Jay Friedman, Advice for the college bound high school trombonist, Jan 9, 2010
tłum. Łukasz Michalski
97. Porady dla puzonistów ze szkół średnich
Advice for the college bound high school trombonist
Jay Friedman, styczeń 2010
W tym miesiącu chcę porozmawiać o puzonistach ze średnich szkół, którzy zamierzają
studiować, aby zostać zawodowymi wykonawcami, czy też nauczycielami. Po pierwsze,
powinni sobie uświadomić, jak spora jest konkurencja wśród kandydatów do najlepszych
uczelni muzycznych.
Zachodzi też pytanie, czy specjalizować się w puzonie, jako przedmiocie głównym, czy
raczej potraktować go jako instrument dodatkowy w ogólnej edukacji muzycznej. Przede
wszystkim ważne jest by wiedzieć, że na przesłuchaniach do orkiestr symfonicznych w USA
nie jest potrzebne poświadczenie wykształcenia muzycznego tytułem zawodowym (mgr, lic.),
choć w niektórych europejskich krajach jest to wymagane nawet na przesłuchaniu. Jeśli ktoś
dąży do uzyskania miejsca wykładowcy na uczelni, to musi zwykle osiągnąć przynajmniej
tytuł magistra. Jeśli jednak student chce zostać tylko zawodowym muzykiem, to skupienie się
na puzonie, jako przedmiocie głównym, będzie najlepszym rozwiązaniem. Decyzja ta jednak
powinna być podjęta z pełną świadomością trudności w osiągnięciu sukcesu na rynku pracy,
w którym o kilka wolnych ewentualnie miejsc stara się wielu kandydatów. Jeśli jesteś gotów
poświęcić 4 czy 5 lat na bardzo intensywne studiowanie i ćwiczenie, nie stać się ofiarą
intensywnego życia towarzyskiego na uczelni, to możesz mieć szansę na sukces.
Puzoniście planującemu studia instrumentalne doradzam raczej skupienie się raczej na
wyborze właściwego nauczyciela, niż odpowiedniej uczelni. Można to zrobić dzięki
zasłyszanym rekomendacjom lub przez faktyczne zapoznanie się z metodami konkretnego
nauczyciela. Jak dużo czasu może spędzić z Tobą? Jak dużą ma klasę? Kiedy sam
rozpoczynałem studiowanie, było nas, puzonistów, w szkole tylko dwóch. Dla mnie,
rozpoczynającego grę na puzonie po 8 latach grania na eufonium, było to bardzo korzystne.
Nie miałem się z kim porównywać, nikt mnie też nie onieśmielał, będąc na przykład bardziej
zaawansowanym puzonistą niż ja. Gdyby było nas wielu, mógłbym sobie zdać sprawę
z mojego zapóźnienia i prawdopodobnie bym zrezygnował. Może ktoś inny potrafiłby się
rozwijać w programie z dużą liczbą studentów, ale dla mnie wówczas była to dobra sytuacja;
pozostawałem nieświadomy tego, jak bardzo jestem w tyle.
Jaki poziom powinien reprezentować student, stawiający pierwsze kroki na uczelni? Mogę
powiedzieć, czego ja poszukuję. Student powinien potrafić wydobyć przyzwoicie brzmiący
dźwięk i, co jeszcze ważniejsze, powinien móc określić, kiedy ten dźwięk jest dobry, a kiedy
nie. Chciałbym też ujrzeć w nim chęć osiągnięcia dobrego brzmienia, co już nie jest takie
proste, jak mogłoby się wydawać. Jeśli student nie może odróżnić sytuacji, w której
wydobywa dobre brzmienie od tej, w której dobrego brzmienia nie osiąga, to mamy problem
nie do pokonania. Można nauczyć techniki, grania w wysokim rejestrze etc., lecz student
musi mieć wrodzoną chęć i zdolność świadomej oceny jakości własnego brzmienia. To, co
nakreśliłem, stanowi porządny zbiór podstaw, oznaczający sprawny i rozluźniony sposób
grania, oraz sensowne podejście do dynamiki i frazowania. Nie przeszkadza mi, jeśli student
nie zna studiów orkiestrowych, bo większość licealistów skupia się głównie na repertuarze
