Microsoft Word - Dokument1

JANE WYCOFAŁA SAMOCHÓD DO GARAśU, zaparkowała i siedziała z włączonym

silnikiem. Na siedzeniu pasaŜera leŜały wyniki tomografii komputerowej, które ona i Manello

zwędzili. Wielkie nic. śadnego guza, Ŝadnego tętniaka czy czegokolwiek nie w porządku.

Powinna czuć ulgę, ale brak wytłumaczenia tylko bardziej ją niepokoił, poniewaŜ jej

procesy myślowe nadal były powolne i nieporadne. Prawie jakby ścieŜki neuronowe w jej

głowie musiały omijać jakieś przeszkody. A klatka piersiowa nadal bolała jak cholera...

Nagle w światłach jej samochodu stanął męŜczyzna – ogromny facet o ciemnych

włosach, koziej bródce i odziany w skórzane spodnie. Poza nim krajobraz rozmazywał się,

jakby wyszedł z mgły. Jane momentalnie zalała się łzami.

Ten męŜczyzna... Ta zjawa... Był jej cieniem, wytworem jej wyobraźni. WciąŜ

powracająca postać, którą znała, której jednak nie mogła rozpoznać. Którą opłakiwała, ale nie

mogła jej umiejscowić. To wszystko miało sens...

Z następnym oddechem ból uderzył w jej skronie miaŜdŜącym cięŜarem.

Ale zamiast przeciąć ją na wskroś, rozproszył się, zanikł, nie zostawiając nawet śladu.

Zaraz po nim pojawiły się obrazy – ona operująca tego człowieka, potem porwanie i

przetrzymywanie w pokoju z nim... wreszcie oni razem... ona... zakochująca się w nim... i

porzucona.

Wspomnienia wiły się w pamięci, kiedy próbowała znaleźć punkt zaczepienia w

niepewnej rzeczywistości. To nie mogło się dziać naprawdę. On nie mógł wrócić. On nie miał

wrócić.

Musi śnić.

– Jane. – Zjawa jej ukochanego przemówiła. – O, BoŜe...

Jego głos brzmiał tak samo jak kiedyś, głęboki i piękny, muskał jej ucho niczym

czerwony jak wino jedwab.

– Jane...

Grzebiąc przy stacyjce, wyłączyła światła i wysiadła z samochodu.

Czuła zimne powietrze na mokrych policzkach, a serce jej waliło.

– Jesteś prawdziwy?

– Tak.

Slonko259

– Skąd mam to wiedzieć? – Głos jej się załamał i dotknęła skroni. – Nic juŜ nie wiem.

Nie mogę juŜ... normalnie myśleć.

– Jane... – wydyszał. – Tak mi przykro...

– Nie jestem zdrowa na umyśle.

– To moja wina. To wszystko moja wina. – Napięcie i smutek odbite na jego dumnej

twarzy rozwiały jej niepewność, dając jakiś grunt pod nogami.

Wzięła głęboki oddech i pomyślała o Russellu Crowpod koniec Pięknego umysłu.

Wziąwszy się w garść, podeszła do postaci, która zdawała się być V, połoŜyła dwa palce na

jego ramieniu i pchnęła.

Stał tam niczym skała. I pachniał tak samo... egzotycznymi przyprawami. A jego oczy –

te wspaniałe diamentowe oczy – błyszczały jak zawsze.

– Myślałam, Ŝe odszedłeś na dobre – wyszeptała. – Dlaczego...

W tym momencie miała tylko nadzieję, Ŝe zrozumie, co się dzieje i dlaczego wrócił.

– JuŜ mnie nie swatają.

Jej oddech zamarł.

– Nie?

Pokręcił głową.

– Nie mogłem tego zrobić. Nie mogę być z nikim innym, tylko z tobą. Nie wiem, czy

mnie zechcesz...

Zanim jakakolwiek świadoma myśl pojawiła się w jej głowie, skoczyła i uczepiła się go,

mając gdzieś barierę gatunków czy okoliczności. Po prostu go potrzebowała. Reszta to czcza

gadanina.

– Oczywiście, Ŝe cię chcę – powiedziała mu prosto w ucho. – Kocham cię.

Wydobył z siebie jakieś zachrypłe słowo, wgniatając ją w siebie. Kiedy stwierdziła, Ŝe

nie moŜe juŜ oddychać, tak mocno ją ściskał, pomyślała: „Tak, to naprawdę on”. I tym razem

nie zamierzał jej wypuścić.

Dzięki Bogu.

Vrhedny piał z radości, kiedy unosił Jane nad ziemią. Z okrzykiem triumfu wniósł ją do

mieszkania, przystając tylko po to, aby zamknąć garaŜowe drzwi.

– Myślałam, Ŝe wariuję – powiedziała, kiedy posadził ją na kuchennym blacie. –

Naprawdę.

Nie mógł się juŜ doczekać, kiedy znów z nią będzie się kochał, ale pohamował

prymitywne pragnienia. Na litość boską, powinien dać jej trochę czasu na rozmowę.

Slonko259

Naprawdę.

Cholera, ale jej pragnął.

– Przepraszam... cholera, Jane, przepraszam, Ŝe musiałem wymazać to wszystko,

naprawdę. WyobraŜam sobie, Ŝe byłaś strasznie zdezorientowana. I przeraŜona.

Jej dłonie powędrowały do jego twarzy, jakby nadal nie mogła uwierzyć, Ŝe on naprawdę

tu jest.

– Jak udało ci się uniknąć małŜeństwa?

– Jeden z moich braci zajął moje miejsce. – V zamknął oczy, kiedy jej dłonie gładziły

jego policzki i nos, podbródek i skronie.

– Naprawdę?

– To Furiath, ten, którym się wtedy zajęłaś. Nie wiem, jak mu się odwdzięczę.

Nagle jego męskość zesztywniała, ignorując dobre maniery i rozsądek.

– Słuchaj, Jane, chcę, Ŝebyś ze mną zamieszkała. Chcę cię mieć przy sobie.

Przez jej głos przebijał śmiech:

– Doprowadzę cię do szału.

NiemoŜliwe.

– CóŜ, moŜemy spróbować.

Popatrzył na nią.

– Chodzi o to, Ŝe jeśli zechcesz ze mną zostać, będziesz musiała porzucić ten świat.

Będziesz musiała porzucić swoją pracę. Będziesz musiała... tak, to transakcja z rodzaju:

wszystko albo nic.

– Och... – Zmarszczyła brwi. – Ja, hm, nie jestem pewna...

– Wiem. Wiem, Ŝe nie powinienem cię o to prosić, i prawda jest taka, Ŝe nie chcę,

Ŝebyś kończyła z tym Ŝyciem. – To była święta prawda. – Dlatego coś wymyślimy.

Będę do ciebie przychodził albo znajdziemy jakieś mieszkanie, gdzieś daleko, gdzie

będziemy mogli spędzać wolne dni. – Rozejrzał się po kuchni. – Ale i tak okabluję to

mieszkanie. śeby było bezpieczne. Będę je monitorować.

– Dobrze. – Strząsnęła płaszcz z ramion. – Rób, co musisz.

Hm... Skoro mówimy o robieniu. Jego oczy wędrowały po jej ciele. I jedyne, co widział,

to jej nagość.

– V – powiedziała cicho. – Na co patrzysz?

– Na moją kobietę.

Zaśmiała się miękko.

– Masz coś na myśli?

Slonko259

– MoŜe.

– Co to moŜe być...? – Zaczął wyczuwać wilgotny zapach jej podniecenia.

Wziął jej rękę i połoŜył sobie na kroczu.

– Zgadnij.

– Ach... to... znowu...

– Zawsze.

Płynnym ruchem obnaŜył kły i z sykiem przebił kołnierz kitla, rozdzierając materiał. Pod

spodem miała biały bawełniany stanik, na całe szczęście zapinany z przodu. JuŜ po chwili

przyssał się do jednego z sutków.

PodróŜ do sypialni była ciekawa, z częstymi postojami, w efekcie była naga, zanim

jeszcze połoŜył ją na łóŜku. Kwestią chwili było zrzucenie skórzanych spodni i koszuli; kiedy

wspinał się na nią, miał otwarte usta i kły w pełni wysunięte.

Uśmiechnęła się.

– Spragniony?

– Tak.

Eleganckim ruchem przechyliła podbródek, dając mu dostęp do szyi, a on spenetrował ją

podwójnie, pomiędzy udami i na szyi. Kiedy brał ją, wbiła paznokcie w jego plecy i oplotła

jego biodra nogami.

Skończyli się kochać po dobrych dwóch godzinach; kiedy tak leŜał w ciemności obok

niej, zaspokojony, liczył błogosławieństwa, jakimi go obdarzono. Zaśmiał się cicho.

– Co? – zapytała.

– Nawet z moimi zdolnościami patrzenia w przyszłość, nigdy bym tego nie

przewidział.

– Nie?

– To... To zbyt wiele, na co mógłbym liczyć. – Pocałował ją w skroń, zamknął oczy i

pozwolił sobie powoli osuwać się w drzemkę.

Ale nagle jakiś czarny cień zawisł nad nim, wyzwalając lęk i budząc panikę. Tłumaczył

sobie, Ŝe to reakcja na wcześniejsze przeŜycia, na przekonanie, iŜ stracił szansę bycia z

ukochaną i jakiś czas musi minąć, zanim się uspokoi.

Wyjaśnienie nie było jednak przekonujące. Wiedział, Ŝe chodzi o coś innego... coś zbyt

przeraŜającego, aby się nad tym zastanawiać, jakaś ukryta bomba.

Obawiał się, Ŝe przeznaczenie jeszcze z nimi nie skończyło.

– Dobrze się czujesz? – zapytała Jane. – DrŜysz.

– Nic mi nie jest. Jak długo jesteś przy mnie, nic mi nie będzie.

Slonko259

PO DRUGIEJ STRONIE FURIATH SCHODZIŁ ZE ZBOCZA W kierunku amfiteatru, a

towarzyszyli mu Z i Ghrom. Pani Kronik i przełoŜona czekały na scenie, obie odziane w

czerń. PrzełoŜona nie wydawała się zadowolona. Patrzyła zmruŜonymi oczami, wargi miała

zaciśnięte, a rękami kurczowo obejmowała medalion zwisający z szyi. Trudno za to było

odczytać wyraz twarzy Pani Kronik, bo ją skrywała. Zresztą Furiath i tak był pewien, Ŝe nie

zdołałby rozszyfrować jej myśli.

Zatrzymał się przed złotym tronem, jednak nie usiadł. ChociaŜ moŜe to byłby dobry

pomysł. Miał wraŜenie, Ŝe się unosi. Jego ciało płynęło, nie szło, głowa oderwana od ramion.

„To pewnie przez te ilości czerwonych dymków, których się nawdychałem”, pomyślał. Albo

fakt, Ŝe Ŝenił się z ponad trzema tuzinami kobiet.

Dobry BoŜe.

– Ghromie, synu Ghroma – odezwała się Pani Kronik, – ZbliŜ się i pozdrów mnie.

Ghrom podszedł do krawędzi sceny i ukląkł.

– Wasza miłość.

– Chcesz mnie o coś zapytać. Zrób to teraz, ale bacz na słowa.

– Jeśli mi wolno, chcę prosić, aby Furiatha dotyczył ten sam układ odnośnie do walki,

co Vrhednego. Potrzebujemy wojowników.

– Jestem skłonna przychylić się do tej prośby na razie. Zamieszka tam...

Furiath przerwał jej twardo:

– Nie.

Kiedy wszyscy zwrócili głowy w jego stronę, powiedział:

– Zostanę tutaj. Będę walczył, lecz zostanę tu. – Schylił się lekko w ukłonie, Ŝeby

złagodzić swą arogancję. – Jeśli to nie uczyni afrontu.

Zdumiony Zbihr otworzył usta, a na pokrytej bliznami twarzy malowało się pytanie: „Co

ty, do diabła, sobie myślisz?” Ale Pani Kronik zaśmiała się krótko, co go powstrzymało.

– Niech tak będzie. Wybranka tak by wolała, ja równieŜ. Teraz powstań, Ghromie,

synu Ghroma, i zacznijmy.

Kiedy Ghrom wyprostował się, Pani Kronik opuściła kaptur.

– Furiacie, synu Aghona, proszę, byś przyjął na siebie rolę Najsamca. Czy wyraŜasz

zgodę?

Slonko259

– Tak, wyraŜam zgodę.

– Wejdź na podium i uklęknij przede mną.

Nie czuł nóg, kiedy pokonywał krótką drogę i kilka stopni, nie czuł marmuru

dotykającego kolan, kiedy ukląkł przed Panią Kronik. Gdy połoŜyła rękę na jego głowie, nie

drŜał, nie myślał, nawet nie zamrugał. Czuł, jakby siedział na miejscu pasaŜera, obok

nieprzewidywalnego kierowcy. Poddanie się było po prostu wskazane.

Dziwne, bo przecieŜ podjął decyzję. Sam się zgłosił.

Tak, ale Bóg jeden wie, dokąd ta decyzja go zaprowadzi.

Pani Kronik wypowiadała nad nim niezrozumiałe często słowa w Starym Języku.

– Powstań i podnieś oczy – rzekła w końcu Pani Kronik. – Przedstawiam ci twoje

partnerki, nad którymi masz władzę. Ich ciała będą ci słuŜyć.

Wstał i zobaczył, Ŝe kurtyna została uniesiona. W rzędzie stały Wybranki, wszystkie w

krwistoczerwonych szatach, błyszczące niczym rubiny pośród bieli. Wszystkie jak jedna

zgięły się w pokłonie.

W mordę... Naprawdę to zrobił.

Nagle na scenę wskoczył Z i złapał go za ramię. „Co, do..”. A taaak, jakoś dziwnie

przechylał się na jedną stronę. Gdyby nie Z, prawdopodobnie by się przewrócił, a to raczej

nie wyglądałoby dobrze.

Głos Pani Kronik unosił się, odbijając się echem od wzgórz.

– A zatem spełniło się. – Podniosła widmową rękę i wskazała świątynię na wzgórzu.

Udaj się do komnaty i weź pierwszą z nich, jak ma w zwyczaju męŜczyzna.

Ręka Zbihra wbiła się w jego ramię.

– Chryste... Bracie...

– Przestań – syknął Furiath. – Wszystko będzie dobrze.

Oderwał się od brata bliźniaka ukłonił Pani Kronik i Ghromowi, następnie chwiejnym

krokiem zszedł ze schodów i skierował na wzgórze. Trawa pod jego stopami była miękka, a

ze wszystkich stron otaczało go dziwne, wszechobecne światło charakterystyczne dla Drugiej

Strony. śadnego pocieszenia. Czuł na karku spojrzenia Wybranek, a ich głód sprawiał, Ŝe

cały zesztywniał. I to pomimo otępiających oparów z czerwonego dymka.

Świątynia na szczycie wzgórza postawiona była w stylu rzymskim. Na ogromnych,

dwuskrzydłowych drzwiach umieszczone były dwa złote węzły zamiast gałek. Obrócił prawy,

pchnął drzwi i wszedł do środka.

Jego ciało instynktownie zesztywniało od unoszącego się w powietrzu zapachu –

odurzająca mikstura jaśminu i słodkiego kadzidła, wabiąca, podniecająca. Efekt zamierzony.

Slonko259

Dalej przed nim wisiała wielka biała kurtyna, a pomiędzy fałdami prześwitywało złowieszcze

światło, migotliwe błyszczenie setki świec.

Odsłonił kurtynę i cofnął się, a jego podniecenie nieco osłabło.

Wybranka, która miała z nim jako pierwsza współŜyć, leŜała rozpostarta na marmurowej

platformie, na poduszce, a z sufitu spływała zasłona prosto na jej twarz. Jej rozwarte nogi

zostały związane białymi, satynowymi wstęgami, podobnie jak ręce. Płachta cienka jak

mgiełka przykrywała jej nagie ciało.

Fundament rytuału był oczywisty. Dziewczyna była naczyniem ofiarnym, anonimową

reprezentantką reszty. On był trzymającym wino, tym, który miał napełnić jej ciało. I chociaŜ

było to nie do przyjęcia, przez ułamek sekundy myślał, Ŝe chce ją posiąść.

„Moja”, pomyślał. Zgodnie z prawem, zwyczajem i wszelkim objawieniem naleŜała do

niego tak samo jak jego sztylety, jak włosy na jego głowie. A on chciał w nią wejść. Chciał w

niej dojść.

Jednak tak się nie stanie. Jego przyzwoita strona pokonała instynkty. Dziewczyna była

przeraŜona. Płakała cichutko i chyba przygryzała wargę, usiłując to ukryć, a drŜała tak

mocno, Ŝe jej członki były niczym taktomierze strachu.

– Spokojnie – powiedział miękko.

Drgnęła. Potem drŜenie powróciło ze zdwojoną siłą.

Nagle wkurzył się. To oburzające, Ŝe ta biedna kobieta została wystawiona jak jakieś

zwierzę. I chociaŜ sam był podobnie wykorzystywany, przyszedł tu przecieŜ z własnej woli.

Miał jednak duŜe wątpliwości, czy w jej przypadku teŜ tak było, biorąc pod uwagę fakt, Ŝe

została podwójnie skrępowana.

Furiath sięgnął w górę, złapał zasłonę zakrywającą jej twarz i zerwał ją jednym ruchem.

Do diabla. Szlochanie kobiety nie było powstrzymywane przygryzaniem wargi – została

po prostu zakneblowana, a głowę przywiązano jej do łóŜka. Po poczerwieniałej twarzy

płynęły łzy, a mięśnie szyi napinały się desperacko – krzyczała, choć nie mogła wydobyć

Ŝadnego dźwięku. A oczy miała wytrzeszczone z przeraŜenia.

Wyrwał knebel.

– Spokojnie...

Dyszała, a on, uznając za słuszną teorię, Ŝe czyny mówią głośniej niŜ słowa, rozwiązał

pęta na jej czole i wyplątał je z jej długich blond włosów.

Kiedy uwolnił jej wiotkie ramiona, natychmiast zakryła piersi i łono. Bez wahania, zanim

rozplątał węzły krępujące nogi, zakrył ją zasłoną, którą wcześniej zerwał. Potem odstąpił od

Slonko259

niej, przeszedł całą długość świątyni i oparł się o ścianę. Stwierdził, Ŝe dzięki temu

dziewczyna poczuje się bezpieczniej.

Spuszczając wzrok, widział tylko ją: Wybranka była blada i miała blond włosy, a do tego

jaskrawozielone oczy. Miała piękne rysy. Gdy na nią patrzył, na myśl przychodziły mu

porcelanowe lalki. No i pachniała jaśminem. BoŜe, była zbyt delikatna na takie tortury. Zbyt

wartościowa, by znieść parzenie się z nieznajomym.

Chryste. Ale bagno.

Furiath pozwolił przedłuŜać się ciszy, mając nadzieję, Ŝe dziewczyna przyzwyczai się do

jego obecności. On tymczasem zastanowi się, co robić dalej.

Na pewno nie będzie uprawiać seksu.

Jane nie była miłośniczką musicalu Sound of Music, ale wymiatała jak Julie Andrews,

leŜąc w łóŜku i obserwując, jak V usiłuje znaleźć swoje ubranie. Kurczę, stan zakochania

naprawdę sprawia, Ŝe chcesz wyrzucić ręce w górę i wirować w słońcu z głupkowatym,

radosnym uśmiechem na twarzy. Poza tym miała jeszcze krótkie jasne włosy, więc wszystko

by pasowało. Ale skórzane spodnie to juŜ za duŜo.

Był tylko jeden mały problem.

– Powiedz, zamierzasz zrobić mu krzywdę? – zapytała, kiedy V naciągał spodnie. –

Powiedz, Ŝe mój szef nie skończy z połamanymi nogami.

– AleŜ skąd. – V załoŜył czarną koszulę, która napięła się na jego piersi. – Tylko się

upewnię, Ŝe jest czysty i Ŝe sprawa ze zdjęciem mojej pikawy jest załatwiona.

– Dasz znać, jak poszło?

Popatrzył na nią z diabelskim uśmieszkiem.

– Nie ufasz mi w sprawie kochasia?

– Za grosz ci nie ufam.

– Mądra kobieta. – V podszedł i usiadł na krawędzi łóŜka, a jego diamentowe oczy

nadal jaśniały po seksie. – Kiedy chodzi o ciebie, ten chirurg musi się mieć na

baczności.

Wzięła jego obnaŜoną dłoń, wiedząc, Ŝe nie pozwalał zbliŜać się do tej zakrytej

rękawiczką.

– Manny wie, na ile sobie moŜe ze mną pozwolić.

– Doprawdy?

– Powiedziałam mu. Zaraz po weekendzie. Mimo Ŝe nie pamiętałam ciebie, to po

prostu byłoby... nie w porządku.

Slonko259

V pochylił się i pocałował ją.

– Przyjdę prosto od niego, dobrze? Wtedy będziesz mogła spojrzeć mi w oczy i

będziesz wiedziała, Ŝe facet wciąŜ oddycha. A teraz juŜ na powaŜnie. Chcę przysłać po

południu Fritza ze sprzętem, Ŝeby okablował mieszkanie. Masz dodatkowy klucz do

garaŜu?

– Tak, w kuchni, w szufladzie pod telefonem.

– Świetnie. Wezmę go. – Przejechał palcem po jej szyi, okrąŜając najnowszy ślad

swoich zębów. – KaŜdego wieczoru kiedy wrócisz do domu, będę czekał. KaŜdego

ranka, zanim będę musiał wrócić do posiadłości, będę tu. KaŜdego wolnego wieczoru

będę tu. Ukradniemy czas zawsze, kiedy tylko będziemy mogli i gdzie będziemy mogli.

A kiedy nie będziemy razem, porozmawiamy przez telefon.

,,Jak kaŜdy normalny związek”, pomyślała, a sama myśl o jego prozaicznej stronie była

niezwykle miła. Byli dwojgiem ludzi, którzy po prostu chcieli poświęcić się związkowi. I

tego przecieŜ chce się od osoby, w której się jest zakochanym.

– Jakie jest twoje pełne imię? – zamruczała. – Właśnie uświadomiłam sobie, Ŝe znam

cię tylko jako V.

– Vrhedny.

Jane ścisnęła jego dłoń.

– Słucham?

– Vrhedny. Wiem, Ŝe dla ciebie brzmi to dziwnie...

– Moment, moment... Jak to się pisze?

– V–r–h–e–d–n–y.

– Dobry... BoŜe.

– Co?

Odchrząknęła.

– Dawno, całe wieki temu, siedziałam z siostrą w sypialni. Między nami leŜała tablica

ouija, zadawałyśmy jej pytania. – Spojrzała na niego. – Ty byłeś moją odpowiedzią.

– Na jakie pytanie?

– Kogo... kogo poślubię.

V uśmiechnął się powoli, tak jak to robi cholernie zadowolony z siebie męŜczyzna.

– Znaczy, Ŝe chcesz za mnie wyjść?

Zaśmiała się.

– Tak, pewnie. Wskoczę w białą kieckę i jazda przed ołtarz...

Z jego twarzy zniknął złośliwy uśmieszek.

Slonko259

– Pytam powaŜnie.

– O, BoŜe...

– To znaczy „nie”?

Jane wyprostowała się.

– Ja... Ja nie sądziłam, Ŝe kiedyś wyjdę za mąŜ.

Skrzywił się.

– Dobra, nie do końca takiej odpowiedzi oczekiwałem...

– Nie... To znaczy, dziwi mnie, Ŝe to takie... proste.

– Proste?

– Wyobrazić sobie siebie jako twoją Ŝonę.

Zaczął się uśmiechać, ale po chwili uśmiech zniknął.

– MoŜemy przejść ceremonię według mojej tradycji, ale nie będzie ona oficjalna.

– Bo nie jestem jedną z was?

– Bo Pani Kronik mnie nienawidzi, więc prezentacja nie wchodzi w grę. Ale reszta jak

najbardziej. – Uśmiechnął się zawadiacko. – Szczególnie wycinanie.

– Wycinanie?

– Twoje imię na moich plecach. Kurde, juŜ nie mogę się doczekać.

Jane gwizdnęła pod nosem.

– Ja to będę robić?

Zaśmiał się krótko.

– Nie!

– No co ty, jestem chirurgiem, dobrze sobie radzę z noŜami.

– Moi bracia to zrobią, chociaŜ pewnie dadzą ci wyryć jedną literkę. Mmm, staje mi na

samą myśl. – Pocałował ją. – Kurczę, jesteś w moim typie.

– Czy mnie teŜ będą cięli?

– Skąd! Tylko męŜczyźni są temu poddawani, Ŝeby było wiadomo, do kogo naleŜą.

– NaleŜą?

– Taak. Będę wtedy na kaŜdy twój rozkaz. Będziesz mną władać. Robić ze mną, co

zechcesz. Dasz sobie radę?

– JuŜ raz dałam, pamiętasz?

V opuścił powieki i wydał z siebie pomruk.

– Tak kaŜdą pieprzoną minutę. Kiedy moŜemy to powtórzyć?

– Wyznacz datę i juŜ tam jestem. – I nawet mogę załoŜyć coś skórzanego. – Hej, a

dostanę pierścionek?

Slonko259

– Jeśli chcesz, kupię ci brylant wielkości twojej głowy.

– Rzeczywiście, jakbym się stroiła. Ale skąd ludzie będą wiedzieć, Ŝe jestem zamęŜna?

Pochylił się do przodu i wtulił w jej szyję.

– Czujesz mój zapach?

– BoŜe... pewnie. Uwielbiam go. Musnął ustami jej brodę.

– Jesteś teraz w niego spowita. Jest w środku, w tobie. W ten sposób moi pobratymcy

będą wiedzieć, kto jest twoim partnerem. To teŜ forma ostrzeŜenia.

– OstrzeŜenia? – westchnęła, a rozmarzenie zawładnęło jej ciałem.

– Dla innych samców. Mówi, kto ich dopadnie ze sztyletem, jeśli cię dotkną.

Dobra, to nie powinno napawać erotyzmem, a jednak wręcz obezwładniało.

– Partnerstwo bierzesz na powaŜnie, co?

– Związani samcy są niebezpieczni. – Jego głos brzmiał w jej uchu jak mruczenie. –

Zabijamy, Ŝeby chronić nasze samice. Tak juŜ jest. – Ściągnął z niej kołdrę, rozpiął

rozporek i rozsunął dłońmi jej uda. – TakŜe oznaczamy, co nasze. A skoro nie będę cię

widział przez następne dwanaście godzin, myślę, Ŝe zostawię jeszcze trochę zapachu na

tobie.

Rzucił się do przodu biodrami, a Jane jęknęła. Przyjmowała go juŜ tyle razy, ale zawsze

jego rozmiar ją szokował. Odchylił jej głowę do tyłu, chwytając za włosy, a jego język wbił

się pomiędzy jej wargi. Ale zaraz przestał.

– Dzisiaj zostaniemy połączeni. Ghrom będzie przewodniczył. Butch i Marissa będą

świadkami. Chcesz teŜ ślubu w kościele?

Musiała się roześmiać. Oboje uwielbiali się rządzić, jak nic. Na szczęście nie zamierzała

się z nim kłócić w tej sprawie.

– Nie musi być naboŜeństwa. Właściwie nie jestem wierząca.

– A powinnaś.

Wbiła paznokcie w jego biodra i wygięła się.

– To nie najlepszy moment na debaty teologiczne.

– Powinnaś wierzyć, Jane.

– Świat nie potrzebuje następnego świra religijnego.

Odsunął jej włosy do tyłu. Kiedy jego penis pulsował w niej, powiedział:

– Nie musisz być religijna, Ŝeby wierzyć.

– Ale moŜna teŜ wieść całkiem przyjemne Ŝycie jako ateista. Wierz mi. – Wsunęła ręce

pod jego koszulę, czując kaŜdy muskuł jego silnych pleców. – Myślisz, Ŝe moja siostra

jest teraz w niebie i zajada się ulubionymi lodami? Nie. jej ciało pogrzebano lata temu,

Slonko259

teraz niewiele juŜ z niej zostało. Wiele razy widziałam śmierć. Wiem, co się dzieje,

kiedy odejdziemy, i nie ma Boga, który by nas wybawił, Vrhedny. Nie wiem, kim lub

czym jest ta twoja Pani Kronik, ale jestem cholernie pewna, Ŝe nie Bogiem.

Cień uśmiechu przemknął po jego twarzy.

– Udowodnienie, Ŝe się mylisz, będzie czystą przyjemnością.

– I niby jak to zrobisz? Przedstawisz mnie Stwórcy?

– Będę cię kochał tak mocno i tak długo, aŜ przekonam cię, Ŝe nie połączyło nas Ŝadne

ziemskie stworzenie.

Dotknęła jego twarzy, usiłując wyobrazić sobie przyszłość, po czym przeklęła.

– Ale ja będę się starzeć.

– Ja równieŜ.

– Ale nie tak szybko jak ja. O, Jezu, V, będę...

Pocałował ją.

– Nie będziesz o tym myśleć. Poza tym... Jest sposób, by spowolnić ten proces.

ChociaŜ nie wiem, czy będziesz nim zainteresowana.

– Hmm, zastanówmy się. Hmm... owszem, będę.

– Nie wiesz, co to jest.

– Nie obchodzi mnie to jeśli to miałoby przedłuŜyć Ŝycie z tobą, zjadłabym padlinę

leŜącą przy drodze.

Jego biodra pchnęły ją i cofnęły się.

– To wbrew mojemu prawu.

– Czy to jest zboczone?

– Dla twojej rasy? Tak.

Jane zrozumiała, zanim jeszcze podniósł swój nadgarstek do ust. Kiedy zatrzymał się,

powiedziała:

– Zrób to.

Wgryzł się, a potem nakłuł jej wargi. Jane zamknęła oczy i otworzyła usta i...

Jasny gwint.

Smakował jak porto. A uderzył ją ten smak jak dziesięć butelek trunku równocześnie, w

głowie zakręciło się juŜ po jednym łyku. Nie przerwała. Piła, jakby jego krew miała utrzymać

ich razem, mgliście zdając sobie sprawę, Ŝe V pompował w nią, dziko warcząc.

Teraz V był w niej na wszystkie moŜliwe sposoby: jego słowa dźwięczały w jej głowie,

jego członek pulsował w jej ciele, w ustach czuła jego krew, w nozdrzach zapach.

I miał rację. To było boskie uczucie.

Slonko259

Zakrywając piersi białą zasłoną, Cormia patrzyła zdumiona na drugi koniec świątyni.

Kimkolwiek był ten męŜczyzna, to nie był Vrhedny, syn Krhviopija.

Jednak to zdecydowanie wojownik. Był wielki, a jego ramiona szerokie jak łoŜe, na

którym leŜała. Jego rozmiar ją przeraŜał... dopóki nie spojrzała na jego dłonie. Eleganckie, o

długich palcach i szerokim śródręczu. Silne, ale zgrabne. Tymi właśnie dłońmi ją uwolnił i

nie zrobił jej nic więcej.

Mimo to czekała, aŜ na nią nakrzyczy. Potem czekała, aŜ coś powie. W końcu czekała, aŜ

na nią spojrzy.

„Ma piękne włosy”, myślała w ciszy. Długie do ramion i o tak wielu kolorach. Fale w

odcieniach od jasnego blondu, przez głęboką czerwień, aŜ po ciemny brąz. Jakiego koloru

były jego oczy?

Cisza.

Nie była pewna, jak szybko płynie czas. Wiedziała, Ŝe płynie, płynął nawet po Drugiej

Stronie. Jednak jak długo juŜ tak trwali? Pragnęła, Ŝeby się odezwał, chyba Ŝe o to chodziło.

MoŜe on czekał na nią.

– Nie jesteś tym... – odezwała się, kiedy podniósł wzrok. Jego oczy były Ŝółte.

Olśniewający, ciepły kolor, który przypominał jej ulubiony owoc, cytrynę. Kiedy na nią

spojrzał, poczuła falę ciepła płynącą przez ciało.

– Nie jestem tym, kogo się spodziewałaś? – Jego głos, gładki i niski i... uprzejmy. –

Nie powiedzieli ci?

Pokręciła głową, nagle nie znajdując słów. I nie dlatego, Ŝe była przeraŜona.

– Okoliczności się zmieniły i ja zająłem miejsce brata. – PołoŜył dłoń na szerokim

torsie. – Jestem Furiath.

– Furiath. To imię wojownika.

– Tak.

– Wyglądasz na wojownika.

– Wyciągnął ku niej obie dłonie.

– Ale nie zrobię ci krzywdy. Nigdy cię nie skrzywdzę.

Przechyliła głowę na bok. Nie, nie skrzywdziłby. Był dla niej zupełnie obcy, trzy razy

większy, a jednak wiedziała, Ŝe nic jej nie zrobi.

Slonko259

Musiał się z nią jednak połączyć w akcie seksualnym. Taki był cel tego czasu, który

spędzali razem, a przecieŜ na początku, kiedy się zjawił, wyczuła jego podniecenie. ChociaŜ

teraz... juŜ nie było po nim śladu

Sięgnęła swojej twarzy. MoŜe kiedy zobaczył, jak wygląda nie chciał dokończyć rytuału?

Czy jego zdaniem była nieurodziwa?

Czym się tak niepokoiła? PrzecieŜ nie chciała z nim współŜyć. Z nikim. To będzie bolało,

tak powiedziała przełoŜona. I niewaŜne, jak piękny był ten brat, był jej zupełnie nieznany.

– Nie martw się – rzekł szybko, jakby odczytał jej myśli. – Nie będziemy...

Podciągnęła wyŜej zasłonę.

– Nie?

– Nie.

Cormia schowała podbródek.

– Ale wtedy wszyscy będą wiedzieli, Ŝe cię zawiodłam.

– Ty zawiodłaś...? Jezu, nikogo nie zawiodłaś. – Przeczesał ręką włosy, a w grubych

kosmykach mieniły się refleksy świetlne. – Ja po prostu nie... Taa, to nie w porządku.

– Ale po to tu jestem. śeby z tobą współŜyć i połączyć z tobą Wybranki. – Szybko

zamrugała. – Jeśli tego nie zrobimy, ceremonia będzie niedokończona.

– I co z tego?

– Ja... Nie rozumiem.

– Co z tego, jeśli dziś nie zakończymy ceremonii? Mamy czas. – Zmarszczył brwi i

rozejrzał się. – Hej... Chcesz się stąd wyrwać?

Jej brwi wystrzeliły w górę.

– I dokąd pójść?

– Nie wiem. Na spacer albo coś takiego..

– Powiedziano mi, Ŝe nie mogę stąd wyjść, dopóki...

– Dobra, sprawa wygląda tak: jestem Najsamcem i ma być, jak powiem. – Z

opanowaniem zmierzył ją wzrokiem. – Znaczy. Ty wiesz lepiej ode mnie. Czy nie mam

racji?

– Tak, jesteś tu panem. Tylko Pani Kronik stoi nad tobą.

Odepchnął się od ściany

– A więc chodźmy na spacer. Przynajmniej się poznamy biorąc pod uwagę naszą

sytuację.

– Ja... nic mam nic do ubrania.

– Owiń się zasłoną. Odwrócę się, Ŝebyś mogła ją zawiązać.

Slonko259

Odwrócił się plecami, a po chwili dziewczyna stała juŜ owinięta tkaniną. Nigdy by tego

nie przewidziała – ani zastępstwa ani jego uprzejmości, ani urody. PoniewaŜ naprawdę jej się

podobał.

– Jestem... gotowa.

Podszedł do drzwi, a ona podąŜyła za nim. Z bliska był jeszcze większy... a do tego

uroczo pachniał Egzotycznymi przyprawami, łaskoczącymi w nozdrza.

Otworzył wrota i zobaczyła przed sobą biały horyzont. Zawahała się.

– Co się stało?

Nie potrafiła opisać słowami wstydu Czuła, Ŝe jest samolubna, odczuwając ulgę. I bała

się, Ŝe jej niedoskonałości zostaną przeniesione na wszystkie Wybranki.

Poczuła ucisk w Ŝołądku.

– Nie wypełniłam swojej powinności.

– Nikogo nie zawiodłaś, po prostu opóźniliśmy s..., ee. współŜycie. W końcu do tego

dojdzie.

Mimo to nie mogła zagłuszyć rozbrzmiewających w głowie głosów ani lęków.

– MoŜe powinniśmy po prostu to odbębnić? Zmarszczył brwi.

– Jezu... Ty naprawdę tak bardzo boisz się je rozczarować?

– CóŜ, są wszystkim, co mam. Wszystkim, co znam. – Poza tym przełoŜona zagroziła,

Ŝe wykluczy ją, jeśli nie podtrzyma tradycji. – Bez nich jestem sama.

Obserwował ją przez dłuŜszą chwilę.

– Jak ci na imię?

– Cormia.

– CóŜ... Cormio, juŜ nie będziesz sama. Teraz masz mnie. I wiesz co? Darujmy sobie

spacer, mam lepszy pomysł.

Włamania były specjalnością V. Nie miał problemu z sejfami, zamkami, domami

biurami. NiewaŜne, czy był to lokal mieszkalny, czy komercyjny, wszystko łatwizna.

Tak więc rozpracowanie drzwi do wspaniałego gabinetu na Oddziale Chirurgii St.

Francis Medical Center takŜe było łatwizną.

Wślizgując się, nie zapomniał wyemitować zvidhu, aby zasłonić kamery ochrony i

upewnić się, Ŝe nie zobaczą go ludzie przebywający w sektorze administracyjnym kompleksu.

Kurczę... to były naprawdę niezłe kwatery. Ogromna recepcja. okazała i w ogóle,

drewniane panele na ścianach i orientalne kwiaty. Dwa pomocnicze biura oznaczone...

Właśnie tam było biuro Jane.

Slonko259

V podszedł do drzwi i połoŜył palec na miedzianej plakietce z nazwiskiem. Na

wypolerowanej powierzchni wyryto: DR JANE WHITCOMB, DYREKTOR ODDZIAŁU

URAZOWEGO.

Zajrzał do środka. W powietrzu unosił się jej zapach, na stole konferencyjnym leŜał

złoŜony jeden z jej fartuchów. Biurko zawalone było papierami i aktami oraz karteczkami

samoprzylepnymi, fotel odepchnięty, jakby wychodziła w pośpiechu, moŜe do jakiegoś

nagłego wypadku. Na ścianie wisiały dyplomy i certyfikaty, dowody jej poświęcenia dla

doskonałości.

Pomasował swój mostek.

Do diabła, jak miało się między nimi ułoŜyć? Ona pracowała do późna. On miał

ograniczony czas nocnych odwiedzin. A jeśli to będzie za mało?

Ale musiało wystarczyć. Nie zamierzał prosić, aby rzuciła dla niego dorobek swojego

Ŝycia. To tak, jakby ona chciała, Ŝeby wyrzekł się Bractwa.

Kiedy usłyszał jakiś szept, spojrzał na drugą stronę recepcji.

Czas załatwić sprawę z doktorem Manello.

„Nie zabijaj go”, powiedział sobie, idąc w stronę uchylonych drzwi. Popsułby wszystko,

gdyby musiał zadzwonić do Jane i powiedzieć, Ŝe jej szef robi za nawóz.

V zatrzymał się i zajrzał do ogromnego biura. MęŜczyzna siedział za iście prezydenckim

biurkiem, przeglądając papiery, chociaŜ była druga nad ranem.

Nagłe facet podniósł głowę i zmarszczył brwi.

– Kto tam?

„Nie zabijaj go. Jane byłaby załamana”.

Och, ale miał na to ogromną ochotę. Bez przerwy widział tego gościa na kolanach,

wyciągającego ręce do twarzy Jane, a obraz ten nie poprawił mu humoru.

Vrhedny pchnął drzwi i zajrzał do umysłu doktorka, zamraŜając go niczym sztukę mięsa.

– Masz zdjęcia mojego serca, doktorku, chcę je dostać z powrotem. Gdzie one są? –

przesłał myśl.

Facet zamrugał.

– Tu... na moim biurku. Kim... jesteś?

Pytanie zaskoczyło go. Zazwyczaj ludzie pozostający pod jego wpływem nie rozumowali

samodzielnie.

V podszedł i spojrzał na stertę papierów.

– Gdzie na biurku?

– Akta, tam. Kim... jesteś?

Slonko259

Chciał powiedzieć: „Cholernym partnerem Jane, człowieku”. Kurde, chciał to

wytatuować na pieprzonym czole tego gościa, Ŝeby nie zapomniał do końca Ŝycia, Ŝe Jane jest

zajęta.

Znalazł teczkę, potem podszedł do komputera.

– Gdzie są pliki?

– Nie ma. Kim... je...

– NiewaŜne, kim jestem. – Cholera, ten gnojek był wyjątkowy. Nie zostałby

naczelnym oddziału chirurgii, będąc wygodnisiem i mięczakiem. – Kto jeszcze wie o

tym zdjęciu?

– Jane.

Dźwięk tego imienia wydobywający się z gęby sukinsyna nie spodobał się V, ale puścił

to mimo uszu.

– Kto jeszcze?

– Nikt, o kim wiem. Próbowałem wysłać je do Columbii, ale nie... poszło. Kim jesteś?

– Lichem. – V przeszukał na wszelki wypadek umysł chirurga. Właściwie nic tam nie

było. Czas wracać.

Musiał jednak wiedzieć jeszcze jedną rzecz.

– Powiedz mi coś, doktorku. Gdyby kobieta była zamęŜna, podrywałbyś ją?

Szef Jane zmarszczył brwi, potem pokręcił wolno głową.

– Nie.

– Kto by pomyślał. To prawidłowa odpowiedź.

Nim skierował się do drzwi, pomyślał, Ŝe mógłby rozmieścić w jego głowie wyzwalacze,

wydrąŜyć ścieŜki neuronowe, Ŝeby sukinsyn zawsze, kiedy pomyśli o Jane w kategoriach

seksu, czuł strach albo mdłości, albo wybuchał płaczem jak kompletny mięczak. Mimo

wszystko trening szkodliwych odruchów był zbawieniem, jeśli chodzi o deprogramowanie.

Ale V nie był symphatą, więc cięŜko by to było zrobić, nie angaŜując się czasowo. Poza tym

coś takiego mogło doprowadzić kogoś do szaleństwa. Szczególnie kogoś o tak silnym umyśle

jak Manello.

V ostatni raz zmierzył rywala wzrokiem. Chirurg patrzył na niego zdezorientowany, ale

bez lęku, w spojrzeniu widać było raczej agresję. V nie chciał tego przyznać, ale istotnie facet

mógłby być dobrą partią dla Jane.

Drań.

Vrhedny juŜ miał odchodzić, kiedy przed oczami stanęła mu wizja tak rzeczywista jak te,

które miewał, zanim całkowicie zniknęły.

Slonko259

Właściwie to nie była wizja. To było jedno słowo. I nie miało ono jakiegokolwiek sensu.

Bracie.

Dziwne.

V wypucował doktora z jakichkolwiek wspomnień i zdematerializował się.

Manny Manello oparł łokcie na blacie biurka, pomasował skronie i jęknął. Ból głowy

wypracował sobie własne tętno, a czaszka przeobraziła się w kabinę pogłosową. Na dodatek

kręciło mu się w głowie, przypadkowe myśli odbijały się, tworząc miszmasz nic

nieznaczących informacji: musiał oddać samochód do przeglądu, musiał przejrzeć te

zgłoszenia mieszkaniowe, nie miał juŜ Sama Adamsa, jego poniedziałkowy mecz bejsbola

musiał zostać przełoŜony na środę.

Dziwne, miał wraŜenie, Ŝe to całe kłębowisko niczego specjalnego miało na celu ukrycie

czegoś istotnego.

Bez konkretnego powodu miał przed oczami obraz szydełkowanej fiołkowej narzuty,

która leŜała na fiołkowej kanapie matki w jej fiołkowym pokoju gościnnym. Tej cholernej

narzuty nigdy nie wolno było wziąć do ogrzania się, Bóg musiał cię mieć w swojej opiece,

jeśli próbowałeś ją ściągnąć. Jedynym celem narzuty było zakrycie plamy, którą kiedyś zrobił

ojciec, zrzuciwszy z talerza spaghetti. Bądź co bądź nie za wiele moŜna było zdziałać butelką

spryskiwacza, a ten szajs z puszki zawierał czerwony barwnik. A to nie wyglądało dobrze na

fiołkowym obiciu.

Rozproszone myśli, zupełnie jak ta narzuta, zasłaniały jakąś plamę w jego umyśle, ale

kompletnie nie wiedział jaką.

Przetarł oczy i spojrzał na zegarek. Druga nad ranem.

Czas iść do domu.

Kiedy pakował swoje rzeczy, znów miał wraŜenie, Ŝe umyka mu coś waŜnego i cały czas

przeszukiwał lewą część biurka. Była tam jakaś wyrwa w papierach.

Puste miejsce po teczce.

Coś zostało stąd zabrane. Wiedział to. Tylko nie mógł dojść, co to było, a im bardziej

starał się sobie przypomnieć, tym bardziej bolała go głowa.

Podszedł do drzwi.

Naprawdę potrzebował urlopu.

Slonko259

BYĆ MOśE NIE BYŁ TO NAJLEPSZY POMYSŁ, uznał Furiath, przystając w

przejściu obok swej sypialni w rezydencji Bractwa. W końcu gospodarze i tak byli zajęci,

więc nie mógł się jeszcze do nikogo zwrócić. Ale sprawy nie przedstawiały się dobrze.

Bzdura.

Na krawędzi łóŜka siedziała Cormia z zasłoniętymi piersiami, a oczy jej wyglądały jak

dwie kulki. Była w takim szoku, Ŝe chciał ją zabrać z powrotem na Drugą Stronę, ale nic

lepszego jej tam nie czekało. Nie chciał, aby spotkała się z plutonem egzekucyjnym

przełoŜonej. Trzeba było jakoś temu zaradzić.

– Gdybyś czegoś potrzebowała, to jestem w pokoju obok. – Wychylił się i wskazał na

lewo. – Liczę na to, Ŝe moŜesz tu zostać jeden dzień lub coś około tego i trochę

odpocząć. Miej chwilę czasu dla siebie. Dobrze?

Skinęła, jasne włosy opadały jej na ramiona. Podobał mu się ten kolor, zwłaszcza w

przyćmionym świetle lampki nocnej. Przypominał wypolerowane drewno sosnowe, lśniące i

Ŝółte.

– Chciałabyś coś zjeść? – Gdy potrząsnęła głową, podszedł do telefonu i połoŜył na

nim rękę.

– Jeśli zgłodniejesz, po prostu wybierz gwiazdkę i cztery, a ja zaprowadzę cię do

kuchni. Cokolwiek będziesz chciała, przyniosą ci.

Powędrowała wzrokiem dookoła, potem zatrzymała się na nim.

– Jesteś tu bezpieczna, Cormio. Nic złego ci się nic stanie.

– Furiath? Wróciłeś? – W dobiegającym zza drzwi głosie Belli słychać było

zaskoczenie i ulgę jednocześnie.

Serce mu zamarło. Był skończony. I to przez kogoś, komu najbardziej obawiał się

wyjaśnić całą sprawę. Ona była gorsza niŜ Ghrom.

Zebrał się w sobie, zanim zdołał na nią spojrzeć.

– Tak, wróciłem, ale tylko na chwilę.

– Myślałam, Ŝe wróciłeś... Och, witaj. – Bella spostrzegła Cormię i uśmiechnęła się do

niej. – Mam na imię Bella. A ty jesteś...?

Gdy nie doczekała się odpowiedzi, Furiath powiedział:

Slonko259

– To jest Cormia. Ona jest Wybranką, z którą... zaprzyjaźniłem się. Cormia, to jest

Bella.

– Cormia wstała i pokłoniła się tak nisko, Ŝe włosami prawie zamiotła podłogę:

– Wasza Wysokość.

Bella oswobodziła swą dłoń z uścisku:

– Miło mi cię poznać, Cormio. Ale proszę, w tym domu nie zachowujemy się tak

ceremonialnie.

Cormia wyprostowała się i przytaknęła.

Potem zapanowała niezmiernie długa cisza.

Furiath przełknął ślinę. Nie wyszło chyba aŜ tak niezręcznie.

Cormia wpatrywała się w tamtą kobietę i bez słów potrafiła poznać całą jej historię. Więc

dlatego Najsamiec nie chciał się parzyć. To była kobieta, której naprawdę pragnął. Widać to

było po jego błądzącym za nią wzroku, obniŜającym się głosie i tym, jak jego ciało rozpalało

się na jej widok.

Poza tym spodziewała się dziecka.

Cormia przeniosła wzrok na Najsamca. Spodziewała się dziecka, ale to nie on był ojcem.

Patrzył na nią z tęsknotą, a nie jak na swą własność.

Ach tak, więc dlatego wkroczył do akcji, kiedy syn Krhviopija zmienił swe zamiary.

Najsamiec chciał zapomnieć o tej kobiecie, poniewaŜ tak bardzo jej pragnął, a nie była mu

ona pisana.

Przestępował z nogi na nogę, spoglądając przez pokój. Potem uśmiechnął się lekko:

– Ile minut straciłaś?

Kobieta... Bella... odwzajemniła uśmiech:

– Jedenaście.

– Nie lada wycieczka na dół do holu. Pewnie chciałabyś juŜ tam iść.

– Nie zajmie mi to aŜ tak wiele czasu.

Dwie pary wpatrzonych w siebie oczu. Uczucie i smutek promieniowały blaskiem wokół

niej. A lekkie rumieńce na jego policzkach mówiły, Ŝe nie była to zwykła miłość.

Cormia podciągnęła kawałek szaty aŜ do policzka, zasłaniając szyję.

– Co będzie, jeśli odprowadzę cię do twojego pokoju? – zapytał Furiath, zbliŜając się

do Belli i oferując jej swe ramię. – Tak czy owak, chciałbym zobaczyć się z Z.

Bella przewróciła oczami.

– To tylko wymówka, naprawdę chcesz iść ze mną do łóŜka.

Slonko259

Cormia drgnęła, a Najsamiec zaśmiał się, mrucząc:

– Tak, właściwie tak. Więc wszystko w porządku?

Dziewczyna zachichotała i chwyciła go pod łokieć. Powiedziała cicho miękkim głosem:

– Wszystko w porządku. Szczególnie z tobą... naprawdę dobrze się składa. Tak się

cieszę, Ŝe tu jesteś, odkąd... odkąd po prostu jesteś.

Rumieniec na jego policzkach pojaśniał. Spojrzał na Cormię.

– Pójdę ją ułoŜyć do snu, a potem znów będę w swoim pokoju, gdybyś czegoś

potrzebowała, dobrze?

Cormia przytaknęła i obserwowała zamykające się za nimi drzwi.

Pozostawiona samej sobie, znów usiadła na łóŜku.

Droga Pani Kronik... Poczuła się maleńka. Maleńka na wielkim materacu. Maleńka w

przestronnym pokoju. Maleńka wobec otaczających ją kolorów i struktur.

Ale sama tego chciała, czyŜ nie? Przyglądając się ceremonii, myślała, Ŝe właśnie tego

chce.

Nie udało jej się tylko stać niewidzialną.

Rozglądając się po pokoju, nie była w stanie pojąć, gdzie się znajduje i juŜ tęskniła za

swoją małą, jasną przestrzenią po Drugiej Stronie.

Kiedy przyszli z zaświatów, zabrali coś z sąsiedniej komnaty, coś, co według niego było

jego własnością. Pierwszą myślą, jaka przyszła jej do głowy, było uświadomienie sobie, jak

bardzo podobał jej się ten zapach. Trochę jak zapach dymu, dość ostry... od razu zaczął jej się

z nim kojarzyć. Kolejną myślą było to, Ŝe przesyt kolorów, struktur i form był przytłaczający.

Ale to było wtedy, zanim wyprowadził ją na korytarz, a ona była zupełnie przybita.

Prawdę mówiąc, mieszkał w pałacu, gdzie hol był wielkości największej świątyni po Drugiej

Stronie. Nie mogła oderwać oczu od wysokich sklepień z malowidłami przedstawiającymi

wojowników, tak kunsztownymi jak drogocenne klejnoty. Kiedy wychylała się przez

balustradę, widok mozaikowej posadzki poniŜej przyprawiał ją o zawrót głowy.

Była zdumiona, gdy zaprowadził ją do pokoju, w którym obecnie przebywała.

Nie czuła juŜ trwogi. Teraz była w szoku pod wpływem przesytu otaczających bogactw.

Po tej stronie powietrze było rzadkie, pełne obcych zapachów, co draŜniło jej nos. Poza tym

przemieszczało się jednostajnie. Na twarzy i na włosach odczuwała prądy powietrza, równieŜ

na szacie, którą się osłaniała.

Rzuciła spojrzenie w kierunku drzwi. Dochodziły stamtąd dziwne dźwięki. Cała

rezydencja skrzypiała, co i raz słyszała jakieś odgłosy.

Slonko259

Skulona, podwinęła pod siebie stopy i spojrzała na zdobiony stolik stojący na prawo od

łóŜka. Nie była głodna, ale nie wiedziała, jak poprosić o jedzenie w razie potrzeby. I nie miała

teŜ pojęcia, jak uŜyć tego czegoś, co on nazywał telefonem.

Za oknami rozległ się niepokojący ryk, więc nadstawiła uszu. Czy po tej stronie Ŝyły

smoki? Czytała o nich i mimo zapewnień Furiatha, Ŝe jest całkowicie bezpieczna,

zaniepokoiła się. MoŜe czyhają tu jednak niebezpieczeństwa, z których nie zdaje sobie

sprawy.

A moŜe to tylko wiatr? Właściwie sama nie była pewna, mogła się przecieŜ pomylić.

Chwyciła satynową poduszkę z frędzlami. Przyciskając ją do swej piersi, głaskała

jedwab, próbując w ten sposób się uspokoić.

„To była kara”, pomyślała. Czuła się coraz bardziej przybita. To dlatego, Ŝe dobrowolnie

opuściła Drugą Stronę.

Jej modlitwy zostały wysłuchane. Chciała przecieŜ znaleźć się w tym miejscu.

A teraz jedyne, czego pragnęła, to wrócić do domu.

Slonko259

JANE SIEDZIAŁA W KUCHNI, trzymając przed sobą kubek. Słońce właśnie

wschodziło, słabe promienie przedzierały się juŜ przez gałęzie drzew. Vrhedny wyszedł jakieś

dwadzieścia minut temu, ale wcześniej zrobi! jej kakao, które właśnie kończyła pić.

Bardzo za nim tęskniła, pomimo Ŝe tej nocy spędzili ze sobą tak wiele czasu. V wrócił do

niej po rozmowie z Mannym i dodał jej otuchy wiadomością, Ŝe szef nadal Ŝyje i jest cały i

zdrowy. Potem otoczył ją ramionami, przeniósł na łóŜko i zaczęli się kochać. Zrobili to dwa

razy.

Wyszedł dosłownie przed chwilą, ale Ŝeby czas tak bardzo jej się nie dłuŜył, słońce

musiałoby tylko wschodzić i zachodzić. Tymczasem będzie na niego czekała godzinami.

Oczywiście mogła zadzwonić albo napisać maila, mogli teŜ wpaść na siebie nocą. To

jednak nie było to samo. Chciała zasypiać przy nim i spędzać z nim więcej czasu, a nie tylko

kilka godzin, które dla niej znajdzie przed walką albo powrotem do swego domu.

A ze względów logistycznych... czy powinna wykorzystać moŜliwość przeniesienia się

do Columbii? Byłaby znacznie dalej od niego, ale czy to miało znaczenie? Mógł przybyć

wszędzie, w kaŜdej chwili. WciąŜ jednak tak daleka przeprowadzka nie wydawała się dobrym

pomysłem. Poza tym raz juŜ został postrzelony, więc jeŜeli będzie jej potrzebował? Nie

mogłaby mu wtedy pomóc.

Do tego wszystkiego dochodził jeszcze pomysł prowadzenia własnej pracowni. Jak w

takim razie miałaby go zrealizować? Zdolności przywódcze były jej główną cechą charakteru,

a podróŜ do Columbii kojarzyła jej się z wyzwaniem, nawet jeśli miałoby minąć pięć lat albo

coś około tego, zanim zostałaby szefem.

Pod warunkiem, Ŝe wciąŜ byliby nią zainteresowani i Ŝe w ogóle dostałaby tę pracę.

Jane spojrzała na kubek z chłodnym juŜ kakao.

Pomysł, który wpadł jej do głowy, był niedorzeczny. Absolutnie niedorzeczny. Dlatego

zaraz przestała o tym myśleć.

Wstając od stołu, włoŜyła kubek do zmywarki, a następnie poszła pod prysznic. Pół

godziny później wyjeŜdŜała juŜ z garaŜu, lecz zaraz natknęła się na minivana, który skręcał na

sąsiedni podjazd.

Rodzina. Wspaniale.

Slonko259

Na szczęście szybko dostała się do centrum. Na Trade Street ruch był niewielki, trafiała

na same zielone światła, zatrzymała się dopiero na czerwonym naprzeciwko biur „Caldwell

Courier Journal”.

Kiedy stanęła, rozległ się dźwięk jej komórki. Z pewnością dzwonili z biura obsługi

abonenta.

– Whitcomb – przedstawiła się.

– Witam, pani doktor. Mówi pani facet.

Uśmiechnęła się zmieszana:

– Hej.

– Hej. – W słuchawce dało się słyszeć stłumiony szelest, zupełnie taki sam, jaki

rozlegał się, gdy V przewracał się w łóŜku. – Gdzie jesteś?

– W drodze do pracy. A ty?

– Właśnie leŜę na plecach.

Och, BoŜe, wyobraziła sobie, jak cudownie wyglądał w swych czarnych szatach.

– Więc... Jane?

– Tak?

Jego głos się obniŜył.

– Co masz na sobie?

– Fartuch lekarski.

– Mmmm. Seksownie.

Zaśmiała się.

– Wyglądam prawie tak, jakbym miała na sobie worek.

– Nieprawda. Wcale nie. Pasuje ci ten strój.

– A co ty masz na sobie?

– Nic... I niech pani zgadnie, gdzie trzymam rękę.

Światło się zmieniło i Jane musiała przypomnieć sobie, Ŝe prowadzi samochód.

Wstrzymując oddech, zapytała:

– Gdzie?

– Pomiędzy nogami. Zgadnij na czym?

Och... najdroŜszy... BoŜe. Naciskając pedał gazu, zapytała:

– Na czym?

Odpowiedział, a ona o mały włos nie wjechała w zaparkowany na poboczu samochód.

– Vrhedny...

Slonko259

– Niech mi pani powie, co mam zrobić, pani doktor. Niech mi pani powie, co mam

zrobić z moją ręką.

Jane przełknęła ślinę, zjechała na pobocze... i udzieliła mu szczegółowych wskazówek.

Furiath nasypał tytoniu, polizał papier i skręcił papierosa. Kiedy go zapalił, oparł się o

poduszki. Ubrany w swój ulubiony jedwabny szlafrok w królewskich kolorach – niebieskim i

purpurowym odstawił protezę i oparł ją o stolik nocny.

Wreszcie się uspokoił po powrocie do domu. pogodził się teŜ z Bellą, a teraz relaksował

się przy skręcie.

Spotkanie z przełoŜoną bardzo wytrąciło go z równowagi.

Kobieta pojawiła się w rezydencji około pół godziny po tym. jak przybył wraz z Cormią

z Drugiej Strony. Furiath zabrał ją do biblioteki i przed obliczem Ghroma wytłumaczył, Ŝe

wszystko poszło tak jak powinno teraz jednak zmienił zdanie i chciał wrócić na trochę do

siebie.

PrzełoŜona nie była tym zachwycona Wyniosłym tonem oznajmiła, Ŝe jako

reprezentująca Wybranki, pomimo wszelkich zapewnień ze strony Najsamca. Ŝąda spotkania

z Cormia w celu wyjaśnienia, co naprawdę wydarzyło się w świątyni – czy ceremonia została

zakończona, czy teŜ nie.

Furiathowi od razu się nie spodobała, jej przenikliwe spojrzenie zdradzało nieczyste

zamiary wobec Cormii.

Nie mógł do tego dopuścić. Z uśmiechem na twarzy przypomniał tej dziwce, Ŝe jako

Najsamiec nie jest jej poddanym i dlatego razem z Cormią wróci na Drugą Stronę. Kiedy

przyjdzie na to czas. Ani chwili wcześniej.

Wiedziała, Ŝe ma ją w garści, jej oczy zapałały nienawiścią.

Niech idzie, gdzie chce, najchętniej wysłałby ją do piekła. Nie był pewien, jak to zrobić,

ale absolutnie nie chciał tu kogoś takiego. Była zbyt podła.

Furiath zaciągał się dymem. Nie wiedział, jak długo Cormia moŜe z nim zostać. Chryste,

był w stu procentach pewien. Ŝe dziewczyna bardzo pragnie wrócić. A wiedział, Ŝe nie moŜe

jej do niczego zmuszać, sama musi zadecydować, kiedy ta chwila nastąpi

A co z nim? No tak... część jego chciała wydostać się z tej rezydencji, ale Cormia

powinna na razie tu przebywać. Albo wspólnie udadzą się na Drugą Stronę i zostaną tam

razem.

Wypuścił dym i niedbale potarł prawą nogę poniŜej kolana. tam gdzie pozostał kikut, jak

zwykle nad ranem odczuwał w niej ból.

Slonko259

Nagle ktoś zastukał do drzwi.

– Proszę.

Drzwi uchyliły się powoli, więc juŜ wiedział, kto za nimi stoi.

– Cormia? To ty? – Usiadł, podciągając kołdrę na nogi,

Zza drzwi wychyliła się tylko jej jasna głowa.

– Wszystko w porządku?

Potrząsnęła głową i zapytała w Starym języku:

– JeŜeli to nie urazi Jaśnie Pana. czy wolno mi wstąpić do komnaty Waszej

Wysokości?

– Oczywiście, Ŝe moŜesz wejść i nie musisz zwracać się do mnie w ten sposób.

Wsunęła się do środka, zamykając za sobą drzwi. Opatulona białymi szatami wydawała

się tak krucha, przypominała raczej dziecko niŜ kobietę, którą w rzeczywistości była.

– Co się stało?

Zamiast odpowiedzieć, stała milcząc, ze wzrokiem wbitym w podłogę.

– Cormio, odezwij się. Powiedz, o co chodzi. Pochyliła się nisko i przemówiła z tej

pozycji:

– Jaśnie Panie, jestem...

– Bez tych ceregieli, proszę. – Chciał zejść z łóŜka, ale zdał sobie sprawę, Ŝe nie

załoŜył protezy. Cofnął się na poprzednie miejsce, nie będąc pewnym, jak by się

poczuła, gdyby zauwaŜyła, Ŝe jest kaleką. – Po prostu powiedz, czego potrzebujesz?

Odchrząknęła.

– Jestem ci bliska, prawda?

– O, tak.

– Więc nie sądzisz, Ŝe powinnam przebywać w twej komnacie?

Zdziwiony uniósł brwi.

– Myślałem, Ŝe będzie dla ciebie lepiej, jak dostaniesz oddzielny pokój.

– Och.

Zmarszczył czoło. Wcale nie chciała z nim zostać.

Po dłuŜszej chwili pomyślał, Ŝe jednak tak. Czuł się cholernie niezręcznie, mówiąc:

– Jeśli chcesz... moŜesz tu zostać. MoŜemy przynieść dodatkowe łóŜko.

– A co jest nie tak z tym?

Chciała dzielić z nim łóŜko? Dlaczego? Ale niech tak będzie.

– Cormio, nie musisz przejmować się przełoŜoną ani innymi, którzy myślą, Ŝe nie

spełniasz swego obowiązku. Nikt nie ma zamiaru dowiadywać się, co tutaj robisz.

Slonko259

– To nie o to chodzi. Ten wiatr... Przynajmniej mam nadzieję, Ŝe to wiatr... Słychać go

w domu, prawda?

– Tak, zanosi się na burzę. Ale ściany są solidne, kamienne.

Myślał, Ŝe jeszcze coś powie, o coś go zapyta, a kiedy tak się nie stało, zrozumiał nagle,

jak wygląda ta cala sytuacja. Był idiotą. Zabrał ją z jedynego świata, jaki znała, i sprowadził

w zupełnie obcy. Tutaj otaczały ją rzeczy, które dla niego były oczywiste. Ale jak ona mogła

się czuć bezpiecznie, skoro nie rozróŜniała, co moŜe być groźne, a co nie?

– Słuchaj, chcesz tu zostać? Ze mną nic ci nie grozi. – Rozejrzał się, szukając miejsca,

gdzie by rozstawić łóŜko polowe. – Wystarczająco duŜo tu miejsca na drugie łóŜko.

– To łóŜko mi odpowiada.

– Dobrze, więc ja prześpię się na polowym.

– Dlaczego?

– PoniewaŜ wolałbym nie spać na podłodze.

Od okien nieźle ciągnęło, mógłby się przeziębić.

– Ale to łóŜko jest wystarczająco duŜe dla nas obojga. Furiath spojrzał na nią z

niedowierzaniem. –Ach... tak.

– Powinniśmy je dzielić. – WciąŜ miała spuszczone oczy, ale w jej głosie było coś

niezwykle przekonującego. – I powinnam im w końcu o tym powiedzieć.

A więc o to chodziło.

– W porządku.

PołoŜyła się przy nim. Opatuliła się pościelą i ułoŜyła się twarzą do niego. Tego się nie

spodziewał, zwłaszcza Ŝe udawała sen.

Furiath wypalił cygaro i pomyślał, Ŝe musi jakoś wybrnąć z tej sytuacji.

Absurd.

Prędzej czy później będzie musiała poznać prawdę o jego nodze.

Odsunął kołdrę, zamocował protezę i wstał. Słysząc jej oddech przechodzący w lekki

świst i czując na sobie jej spojrzenie, pomyślał, jak bardzo musiała być przeraŜona. Jako

Wybranka przyzwyczajona była przecieŜ do doskonałości.

– Nie mam nogi, ale to Ŝaden problem.

Miał na myśli fakt, Ŝe jego proteza była idealnie dopasowana i doskonale spełniała swoją

funkcję.

– Zaraz wracam.

Slonko259

Poczuł ulgę, zamykając za sobą drzwi od łazienki. Spędził tam więcej czasu niŜ

zazwyczaj, czyszcząc zęby i zajmując się osobistą toaletą. Kiedy zaczął przestawiać waciki

do czyszczenia uszu i lekarstwa w szafce, pomyślał, Ŝe czas wrócić do sypialni.

Kiedy otworzył drzwi, leŜała dokładnie tak samo jak przedtem, na brzegu łóŜka,

wlepiając w niego wzrok.

Gdy przechodził przez pokój, pragnął, aby wreszcie przestała tak na niego patrzeć,

szczególnie w chwili, gdy zdejmował protezę. Nakrywając się kołdrą, próbował się uspokoić.

Jednak tak się nie dało. Marzł przykryty tylko do połowy.

Rzucał przelotne spojrzenia na rozciągnięty między nimi materac wielkości boiska do

piłki noŜnej. To taka przestrzeń, jakby Cormia znajdowała się w innym pokoju.

– Zaraz zgaszę światło.

Uniosła głowę znad poduszek, a następnie znowu ją opuściła. Zgasił lampkę... i głębiej

wślizgnął się pod kołdrę.

LeŜał sztywno obok niej w ciemnościach. BoŜe... Nigdy wcześniej z nikim nie spał.

Właściwie tylko raz, na prośbę Belli, z V i Butchem, ale to dlatego, Ŝe oni byli nieprzytomni.

Poza tym byli męŜczyznami, podczas gdy... no tak, Cormia nie była męŜczyzną.

Wziął głęboki oddech. Pachniała jaśminem. Kiedy zamknął oczy, myślał o tym, Ŝe

chciałby, aby była zwykłym śmiertelnikiem jak on. Zapowiadał się długi dzień. Powinien

jednak uprzeć się przy łóŜku polowym.