie, na którym miał sfinalizować milionowy interes, nie znam wszystkich
szczegółów.  Wiem  tylko,  że  jego  wrogowie  wcale  by  się  nie  zmartwili,  gdyby  ów  interes  nie
wypalił,  kiedy  więc  dotarły  do  mnie  pogłoski  o  trupie  w  wannie,  zaraz  popędziłem  mu  się
przyjrzeć.  Nie  wydawało  się  to  zbyt  prawdopodobne,  ale  w  naszym  zawodzie  zdarzają  się
najróżniejsze  nieprawdopodobieństwa.  Najśmieszniejsze,  że  Sugg  wbił  sobie  do  głowy,  że  to  jest
sir Reuben Levy i jak szalony telegrafuje teraz do lady Levy, usiłując ją nakłonić, żeby przyjechała
i zidentyfikowała męża. Tymczasem owemu jegomościowi w wannie nie bliżej do sir Reubena niż
nieszczęsnemu Adolfowi Beckowi do tego łajdaka Johna Smitha5. Zastanawiające, że gdyby miał
brodę,  rzeczywiście  wyglądałby  niemal  jak  lustrzane  odbicie  sir  Reubena,  a  zważywszy,  że  lady
Levy przebywa z rodziną za granicą, ktoś może stwierdzić, że to on, co pozwoli Suggowi zbudować
sobie śliczną teorię, równie imponującą i trwałą jak wieża Babel.

— Sugg to kochany, głupi osioł — stwierdził lord Peter. — Wypisz wymaluj detektyw z

powieści kryminalnej. No cóż, nie znam Levy'ego, ale widziałem zwłoki i moim zdaniem ten
pomysł jest co najmniej niedorzeczny... Jak ci smakuje brandy?

— Rewelacja, Wimsey. Takie rzeczy sprawiają, że zaczynam wierzyć w istnienie raju. Ale

pora na twoją opowieść.

— Pozwolisz, że zaczekamy na Buntera? Cóż to za nieoceniony Człowiek — służący z

aparatem w dłoni. Co ciekawe, zawsze jest pod ręką, kiedy mam ochotę wziąć kąpiel albo
potrzebuję czystych butów. Nie wiem, kiedy on to wszystko robi, chyba we śnie. Bunter!

5Adolf Beck (1841-1909), dwukrotnie niesłusznie skazany za oszustwa, których n u popełnił.
Prawdziwy przestępca nazywał się Wilhelm Meyer i był niezwykle podobny ■ I"

Becka. Po

schwytaniu Meyera Beck został ułaskawiony i otrzymał finansowe zadość -Ui lynienie za lata
spędzone w więzieniu, zmarł jednak wkrótce potem jako schorowany > łamany człowiek. Sprawa
Becka zaowocowała ważnymi zmianami w brytyjskim sy-lU......sądowniczym, m.in. utworzeniem
sądu apelacyjnego.

— Tak, milordzie.
— Przestań się tam guzdrać, weź sobie coś porządnego do picia i dołącz do naszej wesołej

gromadki.

— Oczywiście, milordzie.
— Bo pan Parker ma dla nas nową sztuczkę. Nazywa się „Znikający finansista". Żadnego

oszustwa. Szast, prast — i gdzież on się podział? Może ktoś z widowni łaskawie zechce
pofatygować się na scenę i z bliska obejrzeć magiczną skrzynię? Dziękuję, sir. Ręka jest szybsza
niż oko...

— Obawiam się, że nie ma o czym opowiadać — odparł Parker. — To jedna z tych historii, w

których fakty nie pozostawiają wielkiego pola do spekulacji. Sir Reuben Levy zjadł wczoraj w
Ritzu kolację z trojgiem przyjaciół. Po posiłku jego przyjaciele udali się do teatru, on zaś wymówił
się pilnym spotkaniem. Jak dotąd nie udało mi się jeszcze wyśledzić, z kim był umówiony.
Następnie punktualnie o północy wrócił do domu przy Park Lane

— Ktoś go widział?
— Kucharka właśnie kładła się spać. Zdążyła jeszcze dostrzec go na progu i usłyszeć, jak

wchodzi do środka. Poszedł na górę, zostawiając szynel na wieszaku, a parasol na stojaku w holu
— bo pamiętasz, jak wczoraj padało. Rozebrał się i położył do łóżka. Nazajutrz wszelki ślad po nim
zaginął. To wszystko — zakończył gwałtownie Parker i machnął ręką.

— Na pewno nie wszystko. Mój kochany, nie daj się prosić, to nie jest nawet połowa tej

historii!

— Ależ tak, słowo daję. Kiedy rano służący przyszedł go obudzić, nikogo nie zastał. Widać

było,  że  jego  pan  spędził  noc  w  swoim  łóżku,  piżama  i  wszystkie  części  garderoby  wciąż  były  w
sypialni, z tym że — co było dość zaskakujące — zostały niedbale ciśnięte na otomanę w nogach
łóżka,  zamiast  jak  zwykle  leżeć  porządnie  złożone  na  fotelu.  Jak  się  okazuje,  sir  Reuben
przywiązywał  wielką  wagę  do  porządku.  Mogłoby  to  wskazywać,  że  źle  się  czuł  albo  działał  w
stanie  wielkiego  wzburzenia.  Nie  brakowało  żadnych  czystych  ubrań,  garnituru,  trzewików,
niczego. Obuwie, które miał na sobie poprzedniego dnia, jak zwykle stało w garderobie. Umył się,
wyczyścił zęby i wykonał wszystkie zwykłe czynności toaletowe. Służąca, która o wpół do siódmej
sprzątała  w  holu,  przysięga,  że  później  nikt  nie  wchodził  ani  nie  wychodził  z  domu.  Siłą  rzeczy
nasuwa  się  przypuszczenie,  że  powszechnie  szanowany  żydowski  finansista  w  sile  wieku  albo
oszalał między północą a szóstą rano i niepostrzeżenie opuścił dom w listopadową noc nagi jak go
Pan  Bóg  stworzył,  albo  został  jak  w  bajkach  uprowadzony  przez  siłę  nieczystą  z  duszą  i  ciałem,
pozostawiając po sobie jedynie stertę odzieży.

— A drzwi wejściowe były zaryglowane?
— Jakie to do ciebie podobne, z miejsca zadać tak wnikliwe pytanie. Mnie przyszło ono do

głowy dopiero po godzinie. Otóż wyobraź sobie, że nie. Wbrew powszechnie panującym zwyczajom
był tam tylko zamek typu yale. Z drugiej strony, pokojówki dostały wieczorem wychodne do teatru
i niewykluczone, że sir Reuben z rozmysłem zostawił drzwi otwarte, sądząc, iż jeszcze nie wróciły.
Już wcześniej zdarzało mu się to robić.

—  I to wszystko?
—  Prawie. Z wyjątkiem jednego nieistotnego drobiazgu.
—  Uwielbiam  nieistotne  drobiazgi  —  zawołał  lord  Peter,  rozradowany  jak  dziecko.  —

Mnóstwo ludzi powieszono właśnie z ich powodu. Co to takiego?

— Sir Reuben i lady Levy, będąc niezwykle dobranym małżeństwem, dzielą ze sobą sypialnię.

Jak już wspominałem, lady Levy udała się do Francji w celu podreperowania zdrowia. Podczas jej
nieobecności sir Reuben śpi po swojej stronie małżeńskiego łoża, od lat tej samej, to znaczy dalej
od ściany. Wczorajszej nocy jednak złączył dwie poduszki i spał pośrodku, a przynajmniej bliżej
ściany, niż, to ma w zwyczaju. Pokojówka, wyjątkowo bystra osóbka, zwróciła na to uwagę rano,
kiedy przyszła pościelić łóżko. Kierując

się instynktem godnym detektywa, uznała, że nie powinna

niczego i ruszać, więcej, zabroniła komukolwiek dotykać pościeli, chociaż policję zdecydowano się
zawiadomić dopiero znacznie później.

— W domu nie było też nikogo poza sir Reubenem i służbą?

—

Nie. Lady Levy z córką i jedną ze służących jest za granicą. W domu byli jedynie lokaj,

kucharka, pokojówka i podkuchenna. Oczywiście zmarnowali całą godzinę na bezsensowną
paplaninę i rozsiewanie plotek. Ja sam dotarłem na miejsce około dziesiątej

— I cóż ciekawego porabiałeś od tamtej pory?
— Usiłowałem poznać tożsamość owej tajemniczej osoby, z którą sir Reuben był poprzedniego

wieczoru umówiony, jako że z wyjątkiem kucharki była to zarazem ostatnia osoba, która widziała
go przed zniknięciem. Być może wszystko to da się jakoś racjonalnie wytłumaczyć, ale niech mnie
kule biją, jeśli coś sensownego przychodzi mi do głowy. Do licha, nikt nie wraca do domu i nie
kładzie się spać tylko po to, żeby w środku nocy wymaszerować na zewnątrz goły jak święty
turecki.

— Mógł mieć na sobie jakieś przebranie.

— Też na to wpadłem. W gruncie rzeczy to chyba jedyne rozsądne wytłumaczenie. Ale to

szalenie zagadkowe, Wimsey. Znana persona z City wymyka się w środku nocy w przededniu
ważnej transakcji, nikogo nie uprzedzając, w całkowitym przebraniu, zostawiając w domu
zegarek, portfel, książeczkę czekową i — co najważniejsze i najbardziej zastanawiające — binokle,
bez których jako krótkowidz praktycznie nie jest w stanie się poruszać. Na dodatek...

— To akurat jest bardzo ważne — przerwał mu Wimsey. — Jesteś pewien, że nie wziął ze

sobą innej pary?

— Służący zaklina się, że miał tylko dwie pary, z których jedną znaleziono na toaletce, a

drugą w szufladzie — czyli tam, gdzie zawsze trzymał ją sir Reuben.

Lord Peter zagwizdał.

— I tu mnie masz, Parker. Bo nawet gdyby zamierzał popełnić samobójstwo, nie wyszedłby z

domu bez binokli.

— Na to wygląda, chyba że samobójstwo miało polegać na rzuceniu się na oślep pod koła

pierwszego lepszego samochodu. Tak czy inaczej, nie zaniedbałem i tego wątku. Sprawdziłem
informacje o wszystkich dzisiejszych wypadkach drogowych i mogę z czystym sercem zaświadczyć,
że w żadnym z nich ofiarą nie był sir Reuben. Poza tym zabrał ze sobą klucz do drzwi
wejściowych, zupełnie jakby zamierzał wrócić.

— A spotkałeś się z ludźmi, z którymi jadł wczoraj kolację?

— Dwóch znalazłem w klubie. Stwierdzili, że sprawiał wrażenie człowieka w pełni sił i w jak
najlepszym humorze, wspominał o swoim zamiarze dołączenia za jakiś czas do lady Levy — naj-
prawdopodobniej w okolicy świąt Bożego Narodzenia — i z wielkim zadowoleniem mówił o
porannej transakcji, w której miał zresztą uczestniczyć jeden z nich, niejaki Anderson z Wyndham

— I przynajmniej aż do godziny dziewiątej nie przejawiał żadnego zamiaru ani chęci, żeby

rozpłynąć się w powietrzu?

— Absolutnie nie, chyba że jest naprawdę utalentowanym aktorem. Cokolwiek skłoniło go do

tego kroku, musiało zdarzyć się albo w trakcie owego tajemniczego spotkania, na które miał się
stawić po kolacji, albo gdy był już w łóżku, między północą a wpół do szóstej rano.

— No i co o tym sądzisz, Bunter? — zapytał lord Peter.
— Nie znam się na takich sprawach, milordzie. Ale to dziwne, że dżentelmen na tyle

zdenerwowany czy cierpiący, żeby nie złożyć porządnie swoich rzeczy przed snem, pamięta o
umyciu zębów i wystawieniu trzewików do czyszczenia. Są to akurat te dwie rzeczy, o których
najczęściej się zapomina, milordzie.

— Jeżeli to miał być osobisty przytyk, Bunter — uśmiechnął się lord Peter — mogę tylko

powiedzieć, że uważam całą sprawę za niewartą wzmianki. Parker, drogi przyjacielu,
przychodzisz z niezwykle ciekawą zagadką. Nie chciałbym się narzucać, ale z przyjemnością
obejrzałbym jutro ową sypialnię. Nie chodzi o to, że ci me ufam, mój drogi, ale wprost palę się z
ciekawości. Nie odmawiaj mi, proszę. Skosztuj jeszcze kropelkę mojej zacnej brandy, zapal cygaro,
tylko broń Boże mi nie odmawiaj!

— Oczywiście, możesz przyjść i się rozejrzeć. Zapewne znajdziesz mnóstwo rzeczy, które ja

sam przeoczyłem — odparł Parker ze spokojem, chętnie się częstując.

— Parker, serce ty moje, jesteś prawdziwą chlubą Scotland Yardu. Kiedy na ciebie patrzę,

Sugg wydaje mi się zjawą, mrzonką, snem idioty, snutym w nocną godzinę przez jakiegoś
oszalałego poetę. Sugg jest zbyt doskonały, żeby istnieć naprawdę. A propos, co on właściwie
sądzi o tych zwłokach w wannie?
—

Jego zdaniem — wycedził Parker — przyczyną śmierci był cios zadany w kark. Lekarz to

potwierdził. Twierdzi też, że ofiara nie żyje już podobno od dnia lub dwóch. To również stwierdził
lekarz. Sugg oznajmił mi, że jest to ciało zamożnego Żyda około pięćdziesiątki, co przecież widać
gołym okiem. Uważa za niedorzeczny pomysł, aby nieboszczyk dostał się do łazienki przez okno i
nikt tego nie zauważył. Jego zdaniem najprawdopodobniej wszedł o własnych siłach frontowym
wejściem i został zamordowany przez kogoś w mieszkaniu. Aresztował służącą, ponieważ jest
niska, drobna i całkowicie niezdolna powalić rosłego, silnego mężczyznę przy pomocy pogrzebacza.
Aresztowałby też Thippsa, gdyby nie to, że ten spędził akurat cały wczorajszy i przedwczorajszy
dzień w Manchesterze i wrócił dopiero późnym wieczorem. Zresztą o mały włos by go aresztował,
ale przypomniałem mu, że ofiara nie żyje przecież od dwudziestu czterech albo nawet czterdziestu
ośmiu godzin, więc ten biedak Thipps nie mógłby go wykończyć poprzedniego wieczoru o wpół do
jedenastej. Nie zdziwiłoby mnie jednak, gdyby aresztował go jutro jako wspólnika zbrodni, a wraz
z nim tę dziergającą staruszkę.

—

Cóż, cieszę się, że nieszczęśnik ma chociaż jakie takie alibi — westchnął lord Peter. — Chociaż

jeśli  opierasz  swoje  przekonanie  wyłącznie  na  takich  przesłankach  jak  stężenie  zwłok,  ich  zasi-
nienie  i  inne  tego  rodzaju  przyjemne  drobnostki,  musisz  się  liczyć,  że  jakiś  wredny  sceptyk  z
obrony  obali  z  hukiem  wszystkie  twoje  medyczne  dowody.  Pamiętasz  popisowy  występ  Impeya
Biggsa  w  sprawie  herbaciarni  z  Chelsea?  Sześciu  przeklętych  medyków  zaprzeczało  sobie
nawzajem,  składając  zeznania,  a  stary  Impey  jak  z  rękawa  wyciągał  kolejne  przykłady
nietypowych  przypadków  znanych  medycynie  sądowej,  cytując  przy  tym  Glaistera  i  Dixona
Manna, aż ławnikom kręciło się w głowach! „Czy jest pan gotów przysiąc, doktorze Thingumtight,
że  za  czas  zgonu  można  bez  cienia  wątpliwości  uznać  początek  rigor  mortis?  „Z  doświadczenia
mogę  stwierdzić,  że  jest  tak  w większości  przypadków",  odpowiada  doktor, cały  sztywny.  „Ach!",
Biggs na to. „Panie doktorze, to jest sąd, a nie wybory parlamentarne. Nie możemy opierać się na
zdaniu większości. Prawo, doktorze Thingumtight, szanuje prawa mniejszości, zarówno żywej, jak
i martwej". W tym momencie jakiś osioł wybuchnął śmiechem, a stary Biggs wypiął pierś i uderzył
w  wysokie  tony:  „Panowie,  tu  nie  ma  się  z  czego  śmiać!  Mój  klient  —  prawy  i  powszechnie
szanowany  dżentelmen  —  walczy przed  sądem  o własne  życie —  o własne  życie,  panowie —  zaś
rolą  oskarżenia  jest  udowodnić  jego  winę  —  o  ile  to  w  ogóle  możliwe  —  bez  cienia  wątpliwości.
Doktorze  Thingumtight,  zapytam  pana raz  jeszcze, czy  może  pan  uroczyście  przysiąc,  bez  cienia
wątpliwości,  że  owa  nieszczęsna  kobieta  rozstała  się  z  życiem  nie  wcześniej  i  nie  później  niż  w
czwartek  wieczorem?  Prawdopodobnie  tak?  Panowie,  nie  jesteśmy  jezuitami,  tylko  uczciwymi
Anglikami. Nie można nakłaniać rodowitych Brytyjczyków, zasiadających na ławie przysięgłych,
żeby  skazywali  kogokolwiek na  podstawie  tak  niepewnej  opinii".  Na  co  przez  salę  przetoczył  się
szmer uznania.

— Klient Biggsa był jednak winny — zauważył Parker.

Oczywiście, że był winny. Lecz mimo to go uniewinniono, a twoje słowa każdy sąd uznałby za
zniesławienie. — Wimsey podszedł do biblioteczki i zdjął z półki tom Medycyny sądowej. — Ri-
gor mortis można stwierdzić jedynie w przybliżeniu, o diagnozie decyduje wiele czynników".
Zachowawczy dureń. „Najczęściej jednak zesztywnienie karku i żuchwy pojawia się pięć do
sześciu godzin po zgonie" — uhm — „i w większości przypadków ustępuje przed upływem
trzydziestu sześciu godzin. W pewnych okolicznościach jednakże może wyjątkowo pojawiać się
wcześniej lub ustępować później!" Bardzo pomocne, co, Parker? „Zdaniem Brown-Seąuarda...
trzy i pół minuty po śmierci... W pewnych przypadkach nie przed upływem szesnastu godzin od
chwili zgonu... Może się utrzymywać nawet do dwudziestu jeden dni". Dobry Boże! „Istotne
czynniki: wiek, umięśnienie, przebyta gorączka, wysoka temperatura otoczenia". I tak dalej, i
tak dalej, żadnych konkretów. Nie szkodzi. Jeśli chodzi o Sugga, możesz śmiało wytoczyć
argumenty medyczne, i tak się na tym nie zna. — Lord Peter odrzucił książkę na bok. — Ale
wracając do faktów, co ty myślisz o tej sprawie?

— Cóż — odparł detektyw. — Właściwie nie mam zdania. Jeśli nam być szczery, to bardzo

intrygujące. Moim zdaniem

nieboszczyk musiał być zamożnym człowiekiem, ale takim, który do

majątku doszedł ciężką pracą, i to całkiem niedawno.

— Aha, a więc zauważyłeś odciski na jego dłoniach! Wiedziałem . że tego nie przeoczysz.

— Obie stopy miał też całe w pęcherzach. Musiał nosić za ciasne trzewiki.

— I bardzo długo w nich maszerować — dorzucił lord Peter — żeby nabawić się takich

odparzeń. Czy to nie zaskakujące u kogoś najwyraźniej zamożnego?

— Sam nie wiem. Pęcherze wyglądały na takie sprzed dwóch czy trzech dni. Mógł któregoś

wieczoru utknąć gdzieś na przedmieściach — niewykluczone, że uciekł mu ostatni pociąg, a
taksówki nigdzie nie było — i był zmuszony wracać do domu na piechotę

— Być może.

— Poza tym całe plecy i jedną nogę miał w drobnych, czerwonych cętkach, których

pochodzenia nie potrafię wytłumaczyć.

— Też to zauważyłem.

— Jaka jest twoja teoria?

— Później ci powiem. Idźmy dalej.

— Był zdecydowanym dalekowidzem, co jest dość zaskakujące u mężczyzny w sile wieku, a

jego binokle wyraźnie są staroświeckie, mógłby je nosić starzec. Tak się składa, że jest przy nich

przepiękny, oryginalny łańcuszek z płaskich ogniw z grawerowanym wzorem. Przyszło mi do

głowy, że dzięki niemu możemy łatwiej ustalić jego tożsamość.

— Właśnie kazałem zamieścić w Timesie stosowne ogłoszenie — wtrącił lord Peter. — Mów

dalej.

— Nieboszczyk nosił binokle już od jakiegoś czasu. Dwukrotnie je naprawiano.

—  Wspaniale, Parker, wspaniale. Zdajesz sobie sprawę, jakie to ważne?
—  Nie, prawdę mówiąc, chyba nie. Dlaczego?
—  Później. Kontynuuj.

— Nieboszczyk musiał być człowiekiem ponurym i wybuchowym — paznokcie u rąk były
spiłowane do żywego, jakby miał w zwyczaju regularnie je ogryzać, podobnie jak i palce. Palił przy
tym jak smok i nie używał ustnika. Dbał też bardzo o swój wygląd.

— A zdążyłeś się rozejrzeć po łazience? Ja nie miałem sposobności.

— Jeśli chodzi o odciski stóp, to nie miałem szczęścia. Sugg i spółka zadeptali całe

pomieszczenie, nie mówiąc już o małym panu Thippsie i jego służącej, ale zauważyłem wyraźną

plamę tuż za wezgłowiem wanny, jakby stało tam coś mokrego. Trudno właściwie nazwać to

tropem.

— Oczywiście, całą ubiegłą noc lało jak z cebra.

— To prawda. Zauważyłeś może te dziwne ślady odciśnięte w sadzy na parapecie?

— Owszem — przytaknął Wimsey. — Zbadałem je nawet wnikliwie przy pomocy tego oto

cudeńka, ale jedynym wnioskiem, jaki mi się nasunął, było stwierdzenie, że coś lub ktoś musiało

się tam opierać... — Tu wydobył z kieszonki swój monokl i podał go Parkerowi.

— A niech mnie, wyjątkowo silna soczewka.

— Rzeczywiście — zgodził się Wimsey. — Bardzo poręczna, kiedy człowiek chce się czemuś

lepiej przyjrzeć, wyglądając przy tym jak idiota. Nie nadaje się jednak do noszenia na stałe — wi-

dząc cię en face, ludzie myślą sobie: „Dobry Boże! Nieszczęśnik musi niedowidzieć na jedno oko!"

Mimo to bywa przydatna.

— Wespół z Suggiem zbadaliśmy też teren na tyłach kamienicy — podjął Parker — ale

niczego nie znaleźliśmy.

— Ciekawe. A sprawdzaliście dach?

— Nie.

— W takim razie zrobimy to jutro. Rynna znajduje się mniej niż metr od górnej framugi okna,
zmierzyłem to przy pomocy laski. Nazywam ją niezbędnikiem żądnego przygód dżentelmena.
Jest wyposażona w podziałkę, w środku ukrytą ma szpadę, a w główce kompas. Zrobiono ją na
specjalne zamówienie. Masz dla mnie coś jeszcze?

Obawiam  się,  że  nie.  Twoja  kolej,  Wimsey.  Myślę,  że  udało  ci  się  już  wypunktować  to,  co
najważniejsze. Muszę jednak przyznać, że zwróciłem uwagę na kilka nieścisłości, pierwsza rzecz:
nasz nieboszczyk to człowiek noszący kosztowne, pozłacane binokle — i to na tyle długo, żeby aż
dwukrotnie  je  reperować.  Mimo  to  jego  zęby  są  nie  tyle  odbarwione,  co  zwyczajnie  zepsute    i
wyglądają,  jakby  nigdy  ich  nie  mył.  Z  jednej  strony  brakuje  mu  czterech  zębów  trzonowych,  z
drugiej  trzech,  a  poza  tym  ma  ukruszoną  jedynkę.  Zarazem  musiał  to  być  mężczyzna  dbający  o
swój wygląd, na co wskazywałyby jego dłonie i uczesanie. I co ty na to?

— Och, znasz tych dzisiejszych dorobkiewiczów. Nie dbają przesadnie o zęby i trzęsą się ze

strachu przed dentystą.

— Racja, ale jeden z jego trzonowców miał ukruszoną krawędź, tak ostrą, że poraniła mu

język. Nie ma nic gorszego niż taka ranka. Chcesz mi powiedzieć, że nasz delikwent wolał cierpieć
katusze, chociaż było go stać na leczenie?

— Wiesz, jacy ludzie są dziwni. Znam służące, które wolą skręcać się z bólu, byle tylko nie

przekroczyć progu gabinetu dentystycznego... Jakżeś to wszystko dojrzał, Wimsey?

— Zbadałem wnętrze jego ust przy pomocy latarki elektrycznej — oznajmił lord Peter. —

Bardzo  poręczny  drobiazg,  wygląda  zupełnie  jak  pudełko  na  zapałki.  Mogę  się  zgodzić  z  twoją
interpretacją,  chciałem  jednak  zwrócić  ci  uwagę  na  tę  sprawę.  Druga  rzecz:  dżentelmen,  który
spryskuje  sobie  włosy  wodą  o  zapachu  fiołków  parmeńskich,  robi  manikiur  i  tak  dalej,
jednocześnie nie myje uszu. Sprawdziłem, były całe zatkane woskiem. Okropność.

— Teraz rzeczywiście mnie zaskoczyłeś, Wimsey. Niczego takiego nie zauważyłem. Mimo to

nadal twierdzę, że ciężko jest się pozbyć starych nawyków.

— Zgoda! Złóżmy to na karb złych przyzwyczajeń. Punkt trzeci: dżentelmen, który robił

manikiur, układał włosy na brylantynę, et cetera, et cetera, cierpiał z powodu pcheł.

— Na Jowisza, masz słuszność! Te drobne, czerwone cętki to ślady ukąszeń. Że też sam na to

nie wpadłem!

— Bez cienia wątpliwości, stary druhu. Zdążyły już zblednąć, więc powstały zapewne jakiś

czas temu, ale to z całą pewnością ślady po pchłach.

— Kiedy o tym mówisz, wydaje się to tak oczywiste. Jednak każdemu może się zdarzyć być

pokąsanym przez pchły. Sam przed dwoma tygodniami bezskutecznie walczyłem z takim

krwiopijcą w najlepszym hotelu w Lincoln. Mam nadzieję, że da się teraz we znaki następnemu

lokatorowi!

— Och, każda z tych rzeczy mogłaby się zdarzyć każdemu — ale nie wszystkie naraz. Punkt

czwarty: dżentelmen, który gustuje w zapachu fiołków parmeńskich, et cetera, myje całe ciało
silnym mydłem karbolowym — tak silnym, że dwadzieścia cztery godziny później jego woń jest
wciąż wyczuwalna.

— Karbolem zwalcza się pchły.
— Na Boga, Parker, na wszystko masz odpowiedź! Po piąte, nasz elegancki dżentelmen, o

zadbanych, choć ogryzionych paznokciach u rąk, jest jednocześnie posiadaczem najbrudniejszych
pod słońcem paznokci u nóg, wyglądających, jakby od lat nikt ich nie przycinał.

— Jak już mówiłem, wszystko to można złożyć na karb złych nawyków.

— No tak, oczywiście, ale bez przesady! I wreszcie, po szóste, oto ten skażony złymi

nawykami dżentelmen zjawia się w mieszkaniu Thippsa w środku ulewnej nocy, najwyraźniej
wchodząc przez okno, chociaż nie żyje już od co najmniej dwudziestu czterech godzin, i kładzie się
cichutko w wannie, niestosownie przyodziany jedynie w parę binokli. O dziwo, ani jeden włos na
jego głowie nie jest zmierzwiony, więcej, włosy ma na tyle świeżo podcięte, że na jego plecach i

krawędziach wanny nadal można znaleźć ich ścinki. Golił się również na tyle niedawno, że wciąż
ma ślady zaschniętego mydła na policzku...

— Wimsey!

— Zaczekaj — i takie same ślady wewnątrz ust.

Bunter zerwał się z miejsca i jak spod ziemi wyrósł tuż przy oparciu fotela, w którym siedział

detektyw; idealny sługa w każdym calu.

— Jeszcze odrobinę brandy, sir? — wyszeptał.

—

Wimsey — jęknął Parker. — Mam przez ciebie dreszcze. Opróżnił kieliszek, po czym

popatrzył nań jakby zaskoczony faktem, że jest pusty. Odstawił go, wstał, podszedł do biblioteczki,
Od wrócił się do niej plecami i powiedział:

— Posłuchaj, Wimsey. Naczytałeś się za dużo powieści kryminalnych i gadasz bzdury.

— Nieprawda — odparł ospale lord Peter. — Chociaż to rzeczywiście historia jak z dobrego

kryminału. Bunter, musimy kiedyś coś razem napisać, a ty zilustrujesz opowieść swoimi
fotografiami.

— Mydło w ustach? Nonsens! — wykrzyknął na to Parker. — To musiało być coś innego,

jakieś przebarwienie...

— Nie — odrzekł stanowczo lord Peter. — Ale to nie wszystko. Nieboszczyk miał też w ustach

świeżo ścięte, grube włosy. Musiał nosić brodę.

Tu wyjął z kieszeni zegarek i wydobył ze środka kilka długich, sztywnych włosów, które ukrył

przedtem wewnątrz koperty.

Przez dłuższą chwilę Parker obracał je w palcach, oglądając pod światło i badając przez

soczewkę monokla, po czym oddał je niewzruszonemu Bunterowi i rzekł:

— Chcesz mi wmówić, Wmisey, że ktokolwiek goliłby się z otwartymi ustami, by zaraz potem

dać się zabić z ustami pełnymi włosów? Chyba oszalałeś.

— Wcale tego nie twierdzę — odparł Wimsey. — Wy, policjanci, wszyscy jesteście tacy sami.

Jak coś sobie wbijecie do głowy... Cud, że w ogóle kończycie te swoje szkoły. Naszego nieboszczyka
ogolono  już  po  śmierci.  Śliczny  obrazek,  prawda?  I  zaiste  wesoła  robótka  dla  golibrody.  Proszę,
niech  pan  siada  —  dalejże,  człowieku,  nie  wierć  się  tak!  Gorsze  rzeczy  zdarzają  się  na  wojnie.
Całkiem  jak  z  brukowej  powieści!  Zapamiętaj  moje  słowa,  Parker:  mamy  tu  do  czynienia  z
przestępcą  przez  duże  P,  prawdziwym  artystą  w  swoim  fachu.  Łajdak  ma  wyobraźnię!  Popełnił
zbrodnię-arcydzieło co się zowie. Ta sprawa coraz bardziej mi się podoba!

Lord  Peter  skończył  sonatę  Scarlattiego  i  siedział  wpatrzony  w  swoje  dłonie. Palce  miał  długie  i
muskularne, o szerokich, płaskich stawach i kwadratowych końcach. Gdy grał, jego szare oczy
o  twardym  zazwyczaj  wejrzeniu  łagodniały,  a  rysy  pociągłej,  trudnej  do  scharakteryzowania
twarzy  dla  odmiany  napinały  się.  Ani  w  takich  chwilach,  ani  na  co  dzień  nie  zależało  mu  na
atrakcyjnym wyglądzie, co w jego przypadku byłoby trudne do osiągnięcia z uwagi na wystający,
ostry  podbródek  oraz  wysokie  czoło  z  wyraźnymi  zakolami,  uwidocznionymi  dodatkowo  przez
gładko  zaczesane,  płowe  włosy.  Laburzystowska  prasa  zamieszczała  czasami  jego  podobizny,
cofając nieco linię podbródka, jako karykaturę typowego arystokraty.

— Wspaniały instrument — zauważył Parker.
— Rzeczywiście niezły — przyznał lord Peter. — Jednak Scarlatti aż się prosi o klawesyn.

Fortepian jest zbyt nowoczesny, za dużo emocji i podtekstów. W naszej pracy to też niewskazane,
Parker. Doszedłeś tymczasem do jakichś wniosków?

— Nieboszczyk z wanny — odparł powoli Parker — nie był zamożnym dżentelmenem dbałym

o  swoją  aparycję.  Był  człowiekiem  z  ludu,  bezrobotnym,  który  jednak  stosunkowo  niedawno
utracił  zatrudnienie.  Prawdopodobnie  wędrował  właśnie  za  pracą,  kiedy  utracił  życie.  Ktoś  go
zamordował,  a  następnie  umył,  wyperfumował  i  ogolił,  żeby  ukryć  jego  tożsamość,  po  czym
niepostrzeżenie  umieścił  go w  wannie  Thippsa.  Wniosek:  morderca  musi  być  silnym  mężczyzną,
ponieważ  zabił  jednym  potężnym  uderzeniem  w  kark,  człowiekiem  opanowanym  i  niezwykle
inteligentnym,  ponieważ  udało  mu  się  przeprowadzić  całe  to  makabryczne  przedsięwzięcie,  nie
pozostawiając przy tym żadnych śladów.