plik

Brzmienie Jego głosu

(The Sound of His Voice)

David Wilkerson
4 marca 2002
__________

Jezus przeżył swoje dni na ziemi całkowicie polegając na Ojcu
Niebiańskim. Nasz Zbawiciel nic nie czynił i nie mówił, zanim nie
porozumiał się ze swoim Ojcem przebywającym w chwale. Nie dokonał
żadnych cudów oprócz tych, które polecił Mu Ojciec. Ogłosił: "...tak
mówię, jak mnie mój Ojciec nauczył. A Ten... nie zostawił mnie samego, bo
Ja zawsze czynię to, co się jemu podoba" (J 8,28-29).

Chrystus powiedział to bardzo wyraźnie, że był codziennie prowadzony
przez swego Ojca. Częścią Jego codziennego życia była całkowita zależność
od Ojca i słuchanie zawsze Jego głosu. Widać to w scenie z Ewangelii Jana.
Pewnego sabatu Jezus przechodził koło sadzawki Betezda, kiedy to ujrzał
chromego leżącego na macie. Zwrócił się do niego i rozkazał mu podnieść
swe łoże i iść. Natychmiast człowiek ten został uzdrowiony i odszedł.

To rozwścieczyło przywódców żydowskich. W ich mniemaniu Jezus złamał
prawo sabatu, uzdrawiając tego człowieka. Ale Chrystus odpowiedział:
"Zrobiłem tylko to, co rozkazał mi mój Ojciec". Wyjaśniał: "...Mój Ojciec
aż dotąd działa i Ja działam... nie może Syn sam od siebie nic czynić, tylko
to, co widzi, że Ojciec czyni; co bowiem On czyni, to samo i Syn czyni.
Ojciec bowiem miłuje Syna i ukazuje mu wszystko, co sam czyni..." (J
5,17-20).

Jezus stwierdził bardzo jasno: "Mój Ojciec nauczył mnie wszystkiego, co
mam robić". Możecie się zastanawiać: kiedy dokładnie Bóg Ojciec pokazał
Chrystusowi, co robić? Kiedy Jezus widział Boga czyniącego cuda? Kiedy
Ojciec oznajmił Mu o wszystkim, co miał mówić i robić?

Czy to wszystko wydarzyło się w chwale, zanim Jezus stał się ciałem? Czy
zasiedli obydwaj razem z Ojcem, zanim jeszcze cokolwiek zostało
stworzone i zaplanowali w szczegółach każdy dzień życia Jezusa? Czy
Ojciec powiedział Synowi: "Drugiego sabatu, szóstego miesiąca
żydowskiego kalendarza będziesz przechodził obok sadzawki Betezda.
Spotkasz tam chromego. Rozkaż mu wstać i iść".

Gdyby tak było, nikt z nas nie mógłby mieć z tym nic wspólnego. Takie
postawienie sprawy nie miałoby żadnego związku z naszą codzienną
społecznością z Panem. Wiemy jednak, że Jezus przyszedł, aby ustanowić
dla nas wzorzec do naśladowania. Przyszedł On wszak na ziemię, aby
doświadczyć wszystkiego, przez co przechodzimy, odczuwając przy tym to
wszystko, co i my odczuwamy, jak i będąc dotykanym naszym bólem i

słabościami. My z kolei mamy żyć w taki sam sposób, jak On.

Faktem jest, że Jezus będąc w ciele musiał polegać na codziennym działaniu
głosu swego Ojca w swoim wnętrzu. Przez cały czas musiał być zależny od
Niego, aby słyszeć Jego głos udzielający Mu wskazówek. W przeciwnym
razie nie byłby w stanie dokonać tych wszystkich rzeczy. Jezus musiał
słyszeć głos swego Ojca z godziny na godzinę, od cudu do cudu, na bieżąco.

W jaki sposób Jezus był w stanie słyszeć ten łagodny, cichy głos Ojca?
Biblia mówi, że działo się to przez modlitwę. Jezus konsekwentnie udawał
się na odosobnione miejsce, by się tam modlić. Uczył się słuchać głosu Ojca
na kolanach, a Jego Ojciec wiernie pokazywał Mu wszystko, co robić i
mówić.

Wyobraź sobie Jezusa stającego przez ważną decyzją - np. wyborem swych
uczniów. W jaki sposób Pan wybrał dwunastu apostołów z tych licznych
tłumów, jakie za Nim chodziły? To była z pewnością kluczowa decyzja. W
końcu to ci uczniowie mieli stanowić filary Jego nowotestamentowego
Kościoła. Czy Ojciec podał Mu dwanaście imion, kiedy jeszcze przebywał z
Nim w chwale? Jeżeli tak, to dlaczego Jezus spędził całą noc na modlitwie,
zanim wywołał tych dwunastu?

Łukasz podaje: "...wyszedł na górę, aby się modlić, i spędził noc na
modlitwie do Boga" (Łk 6,12). Następnego ranka Jezus wywołał tych
dwunastu. Skąd wiedział, którzy to są? Ojciec objawił Mu to poprzedniej
nocy.

Co więcej, tej samej nocy Ojciec przekazał Synowi błogosławieństwa z
kazania na górze: "Błogosławieni ubodzy... Błogosławieni wszyscy, którzy
płaczą... Biada wam, jeśli osądzacie..." (patrz Mt 5-7). Jezus otrzymał je
prosto z serca Ojca.

Jezus spędzał codziennie czas z Ojcem.

To właśnie podczas tych godzin, kiedy był z sam na sam z Ojcem, Jezus
słyszał Jego głos. Otrzymał każde słowo zachęty, każde prorocze
ostrzeżenie trwając w modlitwie. Prosił Ojca, chwalił Go i poddawał się
Jego woli. Po każdym cudzie, nauczaniu czy starciu z faryzeuszem Jezus
spieszył z powrotem do społeczności z Ojcem.

Widzimy tego rodzaju oddanie w 14 rozdziale Ewangelii Mateusza. Jezus
otrzymał właśnie wieść o śmierci Jana Chrzciciela: "Gdy Jezus o tym
usłyszał, oddalił się stamtąd w łodzi na miejsce puste, na osobność..." (Mt
14,13). (Zastanawiam się, czy udał się na tę samą pustynię, gdzie Jan
spędził całe lata na rozmyślaniu i przygotowywaniu się do posługi.)

Jezus był tam sam, modląc się i gorzko opłakując śmierć Jana. Jan był
umiłowanym przyjacielem i poważanym prorokiem Bożym. Teraz, kiedy
Chrystus miał społeczność z Ojcem, poprosił o łaskę i otrzymał ją. Tam, na

pustyni, będąc jedynie z Ojcem, otrzymał wskazówki na następny dzień.

Natychmiast po opuszczeniu tego miejsca zaczął czynić cuda: "I
wyszedłszy, ujrzał mnóstwo ludu i zlitował się nad nimi, i uzdrowił chorych
spośród nich" (Mt 14,14). Tego samego dnia nakarmił pięciotysięczny tłum
pięcioma bochenkami chleba i dwiema rybami. Wyobraźcie sobie jak zajęty
i ciężki był to dla Niego dzień. Wieczorem odesłał tłumy.

Co zatem zrobił Jezus w tamtym momencie? Można by pomyśleć, że
szukałby odpoczynku lub chciałby zjeść w spokoju posiłek. Być może
zebrałby kilku najbliższych uczniów i opowiedziałby im o wydarzeniach
tego dnia, bądź też chciałby pójść do Betanii, aby odzyskać siły dzięki
gościnności rodziny Marii i Marty.

Jezus nie zrobił żadnej z tych rzeczy. Pismo mówi: "...wstąpił na górę, aby
samemu się modlić. A gdy nastał wieczór, był tam sam" (Mt 14,23). Raz
jeszcze Jezus pospieszył z powrotem do Ojca. Wiedział, że jedyne miejsce,
gdzie odzyska siły, to przebywanie w obecności Ojca.

Jezus był w pełni świadomy dzieł, jakich przyszedł dokonać na ziemi.
Wszystkie zostały zarysowane w Piśmie: miał uzdrawiać chorych i
uciśnionych, otwierać oczy ślepym, pocieszać tych, którzy mieli złamane
serca, otwierać drzwi więzień, uwalniać jeńców, zaspokajać łaknienie i
pragnienie całych tłumów. Ale mimo to w swej codziennej posłudze nie
czynił żadnej z tych rzeczy, zanim nie poddał się Ojcu. Nawet mimo tego,
że wykonanie wszystkich tych dzieł zostało Mu już powierzone, szukał
prowadzenia Ojca w każdej chwili.

Pismo naucza, że pewnego razu Jezus uzdrowił "wszystkich, którzy się go
dotknęli". Ale innym razem nie uzdrawiał z powodu ludzkiej niewiary. Skąd
Jezus wiedział, kiedy uzdrawiać, a kiedy nie? Musiał słyszeć ten cichy,
łagodny głos Ojca przekazujący Mu słowo, które Go prowadziło i
niezwykle się z tego radował.

To samo funkcjonuje w odniesieniu do naszego powołania. Wiemy o
wszystkim, czego Pismo od nas wymaga: mamy wzajemnie się kochać,
modlić się bezustannie, iść na cały świat i czynić uczniów, starać się usilnie
o to, by stanąć jako wypróbowani, chodzić w sprawiedliwości, posługiwać
biednym, chorym, potrzebującym i tym, którzy są w więzieniu. Mamy
jednak robić też inne rzeczy, które nie są wspomniane w Piśmie. Stajemy
wobec pewnych potrzeb w naszym codziennym życiu: sytuacji
kryzysowych czy też innych nie cierpiących zwłoki spraw. W takich
momentach potrzebujemy, aby głos naszego Ojca poprowadził nas i mówił
nam o rzeczach nie zarysowanych w ramach Jego przykazań. Musimy po
prostu słyszeć ten sam głos Ojca, który słyszał Jezus, gdy chodził po ziemi.

Wiemy, że Jezus prowadził tego rodzaju dialog ze swym Ojcem. Powiedział
swoim uczniom: "...wszystko, co słyszałem od Ojca mojego, oznajmiłem
wam" (J 15,15). Powiedział też przywódcom religijnym: "...[Jam] wam
mówił prawdę, którą usłyszałem od Boga; Abraham tego nie czynił" (J
8,40). Co Jezus miał przez to na myśli? Mówił izraelskim nauczycielom:
"Przekazałem wam prawdę pochodzącą prosto z Bożego serca. Abraham

tego nie potrafił".

Chrystus mówił: "Żyjecie martwą teologią. Badacie przeszłość, czcicie
waszego ojca Abrahama, uczycie się zasad i nakazów tyczących się
waszego życia. Ale to, o czym wam mówię, nie pochodzi z odległej
przeszłości. Właśnie rozmawiałem z Ojcem, który przekazał mi to, o czym
was nauczam. Objawił mi, co potrzebujecie usłyszeć".

Jan Chrzciciel zaświadczał przeciwko tym samym religijnym przywódcom:
"Świadczy o tym, co widział i słyszał, lecz nikt nie przyjmuje jego
świadectwa" (J 3,32). Dzisiaj Jezus mówi nam to samo: "Wystarcza wam
słuchanie kazań zaczerpniętych z jakichś komentarzy biblijnych. Ale słowo,
które chcę wam przekazać, jest świeże".

Pozwólcie, że podzielę się tym,

w jakim punkcie znajduję się ja sam,

jeśli chodzi o moje życie i posługę.

Pytałem Pana, czy jest możliwe, aby w obecnych czasach łaski żyć w taki
sposób jak On. Czy możemy całkowicie polegać na głosie naszego Ojca
przebywającego w chwale? Czy jest możliwe, aby słyszeć Jego wskazówki
dla naszego życia dzień po dniu, chwila za chwilą? Czy jest dla nas
osiągalny taki rodzaj chodzenia z Panem, kiedy możemy także powiedzieć:
"Mówię tylko to, co słyszę od Pana i robię tylko to, co widzę, że i On robi"?

Znam radość, która pochodzi z tego, że przebywamy sam na sam z Panem.
Pochodzi ona z uwielbiania Go, usługiwania Mu, oczekiwania na to, aby
objawił nam swoje serce. Nazywam to czasem karmienia Jezusa. Siedzę w
Jego obecności, słuchając Jego łagodnego, cichego głosu, a On przemawia
do mnie, nauczając mnie i posługując mi przez Ducha Świętego, pokazując
mi rzeczy, których nie nauczyłaby mnie żadna osoba ani książka. Jego
prawda ożywa w moim duchu, a moje serce bije z radości w mym wnętrzu.

Oczywiście jeszcze nie osiągnąłem tego. Tego rodzaju sporadyczne
doświadczenie nie stało się jeszcze dla mnie stylem życia. Pytam więc Pana:
"Czy możliwe jest życie w całkowitej zależności od Boga? Czy to tylko
pobożne życzenie? Czy marzę o czymś niemożliwym do spełnienia?".

Wierzę, iż większość z nas jest bardzo daleka od korzystania z pełni
przywilejów, które zostały nam dane jako dzieciom Bożym. Przykładowo
czytam o Eliaszu, stojącym przed Panem i słyszącym Jego głos. Czytam o
Jeremiaszu, stojącym w Bożej obecności, słyszącym Boże poselstwo. Woła:
"Kto... stał w radzie Pana, widział i słyszał Jego słowo? Kto nadsłuchiwał
Jego słowa i usłyszał je?" (Jr 23,18 BT). Czytam o podobnym wołaniu u
Izajasza: "A gdy będziecie chcieli iść w prawo albo w lewo, twoje uszy
usłyszą słowo odzywające się do ciebie z tyłu: To jest droga, którą macie
chodzić!" (Iz 30,21).

Dlaczego Bóg nie miałby przemawiać w naszym pokoleniu, kiedy jest tak

wiele lęku i niepewności? Świat znajduje się w zamieszaniu, poszukuje
odpowiedzi. Dlaczego Pan miałby teraz milczeć, kiedy bardziej niż
kiedykolwiek potrzebujemy słyszeć Jego głos? Tragiczne jest to, że wielu
posługujących głosi dzisiaj martwe kazania. Ich przesłanie nie przekonuje o
grzechu ani nie odpowiada na głębokie wołanie serc. To zbrodnia. Puste
filozofie recytowane w czasie wielkiego głodu spowodują tylko większy
smutek w sercach słuchających.

Jan Chrzciciel nauczał: "Kto ma oblubienicę, ten jest oblubieńcem; a
przyjaciel oblubieńca, który stoi i słucha go, raduje się niezmiernie, słysząc
głos oblubieńca. Tej właśnie radości doznaję w całej pełni" (J 3,29).
Dosłowny przekład z greki podaje: "Przyjaciel oblubieńca, który przebywa i
pozostaje z nim". Jan mówił swoim uczniom: "Usłyszałem głos oblubieńca.
Stał się on moją największą radością. Jego brzmienie wypełnia moją duszę.
W jaki sposób mogłem usłyszeć Jego głos? Stojąc blisko Niego, słuchając,
kiedy wylewał On swoje serce".

Możecie się zastanawiać: w jaki sposób Jan nauczył się rozpoznawać
brzmienia głosu Jezusa? Z tego, co wiemy, ci dwaj spotkali się twarzą w
twarz tylko przy chrzcie Jezusa, a była to krótka wymiana zdań, opierająca
się na kilku słowach.

Jan nauczył się słuchać głosu Pana dokładnie tak jak Jezus: przebywając
sam na pustyni. Ten człowiek izolował się na pustkowiu od najmłodszych
lat życia. Nie pozwalał sobie na żadne światowe przyjemności, włączając w
to smakowite potrawy, miękkie łoże, a nawet wygodne ubranie. Nie miał
nauczycieli, wychowawców ani książek. Przez te lata spędzone w
samotności miał społeczność z Panem i przez cały czas był uczony przez
Ducha słuchania łagodnego, cichego głosu Bożego. Tak, Chrystus
przemawiał do Jana jeszcze zanim przyszedł w ciele.

Jeżeli oddamy samych siebie

tego rodzaju codziennej społeczności,

Pan będzie wiernie prowadził nasze życie,

nawet w szczegółowych wskazówkach.

Jan nauczył się wszystkiego, co wiedział, trwając w nieustannej
społeczności z Panem. W taki właśnie sposób otrzymał przesłanie o
pokucie, rozpoznał nadejście Baranka, dostrzegł własną potrzebę stawania
się coraz mniejszym, podczas gdy wzrastał Mesjasz. Jan nauczył się tego
wszystkiego od Pana, a brzmienie Bożego głosu było jego radością.

Widzimy tego rodzaju życie nakreślone w Piśmie. Nie mówię tu tylko o
odizolowanym życiu jakiegoś proroka. Po pierwsze, mamy przykład Jezusa.
Jego życie było zajęte często do ostatniej godziny dnia. Ale serce Chrystusa
było skoncentrowane na codziennym szukaniu Ojca. Poświęcał Bogu cenny,
jakościowo dobry czas, przesiadując u Jego stóp, usługując Mu i słuchając
Jego głosu. Był pouczany i prowadzony przez swego Ojca każdego dnia.

Możecie zapytać: "Ale co z nami? Jezus był dosłownie Synem Bożym,
zrodzonym z Ojca. Nikt nie zdoła Mu dorównać".

Rozważmy przykład setnika Korneliusza. Ten człowiek nie był kaznodzieją
ani żadnym posługującym. W zasadzie, będąc poganinem, nie był nawet
zaliczany do ludu Bożego. Ale Pismo mówi, że ten żołnierz był: "pobożny i
bogobojny wraz z całym domem swoim, dający hojne jałmużny ludowi i
nieustannie modlący się do Boga" (Dz 10,2).

Oto zajęty człowiek. Korneliusz miał stu ludzi pod swoim bezpośrednim
dowództwem. Ale mimo to modlił się w każdej wolnej chwili. Pewnego
dnia, podczas modlitwy, Pan przemówił do niego. Pojawił się anioł
wzywający Korneliusza po imieniu. Setnik rozpoznał go jako głos Boży.
Odpowiedział: "Co jest, Panie?" (Dz 10,4).

Pan przemówił bezpośrednio do Korneliusza, mówiąc mu, aby odnalazł
apostoła Piotra. Podał mu szczegółowe wskazówki, włączając w to imiona,
adres, a nawet to, co ma powiedzieć. W tym czasie Piotr modlił się na
dachu, kiedy to "odezwał się do niego głos" (Dz 10,13). Duch Święty dał
mu znowu szczegółowe instrukcje: "Piotrze, wkrótce usłyszysz pewnych
mężów stojących u drzwi. Idź z nimi, gdyż to ja ich posłałem" (patrz Dz
10,19-20).

Piotr udał się z tymi mężami do domu Korneliusza, na spotkanie
prawdziwie przygotowane przez Boga. To, co się tam stało wstrząsnęło
całym żydowskim Kościołem zielonoświątkowym. Pan otworzył drzwi
ewangelii poganom. Jednak najtrudniejsze do zaakceptowania dla
wierzących Żydów było to, że Bóg przemówił do zwykłego,
niewyszkolonego poganina. Nie mogli pojąć, w jaki sposób Korneliusz tak
wyraźnie usłyszał Boży głos, przemawiający z tak wielką mocą. To było
wyzwanie dla każdego wierzącego, który tam przebywał.

Paweł również otrzymał objawienie Jezusa prosto z nieba. Zaświadczał, że
rzeczy, które wiedział o Chrystusie, nie nauczył go żaden człowiek, lecz że
słyszał głos samego Jezusa, kiedy modlił się na kolanach. "A oznajmiam
wam, bracia, że ewangelia, którą ja zwiastowałem, nie jest pochodzenia
ludzkiego; albowiem nie otrzymałem jej od człowieka, ani mnie jej nie
nauczono, lecz otrzymałem ją przez objawienie Jezusa Chrystusa" (Ga 1,11-
12). "Ale... się upodobało Bogu... żeby objawić... [we mnie - BG] Syna
swego, abym go zwiastował między poganami; ani przez chwilę nie
radziłem się ciała i krwi" (Ga 1,15-16).

W czasach Pawła żyli wielcy nauczyciele, przywódcy mocni w Słowie
Bożym, tacy jak Apollos i Gamaliel. Byli także apostołowie, którzy chodzili
z Jezusem i rozmawiali z Nim. Ale Paweł wiedział, że objawienie Chrystusa
z drugiej ręki nie wystarczy. Musiał mieć stale narastające objawienie
Jezusa od samego Pana.

Paweł oczywiście nie był przeciwny nauczycielom. Był przecież jednym z
nich. Nauczał: "[Bóg] ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami,
innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami" (Ef 4,11). Ale
Paweł widział, że będzie musiał stawić czoła bezbożnemu światu pogan.

Potrzebował osobistego objawienia Jezusa, by móc wytrwać. Doprawdy,
mówił, że każdy wierzący potrzebuje być uczony przez Pana: "Jeśliście [go
- BG] tylko słyszeli [i przez niego - KJV] pouczeni zostali, gdyż prawda jest
w Jezusie" (Ef 4,21).

Dlaczego dzisiaj głosi się tak mało

na podstawie objawienia od Jezusa Chrystusa?

Mamy dzisiaj dziesiątki doskonale wyszkolonych posługujących - ludzi
wielce poważanych i wspaniale wykształconych. Spędzili całe lata w
seminarium, studiując teologię, filozofię oraz etykę. Zostali wykształceni
przez utalentowanych nauczycieli, poważanych ludzi, którzy są ekspertami
w swoich dziedzinach.

Ale kiedy wielu z tych wyszkolonych posługujących staje za kazalnicą, aby
głosić, wypowiadają jedynie puste słowa. Mogą ci powiedzieć mnóstwo
ciekawych rzeczy o życiu i posłudze Chrystusa. Ale to, co mówią,
pozostawia twego ducha zimnym. Dlaczego? Nie mają objawienia Jezusa,
żadnego osobistego doświadczenia relacji z Nim. Wszystko, co wiedzą o
Chrystusie, zostało przefiltrowane przez umysły innych ludzi. Ich
spostrzeżenia są tylko zapożyczonymi naukami.

Tak naprawdę to Paweł pytał Efezjan: "W jaki sposób nauczyliście się
Chrystusa?". Innymi słowy: kto nauczył cię tego, co wiesz o Jezusie? Czy
przyszło to dzięki wysłuchaniu wielu kazań lub uczestniczeniu w szkółce
niedzielnej? Jeżeli tak, to dobrze. Ale czy to jest wszystko, co wiesz o
Chrystusie? Nie ma znaczenia, z jaką mocą może głosić twój pastor albo jak
namaszczeni mogą być twoi nauczyciele. Potrzebujesz Jezusa w większej
mierze niż zawiera to wiedza intelektualna.

Wielu wierzących zadowala się tym, co nazywam wstępnym,
jednorazowym objawieniem zbawczej mocy i łaski Chrystusa. Jest to jedyne
objawienie Jezusa, jakie otrzymali w całym swoim życiu. Zaświadczają:
"Jezus jest Mesjaszem, Zbawicielem. On jest Panem, Synem Bożym".
Każdy prawdziwy wierzący doświadcza tego wspaniałego,
przemieniającego życie objawienia. Ale to tylko pierwszy krok. Przed nami
jest życie pełne głębszych, bardziej chwalebnych objawień Chrystusa.

Paweł o tym wiedział. Otrzymał niezwykłe objawienie Jezusa na drodze do
Damaszku. Został dosłownie zrzucony ze swego konia i przemówił do niego
głos z nieba. Nikt nie miał bardziej osobistego objawienia Chrystusa. Ale
mimo to Paweł wiedział, że to tylko początek. Stwierdza on, że od tamtej
chwili uznał "za właściwe nic innego nie umieć między wami, jak tylko
Jezusa Chrystusa i to ukrzyżowanego" (1Kor 2,2).

Mateusz podaje wymowny przykład jednorazowego objawienia Jezusa.
Jezus właśnie dokończył twardego nauczania tłumów i wielu ludzi odeszło.
Tak więc zwołał swoich uczniów i zapytał: "...A wy za kogo mnie
uważacie? A odpowiadając Szymon Piotr rzekł: Tyś jest Chrystus, Syn Boga

żywego" (Mt 16,15-16).

Jezus powiedział: "...Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonasza, bo nie
ciało i krew objawiły ci to, lecz Ojciec mój, który jest w niebie" (Mt 16,17).
Chrystus mówił: "Nie otrzymałeś tego objawienia jedynie dzięki chodzeniu
za Mną, Piotrze. Mój Ojciec objawił ci to z nieba". Krótko mówiąc, Piotr
otrzymał pełne chwały wstępne objawienie, które przychodzi do każdego,
kto uwierzy. Zaczęła mu być objawiana chwała Chrystusowego zbawienia.

Ale dalsza część tego fragmentu brzmi: "Wtedy przykazał uczniom swoim,
aby nikomu nie mówili, że On jest Mesjaszem" (Mt 16,20). Dlaczego Jezus
to powiedział? Czyż to nie samo niebo już ogłosiło, że był Barankiem
Bożym, który przyszedł zbawić świat?

Faktem jest, że uczniowie nie byli gotowi do składania świadectwa o Nim
jako o Mesjaszu. Ich objawienie w tej kwestii było jeszcze niepełne. Nic nie
wiedzieli o krzyżu, drodze pełnej cierpienia, głębi ofiary ich Mistrza. Tak,
uzdrawiali już chorych, wyrzucali złe duchy i świadczyli wielu osobom. Ale
mimo tego, że byli z Jezusem przez te wszystkie lata, nadal nie posiadali
głębokiego, osobistego objawienia tego, kim On jest.

Kolejny werset to potwierdza: "Od tej pory zaczął Jezus Chrystus tłumaczyć
uczniom swoim..." (Mt 16,21). Innymi słowy, Chrystus zaczął objawiać im
samego siebie, ukazując im głębsze rzeczy o sobie. Pozostała część tego
wersetu brzmi: "...że musi pójść do Jerozolimy, wiele wycierpieć od
starszych arcykapłanów i uczonych w Piśmie, że musi być zabity i trzeciego
dnia wzbudzony z martwych" (Mt 16,21).

Czy zabiegasz o to, by znać głos Jezusa?

Czy jesteś pouczany przez Jezusa w swojej komorze modlitewnej? Czy
szukasz Go w sprawach, których rozwiązania nie można znaleźć w żadnych
książkach ani usłyszeć od jakichś nauczycieli? Czy siedzisz w milczeniu w
Jego obecności, oczekując na to, by usłyszeć Jego głos? Biblia mówi, że
wszelka prawda jest w Chrystusie. To jedynie On może ci jej udzielić przez
swego błogosławionego Ducha Świętego.

W twym umyśle może się teraz pojawić pytanie: "Czy nie jest to
niebezpieczne otworzyć swój umysł na jakiś łagodny, cichy głos? Czy nie
dlatego właśnie tak wielu chrześcijan wpada w tarapaty? Przychodzi wróg i
naśladuje głos Boży, mówiąc im, aby zrobili coś niedorzecznego lub
wierzyli w coś takiego. I tacy chrześcijanie kończą zwiedzieni. Czy Biblia
nie jest jedynym głosem, na jaki mamy zważać? Czy Duch Święty nie ma
być naszym jedynym nauczycielem?".

Jeżeli o to idzie wierzę, że:

1. Tak jak Ojciec i Syn, Duch Święty jest oddzielną, żywą, pełną mocy,
inteligentną, Boską osobą sam w sobie. Nie jest osobą z ciała, ale z ducha,

jest odrębną osobowością. On rządzi Kościołem. Przynosi Boży porządek,
pociesza zranionych, umacnia słabych i poucza nas o bogactwach
Chrystusowych.

2. Pismo określa Ducha Świętego mianem Ducha Syna: "...Bóg zesłał
Ducha Syna swego do serc waszych..." (Ga 4,6). Jest też znany jako Duch
Chrystusowy: "...na który albo na jaki to czas wskazywał działający w nich
Duch Chrystusowy..." (1P 1,11). "...Jeśli zaś kto nie ma Ducha
Chrystusowego, ten nie jest jego" (Rz 8,9). Jasne jest, że Duch Boży i Duch
Chrystusowy to jedno i to samo. Chrystus jest Bogiem i z obojga emanuje
ten sam Duch. Duch Święty jest sednem zarówno Ojca, jak i Syna, jest
zsyłany przez nich obydwu.

3. Istnieje sposób, w jaki możemy być ochronieni od zwiedzenia podczas
głębokiej modlitwy, w której szukamy Pana. Nasza ochrona zawarta jest w
czekaniu. Głos ciała zawsze się spieszy. Chce natychmiastowego
zaspokojenia, więc nie ma cierpliwości. Jest zawsze skoncentrowany na
sobie, a nie na Panu, zawsze chce pospiesznie wyrwać nas z Bożej
obecności.

Natomiast głos wroga jest cierpliwy, ale tylko do pewnego momentu. Może
być delikatny, słodki, przekonujący i logiczny. Ale jeżeli poddamy go próbie
po prostu czekając - tzn. nie podejmując od razu kroków na jego podstawie,
ale czekając i sprawdzając, czy to głos Pana - zrobi się niecierpliwy i sam
się zdemaskuje. Nagle stanie się nieprzyjemny i żądający, gromiący i
potępiający nas. Wtedy możemy być pewni, że nie jest to głos Boży.

Właśnie dlatego Biblia powtarza bez przerwy: "Czekaj na Pana... czekaj na
Niego... czekaj". To podczas naszego czekania demaskowane są te inne
głosy, bądź też nużą się i odchodzą. Mamy czekać, czekać i jeszcze raz
czekać, aby zarówno niebiosa, jak i piekło wiedziały, że nie damy za
wygraną zanim Pan nie przejmie kontroli.

Widzimy to w 42 rozdziale Księgi Jeremiasza. Resztka ludu Bożego
przyszła do Jeremiasza, szukając słowa od Pana dającego prowadzenie,
więc prorok poszedł się modlić. Następnie "po upływie dziesięciu dni
doszło Jeremiasza słowo Pana" (Jr 42,7). Dziesiątego dnia Bóg wreszcie
przemówił do Jeremiasza. Prorok cierpliwie czekał, zanim nie był pewien,
że słyszy Boży głos.

Jesteśmy chronieni także w inny sposób: wszystko, co słyszymy mamy
konfrontować z Biblią. Nie możemy zaakceptować niczego, co nie jest
zgodne ze Słowem Bożym.

Tak, kochani święci, taki rodzaj chodzenia z Panem jest możliwy. Powinien
stać się naszą świętą obsesją.

---
Wykorzystano za zgodą World Challenge, P. O. Box 260, Lindale, TX
75771, USA.

COPYRIGHT/OGRANICZENIA WYNIKAJĄCE Z PRAW AUTORSKICH:

Plik ten jest wyłączną własnością World Challenge. Nie może być zmieniany i poprawiany w żaden sposób. Może być
powielany jedynie w całości i wprowadzany do obiegu jako "freeware", za darmo. Każde powielanie tego pliku musi
zawierać wzmiankę na temat praw autorskich (np. "Copyright (c) 2002 by World Challenge"). Plik ten nie może być
odsprzedawany lub używany do wzbogacania innych sprzedawanych produktów bez pozwolenia World Challenge.
Dotyczy to całej zawartości, z wyjątkiem kilu krótkich cytatów. W każdym przypadku należy powoływać się na
Copyright (c) 2002 by World Challenge, Lindale, Texas, USA.

Document Outline