Agnieszka Ha³as - Wiara, Nadzieja, Mi³oœæ

Okręt spełnionych snów

I fala burząca chęć

Nadzieja widm, niespełnionych mar

Horyzont marzeń - kres wędrówki tej

Brutalny tak, Ŝe nie wiem

Jak wstać

(Ankh, „Miłość utracona")

Ostateczne rzeczy człowieka: Śmierć. Sąd BoŜy. Niebo albo piekło.

(Katechizm Kościoła katolickiego)

1. Buntownicy i wyroki

Erin przestała w końcu płakać, bo ileŜ moŜna. Wytarła nos, wyrzuciła mokre

chusteczki do śmieci i poszła do łazienki, Ŝeby się doprowadzić do porządku.

Była wysoką, zgrabną kobietą o rudych jak ogień włosach. Lata tańca wyrzeźbiły

jej ciało. Nawet teraz nie garbiła się, nie powłóczyła nogami, lecz poruszała się z

gracją modelki na wybiegu. Masz w sobie coś z pantery, Ŝartował swego czasu jej mąŜ,

chodzisz, jakbyś polowała.

eby to szlag, Jeremy, dlaczego cię tu teraz nie ma? Czemu właśnie tak wyszło?

Nie byli idealnym małŜeństwem, ale jakoś sobie radzili, w sumie nie było źle. AŜ

pewnego dnia on zginął w wypadku samochodowym. Pstryk, tak po prostu.

Odkręciła kran i przez chwilę bezmyślnie patrzyła, jak przezroczysty strumień znika

w ciemnym otworze na dnie umywalki. Gdyby Jeremy Ŝył, wiele rzeczy wyglądałoby

inaczej. MoŜe miałaby teraz motywację, Ŝeby się szarpać. Albo gdyby były dzieci...

Ale nie miała nikogo - dzięki czemu wybieranie prostych rozwiązań przychodziło o

niebo łatwiej.

Obmyła twarz zimną wodą, Ŝeby pozbyć się śladów łez, wytarła czystym

ręcznikiem. Rozpuściła swoją ognistą burzę i starannie uczesała się na nowo. Po

namyśle nałoŜyła nieco fluidu na sińce pod oczami. Tusz na rzęsy, błyszczyk na usta.

Więcej nie potrzebowała, zawsze malowała się bardzo oszczędnie.

Ucałowała swoje odbicie w lustrze i wyjęła z szafki opakowanie Ŝyletek.

Wychodząc z łazienki na moment zgięła się wpół, przeszyta bólem.

Mieszkanie było wysprzątane do granic sterylności. Gwoli formy -jeszcze tego

brakowało, Ŝeby ci, którzy się tu zjawią jutro, zastali nieporządek.

Na telewizorze leŜał plik kartek. Wyniki badań, do których nie było sensu po raz

kolejny zaglądać, wszystko juŜ znała na pamięć. Guz lewej n6rki wielkości grejpfruta,

zajęte pobliskie węzły chłonne. Scyntygrafia uwidoczniła przerzuty do kręgosłupa i

kości biodrowej. TuŜ po świętach połoŜyliby ją na oddział. Operacja, potem

naświetlania i cytostatyki, Ŝeby kupić - no właśnie, ile? Dodatkowych parę miesięcy,

moŜe rok? Ale jaki sens, do cholery. Po chemioterapii osłabnie, jej piękne włosy

wypadną... I nigdy juŜ nie będzie mogła tańczyć.

W pokoju pomroczniało, ale postanowiła nie zapalać światła. Za oknem zapadał

fioletowy zmierzch. Na werandach, ogrodzeniach i krzewach migotały dekoracje z

kolorowych lampek. U sąsiadów z naprzeciwka w oknie salonu pyszniła się okazała

choinka.

Wesołych pieprzonych Świąt, ludzie. Merry fucking Christmas.

Erin Dale usiadła wygodnie w fotelu. Wyjęła z opakowania jedną nowiutką Ŝyletkę

i głęboko, starannie przecięła Ŝyły na nadgarstkach obu rąk.

Chmury zasłaniały niebo nad lasem, dzień był chłodny, ale nie deszczowy. Drzewa,

przedwczoraj pyszniące się wszystkimi odcieniami czerwieni i złota, wczoraj juŜ nie

miały liści, zaś dzisiaj pojawiły się na nich nabrzmiewające młode pączki. W lesie co

kilka dni zmieniały się pory roku. Na przemian następowały po sobie: wiosna, lato,

jesień.

Nigdy zima. , Człowiek, któremu ofiarowano to miejsce, nie lubił zimy i nie

tęsknił za nią.

Na dnie głębokiego, zarośniętego leszczyną wąwozu szemrał strumień. Na jego

brzegach kwitły zawilce i przylaszczki, a sucha trawa zaczynała się zazieleniać. Śpie-

wały ptaki.

Na jednym z omszałych głazów wystających z wody siedział pogrąŜony w lekturze

męŜczyzna. Ubrany w dŜinsy, wiatrówkę i kraciastą koszulę, szczupły, o siwiejących,

krótko ostrzyŜonych włosach, wyglądał tak zwyczajnie, jak to tylko moŜliwe. Po

prostu ktoś, kto w niedzielę wybrał się z ksiąŜką do lasu.

Nagle, chociaŜ dzień był bezwietrzny, rozległ się przeciągły świst. Na zboczu

wąwozu zmaterializował się anioł w niebieskiej szacie, o skrzydłach tak białych, Ŝe

wydawały się emanować światłem. Przypominał typem urody postacie z obrazów

Botticellego. Na jasnych puklach miał wieniec z polnych kwiatów.

Człowiek odłoŜył ksiąŜkę, schował okulary do kieszeni koszuli i wstał, by złoŜyć

nieco niezgrabny ukłon.

Niech będzie pochwalone imię Pana – wypowiedział zwyczajową formułę

powitania. - Z czym przybywasz, Menarielu?

Erin nie Ŝyje - oznajmił anioł. Jego chłodny, melodyjny głos przywodził na

myśl chińskie dzwonki. - Zmarła wczoraj wieczorem.

Twarz męŜczyzny rozjaśniła się nadzieją.

Więc wkrótce będę mógł się z nią zobaczyć! Prawda?

Po długiej jak wieczność chwili - przeczące potrząśnięcie głową.

Przykro mi, Jeremy, ale mam dla ciebie bardzo smutną wiadomość. Twoja

ona nie zjawi się tu. Wysłano ją na dół.

Wydawało się, Ŝe cień pod drzewami na dźwięk tych słów zgęstniał, a strumyk

szumi odrobinę ciszej.

Czym zawiniła? - spytał po przeciągającym się milczeniu Jeremy.

Odebrała sobie Ŝycie.

MęŜczyzna zrobił ruch, jakby chciał się przeŜegnać, ale zamiast tego ukrył twarz w

dłoniach. Gdy po chwili ją odsłonił, miał mokre oczy. JednakŜe jego ton brzmiał teraz

zupełnie inaczej. Zawzięcie, gorzko.

Panie... dlaczego tak? PrzecieŜ musiała mieć powód... Czy ktoś się

zastanowił, czemu to zrobiła? Czy sprawiedliwy sędzia wziął pod uwagę motywy?!

Nie kwestionuje się Jego wyroków! - upomniał go Menariel.

Daruj sobie, dobrze? Daruj sobie komentarze!

Jeremy, rozumiem, jakie to dla ciebie trudne – głos wysłannika niebios

złagodniał. - Jeśli chcesz, zostanę, Ŝeby się z tobą pomodlić.

Nie. Proszę, zostaw mnie. Chcę być sam. Skinąwszy ze zrozumieniem głową,

anioł rozpłynął się w powietrzu.

* * *

Do rzeczywistości przywrócił ją ból. Czy raczej brutalnie wyrwał z przyjaznej

czerni. Nie ograniczał się do jakiegoś konkretnego miejsca, lecz obejmował całe ciało.

Miała wraŜenie, Ŝe ranią ją tysiące igieł.

Wraca do siebie - przemówił ochrypły kobiecy głos. - Ciut za wcześnie,

psiakrew. No nic. Podaj mi noŜyczki, Heimo.

Ciach - odgłos przecinania tkaniny. Erin poczuła, Ŝe silne ręce ujmują ją i

przewracają na bok. Potem gwałtowne szarpnięcie...

NIEEEE!

Odniosła wraŜenie, Ŝe jest Ŝywcem obdzierana ze skóry. Wrzasnęła, a raczej chciała

wrzasnąć, bo z jej gardła wydobyło się coś bardziej przypominającego skrzek.

Cicho, nie panikuj - zachrypnięta kobieta lekko klepnęła ją w policzek. -

Zdejmuję ci tylko bandaŜe.

Ppppetra, m-moŜe by tak od... od... odmo... - przemówił, jąkając się, drugi,

chłopięcy głos.

- Nie będziemy odmaczać. Ciotka zakazała marnować wodę. Przytrzymaj ją, dobra?

Zajmę się teraz nogami. Tylko trzymaj mocno, Ŝeby mi zębów nie wybiła!

Ujęto ją mocno za kostki. Niepotrzebnie; i tak nie miałaby siły kopać. Znowu

męka odrywania przyschniętej warstwy, potem pieczenie odsłoniętej powierzchni...

Erin pomału zaczynała pojmować, co się stało. Zdejmowano jej opatrunki. DuŜo

opatrunków.

Wypadek?... Nic nie pamiętała! Była poraniona czy moŜe poparzona? BoŜe, ale

dlaczego robiono z nią cokolwiek bez znieczulenia?

Usiłowała otworzyć oczy i nie mogła, powieki były zacementowane wydzieliną.

Próbowała poprosić, Ŝeby coś z tym zrobiono, ale z gardła wyrywały się jedynie jęki.

W końcu puszczono jej nogi. Czuła, jak otwarte rany obsychają w zetknięciu z

powietrzem. Jak mogli tak postępować, dostanie zakaŜenia, przecieŜ powietrze nie

jest jałowe... Zaraz, gdzieś czytała, Ŝe poparzonych ludzi pakuje się do specjalnych

kąpieli, Ŝeby złuszczyć martwą tkankę... Ale jak to się miało do uwagi o oszczędzaniu

wody? Co to w ogóle za szpital, w którym brakuje wody?! Jej spanikowany mózg nie

potrafił myśleć trzeźwo.

Popatrz no, nie ruszyli twarzy. Ciekawe czemu. Ładna jest, nie da się ukryć, ale

czy widziałeś kiedyś, Ŝeby to robiło jakąś róŜnicę katom, Heimo? No właśnie.

Przecierano jej powieki watką umoczoną w czymś zimnym. Po chwili mogła juŜ

otworzyć oczy. Z początku widziała wszystko jak przez mgłę, lecz stopniowo kontury

wiata wyostrzyły się. Bezpośrednio nad jej głową z haka wbitego w sufit zwisała

staroświecka miedziana lampa naftowa, zaś nad posłaniem pochylały się dwie

postacie.

Zbudziłaś się? Słyszysz nas? Halo! Słyszysz?

Sły-słyszy, Petra. Gło-gło-głowę daję. Ppppoznąję po o-o-oczach.

Pierwszy głos naleŜał do sędziwej karlicy przyodzianej w lekarski fartuch, niegdyś

biały, teraz poŜółkły i pełen dziur. Na głowie miała równie zniszczony czepek, spod

którego wymykały się pozlepiane siwe włosy.

Jąkała dla odmiany okazał się pryszczatym nastolatkiem. Nosił okulary grube jak

denka od butelek, ślinił się i ogólnie sprawiał wraŜenie lekko upośledzonego umy-

słowo.

BoŜe, nie. Mam halucynacje. Zamknęła oczy, ale gdy je znowu otworzyła, postacie

były tam nadal. Jąkała trzymał naręcze bandaŜy, karlica zaś - butelkę i rolkę gazy.

Muszę cię całą przemyć i pozawijać na nowo - wyjaśniła autorytatywnie. - Ci

rzeźnicy z dołu nie umieją opatrywać. Tylko łańcuchy i rozŜarzone Ŝelaza im

w głowie.

Erin próbowała wykręcić szyję na tyle, Ŝeby obejrzeć swoje ciało. W końcu zdołała

zweryfikować wcześniejsze domysły. Nie była poparzona... Z jej rąk i nóg zdarto

szerokie pasy skóry.

Kto mi to zrobił? Dlaczego?! - wybuchnęła tak gwałtownie, Ŝe sama się

zdziwiła. - Gdzie ja jestem? Czy to szpital? Chcę rozmawiać z lekarzem!

L-leŜ spo-spo-spokojnie. - Heimo niezgrabnie pogłaskał ją po głowie. -

Wszy-wszystkim się za-za-zaj-miemy. Grze-grzeczna dzie-dzie-dziewczynka.

Zostaw mnie! Chcę rozmawiać z lekarzem! - PrzeraŜenie wzmogło siły Erin

na tyle, Ŝe prawie zdołała się podnieść. Karlica cmoknęła gniewnie.

Uspokój się, głupia! Bo ci zrobię coś takiego, Ŝe dopiero poznasz, co znaczy

prawdziwy ból. Trzymaj ją mocno, Heimo.

Odkorkowała butelkę, której zawartość zalatywała kiepsko przedestylowanym

alkoholem, i zaczęło się przemywanie ran. Ani trochę nie przejęli się krzykami Erin,

odnoszącej wraŜenie, Ŝe płonie Ŝywcem. Na swoje szczęście w końcu zemdlała.

* * *

Za Ŝycia Jeremy nie naleŜał do religijnych.

Jego ojciec był praktykującym katolikiem, matka - nie mniej gorliwą baptystką.

Synowi pozostawili wybór, do którego kościoła woli naleŜeć.

Długo nie mogli przeboleć, Ŝe ten stanowczo odciął się od obu.

Prawdę mówiąc zaskoczyło go po śmierci, Ŝe został skierowany do raju, a nie

gdzie indziej, tym bardziej Ŝe w zaświatach jego podejście do wiary nie zmieniło się

ani na jotę. Czasami zastanawiał się, czy przebywając w niebie nie powinien jakoś

wyraźniej odczuwać obecności Boga. Z drugiej strony sam musiał przyznać, Ŝe

najbardziej ceni sobie nie jakieś tam mistyczne doznania, tylko spokój, najlepiej w

pięknym otoczeniu. Ktoś widać poszedł tym tokiem rozumowania, ofiarowano mu

bowiem raj na jego miarę: skrawek idealnego świata, pod kaŜdym względem

pełnego harmonii, niczym obrazy francuskich klasycystów.

Mógł wedle woli zmieniać wygląd swojego małego królestwa - wystarczyła chwila

skupienia i juŜ. W zaleŜności od nastroju tworzył ukwiecone łąki, dzikie góry lub rafy

koralowe, a takŜe krajobrazy jak ze snu, z falującą błękitną trawą czy niebem o trzech

księŜycach. Dopracowanie wszystkich szczegółów - łącznie z zapachami, temperaturą,

kierunkiem wiatru, odgłosami ptaków i owadów - wymagało wysiłku, ale było warto.

Udało mu się na przykład wskrzesić park, w którym bawił się jako dziecko; stare

kasztanowce, zegar słoneczny pośrodku wielkiego klombu, sadzawka z fontanną...

Wkrótce potem powstało to, co uwaŜał za swoje największe osiągnięcie - fragment

Ogrodu Rozkoszy Ziemskich wzięty Ŝywcem ze słynnego tryptyku Boscha. Ten z

jeziorem oraz dziwacznymi roślinno-skalno-szklanymi konstrukcjami. Oczywiście

bez Ŝadnych postaci, za to wzbogacony o takie elementy, jak odblaski słońca na

wodzie i rześki zefirek. Kawałek raju w raju, taki prywatny Ŝart.

Od pewnego momentu zauwaŜył wszakŜe, Ŝe we wszystkich wizjach, jakie udaje

mu się powołać do Ŝycia, znajduje się jeden stały element: święte miejsce. Raz

kapliczka, kiedy indziej ruiny świątyni czy teŜ zaledwie krzyŜ na rozstajnych

drogach. Nie umiał powiedzieć, z czego to wynika, bo na pewno nie z jego

wiadomych intencji. W końcu uznał zjawisko za subtelny komunikat z góry.

Chciano mu dać do zrozumienia, Ŝe Bóg przez cały czas o nim pamięta.

Jeszcze przed otrzymaniem wiadomości przeczuwał w skrytości ducha, Ŝe coś się

szykuje. Na kilka dni przed pojawieniem się anioła bez przerwy myślał o Ŝonie.

Tęsknota, której wcześniej specjalnie nie odczuwał (bo po śmierci ziemskie emocje

siłą rzeczy słabną), dopadła go z taką siłą, Ŝe nie bardzo mógł się skupić na

czymkolwiek innym. Zaczęły go prześladować złudzenia, Ŝe w szumie wiatru słyszy

miech Erin albo kątem oka widzi błysk rudych włosów... Postanowił przynajmniej

pobyć w miejscu, które by mu się jakoś z nią kojarzyło; tak właśnie powstał las z

wąwozem i strumieniem, silnie inspirowany wspomnieniami z Crumlin Glen,

zadrzewionej doliny w pobliŜu jego rodzinnego miasteczka w Irlandii Północnej.

Pomny najświeŜszych doświadczeń nie zdziwił się ani trochę, gdy podczas

pierwszej przechadzki po nowo stworzonym obszarze odkrył polanę otoczoną

brzozami, a na niej stary drewniany kościółek, chociaŜ w tamtym prawdziwym lesie,

który posłuŜył za wzór, Ŝadnego kościółka nie było.

Po rozmowie z aniołem najpierw nie wiedział, co począć. Błąkał się to tu, to tam,

potykając się i wpadając na drzewa jak ślepiec. W którymś momencie wyszedł z lasu

na tropikalną plaŜę pod oślepiająco błękitnym niebem; potem ogarnęła go woń

lawendy, kwitnącej na polach Prowansji... Dryfował po kolei przez wszystkie

pieczołowicie wykreowane iluzje. Nie znalazł spokoju ani w cieniu doryckich

kolumn, ani wśród palm. Teraz dopiero uświadomił sobie, jak bardzo pusty jest jego

raj - piękno niezdolne pocieszyć... . .

O zachodzie słońca trafił na wysepkę, którą kiedyś stworzył pod wpływem

chwilowego kaprysu, i tam poczuł, Ŝe musi się zatrzymać.

Wysepka nie miała w sobie nic z rajskiej idylli. Jałowa, pozbawiona roślinności - z

piasku sterczało tylko kilka uschniętych pni. W pewnej odległości od brzegu wznosił

się samotny głaz, spod którego tryskało małe źródełko.

Słońce powoli skryło się za horyzontem, niebo i fale zapłonęły feerią barw. Jeremy

usiadł na piasku i pozwolił płynąć łzom, dopóki ich nie zabrakło; nie poczuł się jed-

nak dzięki temu oczyszczony, a tylko słaby i Ŝałosny. Później długo siedział bez ruchu,

wpatrując się w ciemniejący bezmiar wody. Zorze powoli gasły, czerwień przeszła w

fiolet, potem w granat. W górze zamigotały gwiazdy.

Z wolna dojrzewało w nim postanowienie.

Jego matka zawsze mawiała, Ŝe dobra decyzja to taka, po podjęciu której ogarnia

cię spokój.

JuŜ całkiem spokojny, obmył twarz słonawą wodą ze źródła. Potem wrócił do lasu.

W innych okolicznościach doceniłby urok nocy, pachnącej budzącą się do Ŝycia

przyrodą. Między gałęziami przeświecał sierp księŜyca; w zaroślach szeleścił wiatr i

smyrgały drobne zwierzątka, od czasu do czasu rozlegało się pohukiwanie sowy.

Odszukał ścieŜkę prowadzącą na polanę. Kościółka nigdy nie zamykano na kłódkę,

bo i po co - w raju nie ma wszak złodziei ani wandali. Zresztą tej nocy świątynia i

tak nie była pusta; przez witraŜowe okna sączyła się ciepła poświata. Przypadek...?

Na ołtarzu płonęły świece. Ksiądz układał świeŜe kwiaty przed obrazem Matki

Boskiej w bocznej nawie. Przygarbiona postać w czarnej sutannie, o zmierzwionych

siwych włosach, wydała się Jeremy'emu mgliście znajoma. Nieco ośmielony podszedł

bliŜej i nagle uświadomił sobie, skąd zna tego starszego człowieka o czerstwym,

sympatycznym obliczu. Wielebny Thomas McElroy z kościoła parafialnego pod

wezwaniem Najświętszej Marii Panny w Crumlin przyjaźnił się z jego rodzicami.

Jeremy dobrze pamiętał z dzieciństwa jego wizyty. To od ojca McElroya dostał na

dziewiąte czy dziesiąte urodziny „Opowieści o królu Arturze i rycerzach Okrągłego

Stołu", które zapoczątkowały jego fascynację średniowieczem, a więc w pewnym

sensie wpłynęły na wybór Ŝyciowej drogi. KiedyŜ to było...

Więc ksiądz takŜe nie Ŝyje?... - wypalił bez zastanowienia, po czym w

okamgnieniu oblał się rumieńcem, zrozumiawszy, co powiedział.

Prostując się niespiesznie, starzec zmierzył go bystrym spojrzeniem.

No proszę, kogóŜ to widzą moje oczy. Młody Jeremiah Dale, jeśli się nie mylę?

Ksiądz mnie pamięta? - zdumiał się Jeremy.

AleŜ oczywiście, Ŝe cię pamiętam, łobuzie. W dniu swojej Pierwszej Komunii

strzelałeś przed kościołem z procy do wróbli, a w siedemdziesiątym dziewiątym wy

jechałeś na studia do Oksfordu. Filologia klasyczna... niezbyt modna w dzisiejszych

czasach dziedzina, ale jakŜe szlachetna. Wcześnie się doktoryzowałeś, rodzina była

z ciebie dumna. Zajmowałeś się, czekaj no... średniowieczną łaciną?

Zgadza się.

Pewnie, Ŝe się zgadza. Widziałem w księgarni dwie twoje ksiąŜki. Tę o

bestiariuszach i tę drugą, z reprodukcją „Sądu Ostatecznego" Giotta na okładce...

Twoja matka wróŜyła, Ŝe prędzej czy później napiszesz jakąś powieść

o średniowieczu i staniesz się sławny, jak Eco.

Niestety, los zechciał inaczej - skwitował Jeremy z bladym uśmiechem. - A

właśnie, nie wie ksiądz, jak się miewają moi rodzice?

Kiedy

ich

ostatni

raz

widziałem,

było

niecałe

pół

roku temu, oboje cieszyli się dobrym zdrowiem, aczkolwiek na twoim i moim

przykładzie widać, Ŝe zdrowie to nie wszystko. Zginąłem podobnie jak ty, w

wypadku

samochodowym

pospieszył

udzielić

wyjaśnienia,

które

rozmówca z grzeczności by nie spytał. - Jechałem późnym wieczorem do chorego,

jezdnia była oblodzona... Zniosło mnie prosto pod koła cięŜarówki. Na pewno

następnego dnia pisały o tym wszystkie lokalne gazety, moŜe i dobrze, Ŝe nie miałem

okazji czytać - machnął ręką z kwaśną miną. - Ostatnie co pamiętam, to ryk klaksonu...

potem obudziłem się tutaj. Kto by pomyślał, Ŝe w raju nadal mogą być potrzebni

duszpasterze, co? A właśnie, swoją drogą, przez te pół roku ani razu nie widziałem,

ebyś się pojawił w kościele. Nie czujesz potrzeby uczestniczenia we mszy?

Filolog spuścił głowę, czując, Ŝe znów się czerwieni.

Umarłem jako niepraktykujący... Nie przyszło mi do głowy, Ŝe teraz

powinienem... skoro juŜ tu jestem... myślałem, Ŝe to bez znaczenia...

Dajmy temu spokój - zlitował się McElroy. - Powiedz mi, co cię dręczy tak

bardzo, Ŝe aŜ postanowiłeś przyjść po radę do klechy.

Jeremy zawahał się; teraz, kiedy przyszło co do czego, nie umiał znaleźć

odpowiednich słów, Ŝeby streścić to wszystko, co kłębiło się w jego głowie.

Dziś rano anioł przyniósł wiadomość, Ŝe moja Ŝona nie Ŝyje - szepnął w końcu,

siląc się na spokój.

To juŜ ładnych parę godzin temu, więc czemu jej tu jeszcze nie ma? - Ton,

jakim zostało zadane to pytanie wskazywał, Ŝe kapłan domyśla się odpowiedzi.

Pan ją potępił, poniewaŜ odebrała sobie Ŝycie. Trafiła na dół.

Rozumiem. - McElroy milczał przez chwilę. - Synu, oczywiście masz

wiadomość, Ŝe w tej sytuacji niewiele mogę zrobić? A ściślej - niczego nie mogę

zmienić...

Dlaczego?

Jak to dlaczego? PoniewaŜ nie podwaŜa się wyroków Boga! Pamiętasz, jakimi

słowami modlimy się doń? „Bądź wola Twoja. Jako w niebie, tak i na ziemi..."

No dobrze, a co z Jego osławionym miłosierdziem, łaską?...

Zapytaj raczej: co z twoją wiarą?

Jeremy nie odpowiedział. Duchowny cięŜko westchnął.

Chłopcze, nie zrozum mnie źle. Ogromnie mi ciebie Ŝal, ale naprawdę nie wiem,

jak mógłbym pomóc. Przybyłem tu niedawno, nie mam Ŝadnych znajomości, Ŝad-

nych wpływów... Jeśli zaleŜy ci na wstawiennictwie, spróbuj dotrzeć do kogoś z wyŜej

postawionych, moŜe do jakiegoś świętego... Sęk w tym, Ŝe oni niechętnie się anga-

ują w takie sprawy. Tutaj słowo Pana jest prawem, którego się nie kwestionuje.

Dopuszczać moŜliwość rewizji wyroku znaczyłoby uznać, Ŝe Bóg moŜe się

pomylić. A Bóg się nie myli! Jest sędzią sprawiedliwym, za dobre wynagradza, za

złe karze - to jedna z głównych prawd wiary! - Ksiądz aŜ podniósł głos, po czym

zmienił ton na spokojny, rzeczowy. - Posłuchaj, synu. Jeśli uwaŜasz, Ŝe

dostępnymi mi środkami mogę złagodzić twój ból, powiedz, a chętnie to uczynię.

Mogę cię wyspowiadać. Pomodlić się za ciebie. Wysłuchać, jeśli potrzebujesz się

zwierzyć...

Nie. Nie tego mi trzeba.

Dobrze więc, zapytam inaczej. Czego oczekujesz?

Odpowiedzi... Na jedno proste pytanie. Czy moŜna na własne Ŝyczenie opuścić

raj?

Na długą chwilę zapadła cisza.

Więc to ci chodzi po głowie... - mruknął w końcu McElroy. - Mogłem się

domyślić. Powiedz mi, gdyby to było moŜliwe... czy naprawdę byś stąd odszedł?

Czy jedynie igrasz z tą myślą?

Sądzi ksiądz, Ŝe pytam ot tak, z czczej ciekawości? - Jeremy nadal mówił

spokojnie, ale twarz wykrzywił mu nerwowy tik. - Nie. Wszystko przemyślałem.

Nie wytrzymam tu dłuŜej, wiedząc, Ŝe Erin cierpi gdzieś tam, na

dole. Moje miejsce jest przy niej.

Chłopcze, powtórz, co powiedziałeś, ale powoli i wyraźnie, Ŝebym miał

pewność, Ŝe mnie słuch nie myli. Chcesz tam zejść po Ŝonę?

Tak. Czy to moŜliwe?

Owszem - potwierdził z westchnieniem duchowny. - Twoja matka nigdy by mi

nie wybaczyła, gdyby wiedziała, Ŝe ci powiedziałem prawdę, ale nie mogę przecieŜ

kłamać.

Tak,

wolno

własne

yczenie

odejść

raju,

eby

odszukać

bliską

osobę

dole,

nie

zostanie

uznane

grzech. Istnieje specjalna klauzula...

znaczy,

ktoś

przede

mną

juŜ

tego

próbował?

Nie licząc Isztar, Orfeusza i Robina Williamsa?

Ksiądz nie uśmiechnął się, chyba nie złapał dowcipu.

Oczywiście. Z tego co wiem, wcale nie tak rzadko się to zdarza. Matki

postanawiają zstąpić w otchłań za dziećmi, bracia za siostrami... Niestety, prawie

nikt nie wraca.

Jak tam dotrzeć?

Naprawdę

chcesz

wiedzieć?

Nie

spuszczaj

głowy,

patrz mi w oczy. Chcesz?

Tak.

W takim razie wystarczy, Ŝe wyjdziesz teraz z lasu. Droga sama cię odnajdzie,

jeśli w głębi serca czujesz się gotów, Ŝeby nią podąŜyć.

Jeremy podszedł do ołtarza. Ukląkł, przeŜegnał się i chwilę klęczał, wpatrując się

w czerwoną lampkę tabernakulum. PrzeŜegnawszy się po raz drugi, wstał..

Dziękuję - szepnął wracając.

Nie ma za co. - McElroy westchnął raz jeszcze. - Zaczekaj, dam ci coś, a nuŜ

się przyda tam na dole. - Odpiął z szyi srebrny krzyŜyk na łańcuszku. - Trzymaj

i nie zgub. Będę się za ciebie modlił, synu. Idź w pokoju.

* * *

Gdy się ocknęła, znów była szczelnie zabandaŜowana, a ból zmalał, choć powracał

z kaŜdym gwałtowniejszym ruchem.

Panował mrok - lampa zniknęła z haka. W pobliŜu nikogo nie było. Z wysiłkiem

uniosła się na łokciu, Ŝeby zlustrować otoczenie. LeŜała na barłogu z brudnych

szmat, a przed światem zasłaniał ją zniszczony, poprzecierany parawan. W kilku

miejscach ziały w nim dziury, przez które przeświecało Ŝółte światło. Niestety, stał

zbyt daleko, by mogła marzyć o przyłoŜeniu oka do którejś z nich. WciąŜ była zbyt

słaba, by choćby usiąść.

Teraz dopiero do jej świadomości dotarło, Ŝe w tle rozbrzmiewają dziwne dźwięki,

nijak nie kojarzące się ze szpitalem; jednostajny stukot i łomot, jakby zderzających się

kawałów drewna. Poza tym nie pachniało tu środkami odkaŜającymi, lecz stęchlizną i

smarem, jak w bardzo starej, zapuszczonej fabryce.

A moŜe ja jednak śnię? Zamrugała kilka razy, ale otoczenie uparcie wydawało się

jak najbardziej rzeczywiste. Spróbowała się uszczypnąć w obandaŜowane ramię.

Zabolało.

Ocknęłaś się? - Zza parawanu wyłoniła się Petra, niosąc na tacy strzykawkę. W

lad za nią kuśtykał Heimo. - No i pięknie. Czas najwyŜszy, ciotka zaczyna się nie-

cierpliwić. Trzeba cię postawić na nogi, moja panno, wystarczy tego leŜenia.

Bezceremonialnie wbiła pacjentce igłę w zgięcie łokcia. Po kilku sekundach Ŝyły

wypełniły się ciepłem, jakby krew zaczynała Ŝywiej krąŜyć - widać strzykawka za-

wierała jakiś środek pobudzający.

Gdzie ja jestem? - ponowiła pytanie Erin. Karlica uniosła brwi.

Naprawdę chcesz wiedzieć? No to patrz! - Zamaszystym gestem usunęła

parawan.

Oczom Erin ukazała się długa hala o niskim suficie, oświetlona lampami

naftowymi. WzdłuŜ ścian ciągnęły się dwa rzędy krosien. Podłoga była zaśmiecona,

w powietrzu unosił się kurz. Przypominało to manufakturę z czasów przed

rewolucją przemysłową.

Przy krosnach siedziały kobiety w szarych, workowatych uniformach. Niektóre

miały zasłonięte głowy i twarze, jak Arabki. Inne... o BoŜe... były zabandaŜowane, tak

e widać im było tylko oczy i szparę na usta.

Te nieliczne, które nie nosiły ani zasłon, ani bandaŜy, były bez wyjątku

zgrzybiałymi staruchami, z których kaŜda mogła się poszczycić jakimś defektem na

urodzie. Jedna nie miała oka, inną dla odmiany szpecił potworny wytrzeszcz, jeszcze

inną- dzioby po ospie. Lecz najpaskudniejsza była ta, która sprawiała wraŜenie

najstarszej ze wszystkich - garbata, kulawa, z obliczem pokrytym okropnymi

brodawkami. Jako jedyna nie była zajęta tkaniem, lecz kręciła się tu i tam, nadzorując

pracę. Od czasu do czasu popędzała tkaczki albo karciła je, głosem przypominającym

skrzeczenie ropuchy chorej na zapalenie krtani.

Co... Gdzie... Jak... - Osłupiała Erin usiłowała znaleźć racjonalne wytłumaczenie

dla tego, co widzi, lecz nie udawało jej się. Karlica uśmiechnęła się szeroko,

demonstrując poczerniałe resztki uzębienia.

Córeczko, zaraz ci krótko wyjaśnię, co i jak. Umarłaś, zostałaś osądzona, a

teraz znajdujesz się tam, dokąd Pan zsyła grzeszników na bezterminowy pobyt.

To znaczy... w piekle? - Zadała to pytanie bardziej z niedowierzaniem niŜ z

przestrachem. Wszystko było tak kompletnie nieprawdopodobne... tak chore... Ŝe

jeszcze nie bardzo umiała się bać.

Petra skinęła głową. Heimo bez słowa, bardzo ostroŜnie pogłaskał włosy Erin.

Hola, hola! Ile razy mam powtarzać? śadnego cackania się z nowymi! -

Starucha z brodawkami podkuśtykała do nich, wymachując laską. - Jazda mi

stąd, oboje, ale juŜ! Wracajcie do roboty. Ja się nią zajmę.

Uklękła przy Erin, bez ceremonii wywindowała ją do pozycji siedzącej i przytknęła

do jej ust kubek.

Wypij to. Przywróci ci siły.

Ciemny, oleisty płyn cuchnął kreozotem. W smaku okazał się obrzydliwie gorzki.

Erin zmusiła się, Ŝeby przełknąć odrobinę, ale zaraz złapał ją kaszel.

Nie mogę! - wykrztusiła ze łzami w oczach. - Co za świństwo!

Pij - rozkazała stanowczo starucha. - Inaczej rozkaŜę, Ŝeby cię napoili siłą. CóŜ

to za kaprysy, moja panno? Za kwadrans masz siedzieć przy krosnach. Brakuje nam

rąk do pracy.

* * *

Wiatr ustał. Martwa cisza ogarnęła las; wydawało się, Ŝe panuje w nim nastrój

napiętego oczekiwania.

Wyszedłszy spomiędzy drzew, Jeremy od razu ujrzał drogę, jasną w blasku

księŜyca,

poprzecinaną

czarnymi

pręgami

cieni.

Gościniec

wyłoŜony

wyszczerbionymi kamiennymi płytami, na których widniały na wpół zatarte

hieroglify.

Ledwie nań wstąpił, ponownie rozległ się świszczący dźwięk i w powietrzu

zmaterializował się otoczony niebieskawą poświatą Menariel. Jego urodziwe

oblicze mąciła troska.

Co to ma znaczyć? - spytał, marszcząc brwi. - Dokąd się wybierasz?

Przepuść mnie, przyjacielu - poprosił filolog. - Odchodzę.

Tak po prostu? Co ty sobie wyobraŜasz? Wiesz, dokąd prowadzi ta droga?!

Wiem.

I co? - anioł zawiesił głos, a nie doczekawszy się odpowiedzi jęknął: -

Opamiętaj się, człowieku! Na co liczysz? Nie zdołasz do niej dotrzeć, a gdyby nawet...

nic to nie da! Nie kwestionuje się BoŜych wyroków! Zresztą, o czym w ogóle

mowa? Biedaku, piekło jest większe, niŜ moŜesz sobie wyobrazić! Nigdy jej tam nie

odnajdziesz! Choćbyś szukał całe wieki, nie znajdziesz jej, słyszysz?

Mam prawo próbować! Proszę, zostaw mnie w spokoju.

Odrzucasz nagrodę? - nie dowierzał Menariel. - Odrzucasz niebo?

Pan obdarzył swoje dzieci wolną wolą. Tak czy nie? - Nie czekając na reakcję,

filolog wyminął anioła i ruszył dalej.

Nieszczęsny głupcze, nie rób tego! - usłyszał za sobą. Wysłannik niebios

szybował tuŜ za nim, załamując nerwowo ręce. - Nie pogrąŜaj się! Wielu

decyduje się postąpić tak jak ty, ale prawie nikt nie wraca.

Trudno, zaryzykuję.

Na pieczęć Gabriela, jak moŜna być tak zaślepionym! - Zniecierpliwiony

Menariel podniósł głos. – Znam cię od niemowlęcia i powiadam: nie wrócisz z

otchłani! Silniejsi od ciebie przepadli tam bez ratunku!

Przestań! - Jeremy teŜ stracił cierpliwość. - Ile razy mam powtarzać, Ŝebyś się

odczepił, pierzasty mądralo? Znalazł się, psiakrew, opiekun! Gdzieście byli, kiedy

ona potrzebowała pomocy?! Precz mi z oczu, ale juŜ!

Machnął ręką, jakby chciał uderzyć anioła. Ten wzbił się zwinnie poza zasięg

ciosu; na jego twarzy przez mgnienie odmalowały się zdumienie i gniew, potem -

głęboki smutek... Nie bacząc na to, Jeremy z zaciśniętymi zębami ruszył w swoją

stronę.

Poświata za jego plecami zgasła. No i świetnie, pomyślał z satysfakcją.

Zaczekaj! - usłyszał nagle.

ChociaŜ się nie zatrzymał ani nawet nie odwrócił, nagle poczuł na czole dotknięcie

ust anioła, zimnych jak marmur. Usłyszał szept, niewiele głośniejszy niŜ szelest

wiatru w trawach.

Skoro podjąłeś decyzję... niech tak będzie. Jako twój stróŜ jestem ci winien

opiekę. Nie mogę zejść z tobą do królestwa ciemności, ale mój pocałunek będzie cię

chronił, dokądkolwiek pójdziesz. Niech łaska Pana nigdy cię nie opuszcza, Jeremiah.

Powodzenia.

2. Królestwo płaczu

Rany nie goiły się.

Nie ropiały, nie paskudziły się, mimo brudnych, rzadko zmienianych opatrunków.

Po prostu uparcie nie chciały się zasklepić. KaŜdy, nawet najmniejszy ruch wysyłał

w ciało salwy palących igieł. Równie dobrze mogłaby nosić włosienicę nasączoną

octem i solą.

Z początku była na tyle głupia, Ŝeby prosić z płaczem o środki przeciwbólowe, co

wzbudziło powszechną wesołość. Chichotały nie tylko okropne stare baby, ale nawet te

nieszczęśnice, którym zza bandaŜy było widać tylko oczy. Jedynie Petra i Heimo nie

sprawiali wraŜenia rozbawionych.

Nie nauczono jej tkać. Bardzo szybko wyszło na jaw, Ŝe Erin jest zbyt słaba i ma

zbyt ograniczoną władzę w rękach, aby przy krosnach był z niej jakiś poŜytek. Kiedy

okazało się, Ŝe ani drwiny, ani groźby nie skutkują, nawet garbata nadzorczym musiała

dać za wygraną i poszukać nowo przybyłej innego zajęcia. Najpierw wysłano ją do

sąsiedniego baraku, do przędzalni; wszystko wyglądało tam tak samo, tylko maszyny

były inne. Nadzór sprawował brodacz podobny do trolla, z paznokciami jak szpony.

Ledwie zobaczył, jak Erin chwiejnie wchodzi na halę, czepiając się ściany, Ŝeby nie

upaść, ryknął śmiechem i przepędził ją.

Ostatecznie trafiła do krojczych, które - ku jej niesłychanemu zdumieniu - cięły

gotowe sukno na maleńkie kawałki. Wielkimi, tępymi noŜycami, strzępiącymi

materiał.

Owocem ich trudu były najzwyklejsze śmieci, do niczego nieprzydatne. Trzęsąca

się starowinka w kołnierzu ortopedycznym zmiatała z podłogi całe góry ścinek, które

następnie lądowały w huczącej gardzieli wielkiego pieca. Takim sposobem zamykał

się piekielny cykl produkcyjny - wytworzone z mozołem dobra niszczono. Mrówczy

trud grzesznic niczemu nie słuŜył. I o to w tym wszystkim chodziło. Nadzorca

krojczych jeździł na wózku. Monstrualnie gruby, o białej, jakby odbarwionej skórze,

wyglądał jak przybysz z innej planety. Wręczył Erin miotłę, szuflę i kosz na

cinki, w paru mrukliwych słowach streścił jej regulamin obowiązujący więźniów, a

następnie przestał się nią interesować. Jak wkrótce się przekonała, generalnie niezbyt

się przejmował swoją rolą. Większość czasu spędzał grzejąc się przy piecu -

wpatrzony w płomienie, siorbał kawę z blaszanego kubka. Tymczasem w baraku

krojczych panował ogólny rozgardiasz i rozprzęŜenie. Trafiały tu najmniej sprawne

kobiety - te, które z trudem się poruszały bądź nie było z nimi kontaktu. Zachowanie

niektórych wskazywało, Ŝe są chore umysłowo. Bełkotały do siebie, szlochały albo

miały się bez powodu, niekiedy wydawały nieartykułowane wrzaski. Zamiast ciąć

materiał, dziurawiły stoły albo kaleczyły sobie palce. Erin' na wszelki wypadek

starała się nie podchodzić do nich za blisko. Raz się zagapiła i któraś z nieszczęsnych

istot zamachnęła się na nią noŜycami, omal nie wyłupując jej oka.

Popadła w tak głęboki marazm, Ŝe przeraziłaby się, gdyby miała świadomość, co

się z nią dzieje. Nie potrafiła na niczym skupić myśli, była jak swój własny cień,

kukła ze szmat. Nawet nie przyszło jej do głowy, Ŝe mogłaby próbować ucieczki.

Robiła swoje, wdzięczna losowi, Ŝe jej nie biją i Ŝe jedyne, co musi znosić, to

niewygoda spowodowana okaleczeniami.

Nie było przerw na odpoczynek. W piekle nie potrzebuje się snu. Barak nie miał

okien, więc nie mogła liczyć upływającego czasu. Nawet nie wiedziała, czy tutaj noc

róŜni się czymś od dnia. Bywało, Ŝe nie mogła juŜ ustać na nogach i kładła się tam,

gdzie stała, jak zmęczone zwierzę. Nadzorca nie okazywał wtedy gniewu ani nawet

zniecierpliwienia. Po prostu wzywał Petrę i w Ŝyłach Erin lądował kolejny zastrzyk

pobudzający.

Niekiedy zwidywało się jej opakowanie Tramalu, którego nie zdąŜyła zuŜyć za

ycia. Trzydzieści zielono-Ŝółtych kapsułek w plastikowej buteleczce... Och, dałaby

wiele, Ŝeby je teraz mieć pod ręką.

Mimo wszystko, jak na miejsce wieczystej kaźni - nie było tu najgorzej... śadnych

kotłów z wrzącą smołą, diabłów z widłami, wrzasku torturowanych... Do takiego piek-

ła moŜna się było przyzwyczaić. Dostosować. Przestać liczyć godziny, porzucić

wspomnienia, zobojętnieć...

Pogodziła się z myślą, Ŝe zostanie tu na zawsze.

* * *

Gdy księŜyc zaszedł, Jeremy chcąc nie chcąc musiał się zatrzymać. Jeśli coś go

pocieszało, to chyba tylko to, Ŝe podróŜ przez zaświaty nie zapowiadała się

uciąŜliwie. Bycie umarłym rozwiązywało wiele trudności. Nie potrzebował jedzenia

ani wody, nie musiał się obawiać zimna. Bez snu teŜ mógłby się obejść, choć byłoby

to nieprzyjemne. Nawet egzystencja bez ciała pozostaje egzystencją i w jakimś

stopniu nuŜy; jedyne, co wówczas pomaga, to zatopienie się na jakiś czas w

namiastce niebytu, jaką stanowi sen.

Twarda ziemia stanowiła marne posłanie, ale ku swemu zaskoczeniu spał głęboko i

mocno; obudziło go dopiero słońce świecące mu prosto w twarz. Nastał pogodny

ranek, lecz w jakiś nieuchwytny sposób mniej jasny i czysty, niŜ bywają na ogół

niebiańskie poranki. A moŜe tylko mu się zdawało.

Jak na razie nic nie wskazywało, Ŝeby zbliŜał się do bram piekła. Droga wiła się

przez monotonny, Ŝeby nie powiedzieć nudny krajobraz - nic, tylko pagórki porośnięte

bujną, falującą trawą, z której gdzieniegdzie wystawały kamienne płyty pokryte

jakimiś znakami. Niektóre, skruszone zębem czasu, leŜały na ziemi; inne układały się

w kręgi przywodzące na myśl miniaturowe Stonehenge. Jeszcze inne stały w

nieporządnych skupiskach, niczym klocki rozrzucone przez kapryśne dziecko

olbrzyma.

Szedł i szedł. Cały dzień, potem kolejne pół nocy. I równo ze świtem ruszył

dalej.

Trzeciego dnia trawa zaczęła zmieniać barwę z zielonej na burą, jesienną, a

menhiry ustąpiły miejsca zwykłym głazom. Popsuła się teŜ pogoda; niebo zasnuły

chmury, z których od czasu do czasu siąpiła mŜawka. Późnym popołudniem

spostrzegł, Ŝe roślinności z kaŜdym krokiem zaczyna ubywać, na zboczach coraz

częściej prześwituje goła ziemia. Teraz juŜ wiedział na pewno, Ŝe zostawił raj za sobą.

Tej nocy dla odmiany nie mógł usnąć. LeŜał z otwartymi oczami, wpatrując się w

niebo, i wspominał swoje małŜeństwo.

* * *

Wszystko zaczęło się prawie bajkowo, od niesamowitej wzajemnej fascynacji,

oczarowania, które nie dawało się racjonalnie wytłumaczyć - tyle ich przecieŜ róŜ-

niło... PowaŜny pracownik naukowy z Oksfordu i mieszkająca w Dublinie

instruktorka tańca nowoczesnego, absolwentka szkoły teatralnej, starająca się

zaistnieć w świecie estrady... Poznali się tylko dlatego, Ŝe oboje pochodzili z Crumlin

i przypadkiem w tym samym czasie spędzali tam urlop. Kilka razy minęli się,

spacerując w dolinie. Jeremy'emu wpadła w oko płomiennowłosa nieznajoma o

nietypowej, elfiej urodzie. Zagadnął ją pod błahym pretekstem i od słowa do słowa

okazało się, Ŝe mają wspólnych znajomych. Taki był początek. Wymienili się e-

mailami, zaczęli korespondować. Po paru miesiącach przyjechał do niej w odwiedziny,

raz, potem drugi. Przy trzeciej wizycie - to było w Sylwestra - zabrał ze sobą butelkę

francuskiego szampana i przez pół nocy oglądali na wideo stare musicale, śmiejąc

się jak dzieciaki, a nazajutrz obudził się koło niej.

Wkrótce potem zmienił pracę, przeniósł się na stałe do Dublina i oznajmił

rodzicom, Ŝe ma narzeczoną.

Pobrali się po niecałym roku znajomości. Jak się wkrótce okazało - za szybko... Mieli

zupełnie odmienne charaktery, a przysłowiowe przyciąganie się przeciwieństw gwa-

rantuje wszystko, tylko nie zgodne poŜycie. Milczący, trochę nieśmiały Jeremy

najchętniej spędziłby Ŝycie w bibliotece; o osiem lat młodsza, pełna Ŝycia Erin

potrzebowała wraŜeń jak powietrza. Niemal od dnia ślubu prześladowały ich

konflikty. Ona lubiła, gdy stale coś się działo, nienawidziła stabilizacji; on wręcz

przeciwnie. Narzekała, Ŝe przy nim się dusi, a on nie rozumiał, o co jej chodzi.

Z biegiem lat zamiast lepiej, było coraz gorzej. Rzucało się w oczy, Ŝe mają

odmienne cele w Ŝyciu, odmienne marzenia. Jeremy'emu nie zaleŜało na pięknej

rudowłosej maskotce, chciał mieć Ŝonę. Niekoniecznie taką, co czeka na męŜa z

obiadem, ale na pewno taką, z którą będzie moŜna załoŜyć rodzinę. Tymczasem Erin

jeszcze przed ślubem postawiła warunek: Ŝadnych dzieci. Niby się zgodził, lecz w

skrytości ducha Ŝywił nadzieję, Ŝe z czasem jej się odmieni. Bolało go, Ŝe okazała się

w tej kwestii nieprzejednana, tak... samolubna. Na pierwszym miejscu był zawsze

taniec, teatr, a on gdzie...?

Potem zaczęła coraz częściej wyjeŜdŜać na występy do innych miast. Jeśli próbował

do niej wtedy dzwonić wieczorami, zastawał wyłączoną komórkę. Jakby specjalnie

usiłowała wzbudzić w nim zazdrość. A on nie był z tych, co robią sceny. Kończyło

się tak, Ŝe zamiast się kłócić - coraz częściej nie odzywali się do siebie. Lodowaty

dom. Zaczęli sypiać oddzielnie. Erin wypłakiwała się przyjaciółkom; Jeremy uciekał

w pracę, za mur z ksiąŜek i artykułów. Przestał reagować na jej późne powroty, przyjął

za gorzki pewnik, Ŝe znalazła sobie kogoś innego.

Omagh, najgorsze doświadczenie ich Ŝycia, odwróciło wszystko o sto osiemdziesiąt

stopni. Bardzo wiele zrozumieli w dniach bezpośrednio po tragedii, w szpitalu, kiedy

juŜ podano do wiadomości publicznej, ile jest ofiar. Oboje wyszli z zamachu cało,

choć od samochodu-pułapki dzieliła ich jedynie ściana centrum handlowego.

Kobieta, z którą Erin rozmawiała w momencie eksplozji, zginęła przygnieciona

walącym się stropem.

adne nie powiedziało tego na głos, ale oboje czuli, Ŝe cud nie stał się bez

przyczyny, Ŝe Niebo dało im szansę zacząć wszystko od nowa. I tak teŜ uczynili, bo

długa jak wieczność chwila na obróconej w perzynę ulicy, kiedy Jeremy sprawdzał

puls nieprzytomnej Ŝony, wystarczyła, Ŝeby mu uświadomić, Ŝe rozstania mimo

wszystko by nie zniósł.

OstroŜnie, pieczołowicie odbudowywali to, co ich niegdyś łączyło... Ale pół roku

później ich odradzające się, jeszcze bardzo kruche szczęście przeciął pędzący jak bolid

biały van, za kierownicą którego siedział czterdziestoletni pracownik firmy

telekomunikacyjnej, rówieśnik Jeremy'ego, z dwoma promilami alkoholu we krwi...

Piątego dnia zniknęły resztki roślinności. Szlak wiódł teraz przez posępne,

kamieniste wzniesienia i dolinki, gdzieniegdzie poznaczone lejami jak po

wybuchach. W ziemi coraz częściej ziały szczeliny, z których sączył się dym o

zapachu zepsutych jaj, przyprawiający o kaszel i łzawienie. Pod wieczór opary

zgęstniały tak bardzo, Ŝe filolog przestał widzieć cokolwiek na wyciągnięcie ręki.

Gdy się ściemniło, zaczął mieć nieprzyjemne wraŜenie, Ŝe nie jest sam. Zdawało

mu się, Ŝe słyszy niewyraźne szepty, od czasu do czasu czuł muśnięcie chłodnego po-

wiewu, jakby ktoś lub coś go mijało w odległości kilku kroków. Nie odwaŜył się

zasnąć; całą noc czuwał, oparty plecami o wielki głaz, Ŝeby nic nie mogło go zajść od

tyłu. O świcie mgły nieco się uniosły, akurat na tyle, by mógł zobaczyć, Ŝe nieco

dalej po obu stronach drogi zaczynają się dwa szeregi posągów. Nie potrafił

rozpoznać, kogo przedstawiają, tak były zniszczone, chyba na skutek działania

siarkowych oparów; wierzchnie warstwy kamienia poobkruszały się, zamieniając

oblicza wyrzeźbionych postaci w nieforemne bryły.

Ich milcząca obecność szybko sprawiła, Ŝe poczuł się nieswojo. Idąc, odruchowo się

garbił i raz po raz rzucał do tyłu nerwowe spojrzenia. Miał wraŜenie, Ŝe ślepe głowy

ledzą kaŜdy jego ruch.

Gościniec okrąŜył wzgórze porośnięte gąszczem uschniętych krzewów i zaczął się

piąć po stromym zboczu kolejnego. Wzmagający się wiatr rozganiał opary, więc

widoczność poprawiała się z minuty na minutę. Nagle Jeremy usłyszał za sobą łopot

potęŜnych skrzydeł. Wiedziony instynktem uskoczył w bok, kryjąc się za najbliŜszym

posągiem.

Nisko nad drogą przeleciało monstrum podobne do pterodaktyla, niosące na

grzbiecie człekokształtną istotę w czarnej zbroi i hełmie z opuszczoną przyłbicą.

Odczekał dobrą chwilę, dopóki wierzchowiec wraz z jeźdźcem nie zniknęli w

oddali. Spocony mimo chłodu osiągnął grzbiet wzniesienia i ujrzał, Ŝe dalej teren

niecko-wato się obniŜa. Jałowe szaro-brunatne pagórki przechodziły znów w równinę

ciągnącą się aŜ po zasnuty mgiełką horyzont, gdzie majaczyła ciemna linia lasu.

Nigdzie nie było widać Ŝadnego muru; a jednak całkiem niedaleko, u stóp wzgórza,,

wznosiła się brama.

Taka w stylu średniowiecznym, ceglana, z wartownią nad wrotami.

Niezbyt potęŜna; od razu pomyślał, Ŝe to nie ma prawa być główne wejście do

piekieł. Prezentowała się jednak wystarczająco okazale. Po obu stronach wrót w

zawieszonych wysoko nad ziemią Ŝelaznych koszach płonął ogień; drgająca poświata

sprawiała, Ŝe płaskorzeźby na odlanych ze spiŜu odrzwiach wydawały się oŜywać i

wić złowrogo. Centralne miejsce zajmowała podobizna człowieka i kozła zarazem, o

rogach skierowanych ku górze.

Przez dłuŜszą chwilę kontemplował ten widok, czując dziwny chłód wzdłuŜ

pleców. W końcu przemógł się i powoli zaczął schodzić po zboczu, cały czas

rozglądając się czujnie. Wprawdzie przy bramie nie było widać Ŝywej duszy, a

wszędzie wokół panowała głucha cisza, lecz nie podobało mu się, Ŝe znajduje się sam

jeden na otwartej przestrzeni, widoczny jak na dłoni.

Jak się okazało, słusznie się niepokoił, nagle bowiem usłyszał za sobą skrzekliwy

okrzyk:

Gdzie cię diabli przynieśli, mendo niewydarzona? Punkt przyjęć dla

potępionych jest nad Styksem, dwadzieścia mil stąd!

Obejrzał się zdumiony. Nie dostrzegłszy wołającego uznał, Ŝe to pewnie jakieś

diabelskie sztuczki, mające go nakłonić do zawrócenia. Oczywiście zawracać ani

myślał.

Głuchy jesteś, ludzki śmieciu? - wrzasnął ponownie niewidoczny krzykacz. -

Zabieraj stąd dupsko, ale juŜ, bo cię poczęstują ołowiem!

W tym samym momencie huknął strzał. Jeremy zachwiał się, cofnął o krok.

Zdumiony popatrzył po sobie. Miał rozerwaną kurtkę i koszulę, tkanina na brzegach

rozdarcia lekko dymiła, ale nie był ranny - ani nawet draśnięty.

Z przeraźliwym szczękiem i piskiem nie oliwionych zawiasów spiŜowe odrzwia

uchyliły się, a z wnętrza wylazły dwa stwory. Jeden miał popielate motyle skrzydła,

chude trójpalczaste łapki i ptasią głowę z długim dziobem. Drugi był cały porośnięty

jasnobrązową sierścią, ale uwagę przykuwał przede wszystkim jego rozwarty jak u

mi-noga otwór gębowy, okolony białymi wibrysami.

Ten ptasiogłowy taszczył spory muszkiet.

Przez chwilę taksowali przybysza wzrokiem, wyraźnie skonfundowani tym, Ŝe

strzał nie wyrządził mu krzywdy. Jeremy uświadomił sobie, skąd ich zna. Z obrazów

Boscha, jakŜeby inaczej.

Ktoś ty i czego tu szukasz? - zabulgotał minogousty.

Gadaj Ŝwawo, inaczej powąchasz prochu – uzupełnił ptasiogłowy, unosząc broń

do ramienia.

Przybywam z raju! Szukam bliskiej osoby, którą zesłano na dół. Mam

wszystkie potrzebne zezwolenia - skłamał gładko Jeremy w nagłym przypływie

inwencji.

Aaa, to całkiem inna para kaloszy. UniŜenie witamy szanownego pana! - Diablik

odstawił muszkiet (który natychmiast zmienił się w jaszczurkę, ta zaś zniknęła

w szczelinie między kamieniami), a następnie wyszczerzył się w szerokim

uśmiechu rasowego cwaniaka. - Czym moŜemy słuŜyć? MoŜe wódeczki na

rozgrzewkę? - Ze zręcznością sztukmistrza wyłuskał spod szaty butelkę

z etykietą.

Nie, dziękuję.

A moŜe jednak? Patrz, to polska, firmowa czysta! „Chopin"! Znasz tę markę?

Chcesz coś kupić? Słodycze, papierosy? - zawtórował towarzysz tonem

bazarowego handlarza, równieŜ wyciągając nie wiadomo skąd jakieś pudełka.

Hola tam! Sierściuch, Popielnik, nie wygłupiajcie się! - zakrzyknął ten sam głos,

który wcześniej wzywał Jeremy'ego do zawrócenia, a zaraz potem spomiędzy

posągów wybiegło kolejne diablę. Miało posturę małego chłopca, ale oblicze

zgrzybiałego staruszka. Jeremy'emu przypomniały się zdjęcia dzieci chorych na

progerię, które widział dawno temu w jakimś czasopiśmie. - Rozum wam odjęło?

PrzecieŜ to musi być błogosławiony, skoro kule się go nie imają! Na co czekacie?

Otwierajcie bramę!

Bramę? A to z jakiej racji? - zawarczał czwarty głos, wyjątkowo niski i

nieprzyjemny. - Błogosławiony, nie błogosławiony, co z niego niby za waŜniak, Ŝe

mamy mu zaraz bramę otwierać? Łapmy go, dawno nie jadłem porządnego gulaszu!

Jeden z głazów przy drodze leniwie rozprostował kończyny, okazując się szarym,

brzuchatym potworkiem, podobnym do topornej rzeźby. Wypukłe Ŝółte ślepia błysnęły

łakomie, lustrując przybysza.

Skoro zabłądził aŜ tu, nikt się o niego nie upomni. Na co czekacie, frajerzy? Nie co

dzień mięsko samo się nam pcha do kotła!

Nawet o tym nie myśl. To faktycznie błogosławiony. Ma znak. - Ptasiogłowy

wymownie klepnął się w czoło. - Zresztą za chudy jest, nie starczyłoby dla nas

czterech.

Panowie, przepuśćcie mnie - poprosił Jeremy. - Spieszę się.

JuŜ chcesz zmykać?.- zdziwił się ten o starczej twarzyczce. - Szkoda! Wiesz, jak

rzadko miewamy tu gości? Zostań jeszcze trochę!

Tak, tak - podchwycił ptasiogłowy. - Zapraszamy do wartowni. Przekąsisz coś,

wypijesz. Mamy pieczone gołębie, jagnięcinę i wino mszalne...

Dziękuję, nic nie chcę! Wystarczy, jeśli mi otworzycie bramę.

Chciał przecisnąć się między nimi, ale stwór o brązowej sierści zastąpił mu drogę,

machając talią kart.

Zagrasz z nami, Jeremy? W kanastę, w oczko, w pokera? Bez oszukiwania!

Słowo honoru, jakem Sierściuch!

Nie zagram. Nie uznaję hazardu.

ObraŜony Sierściuch nastroszył ogon na kształt szczotki do butelek.

Na oddech Beliala, co za maruda z ciebie! No to chociaŜ się z nami napij.

Nie ma mowy! Naprawdę muszę juŜ iść.

O, co to, to nie! Nie puścimy cię, póki nie wychylisz kielicha - stwierdził

stanowczo ptasiogłowy. Prędko uczynił łapkami kilka znaków w powietrzu. Jeremy

wytrzeszczył

oczy,

nagle

jego

własnej

dłoni

znikąd

pojawiła

się złota czara wypełniona parującym ciemnym płynem. Po zapachu poznał, Ŝe to

krew, i zrobiło mu się z lekka mdło.

Dalej, bracie! - roześmiał się demon. – Śmiało i odwaŜnie! Za Lucyfera i

grzechy twoje!

Za grzechy twoje! - zawtórowali pozostali, zacieśniając krąg wokół Jeremy'ego,

który zaczynał się ich juŜ trochę bać.

W porządku, chłopaki - przerwał im nieoczekiwanie kobiecy głos. -

PoŜartowaliście sobie, a teraz sio mi stąd. Muszę porozmawiać z tym panem.

Nie wiedzieć kiedy stanęła przy nich nowa postać, od stóp do głów spowita w

czerń. Jej głowę i twarz szczelnie zasłaniał szal, w szparze widać było jedynie

błyszczące źrenice.

Wedle rozkazu... pani. - Ptasiogłowy w okamgnieniu spokorniał, kuląc się,

choć w głosie kobiety nie było cienia groźby. Odwrócił się do towarzyszy. -

Słyszeliście, wiara? Nic tu po nas!

Nawet nie spojrzała za odchodzącymi.

Daj mi to. - Wyjęła Jeremy'emu z ręki czarę i bez ceremonialnie wylała

zawartość. Płyn w zetknięciu z gruntem zasyczał i zadymił, błyskawicznie się

ulatniając, a po ziemi rozbiegło się kilkanaście pająków.

Co za błazny! - prychnęła pogardliwie. - Niereformowalni, słowo daję. Trzeba

było ich od razu pogonić, nic by ci nie zrobili. Nikt tutaj nie ma prawa tknąć cię

palcem, dopóki nosisz znak. Jak się nazywasz?

Przedstawił się. Jednocześnie mimochodem spostrzegł, Ŝe niczym nie osłonięte,

niade dłonie nieznajomej są gładkie jak u młodej dziewczyny, ale z zakrzywionymi

pazurkami zamiast paznokci - i przeniknął go dreszcz.

Je-re-mai-jah - powtórzyła z namysłem, przeciągając ostatnią sylabę. - Ładnie.

Lubię biblijne imiona. Powiedz mi, Jeremiah, zszedłeś do nas dla kaprysu czy

w jakimś konkretnym celu?

Mimo woli uśmiechnął się smutno.

Czy ktokolwiek schodzi do piekieł dla kaprysu?

O, kochany, zdziwiłbyś się, gdybyś wiedział, jakie pomysły ludziom przychodzą

do głowy. Miewaliśmy tu juŜ i nawiedzonych okultystów, którzy pragnęli do nas

przystać, i fanatyków religijnych, którzy chcieli nas nawracać. Trafiają się nawet

podróŜnicy z glejtem od Pana, jak ów poeta, Florentczyk... jakŜe mu było?

NiewaŜne... No, a ciebie co sprowadza do Szeolu? Głód wraŜeń?

PróŜna ciekawość?

Nie. Chcę odnaleźć kogoś, kto został tu zesłany.

A zatem tęsknota silniejsza od śmierci, jak w baśniach? - Nie mógł widzieć jej

ust, ukrytych pod szalem, przypuszczał jednak, Ŝe się uśmiechnęła. - No proszę.

KogóŜ ci tak brakuje?

Czemu pytasz, pani?

MoŜe będę mogła ci pomóc.

Naprawdę? - zdziwił się.

Klasnęła w dłonie. Brama, tym razem bez dźwięku, otwarła się na całą szerokość.

Chodź.

Po drugiej stronie rozciągała się z pozoru ta sama równina, którą widział ze szczytu

wzgórza... ale jednak inna. Posępniejsza, bardziej niesamowita. Skłębione chmury

pełzły leniwie niczym prehistoryczne bestie. Ziemia wyglądała na spopieloną, nie

rosło na niej nawet najmniejsze źdźbło. Wsłuchawszy się w gwizd wiatru, moŜna

było wychwycić niewyraźne, stłumione przez odległość krzyki i jęki.

Witamy w królestwie płaczu - odezwała się spokojnie demonica. - Rozejrzyj się,

posłuchaj. Myślałby kto, Ŝe sprawiedliwy Pan będzie bardziej wyrozumiały dla swych

błądzących dzieci, co?

Odwróciwszy się, napotkał jej spojrzenie i zadygotał. Czarne, bezdenne oczy

poraziły go zimnem i pustką. W wyobraźni ujrzał bezwodne pustkowie, skąd nie

wracają karawany. Kości na wpół zasypane piaskiem, wycie szakali...

Jestem tą, która wykrada dzieci z namiotów... Konający z pragnienia czasami

słyszą mój śpiew...

Otrząsnął się tylko dlatego, Ŝe klepnęła go w policzek.

Nie patrz mi w oczy. Znałam męŜniej szych niŜ ty, którzy tracili od tego wzrok.

Kim jesteś, pani? - odwaŜył się spytać drŜącym głosem.

Kimś podrzędnym w tutejszej hierarchii. Moje imię nic ci nie powie. No, kogóŜ to

chcesz odzyskać, Jeremiah? A moŜe to tajemnica?

Nie, to nie tajemnica. Zszedłem po Ŝonę.

Tak myślałam. - Zamilkła, rozwaŜając coś, po czym z nagła pstryknęła palcami. -

Jeśli zdradzisz mi jej imię, powiem ci, gdzie jej szukać.

W pierwszej chwili nie wiedział, jak zareagować. Stać go było jedynie na

wyjąkanie:

Jak...?

Och, prościej, niŜ myślisz. MoŜna to sprawdzić w księgach. Prowadzimy

bardzo dokładną ewidencję potępionych, inaczej dawno byśmy się pogubili. To co,

mam przynieść dokumentację?

Jeśli będziesz tak uprzejma, pani...

Zaczekaj tu — poleciła, po czym ku jego zaskoczeniu rozwiała się w powietrzu

jak dym. Czekał, czując się trochę głupio. Miał nieprzyjemną świadomość, Ŝe

tamci,

ukryci

cieniu

bramy,

cały

czas

bacznie

obserwują.

Na szczęście po paru minutach demonica zmaterializowała się ponownie,

dźwigając bardzo zniszczoną księgę w drewnianej oprawie z Ŝelaznymi okuciami.

Usiadłszy na ziemi rozłoŜyła sobie tomiszcze na kolanach, pośliniła

palec i przez chwilę ostroŜnie przerzucała stronice.

To moŜe potrwać - zastrzegła. - Zesłańcy są księgowani według dość

skomplikowanego klucza. Na suknie Lilith, słowo daję, nie cierpię biurokracji...

Imię?

Erin.

Wyznanie?

Niewierząca... Ale ochrzczona. Rodzice są katolikami.

Kiedy zmarła? Podaj ziemską datę, tu czas płynie nieco inaczej.

W Wigilię BoŜego Narodzenia roku 2001.

Jak? Chodzi mi o czynnik sprawczy, nie biologiczną przyczynę śmierci.

Wypadek samochodowy, choroba...?

Zabiła się.

Dobra, to powinno wystarczyć. Samobójcy nie trafiają się nam tak znowu często.

Zaczekaj chwilę. - Mrucząc do siebie, przewróciła znowu kilka poŜółkłych kart. -

Celia Draves, nie... Angie Daumont, takŜe nie... Mam! Erin Julie Dale, lat 34, z

domu Flynn, córka Patricka i Uny, wdowa... Zmarła, a jakŜe, śmiercią

samobójczą... Wszystkie dane personalne się zgadzają?

Co do joty.

Doskonale. - Z trzaskiem zamknęła księgę. - Widzisz tamto czerwone pasmo na

horyzoncie? Kierując się cały czas w tę stronę, dojdziesz do gór. Za nimi leŜy

kotlina, a w kotlinie jest wioska, zamieszkana przez demony i kalekie dusze. Tam

zesłano twoją Ŝonę. Przebywa w czymś w rodzaju zakładu karnego.

Myślisz, Ŝe pozwolą mi się z nią zobaczyć?

Och, bez problemu. To nie więzienie, gdzie trzeba sobie załatwiać widzenia;

działamy na nieco innych zasadach. W ogóle wolno ci tu chodzić, gdzie ci się Ŝywnie

podoba. Mówiłam przecieŜ, Ŝe dopóki nosisz znak, jesteś nietykalny. Pamiętaj

tylko, Ŝe jeśli go stracisz, nie będzie powrotu.

Na dnie serca Jeremy'ego drgnął robaczek niepokoju.

Mogę go...

AleŜ oczywiście. Nie powiedziano ci? Znak zniknie, jeśli twój Pan uzna, Ŝe nie

zasługujesz juŜ na jego ochronę. Sam rozumiesz, w piekle nie brak pokus, a

błogosławieni, choćby i o najczystszym sercu, są tylko ludźmi. Góra musi

się

zabezpieczać

przed

powrotem

jednostek,

które

uległy

naszym zgubnym wpływom. Są bardzo stanowczy w tej kwestii. Rzekłabym,

nieprzejednani. No, ale nie będę cię niepotrzebnie straszyć. Nie wyglądasz mi na

takiego, którego łatwo sprowadzić na złą drogę. Powiedz, co zamierzasz zrobić,

kiedy juŜ znajdziesz tę twoją Erin?

Wrócimy na Górę, rzecz jasna. Będę się domagał rewizji wyroku.

Optymista z ciebie, kotku - pokręciła głową demonica. - Gdyby to było takie

proste, piekło dawno by opustoszało.

PrzecieŜ wyraźnie mi powiedziano, Ŝe jeśli zdołam do niej dotrzeć, zostanie

uwolniona! Wasze prawo stanowi...

Na włócznię Azazela, pewnie, Ŝe stanowi - machnęła ręką. - Jeśli do niej

dotrzesz i jeśli ona wyrazi na to zgodę, moŜesz ją zabrać, dokąd ci się Ŝywnie

podoba. Nikt w Szeolu nie będzie wam czynił przeszkód.

Więc w czym problem?

Och, sam się wkrótce przekonasz. Czeka cię więcej trudności, niŜ przypuszczasz.

Pamiętaj, nie strać znaku, inaczej wszystko na nic. No, ruszaj, nic tu po tobie.

Dziękuję za pomoc, pani — skłonił się na wszelki wypadek, grzeczności nigdy za

wiele.

Drobiazg. Powodzenia, Jeremiah. – Wyciągnęła dłoń; uścisnął ją odruchowo.

Przeniknęło go zimno, wydające się sięgać do samych kości... Wyszarpnął rękę,

a wtedy demonica parsknęła wysokim, nieprzyjemnym śmiechem, podobnym do

krzyku drapieŜnego ptaka. Oddalił się pospiesznie, dygocząc.

* * *

Upłynęło kilka tygodni, a moŜe miesięcy, nie znała sposobu, Ŝeby to określić.

Tutejszy czas rozciągał się jak guma; poraŜająca nuda czyniła godziny długimi jak

dni.

AŜ któregoś razu na manufakturę spadli Ŝołnierze, niczym stado jastrzębi.

Korytarzem łączącym baraki nadbiegła Petra, cała potargana, nawet bez czepka, z

obłędem w oczach.

Bienenstock, przylecieli! - zawyła. - Wylądowali! Widziałam!

Zawtórowały jej zbliŜające się chrapliwe pokrzykiwania. Któraś z kobiet zaczęła

przeraźliwie piszczeć, szybko dołączyły do niej inne. Wywiązał się niesamowity

harmider i w tym samym momencie wrota rozwarły się z hukiem. Petra złapała Erin

za rękę i wciągnęła za przepierzenie, tam gdzie znajdował się piec. Rozpłaszczone

przy ścianie, mogły obserwować przez szparę w deskach, co się dzieje w hali.

ołnierze, uzbrojeni w karabiny i krzywe szable, przypominali skrzyŜowanie

hitlerowców z orkami. Nosili czarne maski w kształcie zwierzęcych łbów, a ich oczy

jarzyły się czerwono. Chwytali kobiety, skuwali kajdankami i wywlekali na zewnątrz,

w ciemność.

Zabierają je do katowni... - wychrypiała Petra. Erin chciała zapytać, dlaczego i

gdzie to jest, ale głos uwiązł jej w gardle, gdy w poświacie sączącej się z otwartych

drzwiczek pieca zamajaczyła barczysta postać w masce pumy szczerzącej groźnie

kły.

Na Petrę w ogóle nie zwrócił uwagi. Chwycił Erin za ramię i wywlókł z kąta.

Hala szybko pustoszała, Ŝołnierze jeden za drugim kierowali się juŜ do wyjścia.

Potępione, które pominięto, zbiły się pod ścianą w ciasną grupkę i łkały jak dzieci.

Tak jak to się czasem zdarza w koszmarnych snach, nogi odmówiły jej

posłuszeństwa. Potknęła się i upadła. śołnierz kopnął ją w obandaŜowane udo; salwa

bólu.

Wstawaj, dziwko!

Niezdarnie próbowała się podnieść; chyba za wolno, bo kopnął ją po raz drugi.

Ruszaj się!

Stać! Tej nie - zakomenderował ni stąd, ni zowąd chrapliwy głos. - Puść ją i

wracaj do reszty.

Stanął nad nimi męŜczyzna w czarnym mundurze i pelerynie, z karabinem

przewieszonym przez ramię, ale bez hełmu ani maski. Miał ciemne, posiwiałe na

skroniach włosy, twarz arystokraty i spojrzenie drapieŜnego ptaka.

ołdak usłuchał natychmiast. Erin dźwignęła się chwiejnie, oparła o ścianę, nie

do końca pewna, czy wszystkie kości ma całe. Kaszląc, rozmasowała gardło.

Oficer obrócił się na pięcie z furkotem peleryny i się oddalił. Gdy doszła do siebie

na tyle, Ŝeby się rozejrzeć, nie dostrzegła go juŜ.

* * *

Równina zdawała się nie mieć końca. Pokrywały ją kratery, jak na księŜycu. Przez

chmury sączyło się dziwne, sinawe światło, nie mające wiele wspólnego z ziemskim

wiatłem dnia.

Jeremy wędrował długo, bardzo długo. Pomny słów demonicy dbał, Ŝeby bez

ustanku mieć przed oczami pasemko szkarłatnej łuny, które jarzyło się przez cały czas

w tym samym miejscu.

Mijał, zrujnowane domostwa, nagrobki skruszone zębem czasu, spalone drzewa -

jakby obrazy z czarno--białego filmu dokumentalnego o wojnie - i słyszał Ŝałosne

krzyki dusz, miotanych wiatrem niby suche liście. Odczuwał przeraźliwy smutek,

którego nic nie mogło złagodzić, jakby wszystkie nieszczęścia i troski świata

zostały złoŜone na jego barkach.

W końcu dotarł do rzeki, toczącej ospale czarną wodę, a moŜe smołę.

Przeciwległy brzeg tonął we mgle. W zeschniętych badylach, które kiedyś były

trzcinami, coś Ŝałośnie kwiliło - ptak albo potępiona dusza.

Krwawo świecące pasmo na niebie znajdowało się teraz dokładnie nad jego głową;

pojął, Ŝe łuna odzwierciedla bieg rzeki. Przy brzegu czekał prom.

Najpierw niech zapłaci - zaŜądał przewoźnik, włochaty stwór z palcami

połączonymi błoną, o ślepiach jak latarki.

Z braku lepszego pomysłu, Jeremy wręczył kreaturze krzyŜyk, który otrzymał od

McElroya. Ku jego uldze zapłata została przyjęta.

Gdy wysiadał na drugim brzegu, mgła nieco się rozrzedziła i filolog ujrzał, Ŝe

przed nim wznoszą się ciemne ściany gór, od połowy niknące w szarym oparze.

Ucieszyłby się, gdyby był jeszcze zdolny do odczuwania radości. Ruszył raźno

naprzód, nie zauwaŜając, Ŝe z wiatrem wiejącym mu w twarz niesie się odór padliny.

Wkrótce jego oczom ukazał się przeraŜający widok. Na niewielkim pagórku

wznosiła się przypominająca ołtarz konstrukcja z powiązanych razem mieczy,

włóczni, halabard i w ogóle wszelkiej białej broni, naszpikowana ciałami potępionych.

Nieszczęśnicy nabici na ostrza bądź przygwoŜdŜeni nimi do ziemi, zdawałoby się, Ŝe

dawno powinni skonać z upływu krwi. Jednemu z brzucha zwisały wywleczone

jelita, inny nie miał obu nóg.

yli jednak, o czym świadczyły chrapliwe oddechy i wydawane od czasu do

czasu jęki.

Tknięty jakąś chorą ciekawością, powoli podszedł bliŜej, wstrzymując oddech, bo

smród dławił za gardło. Nieszczęśnicy, jakby mało, Ŝe cierpieli ból zadany przez ostrą

stal, gnili tu z wolna, w okrutny sposób uwięzieni pomiędzy Ŝyciem a niebytem. Ich

skóra odpadała płatami, kości wyzierały spod mięśni, w przeraŜających ranach wiło

się robactwo...

Nieoczekiwanie jedna z sylwetek drgnęła... Ludzki wrak, który kiedyś był młodym,

dobrze zbudowanym męŜczyzną, uniósł wolno głowę, by zmierzyć przybysza

smutnym spojrzeniem. Jeremy'emu zabrakło tchu, bowiem poznał cierpiącego. Jego

kolega z podstawówki, Paddy O'Rafferty! Ten Paddy, który kolekcjonował motyle i

zawsze stał na bramce, kiedy grali w piłkę noŜną...

Paddy - czy raczej to coś, co zeń zostało - wyciągnęło błagalnie odarte ze skóry

ręce.

Stary, błagam, daj mi pić! ChociaŜ łyka!

Nie mam wody - odparł ze smutkiem Jeremy.

Kłamiesz! - W oczach tamtego zagościł obłęd. – Na pewno masz! Musisz mieć!

Jeremy przecząco potrząsnął głową.

Przykro mi, Paddy.

Odpowiedzią był nieartykułowany wrzask wściekłości, który - jak się zdawało -

podziałał cucąco na innych potępionych, bowiem zaczęli unosić głowy.

Du lieber Gott, wir sind verloren! - wykrzyknął któryś.

Moi glaza, o moi glaza - zapłakał inny.

Sonia, mein Schatz! Wo bist du! - rozdzierająco zajęczał trzeci.

Masa zakrwawionych ciał oŜywała, niczym kłębowisko węŜy. Do upiornego chóru

dołączały kolejne głosy.

Merde, ćest le gas...

Zurueck! Zurueck! Bewege dich, Dummkopf!

Dieujuste, pardonne...

Allah akbar, Allah akbar...

W szarości odzywało się coraz więcej udręczonych krzyków. Jeremy zrozumiał, Ŝe

tam dalej, we mgle, kryją się kolejne makabryczne ołtarze...

Nie był w stanie wytrzymać ani chwili dłuŜej. Odwrócił się na pięcie i ruszył z

powrotem w tym samym kierunku, z którego przybył.

NiemoŜliwe, Ŝeby przez góry prowadziła tylko ta jedna droga. Znajdzie inną.

Zgnijesz tu, świętoszku! - dobiegł go z mgły ryk Paddy'ego, a potem odgłos

splunięcia. Jeremy przyspieszył kroku, prawie biegł, nie zwaŜając na to, Ŝe kamienie

osypują mu się spod stóp.

Jeszcze długo goniło go niesione wiatrem rozdzierające zawodzenie.

Sonia, mein Schaaatz!

3. ŚcieŜka nad przepaścią

PoniewaŜ krojczych ubyło, ubyło teŜ pracy dla zamiataczek. Nie Ŝeby to w

przypadku Erin coś zmieniało; trwała nadal w szarym zawieszeniu, wykonując swoje

obowiązki jak automat, pozbawiona wspomnień, lęków czy nadziei...

AŜ kiedyś - nie umiała określić, ile czasu upłynęło od najazdu Ŝołnierzy, właściwie

nie była nawet pewna, czy najazd rzeczywiście nastąpił, czy teŜ moŜe uroiła go sobie

- z odrętwienia wyrwał ją odgłos otwierających się wrót. Dźwięk jakby przebudził ją

ze snu. W okamgnieniu była znowu sobą, przytomna, czujna. Wstrzymała oddech wi-

dząc, Ŝe do baraku wchodzi postać w czarnym mundurze i pelerynie.

Nadzorca natychmiast podjechał do przybysza, gnąc się w ukłonach. Na jego

opasłym obliczu wykwitł uśmiech słodki niczym sacharyna i tak samo sztuczny.

Po słuŜbie?

Demon potwierdził ruchem głowy; jego wzrok błądził po hali.

Szukam towarzystwa. - Ochrypły głos przywodził na myśl lwi pomruk.

O, to nie wiem, czy szanowny pan znajdzie. U nas same kiepskie sztuki, a juŜ u

mnie w ogóle ostatni syf.

Powiadasz? Nie, aŜ tak źle chyba nie jest. Masz tu taką jedną młodszą z rudymi

włosami, widziałem.

Aaa, to pewnie panu oficerowi chodzi o zamiataczkę. Fakt, jest młodsza od

innych. Ale nie wiem, czy się nadaje. Solidnie ją poharatali...

Kiedy tu trafiła?

W przeddzień święta narodzin Syna. - Ostatnie słowo Bienenstock wysyczał z

obrzydzeniem.

Co ty gadasz? To juŜ dawno powinna być w pełni sprawna.

Powinna, co nie znaczy, Ŝe jest. Niektóre wolniej przychodzą do siebie. Jeśli

wolno mi to powiedzieć, proszę pana, kaci znają się na swoim rzemiośle, my zaś

mamy ograniczone moŜliwości...

Marudzisz, tłuściochu. Zawołaj ją, to się przekonamy.

Wedle Ŝyczenia. Daaale! - rozdarł się nadzorca na cały barak. - Pozwól no tu!

Serce na chwilę przestało jej bić, ale wyszła z cienia jak gdyby nigdy nic. Oficer

na jej widok drgnął; chyba się domyślił, Ŝe wszystko słyszała, ale nic nie powiedział.

Wziął ją za rękę, Ŝeby obejrzeć przedramię. Ku jej zaskoczeniu, zamiast

szarpnięciem zerwać bandaŜ, ostroŜnie go odwinął. Nie zabolało ani trochę, gaza

odchodziła bez trudu. Erin nie wiedziała, czy się ucieszyć, czy zapłakać na widok

tego, co się wyłoniło spod opatrunku.

Gdzie ty tu widzisz rany, Bienenstock? – parsknął demon. - Wygojone jak

trzeba.

Ujął ją następnie za podbródek, odwracając twarz do światła. Miała przemoŜną

ochotę krzyknąć ze strachu i wstrętu, ale nie dała nic po sobie poznać. Wyraźnie

zadowolony z oględzin rzucił monetę nadzorcy, który pochwycił ją skwapliwie, po

czym skinął na Erin.

Pójdziesz ze mną.

Sprawdziwszy zębami, czy moneta nie jest fałszywa, Bienenstock wyszczerzył się

usłuŜnie.

Mamy oddzielną izbę na tyłach... specjalnie...

Pamiętam.

Izba była paskudna jak wszystko tutaj, ale na łóŜku ku zaskoczeniu Erin leŜała

pościel. Nawet w miarę czysta, choć zalatująca stęchlizną. I tak jednak świeŜsza niŜ

to, co Erin miała na sobie.

Drugą' rzeczą, jaka rzuciła jej się w oczy zaraz po wejściu, było okno. Podbiegła

do niego z biciem serca. Po raz pierwszy miała okazję zobaczyć skrawek ze-

wnętrznego świata - coś więcej aniŜeli trzy baraki i łączący je korytarz.

Rozczarowała się. Z okna rozciągał się widok na ponure pustkowie. Na zewnątrz

panowała noc, lecz niebo rozświetlała łuna, przywodząca na myśl poŜary szybów

naftowych. Szyba była rozbita, z siatką pęknięć, jakby ktoś w nią cisnął z zewnątrz

kamieniem; powiew ciągnący przez otwór zalatywał spalenizną.

Wracaj - przywołał ją do porządku demon. - Popatrzysz sobie później.

Stanęła przed nim, zmuszając się do uśmiechu. Skrzywił się z niesmakiem, patrząc

na samodziałową szmatę.

Zdejmuj to.

Poczuła chłód w brzuchu, ale usłuchała.

Odwiń resztę opatrunków.

Trochę to trwało, część musiała odrywać siłą. Na deskach podłogi szybko wyrósł

pokaźny stosik brudnej gazy. Skończywszy, z obrzydzeniem wepchnęła wszystko pod

łóŜko; później sieje spali.

Wszystkie rany były zagojone. Zostały po nich róŜowe, nierówne blizny, lekko

błyszczące, jak z plastiku. Wyglądało to tak ohydnie, Ŝe aŜ się wzdrygnęła.

Oficer objął ją gestem, który miał chyba dodać jej otuchy.

Nie martw się, z czasem zbledną. Wierz mi, mulier, nie takie rzeczy juŜ

widziałem. Masz, moŜe to cię rozweseli - wręczył jej odkorkowaną manierkę. Bała

się odmówić, więc posłusznie upiła łyczek - jak się okazało, całkiem dobrego wina.

Reńskie, rocznik 1530 - oznajmił z dumą demon. - Nie wstydź się, pij. Teraz

juŜ nie ma na świecie takich win.

Rzeczywiście, Erin miała wraŜenie, Ŝe płyn z kaŜdą chwilą nabiera smaku i woni.

Choć wydawało jej się, Ŝe sączy go wolniutko, szybko poczuła lekki szumek w gło-

wie. Z pewnym Ŝalem odstawiła manierkę.

Mocne - uśmiechnęła się przepraszająco.

O, pewnie, Ŝe tak. Zwykliśmy je pijać podczas hulanek w Walpurgisnacht,

kiedyŜ to było? - Oficer równieŜ się napił, nie odrywając wzroku od więźniarki. Jego

oczy Ŝarzyły się czerwono. Erin spuściła głowę, nie była w stanie w nie patrzeć.

Milczenie przedłuŜało się.

Chodź - polecił w końcu, ale takim tonem, Ŝe zabrzmiało to prawie jak prośba.

ChociaŜ bardzo się starała, nie udało jej się powstrzymać od wzdrygnięcia, kiedy

jej dotknął. Jakby dopiero teraz sobie o nich przypomniawszy, ściągnął rękawice i

rzucił je w kąt. Spodziewała się ujrzeć porośnięte sierścią łapy, ale nie, miał normalne

dłonie.

Jak na zawołanie, łuna za oknem zagasła; otoczył ich mrok.

O ironio, w tym, jak się zachowywał, nie było nic diabelskiego. Całował jej szyję i

piersi, na szczęście wolne od blizn, z niezgrabnością zrodzoną z pośpiechu. Erin

zmusiła się, Ŝeby udawać, Ŝe jej to sprawia przyjemność. Ha, na upartego cała scena

mogłaby się dziać w świecie Ŝywych. Dziwka przyjmująca esesmana... Pieprzony film

wojenny.

Zepchnął ją na łóŜko i wstał. Usłyszała, jak ściągał buty, potem ubranie. Zaczęła

drŜeć, nie mogła przestać.

Wrócił; oddychający szybko, niecierpliwy. Pachniał po ziemsku, jak męŜczyzna, nie

jak potwór. Po raz pierwszy poczuła, Ŝe ją takŜe ogarnia podniecenie, mimo strachu.

- Nie bój się - szepnął. - Nie zrobię ci krzywdy. Nie kłamał.

* * *

Szła burza. Nieboskłon pociemniał; horyzont raz po raz rozświetlały błyskawice.

Niewyraźne z początku pomruki grzmotów odzywały się coraz to głośniej i bliŜej. W

chwilach gdy błyśnięcia wydobywały z półmroku czarny masyw górski, wydawał się

on jeszcze potęŜniejszy i groźniejszy niŜ w rzeczywistości. ŚcieŜka opuściła dolinę

rzeki i teraz biegła dość stromo pod górę, piarŜystym zboczem. Jeremy przysiadł na

kamieniu, Ŝeby odpocząć. Z Ŝalem popatrzył na swoje do niedawna porządne i

wygodne obuwie. CięŜkie wojskowe buty, teoretycznie prawie nie do zdarcia, tu

niszczyły się niewiarygodnie szybko. śałował, Ŝe nie ma na nogach Ŝelaznych trzewi-

ków, a w ręku takiegoŜ kostura, jak dziewczynka z rosyjskiej baśni.

Wzdrygnął się, gdy doleciał go przeciągły, upiorny wrzask. Pod chmurami

kołowały bestie, w tym oświetleniu i z tej odległości widoczne jedynie jako zamazane

ciemne kształty. Zdawało się, Ŝe toczą z sobą bój na śmierć i Ŝycie; z wiatrem niosło

się raz ochrypłe trąbienie, kiedy indziej wściekłe ryki.

Nisko nad głową męŜczyzny śmignął nietoperz, chyba przeraŜony nadciągającą

nawałnicą. Jeremy nie przejął się tym. Pamiętał z ziemskiego Ŝycia, jak niebezpieczne

są burze w górach, tu jednak panowały troszkę inne zasady. Poza tym naprawdę nie

miał siły iść dalej. Bolała go głowa, miał dreszcze i czuł się tak słaby, jakby uszła z

niego krew.

W miarę jak burza się przybliŜała, bestie krzyczały coraz częściej i głośniej.

PrzeraŜające dźwięki wdzierały się w uszy i napełniały serce lodem.

Kolejny oślepiający zygzak przeciął niebo, trzasnął grom. Sekundę później zaczęło

padać - czy raczej sypać -nie śniegiem, lecz szarym popiołem, który łatwo wciskał się

we wszelkie zakamarki odzieŜy, draŜniąc skórę. Jeremy zmusił się, Ŝeby wstać i

poszukać bardziej osłoniętego miejsca. Gdy stanął na nogi, okazało się, Ŝe krótki

odpoczynek bardziej zaszkodził, niŜ pomógł - mięśnie mu zesztywniały, ruszał się

jak mucha w smole. W końcu z ulgą zwinął się w jamie pod wielkim głazem i

zamknął oczy. Był tak wykończony, Ŝe mimo huku piorunów zaczął zasypiać. Nie do

końca stracił przytomność, ale czuł, Ŝe odpływa, zatapia się w aksamitnej czerni...

Nagle usłyszał tuŜ przy swoim uchu kryształowy głosik.

Czy to ty zszedłeś z raju w poszukiwaniu kobiety o rudych włosach? Wiem,

gdzie ją znaleźć. Pomogę ci, wskaŜę drogę.

Słowa te zostały wypowiedziane najczystszą łaciną.

Kim jesteś? - wychrypiał Jeremy, unosząc głowę. Drgnął, gdy na wysokości

jego oczu zatańczyło, a potem zawisło w bezruchu niewielkie światełko.

MoŜe czytałeś o mnie, nazywam się Francesca. Kiedyś cierpiałam miotana

przez wiatr, teraz jestem błędnym ognikiem. Przeprowadzę cię przez góry, jeśli

masz dość siły, Ŝeby iść.

Coś skojarzył jak przez mgłę - Francesca i Paolo, dusze smagane wichrem... gdzieŜ

to było... u Dantego? Straszne, nie pamiętał juŜ nawet tak oczywistych rzeczy!

Czemu chcesz mi pomóc? - spytał nieufnie. Światełko podskoczyło

niecierpliwie.

Tak trudno się domyśleć? Nosisz na czole znak BoŜej łaski! Jeśli ci pomogę, być

moŜe Pan skróci mi karę!

Wreszcie sobie uświadomił, skąd zna jej imię. JakŜe mógł zapomnieć - no jasne,

„Boska komedia", drugi krąg piekieł. Dziewczyna, która została kochanką swojego

szwagra.

Dobrze, pójdę za tobą. Nawet jeśli to podstęp, nie mam nic do stracenia. -

Dźwignął się z westchnieniem, konstatując jednocześnie, Ŝe bestie odleciały, a

burza

cichnie.

nieba

padały

juŜ

tylko

pojedyncze

płatki,

całą okolicę jak okiem sięgnąć zaścielał grubą warstwą siwy puch. Po paru krokach

Jeremy potknął się o ukryty pod tą zdradziecką kołderką kamień i omal nie upadł jak

długi.

Francesca da Rimini parsknęła cieniutkim, srebrzystym śmiechem.

OstroŜnie, słonko, nie jesteś kozicą. Trzymaj się blisko mnie i patrz pod nogi.

* * *

Chcesz zapalić, mulier?

Potrząsnęła głową.

Oficer zapalił papierosa. Bez zapalniczki; wystarczyło, Ŝe pstryknął palcami.

Zaciągnął się, wydmuchnął dym.

Erin usiadła na łóŜku, owijając się szczelnie kołdrą. W pokoju nie było zimno, ale

teraz, po wszystkim, znów wstydziła się swojego wynędzniałego i pobliźnionego

ciała.

Demon palił w milczeniu, obserwując ją. Dla niego mrok nie stanowił przeszkody;

Erin widziała tylko czarną sylwetkę na tle okna oraz trzy jarzące się czerwono

punkty. Papieros i bliźniacze iskry jego źrenic.

Przeciągnęła się ostroŜnie; wszystko ją bolało. Prawda, brutalny nie był, ale i tak

czuła kaŜdą bliznę, jakby jego dotyk zapisał się na skórze kreseczkami ognia.

Oooch... mimo wszystko słodki był ten ból. Co tu duŜo mówić. Dawno się tak nie

czuła. Po części sprawiło to wino (czy na pewno napitek składał się tylko z wina?),

a po części... chyba zadziałała po prostu chemia. Wygłodzenie...

Co gorsza, patrząc na niego teraz, miała niepokojące uczucie deja vu. Z sylwetki

był, o ironio, całkiem podobny do Jeremy'ego. Tylko te oczy...

Oficer strząsnął popiół za okno i zaciągnął się znowu, czerwony punkcik rozŜarzył

się jaśniej. Erin uświadomiła sobie, Ŝe dym, który wypełnił pomieszczenie, nie pocho-

dzi z tytoniu. Z marihuany teŜ nie; wystarczająco wielu jej kolegów ze szkoły

teatralnej popalało skręty, Ŝeby umiała bez pudła rozpoznać aromacik ziela. Ten

zapach był inny - bogaty, korzenny - i z niczym jej się nie kojarzył, moŜe za

wyjątkiem biblijnego kadzidła i mirry. Dziwnie nie pasował do tego miejsca, do

obskurnej, śmierdzącej pluskwami izdebki, gdzie okno straszyło rozbitą szybą, a za

całe umeblowanie słuŜyło Ŝelazne łóŜko z zapadniętym materacem i jęczącymi

spręŜynami.

Jak ci na imię?

Pytanie padło tak nagle, Ŝe drgnęła przestraszona. Jego głos rozwiał złudzenie; w

niczym nie przypominał głosu jej męŜa. I dobrze.

Celtycka krew, co? - zamyślił się demon, usłyszawszy odpowiedź. - Spędziłem

nieco czasu w waszych stronach, kiedy twoi przodkowie jeszcze czcili starych bogów.

Spodziewała się, Ŝe powie coś więcej, ale nie. Zgasił papierosa o parapet i wrócił,

stąpając bezszelestnie jak kot.

Z westchnieniem pozwoliła, aby znów ją zagarnął w ramiona. Kiedy zamknęła

oczy, mogła zapomnieć, gdzie się znajduje i z kim. Liczył się tylko dotyk, przy-

spieszony oddech, zapach; woń zwykłej, ziemskiej wody kolońskiej, z ledwie

wyczuwalną nutą potu.

Demon delikatnie przeczesał palcami jej włosy. Były skołtunione, matowe, lecz

nadal bujne; po umyciu i wy-szczotkowaniu odzyskałyby dawne piękno.

To twój naturalny kolor?

Tak.

No proszę. - Pocałował ją w zagłębienie nad obojczykiem. - Sugestywne.

Czemu?

Wszystkie rude to ladacznice. - Zaśmiał się ochryple. - A wszystkie

zielonookie to wiedźmy.

Wyczuwał bezbłędnie, gdzie i jak ją dotykać, Ŝeby podsycić Ŝar. Poddała się,

miękła pod jego dłońmi. Było jej ciepło i przeraŜająco dobrze, jakby zaŜyła narkotyk.

SpręŜyny jęknęły. Raz, drugi, trzeci...

Jakaś ty słodka - wymruczał, gdy juŜ prawie zasypiała. - Ilu cię miało oprócz

męŜa?

Zatkało ją, ale zanim zdąŜyła się odezwać, uciszył ją pocałunkiem.

* * *

wiatełko sprowadziło go w dolinę, gdzie między kamieniami poniewierały się

czaszki, a drzewa i krzaki płakały ludzkimi głosami. Leniwie płynący strumień

zamiast wody toczył parującą cuchnącą posokę. Po niedługim czasie Jeremy doznał

uczucia, jakie często opisują pacjenci z kliniczną depresją - jakby tracił kontakt z

rzeczywistością, zapadając się w głąb czarnego leja...

Dla otrzeźwienia umysłu spróbował wdać się z Francescą w pogawędkę na temat

ycia codziennego w średniowiecznej Florencji, ale ona zbyła te próby smutnym

stwierdzeniem, Ŝe juŜ nie pamięta Ŝadnych szczegółów ze swojego ziemskiego

ywota.

Zatrzymajmy się - poprosił w końcu. - Padam z nóg.

Wytrzymaj jeszcze te parę kroków - poradziła w odpowiedzi. -Niedaleko stąd

jest jaskinia, w której moŜemy się schronić.

Nie kłamała; rychło zamajaczyło przed nimi zbocze góry, a w nim czarny otwór.

Po obu jego stronach wznosiły się kikuty uschniętych drzew. Na gałęzi jednego z

nich siedział przypominający kruka stworek o dwóch parach rubinowych oczu.

Dostrzegłszy tańczące światełko i zbliŜającą się jego śladem postać wyskrzeczał

ludzkim głosem brzydkie słowo, furknął skrzydłami i tyle go widzieli.

Nie bój się, nic ci tu nie grozi - oznajmiła uspokajająco Francesca, gdy Jeremy

zawahał się na progu jaskini.

Musiał się schylić, Ŝeby nie uderzyć głową o sklepienie. Znalazłszy się w środku,

zamrugał i poczuł dreszcz. Z ciemności patrzyły na niego dziesiątki czerwonych

lepi.

Nagle któryś z potworków zakrakał, a inne podchwyciły hasło:

Znaak! Znaak! Znaak!

Wszystkie naraz poderwały się do lotu. Jeremy zdąŜył tylko osłonić rękami głowę.

Przez chwilę powietrze było pełne łopotu skrzydeł i fruwających piór, potem wszystko

ucichło. Jaskinia opustoszała.

Niewiele myśląc wyciągnął się pod skalną ścianą, podkładając sobie pod głowę

zwiniętą kurtkę. Francesca zawisła na wysokości jego oczu.

Dobrze się czujesz?

Tak - westchnął. - Jestem tylko potwornie zmęczony.

Więc spróbuj zasnąć. Ja będę czuwała. Widziałeś zresztą, Ŝe nic i nikt nie śmie

cię tutaj skrzywdzić, dopóki nosisz znak.

* * *

Gdy usnęła, nastąpiło coś dziwnego. Odkąd przebywała w piekle, nie miewała

snów. JednakŜe tym razem, gdy otworzyła oczy, znajdowała się w sypialni mieszkania

w Dublinie. Światło ulicznej latarni przesączające się przez zaciągnięte zasłony,

leciutki zapach perfum... Złudzenie było pełne. Odruchowo popatrzyła po sobie, ale

nie, blizny nie zniknęły.

Przez oparcie krzesła przewieszony był jej granatowy szlafrok. ZałoŜyła go; naga

czuła się nieswojo, nawet we śnie.

Przypadkowo jej wzrok padł na oprawione w drewnianą ramkę zdjęcie Jeremy'ego,

stojące na półce z ksiąŜkami, i coś ścisnęło ją za gardło. Na fotografii doktor Dale

rozkładał z uśmiechem ręce nad stosem papierzysk, spod których ledwo było widać

biurko. Na pewno był teraz szczęśliwy w jakimś jasnym i spokojnym miejscu. Bez

niej.

Witaj, Erin - usłyszała za sobą. Nie wystraszyła się, bo przez cały czas miała

wiadomość, Ŝe tylko śni. Odwróciła się powoli. W drzwiach do salonu stał obcy

chłopiec. Drobny, jasnowłosy, w zbyt obszernych czarnych bojówkach, glanach i

bluzie z nadrukiem.

Zjawiłaś się tu naga - powiedział z odcieniem wyrzutu z głosie. Od razu

zrozumiała, co miał na myśli.

Jestem wdową - zareagowała obronnym tonem. - Póki miałam męŜa, byłam mu

wierna.

Wiem. Między innymi dlatego pozwolono mi do ciebie przyjść.

Z głosu sądząc mógł mieć jakieś szesnaście, siedemnaście lat, chociaŜ wyglądał na

trzynaście. Nadruk na jego bluzie przedstawiał kamienny nagrobek w kształcie anioła

z pochyloną głową. PoniŜej napis gotyckimi literami głosił „Angels Fall First".

Kim jesteś? - zadała pierwsze pytanie, jakie przyszło jej na myśl.

Kimś, kto z woli Pana odnajduje zbłąkane dusze. Erin musiała się chwilę

zastanowić, zanim dotarło do niej znaczenie tych słów.

Więc nie postawiliście jeszcze na mnie kreski? - parsknęła szyderczo, gdy juŜ

zrozumiała. - PrzecieŜ trafiłam do piekła! Jestem potępiona na wieki! Tak czy nie?

To tak nie działa - odparł chłopiec bez śladu złości czy zniecierpliwienia. -

Kwestie wyroków i kar są o wiele bardziej skomplikowane, niŜ myślisz. Słuchaj

teraz

uwaŜnie,

mamy

mało

czasu.

Kiedy

się

zbudzisz,

zabiorą

cię do księcia demonów, który włada spopieloną krainą. Otrzymasz propozycję

wstąpienia do niego na słuŜbę. Pamiętaj, nie wierz niczemu, co ujrzysz i usłyszysz,

przebywając

zamku.

KsiąŜę

jest

mistrzem

ułudy,

jedyny

jego cel to sianie zła. Dokonuj wyboru z tą świadomością i nie bój się.

Wyboru, jakiego wyboru? - Erin chwyciła się za głowę. - Nie rozumiem!

Nie szkodzi. Zrozumiesz, kiedy nadejdzie czas.

Niech cię szlag, czemu mówisz do mnie zagadkami?

PoniewaŜ nie wolno mi mówić jaśniej. W grze o dusze są pewne reguły,

których musimy przestrzegać tak my, jak oni.

My, czyli kto?

Domyśl się. Tak trudno zgadnąć?

Zawahała się, patrząc na niego uwaŜnie.

Skąd mam wiedzieć, czy i ty nie kłamiesz?

Nie masz wiedzieć. Sama musisz zdecydować, czyim słowom dać wiarę.

Miej jednak świadomość, Ŝe grasz nie tylko o swój własny los. Nie zapomnij o tym,

to bardzo waŜne.

Znienacka z bardzo daleka i jakby z góry dobiegł niski, przeciągły, wibrujący

dźwięk. Chłopiec drgnął.

Oho,

dzwon!

Mój

czas

dobiega

końca.

Muszę

wracać

do swojego wymiaru.

Erin zebrała się na odwagę.

Zaczekaj! Mogę cię spytać jeszcze o coś?

Pytaj, ale szybko.

Gdzie jest teraz mój mąŜ? W niebie?

Chłopiec popatrzył jej prosto w oczy. Miał tęczówki barwy bezchmurnego nieba.

Nie. Po śmierci został skierowany do raju, ale opuścił go na własne Ŝyczenie.

Wcale nie jest powiedziane, Ŝe juŜ nigdy go nie ujrzysz.

Kim ty jesteś?... - powtórzyła cicho, z nagle budzącym się lękiem.

Och, nie aniołem ani nikim podobnym. Spójrz. - Podciągnął rękaw kurtki,

odsłaniając przedramię pokryte sznytami i tatuaŜami. - To pamiątki z poprzedniego

ycia.

Byłem

grzesznikiem

jak

wielu

innych.

zobaczenia,

Erin. Myślę, Ŝe jeszcze się spotkamy.

Od momentu gdy powiedział „do zobaczenia", z kaŜdym słowem stawał się coraz

słabiej widoczny, przeźroczystszy, aŜ wreszcie rozwiał się w powietrzu. Erin ze

smutkiem zdała sobie sprawę, Ŝe sen dobiega końca. Kontury mieszkania juŜ

rozpływały się jak dym...

I obudziła się ponownie, tym razem naprawdę. Zamrugała; dziwnie swędziały ją

oczy.

Demon stał przy oknie, juŜ w pełnym rynsztunku -mundur, peleryna, broń. Otaczała

go sina, aromatyczna mgiełka. Skinął jej głową, nie wyjmując papierosa z ust.

Dobrze, Ŝe się zbudziłaś. Przed chwilą rozmawiałem z Bienenstockiem. Zabiorę

cię dzisiaj do księcia. Zasługujesz na ponowne rozpatrzenie twojej sprawy.

* * *

Nad doliną ponownie rozszalała się popielista zamieć; z wiatrem niosły się dzikie

chichoty, jakby cały zastęp czarownic wyfrunął pohulać.

Zamiast zasnąć, Jeremy znów obracał w myślach wspomnienia. Przypominało to

trochę zdrapywanie strupa z zastarzałej rany; mimo bólu nie mógł przestać. Oczami

duszy przez cały czas widział Erin; przeŜywał na nowo zdarzenia, które swego czasu

przyjął za dowód, Ŝe mogą być szczęśliwi mimo wszystkich róŜnic i nieporozumień...

Złote jesienne popołudnia, kiedy tańczyła dla niego w parku. Uczesana w dwa

warkocze, wyglądała jak celtycka księŜniczka.

Albo mieszkanie w Dublinie, które remontowali we dwójkę - wybierali kolory

cian i kafelków, uŜerali się z wykonawcami i nie pokłócili się ani razu.

Albo kiedy wróciła z wizyty u rodziców i zastała go z 40-stopniową gorączką, bo

chory na grypę prowadził wykłady, aŜ skończył z zapaleniem płuc. Najpierw skrzy-

czała go, nazwała osłem i lekkomyślnym durniem, a potem przez następne dwa

tygodnie opiekowała się nim troskliwie i pilnowała jak cerber, Ŝeby nie wychodził z

domu, zanim nie skończy mu się zwolnienie.

Ich pierwszy wspólnie powitany noworoczny świt. LeŜeli przytuleni, podczas gdy za

oknem sypał śnieg. Jej rozrzucone na poduszce włosy, jak ognista aureola. Śliczna,

zarumieniona buzia. Szeptała słowa, których nie musiał dokładnie słyszeć, Ŝeby znać

sens.

Zapach Aqua di Gio, jej ulubionych perfum...

BoŜe, przywoływanie tego wszystkiego tak strasznie bolało.

Na zewnątrz niebo przybrało barwę grynszpanu. Popiół sypał się nadal. Francesca

nuciła piosenkę w jakimś dziwnym ludowym włoskim dialekcie.

Jeremy zamknął oczy. Paliły niemiłosiernie, nie wiedział, od pyłu czy od łez.

Wspomnienia atakowały go nadal, coraz bardziej gorzkie. Nieporozumienia, kłótnie

nie wiadomo o co, drzwi gabinetu, które zatrzaskiwał jej przed nosem, jej mina

uraŜonej księŜniczki, koleŜanki, z którymi niby to umawiała się na kawę, figlarne

smsy, które dostawała nie wiadomo od kogo, jej wyłączona o dziesiątej wieczór

komórka.

Przewidywalne do bólu scenki, które odgrywali wciąŜ na nowo, niczym para

marionetek w kiepskim dramacie. Krzyczała na niego, wychodził z pokoju. Mówił

coś do niej lodowatym tonem, ona zaczynała płakać.

I wreszcie - najgorsze wspomnienie ze wszystkich.

Omagh.

15 sierpnia 1998 pojechali tam na chrzest siostrzenicy Erin. Jakoś tak wyszło, Ŝe nie

mieli wcześniej czasu kupić Ŝadnego prezentu, więc w drodze z dworca postanowili

zahaczyć o centrum handlowe. Przy stoisku z ksiąŜeczkami dla dzieci pokłócili się

straszliwie o jakieś głupstwo, bodaj o to, czy wypada miesięcznemu szkrabowi ofiaro-

wać ilustrowaną Biblię dla najmłodszych. Ekspedientka, przysłuchująca się temu z

kamienną miną, zapytała w końcu z przylepionym uśmiechem, czy moŜe jakoś

pomóc. Erin z równie sztuczną uprzejmością zaczęła jej objaśniać problem i w tym

momencie świat runął.

Jeremy usłyszał huk - nawet nie tyle usłyszał, co zarejestrował wszystkimi

zmysłami. Nie myśląc, instynktownie padł na ziemię, osłaniając głowę rękoma.

Czuł, Ŝe sypie się na niego deszcz rozbitego szkła i na chwilę zapadła ciemność.

Ocknąwszy się ujrzał, Ŝe cała jedna ściana budynku leŜy w gruzach. Sąsiedni

sklep wyglądał jak po wizycie trąby powietrznej - zapadł się dach, a ubrania ze stoisk

podmuch wywiał aŜ na chodnik. Po przeciwnej stronie ulicy eksplozja przeszła przez

fasady sklepów niczym nóŜ przez papier.

Jego Ŝona leŜała nieprzytomna, z zakrwawioną twarzą, wśród odłamków szkła.

Dopiero teraz dopadła go panika, niczym lodowate kleszcze. Rzucił się odgarniać

gruz, który ją przygniatał.

Erin, obudź się!

Prawie nie słyszał własnego krzyku, później dowiedział się, Ŝe miał uszkodzone

bębenki w uszach. Poza tym wywinął się prawie bez szwanku; ona oprócz skaleczeń

miała wstrząs mózgu, kilka złamanych Ŝeber i uszkodzoną śledzionę. Kiedy w szpitalu

odzyskała świadomość, rozpłakała się na jego widok.

Jeremy, przepraszam... Za wszystko.

Nie ma za co - pogłaskał ją po włosach zabandaŜowaną dłonią. - Lisku, nie ma za

co.

* * *

Co ja widzę, Riegel, czyŜbyś przyprowadził nam kolejną zdobycz? - Smukła

dziewczyna w czerwonej jedwabnej sukni, o włosach barwy miodu zaśmiała

się gardłowo. - SłuŜba ponad wszystko?

Demon w czarnym mundurze wzruszył ramionami.

Liczę na premię.

Och, nie wątpię, Ŝe ją dostaniesz, chociaŜ... - Miodowowłosa zmarszczyła nos,

krytycznie przypatrując się nowo przybyłej. - Okaleczona, brudna, aŜ litość bierze...

No nic, trudno. Zajmiemy się nią.

Erin nieco ogłupiałym wzrokiem popatrywała to na swojego nowego opiekuna, to

na posępną bryłę twierdzy, w cieniu której stali. Twierdza wznosiła się na szczycie

wysokiej góry; powyŜej i poniŜej kłębiły się chmurzyska. Czy przywiózł ją tu konno,

a moŜe przylecieli na rogatej bestii o nietoperzych skrzydłach? Nie pamiętała...

Riegel i dziewczyna rozprawiali o czymś z oŜywieniem. Odgadła, Ŝe rozmawiają

o niej, ale nie rozumiała z ich okultystycznego Ŝargonu prawie nic; równie dobrze

mogliby mówić po chińsku.

Ma potencjał, wierz mi, Cynthio. Jest... otwarta na nasze wpływy.

No, niewątpliwie, to widać. Wiedźmia krew, mocno rozrzedzona, ale jednak.

Gdyby się urodziła pięć wieków wcześniej, skończyłaby na stosie. Na Samaela,

wystarczy spojrzeć jej w oczy... Myra Huckle, ta dzieciobójczyni spod Cardiff w

dwudziestym ósmym, miała takie same... Pamiętasz? Musisz pamiętać.

No pewnie. A Myra miała predyspozycje.

Miała. Niemałe.

Co się z nią ostatecznie stało?

Została przyjęta i słuŜy w czwartym kręgu. Wkrótce czekają promocja na

samodzielnego kusiciela.

Co ty powiesz? Zjawię się z kwiatami.

Koniecznie. W końcu to ty ją wypatrzyłeś i przyprowadziłeś do nas.

Bądź tak miła i daj mi znać, kiedy ceremonia. I dbajcie dobrze o tę tutaj. Coś mi

się widzi, Ŝe będzie z niej prawdziwy klejnot, trzeba ją tylko umiejętnie poprowa-

dzić. No, ale to juŜ zadanie dla księcia. Moje uszanowanie, doprawdy muszę juŜ

lecieć. Pozdrów ode mnie resztę ślicznotek.

Ucałował miodowowłosą w policzek, a następnie - Erin o mało nie krzyknęła na

ten widok - zeskoczył ze skalnego występu w przepaść i poszybował w dół, dostojnie

jak kondor, łopocząc peleryną.

Nawet nie zdąŜyła się przestraszyć, bo Cynthia ujęła ją za rękę.

Nie bójŜe się, kopciuszku. Nazywasz się Erin, tak? MoŜesz się do mnie zwracać

po imieniu. Podobają ci się moje włosy? Twoje będą wyglądały jeszcze piękniej,

kiedy je umyjemy i uczeszemy. PoŜyczę ci moje perły, nosiłaś kiedyś prawdziwe

perły? Chcemy, Ŝebyś zrobiła dobre wraŜenie na księciu.

Mówiła tak szybko i tak Ŝywo przy tym gestykulowała, Ŝe Erin nawet nie

zauwaŜyła, kiedy przekroczyły próg twierdzy. CięŜkie Ŝelazne wrota zatrzasnęły się

za nimi hukiem.

Sama nie wiedząc czemu, zaczęła płakać. Cynthia objęła ją ramieniem jak siostrę.

Nie smuć się, jesteś wśród przyjaciół. Zaopiekujemy się tobą. Chodź, chodź, nic

się nie bój.

* * *

Góry drŜały od huku piorunów.

Spoglądając w dół, Jeremy nie po raz pierwszy pomyślał, Ŝe piekło - przynajmniej ta

jego część - przypomina Mordor z ilustracji Johna Howe.

Francesca wyprowadziła go na przełęcz, z której rozciągał się widok na dwie

doliny, a raczej rozciągałby się, gdyby nie pełzające w dole opary. PowyŜej, na tle

nieba rósł posępny cień warowni. Na szczycie budowli płonął ogień, smuga dymu

stapiała się z chmurami, z których znowu prószył popiół.

Warownia sprawiała wraŜenie zupełnie niedostępnej, chyba Ŝe z lotu ptaka.

Skaliste zbocza poniŜej jej murów opadały ostro, jak ucięte noŜem.

Jesteś pewna, Ŝe tam się da dojść? - zaniepokoił się.

Tak, ścieŜka wiedzie do samej bramy. Zaprowadzę cię, bez obaw. Nie chcesz

wcześniej odpocząć? Będzie cięŜko...

Nie - odparł stanowczo. - Idźmy.

Bardzo szybko poŜałował swojej decyzji. Trasa stawała się coraz trudniejsza, trzeba

było mozolnie leźć do góry po skalnych zwałach. Na ziemi nie miałby z tym proble-

mów, ale tutaj czuł się tak, jakby lada chwila miał dostać zawału. Co kilkanaście,

potem co kilka metrów musiał się zatrzymywać, Ŝeby odzyskać oddech. Jeśli

próbował się wspinać szybciej, robiło mu się ciemno przed oczami.

Boję się - wyszeptała w pewnej chwili Francesca. Jej światełko ledwie pełgało.

- Jesteśmy juŜ tak blisko... Osłoń mnie, proszę...

Zamknął ją ostroŜnie w dłoniach jak motyla. Poczuł łaskotanie i delikatne ciepło.

Mogę cię schować do kieszeni? - spytał niepewnie.

Tak, błagam. Gdziekolwiek.

Umieścił ją ostroŜnie w kieszeni wiatrówki. Przez warstwy materiału czuł, jak

wietlista istotka drŜy.

Istotnie, byli juŜ bardzo blisko... Ta myśl dodawała mu otuchy.

Wreszcie stromizna skończyła się. Gdy silniejszy podmuch wiatru na chwilę

rozproszył opary, przed Jeremym zamajaczyła w całej okazałości ponura budowla. Jej

czarnych wrót strzegły dwie potęŜne kamienne figury z głowami szakali. Śmierdziało

zgnilizną, padliną, tak jak na pobojowisku.

Jak sądzisz, wpuszczą nas? - spytał półŜartem, Ŝeby sobie dodać otuchy.

PoniewaŜ nie było odpowiedzi, zajrzał do kieszeni. Poczuł ukłucie smutku i

zawodu; błędny ognik zniknął. Francesca da Rimini opuściła go bez poŜegnania.

Powoli postąpił naprzód - nawet nie przyszło mu do głowy, Ŝe mógłby zawrócić,

skoro dotarł juŜ tak daleko -i ujrzał, Ŝe ścieŜka urywa się na krawędzi przepaści. Oba

brzegi spinał chwiejny drewniany mostek. Niewiele myśląc filolog wkroczył nań,

starając się stąpać jak najciszej, chociaŜ w zasięgu wzroku nic się nie poruszało.

Okropny smród nasilał się. Jeremy zasłonił nos i usta połą koszuli, ale niewiele to

pomogło. Raz zerknął w dół i poŜałował, bowiem w dole, w opadającym niemal

pionowo Ŝlebie leŜały trupy w róŜnych stadiach rozkładu.

Ogoniasty potworek z wydętym brzuchem umknął prawie spod jego stóp, sycząc i

prychając. Jeremy zachwiał się, zaskoczony; nie spadł tylko dlatego, Ŝe kurczowo

trzymał się balustrady. ZdąŜył dostrzec, Ŝe paskudztwo ma na sobie o wiele za duŜą

hawajską koszulę, widać ściągniętą z jakiegoś potępieńca.

W końcu dotarł do gigantycznych wrót. Oczywiście były zamknięte na głucho, a w

pobliŜu ani Ŝywej duszy.

Halo! Hej! Chcę wejść! - wykrzyknął, lecz cuchnący wiatr zdławił mu słowa na

ustach, a jedyną odpowiedzią było milczenie. Podniósł kamień i spróbował nim

zastukać; dźwięk był Ŝałośnie cichy i nie spowodował Ŝadnej reakcji.

Przez dłuŜszą chwilę zastanawiał się, co począć z tym fantem, aŜ wreszcie z braku

lepszego pomysłu przeŜegnał się. Choć nie mógł tego widzieć, znak na jego czole

rozjarzył się jasnym światłem. I wrota wolno, wolniutko zaczęły się otwierać.

4. WąŜ wśród klejnotów

Twierdza od środka sprawiała równie posępne wraŜenie, co z zewnątrz. Chłód

wionący od murów, jakieś upiorne rzeźby we wnękach, dobiegające nie wiadomo

skąd echa jęków i westchnień.... JednakŜe Erin w pierwszej kolejności została

zaprowadzona do łaźni, gdzie panowała zdecydowanie przyjaźniejsza atmosfera.

Krzątały się słuŜące, w szerokim palenisku wesoło trzaskał ogień. Cudownie ciepła

woda w miedzianej wannie pachniała róŜami.

Wyszedłszy z kąpieli ujrzała, Ŝe blizny zniknęły. Miała skórę bez skazy, piękniejszą

niŜ za Ŝycia.

SłuŜące rozczesały jej włosy, zrobiły manicure, a następnie natarły ją od stóp do

głów pachnącym kremem, masując tak długo i zręcznie, aŜ poczuła się odpręŜona jak

nigdy. Gdy włosy jej wyschły, została ubrana w szaty z białego jedwabiu, tak

cienkie, Ŝe przezierało przez nie ciało. Chochlik o niebieskich skrzydełkach

umalował ją delikatnie - jeszcze zręczniej, niŜ potrafiłaby to zrobić sama. Nad

skronią wpięto jej lilię. Na koniec Cynthia, która obserwowała wszystkie te zabiegi,

ostatnim uwaŜnym spojrzeniem oceniła efekt i zgodnie z obietnicą zapięła na szyi Erin

cięŜki naszyjnik z pereł, godny królowej.

Potem poprowadzono ją wąskimi, krętymi schodkami w górę, do komnaty

wyglądającej jak skrzyŜowanie pracowni maga z królewską sypialnią. Stały tam szafy

z księgami, stół pełen tajemniczych instrumentów oraz łoŜe z baldachimem

przykryte kapą haftowaną w smoki. Za gotyckim oknem lśnił olbrzymi księŜyc.

Iluzja...?

SłuŜące wycofały się dyskretnie, zostawiając ją samą. ZauwaŜyła to dopiero w

momencie, gdy zamknęły się drzwi. Uświadomiła sobie, Ŝe chyba zaaplikowano jej

jakiś łagodny narkotyk, moŜe ten krem coś zawierał...? Nie czuła w ogóle strachu,

jedynie delikatny, przyjemny rausz.

Obeszła komnatę naokoło, z przyjemnością zanurzając bose stopy w puszystym

dywanie. ZauwaŜywszy na jednej ze ścian lustro w pozłacanej ramie nie mogła się

powstrzymać, Ŝeby się w nim nie przejrzeć. Wyglądała olśniewająco - lepiej niŜ

kiedykolwiek na Ziemi; tylko w głębi oczu czaił się strach.

Jej uwagę przykuł następnie stolik przy łoŜu, uginający się od ksiąg. LeŜały tam

między innymi bibliofilskie wydania „Boskiej komedii" i „Raju utraconego" z ilus-

tracjami Williama Blake'a, bogato iluminowany średniowieczny rękopis Visio

Tnugdali (Jeremy kiedyś przyniósł do domu podobny, ale duŜo gorzej zachowany

egzemplarz, wypoŜyczony po znajomości z muzeum) i jakaś całkiem współczesna

ksiąŜka napisana cyrylicą.

Ciekawią cię moje lektury? - usłyszała za sobą. – Jak kaŜdy polityk lubię być

zorientowany w tym, co o mnie piszą.

Obok lustra, uśmiechając się przyjaźnie, stał ksiąŜę. Erin wstrzymała oddech;

zupełnie inaczej sobie go wyobraŜała.

Upadły anioł, który nie stracił nic ze swojej niebiańskiej urody; smukły, o włosach

rudych jak jej własne. Miał na sobie zieloną szatę ze złotym haftem, na szyi wieniec

z narcyzów. Uśmiechnął się, pieszcząc wzrokiem jej postać.

Ty jesteś Erin, córka Uny, zgadza się? - Jego głos był jak atłas, jak miód.

T-tak - wykrztusiła przez ściśnięte gardło.

Witaj w moich włościach.

* * *

Jeremy szedł, potem biegł przez mroczne, puste korytarze. Posągi o

wykrzywionych twarzach wygraŜały mu niemo z podświetlonych sinym blaskiem

wnęk, niczym postacie z domku strachów w wesołym miasteczku. Nie zwracał na nie

uwagi.

W końcu ujrzał przed sobą otwarte drzwi. Wypadł na wewnętrzny dziedziniec i

zatrzymał się jak raŜony prądem.

Omagh. Znowu tam był, w samym środku koszmaru.

Wypatroszone podmuchem fasady sklepów. Smród spalonych ciał. Krew na

wrakach aut, na chodniku, na murze... Dzieciaki z hiszpańskiej wycieczki o twarzach

naszpikowanych szkłem... Policjanci i sanitariusze cali we krwi...

Trwali nieruchomo jak woskowe lalki. Jak dekoracje z planu filmowego.

Zmusił się, Ŝeby głęboko oddychać. Pomału odzyskiwał spokój.

Zobaczył. Wytrzymał.

Mógł tylko iść dalej.

* * *

Wina? To falerno, z rzymskich winnic. Godne patrycjuszy...

Nie, dziękuję.

KsiąŜę mimo to nalał wina do kryształowej czary i w zadumie przyjrzał się

trunkowi pod światło.

Oto wielka tajemnica wiary... Śmierć wcale nie oznacza końca. Nie znaczy, Ŝe juŜ

nigdy nie staniesz przed wyborem: ból albo słodycz, światłość albo wieczna noc.

Mój przywilej kuszenia nie ogranicza się do Ŝywych, nawet metody nie zawsze

muszę zmieniać.

Melodyjne brzmienie jego głosu hipnotyzowało, odwracając uwagę od znaczenia

słów. Nieoczekiwanie pochylił się, pocałował ją w szyję, potem nakrył jej dłoń swoją.

Wdzięczna jesteś jak Jeruzalem, groźna jak zbrojne zastępy - wyrecytował z

uśmiechem. Zdziwiła się, Ŝe szatan cytuje Biblię, ale w sumie pasowało to do niego.

- O ileŜ

słodsza

jest

miłość

twoja

wina,

zapach

olejków

twych nad wszystkie balsamy...

Pamiętaj, wszystko, co ujrzysz i usłyszysz, będzie kłamstwem. WytęŜyła wolę,

próbując przeniknąć wzrokiem domniemaną iluzję, lecz bez skutku. Wszystko wy-

dawało się tak uspokajająco prawdziwe. I piękna komnata,

rudowłosy kusiciel - czy rzeczywiście tylko kusiciel? Czy naprawdę kłamał?

Czy zachwyt w jego oczach mógł być udawany?

Daję ci wybór, Erin, córko Uny. MoŜesz tu zostać i mi słuŜyć... Albo wrócić

tam, skąd przyszłaś. - W jedwabistym głosie przewinął się najlŜejszy cień groźby.

O dziwo nie czuła ani lęku, ani napięcia. MoŜe za daleko zawędrowała, Ŝeby się

bać.

Szatan umilkł i obserwował ją z załoŜonymi rękami. Udając nonszalancję pochyliła

się, Ŝeby wciągnąć w nozdrza aromat wina. Wydało jej się, Ŝe w purpurowym prze-

stworze trunku na moment zamajaczyła postać. Siwiejący, szczupły męŜczyzna w

okularach, przeglądający stertę prac semestralnych... Potem jego miejsce zajął

bezkres popielistej równiny.

Skierowała pełen spokoju wzrok na księcia.

Panie, jeśli wolno spytać: ilu kobietom składałeś juŜ tę propozycję?

Uniósł brwi.

Czemu cię to ciekawi? Nie umiem powiedzieć. Przypuszczam, Ŝe na przestrzeni

wieków tysiącom... Nawet mój zwierzchnik, ten, którego imienia nie wolno wy-

mawiać, nie zna dokładnej liczby.

Czy któraś odmówiła?

A jak sądzisz?

Domyślam się, Ŝe ani jedna.

Słusznie się domyślasz.

Czy sądzisz, panie, Ŝe miałabym odwagę zostać pierwszą, która ci się oprze?

A miałabyś...? - Jego głos na sekundę upodobnił się do pomruku lwa.

Tak.

Nachmurzony ksiąŜę puścił jej dłoń, odsunął się.

Przemyśl to - zaproponował, nadal z nienaganną uprzejmością, ale jego oczy

ciskały błyskawice. - W twojej rodzinie było kilka kobiet, które wiernie mi słuŜyły.

Potrafię być hojny...

Do diabła z twoją hojnością. - Wstała. – Posłuchanie skończone, panie. KaŜ

mnie uwięzić albo zrzucić w przepaść, wszystko jedno.

Uwięzić albo zrzucić w przepaść... - kącik ust szatana drgnął w brzydkim

uśmiechu. - Rozumiem, Ŝe dokonałaś wyboru. Niech i tak będzie.

Klasnął w ręce. Do komnaty wpadło dwóch Ŝołdaków w czarnych skórzanych

strojach i zwierzęcych maskach. Posłuszni rozkazowi księcia pochwycili ją. Nie

opierała się.

Szatan wyjął zza pasa ozdobiony klejnotami sztylet i uciął jej długie pasmo

włosów, potem skinął na Ŝołnierzy.

Do lochów z nią.

Gdy drzwi się zamknęły, podszedł do stołu. Zmieszał w srebrnej misie zawartość

kilku flakonów z eliksirami. Ciecz wzburzyła się. przybrała barwę sadzy, potem rdzy.

Gdy stała się krwiście czerwona, wrzucił do niej pukiel włosów. Następnie zamoczył

w misie kropidło i prysnął krwawymi kroplami na łoŜe. Zasyczało, wzbił się kłąb

czerwonego dymu. Opary rozwiały się stopniowo, odsłaniając leŜącą bez Ŝycia nagą

kobietę - sobowtór Erin Dale.

Wypowiedział kilka hebrajskich słów, czyniąc znak odwróconego krzyŜa. Nowo

stworzone ciało wypręŜyło się, targnięte konwulsyjnym dreszczem i uniosło się,

lewitując nad posłaniem. Z ust i oczu kobiety wylewało się złote światło.

Szatan -uczynił drugi znak, tym razem na jej czole i poświata zgasła. Rudowłosa

miękko opadła na poduszki.

Wziął ze stolika kielich i wlał jej w usta nieco falerno. Przełknęła i zakaszlała,

odzyskując zmysły. Na jej policzkach stopniowo pojawił się rumieniec, zielone

oczy nabrały dziwnego blasku.

Mój panie... - szepnęła, wpatrując się w niego z uwielbieniem.

Na zewnątrz, ponad przepaściami niosło się z wiatrem zawodzenie cierpiących.

* * *

Błądził po kamiennym labiryncie, aŜ prawie zwątpił, Ŝe kiedykolwiek się zeń

wydostanie. Nagle wokół niego zawirowały barwy i muzyka, w nozdrza uderzyła

woń potraw, kwiatów i perfum. Znalazł się w samym środku uczty zorganizowanej na

wzór antyczny. Blask świec odbijał się w srebrnych i złotych naczyniach, słuŜba

roznosiła napitki. Większość biesiadników nie Ŝałowała sobie trunków, o czym

wiadczyły zarumienione, spotniałe twarze pod przekrzywionymi wieńcami.

Pod sklepieniem polatywała orkiestra, złoŜona ze skrzydlatych małp w

smokingach. Kilka skąpo odzianych tancerek popisywało się kunsztem

gimnastycznym w przejściu pomiędzy stołami, ale Ŝadna nie była jego Ŝoną.

Uczta odbywała się w długiej sali, wyłoŜonej marmurami i ozdobionej rzędami

kolumn. Zdawało się, Ŝe stołów jest nieprzeliczona liczba. Gdy Jeremy ruszył w

kierunku widocznego w oddali podwyŜszenia, wesoły gwar od razu ścichł; goście

popatrywali na niego koso, a słuŜący odsuwali się, marszcząc z niesmakiem nosy. No

tak, wszedł tu jak Ŝebrak z ulicy, brudny i obszarpany.

Drgnął zobaczywszy smukłą kobietę w czarnej sukni, o długich, rozpuszczonych

lokach koloru ognia. Stała plecami do niego, rozmawiając z męŜczyzną odzianym w

długą szatę i turban.

Helia! - zawołał ktoś. Gdy rudowłosa odwróciła się, Jeremy stłumił

westchnienie rozczarowania. Nie znał jej. Miała urodziwą twarz i brzydką

purpurową bliznę na gardle.

Ich oczy spotkały się i nieoczekiwanie Helia wydała przeraźliwy okrzyk.

Intruz,

intruz!

patrzcie,

tam!

Jak

miał

wejść?

Brać go!

Muzyka urwała się jak ucięta noŜem, goście poderwali się z miejsc. Filolog zamarł.

Wystrojone postacie na jego oczach przemieniały się w potwory o ni to zwierzęcych,

ni to ptasich kształtach... Monstra otoczyły go szybko zacieśniającym się kręgiem.

Brać go! Zabić! - rozbrzmiewało zewsząd.

Naraz u jego boku pojawiła się smagła dziewczyna w bogatym, orientalnym

stroju. Uczyniła jakiś tajemniczy gest dłonią, która zamiast paznokci miała ptasie

pazurki.

lepi jesteście? Nosi znak Pana! Wara od niego! Rozpoznał ten głos. Demonica

spod bramy. Okrzyki przycichły, tłum się rozstąpił.

Idź i nie obawiaj się - rozkazała, kierując na niego czarne studnie oczu.

Na podwyŜszeniu, pod purpurowym baldachimem stał złoty tron, którego nogi i

poręcze miały kształt lwich łap. Strzegli go uzbrojeni po zęby Ŝołnierze. Na tronie

rozpierał się piekielny ksiąŜę; brzydki męŜczyzna o śmiertelnie bladym obliczu bez

brwi i rzęs, odziany w togę, przez co kojarzył się z Neronem. Włosy podobne do rdzy

oblepiły mu spocone czoło. Zajadał ze złotego talerza Ŝywe, wijące się owady.

U stóp księcia siedziała Erin.

Miała na sobie czerwoną koronkową bieliznę i wieniec z kwiatów na szyi. Wydała

się Jeremy'emu piękniejsza niŜ kiedykolwiek; jej twarz aŜ promieniowała światłem.

Elfie zielone oczy ujrzawszy go zwęziły się brzydko, ale nie spostrzegł tego.

Gdy zbliŜył się do tronu, zapadła martwa cisza. KsiąŜę dostrzegł go wreszcie, bez

pośpiechu odstawił talerz, obtarł usta podsuniętą przez słuŜącego serwetą.

Witam cię, potomku Adama - przemówił uprzejmie. - Po co tu przybyłeś?

Z jej powodu - Jeremy wskazał ręką Erin. - To moja Ŝona.

Rozumiem - głos księcia aŜ ociekał grzecznością. - Chcesz, Ŝeby wróciła z tobą

na Górę, jak mniemam?

Tak. Udzielisz pozwolenia, panie?

Ja? Pozwolenia? Nie, nie, skądŜe znowu. Niech sama zdecyduje. Takie obowiązuje

tu prawo. Jak widzisz, respektujemy wolną wolę. - Szatan z szyderczym uśmiechem

zwrócił się do kobiety: - Erin, córko Uny, czy znasz tego człowieka?

Rudowłosa piękność skinęła głową.

Oczywiście, Ŝe znam. Był moim męŜem.

Czy

chcesz,

eby

cię

zabrał

powrotem

Górę?

-Nie.

Przez salę przebiegł groźny szmer.

Erin, jak moŜesz? - jęknął filolog. Wszystkiego mógł się spodziewać... ale nie

tego.

Wybuchnęła perlistym śmiechem, który tak dobrze znał.

Jak mogę? Jeremy, obudź się! Czemu miałabym chcieć? Czy nie widzisz, Ŝe

jestem szczęśliwa?

Piekielny ksiąŜę uniósł brwi.

No cóŜ, zdaje się, Ŝe sprawa jest jasna. Nic tu po tobie, człowieczku. Wynoś się

z moich włości!

Jeremy nie usłyszał go - wpatrywał się w Erin jak zahipnotyzowany. Gorączkowo

zastanawiał się, co powiedzieć, jakich słów uŜyć, Ŝeby do niej dotrzeć... I nagle

pamięć podsunęła mu zdania, których nie miał przed oczami od bardzo, bardzo dawna.

Wiersz. Znany i popularny, często umieszczany na stronach internetowych, cytowany

w filmach...

I jeden z jej ulubionych.

I śmierć nie będzie mieć władzy.

Nadzy umarli osiągną jedność

Z człowiekiem w wietrze i zachodnim księŜycu;

Gdy czas ogryzie ich kości i czyste kości znikną

Będą mieli gwiazdy u łokci i stóp

Choć postradają rozum, będą przy zdrowych zmysłach

ChociaŜ zatoną w morzu, wyłonią się na powrót

Choć zginą kochankowie, miłość nie zginie

I śmierć nie będzie mieć władzy.

Na początku zająknął się raz czy dwa razy, potem recytował juŜ spokojnie, jakby

sala i tłum przestały istnieć. Jakby czas cofnął się o milion lat do jesiennego

wieczoru w Dublinie, gdy deszcz bębnił w okna, a Erin i on siedzieli przy

kuchennym stole, z filiŜankami parującego earl greya, pochyleni nad starym tomikiem

poezji.

Jeszcze nie skończył, gdy przypomniał sobie kolejną zwrotkę.

I śmierć nie będzie mieć władzy.

Pod zakrętami morza oni

LeŜąc długo nie umrą krętą śmiercią;

Na madejowym łoŜu, gdy zerwą się ścięgna

Łamani kołem nie złamią się jednak;

Wiara w ich rękach rozpęknie się na dwoje,

I jednoroŜne zło przebije ich na wskroś...

Co ty bredzisz? - przerwała mu Ŝona. Zmartwiał. Śmiała się znowu -

przenikliwie, szyderczo, jak harpia.

Co mi po twoich słówkach? Słowa to śmieci! – Nie przestając chichotać, wzięła

z talerza ogryzek i rzuciła w niego.

Miał wraŜenie, Ŝe gwar za jego plecami ścichł, jakby od rozhukanej ciŜby

odgrodziła go gruba szyba. Docierały do niego tylko słowa Ŝony.

Słyszysz, obdartusie? Nie chcę mieć juŜ z tobą nic wspólnego, nie chcę cię znać!

Wykrzyczała to tak głośno, Ŝe odpowiedziało jej echo. Gdy umilkła, zapadła głucha

cisza. Wszystkie oczy były skierowane na Jeremy'ego.

Wydawało się, Ŝe kaŜda sekunda trwa wiek, podczas gdy jego świat rozpadał się na

kawałki.

ChociaŜ zdawał sobie sprawę, jakie to Ŝałosne, zalała go wściekłość. Rzucił się w

kierunku Erin i księcia, lecz powstrzymali go gwardziści. Dostał w Ŝołądek pięścią

w okutej Ŝelazem rękawicy, zgiął się wpół. Ktoś zdzielił go z góry w kark, ktoś inny

podciął nogi. Jeremy upadł, a wtedy zaczęli go kopać wszyscy naraz. Próbował się

zwinąć, ochraniać głowę, ale nie było sposobu, Ŝeby się zasłonić przed tyloma

prześladowcami. Goście klaskali.

Purpurowa mgła przesłoniła mu wzrok. Bardzo chciał zemdleć, ale nie udawało się.

Czuł.

Gdy w końcu dali spokój, zdawało mu się, Ŝe nie ma w ciele jednej całej kości.

Dźwignął się chwiejnie, oparł na rękach i kolanach. Z nosa lała mu się krew.

Spójrz, co narobiłeś, gnoju - szturchnął go najbliŜszy gwardzista. - Ubrudziłeś

posadzkę.

miech Erin, wysoki, ostry jak brzytwa. KsiąŜę klasnął w ręce.

Wywalić to ścierwo za drzwi. Orkiestra, menueta!

5. I śmierć nie będzie mieć władzy

Schodził potykając się, jak ślepiec - Ŝałosna, kulejąca postać. Nie obchodziło go,

czy spadnie w przepaść.

Skoczyłby z ulgą, ba - z radością, gdyby to miało permanentnie zakończyć jego

egzystencję. Ale przecieŜ wiedział, Ŝe nie. Nie da się wszak umrzeć po raz drugi.

Naokoło wyła nawałnica. Co i rusz miał wraŜenie, Ŝe słyszy niesiony wiatrem

szyderczy śmiech. Nie miał siły się zastanawiać, czy sprawiedliwość BoŜa spłatała

mu okrutnego figla, czy teŜ zostaje właśnie wystawiony na próbę jak Hiob lub coś w

tym guście.

W końcu zwinął się w skalnej szczelinie jak ranne zwierzę, zamykając oczy.

BoŜe, jeśli gdzieś tam jesteś, bądź wola Twoja. Zrób ze mną, co chcesz.

***

Spodziewała się, Ŝe zostanie na powrót obleczona w łachmany i wypędzona w

dolinę. JednakŜe najwyraźniej byłoby to za proste.

ołnierze wśród poszturchiwań i drwin zawlekli ją do wilgotnego lochu, gdzie po

murach pełzało robactwo. Zakuli w łańcuchy i pozostawili w ciemności. Czekała,

szczękając zębami z zimna, a strach walczył w niej o lepsze z ufnością, Ŝe postąpiła

słusznie.

Mijały minuty, godziny... Nie miała jak zmierzyć upływającego czasu, a zresztą

czas w zaświatach jest pojęciem względnym. Zdawało jej się, Ŝe czeka w ciemności

całe wieki.

Stopniowo zaczęło ją dręczyć zwątpienie. A co, jeśli chłopiec wcale nie był

wysłannikiem Góry? Jeśli wszystko stanowiło jedynie kolejny etap kary, obliczony

na to, Ŝeby dać jej nadzieję, a potem znowu strącić na dno? Co tym razem jej zrobią?

Wyobraźnia zaczęła jej podsuwać przeraŜające obrazy.

Kiedy miała juŜ wraŜenie, Ŝe zaraz zwariuje od tych myśli, nagle wokoło zaczęły

rozbrzmiewać głosy, z początku ciche, potem coraz bardziej natarczywe. Chichotały i

naigrawały się z niej, hukały, wykrzykiwały obelgi. Erin uznała to za dość Ŝałosne i

nie reagowała. Do czasu jednak.

Twój mąŜ zjawił się na zamku - usłyszała w pewnej chwili; zdawało się jej, Ŝe

rozpoznaje głos Cynthii. - KsiąŜę pokazał mu istotę uczynioną na twój obraz i

podobieństwo.

Biedny Jeremy. Spodziewał się, Ŝe powitasz go z radością... Wyobraź sobie, jak

srodze się zawiódł.

Kłamiecie! - nie wytrzymała. Odpowiedzią był pełen politowania śmiech.

Biedactwo, chciałabyś, Ŝeby to nie była prawda, ale to prawda. Opuścił dla

ciebie raj, przemierzył piekło... a na koniec dowiedział się, Ŝe ma spadać, bo ty

wolisz księcia.

Nienawidzi cię teraz. I trudno mu się dziwić.

Przestańcie! - wykrzyknęła rozpaczliwie. - Zostawcie mnie!

Zostawić?... - Od sklepienia echem odbił się chóralny rechot. - To jeszcze nie

koniec, siostrzyczko!

Szczęknął odsuwany rygiel. Pohukiwania i śmiechy ucichły jak ucięte noŜem.

CięŜkie Ŝelazne drzwi otwarły się z hukiem i w progu stanął ksiąŜę. W jednej ręce

dzierŜył pochodnię, w drugiej - zdobiony klejnotami sztylet.

JuŜ w niczym nie przypominał angelicznego młodzieńca.

Iluzja opadła; był odraŜający, o rozlanych rysach satrapy, pozbawiony brwi

niczym syfilityk.

Popełniasz wielki błąd, sprzeciwiając mi się - uśmiechnął się jadowicie. - Nikt

i nic nie ochroni cię przed moim gniewem. Jestem władcą much, mistrzem

plag. Mogę cię porazić trądem, kiłą, morem. Zmienić krew w twoich Ŝyłach w

truciznę, sprawić, Ŝe zgnije ci język, a oczy wypłyną. Skazać na wieki, nie, eony

cierpień.

W miarę jak mówił, jednocześnie kreślił ostrzem w powietrzu kabalistyczne znaki.

SparaliŜowana strachem Erin z jakąś chorą fascynacją patrzyła, jak jej dłonie powoli

stają się zdeformowane, pokryte guzami... jak na stopach otwierają się ropiejące

wrzody...

Naraz ujrzany kątem oka ruch skłonił ją do uniesienia wzroku. Z radosną ulgą

zobaczyła, Ŝe za plecami księcia pod sklepieniem unosi się chłopiec w bojówkach i

bluzie z nadrukiem, który nie wiadomo kiedy zmaterializował się z powietrza. Szeptał

coś do niej, samymi wargami.

Nie bój się.

KsiąŜę nachylił się tak nisko, Ŝe czuła smród jego oddechu.

Pytam

raz

ostatni:

czy

będziesz

słuŜyć?

-Nie.

***

Odzyskawszy przytomność natychmiast poŜałował, Ŝe tak się stało. Był wściekle

obolały, posiniaczony i zesztywniały, oczy mu zapuchły. Z wysiłkiem rozkleił powieki

i ujrzał, Ŝe leŜy w cieniu bezlistnego drzewa o powykręcanych gałęziach. Na

najgrubszym konarze, jak wielki nastroszony kruk, siedziała jego znajoma spod

bramy -znów spowita od stóp do głów w czerń, ale z odsłoniętą twarzą. Patrzyła na

niego ze złośliwym uśmiechem.

No, wreszcie się ocknąłeś. Jak się czujesz?

A jak sądzisz? - Odkaszlnął; czuł w gardle krew. Nie był pewien, czy nie ma

połamanych Ŝeber.

Znaku na twoim czole prawie juŜ nie widać. Przyznaj się, Jeremiah, zwątpiłeś w

cel swojej wyprawy. Czy chcesz tu zostać na całą wieczność?

Co za róŜnica, czy zostanę, czy nie? Nie mam po co wracać na Górę. - Filolog

znowu zakaszlał, próbując ukryć, Ŝe załamuje mu się głos. - Widziałem Erin... Po-

wiedziała...

Widziałeś złego ducha, który przybrał postać twojej Ŝony - wyjaśniła rzeczowo

demonica. - Rozumiesz? To był podstęp księcia!

Chwilę trwało, zanim dotarło do niego w pełni znaczenie tych słów. Zrobiło mu się

zimno, a potem gorąco. Zapominając o bólu poderwał się z ziemi.

Jaką mam gwarancję, Ŝe nie kłamiesz?! Wyciągnęła w jego stronę dłoń, w

której trzymała srebrny krzyŜyk na łańcuszku.

Polecono mi, Ŝebym ci to oddała na dowód, Ŝe Pan o tobie nie zapomniał. My

takŜe Mu słuŜymy i wypełniamy Jego rozkazy.

Przyjął krzyŜyk, ale nadal spoglądał na nią podejrzliwie.

Skoro tak, czemu mnie...

Czemu cię nie ostrzegłam wcześniej? - Zaśmiała się sucho. - Bo tak miało być,

kochany. Wszystko, co się tu dzieje, dzieje się zgodnie z Jego wolą, choć wielu sądzi,

e jest inaczej.

To znaczy, Ŝe Pan...

Tak. Widzę, Ŝe zaczynasz rozumieć. Właśnie tak. Pan chciał.

ebym dla niej opuścił niebo? I na próŜno przebył tę całą drogę?

Kto powiedział, Ŝe na próŜno? - Przekrzywiła głowę, spoglądając na niego bystro.

- A moŜe to wcale nie było prawdziwe niebo?

Wpatrywał się w nią z otwartymi ustami. Nagle potrząsnął głową.

Nie wierzę ci! Nie na darmo nazywają was władcami kłamstw!

AleŜ wierz sobie, w co ci się Ŝywnie podoba, mnie to nie robi róŜnicy. Słuchaj,

mam ci do przekazania coś waŜnego. Twojej Erin zmieniono wymiar kary.

Przebywa teraz tam - wskazała widoczną w dolinie wioskę.

Jeremy zmruŜył oczy, próbując oszacować odległość i zapamiętać kierunek na

wypadek, gdyby z gór znowu spłynęła mgła.

Dziękuję - mruknął.

Nie ma za co.

No, pewnie nie - westchnął. - Ostatecznie skąd mogę wiedzieć, czy to nie

kolejny wasz podstęp? Ale zaryzykuję. Co mam do stracenia?

Demonica nie odpowiedziała, zresztą pytanie było retoryczne. Usadowiła się

wygodniej na gałęzi, opierając plecy o pień. Patrzyła, jak męŜczyzna odchodząc, nadal

mocno utyka.

Przed

tobą

ostatnia

próba

szepnęła,

lecz

był

juŜ

daleko, aby ją usłyszeć.

***

Erin ocknęła się w wielkiej, pustej pieczarze wśród lasu stalagmitów. Skalne

złomy porastał fosforyzujący mech. Usiłowała sobie przypomnieć, jak się tu znalazła,

ale ostatnie, co pamiętała, to przesłuchanie w lochach. W którymś momencie

straciła przytomność, chyba coś jej wstrzyknięto.

Spojrzawszy na swoje dłonie z ulgą stwierdziła, Ŝe wyglądają tak, jak powinny.

Nieufnie dotknęła twarzy, włosów, przekonała się jednak, Ŝe chłopiec nie kłamał.

Straszono ją, ale ostatecznie nie wyrządzono Ŝadnej krzywdy.

Machinalnie przygładziła fałdy do niedawna eleganckiej, a teraz wymiętej i

poplamionej sukni.

Z pieczary brały początek liczne korytarze. Zawahała się; nie bardzo miała ochotę

się zagłębiać w labirynt. Gdzie właściwie się znajdowała i dlaczego? Z rozmyślań

wyrwał ją odgłos kroków.

Wyzwoliłaś się spod naszej władzy - przemówił znajomy głos. - Winszuję,

mulier.

Spomiędzy stalagmitów wyłoniła się postać w czarnym mundurze i płaszczu.

Piekielny oficer, Riegel.

Co to ma znaczyć? - spytała nieufnie.

MoŜesz iść, dokąd chcesz. Ta jaskinia leŜy na skrzyŜowaniu światów.

Wystarczy, Ŝe wybierzesz dowolny korytarz.

Gdzie mój mąŜ?

Nie wiem. - Skrzywił się, nie kryjąc niezadowolenia. - To nie moja sprawa. Pytaj

aniołów, jeśli jakichś spotkasz. Czasem się tu kręcą.

Dokąd prowadzą korytarze?

Och, w róŜne miejsca. Przekonasz się.

Erin podeszła do najbliŜszego otworu i zajrzała weń nieufnie. Wzdrygnęła się, gdy

owionął ją zimny powiew, zalatujący zwiędłymi kwiatami. Nie podobało się jej to

wszystko... W myślach błagała małego wysłannika niebios, Ŝeby się pojawił i zabrał ją

stąd, ale bez skutku. Był tylko Riegel, wwiercający w nią trudne do rozszyfrowania

spojrzenie czerwonych oczu.

Dziękuję - rzuciła z grzeczności, Ŝeby nie poczuł się uraŜony.

Tylko tyle? - uniósł brwi, podchodząc jeszcze bliŜej; wymuskany, pachnący

wodą kolońską i kadzidlanym dymem. PołoŜył jej dłonie na ramionach. Jego głos

przeszedł w uwodzicielski pomruk. - Nawet mnie nie pocałujesz na

poŜegnanie? Nikt się nie dowie...

Erin Dale zrobiła coś, o czym za Ŝycia zdarzało jej się wyłącznie czytać.

Spoliczkowała go z całej siły.

Precz ode mnie, stręczycielu! - zawołała z obrzydzeniem.

Z hukiem i trzaskiem część sklepienia runęła, wzbijając kłęby kurzu. Przez

powstałą wyrwę wlał się blask słońca. Riegel cofnął się, osłaniając oczy połą płaszcza.

Przez wyłom zaczęły napływać postacie odziane w szaty koloru pogodnego

nieba. Zawisały w powietrzu karnym szeregiem, otoczone poświatą, która wydawała

się sączyć wprost z ich ciał. Erin zmruŜyła oczy. Wydawało jej się, Ŝe rozpoznaje

niektóre twarze. Phoebe Hogan, przyjaciółka ze szkoły średniej... Nauczycielka

matematyki, pani McGrath... Brodaty wujek Ciaran... Wreszcie - jej serce

podskoczyło na ten widok z radości - rodzice...

Dostrzegli ją. Matka zamachała ręką. Ojciec coś wołał, ale widziała tylko, Ŝe

porusza ustami, nie słyszała słów.

Riegel, jak wielki nietoperz, niezdarnie wycofał się w najdalszy kąt pieczary.

Krzywiąc się, wciąŜ jeszcze rozcierał policzek.

Jest wolna - wysyczał nienawistnym tonem w kierunku odzianych w błękit. -

Bierzcie ją sobie, nic tu po niej.

***

Wioska widziana z bliska okazała się bezładnym skupiskiem ruder, skleconych

z tektury i blachy falistej.

Wszedłszy pomiędzy nie, Jeremy z przeraŜeniem zobaczył, Ŝe osadę zamieszkują

trędowaci. Z wnętrza szałasów bił cięŜki zaduch choroby. Okryte krostami i ranami

postacie na jego widok wycofywały się w cień, z jękiem zakrywały twarze. W pyle

bawiły się dzieci bez palców i nosów.

Stopniowo ogarniało go zwątpienie. Przenigdy jej tu nie odnajdzie, nie rozpozna...

Wiedziony cieniem nadziei, Ŝe to coś zmieni, chciał zmówić modlitwę, ale

uświadomił sobie z przestrachem, Ŝe nie pamięta nawet prostego „Ojcze nasz".

Jedyne, co podsunęła mu pamięć, to ów dziwny wiersz Dylana Thomasa o śmierci,

który Erin tak lubiła. I poniewaŜ nie wiedział, co innego mógłby zrobić, zaczął go

powtarzać na głos, nie przejmując się, jak Ŝałośnie to wygląda: obdarty wariat

recytujący poezję pośrodku wioski kalek. Tym razem doszedł aŜ do ostatniej zwrotki.

Mewy mogą juŜ nigdy nie krzyczeć nad nimi Ni fale z hukiem bić o morskie

brzegi; Gdzie na wietrze drŜał kwiat, moŜe kwiat nigdy więcej Nie unieść juŜ głowy
pod razami deszczu; Choćby byli szaleni i martwi jak gwoździe, Głowy liter jak
młoty będą bić w stokrotki Łamać się w słońcu, aŜ słońce się załamie i śmierć nie
będzie mieć władzy...

I śmierć nie będzie mieć władzy... - powtórzył w ciszy, jaka zapadła po jego

ostatnich słowach, czyjś słabiutki głos, prawie szept. Jeremy odwrócił się z bijącym

sercem.

Pod ścianą najbliŜszej chaty kuliła się kobieta. Jej stopy i ręce były omotane

brudnymi szmatami, głowa -chustą, spod której wysuwały się rude włosy,

zmatowiałe i szorstkie, z pasmami siwizny.

To ty?!

Wydało mu się, Ŝe kiwnęła z wysiłkiem głową. Ukląkł przy niej, czując, Ŝe w

gardle rośnie mu kula.

Erin... Lisku... Co oni z tobą zrobili...

ChociaŜ bał się tego, co zobaczy, zsunął z jej głowy chustę. Mimo woli wzdrygnął

się na widok wynędzniałej, postarzałej twarzy, zniekształconej przez guzowate

zmiany, ale ona i tak nie mogła zobaczyć jego reakcji - jej oczy zasnuwało bielmo.

Nie wiedział, jak mógłby jej pomóc. Co za ironia -odnalazł ją w końcu, lecz nie

miał pojęcia, co teraz... Jego wzrok padł na trzymany w ręku krzyŜyk. Z braku

lepszego pomysłu ostroŜnie zawiesił go na szyi Ŝony. Łzy popłynęły ze ślepych

oczu.

Chodź ze mną - tłumiąc strach i wstręt ujął jej ręce, lecz nie chciała, a moŜe nie

mogła wstać. Objął ją, z trudem powstrzymując płacz. W następnej chwili cofnął

się, przejęty zgrozą. Ciało potępionej rozsypywało się pod jego dotykiem w proch.

Chusta i łachmany opadły na ziemię.

Co to za nowe sztuczki?! - krzyknął z gniewem i przeraŜeniem.

Niebo pociemniało, zerwał się wiatr, unosząc kłęby popiołu. Trędowaci w

pośpiechu chowali się do swoich ruder.

W gęstniejącym mroku leŜący na ziemi srebrny krzyŜyk znienacka rozbłysł

jaskrawą bielą, niczym palący się magnez.

Jeremy zmruŜył oczy. Poprzez wirujący pył szła ku niemu jakaś postać. Wydało

mu się, Ŝe rozpoznaje sylwetkę swojego anioła stróŜa.

Menariel? Co ty tu robisz?

Jeremy, to ja. - Postać postąpiła o krok do przodu, wchodząc w krąg światła, i

teraz nareszcie ją poznał.

Była ubrana w błękitne szaty, zwiewne jak mgła, a jej skóra wydawała się

emanować delikatną poświatą, niczym lampa okryta tkaniną. Włosy straciły swój

płomienny odcień, stały się lekko niebieskawe, choć wcale przez to nie mniej piękne.

Uściskała go serdecznie. Poczuł, Ŝe jest ciepła, rzeczywista - nie Ŝaden duch. Z

bliska dostrzegł na jej policzkach ślady łez.

To naprawdę ty - szepnął, bo nic mądrzejszego nie przyszło mu na myśl.

Ja.

A tamta... tamto...

Ostatnia próba. Nie wiedziałam... nie powiedziano mi. Wymogłabym na nich,

eby ci jej oszczędzono. - Patrzyła na niego ze współczuciem i to ostatecznie go prze

konało. - Och, Jeremy, Jeremy. Tak mi przykro... za wszystko... Ale juŜ koniec,

jesteś u kresu drogi. Chodź.