LYNNE GRAHAM - Spotkanie po latach

ROZDZIAŁ PIERWSZY

- OŜenić się z tobą? - powtórzył za nią Luc

i spojrzał z niedowierzaniem ciemnymi, błyszczącymi
oczami. - Dlaczego miałbym chcieć oŜenić się z tobą?
Catherine zadrŜała i odwaga opuściła ją.

Zastanawiałam się tylko, czy kiedykolwiek o tym

myślałeś? - DrŜącymi palcami przestawiła cukiernicz-
kę. Bała się napotkać jego spojrzenie. - Ot, taki sobie
pomysł.

Czyj pomysł? - przerwał jej łagodnie. - Jesteś

przecieŜ całkowicie zadowolona ze swojej sytuacji.

Nie chciała myśleć o tym, co Luc z niej zrobił, bo

zadowolenie  nie  towarzyszyłoby  tym  myślom.  Na
początku  kochała  go  miłością  szaloną,  graniczącą  z
rozpaczą,  która  uniemoŜliwiała  zachowywanie  się  jak
równorzędna partnerka.

Przez minione dwa lata Ŝyła na przemian w unie-

sieniu  i  rozpaczy,  ale  on  na  pewno  nigdy  o  tym  nie
pomyślał.  Ten  piękny,  luksusowy  apartament  był  jej
więzieniem.  Nie  jego.  Była  ślicznym,  śpiewającym
ptakiem  zamkniętym  w  pozłacanej  klatce  dla  wyłącznej
przyjemności Luca.

Spojrzała na niego ukradkiem. Jego beztroski ton był

zwodniczy.  Choć  nic  nie  mówił,  wrzał  gniewem  na
jakiegoś  wyimaginowanego  kozła  ofiarnego,  który
ośmielił  się  podpowiedzieć  jej  to,  co  dla  niego  było
raczej sprawą kłopotliwą.

Catherine!

–

nalegał

niecierpliwie.

Paznokcie ręki wbiły się w spoconą dłoń.

To był mój własny pomysł i... zaleŜy mi na

6 SPOTKANIE PO LATACH

odpowiedzi. - OdwaŜyła się na kłamstwo, bo w rzeczy-
wistości nie chciała jej znać.

Gdyby imperium Santiniego nagle zbankrutowało,

wyraz twarzy Luca nie mógłby być bardziej ponury niŜ w
tym momencie, gdy rozwścieczony zapomniał o dobrym
wychowaniu.

-Nie masz ani pochodzenia, ani wykształcenia,

jakie  spodziewam  się  znaleźć  u  mojej  Ŝony.  Teraz  juŜ
wiesz!  -  wyrzucił  z  siebie  stanowczo  i  bezwzględnie,  co
zawsze  wśród  jego  rozmówców  ze  świata  biznesu
wzbudzało  szacunek  i  lęk.  -  Nie  musisz  się  juŜ  dłuŜej
nad tym zastanawiać. .

Krew powoli odpłynęła z jej twarzy. Te brutalnie

szczere słowa sprawiły jej ból. Zawstydzona zdała sobie
sprawę, Ŝe mimo wszystko Ŝywiła maleńką, kruchą
nadzieję, iŜ Luc, gdzieś w głębi duszy, ma dla niej inne
uczucie. Odwróciła od niego spojrzenie swych
łagodnych, niebieskich oczu i pochyliła głowę.

Nie, nie będę się nad tym zastanawiać - zdołała

wyszeptać.

To nie jest temat do rozmowy przy śniadaniu

-  mruknął  niewiele  łagodniej,  z  przykrą  szorstkością,
w  której  bez  trudu  odczuła  naganę  za  to,  Ŝe  ośmieliła
się  poruszyć  tę  sprawę.  -  Dlaczego  pragniesz  związku,
w  którym  nie  czułabyś  się  dobrze...  hm?  Myślę,  Ŝe  jako
kochanek  jestem  daleko  mniej  wymagający,  niŜ  był
bym jako mąŜ.

Zrozumiała, Ŝe juŜ zadecydowano o jej Ŝyciu. Luc,

opalonym na brąz kciukiem, muskał białe kostki jej
zaciśniętej dłoni. I chociaŜ wiedziała, Ŝe robił to przez
zwykle roztargnienie, dotyk jego ręki elektryzował ją.

Z lekkim westchnieniem odwinął mankiet jedwabnej

koszuli. Spojrzał na zegarek marki Cartier i z nieza-
dowoleniem zmarszczył brwi.

-Spóźnisz się na swoje spotkanie.

Mówiąc to wstała, po raz pierwszy zadowolona, Ŝe

SPOTKANIE PO LATACH

Luc wkrótce odjedzie, choć do tej pory zawsze do-

prowadzało ją to do łez, wylewanych w samotności.
Luc spojrzał na nią bacznie:

- Jesteś dziś zdenerwowana. Czy coś się stało?
- Nie... cóŜ mogło się stać? - Odwróciła się zaru-

mieniona.

- Nie wierzę ci. Nie spałaś dziś w nocy. Catherine

milczała zaskoczona. Przeszedł przez
cały pokój i pewnym ramieniem objął szczupłą kibić
dziewczyny, obracając jej twarz ku sobie. '

- A moŜe martwisz się o swoje zabezpieczenie?

Dotyk muskularnego, szczupłego ciała wywołał
w niej wraŜenie, z którym nie miała sił walczyć. Luc z
właściwą mu pychą poczuł, Ŝe Catherine słabnie i
drŜy. Palcem przeciągnął po jej górnej wardze.

- Któregoś dnia nasze ścieŜki się rozejdą - powie-

dział cicho szorstkim tonem. - Ale daleki jestem
jeszcze od takiego zamiaru.

Mój BoŜe, myślała Catherine, czy on zdaje sobie

sprawę, co znaczą dla niej te słowa? A jeśli nawet, to
dlaczego  miałby  się  tym  przejmować?  Mówił  pół-
głosem  o  planowanym  spotkaniu,  ale  ona  nie  chciała
słuchać.  Nie  moŜesz  kupić  miłości,  Luc.  Ani  teŜ  nie
moŜesz za nią zapłacić. Kiedy to zrozumiesz?

W ciągu tych kilku dni w miesiącu, które zimny

Luc  przeznaczał  na  przyjemności,  musiała  bardzo
uwaŜać.  Luc  tak  powierzchownie  traktował  ich
związek,  Ŝe  nawet  nie  domyślał  się,  jak  strasznym
piekłem  były  dla  niej  minione  tygodnie.  Otrząsnęła
się  juŜ  z  fantastycznych  mrzonek,  z  którymi  zaczęła
budować  swoje  Ŝycie  dwa  lata  temu.  On  jej  nie
kochał. Ani teŜ nie obudzi się nagle któregoś dnia ze
ś

wiadomością, Ŝe nie moŜe bez niej Ŝyć... To się nie

stanie nigdy.

-Spóźnisz się - wyszeptała w napięciu.
Przyciągnął ją bliŜej do siebie, drugą ręką z chłod-

nym opanowaniem nawijał na palce złote loki spływa-
jące na jej szyję.

SPOTKANIE PO LATACH

- Bella mia - powiedział po włosku, ochrypłym

głosem. Pochylił ciemną głowę, aby pocałować jej
wilgotne, rozchylone wargi, zadręczając ją kolejnym
sprawdzianem, który zawsze kończył się jej poraŜką.

Z poczuciem winy cofnęła się, aby nie mógł

zauwaŜyć dziwnego, obojętnego chłodu ogarniającego
jej ciało.

- Nie czuję się dobrze - szepnęła przeraŜona, Ŝe

moŜe się zdradzić.

- Czemu nie powiedziałaś mi tego wcześniej? Po-

winnaś się połoŜyć.

Z łatwością wziął ją w ramiona i zaczaj znowu

całować, a potem zaniósł do sypialni i ułoŜył na
łóŜku.

Przyjrzawszy się badawczo jej bladym policzkom i

kruchej postaci, wybuchnął z nagłą drwiną:'

- Jeśli jest to rezultat jednej z twoich idiotycznych

diet, to nie mam zamiaru znosić tego spokojnie. Kiedy
wreszcie wbijesz sobie do głowy, Ŝe podobasz mi się
taka, jaka jesteś? Czy chcesz się wpędzić w chorobę?
Nie zniosę takich głupot, Catherine.

- Oczywiście - odpowiedziała, nie widząc nic

zabawnego w jego pomyłce.
- Idź dziś do lekarza -polecił. - Wychodząc wspomnę
o tym Stevensowi.

Na wzmiankę o straŜniku, wynajętym dla jej

ochrony, ale bardziej, jak przypuszczała, dla śledzenia
kaŜdego jej ruchu, wtuliła twarz w poduszkę. Nie
lubiła Stevensa.

- A nawiasem mówiąc, czy dobrze się z nim

czujesz?

- Zrozumiałam juŜ dawno, Ŝe wcale nie chodzi o

to, bym dobrze się czuła z twoim straŜnikiem. Czy nie
dlatego zwolniłeś Sama Halstona? - mruknęła zado-
wolona ze zmiany tematu.

- Zbyt był zajęty flirtowaniem z tobą, Ŝeby właś-

ciwie wykonywać swoje obowiązki - zimno i z nacis-
kiem odparł Luc.

- To nieprawda. Był tylko dla mnie Ŝyczliwy - za-

protestowała.

SPOTKANIE PO LATACH

- Nie wynajmowałem go po to, Ŝeby był Ŝyczliwy.

Gdybyś go traktowała tylko jak słuŜącego, pozostałby
tutaj - uciął Luc. - A teraz naprawdę muszę juŜ iść.
Zadzwonię do ciebie z Mediolanu.

Powiedział to w taki sposób, jakby miało to być

dowodem

jego

specjalnych

względów.

rzeczywistości dzwonił do niej codziennie, bez
względu na to, w jakim był zakątku świata.

Gdy telefon odezwie się jutro, to będzie dzwonił i

dzwonił  w  pustych  pokojach.  LeŜała  jeszcze  przez
lalka  dręczących  minut,  patrząc  tam,  gdzie  przed
chwilą stał Luc. Ciemnowłosy i dynamiczny, straszny
dla  wraŜliwej  kobiety.  Nie  przebierając  w  środkach,
zawsze  stawiał  na  swoim.  Jej  nieśmiałe  próby  oporu
zawsze  kończyły  się  bardzo  szybko  w  zetknięciu  z
jego silniejszą osobowością.

Cieszył się sławą jednego z dziesięciu najbogat-

szych  ludzi  świata.  Dla  męŜczyzny  w  wieku
dwudziestu  dziewięciu  lat  było  to  imponujące
osiągnięcie.  Wystartował  w  nowojorskiej  dzielnicy
zwanej  Małymi  Włochami,  mając  do  dyspozycji
jedynie  swoją  niezwykłą  inteligencję.  I  w  dalszym
ciągu  nie  przestaje  się  wspinać  w  górę.  O  wszystko,
co miał, musiał walczyć i dlatego to, co przychodziło
łatwo, nie miało dla niego wartości.

W niedawno opublikowanym artykule „Time",

próbując  zgłębić  tajemnicę  tego  samotnika  w  po-
spolitym tłumie świata sukcesu, nazwał go samotnym
wilkiem.  Wilki  łączą  się  w  pary,  aby  Ŝyć,  nie  dla
chwilowej  przyjemności.  A  Luc  był  w  istocie
zwierzęciem  twardo  trzymającym  się  ziemi  i  na
pewno

nie

zimnokrwistym.

Zbudował

swoje

imperium  nie  tylko  dzięki  niezwykłej  fachowości.
Potrzebna  była  równieŜ  energia  i  przedsiębiorczość,
połączone w pewnym stopniu z giętkością, niezbędną
przy  tak  wielkiej  konkurencji  na  rynku.  Mogłaby
powiedzieć  dziennikarzowi,  jaki  naprawdę  był  Luc
Santini. Był to

SPOTKANIE PO LATACH

człowiek  twardy,  okrutnie  twardy,  cyniczny,  mający
głęboko  we  krwi  egoizm  i  ambicję.  Tylko  głupiec
wchodził  w  drogę  Lucowi...  tylko  bardzo  głupia  kobieta
powierzyłaby mu swe serce.

Zacisnęła powieki w ogromnej udręce. Nigdy więcej nie

zobaczy Luca. śaden cud nie zdarzył się w ostatniej chwili.
Nie ma mowy o małŜeństwie obecnie, ani teŜ nigdy nie
będzie  ono  moŜliwe.  Drobną  dłonią  pogładziła  się  po
płaskim  jeszcze  brzuchu.  Przestała  być  lojalna  wobec
Luca  od  momentu,  gdy  zaczęła  podejrzewać,  Ŝe  nosi
jego dziecko.

Instynkt ostrzegł ją, iŜ ta nowina będzie potraktowana

jako wyrachowana zdrada i bez wątpienia Luc uzna, Ŝe za
tę

sytuację

ona,

wyłącznie

ona,

ponosi

odpowiedzialność. Z dnia na dzień zwlekała z powie-
dzeniem mu o tym. Jeśli kiedyś oŜeni się on z kobietą o
odpowiednim pochodzeniu społecznym, to nie będzie
chciał

mieć

adnych

niewygodnych

tajemnic

rodzinnych. Poczuła lodowaty chłód i mdłości, gdy
uświadomiła sobie, czego uniknęła.

Luc nigdy się o tym nie dowie i tak być musi. Dzięki

Bogu udało się namówić Sama, aby pokazał, jak działa
system alarmowy. Będzie mogła opuścić mieszkanie
tylnym wyjściem.

Czy Luc będzie za nią tęsknił? Będzie czuł się

zniewaŜony  tym,  Ŝe  mogła  go  opuścić  i  Ŝe  nie  przewi-
dział  takiej  ewentualności.  Bez  trudu  znajdzie  kogoś  na
jej  miejsce,  przecieŜ  nie  była  nikim  nadzwyczajnym.
Dlaczego  więc  tak  pociągała  Luca?  Pomyślała  ze
wstydem,  Ŝe  wyczuł  w  mej  dobry  materiał  na  pokorną
kochankę.

CóŜ utraci, rezygnując z tej Ŝałosnej egzystencji? Nie

miała  Ŝadnych  przyjaciół.  Tam,  gdzie  potrzebna  jest
dyskrecja,  nie  ma  dla  nich  miejsca.  Luc  powoli,  ale
dokładnie  izolował  ją  tak,  Ŝe  cafe  jej  Ŝycie  obracało  się
tylko  wokół  niego.  Czasami  czuła  się  tak  samotna,  Ŝe
mówiła głośno sama do siebie. Miłość to przeraŜające

SPOTKANIE PO LATACH

uczucie, pomyślała i wstrząsnął nią spazmatyczny
dreszcz.

Arriyederci, Luc, grozie tanto - nabazgrała szminką

w poprzek lustra. Teatralny gest, powszechnie stoso
wany. Obejdzie się bez skropionych łzami pięciu stron
banalnego listu.

Catherine przekonała się, Ŝe Luc niezbyt wysoko cenił

miłość. Ale z całą świadomością uŜywał miłości jako
broni, igrając okrutnie z jej uczuciami.

- Co robisz z moimi ksiąŜkami? Catherine

wyprostowała się nad kartonowym pudłem i napotkała
oburzone spojrzenie ciemnych oczu.

- Pakuję je, chcesz mi pomoc? - zapytała z nadzieją

w glosie. - Moglibyśmy porozmawiać.

Daniel kopnął krzesło. Stał, patrząc na nią nieufnie. -

Nie chcę rozmawiać o przeprowadzce.

- To niczego nie zmieni - ostrzegła go Catherine.

Daniel jeszcze raz kopnął ze złością nogę od krzesła
i  włoŜył  ręce  w  kieszenie  -  mały  uparciuch,  miniatura
ojca.  Catherine  powoli  policzyła  do  dziesięciu.  Jeszcze
trochę  i  zacznie  przeraźliwie  krzyczeć,  dopóki  ten  mały
męŜczyzna  w  białym  ubranku nie zostawi jej w  spokoju.
Jak  długo  jeszcze  syn  będzie  traktował  ją  jak  najgorszą
matkę  na  świecie?  Ze  stanowczym  uśmiechem
powiedziała:

Sytuacja

nie

jest

tak

zła,

jak

myślisz.

Daniel spojrzał na nią podejrzliwie:

Czy mamy jakieś pieniądze?

Catherine, zaskoczona pytaniem, oblała się rumieńcem.

- A jakie to ma znaczenie?

- Słyszałem, jak mama Johna mówiła do pani

Withers, Ŝe nie mamy pieniędzy, bo gdybyśmy mieli, to
kupilibyśmy ten dom:

Catherine chętnie udusiłaby tę kobietę za jej gadulstwo.

Daniel miał tylko cztery lata, ale był niezwykle

SPOTKANIE PO LATACH

bystry, jak na swój wiek, rozumiał o wiele za duŜo z
tego, co się działo dokoła.

- To nieuczciwe, ze ktoś moŜe zabrać nam nasz

dom i sprzedać komuś innemu, chociaŜ my chcemy
zostać tu na zawsze! - wybuchnął niespodziewanie.

Cierpienie, które ujrzała w jego błyszczących

oczach, zraniło ją okrutnie. Niestety, niewiele mogła
zrobić, aby je złagodzić.

- Greyfriars nigdy do nas nie naleŜał - przypo

mniała  mu.  -  Dobrze  o  tym  wiesz,  Danielu.  NaleŜał  do
Harriet,  a  po  jej  śmierci,  zgodnie  z  jej  wolą,  oddany
został  organizacji  charytatywnej.  A  teraz  ludzie,  któ
rzy  kierują  tą  organizacją,  chcą  go  sprzedać  i  prze
znaczyć pieniądze na...
Daniel spojrzał na nią ze złością:

- Nic mnie nie obchodzą ci ludzie głodujący w

Afryce. To nasz dom! Gdzie będziemy mieszkać?
- krzyknął rozpaczliwie.

- Drew znalazł dla nas mieszkanie w Londynie.
- Nie moŜna przecieŜ trzymać osiołka w Londynie!

- ciskał się rozzłoszczony Daniel.- Dlaczego nie
moŜemy mieszkać z Peggy? Ona mówiła, Ŝe moŜemy.

Peggy naprawdę nie ma dla nas dość miejsca.

Ucieknę i moŜesz sobie sama mieszkać w Lon

dynie,  bo  ja  nie  wyjadę  bez  Clovera!  -Daniel  krzyczał
na  nią  w  niepohamowanym  wybuchu  złości  i  rozpaczy.
-To  wszystko  twoja  wina!  Gdybym  miał  tatusia,  to  on
kupiłby  ten  dom  dla  nas,  jak  kaŜdy  inny  tatuś!
I  zrobiłby  tak,  Ŝeby  Harriet  nie  umarła.  Nienawidzę
ciebie, bo ty nic nie potrafisz!

Potępiwszy ją tak bezlitośnie, Daniel, trzasnął

drzwiami Prawdopodobnie schował się w jednej ze
swoich kryjówek w ogrodzie.

Wzięła do ręki leŜący na stole list agenta. Na pewno

byłby dla niej bardziej wyrozumiały, gdyby wiedział, Ŝe
niemoŜliwe było przedłuŜenie ich wakacji na f armie
rodziny Peggy.

SPOTKANIE PO LATACH

Czasami - tak jak teraz - Catherine ogarniało

przygnębiające  uczucie  całkowitej  bezsilności  wobec
Daniela.  Nie  był  dzieckiem  podobnym  do  innych.  W
wieku  dwóch  lat  rozebrał  na  części  radio  i  złoŜył  z
powrotem, reperując je przy tej okazji. Gdy miał trzy lata,
nauczył  się  sam  niemieckiego,  słuchając  w  telewizji
programów w tym języku. Ale przecieŜ był ciągle jeszcze
za  mały,  Ŝeby  godzić  się  na  konieczne  wyrzeczenia.
Ś

mierć Harriet ugodziła go boleśnie, a teraz tracił swój

dom,  ukochanego  osiołka,  przyjaciół,  z  którymi  się
bawił...  krótko  mówiąc,  wszystko,  co  do  tej  pory
składało się na jego bezpieczne Ŝycie. CzyŜ moŜna było się
dziwić,  Ŝe  był  tak  przeraŜony?  Jak  mogła  go  uspokoić,
gdy sama bała się przyszłości?

Cztery lata temu uwaŜała swoje Ŝycie za zmarnowane,

zmierzające  w  karkołomnym  tempie  do  nieuchronnego
kresu.  Przyszłość  ukazywała  jej  tylko  los  pilota-
kamikaze. I wtedy pojawiła się Harriet - tak niedoceniana
nawet  przez  tych,  którzy  znali  ją  bardzo  dobrze.  Harriet,
którą  Drew  w  rozdraŜnieniu  nazwał  kiedyś  czarującą
wariatką.  A  przecieŜ  to  właśnie  Harriet  pomogła  jej
stanąć  na  nogi.  Z  czasem  stała  się  dla  niej  kimś  tak
bliskim jak matka.

Spotkały się w pociągu. Ta podróŜ i to spotkanie

odmieniły  całkowicie  Ŝycie  Catherine.  Jechały  w  tym
samym  przedziale  i  Harriet  próbowała  wielokrotnie
nawiązać rozmowę. Catherine, czuiąc się jak zamknięta w
pułapce  bez  wyjścia,  nie  miała  ophoty  do  rozmowy.
Jednak uparta Harriet przełamała jej opory i nie minęło
wiele  czasu,  gdy,  udręczona  przeŜyciami  ponad  siły,
opowiedziała o swoim nieszczęściu.

Czuła się potem bardzo zaŜenowana i szczerze

pragnęła  uciec  od  towarzystwa  tej  starej  kobiety.
Wysiadły  z  pociągu  na  tej  samej  stacji.  Nie  trafiły  jej
zupełnie  do przekonania zapewnienia poczciwej  Harriet,
Ŝ

e podjęła właściwą decyzję. Jak narkomanka,

rozpaczliwie pragnęła usłyszeć głos Luca w telefonie.

SPOTKANIE PO LATACH

Rzuciła Harriet poŜegnalne do widzenia i skierowała się
pośpiesznie do budki telefonicznej.

Co zdarzyłoby się, gdyby udało się jej zatelefonować?

Nie  dowie  się  tego  nigdy.  Gdy  jak  szalona  biegła  do
telefonu, wpadła pod samochód. Następne trzy miesiące
spędziła w szpitalu. Minęło wiele dni, zanim była w stanie
rozpoznać  kojący  glos,  który  pojawiał  się  i  rozpływał  we
mgle,  wywołanej  bólem  i  szokiem.  Był  to  ^os  Harriet.
To  ona  umieściła  ją  na  oddziale  intensywnej  opieki,
opowiadając  o  niej  dziwne  rzeczy.  Catherine  była
przekonana, Ŝe gdyby Harriet nie było przy niej, nigdy nie
udałoby się jej wydostać z tych ciemności i wyzdrowieć.

Jeszcze przed swoimi przedwczesnymi narodzinami

Daniel musiał walczyć o przeŜycie. Gdy przyszedł na
ś

wiat, zapłakał przeraźliwie, aby zwrócić na siebie

uwagę.  Był  maleńki  i  słaby,  ale  wiele  juŜ  wówczas
zapowiadało  jego  niezwykle  silny  charakter.  Gdy  był  w
inkubatorze, oczarował cały medyczny personel tym, Ŝe
pokonywał  wszystkie  nawroty  choroby  w  rekordowo
szybkim czasie. Wtedy to Catherine zdała sobie sprawę, iŜ
syn  jej  wraz  z  genami  odziedziczył  niezwykłą  siłę,  dzięki
której  nawet  dziesięciotonowa  cięŜarówka  nie  byłaby  w
stanie  pozbawić  go  Ŝycia,  a  cóŜ  dopiero  kolizja
nieuwaŜnej matki ze zwykłym samochodem osobowym.

- To wspaniały mały wojownik -oświadczyła dumnie

Harriet,  rozkoszując  się  rolą  przy  branej  babci  z  taką
intensywnością,  na  jaką  stać  było  jedynie  samotną
kobietę.  Drew  szczerze  lubił  swoją  starszą  siostrę,  ale  jej
dziwactwa  doprowadzały  go  do  wściekłości.  Annette,
jego przemądrzała francuska Ŝona i kilkunastoletnie dzieci
nie  miały  wcale  czasu  dla  Harriet.  Posiadłość  Greyfriars
znajdowała  się  na  peryferiach  miasteczka  w  Orfordshire.
Był  to  stary  dom,  w  opłakanym  stanie,  otoczony  ze
wszystkich stron zaniedbanym, dzikim ogrodem. Harriet
i Drew urodzili się tutaj i Harriet

SPOTKANIE PO LATACH

głośno  protestowała  przy  kaŜdej  wzmiance  o  odnowieniu
domu.  Catherine  rozejrzała  się  po  przytulnej  kuchni.  To
ona uszyła pasiaste zasłony powiewające w oknie, ona
pomalowała  podniszczone  szafki  wesołą,  czerwoną farbą
w  kolorze  motopompy  straŜackiej.  To  był  ich  dom,  w
pełnym  znaczeniu  tego  słowa.  Jak  mogła  przekonać
Daniela,  Ŝe  będzie  tak  samo  szczęśliwy  w  maleńkim
mieszkaniu, skoro sama w to nie wierzyła? Ale przecieŜ nie
mieli Ŝadnego wyboru.

Ktoś lekko zapukał do tylnych drzwi. Peggy Dow-

nes,  jej  przyjaciółka,  nie  czekając  na  zaproszenie,
wbiegła  do  środka.  Była  to  wysoka  kobieta,  około
trzydziestki,  z  krótko  przyciętymi  rudymi  włosami.
Opadła  na  stojącą  pod  ścianą  zniszczoną  kanapę  i  ze
zdziwieniem spojrzała na kartonowe pudło.

- Czy trochę nie za wcześnie zabrałaś się do

pakowania? Macie przecieŜ jeszcze dwa tygodnie do
wyjazdu.

-Nie mamy. - Catherine podała jej list agenta.
- Na szczęście Drew powiedział, Ŝebyśmy zamieszkali

u niego, jeśli znajdziemy się w przymusowej sytuacji.

- Psiakrew! Nie mogliby ci dać jeszcze jednego

tygodnia?

widząc na twarzy Peggy wyraźne oznaki przy-

gnębienia i poirytowania, Catherine odwróciła się i
zabrała do szykowania śniadania w nadziei, Ŝe jej
przyjaciółka nie zacznie znowu swoim oratorskim tonem
ostro krytykować testamentu Harriet

Nie mamy Ŝadnych podstaw prawnych, aby tu

pozostać - przypomniała z naciskiem Catherine.

Ale z moralnego punktu widzenia macie wszelkie

prawa i spodziewałam się po organizacji charytatyw
nej większej wyrozumiałości wobec samotnej matki!
-

buntowała się w obronie Catherine Ŝyczliwa Peggy.

A właściwie to nie wiem, dlaczego ich potępiam. Ta

sytuacja wynikła z winy twojej ukochanej Harriet!

- Peggy!

SPOTKANIE PO LATACH

Wybacz, ale uwaŜam, iŜ trzeba nazywać rzeczy

po  imieniu.  Szczerze  mówiąc,  Catherine...  czasami
myślę,  Ŝe  pojawiłaś  się  na  tym  świecie  wyłącznie  po  to,
by  być  wykorzystywaną!  Jak  ci  podziękowano  za
zmarnowane  cztery  lata  twego  Ŝycia,  które  spędziłaś
biegając wokół spraw Harriet?

Harriet dała nam schronienie, kiedy nie mieliśmy

się gdzie podziać. Nie miała mi nic do zawdzięczenia.

Prowadziłaś ten dom, byłaś zawsze na zawołanie

i  tyrałaś  posłuszna  jej  zwariowanym,  charytatywnym
pomysłom  -  mówiła  wzburzona  Peggy.  -  I  za  to
wszystko  otrzymywałaś  wikt  i  mieszkanie  oraz  ubranie
kupione na wyprzedaŜy!

Harriet była najmilszą i najuczciwszą istotą, jaką

kiedykolwiek znałam - odparła Catherine.

Doprowadzona do szału Peggy miała ochotę krzyczeć

ze złości. Trzeba przyznać, Ŝe dziwaczne pomysły Harriet
wydawały się nie draŜnić Catherine tak, jak innych, mniej
tolerancyjnych  ludzi.  Wyglądało  na  to,  Ŝe  Catherine  nie
zauwaŜała,  kiedy  Harriet  głośno  mówiła  do  siebie  lub
hałaśliwie  i  ostentacyjnie  opróŜniała  portmonetkę,  dając
ofiarę  na  tacę  w  kościele.  Nigdy  nawet  nie  mrugnęła
okiem, kiedy Harriet przyprowadzała na herbatę brudnych,
ś

mierdzących włóczęgów mówiąc, aby czuli się jak u

siebie w domu.

Catherine była najlepszą przyjaciółką, jaką Peggy

kiedykolwiek miała. UwaŜała ją za osobę niezwykle
Ŝ

yczliwą, szlachetną i bezinteresowną, a była to naj-

wyŜsza ocena ze strony kobiety, która samą siebie
nazywała zatwardziałą cyniczką.

Peggy napotkała spojrzenie zamglonych, niebieskich

oczu  w  ślicznej  twarzy  Catherine,  i  mimo  woli
pomyślała  o  niewinnym,  bezbronnym  dziecku  po-
rzuconym  w  zagmatwanym  świecie  dorosłych.  Przera-
Ŝ

ająca była naiwna skłonność Catherine do znajdowania

w ludziach tylko tego, co najlepsze, i do traktowania
ich z ufnością. To jej niezmiennie op-

SPOTKANIE PO LATACH

tymistyczne  widzenie  świata  czyniło  ją  zupełnie  bez-
bronną.  Była  cudownym  słuchaczem  i  przejmowała  się
kaŜdą  wyciskającą  łzy  opowieścią.  Nie  umiała  powie-
dzieć nie, gdy ludzie prosili ją o przysługę. Jeśli ktoś był w
potrzebie,  Catherine  zawsze  gotowa  była  przyjść  z
pomocą. A z iloma spotkała się dowodami wdzięczności?
Bardzo nielicznymi.

- Harriet powinna była zostawić ci przynajmniej

część swego majątku - powiedziała Peggy z naganą
w głosie.

Catherine postawiła na kuchence czajnik z wodą na

herbatę.

A jak sądzisz, co o tym pomyśleliby Drew i jego

rodzina?

Drew ma dość pieniędzy.

Firma Huntingdon nie jest duŜa, a on nie jest

bogaty.

Ma ogromny dom w Kencie i mieszkanie w cen

trum Londynu. Czy to nie jest bogactwo? - zapytała
Peggy sucho.
Catherine jęknęła:

Jego interesy ostatnio nie idą dobrze. Drew

zmuszony był sprzedać niektóre ze swoich posiadłości
i, chociaŜ nie przyznałby się do tego głośno, bardzo
rozczarował go testament Harriet.

Rozwód z Annette prawdopodobnie pozbawi go

resztek majątku - powiedziała w zadumie Peggy.

- Ona nie chciała tego rozwodu - mruknęła Catherine.

Peggy skrzywiła się.

- A jaka to róŜnica? To ona miała romans. Ona

ponosi winę.

Catherine nalewając herbatę pomyślała, Ŝe nie moŜna

oczekiwać  ze  strony  Peggy  wyrozumiałości  w
wypadku  zdrady  małŜeńskiej-  Do  tej  pory  mocno
przeŜywała  nagie  zerwanie  własnego  małŜeństwa.  MąŜ
Peggy był kobieciarzem. Annette nie moŜna z nim

SPOTKANIE PO LATACH

porównywać.  To  trudności  finansowe  i  kłopoty  z
dwójką  niesfornych,  kilkunastoletnich  dzieci  do-
prowadziły  do  kryzysu  w  rodzinie  Huntingdonów.
Annette  miała  romans,  a  Drew  był  tym  załamany.  Nie
przyjął  jej  usilnych  prób  pojednania,  wyprowadził  się  i
natychmiast  wystąpił  o  rozwód.  Ciekawe,  Ŝe  ludzie,
którzy znaleźli się w trudnej sytuacji, rzadko reagują tak,
jak  się  tego  spodziewaliśmy.  Catherine  sądziła,  Ŝe  on
przebaczy i zapomni. Myliła się.

W dalszym ciągu mam nadzieję, Ŝe dojdą do

porozumienia, zanim będzie za późno - zauwaŜyła.

A dlaczego on miałby tego chcieć? Ma zaledwie

pięćdziesiąt lat... i jest przystojnym męŜczyzną...

Chyba tak - przyznała niepewnie Catherine.

Lubiła bardzo Drewa, ale nigdy nie myślała o nim
w taki sposób.

Mógłby teŜ znaleźć sobie coś lepszego do roboty,

niŜ przyjeŜdŜać tutaj na weekend i bawić się z Danie
lem - skomentowała Peggy z udaną obojętnością.

Catherine, nie zauwaŜając ukrytej ironii, zaśmiała

się:
-

Jest wolny, nie ma rodziny.

A nie przyszło ci na myśl, Ŝe Drew przyjeŜdŜa

z bardziej osobistych powodów?
Catherine spojrzała na nią z pytaniem w oczach.

Och, na litość boską! -jęknęła Peggy. - Czy mam

ci  to  wyraźnie  powiedzieć?  Jego  zachowanie  na  po
grzebie  wywołało  nie  tylko  moje  zdziwienie.  Ledwie
wziejaś  do  ręki  coś  trochę  cięŜszego  od  filiŜanki,  on  juŜ
biegł  na  pomoc  przez  cały  pokój!  Myślę,  Ŝe  kocha  się
w tobie.

Kocha się we mnie? - powtórzyła Catherine.

- Nigdy nie słyszałam nic tak absurdalnego.

MoŜe się mylę - zawahała się Peggy.

AleŜ oczywiście, Ŝe się mylisz! - powiedziała

Catherine z niezwykłą u niej gwałtownością.

No, juŜ dobrze, uspokój się - westchnęła Peggy.

SPOTKANIE PO LATACH

- W dniu pogrzebu zapytałam go, dlaczego

wynalazł inną starą damę, aby się nią opiekowała...

- AleŜ pani Anstey jest jego chrzestną matką!
- Kiedy poszłam zobaczyć to mieszkanie dla

ciebie,  zmroziła  mnie  swą  miną.  Powiedziałam  to
Drewowi.
      -  Peggy, jak mogłaś? Mam tylko robić jej zakupy
i  przynosić  kolację  co  wieczór.  Nie  jest  to  wiele,  w
zamian za mieszkanie i symboliczny czynsz.

- I dlatego coś w tym podejrzewam. Jakkolwiek...
- Peggy zawiesiła głos. - Drew pocieszył mnie, Ŝe

nie  powinnam  się  martwić,  bo  chyba  długo  tam  nie
zostaniesz. No, jak myślisz, dlaczego tak powiedział?
     -  MoŜe przypuszcza, Ŝe nie spodobam się jej - od-
rzekła Catherine.
Peggy  obracała  w  ręku  list  agenta  i  zmartwiona
powiedziała:

- Jeśli musisz się wyprowadzić w tym tygodniu, to

nie będziemy mogły razem pojechać do mojego
domu. A tak liczyłam na ciebie, Catherine. Moja
matka i ty tak świetnie się ze sobą zgadzacie.

- Daniel równieŜ nie jest tym zachwycony. Wtedy

Peggy zaproponowała z uśmiechem:

-  A moŜe zabrałabym go ze sobą?
-  Samego?
-  Dlaczego  nie?  Moi  rodzice  uwielbiają  Daniela.

Zepsują  go  do  reszty.  A  ty  do  naszego  powrotu
urządzisz  sobie  mieszkanie,  Ŝeby  było  bardziej
przytulne. Męczyło mnie poczucie winy, Ŝe nie jestem
w stanie w niczym ci pomóc - wyznała Peggy.
      -  Nie mogę pozwolić, abyś ty...
      -  Jesteśmy  przyjaciółkami,  prawda?  Złagodzi  to
Danielowi wstrząs związany z przeprowadzką. Bieda-
czek,  tak  bierze  sobie  wszystko  do  serca  -
przekonywała  Peggy.  -  Nie  będzie  go  tu,  gdy  oddasz
Clovera  do  schroniska  i  uniknie  przenosin  do
mieszkania  Drewa.  Wydaje  mi  się,  Ŝe  on  nie  bardzo
go lubi.
Catherine pomyślała ze smutkiem, Ŝe Daniel zdecy-

SPOTKANIE PO LATACH

dowanie  nic  lubi  tych  wszystkich,  którzy  mu  się
sprzeciwiają. Szczególnie zaś nie cierpi być traktowany jak
dziecko  i  gdy  ktoś  mówi,  ze  jest  ładnym  chłopcem.  A
przecieŜ, czy mu się to podoba, czy nie, jest to prawda:
jest  naprawdę  ładny  z  czarnymi,  kręconymi  włosami,  z
długimi rzęsami i wielkimi ciemnymi oczami. Niezwykle
hibił Peggy, ale nikogo więcej.

Ufasz mi? - Peggy ucięła jej wątpliwości.

Alei oczywiście...

W talom razie załatwione - zdecydowała.

Catherine zrezygnowała więc z wynajdywania dalszych

trudności  i  nie  powiedziała,  ze  nigdy  dotąd  nie
rozstawała  się  z  synem.  Daniel  bardzo  lubił  farmę.
Spędzili  tam  razem  z  Peggy  kilka  tygodni  przez
ostatnie lata.

Sześć dni później Daniel, uściskawszy ją radośnie,

wsiadł do samochodu Peggy.
Catherine powiedziała do przyjaciółki:

Jeśli będzie tęsknić za domem, zadzwoń do mnie.

Nie mamy juŜ domu - przypomniał Daniel.

- NaleŜy do Afryki.

Catherine wróciła do domu i oczami mokrymi od łez

spojrzała na ustawione tam walizki i pudła. Nie za wiele
tego,  jak  na  cztery  lata  Ŝycia.  Pudła  miały  być
przeniesione  do  garaŜu  Peggy.  Jeden  z  sąsiadów  obiecał
przewieźć je w następnym tygodniu do mieszkania Drewa.
Przybita  otarła  łzy.  Daniel  wyjechał  tylko  na  dziesięć
dni, nie na sześć miesięcy!

Drew czekał na nią na peronie i poprowadził w

kierunku swojego samochodu. Był dobrze zbudowanym
męŜczyzną o przyjemnych rysach twarzy. Wyglądał na
bardzo zrównowaŜonego.

- Najpierw zostawimy w mieszkaniu twoje bagaŜe.
-

Najpierw?

Uśmiechnął się.

Zamówiłem stolik w Savoyu, zjemy tam lunch.

SPOTKANIE PO LATACH

- Czy to jakaś okazja?

Catherine juŜ wiele razy jadła lunch w towarzystwie

Drewa i Harriet, ale wtedy zapraszał je zawsze do
swojego klubu.

Moja firma jest bliska zdobycia wielkiego kon

traktu - wyjawił nie bez dumy. - Właściwie mamy to
juŜ w kieszeni. Dziś wieczór jadę do Niemiec, a poju
trze spisujemy umowę.

To wspaniała wiadomość - ucieszyła się Cat

herine.

Szczerzemówiąc, przychodzi w samą porę. Ostat

nio firma Huntingdon balansowała na krawędzi prze
paści. Ale to nie wszystko, co będziemy świętować
- powiedział.

Kiedy wracasz z Niemiec? - zapytała, gdy wy

chodzili z jego mieszkania.

- Za kilka dni, ale zamieszkam w hotelu.
-

Dlaczego?

zdziwiła

się

Catherine.

Lekki rumieniec zabarwił jego policzki.

- Kiedy jest się w trakcie rozwodu, trzeba bardzo

uwaŜać, Catherine. Dzięki Bogu, za miesiąc będzie po
wszystkim. Nie Ŝyczę sobie, Ŝeby ktokolwiek wytykał
cię palcem, łącząc ze sprawą mego rozwodu.

Catherine odczuła nagle ogromne zaŜenowanie.

Przyjęła z wdzięcznością propozycję tymczasowego
schronienia się w jego mieszkaniu, nie zastanawiając się
nad tym, w jakim go stawia połoŜeniu.

Ogromnie mi przykro, Drew. Nigdy nie myślałam...

Oczywiście, Ŝe nie. Ty nie myślisz o ludziach w ten

sposób. - Drew uścisnął i przytrzymał jej rękę. - Gdy
tylko zakończy się rozprawa sądowa, nie będziemy
musieli zwaŜać na złośliwe języki.

To ostatnie zdanie, zamiast uspokoić, wprawiło ją w

jeszcze większe zakłopotanie. Wyglądało na to, Ŝe Drew
inaczej rozumiał ich przyjaźń.

Nie tak dawno oburzyły ją podejrzenia Peggy.

Tymczasem Drew wyraźnie zbliŜył się do niej od

SPOTKANIE PO LATACH

momentu separacji z Annette. Stał się częstszym
gościem w domu swojej siostry.

Wezmę stek. Przynajmniej wiadomo, co to takie

go.

Masz swoje nawyki -udał niezadowolenie Drew,

ale jednocześnie uśmiechnął się do niej. On teŜ nie lubił
zmian.-A na przystawkę?
Zamówiła krewetki, jak zwykle.

- Mogłem z góry zamówić to dla ciebie - zaŜar

tował.

Catherine rzuciła okiem w stronę holu i ujrzała przy

drzwiach  wejściowych  wysokiego,  czarnowłosego  męŜ-
czyznę.  Szybko  obejrzała  się  po  raz  drugi,  ale  juŜ  go  nie
było.  Zaskoczona zamrugała oczami, zła na siebie,  Ŝe w
tej  krótkiej  chwili  rozpoznania  odczuła  lek,  a  ciałem  jej
wstrząsnął dreszcz.

- Co się stało?

Napotkawszy zdziwione spojrzenie Drewa, wzdrygnęła

się nienaturalnie.

To z zimna.

Teraz, gdy jesteś w Londynie, będziemy mogli

widywać się częściej. Próbuję ci powiedzieć, moŜe
niezbyt zręcznie, Ŝe... Wydaje mi się, Ŝe cię kocham.

Wyszarpnęła gwałtownie rękę, przewracając kieliszek z

sherry. Mamrocząc słowa przeprosin, zaczęła szperać w
torebce, w poszukiwaniu chusteczki. Drew patrzył na nią
wyczekująco.

- Chciałem, abyś wiedziała,co czuję – westchnął
- Ja… ja nie wiedziałam… Nie miałam pojęcia…

- To było wszystko, co zdołała z siebie wykrztusić.

- Sądziłem, Ŝe musisz to przemyśleć – w jego głosie

słychać było nutkę niezadowolenia. – Najwidoczniej
nie było to tak oczywiste, jak myślałem. Catherine,
nie  rób  takiej  tragicznej  miny.  Niczego  od  ciebie  nie
oczekuję. Myślę, Ŝe trudno o właściwą odpowiedź
w  takich  okolicznościach.  Byłem  niecierpliwy  i
zachowałem się nietaktownie. Wybacz mi.

SPOTKANIE PO LATACH

- Mam wraŜenie, jakbym stanęła między tobą

i Annette - szepnęła w poczuciu winy.
Nachmurzył się.

To nonsens. Dopiero po odejściu od niej zdałem

sobie sprawę, jak bardzo lubię być z tobą.

Tak, ale gdyby mnie nie było w pobliŜu, moŜe

wróciłbyś do niej - przekonywała z uporem. - Jesteś
wspaniałym przyjacielem, ale ja...

Ja nie poganiam cię, Catherine. Mamy duŜo

czasu - zapewnił ją, rezygnując z tematu, nad którym,
jak zrozumiał, nie było sensu dłuŜej dyskutować.

Byli w sali restauracyjnej River Room, gdy usłyszała

ten  głęboki  głos  z  lekkim  obcym  akcentem,  głos,  który
działał  na  nią  jak  kojący  balsam.  Natychmiast  zakręciło
się  jej  w  głowie  i  oŜyły  dawne  uczucia.  Wstrząśnięta,
otworzyła  szeroko  oczy.  W  uszach  czuła  szalone
pulsowanie. DrŜącą ręką odstawiła kieliszek.
Luc!

O, BoŜe... Luc! To jego musiała zauwaŜyć przedtem.

Rozmawiając z dwoma towarzyszącymi mu męŜczyznami,
gestykulował opaloną ręką. Nie mogła oderwać od niego
oczu. Ostro zarysowany nos, wydatne kości policzkowe,
intensywność

spojrzenia,

wszystko

połączone

oszałamiająco przystojnej twarzy.

Obrócił z lekka głowę o lśniących, ciemnych wło-

sach.  Spojrzał  wprost  na  nią.  Zabrakło  jej  tchu  i  czas
nagle  się  zatrzymał.  Rozsądek  nakazywał  wstać  na-
tychmiast  i  uciekać,  biec  tak  długo,  aŜ  pozostawi
daleko  groŜące  niebezpieczeństwo.  Poczuła  szarpiący
wnętrzności  strach,  choć  nic  nie  wskazywało,  Ŝe  ją
rozpoznał.

Luc odwrócił się. Dał znak jednemu ze swych

towarzyszy, który natychmiast zerwał się z szybkością
wytresowanego lokaja i słuchał swego pana z po-
chyloną głową.

- Zepsułem ci humor - mruknął Drew. - Powinie

nem był milczeć.

SPOTKANIE PO LATACH

Gwałtownie opuściła powieki. Usłyszała znowu

szczek  sztućców  i  szum  głosów,  ale  w  dalszym  ciągu
czuła się odrętwiała. Gdy patrzyła na Luca, nic i nikt nie
był  w  stanie  odwrócić  jej  uwagi.  Mówi  się,  Ŝe  gdy
człowiek  tonie,  to  w  ułamku  sekundy  widzi  całe  swoje
Ŝ

ycie. Och, gdyby tak znaleźć ukojenie na dnie basenu...

Catherine...

Boli mnie trochę głowa - powiedziała z trudem.

- Jeśli pozwolisz, pójdę wziąć jakiś proszek.

Wstała na trzęsących się nogach, stwierdzając z nie-

zmierną ulgą, Ŝe nie musi przechodzić obok stolika,
gdzie siedział Luc. Mimo to miała uczucie, jakby szła na
ś

mierć. Choć nie miało to sensu, oczekiwała dotknięcia

jego ręki na swym ramieniu. Weszła szybko do toalety i
włoŜyła dłonie pod zimną wodę.

Gdy wycierała ręce, dotknęła cienkiej złotej obrączki

na  serdecznym  palcu.  Prezent  od  Harriet  i  jej  pomysł.
Wszyscy  prócz  Peggy  myśleli,  Ŝe  jest  wdową.  Harriet
rozpowiedziała  to  kłamstwo,  zanim  Catherine  opuściła
szpital.  Niesmakiem  i  wstrętem  napawało  ją  to,  Ŝe
uchodziła  za  kogoś,  kim  naprawdę  nie  była,  choć  ze
smutkiem  szybko  uświadomiła  sobie,  Ŝe  gdyby  nie  ta
wzbudzająca szacunek historyjka, nie byłaby tak dobrze
przyjęta przez miejscową społeczność.

Opanuj się, odetchnij głęboko. Dlaczego ulegasz

panice? JednakŜe gdy w pobliŜu jest Luc, panika jest
uzasadniona. Trudno było przewidzieć jego reakcję, ale
nie mogła tu tkwić wiecznie.

- Myślę, Ŝe zanosi się na burzę - powiedziała do

Drewa po powrocie na salę, starając się nie rozglądać.

- Często mam bóle głowy przy takiej pogodzie.

Nie przestawała mówić jedząc.

Jeśli Drew był nawet trochę oszołomiony jej gada-
tliwością, to na pewno nie zauwaŜył, Ŝe straciła apetyt. Luc
obserwował ją. Czuła to. Czuła hipnotyczną siłę
utkwionych w niej brązowozłotych oczu. I nie mogła

SPOTKANIE PO LATACH

tego wytrzymać. Było to jak chińska wodna tortura -
drąŜące, bezlitosne. Zaczynała ją ogarniać złość.

Luc był niewzruszony. To wbrew naturze, Ŝe potrafił

pozostać opanowany, mimo Ŝe tak bardzo ją skrzywdził. Nie
było miejsca na sprawiedliwość w świecie, w którym Luc w
dalszym ciągu rósł w potęgę, jak wyjątkowo zaborcza
roślina tropikalna. Stratujesz ją, a ona znowu wyrośnie,
dwa razy silniejsza i równie groźna.

Skrupulatnie mieszała kawę: to w jedną, to w drugą

stronę,  aŜ  wreszcie  wsypała  cukier.  W  głowie  czuła
zamęt,  zagubiona  gdzieś  między  przeszłością  i  teraź-
niejszością.  Była  tylko  jedną  z  wielu  na  długiej  liście
ofiar  Luca  Santiniego.  Goryczą  napełniała  ją  świado-
mość tej poniŜającej prawdy.

Udał, Ŝe mnie nie poznaje. - Drew bezbarwnym

głosem przerwał jej paplaninę.

O kim mówisz? - zapytała zdezorientowana.

O Lucu Santinim. Patrzył prosto na mnie, gdy

przechodził obok nas.

Zaskoczyło ją odkrycie, Ŝe Drew zna Luca. A właś-

ciwie, dlaczego tak się dziwiła? Wprawdzie Drew
naleŜał do niŜszej kategorii, ale działał na tym samym
polu, co Luc. Wytwórnia podzespołów elektronicznych
Huntingdona.

Czy t-to t-takie waŜne? - wyjąkała.

To nauczy mnie nie zadzierać nosa - odpowie

dział Drew z kwaśną miną. - Załatwiałem z nim
interesy, ale to było dawno temu. Nie naleŜę dziś do
grupy Santiniego, moŜliwe, Ŝe mnie wcale nie pamięta.

Luc miał niezawodną pamięć. Nigdy nie zapominał raz

widzianej twarzy. Uświadomiła sobie z poczuciem winy,
Ŝ

e Luc udał, iŜ nie rozpoznał Drewa z powodu jej

obecności. Nie była teŜ tak głupia, Ŝeby udawać, iŜ nie
wie, kim jest Luc. Mógł o nim nie słyszeć tylko jakiś
analfabeta albo ktoś Ŝyjący na bezludnej wyspie.

Drew popijał swoją kawę najwidoczniej zadowolony,

e o nim zapomniano.

SPOTKANIE PO LATACH

To niezwykły facet. I jak musiał ryzykować, Ŝeby

dojść do tego, co ma dzisiaj.

I pomyśleć, ile ma na swoim koncie kobiet.

OtóŜ to-zadumał się Drew. - O ile wiem, wpadł

tylko raz. Niech pomyślę, to było około czterech...
pięciu lat temu. Nie wiem, co się właściwie zdarzyło,
ale wtedy był diabelnie bliski bankructwa.

Zapewne odbił to sobie na kimś innym. W Ŝyciu

kierował się twardą zasadą: oko za oko, ząb za ząb, no, i
zysk w interesie.

Gdy wychodzili z hoteli, przybity Drew cicho

powiedział:

Chyba zrobiłem z siebie cholernego głupca?

AleŜ skąd - pośpiesznie zaprzeczyła.

Czy chcesz jechać taksówką? - zapytał stłumio

nym głosem. - Lepiej będzie, jak wrócę do biura.

Przejdę się trochę.

Czuła się zawstydzona, Ŝe nie umiała zachować się z

większym taktem, ale jego wyznanie i nagle pojawienie
się Luca pozbawiło ją zdolności rozumowania.

- Catherine?

Zanim zdąŜyła się odwrócić, Drew pochylił się i

zgniótł ustami jej pełne wargi.

- JuŜ wkrótce poproszę cię o rękę, czy chcesz tego,

czy nie - obiecał odzyskując pewność siebie. - Minęło
juŜ prawie pięć lat, kiedy straciłaś męŜa. Nie moŜesz
strawić reszty Ŝycia na wspominaniu go.

Kilka sekund później odszedł szybko w przeciwnym

kierunku.  Niepohamowane  łzy  popłynęły  z  jej  oczu.
PrzeŜycia ostatnich godzin wybijały opóźnioną reakcję.
Drew  był  męŜczyzną  zupełnie  innego  rodzaju,  był
dŜentelmenem  starej  daty,  który  juŜ  przy  pierwszym
pocałunku  proponował  małŜeństwo.  A  ona  -
skończoną  oszustką.  Nie  była  kobietą,  za  jaką  ją
uwaŜał,  bolejącą  ciągle  nad  utratą  młodego  męŜa  i
tragicznie zakończonym krótkim małŜeństwem.

SPOTKANIE PO LATACH

Prawda mogłaby go zabić. I dla niej wspominanie

przeszłości  było  straszne.  Przez  dwa  lata,  nawet  we
własnym  mniemaniu,  była  dziwką  Luca  Santiniego.
Karmiona  i  ubierana  w  zamian  za  gorliwość  w  spra-
wianiu  mu  przyjemności  w  łóŜku.  O  takiej  kobiecie
mówi  się  w  sposób  bardziej  elegancki,  Ŝe  jest  czyjąś
utrzymanką.  Tylko  Ŝe  utrzymaniu  bogatych  męŜczyzn
mogą  liczyć  na  publiczne  pokazywanie  się  u  boku
swych  opiekunów.  A  Luc  wolał,  by  pozostawała  w
cieniu. Nigdy nie okazał najmniejszej chęci, aby wziąć ją
ze sobą i pokazać światu. Nie miała ani odpowiedniego
wyglądu,  ani  oglądy,  nie  mówiąc  juŜ  o  pochodzeniu  i
wykształceniu.  Jeszcze  teraz  wspomnienia  paliły,  raniąc
boleśnie.

Wybór. Całe Ŝycie jest moŜliwością wyboru. W wieku

osiemnastu  lat  Catherine  sądziła,  Ŝe  samodzielnie  /
podejmuje  decyzje.  Tymczasem  decydowano  za  nią.
Miłość  w  zastraszający  sposób  niszczy  poczucie  god-
ności  i  inteligencję  niedoświadczonej,  młodej  dziew-
czyny.  Zanim  spotkała  Luca,  nie  wierzyła,  Ŝe  miłość  do
kogoś  moŜe  być  błędem.  Okazało  się,  Ŝe  moŜe,  i  to
jeszcze  jak.  Catherine  od  dawien  dawna  rozpaczliwie
pragnęła  być  kochana.  Zaraz  po  urodzeniu  została
porzucona  przez  matkę,  po  której  wszelki  ślad  zaginał.
Wychowywała  się  w  domu  dziecka,  gdzie  ginęła  w  tłu-
mie.  Była  marzycielką  snującą  przez  lata  fantastyczne
historie  o  nieznanej  matce,  która  miała  niespodzianie
pojawić  się  i  zabrać  ją  ze  sobą.  Ody  miała  dziesięć  lat,
nadzieja osłabła i zaczęła marzyć o szalonej miłości.

Po ukończeniu szkoły, w wieku szesnastu lat pra-

cowała  jako  słuŜąca  w  swoim  domu  dziecka,  aŜ  do  jego
zamknięcia  w  dwa  lata  później.  Do  kierowniczki
zgłosili  się  wtedy  państwo  Goulds,  młodzi  właściciele
małej  galerii  sztuki  w  Londynie.  Zatrudnili  ją  jako
recepcjonistkę,  wykorzystywali  bez  skrupułów  i  płacili
tylko tyle, Ŝe z trudem starczało jej na Ŝycie. PoniewaŜ ich
dochody były małe, galeria często musiała być

SPOTKANIE PO LATACH

otwarta do późna i to Catherine pilnowała sklepu przez
wiele wieczorów.

Pewnego zimowego wieczora, gdy juŜ zamykała

sklep, Luc, w drodze do swego hotelu, powodowany
jakimś impulsem wszedł do galerii bez specjalnego celu,
w białym trenczu narzuconym niedbale na ramiona. Wtedy
to dokonała pierwszego wyboru, oślepiona i oszołomiona
przelotnym uśmiechem... przerwała zamykanie sklepu.

Jej rozmyślania zakłócił szum motoru srebrnej

limuzyny, stojącej przy krawęŜniku. Tylne drzwi sa-
mochodu otworzyły się i wysiadł z niego Luc.

- Czy mogę panią podwieźć?

ROZDZIAŁ DRUGI

Catherine patrzyła na niego z nieukrywanym prze-
raŜeniem w szeroko otwartych oczach. - Ja... ja nie idę
nigdzie konkretnie.

Po prostu spaceruje pani - zadrwił Luc.

Skąd wiedziałeś, gdzie jestem? - zapytała.

Jechałem

tobą

samego

hotelu.

Poczuła, Ŝe braknie jej tchu. Czy naprawdę myślała,
Ŝ

e to drugie spotkanie to kolejny przypadek? Czy

sądziła, Ŝe on pozwoliłby jej odejść bez wyjaśnień?

- Dlaczego to robisz? - szepnęła w napięciu.

Chmurnie spojrzały na nią ciemne, błyszczące oczy.

- MoŜe chciałbym powrócić do dawnych czasów?

Sam nie wiem. To ty mi powiesz. Czy myślisz, Ŝe to
moŜliwe?

Odruchowo cofnęła się do balustrady, przy której

stali.

Nie jesteś człowiekiem impulsywnym.

Dlaczego drŜysz? - Podszedł do niej bliŜej, a ona

plecami oparła się o Ŝelazną balustradę, usiłując
utrzymać pewien dystans miedzy nimi.

Pojawiasz się tak nagle. Przestraszyłeś mnie.

Jak dziecko lubisz ciągle niespodzianki.

- Nie zauwaŜyłeś, Ŝe juŜ nie jestem dzieckiem.

Zebrała się na odwagę, Ŝeby ostro odpowiedzieć, ale
był to błąd. Luc zmierzył ją wzrokiem, szacując
czerwoną, okrągłą klamrę spinającą jej jedwabiste włosy,
bluzkę z koronkowym kołnierzykiem i układaną,
kwiecistą spódniczkę. Poczuła się jak obnaŜona.

- Widzę, Ŝe firma Laury Ashley w dalszym ciągu

wietnie się rozwija - zaŜartował z powaŜną miną.

SPOTKANIE PO LATACH

Był teraz tak blisko, Ŝe mogłaby go dotknąć. Ale nie

ośmieliła  się  podnieść  oczu  powyŜej  poziomu  jego
jedwabnego  krawata.  Szary,  o  stalowym  odcieniu
garnitur nosił z elegancją, którą niewielu tylko męŜczyzn
mogłoby  naśladować.  Wysoką,  szczupłą  sylwetkę
podkreślał  doskonały  krój  ubrania  człowieka  z  wyŜszych
sfer. Ale to, co czuła w atmosferze wokół niego, dalekie
było  od  uprzejmości  ludzi  z  towarzystwa.  Było  to  coś
wręcz przeraŜającego.

- Nie mamy o czym mówić po tylu latach. - W sło

wach, które padły z bladych ust, moŜna było wyczuć
nie wypowiedzianą prośbę.

Luc podniósł rękę i czubkiem palca przesunął powoli

od delikatnego obojczyka, gdzie wyczuwalny był szalony
rytm pulsu, aŜ do wygięcia dolnej wargi. Czuła, Ŝe pali
ją skóra, a cale ciało oblewa Ŝar.

OdpręŜ się - poradził. Opuścił rękę sekundę

wcześniej, zanim szarpnęła gwałtownie głową, nie
godząc się na tę poufałość. W jego oczach zabłysły
ogniki, a na ustach pojawił się uśmiech:

Nie chciałem cię przestraszyć. CóŜ to... jesteśmy

wrogami?

Ja... ja się spieszę - wyjąkała.

I nie chcesz, Ŝebym cię podwiózł? Zgoda. Przejdę

się  razem  z  tobą  -  odpowiedział  łagodnie.  -  A  moŜe
wsiądziemy  do  samochodu  i  przejedziemy  się...  i  tak
pewnie  utkniemy  w  korku  ulicznym.  Zaufaj  mi,  jestem
dziś w łagodnym nastroju.

Dlaczego? - odsunęła się odwaŜnie od balust

rady. - Czego chcesz?

Nie spodziewam się, abyś chciała w tłoku ulicz

nym  robić  to,  co  zazwyczaj  robiliśmy.  -  Ciemnymi
zuchwałymi      oczami      przyglądał      się      rumieńcowi
oblewającemu  jej  twarz.  -  A  według  ciebie,  czego
mógłbym  chcieć?  Czy  to  takie  dziwne,  Ŝe  chciałbym
zaspokoić swoją naturalną ciekawość?

- Czego dotyczącą?

SPOTKANIE PO LATACH

- Ciebie. A kogóŜ by innego?

Catherine zagryzła dolną wargę. Czuła narastającą w

niej  złość.  Był  czas,  Ŝe  gdy  Luc  mówił:  wsiadaj  do
samochodu,  skwapliwie  wykonywała  jego  polecenie.
Uśmiechał  się  teraz,  ale  nie  moŜna  ufać  uśmiechowi
Luca.  Mógł  uśmiechać  się  i  jednocześnie  doszczętnie
kogoś  zniszczyć  starannie  dobranymi  słowami.  Zdecy-
dowała  się  w  jednej  chwili  i  ruszyła  w  kierunku
samochodu.  Luc  był  człowiekiem  wyjątkowo  inte-
resującym  dziennikarzy,  nie  mogła  wiec  dopuścić  do
tego, by ją z nim widziano.

Jeden z goryli Luca otworzył drzwiczki limuzyny.

.Wśliznęła się w róg samochodu i usiadła na obitej
kremową skórą kanapie. Drzwiczki zatrzasnęły się.

- Doprawdy, Catherine... czy to było takie trudne?

- zapytał Luc. - Napijesz się czegoś?
W gardle czuła suchość.

- Chętnie.

Nerwowo wygładzała fałdy spódniczki. Luc pochylił

się,  aby  otworzyć  barek.  Przez  jeden  moment,  który
wydał  się  jej  najdłuŜszym  w  Ŝyciu,  czarne,  gęste  włosy
były w zasięgu jej palców. Nieuchwytny aromat płynu do
płukania  włosów,  zmieszany  z  nieokreślonym,  ale  jakŜe
znajomym  jego  własnym  zapachem,  uderzył  w  jej
rozszerzone  nozdrza.  Gdy  wyprostował  się,  zmieszana
obserwowała  ruch  muskułów  pod  drogą  tkaniną  koszuli,
okrywającej jego szerokie ramiona.

Luc podał jej szklankę, przytrzymując ją na tyle długo,

e musiała na niego spojrzeć. Był to atak bardzo niewinny,

jak na moŜliwości Luca, ale i tak poczuła, Ŝe nad nią
panuje. Szybko wypiła kilka łyków. Nie cierpiała smaku
brandy, która z trudem przechodziła przez ściśnięte
gardło.

- Czy teraz lepiej się czujesz? - zapytał. - Mieszkasz

w Londynie?

- Nie - odpowiedziała z pośpiechem. - Jestem tu

tylko chwilowo. Mieszkam w... Peterborough.

SPOTKANIE PO LATACH

- Widzę, Ŝe jesteś męŜatką. Musi to być dla ciebie

ródłem wielkiej satysfakcji.

Obrączka ślubna zaciąŜyła jej jak ołów. Postanowiła

pominąć milczeniem te złośliwą uwagę.

Kiedy wyszłaś za mąŜ?

Ponad cztery lata temu.

Napiła się, dla dodania sobie odwagi przed następ

nym kłamstwem.

Niedługo po... Był to burzliwy, krótkotrwały

romans - wyjaśniła szybko.

Na to wygląda -wycedził. -Opowiedz mi o tym.

Nic nie było w tym nadzwyczajnego - mruk

nęła. - Jestem pewna, Ŝe wcale cię to nie zainteresu
je.

Przeciwnie - zaprzeczył miękko Luc. - Szalenie

jestem ciekaw. A czy twój mąŜ ma jakieś imię?

Luc, ja...

Ach,

więc

moje

imię

pamiętasz?

Wbiła wzrok w swój kieliszek.

Paul. Ma na imię Paul. - Pomimo ogromnego,

strasznego napięcia, udało się jej uśmiechnąć. - Na
prawdę nie ma o czym mówić!

Zaspokój jednak moją ciekawość. Czy jesteś

szczęśliwa tam... gdzie to jest? W Peterhaven?

Oczywiście.

Nie wyglądasz na szczególnie szczęśliwą.

To nie zawsze jest widoczne - odcięła się zroz

paczona.

dzieci?

zapytał

niechcenia.

Catherine zdrętwiała.

Nie, jeszcze nie mam.

Luc był bardzo opanowany. ZauwaŜyła to, choć

sama była zmieszana. Luc nagle uśmiechnął się.

- Co robiłaś z tym Huntingdonem?

Pytanie rzucone znienacka zbiło ją z tropu.

- Ja... zatrzymuję się u niego, gdy przyjeŜdŜam na

zakupy - zawahała się, a potem ze zdecydowaniem,

SPOTKANIE PO LATACH

które miało świadczyć o jej absolutnej pewności siebie,
dodała: - Mój mąŜ pracuje dla niego.

- Wygląda na to, Ŝe dobrze spędziłaś dzień pełen

szczególnych zbiegów okoliczności - cudowne, złote
oczy patrzyły wprost na jej zarumienioną twarz.
- Najciekawsze jest to, co niespodziewane, czyŜ nie?

Odstawiła kieliszek.

Muszę... naprawdę muszę juŜ iść. Bardzo miło

było znowu cię spotkać.

Czuję się pochlebiony, Ŝe tak uwaŜasz - powie

dział półgłosem Luc. - Czego się tak boisz?

Ja się boję? - powtórzyła niepewnie. -Nie boję się

niczego. Nie mamy juŜ o czym mówić.

A ja myślę, Ŝe mamy jeszcze cały dzień przed

sobą.
Catherine pochyliła głowę.

Nie muszę odpowiadać na twoje pytania - powie

działa stanowczo, usiłując zapanować nad drŜeniem
w głosie.

Potraktuj to jako mały, nieco spóźniony objaw

uprzejmości  -  zaproponował  Luc.  -  Cztery  i  pół  roku
temu  zniknęłaś  jak  kamfora.  Bez  słowa,  bez  listu  lub
najmniejszej  próby  wyjaśnienia.  Chciałbym  usłyszeć  je
teraz.
Ceglaste plamy wystąpiły na jej policzkach.

Związek z tobą był najgłupszą rzeczą, jaką kiedy

kolwiek zrobiłam.

A to, Ŝe mi to teraz powiedziałaś, moŜe okazać się

drugą  najgłupszą  rzeczą  -  spojrzał  na  nią  pociem
niałymi  oczami.  -  Spałaś  ze  mną  w  noc  przed  swoim
zniknięciem.  LeŜałaś  w  mooch  ramionach  i  kochałaś  się
ze mną, planując, Ŝe opuścisz mnie...

Z przyzwyczajenia - wyjąkała.

Chwycił silnie jej rękę i przyciągnął do siebie bliŜej,

wbrew jej woli.

- Z przyzwyczajenia? - krzyknął szorstko j z niedo

wierzaniem w głosie.

SPOTKANIE PO LATACH

Cofnęła się przed niepohamowaną złością i odrazą,

które wyczytała w jego pełnych wyrazu oczach.

Sprawiasz

ból

szepnęła.

Z pogardą puścił jej rękę.

- W takim razie wyrazy mojego uznania, za takie

przedstawienie, naleŜy ci się nagroda zwycięzcy. Przy
zwyczajenie inspiruje cię do niecodziennego zapału.

Pod wpływem wspomnień zaczerwieniła się po

czubki  włosów.  Te  wspomnienia  budziły  nienawiść  do
samej siebie. A tamtej nocy w głębi serca była przekonana,
ze  nigdy  juŜ  nie  będzie  znowu  z  Lucern.  O  świcie,  z
niezwykłą u niej śmiałością, obudziła go pełna rozpaczy,
która  jedynie  w  fizycznym  kontakcie  mogła  znaleźć
ukojenie. Kochać kogoś, kto nie odwzajemnia miłości, to
najokrutniejszy rodzaj cierpienia.

Nie pamiętam - skłamała bez przekonania,

z uczuciem rosnącej nienawiści. Zapłaciła zbyt wysoką
cenę za miłość do Luca.

Przyzwyczajenie - powtórzył znowu, ale juŜ

spokojnie.

Mimo woli uraziła boleśnie jego męską ambicje. Nie

była  jedyną,  która  szalała  na  punkcie  Luca.  Kobiety
gotowe  były  na  wszystko,  byleby  tylko  zwrócić  na
siebie  jego  uwagę.  Zrobiłyby  jeszcze  więcej,  aby  tylko
zatrzymać go przy sobie.

Dla Luca Santiniego kobiety były zabawkami po-

trzebnymi  w  wolnym  czasie.  Łatwo  zdobywanymi  i  tak
samo  łatwo  odrzucanymi.  Wznosząc  się  na  szczyty
sukcesu,  Luc  nigdy  nie  pozwolił  sobie  na  utratę
odrobiny  własnej  energii  dla  jakiejś  kobiety.  Był
samcem o duŜych potrzebach seksualnych, ale kobiety nie
zajmowały waŜnego miejsca w jego myślach.

Muszę juŜ iść - powtórzyła i ponownie, gdy

napotkała jego błyszczące oczy, odczuła dziwną nie
chęć do zrobienia jakiegokolwiek ruchu.

Jak sobie Ŝyczysz.

Chłodnym wzrokiem, wprawiającym ją w zmiesza-

SPOTKANIE PO LATACH

nie, obserwował, jak brała swoją torebkę i wydostawała się
z samochodu na miękkich nogach, jak zachwiała się na
moment na bardzo wysokich obcasach.

Odwracając nieposłuszne oczy od jego smagłej,

męskiej  twarzy  zamknęła  drzwiczki  i  przeszła  na  drugą
stronę  ulicy.  Z  poczuciem  winy  myślała  o  wszystkich
tych kłamstwach, które powiedziała, aby uchronić syna. I
nie  dlatego,  by  Luc  mógł  czymś  teraz  zagrozić
Danielowi, ale czuła się bezpieczniej, gdy on o niczym nie
wiedział.  Luc  nie  lubił  Ŝadnych  komplikacji  ani
ewentualnych  kłopotów.  A  nieślubny  syn  mógł  być
powodem jednego i drugiego.

Jeszcze oszołomiona, pomyślała, Ŝe poza jednym

niebezpiecznym  momentem  Luc  był  taki...  taki  chłodny.
Mogłaby przysiąc, Ŝe w hotelu Savoy Luc był wyraźnie
wściekły.  Ale  widocznie  to  tylko  jej  imaginacja.  A  poza
tym,  dlaczego  miałby  być  wściekły?  Cztery  lata  to  duŜo
czasu,  a  jemu  na  niej  nie  zaleŜało.  Nie  moŜna  ciągle
wspominać kogoś, kto nawet kiedyś był bliski, gdy Ŝyje
się juŜ innymi sprawami.

Myślami powróciła do ich pierwszego spotkania. Z

wdzięczności  za  to  tylko,  Ŝe  się  pojawił,  oprowadziła  go
po  galerii:  była  to,  par  exccllence,  wycieczka  z
przewodnikiem.  Nigdy  jeszcze  nie  znajdowała  się  tak
blisko  męŜczyzny  tak  pięknego,  wykształconego  i  pod-
niecającego.  Luc,  znudzony  własnym  towarzystwem,
chętnie przyjął rolę zabawianego gościa.

Uśmiechnął się do niej, a wtedy zgubiła całkowicie

wątek. Nie zrobiło to na nim Ŝadnego wraŜenia. Nie
podał nawet swojego nazwiska, ale przed wyjściem
powiedział do niej:

- Nie powinna pani zostawać tu sama. Nie powinna teŜ

pani być tak bezpośrednia wobec obcych męŜczyzn. Widu
z nich potraktuje to jako zachętę i wtedy, zapewne, nie
będzie pani umiała sobie z tym poradzić.

Gdy ruszył schodami w dół, objął ją ostatni raz

spojrzeniem błyszczących, złotych oczu. I cóŜ zoba-

SPOTKANIE PO LATACH

czył? Ładną, zaokrągloną osiemnastolatkę, niezręczną i
naiwną jak dziecko.

Mimo to przez następne dni nie opuszczał jej

promienny  optymizm.  Jeśli  zdarzyło  się  raz,  moŜe
zdarzyć  i  drugi.  Minęły  dwa  miesiące,  zanim  Luc
pojawił się znowu. Tak jak poprzednim razem było późno
i przyszedł sam. Niewiele mówiąc obejrzał nowe obrazy z
widocznym  brakiem  zainteresowania,  gdy  tymczasem
ona paplała z całą impulsywną bezpośredniością, którą on
zganił  przy  pierwszej  wizycie.  Gdy  byli  juŜ  blisko
wyjścia, odwrócił się nagle.

- Będę czekał na panią po zamknięciu galerii. Po

trzebuję czyjegoś towarzystwa - wycedził.

Tak długo oczekiwane zaproszenie było wypowie-

dziane niedbale, w ostatniej chwili, z niewybaczalną
arogancją człowieka pewnego jej zgody. Czy przejęła się
tym? Ani trochę!

Pracowałem cały dzień, Chciałem się przejść

-mruknął, gdy ona, zadyszana, dreptała u jego boku.

Bardzo chętnie się przejdę - powiedziała. Mógłby

jej  nawet  zaproponować  kąpiel  w  Tamizie  zimą  i  teŜ  by
się  zgodziła  bez  wahania.  Wziął  od  niej  płaszcz  i  podał
jej  zgrabnie,  a  jego  eleganckie  maniery  zrobiły  na  niej
ogromne wraŜenie.

Zmęczył ją bardzo pierwszym spacerem. Potem

postawił  kawę  w  kawiarni  na  Piocadilly.  Opowiadał  jej  o
swoim  dzieciństwie  w  Nowym  Jorku,  o  rodzinie  -
ojcu,  matce  i  siostrze,  którzy  zginęli  rok  temu  w
katastrofie lotniczej. Ona z kolei otworzyła przed nim serce i
opowiedziała  o  swoim  niepewnym  pochodzeniu,  Ŝartując
nawet na temat nieznanych przodków.

- MoŜe zadzwonię do pani.

Wsadził ją do taksówki nawet bez pocałunku.

Nie zadzwonił. Minęło sześć, a właściwie prawie

siedem męczących tygodni. Czuła się ogromnie nie-
szczęśliwa. I gdy juŜ straciła całkowicie nadzieję, zjawił się.
Bez Ŝadnego uprzedzenia. Na jego widok roz-

SPOTKANIE PO LATACH

płakała się z radości i musiał ją pocałować, aby przestała
szlochać.

Po tym pocałunku mógłby nawet okazać się nagle

gangsterem...  nie  miałoby  to  Ŝadnego  znaczenia.  Za-
kochała  się  szaleńczo  i  w  głębi  oszołomionej  duszy
przekonana  była,  Ŝe  on  taksę  ją  pokochał.  Jakie  to
romantyczne,  pomyślała,  gdy  dał  jej  jedną  białą  róŜę.
Zasuszyła  później  ten  cudowny  kwiat,  Ŝeby  mieć
pamiątkę w przyszłości...

Jak wspomnienia mogą stać się przykre! Luc nie był ani

trochę  romantyczny.  Postarał  się  tylko  o  zdobycie
doskonałej  kochanki,  z  tym  samym  chłodnym  opano-
waniem  i  zręcznymi  intrygami,  jakie  stosował  w  inte-
resach. Etap pierwszy - pozbawić spokoju. Etap drugi
- przekonać ją, Ŝe nie moŜe Ŝyć bez niego. Etap trzeci
-  podbić  serce.  Została  uwiedziona  w  takim  stylu
i  z  takim  mistrzostwem,  Ŝe  nawet  nie  zdawała  sobie
sprawy, co się z nią dzieje.

Znaleźć zwykłą dziewczynę i omotać ją. To właśnie

zrobił z nią Luc. Równie dobrze mogłaby połoŜyć się na
szynach kolejowych przed pędzącym ekspresem. Od
początku wszystko sprzysięgło się przeciw niej.

Gdy na zatłoczonej ulicy spojrzała na zegarek, była

zaskoczona, Ŝe jest tak późno. Zatopiona w myślach,
chodziła bez celu całe popołudnie. Nie zastanawiając się
dłuŜej, poszła w kierunku przystanku autobusowego.

Gospodyni Drewa, pani Bugle, właśnie nakładała

płaszcz, gdy Catherine weszła do mieszkania.

Proszę wybaczyć, panno Parrish, ale byłam zbyt

zajęta, Ŝeby przygotować pani obiad - powiedziała
zimno pani Bugle.

Och, nie szkodzi. Jestem przyzwyczajona sama

siebie obsługiwać. - Catherine była jednak zaskoczona
zimną uprzejmością tej kobiety i jej pełnym nagany
spojrzeniem.

Chcę, Ŝeby pani wiedziała, Ŝe pani Huntingdon

SPOTKANIE PO LATACH

bardzo przeŜywa sprawę rozwodu - powiedziała pani
Bugle oskarŜycielskim tonem. - JeŜeli pan Huntingdon
oŜeni się ponownie, poszukam innej posady.

Catherine nie miała moŜliwości powiedzenia czegoś na

swoją  obronę.  Rzuciwszy  te  niemiłe  słowa  na
poŜegnanie,  pani  Bugle  wyszła  trzasnąwszy  drzwiami.
Catherine,  zła  i  zaŜenowana,  uznała,  Ŝe  atak  gospodyni
był końcowym akcentem tego okropnego dnia.

Teraz więc stała się tą, która rozbiła małŜeństwo.

Pewnie  nie  tylko  pani  Bugle  tak  myśli.  Romans  Annette
Huntingdon  był  trzymany  w  wielkiej  tajemnicy  i  tylko
bardzo  niewiele  osób  o  nim  wiedziało.  Mój  BoŜe,  jak
mogła być tak ślepa i nie zauwaŜyć uczuć Drewa?

Harriet była przeciwna rozwodowi brata. Robiła mu

wymówki, co jeszcze bardziej go rozdraŜniało.

MoŜe okazywała Drewowi za duŜo sympatii, usiłując

zrównowaŜyć  brak  delikatności  Harriet?  MoŜe  teŜ  zbyt
chętnie  słuchała  tego,  co  mówił?  Szczerze  mu
współczuła,  ale  naprawdę  nie  chciała  mieszać  się  w  jego
małŜeńskie  problemy.  Na  litość  boską,  wszystko,  co
zrobiła, to tylko to, Ŝe słuchała, a Drew... najwidoczniej
odczytał to jako zachętę.

Teraz powinna natychmiast się wyprowadzić z tego

mieszkania!  Ale  w  jaki  sposób?  Po  zapłaceniu  pani
Anstey  z  góry  za  jeden  miesiąc,  zostało  jej  mniej  niŜ
trzydzieści funtów. Peggy wściekała się na nią często, Ŝe
nie  domaga  się  jakiejś  zapłaty  za  prowadzenie  domu
Harriet,  która  odprawiła  gospodynię  wkrótce  po
wprowadzeniu  się  Catherine.  Jednak  sama  Catherine  nie
potrafiła pogodzić się z myślą, iŜ mogłaby za swoje usługi
otrzymywać pensję.

I nie miało to Ŝadnego znaczenia, dopóki Ŝyła Harriet.

Catherine na róŜne sposoby udawało się wiązać koniec z
końcem tym bardziej, Ŝe nie musiała się martwić ani o
mieszkanie, ani

o jedzenie. Została zarejestrowana jako matka

samotnie wychowująca dziecko, ale korzystała z tego
rzadko. Uprawiała warzywa, szyła, karmiła

SPOTKANIE PO LATACH

podopiecznych Harriet... jakoś sobie zawsze radzili, ona i
Daniel. Ale teraz niepewność co do ich przyszłości
zawisła nad nią jak ogromna, czarna chmura.

Gdy rozpakowywała swoje rzeczy, doszła do wniosku,

e zmuszona będzie zgłosić się do pomocy społecznej z

prośbą o wsparcie, dopóki znowu nie stanie na nogi. A
po  powrocie  Drewa  z  Niemiec  opowie  mu  o  swojej
przeszłości.  I  jeśli  jego  uczucie  do  niej  jest,  jak
przypuszczała,  chwilową  namiętnością,  to  szybko  się  z
niej wyleczy. Tak czy inaczej, straci dobrego przyjaciela.
Drew będzie czuł się oszukany.

O wpół do siódmej zadzwonił dzwonek u drzwi

wejściowych. Miała ochotę go zignorować, w obawie, iŜ
jest  to  ktoś,  kto  gotów  źle  wytłumaczyć  sobie  jej
obecność  w  tym  mieszkaniu.  Niestety,  ten  ktoś  za
drzwiami  był  uparty,  a  nerwy  nie  pozwoliły  jej  wy-
trzymać trzeciego, przeraźliwie ostrego dzwonka.

To był Luc. Przez kilka strasznych sekund myślała, Ŝe

ma halucynacje. Gdy oprzytomniała, drŜącymi rękami
otworzyła drzwi.

Luc...? - wyszeptała.

Jak widzę, nie wróciłaś jeszcze do Peterborough.

A moŜe Peterhaven?
Spojrzał złośliwie w jej przeraŜone, błękitne oczy.

Wygląda na to, Ŝe nie bardzo wiesz, gdzie miesz

kasz.  Jesteś  nędzną  kłamczuchą,  moja  droga.  A  tak
naprawdę,  to  kłamiesz  nieudolnie,  dziwię  się,  Ŝe  w  ogó
le  próbowałaś  mnie  oszukać.  Kiedy  siedziałaś  w  samo
chodzie, kłamałaś, kłamałaś  i kłamałaś...

Kłamałam? - wykrztusiła z trudem, nie mogąc

pozbierać myśli.

Wiesz, dlaczego pozwoliłem ci odejść dziś po

południu? - gwałtownym pchnięciem zamknął drzwi.

N-n-nie.

Byłem w takim stanie, Ŝe gdybyś zmyśliła jeszcze

jedno kłamstwo, udusiłbym cię. Skąd w tobie tyle
ś

miałości, Ŝeby mnie okłamywać?

SPOTKANIE PO LATACH

Bezradnie patrzyła na niego. W ustach jej zaschło, a w

ołądku czuła ucisk. Czy naprawdę przypuszczała, Ŝe

zdoła zachować obojętność? Nic nie czuć do tego
męŜczyzny, którego kiedyś kochała, którego dziecko
urodziła w strasznej samotności?

KaŜda kobieta, która, tak jak ona, spotkałaby choć raz

w  Ŝyciu  męŜczyznę  w  rodzaju  Luca  Santiniego,  byłaby
szczęśliwa. I odtąd, juŜ na zawsze, czy podobałoby się jej
to,  czy  nie,  byłby  on  wzorcem,  według  którego
oceniałaby innych męŜczyzn. Nagle z przeraŜeniem zdała
sobie  sprawę,  Ŝe  przez  te  wszystkie  lata,  gdy  opuściła
apartament  na  Manhattanie,  Ŝaden  inny  męŜczyzna  nie
wzbudził  w  niej  podniecenia.  Zrozumiała  teraz,  Ŝe  to
ponowne  spotkanie  z  Lucern,  twarzą  w  twarz,  będzie
decydującą próbą.
Milczenie przeciągało się...

- Cristo, cara! - odezwał się Luc niepokojąco

niskim głosem. - O czym myślisz? Wyglądasz tak,
jakbyś miała zaraz upaść na kolana i błagać o litość...
Podniosła oczy.

- Tak uwaŜasz?

To się nazywa grać na zwłokę, udając głupiego. Co on

tu  robi?  Czego  od  niej  chce?  Które  kłamstwa  odkrył?
Mój  BoŜe,  czyŜby  domyślał  się,  Ŝe  ma  dziecko?  Skąd
miałby  to  wiedzieć?  -zadawała  sobie  pytania.  Na  samą
myśl o tym zbladła z przeraŜenia.

Nie czekając na odpowiedź, Luc przeszedł obok niej,

pchnął drzwi i zajrzał do kuchni. Z całkowitym zamętem
w  głowie  obserwowała,  jak  otwierał  po  kolei  wszystkie
pozostałe drzwi - wyglądało to na systematyczną rewizję
lokalu. Czego szukał? Jakich świadków? Jej mitycznego
męŜa? A moŜe dziecka? Ze strachu zimny pot oblał jej
ciało. W interesach Luc słynął z tego, Ŝe dowiadywał się
wszystkiego  w  jakiś  niesamowity  sposób.  ZauwaŜał  to,
czego  inni  nie  zauwaŜali.  Potrafił  wyjaśnić  to,  co  było
ukryte. Jeśli tylko poświęciłby trochę czasu i skupił swoją
niezwykłą inte-

SPOTKANIE PO LATACH

lgencję, aby odgadnąć przyczynę jej odejścia, to
zrozumiałby, Ŝe najprawdopodobniej była w dąŜy.

Czy tak cię to bawiło, Ŝe dziś po południu przez trzy

godziny ciągnęłaś za sobą przez całe miasto mojego
człowieka z ochrony? -zapytał Luc ze słodyczą w głosie.

Ciągnęłam twojego człowieka? - powtórzyła, a za

skoczenie w jej głosie mówiło samo za siebie.

Zero punktów za spostrzegawczość, moja droga.

Nic  się  nie  zmieniłaś.  Włóczyłaś  się  jak  lunatyczka
w  oczekiwaniu,  Ŝe  coś  się  zdarzy.  -  Przeszedł  się  po
pokoju  z  nonszalancką  swobodą.  -  Nie  widać  Ŝadnej
zieleni,  ani  zasłony  w  kwiaty,  ani  falbanki.  Albo
mieszkasz  tu  od  niedawna,  albo  on  narzucił  ci  swój
gust. BoŜe, miał więcej szczęścia niŜ ja...

To ostatnie zdanie, powiedziane szeptem, było tak

samo  zaskakujące,  jak  i  słowa,  które  je  poprzedzały.
Zaczerwieniła  się,  gdy  zdała  sobie  sprawę  ze  złośliwości
uwagi ojej sentymentalizmie, tak bardzo róŜniącym się od
jego  upodobania  do  surowego  modernizmu.  Była  to
aluzja,  przywołująca  niewyraźne  i  mimowolne  wspo-
mnienie kąpieli przy blasku palących się świec i łóŜka z
baldachimem, pokrytego koronkami.

Trudno byłoby znaleźć dwa charaktery, które bardziej by

się  od  siebie  róŜniły.  Jej  marzenia  były  zwykłymi
marzeniami  o  miłości,  małŜeństwie  i  dzieciach.  A  Luc  nie
miał  marzeń.  Kierował  swoim  Ŝyciem  według  własnego
planu,  my  śląc  tylko  o  osobistym  sukcesie.  Gdy  osiągnął
jeden  cel,  zmierzał  do  następnego.  MoŜliwość  niepowo-
dzenia nie przychodziła mu nawet do głowy. Na myśl o
tym,  ile  razy  ona  sama  musiała  rezygnować  ze  swoich
marzeń, Catherine poczuła gorycz.

- Nie krepuj się, czuj się jak u siebie w domu.

Ten ironiczny ton tak do niej nie pasował, Ŝe Luc

obrócił się nagle i spojrzał na nią ze zdziwieniem.

- Nie mów tak do mnie - rzekł z naciskiem.

- Będę mówiła tak, jak mi się spodoba - od

powiedziała z naglą determinacją.

SPOTKANIE PO LATACH

Jak uwaŜasz - zgodził się Luc. - Ale nie zrobisz

tego juŜ więcej.

Chcesz się załoŜyć?

wiadomość, Ŝe ani sam Daniel, ani Ŝaden siad jego

istnienia nie mogą jej zdradzić w tym mieszkaniu,
dodała jej odwagi i sił do przeciwstawienia się Lucowi.

- Gdybym był tobą, nie zaryzykowałbym tego

-odpowiedział  Luc.  -  Masz  przeraŜający  zwyczaj
stawiać  na  przegranego  konia.  A  zdecydowanie  nie
masz szans na wygraną.
    -  Nie  boję  się  ciebie.  -  Buńczucznie  zadarła  pod-
bródek.

A powinnaś.

Grozisz mi?

O ile mnie pamięć nie myli, nigdy jeszcze nie

próbowałem nikomu grozić - zapewnił z niewzruszo
nym spokojem.
Opuściła głowę.

Nie mam ci nic do powiedzenia.

Za to ja chciałbym ci wiele powiedzieć.

Nie chcę tego słuchać.

Gwałtownym ruchem skrzyŜowała ramiona, Ŝeby

ukryć drŜenie rąk i zrobiła kilka kroków w kierunku okna,
odwracając się do niego plecami.

Kiedy mówię do kogoś, to chcę, aby na mnie

patrzono - ironicznie dodał Luc.

Nie chcę patrzeć na ciebie.

Z przeraŜeniem stwierdziła, Ŝe lada chwila wybuchnie

płaczem. GdybyŜ mogła być teraz tysiące kilometrów od
tego miejsca!
Wzięła głęboki oddech i odwróciła się do niego:

Chcę, Ŝebyś wyszedł.

Uniósł czarną brew:

Czy na pewno mówisz do mnie?

Miała na twarzy wyraz ogromnego napięcia, ale nie

powiedziała nic, nie chcąc zdradzić się głosem, ani
spotkać się wprost z jego spojrzeniem.

SPOTKANIE PO LATACH

- Czy moŜemy obejść się bez męŜa, skoro masz

takie trudności z wymówieniem jego imienia?- zapytał
bardzo spokojnie Luc.- Nie wierzę w ogóle w jego
istnienie.

- Nie rozumiem, skąd ci to przyszło do głowy?

Całkowicie wytrącona z równowagi przez pytanie
rzucone bez Ŝadnego uprzedzenia, uświadomiła sobie, Ŝe
w jej odpowiedzi nie było przekonywającego zdziwienia ani
zrozumiałej w takim wypadku irytacji. Pod wpływem
spojrzenia

ciemnych

oczu,

które

ją

prostu

unieruchamiały, poczuła się jak zwierzę złapane w sidła.

- Zawsze i wszędzie w moim Ŝyciu postępowałem

uczciwie, ale z tobą nie mogę. Widziałem was z Huntin-
gdonem przed hotelem.
Zaczęła ją ogarniać rozpacz.

Fałszywie oceniłeś to, co widziałeś.

Naprawdę? Nie sądzę -mruknął Luc. - Uspokój

się, niemu się jeszcze nie stało... jest dopiero w połowie
drogi do Niemiec, ale upragnionego kontraktu nie
dostanie.

Co mówisz?

Chyba będę zmuszony sprawić ci przykrość.

Zapytała z nienaturalnym spokojem:

A co ty masz wspólnego z tym kontraktem?

Mam pewne wpływy - oświadczył.

Ale dlaczego? Dlaczego chcesz zniszczyć Drewa?

- szepnęła w rozpaczy.

Tak się fatalnie dla niego składa, Ŝe jest to jego

mieszkanie.  -  Luc  spojrzał  na  nią  iskrzącym  się
wzrokiem,  z  nieukrywaną  groźbą.  -  A  gdy  jakiś
człowiek  wchodzi  na  moje  terytorium,  musi  za  to
zapłacić.  W  innym  wypadku,  kto  respektowałby  grani
ce  przeze  mnie  wyznaczone?  Chyba  nie  sądzisz,  Ŝe  będę
mu wdzięczny za uwiedzenie mojej kobiety?

ROZDZIAŁ TRZECI

Catherine zbladła. Luc zadał jej zbyt wiele ciosów

naraz. Czuła się jak człowiek, który tonie.

Luc spoglądał na nią bezlitośnie. Z jego oczu

promieniowała  dziwna,  zatrwaŜająca  siła,  dzięki  której
nigdy  nie  tracił  panowania  nad  sobą.  Ludzie,  którzy
pozwalali,  by  zatriumfował  w  nich  gniew,  tracili
kontrolę nad sytuacją. Luca nigdy nie moŜna byłoby o to
pbwinić. Przynajmniej do tej pory...

Nie mogła nawet przełknąć śliny i tylko końcem

jeŜyka oblizała suche wargi.

- Nie jestem twoją kobietą - powiedziała niepew

nie.
Przeszył ją ostrym spojrzeniem czarnych oczu.

- Przez dwa lata byłaś moja, bezdyskusyjnie moja,

jak Ŝadna przedtem. Niektórych faktów nie da się
zmienić. W Savoyu nie mogłaś oderwać ode mnie oczu.

Catherine była tak zaskoczona słowami Luca, Ŝe na

chwilę zapomniała o pogróŜkach pod adresem Drewa.

To nonsens!

Tak uwaŜasz?

Luc utkwił w niej nieruchome, skrzące się spojrzenie.

Wyobraziła sobie, Ŝe zapewne tak właśnie wygląda syty
tygrys, dybiący na następną ofiarę,

- Nie wydaje mi się to nonsensem. A zresztą,

dlaczego  mamy  się  o  to  kłócić?  To  jakieś  ne  sais  quoi,
nieproszone  i  jakŜe  często  niechciane,  istnieje  w  dal
szym  ciągu  pomiędzy  nami.  Chcę,  Ŝebyś  wróciła  do
mnie, Catherine.

W śmiertelnej ciszy, która zapadła po jego słowach,

słyszała bicie własnego serca. Nie była w stanie wydać

SPOTKANIE PO LATACH

dźwięku ze zduszonego gardła. Wreszcie, gdy minął
szok, odzyskała mowę i panowanie nad sobą.

Luc podszedł do stołu i otworzył jedną ze stojących tam

karafek, wziął kieliszek i nalał sobie brandy.

AŜ trudno mi uwierzyć, Ŝe moŜesz tak do mnie

mówić - wyszeptała.

Pociesz się, Ŝe nie powiedziałem nawet jednej

czwartej tego, co chciałem powiedzieć.

Luc wsunął kieliszek pomiędzy jej bezwładne palce i

zacisnął na szkle - intymny dotyk jego ręki znów
pozbawił ją spokoju.

- Jestem pewien, Ŝe czujesz wdzięczność za moją

powściągliwość.

Zrozumiała teraz, co czuje zając na autostradzie,

zahipnotyzowany światłami reflektorów. Te złociste
oczy byłyby w stanie zniewolić kaŜdą kobietę.

Naprawdę myślisz, Ŝe jestem na utrzymaniu

Drewa? - zapytała wstrząsając się z niesmakiem. - Czy
to mi insynuujesz?

Ja nic nie insynuuję, moja droga. Ja stwierdzam

fakt.

- Jak śmiesz? - wykrzyknęła oburzona Catherine.

Luc z kamiennym spokojem zmierzył ją wzrokiem.

UwaŜam, Ŝe jest to wyjątkowo niesmaczne, bo

Drew to człowiek Ŝonaty i dostatecznie stary, by być
twoim ojcem.

Nie ma nic niesmacznego w tym, co dotyczy

Drewa - zaprotestowała gwałtownie. - On jest jednym
z najprzyzwoitszych ludzi, jakich znam.

Tyle tylko, Ŝe jest zdolny zdradzać swoją Ŝonę

z  kobietą  dwa  razy  od  siebie  młodszą.  -  Luc  pod
sumował  dobitnie.  -  A  teraz  małe  ostrzeŜenie:  od
dzisiejszego  wieczora  nie  Ŝyczę  sobie,  Ŝebyś  nawet
wymawiała jego imię.

Catherine tak się zapamiętała w obronie Drewa, Ŝe w

ogóle nie dotarły do niej słowa Luca.

- On nie zdradził swojej Ŝony. JuŜ prawie od roku

46 SPOTKANIE PO LATACH

są w separacji. W przyszłym miesiącu będzie juŜ po
rozwodzie.

Wiem o tym - przerwał Luc, łagodnie uprzedza

jąc jej argumenty. - JednakŜe powinien być teraz
w domu ze swoją Ŝoną, byłoby to dla niego znacznie
bezpieczniejsze.

Bezpieczniejsze? Grozisz mu?

Nie. Ja tylko doręczyłem swoje listy intencyjne

z duŜym udziałem.

- Nie mogłeś tego zrobić!- wykrzyknęła.

W zamyśleniu obrzucił ją przeciągłym spojrzeniem.

- To twoje zdanie. - Wzruszył ramionami, dając do

zrozumienia, Ŝe juŜ nie chce poruszać tego tematu.
- Mamy waŜniejsze rzeczy do omówienia.

Uczuła niemiły ucisk w Ŝołądku. To eleganckie, szyte

na miarę ubranie kryło bezwzględnego drania,
prymitywnego neandertalczyka, któremu obce są wyrzuty
sumienia.

Choć to absolutnie nie twoja sprawa, przyjmij do

wiadomości, Ŝe nie mam romansu z Drewem - powie
działa z naciskiem.

Wszystko, co ciebie dotyczy, bardzo mnie ob

chodzi.

Nie zaprotestowała, skoncentrowana ciągle na

obronie Drewa.

Dlaczego chcesz doprowadzić do ruiny wytwórnię

podzespołów Huntingdona? Co on ci takiego zrobił?

I ty mnie o to pytasz? - zapytał opryskliwie,

z niedowierzaniem. - Mieszkasz u niego i jeszcze mnie
pytasz? To jest banalne i wstrętne.

A kim ja byłam, Ŝyjąc z tobą? - Nie mogła oprzeć

się porównaniu.

Cristol - W nagłym porywie gniewu uniósł do

góry obie ręce. - Jak moŜesz mówić mi coś takiego?
W całym moim Ŝyciu nigdy nie traktowałem Ŝadnej
kobiety tak jak ciebie!
W jego pewności siebie najgorsza była szczerość. On

SPOTKANIE PO LATACH

wierzył w to, co mówił. Zacisnęła zęby, powstrzymując
cisnące się na usta słowa.

- I co otrzymałem w zamian? Odpowiedz! - Zaata

kował  ją  ostro,  brutalnie,  z  wściekłością  na  twarzy.
     -  Głupie,  cholerne  bazgrały  na  lustrze,  których  nawet
nie  mogłem  odczytać.  Ufałem  ci  tak,  jakbyś  była
członkiem  rodziny,  a  ty  naduŜyłaś  mojego  zaufania
i wbiłaś mi nóŜ w plecy.

Jego opanowanie gdzieś znikło, odsłaniając ogrom

gniewu, który wywołała.

Luc, ja...

Nie ruszaj się! - Jak biczem smagnął tym roz

kazem,  nie  pozwalając  jej  cofnąć  się  do  drzwi.  -  Byłaś
ze  mną  dwa  lata,  Catherine.  Dwa  lata  -  powtórzył
z  furią,  a  kaŜdy  nerw  jego  szczupłego,  silnego  ciała
drgał  od  miotającej  nim  złości.  -  AŜ  nagle  rozpłynęłaś
się  w  powietrzu.  I  przez  te  pięć  lat  co  otrzymałem?  Co?
Nawet  ani  jednej  pocztówki!  Szukam  cię.  Martwię  się,
czy  gdzieś  nie  głodujesz.  Zastanawiam  się,  jak  sobie
radzisz  w  Ŝyciu.  Myślę,  Ŝe  moŜe  miałaś  jakiś  wypadek,
moŜe  nie  Ŝyjesz.  I  gdzie  cię  znajduję?  -  podniósł  glos
prawie do krzyku. - W Savoyu, z innym męŜczyzną!

Stała osłupiała, nie mogąc się ruszyć, przygnieciona

jego gwałtownym atakiem. Nigdy nie widziała Luca w
takim stanie. Nie mogła uwierzyć w to, co widziała, a cóŜ
dopiero w jego słowa.

Martwił się o nią? I teraz, w tej chwili, równieŜ się

o  nią  martwi?  Była  zaskoczona.  Gdy  opuściła  go,
wymykając  się  chyłkiem,  jak  złodziej  drzwiami  dla
słuŜby,  przewidywała  jego  reakcję  na  jej  znikniecie.
Niedowierzanie...  obraza...  pogarda...  pogodzenie  się
ze  stanem  rzeczy.  Myśl,  Ŝe  moŜe  się  o  nią  martwić,  nie
przyszła jej nawet do głowy.

Gdy teraz zrozumiała, uczuła dziwny niepokój

i postanowiła nic mu nie mówić na swoją obronę. Jedno
było pewne: Luc nie podejrzewał istnienia Daniela.
Pozbywszy się tej obawy, mogła myśleć o Drewie.

SPOTKANIE PO LATACH

- Zostaw Drewa w spokoju - powiedziała. - On

potrzebuje tego kontraktu.

- To wszystko, co masz mi do powiedzenia? Brnęła

dalej.

- Utrata tego kontraktu zrujnuje go. Złośliwy

uśmieszek wykrzywił jego usta. -Wiem.

- Wyładuj swoją złość na mnie. Nie wierzę, Ŝe

naprawdę chcesz skrzywdzić Drewa.

- Uwierz w to - uciął stanowczo.
- Myślę teŜ... - Bezradnie skrzyŜowała dłonie,

zdradzając tym swoje zakłopotanie. - Przychodzisz tu
i mówisz... Ŝądasz, Ŝebym wróciła do ciebie, ale o tym
absolutnie nie moŜe być mowy - dokończyła drŜącym
głosem.

- Nie?
- Nie! Nie rozumiem, dlaczego tak mnie traktujesz!

-krzyknęła.

-  MoŜe powinnaś spróbować?
-  Nie chcę próbować - powiedziała z godnością.
-  Byłeś  w  moim  Ŝyciu  epizodem,  o  którym  juŜ

dawno zapomniałam.

- Epizodem? - Zaśmiał się niedowierzająco. - Byłaś

ze mną dwa lata!

- Dziewiętnaście miesięcy, a kaŜdy miesiąc to mój

błąd - poprawiła go Catherine.

- Modre de Dio. - Na jego policzkach wystąpiły

czerwone plamy. -1 uwaŜasz to za epizod, jakbyśmy
spędzili ze sobą zaledwie jedną noc?

- Nie wiem, ale nieraz chciałam, Ŝeby to właśnie

była tylko ta jedna noc.

- Jak moŜesz tak mówić? PrzecieŜ cię szanowałem

- zmienił ton Luc.

- Ty to nazywasz szacunkiem? - Zaśmiała się ze

wzburzeniem. - Gdy patrzę teraz na ciebie, dziwię się,
dlaczego to tak długo trwało, zanim się opamiętałam.

SPOTKANIE PO LATACH

- Od chwili, kiedy tu przyszedłem, starasz się nie

patrzeć na mnie - powiedział Luc sucho.
- Nienawidzę cię, Luc. Nienawidzę cię tak bardzo, Ŝe
gdybyś w tej chwili padł martwy u mych stóp,
tańczyłabym z radości na twoim ciele!

- A więc przyszłość zapowiada się interesująco.
- Dla nas nie ma wspólnej przyszłości! Nie mam

zamiaru  podporządkowywać  się,  jak  jakaś  słuŜąca.
Wrócić  do  ciebie?  Chyba  oszalałeś!  JuŜ  raz  mnie
wykorzystałeś  i  raczej  umrę,  niŜ  pozwolę  ci  uczynić
to  po  raz  drugi.  Kochałam  cię,  Luc.  Kochałam  cię  o
wiele bardziej, niŜ na to zasługiwałeś...

- Wiem - przerwał jej spokojnie.

Gorączkowy rumieniec zabarwił jej policzki, a nie-
pohamowany gniew wstrząsnął całym ciałem.

- Co ma znaczyć to twoje wiem? Jak śmiesz

przyznawać się do tego?
Spojrzał na nią przeciągle, z dziwnym wyrazem w
złocistych oczach.

- Myślałem, Ŝe to będzie przemawiało na moją

korzyść.

- Na twoją korzyść? Wziąłeś wszystko, co miałam

do dania i próbowałeś za to płacić, jakbym była
Ŝ

ebraczką z ulicy!

Zacisnął szczęki.

- Mogłem się czasem mylić - przyznał po długim

milczeniu - ale jeśli byłaś niezadowolona z naszego
związku, powinnaś byk to okazać.

- Co takiego? Okazać niezadowolenie? -Catherine

była tak zdenerwowana, Ŝe z trudem wydusiła z siebie
te słowa. - Niech Bóg ci wybaczy, bo ja ci wybaczyć
nigdy nie będę mogła. Pozwól, Ŝe zwrócę ci uwagę na
jedno. MoŜesz kupić sobie, co tylko zechcesz. Ale
mnie nie kupisz. Nie jestem towarem na sprzedaŜ.
DrŜąc na całym ciele odwróciła się od niego, osłabła
Ŝ

e wzruszenia. Nigdy nie sądziła, Ŝe będzie zdolna tak

gwałtownie wystąpić przeciwko Lucowi, a okazało się

SPOTKANIE PO LATACH

to nie tak trudne. Nie odczuwała jednak Ŝadnej satysfakcji.
Tylko  ból.  Rozdzierający,  potworny  ból.  Nagle  runęła
wewnętrzna  tama,  którą  zbudowała  z  takim  wysiłkiem.
Powróciły  nie  chciane  wspomnienia,  choć  tak  gorąco
pragnęła je zniszczyć.

JakŜe szczęśliwa była w dniu, kiedy ofiarował jej róŜę.

Porwał ją w świat, który oglądała tylko w ilustrowanych
tygodnikach. Bawiły go jej naiwne, szeroko otwarte oczy,
jej niewinność i to, Ŝe nie umiała ukryć, jak wielką
przyjemność

sprawiało

jej

przebywanie

jego

towarzystwie.  Wciągu  kilku  dni  niezwykłych  emocji
zatraciła się całkowicie, do utraty tchu. Luksusowe nocne
kluby,  w  których  tańczyli  do  późnej  nocy,  wspólne
kolacje  w  zaciszu  dyskretnie  oświetlonych  restauracji...  i
wreszcie ten ostatni wieczór w Londynie.

A przecieŜ juŜ wtedy Luc nie zasługiwał na zaufanie. I

gdy doprowadził do tego, Ŝe po obiedzie, mocno
wtulona w jego ramiona, nie była w stanie rozsądnie
myśleć, odsunął ją od siebie i powiedział lekko:

- Wybieram się na BoŜe Narodzenie do Szwajcarii.

Pojedź ze mną.

Ta nieoczekiwana propozycja oszołomiła ją. Zawsze

marzyła o prawdziwych świętach. W pierwszej chwili
odmówiła, czując się niezręcznie na myśl, Ŝe Luc będzie
chciał opłacić jej podróŜ za granicę.

- Nie wiem, kiedy znowu będę w Londynie.

Nie wiedziała wówczas, Ŝe było to kłamstwo. W prze-

konaniu,  Ŝe  moŜe  stracić  go  na  zawsze  z  powodu
przestarzałych  zasad,  poddała  się.  Była  tak  głupia,  Ŝe
oczekiwała,  iŜ  będą  mieszkać  w  hotelu  w  osobnych
pokojach. Jednak i wtedy zdawała sobie sprawę z tego, Ŝe nie
zna go dobrze. Luc wrócił do Nowego Jorku. Elaine Gould
była zaskoczona widząc ją następnego dnia w gazecie,
na  zdjęciu  obok  Luca.  Elaine,  pełna  najlepszych  intencji,
próbowała  przemówić  jej  do  rozsądku.  Ale  Catherine  nie
słuchała juŜ Ŝadnych mądrych rad.
Sześć godzin spędzonych w samotnym, alpejskim

SPOTKANIE PO LATACH

schronisku  wystarczyło,  Ŝeby  zapomniała  o  wszelkich
swoich  zasadach.  śadna  kobieta  nie  została  uwiedziona
tak  łatwo.  śadnej  panny  młodej  nie  zaniesiono  do
małŜeńskiego  łoŜa  z  większym  wdziękiem  i  pietyzmem,
niŜ  uczynił  to  Luc.  A  w  momencie,  kiedy  zabrał  jej
dziewictwo,  posiadł  jej  ciało  i  duszę.  Poddała  się
wielkiej  namiętności,  miała  obok  siebie  męŜczyznę
swych  marzeń,  ale  o  ślubie  nie  było  nawet  mowy.
Poświeciła  wszystko  dla  miłości...  Och,  głupia,  lekko-
myślna kobieto, gdzie miałaś wtedy rozum?

- Catherine!

Wstrząsnęła się, wracając do rzeczywistości. - O czym
myślisz?

Oślepiona napływającymi łzami, niepewnie zaczer-

pnęła do płuc powietrza.

To nic ciekawego.

Jeśli wrócisz do mnie, nie będę przeszkadzał

Huntingdonowi w uzyskaniu tego kontraktu.

- Dobry BoŜe, nie moŜesz tak frymarczyć Ŝyciem

człowieka - wyszeptała z przeraŜeniem. -Mogę i będę.

- Nienawidzę cię! Nie przeŜyję, jeśli dotkniesz mnie

choć palcem! - krzyknęła.
Nieoczekiwany uśmiech wykrzywił jego usta:

Uwierzę, jeśli tak się stanie.

Luc, proszę cię.

A więc tak się złoŜyło, Ŝe Catherine zmuszona była

teraz odrzucić dumę i prosić. -Proszę cię, zastanów się, co
robisz. Dla ciebie to tylko przygoda... Nie mogę do ciebie
wrócić, Luc... Po prostu nie mogę. Błagam, odejdź i
zapomnij, Ŝe kiedykolwiek mnie widziałeś.
Luc przysunął się bliŜej do niej.

- Gdybym mógł zapomnieć, nie byłoby mnie tutaj,

moja droga.
Catherine cofnęła się w popłochu.

- Czy juŜ zapomniałeś o tym wszystkim, co cię we

mnie irytowało? - wykrzyknęła w rozpaczy.

SPOTKANIE PO LATACH

Okazało się to całkiem miłe, kiedy zostałem tego

pozbawiony.

Nie podchodź do mnie! - W miarę jak zbliŜał się

do niej, ogarniała ją coraz większa histeria. -Jeśli mnie
dotkniesz, umrę!

A ja umrę, jeśli nie wezmę cię w ramiona. I muszę

ci  uprzytomnić,  Ŝe  jeszcze  Ŝyję.  -  Złociste,  płonące
oczy  parzyły  ją  blaskiem  poŜądania.  -  Jutro  nie
będziesz nawet pamiętać jego imienia.
Cofnęła  się  przed  jego  ręką,  obcasem  zaczepiając  o  frędzle
dywanu.  Przewróciła  się,  uderzając  głową  o  coś  twardego.
Krzyknęła,  a  potem  ciemność  otuliła  ją  jak  zasłoną  i  straciła
przytomność.

Trudno dostrzec to miejsce, o którym mówię

-  lekarz  wskazał  ciemną  plamę  na  kliszy  rentgeno
wskiej.  -  Poprzednie  obraŜenie  wymagało  długiego
leczenia.  Tym  razem  jest  to  tylko  wstrząs  mózgu,  ale
chora  powinna  tu  zostać  na  całą  noc,  Ŝebyśmy  mogli
nad nią czuwać.

Diabeinie długo nie wracała do przytomności.

- Bo było to diabelnie silne uderzenie.

Napotkawszy twarde spojrzenie zwęŜonych oczu
stary lekarz zrozumiał, Ŝe swą Ŝartobliwą odpowiedzią trafił jak
kulą w płot.
Catherine rozpoznała głos Luca i choć nie zrozumiała ani
słowa, natychmiast się uspokoiła. Czuła ostry, przenikliwy ból
u podstawy czaszki, a kiedy poruszyła głową, jęknęła i
otworzyła oczy.
Ujrzała Luca i uśmiechnęła się do niego.

- Widzę cię jak przez mgłę - powiedziała.

Stojący po drugiej stronie łóŜka siwowłosy męŜczyzna zaczął
badać jej koordynację ruchów. Potem zapytał ją, jaki to dzisiaj
dzień tygodnia. Zamknęła oczy i zaczęła się zastanawiać. W
mózgu miała jakby watę. Poniedziałek, wtorek, środa...
Lekarz powtórzył swoje pytanie.

SPOTKANIE PO LATACH

Czy nie widzi pan, jak ona cierpi? - zapytał Luc

z rozpaczą w głosie. - Proszę pozwolić jej odpocząć.

Catherine! - To był głos doktora, zmuszający ją

do ponownego uniesienia cięŜkich powiek. - Czy
pamięta pani, jak doszło do tego wypadku?

JuŜ mówitem panu, Ŝe upadła - przerwał mu po

raz drugi Luc. - Czy to wypytywanie jest naprawdę
konieczne?

Upadłam - szepnęła z wdzięcznością Catherine.

Chciała, Ŝeby doktor odszedł i przestał ją dręczyć.
Najwidoczniej irytował teŜ Luca.

Jak pani upadła?

Gdy zadał to pytanie po raz trzeci, Luc nabrał głośno

powietrza w płuca i właśnie w tym momencie rozległ się
dźwięk elektronicznego przywoływacza. Lekarz, nie
dopuszczając Luca do głosu, stanowczym tonem
oświadczył:

- Obawiam się, Ŝe będę zmuszony skończyć bada

nie rano. Panna Parrish zostanie przeniesiona do innej
sali. MoŜe wróci pan do domu, panie Santini?

- Zostanę tutaj - padła zdecydowana odpowiedź.

Catherine sennym wzrokiem spojrzała na niego,
szczęśliwa,  Ŝe  jest  tu  i  pilnuje,  by  było  jej  dobrze.
Zamknęła powieki i poczuła, Ŝe łóŜko, na którym leŜy, jest
gdzieś  przesuwane.  Nad  jej  głową  rozmawiały
pielęgniarki,  prosząc  na  paskudną  pogodę,  a  jedna  z
nich  opisywała  sukienkę,  którą  zobaczyła  u  Marksa  i
Spencera. Wszystko to było tak pokrzepiająco normalne,
Ŝ

e Catherine zapadła w drzemkę.

Gdy ponownie się obudziła, stwierdziła, Ŝe znajduje

się w słabo oświetlonym, przyjemnie umeblowanym
pokoju, który nie pasował do jej wyobraŜeń o szpitalu.
Luc stał przy oknie i wpatrywał się w ciemność.

Luc? - szepnęła.

Odwrócił się gwałtownie.

Gdzie ja jestem?

SPOTKANIE PO LATACH

To prywatna klinika. - Podszedł do łóŜka. -Jak

się czujesz?

Tak, jakby ktoś rąbnął mnie workiem z piaskiem,

ale mogło być gorzej. - Poruszyła głową na próbę
i skrzywiła się z bólu.

- Leź spokojnie. -

Trochę za późno poradził jej Luc.
Zmarszczyła czoło.

-Nie pamiętam momentu, kiedy upadłam - szep

nęła oszołomiona... - Nic a nic.

Luc podszedł jeszcze bliŜej. Nie wyglądał tak ele-

gancko, jak zazwyczaj. Czarne włosy miał potargane,
krawat zmięty, dwa rozpięte guziki koszuli odsłaniały
opaloną szyję.

To była moja wina - przyznał.

Jestem pewna, Ŝe nie - pocieszyła go trochę

zdziwiona Catherine.

A właśnie, Ŝe tak. - Ciemne oczy patrzyły na nią

niespokojnie. - Nic by się nie stało, gdybym nie
usiłował cię objąć wbrew twojej woli.

Wbrew mojej woli? - Nie pamiętała nic takiego,

co uzasadniałoby te zaskakujące słowa.

Potknęłaś się o dywan i upadłaś. Uderzyłaś

głową  o  stół.  Modre  de  Dto.  cara...  Myślałem,  Ŝe  się
zabiłaś!  -  Luc  przeŜywał  to  na  nowo,  z  niezwykłym
dla  niego  wzruszeniem,  a  w  kąciku  jego  ust  drgał
jakiś  nerw.  -  Myślałem,  Ŝe  nie  Ŝyjesz...  Naprawdę
tak  myślałem  -  powtarzał,  nie  odzyskawszy  jeszcze
równowagi.

- Tak mi przykro, Ŝe sprawiłam ci tyle kłopotu.

Ogarnął ją jakiś dziwny, nieokreślony lęk. Gdyby
nie  obecność  Luca,  poddałaby  mu  się  całkowicie.  Poza
tym,  Ŝe  nie  mogła  odtworzyć  w  pamięci  okoliczności
swego  upadku,  uświadomiła  sobie  jeszcze  inne  dziwne
fakty. Pielęgniarki... lekarz... są w Anglii.

- Czy my jesteśmy w Anglii? - zapytała.

- Czy my jesteśmy...? - Powtórzył zaimek my,

akcentując go w szczególny sposób, z widocznym

SPOTKANIE PO LATACH

zaskoczeniem na twarzy. - Jesteśmy w Londynie. Nie
wiesz o tym? - sondował ją ostroŜnie.

- Nie pamiętam, Ŝebym przyjechała z tobą do

Londynu - wyznała Catherine w nagłej panice. - Dla
czego nie pamiętam?

Luc przyglądał się jej przez kilka sekund, a potem, z

uczuciem ulgi, usiadł obok niej na łóŜku.

Uderzyłaś się mocno i dlatego masz taki zamęt

w głowie. To wszystko - powiedział cicho i spokojnie.
- Absolutnie nie ma się czym martwić.

Jak mogę się nie martwić! Boję się!

Nie masz się czego bać - Luc zachowywał się jak

ktoś, kto troskliwie usiłuje skierować w innym kierun
ku myśli osoby skłonnej do histerii.

Palcami dotknęła jego dłoni, szukając w niej oparcia.

Jak

długo

jesteśmy

Londynie?

Luc zesztywniał.

Czy to takie waŜne?

Gdy ujął jej rękę i podniósł do ust, nagle wszystko

przestało mieć jakiekolwiek znaczenie.

Obserwując ją spod gęstych, czarnych rzęs, koniuszkiem

języka przeciągnął powoli, po kolei po kaŜdym paku, aŜ
wreszcie pocałował namiętnie wnętrze jej dłoni.
Wprawiający w omdlenie dreszcz rozkoszy przeniknął ją
całą.

-Czy to takie waŜne? - powtórzył.

Co... waŜne? - wybąkała, niezdolna do racjonal

nego myślenia, wzburzona silnymi emocjami.
-

Jaka jest ostatnia rzecz, którą pamiętasz?

Z ogromnym wysiłkiem zmusiła się do myślenia i -

udało się. Okazuje się, Ŝe odpowiedź na to pytanie była
tak łatwa, jak zjedzenie przysłowiowego ciastka.
-

Chorowałeś na grypę - oznajmiła uradowana.

Na grypę? - Luc z niepokojem ściągnął brwi.

I raptem, jak za dotknięciem róŜdŜki czarodziejskiej,
twarz mu się rozjaśniła:

SPOTKANIE PO LATACH

Si, grypa. To było w tysiąc dziewięćset osiem

dziesiątym...
-

Wiem, w którym to było roku, Luc.

Senz altro. Pewnie, Ŝe wiesz. Lata zyskują na

wartości, jak dobre wino.

Gdy spojrzała na niego, nie rozumiejąc, o czym

mówi, pochylił się z uśmiechem i odgarnął kosmyk
kręconych włosów z jej zmarszczonego czoła.

- Wydaje mi się, Ŝe to było tak dawno, i gdy myślę

o tym, to widzę jakąś mgłę - poskarŜyła się.

Nie myśl o tym - poradził Luc.

Chyba juŜ późno? - szepnęła.

Prawie północ.

Powinieneś wrócić do hotelu. Czy zatrzymaliśmy

się w hotelu? - zapytała, znów niespokojna.

Przestań się martwić. Wszystko będzie dobrze

- zapewnił ją miękko Luc.- Wcześniej lub później.

Kciukiem wodził machinalnie po przegubie jej ręki.

Powodowana  ogromną  potrzebą  dotknięcia  go,  uniosła
wolną  rękę  i  pogłaskała  twardą,  mocną  szczękę.  Jego
ciemna  skóra  o  niebieskawym  odcieniu  pociągała  ją
swoją szorstkością. Pomyślała, Ŝe jego oczy hipnotyzują,
ciemnieją  w  cieniu  hib  z  gniewu,  nabierają  złotego
blasku w słońcu lub z poŜądania.

I nagle zastanowiła się, dlaczego jej jeszcze nie
pocałował.

W tej dziedzinie Luc nigdy nie potrzebował ani

zachęty,  ani  namowy.  Gdy  wracał  ze  swych  podróŜy  w
interesach,  wchodził  do  mieszkania  i  brał  ją  w  ramiona,
często  nie  panując  nad  swym  poŜądaniem  na  tyle,  Ŝeby
dojść  do  sypialni.  A  gdy  był  z  nią,  miała  wraŜenie,  Ŝe
gdyby  jej  co  jakiś  czas  nie  dotknął,  nie  byłaby  w
stanie cokolwiek robić.

To dawało jej poczucie bezpieczeństwa. Wierzyła, Ŝe

tam, gdzie jest tyle namiętności i uczucia, tam musi być i
nadzieja. Dopiero znacznie później pojawiły się
wątpliwości.

SPOTKANIE PO LATACH

Zapomniałam tylko o kilku tygodniach, prawda?

- upewniła się.

To, o czym zapomniałaś, to nic waŜnego - błysz

czącymi oczami objął jej uniesioną do góry twarz
i napotkał spojrzenie pełne niespotykanego u niej
poŜądania. Zmusił się do zachowania spokoju.

Luc - szepnęła niepewnie. - Co się stało?

Bardzo mnie podniecasz. Dio, jak moŜesz tak na

mnie patrzeć? - odetchnął głęboko. - PrzecieŜ jesteś
chora!

Nie wiedziała, które z nich zrobiło pierwszy ruch, ale

niespodzianie  znalazła  się  tak  blisko  niego,  jak  tego
chciała,  a  jej  palce  chciwie  wplotły  się  w  jego  gęste,
spręŜyste włosy. Luc, zamiast jak zwykle zaatakować ją z
całą  siłą,  jakby  odgadł  jej  Ŝyczenie,  wsunął  język
pomiędzy  jej  pełne  wargi  i  z  widoczną  rozkoszą
poruszał nim raz po raz, aŜ zakręciło się jej w głowie, w
Ŝ

yłach zaczęła pulsować krew, a w całym omdlałym ciele

poczuła tak intensywne poŜądanie, jakiego nigdy
przedtem nie zaznała.

Z głośnym jękiem rozkoszy Luc wziął ją w ramiona.

Choć  sprawiał  jej  tym  ogromny  ból,  gotowa  była  mu
ulec. Odrzucając niecierpliwie przykrywającą ją pościel,
uniósł  ją  i  ułoŜył  na  swoich  twardych  udach,  nie
odrywając  ani  na  chwilę  wpijających  się  w  nią  ust.
Gwałtowne  podniecenie,  które  ich  ogarnęło,  było  tak
nagłe jak letnia błyskawica.
Catherine szepnęła gorączkowo:

- Zabierz mnie do hotelu.

Luc potrząsnął nią i zamknął oczy, mówiąc coś,

czego nie była w stanie zrozumieć. Chwilę później
połoŜył ją na łóŜku, otulił lekkim kocem i westchnął:

Chiedo scusa. Wybacz. Nie jesteś zdrowa.

Czuję się doskonale - zaprotestowała. - Nie chcę

zostać tutaj.

Zostaniesz. - Otworzył okno, aby wpuścić chłody

ne powietrze. - Tutaj będziesz bezpieczniejsza.

SPOTKANIE PO LATACH

Bezpieczniejsza?

Czy wierzysz w przeznaczenie, moja droga?

Oczywiście, Ŝe wierzę.

Nie naleŜy walczyć z przeznaczeniem - powie

dział Luc w zadumie i uśmiechnął się do niej promien
nie. - Ty teŜ tak uwaŜasz, prawda?

Nigdy nie odbyła z Lucern dziwniejszej rozmowy, a

była przy tym tak wyczerpana, Ŝe z trudem zbierała myśli.

Myślę, Ŝe nie da się walczyć z przeznaczeniem.

ToteŜ nie mam zamiaru z nim walczyć. Ja mu

tylko ułatwiam zadanie. Śpij, moja droga - powiedział
miękko. - Rano lecimy do Włoch.

Do Włoch? - powtórzyła, czując ogarniającą ją

słabość.

Czy nie uwaŜasz, Ŝe juŜ najwyŜszy czas, Ŝebyśmy

uregulowali nasze stosunki?
Patrzyła na niego w osłupieniu. Luc podszedł
ponownie do jej łóŜka i usiadł na fotelu obok,
wpatrując się w nią czarnymi oczami.

Proszę, Ŝebyś za mnie wyszła.

Naprawdę? - Była tak wstrząśnięta, Ŝe zdołała

tylko tyle powiedzieć.
Palcem musnął jej drŜącą, górną wargę.

Powiedz coś - poprosił,

Czy myślałeś o tym od dawna? – zapytała urywa

nym głosem.

Powiedzmy, Ŝe myśl ta drąŜyła mnie od jakiegoś

czasu.

Nie brzmiało to zbyt romantycznie. Miała wraŜenie,

e wokół niej dzieje się coś nierealnego. Luc

zaproponował  jej  małŜeństwo.  Znaczyło  to,  Ŝe  Ŝyła
przez  cale  miesiące  z  człowiekiem,  którego  nie  znała.
Znaczyło  teŜ,  Ŝe  wszystkie  jej  nielojalne  i  nieŜyczliwe
myśli  były  okrutnie  niesprawiedliwe.  Łzy  popłynęły  po
bladych policzkach.

- Co ja takiego powiedziałem? - zapytał Luc. - No

SPOTKANIE PO LATACH

tak, oczywiście inaczej wyobraŜałaś sobie moje oświad-
czyny.

- W ogóle ich sobie nie wyobraŜałam - zatkała.

Wziął ją delikatnie na ręce i usadowił na swoich
kolanach, owijając starannie lekkim kocykiem. Za-
chłysnęła się zimnym powietrzem i instynktownie
przytuliła do jego ciepłego ciała.

- Jestem taka szczęśliwa - powiedziała.
- Okazujesz to w sposób tobie tylko właściwy. Ale

przecieŜ  wiele  rzeczy  robisz  w  sposób  bardzo  in
dywidualny.  Pobierzemy  się  we  Włoszech.  A  teraz,  gdy
juŜ  powzięliśmy  tę  decyzję,  nie  będziemy  tracić  czasu,
prawda?

Nic nie powiedziała, siedząc z głową przytuloną do

jego  piersi,  a  on  odchylił  się  bardziej  do  tyłu,  Ŝeby  i  jej
było  wygodniej.  Nigdy  nie  myślała,  Ŝe  moŜe  być  taki
delikatny.  CzyŜby  jej  wypadek  tak  nim  wstrząsnął?  Z
całą  pewnością  coś  musiało  wpłynąć  na  tak  za-
dziwiającą  zmianę  w  jego  zachowaniu  wobec  niej...  a
moŜe  to  ona  nigdy  nie  rozumiała  Luca?  Chciałaby  go  tak
słuchać  przez  całą  noc,  ale  śmiertelnie  zmęczona  juŜ
wkrótce zapadła w sen.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Nie znała tej szykownej, szafirowej sukienki, ale

widocznie  została  kupiona,  Ŝeby  sprawić  przyjemność
Lucowi. A pantofelki? Catherine skrzywiła się na widok
niskich  obcasów.  Musiała  się  strasznie  śpieszyć,  kiedy  je
kupowała.  Absolutnie  nie były  w  jej  guście,  ale  pasowały
do sukienki. Zaskoczona była tym odkryciem, poniewaŜ
nie miała talentu do dopasowywania swej garderoby. Luc
dobrze  musiał  przetrząsnąć  jej  bagaŜe,  Ŝeby  dokonać
takiej sztuki.

Kiedy się obudziła, nie byk) go przy niej. Ubranie

przyniesiono po śniadaniu. Przebrała się natychmiast, choć
wysiłek ten osłabił ją bardzo. Pielęgniarka miała trochę
pretensji o to, Ŝe nie poproszono jej o pomoc i dodała,
Ŝ

e zaraz przyjdzie doktor Ladwin, Ŝeby ją zbadać.

Catherine miała nadzieję, Ŝe Luc będzie tu wcześniej.
Denerwowała się w przewidywaniu pytań, na które nie
będzie w stanie odpowiedzieć.

Pocieszała się, Ŝe okres, którego nie pamięta, to

zaledwie kilka tygodni. A kilka tygodni to jeszcze nie jest
całkowita utrata pamięci.

Niepokoiły ją jednak pewne drobne fakty. Kiedy

cięła włosy? Bóg jeden wie, kiedy była ostatni raz u

fryzjera. Do tego te ręce! Chyba szorowała nimi podłogę!
I ten zabawny, mały ślad na serdecznym palcu, jakby po
pierścionku, którego przecieŜ nigdy nie nosiła.

Nie rozpoznawała teŜ zawartości swojej torebki. Obca

nawet była portmonetka, zawierająca mnóstwo drobnych
banknotów. Znalazła tam zarówno dolary, jak i funty, ale
nie było w niej kart kredytowych, ani Ŝadnej fotografii
Luca. Nawet kosmetyki róŜniły się od

SPOTKANIE PO LATACH

tych, których zwykle uŜywała. A co się stało z jej
paszportem?

Propozycja, jaką zrobił Luc poprzedniego wieczora,

wydała się jej teraz nierealna, jak ze snu. Luc nie był taki,
jakim go pamiętała i to było najbardziej oszałamiające ze
wszystkiego.

Gdy w Szwajcarii skręciła nogę w kostce, Luc wpadł we

wściekłość. Powiedział, Ŝe jest jedyną osobą, której udało
się w Alpach skręcić nogę, nie dotykając nawet nart Stał
przy niej w szpitalnym ambulatorium, czyniąc złośliwe
uwagi na temat jej ulubionych wysokich obcasów.
Pewnie tamtejszy lekarz pomyślał, Ŝe Luc to jakiś
okrutny potwór, ale sama Catherine była innego zdania.

Jej cierpienie zdenerwowało go i wytrącony z rów-

nowagi zareagował z wrodzoną agresją. Gdy mówił, Ŝe
zabije ją, jeśli zobaczy ją znowu na wysokich szpilkach, to
wyraŜał w ten szorstki sposób troskę o nią.

Ostatniego wieczora Luc nie był zły. Poprosił, Ŝeby

wyszła  za  niego  za  mąŜ.  Czy  to  moŜe  być  prawda?  Nie
mogła  sobie  przypomnieć,  kiedy  doszło  do  tak  zaska-
kującej zmiany w ich związku. A właśnie jej obecność z
nim w Londynie, podczas gdy zawsze podróŜował sam,
była  najlepszym  świadectwem  zmiany  w  jego
zachowaniu. Ale co się do tego przyczyniło?
Drzwi otworzyły się. Wszedł Luc, a za nim lekarz.

Ginąca w obszernym fotelu, ze łzami lśniącymi na

drŜących rzęsach, mimo kosztownego stroju sprawiała
wraŜenie istoty samotnej i bezbronnej.
Luc podszedł szybko i przykucnął przy niej.

- Dlaczego płaczesz? - zapytał. - Czy ktoś sprawił

ci przykrość?

Jeśliby tak było, ten ktoś zostałby stąd natychmiast

wyrzucony. Luc reagował gwałtownie, jak prawdziwy
Włoch. Opiekuńczy, z silnym instynktem posiadacza,
gotów do natychmiastowej walki w jej obronie.

- Jeśli ktoś cię skrzywdził, muszę to wiedzieć.

SPOTKANIE PO LATACH

- Jestem przekonany, Ŝe nie mógł tego zrobić nikt z

naszego personelu - doktor Ladwin zdecydowanie
uprzedził jakiekolwiek sugestie.

Luc podał Catherine czystą chusteczkę, wypros-

tował się i powiedział spokojnie:

- Ona jest bardzo wraŜliwa.

Catherine zmieszała się bardzo. Pośpiesznie otarła
wilgotne policzki i powiedziała:

- Tutejszy personel jest wspaniały, Luc. Jestem

trochę roztrzęsiona, to wszystko.

- Jak juŜ próbowałem panu wyjaśnić pół godziny

temu, panie Santini - burknął lekarz - amnezja
wywołuje stany lękowe.

- A ja juŜ takŜe panu wyjaśniłem, Ŝe nie powinno

to pana obchodzić.

Catherine przyglądała się im niepewnie. Wyraźnie

wyczuwało się tu wzajemny antagonizm. Luc kaŜde
słowo wypowiadał lodowatym tonem.
Doktor zwrócił się do niej:

- Musi pani czuć się nie najlepiej, panno Parrish.

Czy nie wolałaby pani tu pozostać i porozmawiać z
jednym z moich kolegów?

Groźba, Ŝe coś moŜe oddalić ślub, przeraziła Cat-

herine.

- Chcę wyjechać z Lucem - odpowiedziała z naci-

skiem.

- Czy jest pan zadowolony? - Luc spojrzał na

lekarza.

- Wygląda na to, Ŝe muszę.

Ladwin podał rękę na poŜegnanie i wyszedł. Luc
uśmiechnął się do niej:

- Samochód czeka.
- Nie mogę znaleźć mojego paszportu - wyznała,

przygotowana na to, Ŝe uśmiech zniknie z jego
twarzy. Luc zawsze wpadał w złość, gdy coś gubiła.

- Uspokój się. Ja go mam. Odetchnęła z ulgą.

SPOTKANIE PO LATACH

- Myślałam, Ŝe go zgubiłam... razem z naszymi

kartami kredytowymi i kilkoma fotografiami.

- Zostawiłaś je w Nowym Jorku. Uśmiechnęła się

wobec prostoty tego wyjaśnienia.
No tak, zawiniło jej zwykłe roztargnienie.

- Dlaczego płakałaś?
Zaśmiała się:
- Nie wiem - skłamała. I pomyślała w duchu: Czy

ktoś mnie skrzywdził? Kochała Luca, ale dobrze
wiedziała, Ŝe moŜe on ją i zranić, i uszczęśliwić.

- Gdy jestem z tobą, nie masz się czego lękać -

zapewnił.
Od  chwili,  kiedy  spotkała  Luca,  lęk  był  stałym
elementem  jej  codziennej  egzystencji.  Dręczące  po-
czucie  braku  bezpieczeństwa  z  czasu,  gdy  jako
dziecko pozbawiona była domu rodzinnego, spędzało
jej sen z powiek.

- Dlaczego chcesz się ze mną oŜenić? - zapytała,

gdy byli juŜ w windzie.

- Nie potrafię wyobrazić sobie Ŝycia bez ciebie.

Czy nie uwaŜasz jednak, Ŝe moglibyśmy odłoŜyć tę
tak bardzo prywatną rozmowę do czasu, gdy
znajdziemy się w mniej publicznym miejscu?

Catherine dopiero teraz spostrzegła uśmiechającą

się  parę  starszych  ludzi,  którzy  razem  z  nimi  jechali
windą,  i  zaczerwieniła  się  aŜ  po  korzonki  włosów.
Była  tak  zajęta  własnymi  przeŜyciami,  Ŝe  nie
zauwaŜyła,  iŜ  mają  towarzystwo.  Catherine  Santini.
W  myślach  sprawdzała,  jak  brzmi  to  nazwisko,
rozkoszowała się nim.

ycie nie zaczyna się jak w bajce: „Dawno, dawno

temu...”, ani się nie kończy: „I Ŝyli potem długo i
szczęśliwie" - drwił kiedyś Luc.

Ale teraz, nie bacząc na tamte słowa, dawał jej w

prezencie marzenia, jak podarek z piękną wstąŜką.
Najwidoczniej wszystko moŜe się zdarzyć, gdy czło-
wiek nie traci nadziei i gorąco się modli.

Kiedy szła do samochodu, zaskoczył ją panujący na

SPOTKANIE PO LATACH

zewnątrz upał. Oczy jej spoczęły na kwitnących róŜach
wzdłuŜ muru szpitalnego i poczuła skurcz w Ŝołądku.

- To juŜ lato - szepnęła. - A ty chorowałeś na grypę

we wrześniu.

Luc zdecydowanie pchnął ją w kierunku samochodu.

No  tak,  oczywiście,  on  wiedział,  Ŝe  to  było  więcej niŜ
kilka tygodni zaniku pamięci, ale nie chciał jej niepokoić.
Teraz  wszystko  wydawało  się  bardziej  zrozumiałe.  Nic
dziwnego, Ŝe Doktor Ladwin nie był zadowolony, Ŝe tak
szybko  opuściła  szpital.  Nic  teŜ  dziwnego,  Ŝe  nie
rozpoznała  ani  swego  ubrania,  ani  uczesania,  ani  nie
rozumiała zmiany, jaka zaszła w Lucu. PrzecieŜ to był
prawie cały rok jej Ŝycia.

Luc, co się ze mną stało? - zapytała urywanym

głosem. - Co się dzieje z moją głową?

Nie zadręczaj się tym. Doktor Ladwin radził,

ebym nie usiłował pomagać twojej pamięci. Powie

dział, Ŝe potrzebujesz spokoju i odpoczynku. Napraw-
dopodobniej pamięć powróci ci stopniowo.

A jeśli nie?

Jakoś to przeŜyjemy. Mnie nie zapomniałaś.

- Przez chwilę w jego oczach widać było wyraźną
satysfakcję.

Nie urodziła się jeszcze taka kobieta, która mogłaby

zapomnieć o Lucu Santinim. MoŜna go było kochać
namiętnie albo nienawidzieć, ale w Ŝadnym razie
zapomnieć.

Czy nie myślisz o odłoŜeniu ślubu? - zapytała

z wymuszonym spokojem.

Chcesz tego?

Gwałtownie potrząsnęła przecząco głową, unikając

spojrzenia  jego  dociekliwych  oczu.  Dlaczego  ciągle  tak
boi  się  go  utracić?  PrzecieŜ  zaproponował  jej  małŜeń-
stwo.  Co  jeszcze  mógłby  zrobić?  Czego  więcej  miałaby
chcieć?

On jej nie kochał i w dalszym ciągu nie kocha. Jeśli

udało się jej przez to przejść, to tylko dzięki wytrwało-

SPOTKANIE PO LATACH

ci. Nie była wymagająca ani nieprzystępna, nie była teŜ

zepsuta ani Ŝądna władzy. Była lojalna, nie miała
Ŝ

adnych kochanków. A w łóŜku... Zaczerwieniła się

uświadamiając  sobie,  Ŝe  nigdy  nie  powiedziała  mu
„nie", Ŝe z trudem panowała nad uczuciem rozkoszy, gdy
tylko ją dotknął. Kochała go. I Luc zadowalał się tym, Ŝe
jest kochany wiedząc, Ŝe Catherine nigdy nie poprosi go
o  więcej,  niŜ  miał  zamiar  sam  jej  dać.  Tak  więc  moŜe
chodzi mu teraz nie tyle o małŜeństwo, co o podniesienie
jej rangi społecznej. Catherine buntowała  się  w  duchu
przeciwko  takiej  prozaicznej  interpretacji,  ale  było  to
lepsze niŜ całkowita odprawa.

- Ślub odbędzie się za kilka dni - powiedział Luc

i podniósł słuchawkę telefonu.

Widząc, Ŝe Catherine mu się przygląda, uśmiechnął się

do niej, wyciągnął rękę i przytulił do siebie.

- Wyglądasz na szczęśliwą - stwierdził z zadowole-

niem.

Zrzuciła pantofelki, siedziała bezruchu rozkoszując się

błogim ciepłem jego ciała i myślała, Ŝe jest chyba
najszczęśliwszą kobietą na świecie. Jeśli dołoŜy wszelkich
starań, Ŝeby być doskonałą Ŝoną, to, być moŜe, Luc ją
pokocha.

- Utknęliśmy w korku - szepnęła podniecająco

i szarpnęła koniec jego krawata, zdając sobie sprawę,
Ŝ

e zachowuje się z o wiele większą swobodą niŜ kie-

dykolwiek przedtem. Przekonana, Ŝe juŜ wkrótce będą
małŜeństwem, pozbyła się zwykłych zahamowań.

Luc nagle zesztywniał, z trudem kontynuując roz-

mowę przez telefon. Catherine jedną ręką oparła się na jego
udzie, a drugą ręką rozluźniła mu krawat.

- Catherine... co robisz?

Napotkawszy spojrzenie spokojnych, złotych oczu

zaczerwieniła  się  i  zaczęła  rozpinać  guziki  jego  koszuli.
Zrozumiała  jego  niedowierzanie  i  uśmiechnęła  się
figlarnie.  Dotąd  Luc  pierwszy  ją  rozbierał.  To  do  niego
naleŜała inicjatywa. Koniuszkami palców zaczęła pieś-

SPOTKANIE PO LATACH

cić ciepłą skórę, z czarnym, kędzierzawym zarostem.
Ledwie słyszalny, przyśpieszony oddech i napięcie jego
mięsni zachęciły ją do kontynuowania tej próby.

Znajdowała tyle rozkoszy w samym dotykaniu Luca. -

Jakie to wspaniale -pomyślała. I choć ze względu na stan
zdrowia nie mogła się teraz z nim kochać, poczuła, jak
bardzo go pragnie. Gdy przybliŜyła swoje gorące usta do
jego pałającego ciała i zaczęta całować go, gdzie się tylko
dało, począwszy od opalonej szyi aŜ do płaskiego,
muskularnego brzucha, Luc gwałtownie drgnął i odrzucił
słuchawkę telefonu.

- Catherine... - mruknął karcąco, lecz z widocz-

nym podnieceniem.

Jej mała rączka pobłądziła w kierunku jego uda. Gdy

go dotknęła, głośno jęknął, a ją ogarnęło cudowne uczucie
panowania nad nim.

Catherine, nie powinnaś tego robić. - Jego od

dech był przyśpieszony i głośny, mówił niewyraźnie.

Mnie to sprawia przyjemność - wyznała prawdę,

z lekka oszołomiona swoją śmiałością.

Per amor d i Dio, co się ze mną dzieje? - Z trudem

łapał oddech, gdy tymczasem ona koniuszkiem języka
musnęła jego brzuch powyŜej paska.

A co się dzieje? - zapytała szeptem, zatraciwszy

się w rozkoszy.

Cristo, to prawdziwe piekło! - Niespodziewanie,

gwałtownym ruchem, oderwał się od niej. - Nie
moŜemy tego robić. Jesteśmy juŜ prawie na lotnisku.

Jesteśmy w korku. - Patrzyła na niego swymi

pięknymi oczami, pociemniałymi od poŜądania, jakie
go nigdy przedtem nie zaznała.

Rzuciwszy jakieś niewyraźne przekleństwo, przy-

ciągnął  ją  blisko  do  siebie  i  ulegając  gwałtownej  Ŝądzy,
wycisnął  na  jej  ustach  zapierający  dech  pocałunek.
Wydawało  się,  Ŝe  w  tym  mocnym  uścisku  kaŜdy  jej
nerw  ogarnęło  szaleństwo,  Przytuliła  się  do  niego
całym ciałem, jego podniecenie, jego zapach, smak

SPOTKANIE PO LATACH

pocałunku wywołały cudowny zamęt w głowie, silny, jak
odurzenie narkotykiem.

Odrywając usta, ukrył płonącą twarz w jej roz-

sypanych włosach. Słyszała bicie jego serca na swej
piersi, czuła wyraźnie, jak walczy, Ŝeby nie stracić
panowania nad sobą. Wreszcie odetchnął głęboko.

Nie jesteś jeszcze dostatecznie silna, Catherine.

Powinnaś odpoczywać - przypomniał jej szorstkim
głosem. - A więc miej trochę litości dla mnie, dobrze?
Nie dręcz mnie.

Nie jestem chora. Czuję się doskonale. - Sama

przed sobą udawała, Ŝe nie czuje pulsowania u pod
stawy czaszki.

Usadowił ją z powrotem wygodnie, dając do zro-

zumienia, Ŝe ma swoje zdanie na ten temat

Mówisz tak myśląc, Ŝe właśnie to chcę usłyszeć.

Jak moŜesz czuć się doskonale? Z-całą pewnością
czujesz się paskudnie, i następnym razem, gdy cię o to
zapytam, tak właśnie masz odpowiedzieć. Jasne?

Jak słońce.

Chciało jej się śmiać, choć ciało buntowało się.

PrzecieŜ  odmówił  spełnienia  tego,  czego  pragnęli.  To
wcale nie było zabawne. Ale gdyby nawet miał to być jej
ostatni  dzień  Ŝycia,  rozkosznie  będzie  wspomnieć  jego
pełne  niedowierzania  spojrzenie,  gdy  to  właśnie  ona
przejęła inicjatywę.

Zaskoczyła go. CzyŜ kiedykolwiek marzyła, Ŝe

potrafi tego dokonać? Jego reakcja sprawiła, Ŝe poczuła
się grzeszną, wartą poŜądania i najbardziej uwodzicielską
kobietą

wiecie.

czyŜ

nie

było

zadośćuczynieniem, Ŝe egocentryczny Luc zapanował nad
swoją Ŝądzą ze względu na jej dobro?

A przecieŜ Luc mógł potraktować jej zachętę do-

słownie  i  zaspokoić  swoje  naturalne  pragnienie.  Fakt,  Ŝe
jednak  pomyślał  o  niej,  to  jej  wielka  wygrana.  CzyŜ  ten
objaw  troski  pozbawionej  egoizmu  nie  jest  juŜ  w
połowie miłością?

SPOTKANIE PO LATACH

Bezgranicznie szczęśliwa Catherine słuchała, jak Luc

przekazywał zwiezie instrukcje jakiemuś nieszczęśliwcowi,
drŜącemu zapewne ze strachu po drugiej stronie telefonu.

Przejechali przez płytę lotniska z ogromną szybkością,

roztrącając niemal znajdujących się tam ludzi, a człowiek
z ochrony Luca gorliwie czuwał, Ŝeby Ŝaden z reporterów
ani fotografów nie zakłócił jego spokoju. Luc strzegł swej
intymności, sprawiając tym zawód niejednej gazecie.

- Kim jest ta blondynka, panie Santini? – wykrzyk-

nął ktoś ochryple.

Luc odwrócił się i bez Ŝadnego ostrzeŜenia objął

Catherine ramieniem.

- To przyszła pani Santini - oznajmił, wprawiając

wszystkich w zdumienie.

Po chwili ciszy wybuchła wrzawa okrzyków i pytań,

zamigotały flesze aparatów fotograficznych. Ale to był juŜ
koniec niezwykłej u Luca wspaniałomyślności dla
dziennikarzy.

Stało się to wtedy, gdy przez pole startowe szli do

odrzutowca. Coś niepojętego, strasznego zmusiło ją do
zatrzymania się. Zmroziło ją śmiertelne przeraŜenie.
Zobaczyła nagle starą, siwą kobietę o miłej twarzy, która
mówiła do niej błagalnie:

- Nie wolno ci tego zrobić... nie wolno!

Po chwili obraz ten znikł, a Catherine blada, osłabła od

ogarniającego ją niezwykłego, irracjonalnego strachu,
spojrzała na samolot.

Nie mogę tam wejść - wyjąkała.

Catherine - Luc groźnie spojrzał na nią.

Nie mogę... nie mogę! Nie wiem dlaczego, ale nie

mogę! -Z rękami uniesionymi do góry, w ogarniającej
ją histerii zaczęła się cofać.

Luc, pokonując siłą jej opór, uniósł ją w ramionach. Pod

wpływem niepojętego, gwałtownego strachu walczyła
zaciekle:

SPOTKANIE PO LATACH

Nie chcę wsiąść do samolotu!

Teraz nie masz juŜ nic do gadania - Luc trzymał

ją  mocno  w  uścisku.  -  Porywam  cię.  Potraktuj  to  jako
ucieczkę  z  ukochanym.  Dzień  dobry,  kapitanie  Edgar.
Proszę  nie  zwracać  uwagi  na  moją  narzeczoną.  Boi  się
wszystkiego, co lata, a nie ma ptasich piór.

Pilot, starając się nie okazać Ŝadnego zdziwienia,

powiedział:

- Lot będzie spokojny, panie Santini.

Luc umieścił Catherine na siedzeniu, zapiął jej pas i

poradził:

- Odetchnij teraz głęboko i opanuj się. Pomyśl

sobie, Ŝe to pierwszy dzień twojego nowego Ŝycia.

Z trudem łapiąc oddech spojrzała na niego szeroko

otwartymi oczami.

Zobaczyłam tę kobietę. Coś sobie przypominam.

Powiedziała, Ŝe nie wolno mi tego robić...

Ale czego?

Nie wiem.

Zdając sobie sprawę ze śmieszności swego zachowania,

mówiła dalej słabym głosem:

- Miałam takie uczucie, Ŝe nie powinnam wsiadać do

samolotu, Ŝe coś za sobą zostawiam. AŜ się przeraziłam.

- Czy teraz teŜ się boisz?

- Nie, skądŜe! - Zaczerwieniła się. - Wybacz.

Zachowałam się idiotycznie.

To był przebłysk pamięci. Widać, Ŝe pamięć ci juŜ

wraca.

Tak myślisz? - Była zaskoczona jego chłodnym

tonem i twardym spojrzeniem. - Dlaczego tak się
przeraziłam?

To był nagły wstrząs - wyjaśnił spokojnie. - Nie

było to miłe przeŜycie.

Lot trwał dwie godziny. W samolocie byli teŜ

steward i stewardesa, dwaj ludzie z ochrony, ugrzecz-
niony asystent, notujący wszystko, co mówił Luc, i
jego osobista, zgrabna sekretarka. Gdy Catherine

SPOTKANIE PO LATACH

napotykała wzrokiem kogoś z nich, odwracali po-
ś

piesznie oczy, jakby była zadŜumiona. Gestem ręki

przywołała stewardesę:

Czy mogę prosić o jakieś pismo?

Nie mamy na pokładzie Ŝadnej prasy, panno

Parrish. Przykro mi. - Stewardesa powiedziała to
w sposób nienaturalny, unikając jej wzroku. - MoŜe
zje pani teraz lunch?

Nie, dziękuję.

Dziwne, Ŝe na pokładzie nie było nawet miesięcz-

nika. ChociaŜ i tak mogłaby go tylko obejrzeć. Prędzej czy
później  będzie  zmuszona  powiedzieć  Lucowi,  Ŝe  jest
dyslektykiem.  Skuliła  się  na  samą  myśl  o  tym.  Nie
przypuszczała  nigdy,  Ŝe  uda  jej  się  tak  długo  oszukiwać
Luca. Ale właśnie on jakoś to jej ułatwiał.

Jeśli trzeba było wybrać coś z karty, robił to zawsze on.

Godził  się  z  tym,  Ŝe  wolała  ustnie  przekazać  mu
informację  telefoniczną,  niŜ  ją  zapisać,  i  zaskakująco
cierpliwie  wybaczał  jej,  gdy  zapomniała  o  jakimś
szczególe.  Kiedyś  kupiła  jedną  ksiąŜkę  i  połoŜyła  na
widoku, ale Luc nigdy nie zapytał o jej treść.

Pamiętała, Ŝe w szkole często nazywano ją głupią

niedojdą,  zanim  odkryto  prawdziwą  przyczynę.  Wszyscy
nauczyciele  opuszczali  ręce  na  samą  wzmiankę  o
dysleksji.  Luc moŜe jeszcze zmienić zdanie,  gdy dowie
się, Ŝe chce się oŜenić z kobietą, dla której słowa pisane są
tylko niewyraźną plamą.

Gdy wylądowali w Rzymie, powiedział jej, Ŝe dalej

polecą helikopterem.

To gdzie, się zatrzymamy? - zdziwiła się.

Nie byle gdzie. Jedziemy do naszego domu.

Do naszego domu? - powtórzyła zaskoczona.

- Kupiłeś dom?

Luc machnął ręką:

Poczekaj, sama zobaczysz.

Nie byłam w nim przedtem, prawda? To nie jest

jeszcze coś, o czym zapomniałam?

SPOTKANIE PO LATACH

- Nigdy przedtem nie byłaś we Włoszech - uspo-

koił ją.

Nie znosiła lotu helikopterem i koniecznie chciała

siedzieć  z  tyłu,  rezygnując  z  oglądania  wspaniałych
widoków.  Huk  wirników  i  ból  głowy  pogorszyły  jej
samopoczucie.  Siedziała  pochylona  do  czasu,  kiedy
znów dotknęli twardego gruntu.

Luc pomógł jej wydostać się z helikoptera i cicho

zapytał:

- Paskudnie?

Paskudnie - odpowiedziała ze ściśniętym gard-

łem.

Powinienem był to przewidzieć, ale chciałem,

ebyś zobaczyła Castelleone z góry.

Odprowadził ją kilka metrów i ostroŜnie obrócił.

- To wspaniały widok, nie sądzisz?

     Upadłaby, gdyby jej nie podtrzymał, bo aŜ ugięły się
pod  nią  nogi.  Castellepne  był  jak  cudowny,  bajkowy
pałac  z  mnóstwem  wieŜyczek  i  iglic,  na  tle  wzgórz
bujnie porośniętych drzewami. Było juŜ późne popołudnie,
słońce  odbijało  się  w  szybach  niezliczonych  okien,  a
jasne,  kamienne  mury  rzucały  cień  na  lilie  wodne
porastające fosę wokół zamku.

Gdy go odkryłem, nie był na sprzedaŜ. Nie był teŜ

tak ładny, jak teraz.

Ładny? - zaprotestowała, odzyskując zdolność

mówienia. - Jest piękny! Musiał kosztować fortunę.

Miałem pieniędzy jak lodu i nie było na co ich

wydać  -  pogłaskał  ją  pieszczotliwie  po  włosach.  -  Bu-
dowla  ta  znajduje  się  na  liście  zabytków,  co  jest  diablo
niewygodne.  Jej  odnowienie  musiało  być  właściwie
restauracją.  Eksperci  to  ludzie  wtrącający  się  do
wszystkiego, ale doszliśmy do porozumienia.

Powiedziałeś, Ŝe gdy zobaczyłeś zamek po raz

pierwszy, nie był na sprzedaŜ.

Wszystko ma swoją cenę, bella mia. - Objął ją

ramieniem z czułym uśmiechem. - Ostatni właściciel

SPOTKANIE PO LATACH

nie był specjalnie przywiązany do tego zamku.
Zbytnio obciąŜał jego finanse.

- Czy juŜ mi o tym kiedyś opowiadałeś?
- Chciałem ci zrobić niespodziankę. Poprowadził ją

do pięknego, kamiennego mostku, łączącego dwa
brzegi fosy. Przez otwarte wysokie drzwi weszli do
holu pokrytego wspaniałymi freskami.

- Nigdy nie widziałam czegoś równie pięknego -

szepnęła.

- Trzeba przyznać, ze nie w kaŜdym domu moŜna

zobaczyć  tyle  cherubinów  i  nimf  z  odkrytymi  pier-
siami.  Tu  się  z  tobą  zgadzam  bez  zastrzeŜeń  -  zaŜar-
tował  Luc.  -  Pierwszy  budowniczy  nie  odznaczał  się
najlepszym gustem.

- Jeśli nie podoba ci się, to dlaczego go kupiłeś?

Wzruszył ramionami.

- To lokata kapitału.

- Czy to oznacza, Ŝe zamierzasz go sprzedać? -

zapytała z wyraźnym przeraŜeniem.

- Nie, jeśli tylko chcesz zamieszkać z tymi wszyst-

kimi nagimi damami.

- One mi nie przeszkadzają.
- Miałem nadzieję, Ŝe właśnie to powiesz.

Luc zauwaŜył jej bladość i czarne sińce pod oczami.

- Myślę, Ŝe powinnaś się połoŜyć.
- Jeszcze nie. Chcę zobaczyć cały zamek.

Jeśli był to tylko sen, Ŝe Luc zamierza się z nią
oŜenić i zamieszkać w tej wspaniałej budowli, to nie
chciała się budzić.

- Dość juŜ miałaś wraŜeń, jak na jeden dzień.

ChociaŜ Catherine skierowała się juŜ w stronę
otwartych drzwi wejściowych, Luc zdecydowanie
wziął ją na ręce.

- Dlaczego się uśmiechasz?
- Bo czuję się tak, jakbym umarła i dostała się do

raju, i... - zawahała się, spoglądając na niego z uwiel-
bieniem - tak bardzo cię kocham.

SPOTKANIE PO LATACH

Silny rumieniec oblał jego policzki. Luc zacisnął
szczeki.

-  Nie jestem święty.
-  Mogę Ŝyć z twoimi wadami.
-  Będziesz  musiała.  O  rozwodzie  nie  masz  co

marzyć.

- To nie jest zbyt romantyczne, mówić o rozwodzie

przed ślubem.

- Catherine... przecieŜ powinnaś juŜ wiedzieć, Ŝe

nie jestem romantycznym facetem. Nie jestem ani
poetyczny, ani sentymentalny, ani idealistyczny - po-
wiedział ponuro.

- Gdy się kochamy, mówisz po włosku -

zauwaŜyła cicho.

- AleŜ to mój pierwszy jeŜyk!
Z niezrozumiałego powodu pogorszył mu się hu-

mor.  Postanowiła  dać  spokój.  To  juŜ  jego  sprawa,
jeśli uwaŜał, Ŝe porwanie jej, przywiezienie do zamku
we  Włoszech  i  poślubienie  w  ciągu  kilku  dni  nie  jest
romantyczne. Zdecydowała, Ŝe lepiej okazywać mniej
entuzjazmu.  Tak,  ale  to  takie  trudne.  Choć  czuła  się
słaba  i  wyczerpana,  nie  mogła  oprzeć  się  pragnieniu,
Ŝ

eby połoŜyć się koło niego, kochać go i całować.

Na szczycie schodów, które, zdawało się, nie miały

końca, Luc przystanął i przedstawił ją niskiemu męŜ-
czyźnie o imieniu Bernardo, który był bardzo dumny
z nadanego mu tytułu majordomusa. Catherine uśmie-
chnęła się do niego promiennie.

Luc pchnął drzwi, wniósł ją do duŜego pokoju i

połoŜył na łóŜku. Było to łóŜko z przepysznym,
brokatowym baldachimem z frędzlami Jęknęła z za-
chwytu. To łóŜko było zdecydowanie w jej guście.

Z zadowoleniem na twarzy Luc powiedział:
- Za pół godziny przyjdzie do ciebie lekarz. Po-

staraj się nie zrobić na nim wraŜenia, jakbyś wypiła za
duŜo sherry.

- Po co mi jeszcze jeden lekarz?
- Amnezja jest trochę niebezpieczna, przynajmniej

SPOTKANIE PO LATACH

niektórzy tak mówią. Nigdy nie widziałem cię w
takim stanie, jak teraz... a w kaŜdym razie od dawna.

- Nigdy przedtem nie prosiłeś mnie o rękę - szep-

nęła nieśmiało.

- PowaŜne niedopatrzenie. Nigdy teŜ nie próbowa-

łaś  uwieść  mnie  w  samochodzie.  -  Przyglądał  się  jej
bacznie  złocistymi  oczami,  a  potem  nagle  odwrócił
wzrok.  -  Mam  nadzieję, Ŝe  doktor  Scipione  nie wyda
ci  się  zbyt  natrętny.  Według  niego  czas  leczy
wszystkie  rany.  -  Luc  skierował  się  do  drzwi
zwinnym  krokiem  lamparta  na  polowaniu.  -  Zaraz
przyjdzie tutaj Ŝona Bernarda, pomoŜe ci się rozebrać
i połoŜyć do łóŜka.

- Ja nie potrzebuję...
- Catherine - przerwał jej - moja przyszła Ŝona

moŜe przynajmniej liczyć na to, Ŝe nie będzie musiała
absolutnie nic robić, zachowując siły do innych, waŜ-
niejszych spraw.

- Czy to będzie jedyna korzyść z małŜeństwa? -

zapytała z figlarnym błyskiem w oczach.

Obrzucił ją spojrzeniem zmruŜonych, ciemnych

oczu, tak Ŝe poczuła gorąco w całym ciele i ucisk w
Ŝ

ołądku.

- Zostawiam to twojej wyobraźni, bujnej, na ile cię

znam. Buona sera, cara. Zobaczymy się jutro.

- Jutro? - Usiadła zaskoczona.
- Odpoczywaj i o nic się nie martw - nakazał jej

Luc z uśmiechem i zamknął drzwi.

Patrzyła na wspaniały baldachim. Flirtowałaś z Lu-

cern - odezwał się w niej cichy wewnętrzny głos. Nie
pamięta, Ŝeby robiła to kiedykolwiek przedtem. Zwy-
kle bardzo się piklowała i starannie dobierała słowa w
rozmowie z Lucern. Tylko na samym początku była
tak naiwna, Ŝe zdradzała się z tym, co myśli.

Teraz juŜ nie bała się Luca. Jak i kiedy do tego

doszło? Bez wątpienia w ciągu ostatniego roku. Luc
jednak powiedział, Ŝe dawno nie widział jej takiej. Co
to znaczy? Przyciskając do bijącego serca poduszkę,
pomyślała, Ŝe jest bardzo szczęśliwa.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Całe rzędy wieszaków w garderobie wprawiły w

zdumienie  Catherine.  Pokojówka  Guilia,  zachęcona
przez  nią,  otworzyła  szerzej  drzwi  szaf:  stroje  na
dzień,  stroje  na  wieczór,  ubrania  na  weekend,  półki
pełne  delikatnej  jak  pajęczyna,  wspanialej  bielizny  i
rzędy  pantofli,  wszystko  ułoŜone  według  odcieni
poszczególnych  kolorów.  Ten  porządek  został
zrobiony z myślą o kobiecie, która nie najlepiej radzi
sobie z dobieraniem kolorów. Oszołomiona Catherine
pomyślała, Ŝe to dla niej Luc kupił tę całą garderobę.

Tak ogromnej kolekcji nie dałoby się zebrać z dnia

na dzień. Zaskoczona pomyślała, Ŝe Luc musiał juŜ od
miesięcy planować sprowadzenie jej do Włoch. Gdy
palcami głaskała jedwabną długą suknię, zaniepokojo-
na Guilia nieśmiało napomknęła, w co powinna się
teraz przebrać.

- Grazzie, Guilia.
- Pręgo, signorina.
Guilia wyjęła z szafy bieliznę i pantofle. Catherine

zrozumiała,  Ŝe  Guilia  teŜ  była  częścią  uknutego
wcześniej  planu.  Miała  w  jak  najbardziej  taktowny
sposób  nauczyć  ją  ubierać  się  na  róŜne  okazje.  Luc
przemyślał wszystko aŜ do najmniejszego szczegółu.

Była ósma wieczór. Spała całą dobę, mając juŜ za

sobą  pierwszy  dzień  pobytu  w  Castelleone.  Poprzed-
niego  wieczora  Ŝona  Bernarda,  Francesca,  długo  się
koło  niej  krzątała  troskliwie  i  z  wielką  Ŝyczliwością,
aŜ  połoŜyła  ją  wreszcie  do  łóŜka.  Odwiedził  ją  teŜ
wtedy  po  raz  pierwszy  doktor  Scipione,  niski,
korpulentny

SPOTKANIE PO LATACH

męŜczyzna, podobny do Świętego Mikołaja. Sprawiał
wraŜenie; Ŝe wszystko doskonale rozumie.

Dopiero gdy wyszedł, uświadomiła sobie, jak wesoło

paplała przez cały czas, gdy był u niej. Przez moment tylko
poczuła się nieswojo, gdy powiedział:

Czasami mózg zapomina o czymś, czego nie chce

pamiętać. Zatrzaskują się w nim jakieś drzwi w samo
obronie.

A przed czym ja miałabym się bronić? - Zaśmiała

się.

Proszę samą siebie zapytać, co panią najbardziej

przeraŜa,  bo  moŜe  właśnie  tam  jest  odpowiedź.  MoŜe
gdy  zda  sobie  pani  sprawę  z  przyczyny  tego  lęku,  pani
mózg  otworzy  te  drzwi.  Ale  myślę,  Ŝe  nie  jest  jeszcze
pani gotowa na ten moment.

Czego się obawia najbardziej? Kiedyś bała się, Ŝe

utraci  Luca,  ale  teraz,  gdy  Luc  chce  się  z  nią  Ŝenić,  to
dawne uczucie niepewności powinno zniknąć na zawsze.
Jak  dotąd  jednak  słabe  sygnały  napływające  z
zakamarków  jej  pamięci,  chociaŜ  niepokoiły,  nie  miały
siły sygnałów ostrzegawczych.

Catherine, w dopasowanej sukni wiśniowego koloru,

usiadła przy pięknej toaletce w stylu gotyckim i uśmiechnęła
się do leŜących tam znajomych przedmiotów. Był tam
zegarek z wygrawerowaną datą ich pierwszego spotkania.
Gdy nakładała go na rękę, zastanowiła się, jak długo go nie
nosiła. A oto otwarte skórzane puzderko, a w nim piękny
diamentowy naszyjnik i kolczyki. I drugie, z migoczącą
bransoletką. Wspomniała z rozmarzeniem BoŜe Narodzenie
w Szwajcarii i jej urodziny.

Wychodząc z sypialni wyjrzała na taras biegnącej

wokół murów galerii. Daleko w dole widniała łysina
Bernarda. Zeszła na dół i powiedziała po włosku:

- Buona sera, Bernardo. Dov'e signor Santini?

Bernardo wyglądał na zaniepokojonego. Załamywał

ręce i mruczał coś niezrozumiale. W wielkim holu dudniły
echem podniesione głosy dwóch osób.

SPOTKANIE PO LATACH

Otworzyły się jedne z licznych drzwi. Wysoka,

czarnowłosa kobieta mówiła coś głośno najwidoczniej do
Luca, którego nie było widać. A moŜe o coś prosiła?

Catherine wytęŜyła słuch. Natychmiast rozpoznała glos

Rafaelli  Peruzzi.  Była  to  chyba  jedyna  kobieta,  która
miała odwagę dyskutować z Lucern i nie traciła pracy pod
koniec  dnia.  Zajmowała  w  jego  Ŝyciu  miejsce  bliŜej  nie
określone,  gdzieś  pomiędzy  dawną  przyjaciółką  a
urzędniczką.  Była  zarazem  jedną  z  najzdolniejszych  kobiet
pracujących w firmie Santini Electronics.

Wychowała się razem z Lucern. Była uparta, bez-

względna i absolutnie oddana jego sprawom. Na jakimś
etapie dzieliła z nim równieŜ łóŜko. Rafaella była
cząstką przeszłości Luca.

- Masz sześć tygodni. Naciesz się nimi, na ile potrafisz -

zadrwiła, gdy spotkały się po raz pierwszy. - U Luca nigdy
nie trwa to dłuŜej niŜ trzy miesiące, a wziąwszy pod uwagę
twój styl ubierania się, kochanie, następne sześć tygodni
byłyby dla niego cięŜkim doświadczeniem.

Doszedł do niej cichy głos Luca. Rafaella wybuchła

tłumionym  szlochem  i  zaczęła  coś  znowu  mówić  po
włosku  urywanym  głosem.  Catherine  cofnęła  się  za-
wstydzona, Ŝe nie uczyniła tego wcześniej. Wiedziała, co
było  powodem  tej  tragedii.  Wczoraj  Luc  publicznie
powiedział o swoich planach

Luc był słońcem, wokół którego krąŜyła Rafaella.

Choć  teraz  zdawała  sobie  sprawę,  Ŝe  przekracza  wy-
znaczone  przez  Luca  granice,  jeszcze  próbowała  coś
zmienić.  Była  uparta  i  wytrwała.  To,  co  najbardziej
niepokoiło Catherine w Rafaelli, to jej podobieństwo do
Luca. Nieraz myślała, Ŝe Luc i Rafaella przyszli na świat
jako przeznaczeni dla siebie partnerzy.

Drzwi trzasnęły z hukiem. Bernardo błyskawicznie się

ulotnił, ale Catherine nie była dostatecznie szybka.
Rafaella obeszła ją wkoło jak rekin-morderca zwabiony
ś

wieŜym mięsem. Z jej bezlitosnych oczu wyzierała

wściekłość i nienawiść.

SPOTKANIE PO LATACH

Ty dziwko! - rzuciła obelgę, przechodząc do

bezpośredniego  ataku.  -  On  nie  chciał  mi  uwierzyć,  ale
ja  wrócę,  jak  tylko  będę  miała  dowody.  A  gdy  uda  mi
się  go  przekonać,  wyrzuci  cię  jak  śmieć  i  nigdy  ci  nie
wybaczy!

Rafaela! - uciął groźnie Luc.

Rzuciła mu ostre, pełne goryczy spojrzenie.

- Przyjrzałam się dokładnie kaŜdej kobiecie, z któ-

rą miałeś do czynienia. Ona z pewnością jest najba-r
dziej niebezpieczna. I pamiętaj, mój drogi -zakończyła
proroczo, idąc w kierunku drzwi - nacierpisz się przez

nią niemało.

Bernardo znów pojawił się jak spod ziemi i od-

prowadził  ją  do  wyjścia.  Catherine  z  wolna  odzyskała
oddech.  Okrutna  reakcja  nie  panującej  nad  sobą
Rafaelli wstrząsnęła nią boleśnie. Była teŜ zaskoczona jej
groźbami.  W  co  nie  chciał  uwierzyć  Luc?  Co  Rafaellą
ma  zamiar  udowodnić?  Czego  Luc  ma  jej  nigdy  nie
wybaczyć?

O czym ona, na litość boską, mówiła? – wyszep-

tała roztrzęsiona.

To nie dotyczyło ciebie.

Wiedziała, Ŝe to nieprawda. Luc objął ją ramieniem i

poprowadził do wspaniale urządzonego salonu.

- Nie przejmuj się Rafaellą - dodał.

Dlaczego? - zapytała niespokojna.

Od dziś nie pracuje juŜ u mnie - powiedział Luc

zimno, bez jakichkolwiek sentymentów.

Catherine natychmiast poczuła się winna. Gdyby nie

sterczała w holu, prawdopodobnie nie doszłoby do tego
przykrego incydentu.

- Luc, weź pod uwagę, Ŝe ona była strasznie zde

nerwowana.

- O co ci chodzi? - z niedowierzaniem zapytał Luc.

- Ona na twoim miejscu bez wahania skoczyłaby ci do
gardła. Wdziera się do mego domu, obraŜa mnie,
obraŜa ciebie... i ty chcesz, Ŝebym to jej darował?

SPOTKANIE PO LATACH

- Straciła głowę, a w ogóle nie zdarzyłoby się to,

gdyby... gdyby...- usiłowała znaleźć właściwe słowo
- gdyby cię nie kochała.

Mogę się obyć bez takiej miłości - odparł.

Czasami robisz wraŜenie bardzo niewraŜliwego,

Luc - szepnęła.

A więc to znaczy, Ŝe jestem bezwzględnym,

okrutnym draniem, tak? - mruknął przez zęby.

Nikt nigdy nie krytykował Luca. Rafaellą sprzeczała

się z nim, ale nie przyszłoby jej nawet do głowy, Ŝeby go
krytykować.  Luc  urodził  się,  jako  wybitnie  uzdol-
nione  dziecko  w  rodzinie  przeciętnej,  niewykształ-
conej,  którą  przeraŜał  jego  intelekt.  Bardzo  szybko
wydoroślał  i  nie  odczuwał  juŜ  potrzeby  radzenia  się
kogokolwiek. Ale tym razem nie miał racji i Catherine
starała  mu  się  to  jakoś  uświadomić.  Nie  moŜe  tra-
ktować  Rafaelli  równocześnie  jako  starego  przyjaciela
i pokorną urzędniczkę. I  nie było to szlachetne z jego
strony, Ŝe pozwolił Rafaelli być tak blisko siebie, skoro
wiedział,  jakie  Ŝywiła  dla  niego  uczucia.  To  tylko
rozbudzało jej nadzieje.

- Nic takiego nie powiedziałam. I nie krzycz na

mnie.

- Nie krzyczę. Ale w jakim ty świecie Ŝyjesz?

- powiedział szyderczo.
Catherine uniosła głowę.

Ja tylko uwaŜam, Ŝe Rafaellą zasługuje na trochę

współczucia.

Współczucia? Gdybyś leŜała przy drodze i wy

krwawiała  się  na  śmierć,  ona  nie  ruszyłaby  nawet
palcem. Zwolniłem ją, poniewaŜ juŜ jej nie ufam. Znam
ją zbyt dobrze. Przy pierwszej nadarzającej się okazji
wbiłaby  ci  nóŜ  w  plecy,  nawet  gdyby  miała  stracić
wszystko,  co  ma.  Temat  skończony.  Zjesz  ze  mną
obiad? - zapytał sucho.

A czy dasz jej referencje?

Zapadła krótka, wymowna cisza. Luc odwrócił się,

SPOTKANIE PO LATACH

spojrzał w jej pytające, niebieskie oczy utkwione w nim z
nadzieją.

- Per amor di Dio... zgoda, jeśli sobie tego Ŝyczysz!

- Zacisnął zęby, tracąc cierpliwość.

Nie uznawał kompromisów. Według niego kaŜdy

kompromis naraŜał na straty, a strat Luc nie uznawał.

Catherine jadła obiad z niezmąconym spokojem. Za to

Luc nie miał apetytu. Krytykował temperaturę wina,
nerwowo bębnił palcami po stole i upłynęło sporo
czasu, zanim się uspokoił.

Co sądzisz o doktorze Scipione? - zapytał przy

kawie.

Był bardzo miły. Czy to miejscowy lekarz?

Mieszka w Rzymie. Jest jednym ze światowych

autorytetów w dziedzinie amnezji.

Ach tak! - Catherine nie mogła ukryć konster

nacji. - A ja go potraktowałam jakby był byle kim.

Catherine, jedną z twoich największych zalet jest

to,  Ŝe  kaŜdego,  począwszy  od  najprostszej  sprzątaczki,
traktujesz  dokładnie  w  ten  sam  sposób  -  uśmiechnął
się  dotykając  jej  ręki.  -  Zgódźmy  się  w  końcu,  Ŝe  twój
sposób  patrzenia  na  ludzi  jest  o  niebo  lepszy  od
mojego.  A  przy  okazji:  jest  kilka  dokumentów,  które
powinnaś  podpisać  przed  ślubem.  Moglibyśmy  zająć
się tym teraz.

Poszła z nim do biblioteki, gdzie wcześniej był z

Rafaellą. Były tam półki pełne ksiąŜek, od podłogi do
sufitu, i masywne biurko ustawione przy oknie.

Na widok papierów, które jej pokazał, zmieszała się

bardzo. Ta straszna biurokracja... formularze, które trzeba
wypełnić. Najgorszy nocny koszmar sprawdzi się w pełni
w obecności Luca.

- To jest...-Luc podał jej pióro, ale ona nie słyszała

jego wyjaśnień. Krew gwałtownie pulsowała w jej
uszach. - Podpisz tu. - Palcem wskazał dokładnie
miejsce i czekał.

Widziała papier, jako szarobiałą, niewyraźną plamę.

SPOTKANIE PO LATACH

- Mam tylko podpisać? - wyjąkała, myśląc z przera-

eniem, Ŝe moŜe jeszcze trzeba będzie coś pisać.

- Tylko podpisz.

Napisała swoje nazwisko powoli i starannie. Luc

podał jej drugi dokument.

- I tutaj.

Tym razem podpisała się szybciej i mniej starannie.

- Czy to juŜ wszystko?

Usiłowała ukryć ulgę, jaką odczuła, gdy skinął

głową na znak potwierdzenia.

- Mówiłeś mi kiedyś, Ŝebym nigdy nie podpisywała

niczego bez czytania - zaŜartowała nie całkiem jeszcze
pewna siebie.

Obserwował ją. Napięcie widoczne na jej delikatnej

twarzy zaczęło ustępować, ale ręka ciągle drŜała.

To jest po włosku - powiedział bardzo łagodnie.

Nawet się temu nie przyjrzałam.

Zanim zdołała uczynić jakiś ruch, objął ją mocno i

odwrócił twarzą ku sobie.

- A ja myślę, Ŝe chodzi tu o coś więcej - powiedział

spokojnym tonem. - Czy nie uwaŜasz, Ŝe juŜ najwyŜszy
czas, Ŝebyśmy się przestali nawzajem oszukiwać? Wy-
wołuje to wiele nieporozumień pomiędzy nami.
Jej twarz stała się biała jak kreda.

- Oszukiwać?

Westchnął.

A jak myślisz, dlaczego to ja zawsze wybierałem

dla ciebie dania, gdy jedliśmy w restauracji?

Ja... ja za długo się namyślałam i w ten sposób

oszczędzałeś czas - wymamrotała i gwałtownie od
sunęła się od niego, ale on nie słuchał jej wyjaśnień.

A ja, oczywiście, jestem tak niewraŜliwy, Ŝe nie

przejmuję  się  tym,  na  co  akurat  masz  apetyt?  -  roz-
gniewał  się.  -  Catherine,  juŜ  w  pierwszym  tygodniu  naszej
znajomości  w  Londynie  zauwaŜyłem,  Ŝe  masz  trudności
z  czytaniem.  Widziałem  wszystkie  twoje  bolesne  wysiłki
i muszę przyznać, Ŝe był to dla mnie ogromny szok.

SPOTKANIE PO LATACH

Opuściła głowę, a łzy popłynęły z jej oczu. Pragnęła,

eby ziemia rozstąpiła się i pochłonęła ją. Gardło miała tak

ciśnięte, Ŝe nie mogła wykrztusić ani słowa. Chciała

uciec stąd jak najdalej, ale jego ręce objęły jej kibić w
silnym jak stal uścisku.

Powiedzmy sobie teraz wszystko jasno i otwarcie

-  rzekł  stanowczo  Luc.  -  Dlaczego  nie  przyznałaś  się
od  razu,  Ŝe  jesteś  dyslektykiem?  Nie  zdawałem  sobie
wtedy  z  tego  sprawy.  Ty  się  wstydziłaś,  a  ja  nie
chciałem  sprawić  ci  przykrości.  Nie  rozumiałem  całej
sytuacji  i  w  swej  ignorancji  miałem  nadzieję,  Ŝe  bę
dziesz próbowała coś z tym zrobić.

Nie mogłam! - wybuchnęła. - W szkole robili dla

mnie wszystko, co mogli, aleja nigdy nie będę w stanie
dobrze czytać!

- Myślisz, Ŝe ja tego nie wiem? I nie wyrywaj mi się.

Wiem, Ŝe jesteś dyslektykiem, ale wtedy myślałem...

Myślałeś, Ŝe jestem analfabetką! - przerwała ze

szlochem. - Nie wybaczę ci tego nigdy!

Musisz mnie teraz wysłuchać. - Przytrzymał ją

mocno.  -  Bardzo  się  myliłem.  Traktowałem  to  zbyt
lekko.  Jeśli  coś  mi  się  nie  podoba,  wolę  udawać,  Ŝe  tego
nie  widzę.  Powinienem  był  spróbować  sam  ci  pomóc.
Ale ty powinnaś była mi o tym powiedzieć-zakończył.

Zostaw mnie! - krzyknęła upokorzona i jeszcze

bardziej się rozszlochała.

Czy nie rozumiesz, co mówię do ciebie? - Luc

potrząsnął  nią  lekko  i  wtedy  trochę  się  opanowała.
-  Gdybym  wiedział,  gdybym  rozumiał,  nie  byłbym
wściekły,  Ŝe  nic  nie  robisz,  Ŝeby  poprawić  ten  stan
rzeczy! I nie mam zamiaru z tobą zrywać!

- Ale wstydzisz się mnie! - krzyknęła z rozpaczą.

Przytulił ją do siebie w mocnym uścisku, głaszcząc jej
bujne, złote włosy. Spojrzał jej głęboko w oczy.

- Nie wstydzę się - zaprzeczył stanowczo. - Nie ma się

czego wstydzić. Einstein był dyslektykiem, da Vinci teŜ.
Jeśli im to nie zaszkodziło, nie zaszkodzi równieŜ tobie!

SPOTKANIE PO LATACH

Och, Luc! - uśmiechnęła się do niego, powstrzy-

mując łkanie. - Nie zaszkodzi? Ale u mnie jest to chyba
w znacznie gorszym stopniu!

Nie rozumiem, jak mogłem być tak długo ślepy

- przyznał z poczuciem winy. - Nie odróŜniasz w ogóle
kierunków, strony lewej od prawej, czasem jesteś
trochę zapominalska.

To ostatnie stwierdzenie nie było dla niej zbyt miłe.

Ciągle jeszcze drŜała, ale poczuła ulgę, Ŝe wyjawienie
przynajmniej jednej ze swych tajemnic ma juŜ za sobą.

Naprawdę nie masz mi tego za złe? - zapytała.

Jedyne, co mani ci za złe, to brak zaufania.

Myślałem, Ŝe powiesz mi o tym sama, ale teraz juŜ
moŜemy zwrócić się p pomoc do specjalisty.
Wyjął chusteczkę i z uśmiechem wytarł jej nos.

To nie było mądre... cierpieć w milczeniu. PrzecieŜ

zrozumiałbym  twoje  problemy.  śyjemy  w  świecie,
w  którym  umiejętność  odczytywania  słowa  pisanego
jest  bardzo  potrzebna.  Jak  udało  ci  się  dostać  pracę
w galerii? Nieraz się nad tym zastanawiałem - przyznał.

Elaine przygotowała dla mnie specjalne katalogi.

Sekrety rodzą nieporozumienia.

To jedyny sekret, jaki miałam - westchnęła.

A moŜe właśnie to mi się podobało? Czy nie

pomyślałaś o tym? - draŜnił się z nią.

Wydało się jej nagle, Ŝe w pokoju zabrakło powietrza.

W  Ŝołądku  poczuła  ucisk  wywołany  przypływem
poŜądania.  Skrępowana  jedwabną  sukienką  pierś  z
trudem  oddychała,  w  całym  ciele  narastało  napięcie,
brodawki  boleśnie  nabrzmiewały.  DrŜała  od  tego
silnego, obezwładniającego ją podniecenia.
Luc przestał targać jej włosy i odsunął się trochę.

- Późno juŜ. Musisz iść do łóŜka - mruknął ochryp-

le. - Jeśli nie odejdziesz, wezmę cię tu, w tym pokoju.

Gwałtowny rumieniec oblał jej policzki. Cofnęła się

posłusznie, nogi miała jak z waty. W intensywnym

SPOTKANIE PO LATACH

blasku jego oczu odgadywała dzikie poŜądanie
kryjące się pod maską spokoju i opanowania.
Pragnęła go do utraty świadomości. Nie pamięta, Ŝeby
kiedykolwiek opanowało ją równie silne podniecenie.

- Czekam na waŜny telefon - powiedział Luc, a gdy

spojrzała na niego ze zdziwieniem, dorzucił: - Ź innej
strefy czasowej.

Nie mogła wyobrazić sobie Luca siedzącego

i czekającego na telefon, choćby nie wiadomo w jak
waŜnej sprawie. Ludzie dzwonili w porach dogodnych
dla niego, a nie dla siebie. Nie odrywając od niego
oczu, raczej przypadkowo odnalazła drzwi i otworzyła
je.

- Czuję się naprawdę doskonale - zapewniła go

z naciskiem, zanim zniknęła w holu.

Po odświeŜającym prysznicu natarła ciało olejkiem

znalezionym w łazience. WłoŜyła przezroczysty,
brzoskwiniowy szlafrok i wsunęła się miedzy
prześcieradła. Czekała na Luca.

Mijały minuty. Myślała z wdzięcznością o tym, jak

Luc  spokojnie  potraktował  jej  dysleksję.  Miał  rację,
powinna  była  zwierzyć  mu  się  juŜ  dawno.  Na  pewno
by  ją  zrozumiał.  śałowała  swojego  milczenia  i
wykrętów,  czuła  się  bardzo  winna,  Ŝe  go  tak  długo
oszukiwała.  W  trakcie  tych  rozmyślań  ogarnęła  ją
senność. Śniło jej się, Ŝe pisała coś na lustrze płacząc i
wymawiając  głośno  litery:  Ah-rre-iv....  Co  właściwie
pisała  i  dlaczego  była  tak  nieszczęśliwa,  nie
wiedziała.  Tyle  było  cierpienia  w  tym  śnie,  Ŝe  miała
ochotę  zapłakać,  i  wtedy  obudziła  się  nagle  w
ciemnościach z policzkami zalanymi łzami.

Ktoś zapalił światło. Ocknęła się i wróciła do

teraźniejszości.  Opadła  z  powrotem  na  poduszki.
Chciała,  by  ten  sen  powrócił,  było  w  nim  tak  mało
konkretów  i  tak  trudno  było  coś  z  tego  zrozumieć.
Najbardziej zapamiętała uczucie bólu i upokorzenia.

Wstała, poszła do łazienki, umyła twarz i wytarła

ręcznikiem. Kto zapalił światło? To pewnie Luc był

SPOTKANIE PO LATACH

u  niej.  A  ona  zasnęła.  Podniosła  rękę  do  czoła  -  pul-
sowanie  w  skroniach  powoli  ustępowało.  Nie  była  w
stanie  stłumić  nagłej,  rozpaczliwej,  niepohamowanej
chęci, Ŝeby być z nim.

Podeszła do drzwi sypialni, która, o czym wie-

działa,  przylegała  do  jego  pokoju.  Były  jednak  za-
mknięte,  musiała  więc  wyjść  na  zewnętrzną  galerię.
Jego  sypialnia  pogrąŜona  była  w  ciemnościach,  ale  z
otwartych  drzwi  łazienki  padał  snop  światła.  Usły-
szała szum wody i uśmiechnęła się do siebie. Nie jest
chyba  za  późno.  Wskoczyła  do  jego  łóŜka  cicho  jak
myszka.

Szum wody ustał, prawie równocześnie zgasło

wiatło. W chwilę potem Luc wszedł do sypialni,

odsunął zasłony przy jednym z okien i otworzył je.
Stał tam w świetle księŜyca, cudownie nagi,
wycierając ręcznikiem głowę.

Mógł przecieŜ zaziębić się na śmierć, ale nie

chciała  zdradzić  swej  obecności.  Widziała  wyraźnie
muskuły  napięte  pod  jedwabistą,  złotą  skórą  pleców.
Jej  wargi  zrobiły  się  suche.  Trochę  skrępowana  tym
podglądaniem zamknęła oczy. Materac lekko ugiął się
pod  jego  cięŜarem,  a  on  pociągnął  do  siebie
przykrywające ją prześcieradło.

Gdy owijał się nim i poprawiał poduszkę, nagle jej

dotknął.

- Dio. - Podskoczył i zapalił światło nad łóŜkiem,

zanim zdąŜyła go uprzedzić.
Z ręką na Oparciu łóŜka patrzył na nią w osłupieniu.

- Catherine?
Czuła, jak gorący rumieniec wstydu oblewa falą

cafe jej ciało. W jego głosie usłyszała coś jakby
naganę i niemiłe zdziwienie, Ŝe oto znalazła się w
jego łóŜku.

- Nie mogłam zasnąć.
Przyjrzał się jej uwaŜnie.
- I ja teŜ. Przytul się do mnie.

Wysunął zdecydowanym ruchem rękę i przyciągnął

SPOTKANIE PO LATACH

ją do siebie, nie dając jej nawet czasu na zareagowanie na
te słowa, które były raczej poleceniem niŜ prośbą.

- Pragnę de-wyznał ochryple. - Czy zdajesz sobie

sprawę z tego, jak bardzo cię pragnę?

- Jestem przy tobie - szepnęła raptem onieśmielona.

       Pochylając ciemną głowę, mruknął coś dziko po
włosku i gwałtownie przywarł wargami do jej ust. Była jak
haust  powietrza  ratujący  Ŝycie  temu  męŜczyźnie
doprowadzonemu przez poŜądanie do szczytu szaleństwa.
Wpił  się  w  jej  wargi  i  całował  namiętnie  i  długo,  aŜ
zabrakło jej tchu i nie mogła oddychać.

Rękami objęła jego ramiona. Płonął cały, jakby w

gorączce, jego skóra była sucha i gorąca, długim silnym
dałem  oplótł  ją  silnie.  Palcami,  z  niezwykłym  u  niego
brakiem  zręczności,  szarpał  jedwab  oddzielający  ich  od
siebie.  Z  tłumionym  jękiem  odsunął  się  i
zniecierpliwiony rozerwał delikatny materiał.

- Luc!

Catherine, zaskoczona tym, mimo namiętnego pra-

gnienia, patrzyła przeraŜona, jak klęcząc zrywał z niej
szlafrok. Gdy instynktownie próbowała zakryć się przed
jego palącym spojrzeniem, chwycił przeguby jej rąk i
przycisnął do łóŜka.

- Proszę cię!

Było to słowo, którego uŜywał bardzo rzadko, i

było coś w tej prośbie, co wywołało ból w jej sercu.

Namacalnie, jak dotyk, odczuła spojrzenie błysz-

czących, złocistych oczu, badających jej nabrzmiałe
brodawki, gładkość piersi, zaokrąglenie bioder i miękkie
pukle włosów w trójkącie między udami.

- Sąuisita... perfetta - mruczał urywanym głosem,

znowu przyciskając ją do siebie i ustami przywierając
do jej piersi.

LeŜeli potem mocno przytuleni do siebie, kaŜde

zatopione w swoich myślach. Catherine zastanawiała się,
czy kiedykolwiek było im ze sobą tak dobrze?

Wspominała takŜe z przykrością, Ŝe Luc natych-

SPOTKANIE PO LATACH

miast po tym szedł zawsze pod prysznic, broniąc się w
ten sposób przed całkowitym zapomnieniem się, podczas
gdy ona tak rozpaczliwie pragnęła, Ŝeby pozostał jeszcze
w jej ramionach.

A teraz obejmował ją mocno, jakby to ona za chwilę

chciała  się  uwolnić  z  jego  ramion.  Świadomość  tego
rodziła  w  niej  ogromną  czułość  do  Luca.  Potarła
delikatnie  podbródkiem  jego  silne,  opalone  ramię.
Powoli, kocim ruchem, przeciągnął się pod wpływem tej
pieszczoty,  bezwstydnie,  jak  dzikie  zwierzę,  okazując
swoje zadowolenie.

- Miałam bardzo dziwny sen. - Przerwała ciszę

z wahaniem, obawiając się, Ŝe czar pryśnie. - MoŜe
właśnie było to coś, o czym zapomniałam?
W jego głosie czuło się pewne napięcie, kiedy spytał:

O czym śniłaś?

Pewnie będziesz się śmiał.

Obiecuję, Ŝe nie będę. Opowiedz.

Pisałam coś na lustrze – szepnęła. - WyobraŜasz

sobie? Nigdy nie potrafiłam nic napisać, radziłam
sobie tylko z nazwiskiem. A w tym śnie pisałam na
lustrze.

Zdumiewające - mruknął łagodnie.

Czułam się strasznie - powiedziała półgłosem,

z trudem oddychając. - MoŜe to jednak nie ma nic
wspólnego z moją amnezją? Co o tym sądzisz?

Myślę, Ŝe za duŜo mówisz. - Obejmując cały czas

Catherine,  przetoczył  się  wraz  z  nią  na  chłodniejsze
miejsce  na  łóŜku.  -  Wolałbym  raczej  się  kochać,  bella
mia.  -  DraŜnił  ją,  gryząc  delikatnie  w  miękki  płatek
ucha  i  wyznaczając  językiem  zmysłową  ścieŜkę  na
smukłej  szyi,  a  ona  mimowolnie  poddawała  się  temu,
chcąc  sprawić  mu  przyjemność.  Przyjrzał  się  bacznie
jej włosom spływającym na poduszkę i powiedział:

Widzę, Ŝe znów ścięłaś włosy.

Nie wiem właściwie, dlaczego - przyznała się,

marszcząc czoło. - Pójdę jutro i uczeszę się.

SPOTKANIE PO LATACH

Fryzjerka moŜe cię uczesać tu, na miejscu - sprze

ciwił się.

Chciałabym zobaczyć Rzym.

Potworny

ruch

ulicach,

nieprawdopodobny

upał  i  zanieczyszczone  powietrze.  -  Długim,  przeciąg
łym  pocałunkiem  uniemoŜliwił  jej  próby  protestu.
A  potem  znów  zaczaj  ją  kochać.  Jedna  za  drugą
napływały  fale  rozkoszy,  przenikające  do  samej  głębi.
Choć  było  to  wręcz  nieprawdopodobne,  ale  tym  razem
odczuła jeszcze większe podniecenie.

Gdy otworzyła oczy, obok niej na poduszce leŜała biała

róŜa.  Odnalazła  ją  przypadkowo,  gdy  na  oślep  macając  ręką
szukała  Luca.  Zamiast  niego  natknęła  się  na  kolec,  syknęła  i
usiadła,  ssąc  skaleczony  palec.  Z  zaskoczenia  omal  nie
krzyknęła  głośno.  Na  płatkach  widoczne  jeszcze  były  krople
rosy.  Usiłowała  wyobrazić  sobie  Luca,  przedzierającego  się
przez  kłujące  róŜe  na  klombie,  ale  jakoś  to  do  niego  nie
pasowało.  Pewnie  róŜę  ściął  ogrodnik.  Wszystko  jedno,  liczy
się  intencja,  szczególnie  u  męŜczyzny  tak  mało  roman-
tycznego.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Upał wprawił Catherine w stan sennego lenistwa.

Usłyszała  kroki  i  rozpoznała  je.  Siedziała  w  cieniu
wielkiego parasola osłaniającego ją od słońca. Odwróciła
głowę, oparła podbródek na ręce i obserwowała, jak Luc
siada obok niej. W białej koszulce z krótkimi rękawami,
odsłaniającej  szyję,  w  dopasowanych  dŜinsach,  był  tak
oszałamiający,  Ŝe  aŜ  dech  zapierało.  Mimo  uśmiechu
wyglądał na zmęczonego.

Przedweselna gorączka opanowała juŜ Castelleone.

Spokój i wspaniała organizacja tego domu zakłócone
zostały nieustannym napływem gadatliwych dostawców
Ŝ

ywności i kwiaciarzy oraz nieustannym, ostrym

brzęczeniem telefonu. Entuzjazm Luca zniknął, gdy
uświadomił sobie, co pociąga za sobą decyzja o wyda-
niu przyjęcia na kilkaset osób.

Mam ochotę wyrzucić ich wszystkich! - wyznał

ponuro.

Sam chciałeś tej wielkiej pompy - przypomniała

mu niezbyt taktownie.

A ja myślałem, Ŝe ty tego chcesz!

Wystarczyłoby mi dwóch świadków i bukiet

kwiatów.
Podniósł do góry ręce w niemym proteście:

- I ona mi dopiero teraz o tym mówi!

Brzęk lodu w szklankach przerwał ich rozmowę. Luc

poderwał  się  i  wziął  tacę  od  Bernarda,  zanim  zdołał on
podejść  bliŜej.  Catherine  obserwowała  Luca  z  ukrytym
rozbawieniem.  MoŜna  było  wybaczyć  wszystko  komuś,
kto uznał, Ŝe jej obnaŜone plecy to nieprzyzwoity widok.
Jak mogła tak długo nie zauwa-

SPOTKANIE PO LATACH

yć, Ŝe Luc w niektórych sprawach był szokująco

konserwatywny?

- Uwielbiani sposób, w jaki się, tu rozkładasz,

jakby w ogóle nic się nie działo - zauwaŜył
uszczypliwie.

Miała na końcu jeŜyka złośliwą uwagę, Ŝe gdyby

Luc zaniechał stałego wtrącania się i rozkazywania,
ostatnie przygotowania potoczyłyby się znacznie spra-
wniej. Chciał osobiście wszystko sprawdzić i ocenić
kaŜdy szczegół, nie miał więc chwili odpoczynku.

Pomyślała szczęśliwa, Ŝe to juŜ jutro. JuŜ jutro

będzie Ŝoną Luca, ślubując mu wierność „do śmierci i
po śmierci". Przez te wszystkie dni po przyjeździe do
Włoch  Ŝyła  jak  otumaniona  miłością.  Nigdy  w  Ŝyciu
nic  była  tak  absolutnie  odpręŜona.  Jedynym  jej
wkładem do przygotowań weselnych były dwie miary
sukni  ślubnej.  Była  to  przepiękna  kreacja  z
haftowanymi  ręcznie  koronkami.  To  wprost  nie  do
wiary,  ile  w  tak  krótkim  czasie  moŜna  załatwić,  jeśli
ma się takie mnóstwo pieniędzy jak Luc.

- Jutro i ja będę bogata - odezwała się w zadumie.
- Chyba jesteś jedyną kobietą na świecie, która ma

odwagę powiedzieć mi to przed ślubem.

Uśmiechnęła się z roztargnieniem. Luc był cudow-

ny, fantastyczny, piękny, niezwykły, boski.. Nie znaj-
dując juŜ innych superlatywów, utkwiła w nim wzrok
pełen uwielbienia, a on odpowiedział jej takim
ogniem w oczach, aŜ ciarki przeszły ją od stóp do
głowy.

Poprzedniego wieczora Luc znów opowiadał jej o

swojej  rodzinie.  Głęboko  wstrząsnęła  nim  śmierć
rodziców  i  siostry  w  katastrofie  samolotowej,  i  tak
naprawdę  nigdy  nie  pogodził  się  z  tym  faktem.  Ca-
therine  była  pewna,  Ŝe  Luc  nigdy  nie  przyzna  się  do
dręczącego go poczucia winy. W pogoni za sukcesem
nie  miał  czasu  dla  rodziny.  Dał  im  bogactwo,  ale  nie
dał siebie. Interes był zawsze na pierwszym miejscu.
    Wysłał ich na kosztowne wakacje w ramach rekom-
pensaty  za  jeszcze  jedną  odwołaną  jego  wizytę  i  juŜ
nigdy ich nie zobaczył Ŝywych. Gdy z pozorną obojęt-

SPOTKANIE PO LATACH

nością  mówił  o  tym  ostatniej  nocy,  były  to  tego
rodzaju  zwierzenia,  na  które  mógł  sobie  pozwolić
tylko  pod  osłoną  ciemności,  w  sypialni.  AŜ  do  tej
chwili nie rozumiała, jak trudno było Lucowi wyrazić
najskrytsze myśli i uczucia.

Podniósłszy się na kolana, zdjęła górną cześć

bikini.  Jak  się  tego  spodziewała,  jego  ciemne  oczy
powędrowały  poŜądliwie  w  kierunku  obnaŜonych
piersi.  Gorący  rumieniec  oblał  jej  policzki,  a  gdy
wygięła  plecy,  Ŝeby  odpiąć  klamerkę,  intensywność
jego  spojrzenia  wzbudziła  w  niej  odwieczną
satysfakcję Ewy.

- Lubisz, gdy ci się przyglądam - zauwaŜył leniwie,

nieco rozbawiony.

- Powinieneś udawać, Ŝe tego nie widzisz.
- Jak mogę udawać, gdy jesteś tak słodka?
Pochylając się zręcznie, uniósł ją z łatwością z

leŜaka.  Jedną  rękę  połoŜył  na  jej  włosach,  a
zmysłowymi  ustami  szukał  jej  ust.  Świat  zawirował
nagle,  a  w  głowie  jej  się  zakręciło.  I  niewaŜne,  jak
często  ją  dotykał,  za  kaŜdym  razem  było  to  samo.
Zawsze

przenikała

ich

oboje

sama,

obezwładniająca,  fizyczna  rozkosz.  W  ciągu  długich,
pełnych  namiętności  godzin,  zamieniających  noc  w
dzień,  a  dzień  w  noc,  siła,  z  jaką  jej  poŜądał,
wyczerpywała ją do granic moŜliwości.
Z ociąganiem oderwał się od jej ust

- Nie mogę się tobą nasycić. - Wyznaniu temu

towarzyszył  zmysłowy  pomruk,  który  bynajmniej  nie
ostudził jej  rozpalonej  krwi,  gdy  leŜała  dalej  z  głową
w  jego  ramionach.  -  Zastanawiam  się  od  dawna,
dlaczego nie zachodzisz w ciąŜę.

- W ciąŜę? - zapytała nieswoim głosem, odsuwając

się od niego dziwnie przestraszona.

- Tylko nie wmawiaj mi, Ŝe wierzysz w bociany -

draŜnił się z nią. - MoŜesz mi wierzyć lub nie, ale to,
co robiliśmy przez ostatnie dni, miało na celu coś
więcej niŜ samą tylko przyjemność.

ZadrŜała.

SPOTKANIE PO LATACH

Tak, ale...

I nie stosowaliśmy Ŝadnych środków, Ŝeby temu

zapobiec - przypomniał jej z całkowitym spokojem.

Catherine była zaskoczona, ze problem, który był

kiedyś  tak  waŜny,  teraz  całkiem  uszedł  jej  uwagi.  Nie
miała  przy  sobie  pigułek  antykoncepcyjnych.  Naj-
widoczniej  juŜ  ich  nie  uŜywała.  Konieczność  pamiętania
o  nich  była  kiedyś  zmorą  jej  Ŝycia.  I  gdyby  Luc
wiedział,  jak  często  jej  się  to  zdarzało,  prawdopodobnie
czułby się tak, jak ona teraz.

To wszystko sprawiało, Ŝe trudno jej było tak po

prostu  rozmawiać  z  Lucern  o  dzieciach.  Ale  przecieŜ
skoro  się  pobiorą,  będzie  to  rzecz  naturalna.  W  takiej
sytuacji  uznała,  Ŝe  jej  paniczny  lęk,  gdy  o  tym  wspo-
mniał, był całkiem nieuzasadniony.

Luc, nieświadom tych rozterek, pogłaskał ją piesz-

czotliwie po plecach i przytulił mocniej do siebie.

Nie zauwaŜyłaś tego? - zapytał łagodnie.

Nie - odpowiedziała cicho, z poczuciem winy.

Chcę mieć dzieci, dopóki jestem wystarczająco

młody, Ŝeby się nimi cieszyć.

Pomyślała, Ŝe mógłby coś jej o tym wspomnieć,

zanim powziął taką decyzję. Jednak perspektywa
urodzenia dziecka Lucowi była bardzo kusząca.

- Tak - zgodziła się pełna zadumy.

Wodząc ręką po obojczyku, co sprawiało jej zmy-

słową przyjemność, powiedział ochryple:

Wiedziałem, Ŝe się ze mną zgodzisz. Teraz, za

miast zaglądać do kaŜdego mijanego wózka z dziec-
kiem, będziesz mogła pomyśleć o własnym.

Czy rzeczywiście zaglądam? - szepnęła.

Tak - odpowiedział krótko.

Kiedyś, w minionym okresie, Luc był zimny i obojętny

wobec spraw związanych z dziećmi. Naturalnie, zaskoczyło
ją teraz, Ŝe tak natychmiast chce mieć dziecko. Ak po chwili
zastanowienia zaczęło to nabierać sensu.

Luc podchodził do małŜeństwa tak, jak do plano-

SPOTKANIE PO LATACH

wanego  interesu:  zarówno  z  jednym,  jak  i  z  drugim
wiązał  pewne  nadzieje.  Chciał  mieć  dziedzica,  to
wszystko;  nie  moŜna  budować  imperium  bez  dynastii.
Mimo  to  nie  mogła  zdobyć  się  na  uśmiech  i  pozbyć
irracjonalnego łęku.

Było to wbrew zdrowemu rozsądkowi. Kochała Luca.

Lubiła dzieci. W czym więc problem? Ale uczucie leku
pozostało, a w skroniach zaczynało pulsować. Rozległ
się dzwonek telefonu stojącego na stole i Luc
niecierpliwie sięgnął po słuchawkę.

Rozmawiał po japońsku z opanowaniem człowieka

znającego płynnie kilkanaście języków. Unosząc brwi
westchnął i odłoŜył słuchawkę.

- Muszę iść do gabinetu, Ŝeby zatelefonować do

kilku osób. Wrócę tak szybko, jak tylko będę mógł.

Promienie słońca odbijały się oślepiająco w basenie

kilka metrów dalej. Łagodny wiaterek musnął wodę
marszcząc z lekka jej powierzchnię. Ból głowy utrudniał
Catherine myślenie. Czy to nie skutek zbyt długiego
przebywania na słońcu?

Jakiś dźwięk wyrwał ją z niespokojnej drzemki.

Miedzy  drzewami  ukazało  się  dziecko:  biegło  na  krótkich
nóŜkach  w  pogoni  za  piłką.  Catherine,  widząc,  Ŝe  piłka
zmierza  wprost  do  wody,  zerwała  się  przeraŜona.  Ale
dziecko  złapało  piłkę,  zanim  doturlała  się  do  krawędzi
basenu. Od strony zamku nadbiegła jedna ze słuŜących.

- Scusi, signorina, scusi! - tłumaczyła się, z trudem

łapiąc oddech i obejmując dziecko, które zapłakało
głośno w proteście. Catherine ze wstrzymanym od-
dechem patrzyła, jak uciekało z piłką w objęciach.

Pulsowanie w głowie przez chwilę stało się wprost

nieznośne, ale wkrótce ustąpiło. Po stanie chwilowego
odrętwienia poczuła, trudne do zniesienia, przeraŜenie.
Daniel! Daniel! Gdy odzyskała pamięć, przestał dla niej
istnieć cały otaczający ją świat

Chwyciła słuchawkę telefonu i nacisnęła guzik

wewnętrznej linii. Usłyszała głos sekretarki.

SPOTKANIE PO LATACH

- Mówi panna Parrish.- Musiała odkaszlnąć, Ŝeby

głos  wydobywający  się  z  trudem  ze  ściśniętego  ganiła  był
wyraźniejszy.  -  Proszę  połączyć  mnie  z  Anglią.  To  pilne
-  powiedziała  z  naciskiem,  podając  odtworzone  w  pamic-
ci nazwisko panieńskie Peggy i jej adres.

Dygocząc, jak w gorączce, usiadła, zanim nogi

odmówiły  jej  posłuszeństwa.  Jaka  z  niej  matka,  skoro
mogła  zapomnieć  o  własnym  synku?  O,  dobry  BoŜe,
pozwól  mi  obudzić  się,  nie  daj,  aby  ten  koszmar  trwał
dalej  -  modliła  się  gorączkowo.  Poderwała  się,  gdy
zadzwonił telefon.

Halo! Halo! - odezwała się Peggy.

Tu Catherine. Czy jest z tobą Daniel?

Nie ma go tu, przerzuca siano. Właśnie go

wołałam,  Ŝeby  przyszedł  coś  wypić  albo  zjeść  -  traj-
kotała  Peggy.  -  Nasz  telefon  nie  działał  przez  kilka  dni
i  nawet  tego  nie  zauwaŜyliśmy.  Czy  bardzo  dener
wowałaś się, nie mogąc się z nami połączyć?

Słuchaj...

Wiedziałam, Ŝe się denerwujesz - przerwała jej

niecierpliwa, jak zawsze, Peggy. - Próbowałam kilka
krotnie dodzwonić się do ciebie z budki telefonicznej,
ale bez skutku. Pewnie szukałaś pracy.

Ja...

Daniel bawi się cudownie. Pogoda jest wspaniała.

Mieliśmy zamiar biwakować dziś w nocy pod gołym
niebem, ale, oczywiście, jeśli chcesz z nim mówić...

Nie, nie trzeba. Zostałam porwana. Jestem we

Włoszech. Jutro wychodzę za mąŜ.

Te rewelacje nie wywołały Ŝadnej reakcji po drugiej

stronie telefonu:

- Catherine, właśnie ktoś wjeŜdŜa na podwórze. Co za

wspaniały wóz! Czy mogę do ciebie zadzwonić potem?

- Nie... nie, ja nie jestem... to znaczy, zadzwonię do

was z innego miejsca. Ucałuj ode mnie Daniela.

Rzuciła słuchawkę, jakby ją parzyła, i na chwiejnych

nogach wróciła na leŜak.

SPOTKANIE PO LATACH

Ohydne, nie do darowania, wydarzenia minionego

tygodnia wywołały nagły chaos w jej głowie. Straszne
upokorzenie paliło duszę. Teraz dopiero zdała sobie
sprawę z tego, co Luc jej zrobił.

Prawdę mówiąc, nie było takiej rzeczy, której nie

byłby  w  stanie  zrobić.  Kiedy  nie  wiedziała,  co  się  z  nią
dzieje,  posunął  się  do  ostateczności.  Spisek  i  intryga
były  rzeczą  powszednią  dla  tego  człowieka  z  charak-
terem  Borgii.  Było  to  dla  niego  tak  łatwe,  jak  zabranie
cukierka  dziecku.  Dziecko!  Dziecko!  Dygotała,  próbując
pozbyć się tych przeraŜających myśli.

Przez cały tydzień nie pamiętała o ostatnich czterech

latach. Nie zostawił nic, co mogłoby pobudzić jej pamięć.
Ani gazety, ani telewizora, ani nawet kalendarza nie było
w zasięgu ręki.

KaŜdy szczegół został przemyślany w sposób bez-

względny  i  nieludzki.  Luc  nie  popełnił  ani  jednego
błędu.  Została  zwabiona,  złapana  na  haczyk  i  złowiona
jak  ryba,  ale  nawet  ryba  ma  więcej  instynktu
samozachowawczego.  Ryba  dobrowolnie  nie  nadziałaby
się  na  haczyk,  nie  poddałaby  się  masochistycznie
patroszącemu noŜowi i nie oczekiwałaby z nadzieją na Ŝar
piekarnika... A ona tak właśnie postępowała.

Luc dostał to, czego chciał. Koszty nie odgrywały

adnej roli. Interesował go tylko ostateczny wynik. Był

przekonany, Ŝe zamierzała wyjść za Drewa, a poniewaŜ
Drew miał być nieobecny tylko lalka dni, Luc nie miał
wiele czasu do namysłu. I nie ma wątpliwości, Ŝe gdyby
tamtego wieczora rzuciła mu się w ramiona, o
małŜeństwie nie byłoby w ogóle mowy. Jej opór był dla
niego wyzwaniem.

Zacisnęła zęby, w Ŝołądku czuła nieznośny ucisk.

Dłonie zacisnęła w pięści. Wstrząsała nią bezgraniczna
wściekłość, wściekłość tak wielka, jakiej nigdy dotąd nie
doświadczyła. W tym właśnie momencie pojawił się Luc.
Zbiegał po schodach, a ona, przypomniawszy sobie
epizod w jego limuzynie, pomyślała, Ŝe i śmierci

SPOTKANIE PO LATACH

byłoby dla niego za mało, Ŝeby ją zadowolić. Zerwała się
na równe nogi, chwyciła szklankę i rzuciła w Luca. Choć
szklanka rozbiła się o kilka kroków ód niego, zachował
spokój.

Ty plugawa, zepsuta, kłamliwa, podstępna świ-

nio!  -  wymyślała  mu,  chwytając  drugą  szklankę  i  rzu-
cając  ją  z  całą  siłą.  -  Ty  szczurze!  -  krzyczała,  ciskając
tym  razem  telefonem.  -  Ty  gnido!  -  Miotała  obelgi
doprowadzona  do  szału,  schylając  się,  Ŝeby  zdjąć
pantofel,  ale  ze  zdenerwowania  i  tym  razem  nie  mogła
trafić  do  celu.  -  Ty  bękarcie!  -  Dała  upust  swej
nienawiści  i,  jakby  dla  podkreślenia  tego  słowa,  rzu-
ciła drugim pantoflem. - Chciałabym cię zabić!

Trucizna byłaby lepsza od rewolweru. - Luc

rozejrzał się po pobojowisku. - Jak widać, strzelanie
do celu nie jest jednym z twoich ukrytych talentów.

I to wszystko, co masz mi do powiedzenia?

Wygląda na to, Ŝe odzyskałaś pamięć - wy

cedził. - Nie bardzo wiem, co mógłbym jeszcze do
dać.

Nie wiesz! – Jego zimne opanowanie rozwścieczy-

ło  ją  jeszcze  bardziej.  -  Gdybyś  umierał  z  pragnienia,
nie  podałabym  ci  wody!  Gdybyś  umierał  z  głodu,  nie
przyniosłabym  ci  nic  do  jedzenia.  Gdybyś  był  jedynym
męŜczyzną  na  tej  ziemi,  a  ja  jedyną  kobietą,  rodzaj
ludzki  wyginąłby  do  szczętu!  ZasłuŜyłeś  na  to,  Ŝeby  cię
obić  szpicrutą  i  powiesić,  i  gdybym  była  męŜczyzną,
zrobiłabym to własnoręcznie!

Gdybyś była męŜczyzną, nie znalazłabyś się w ta

kiej sytuacji - wtrącił Luc, gdy przerwała dla nabrania
oddechu.

Mam zamiar pójść na policję i opowiedzieć

o tobie! - Catherine znów wybuchnęła, zadowolona,
Ŝ

e wreszcie znalazła właściwą groźbę.

A co masz zamiar opowiedzieć?

C-co? - zająknęła się. - Co powiem? Powiem, Ŝe

mnie porwałeś.

SPOTKANIE PO LATACH

Czy dałem ci jakiś środek odurzający? Czy uŜy-

łem siły fizycznej? Czy masz na to świadków?

Dowiodę tego! Będę kłamać!

A dlaczego na lotnisku, gdy ogłosiłem, Ŝe mamy

zamiar się pobrać, stałaś przy mnie całkiem dobrowo-
nie? - zapytał Luc z tym samym niewzruszonym,
nieprawdopodobnym chłodem.

Przez cały tydzień trzymałeś mnie tutaj, jak

w więzieniu! - W rozpaczy szukała innego punktu
zaczepienia, zdecydowana udowodnić mu naruszenie
prawa.
Czarne brwi uniosły się ze zdziwieniem:

Przy otwartych drzwiach? Nie przypominam

sobie, Ŝebym nie pozwolił ci gdzieś wyjść.

Zniewoliłeś mnie fizycznie! - rzuciła Catherine,

zgrzytając zębami. - Tym cię zniszczę!
Luc uśmiechnął się:

- O jakim fizycznym zniewoleniu mówisz?

Catherine wyprostowała się na cale swoje sto pięć -
dziesiąt parę centymetrów i krzyknęła:

Wiesz doskonale, o czym mówię! Podczas gdy

ja... podczas gdy ja nie bardzo jeszcze doszłam
do siebie, ty wykorzystałeś mnie w obrzydliwy spo-
sób!

CzyŜby? - mruknął. - Catherine, według mnie

przez cały ubiegły tydzień byłaś zdrowsza na umyśle,
niŜ kiedykolwiek przedtem w ciągu pięciu lat.

Jak śmiesz! - wrzasnęła na niego. - Jak śmiesz mi

to mówić!

Wzruszył lekcewaŜąco ramionami:
-

Mówię tak, bo to prawda.

Prawda, która komu odpowiada? - krzyknęła

rozwścieczona. - Cofnij to natychmiast!

Nie mani zamiaru zmieniać tej opinii. Kiedy się

uspokoisz, sama stwierdzisz, Ŝe to prawda.

Kiedy się uspokoję? - wrzasnęła. - Czy wyglądam

tak, jakbym miała się uspokoić?

SPOTKANIE PO LATACH

Gdybyś umiała lepiej pływać, wrzuciłbym de do

basenu.

Nawet nie jest ci przykro, prawda? - To ją

najbardziej irytowało.

Dlaczego miałoby być mi przykro? - westchnął.

Dlaczego? Dlaczego? - Z trudem powtarzała za

nim.  -  PoniewaŜ  mam  zamiar  zmusić  cię  do  tego,  zęby
ci  było  przykro.  Powinnam  była  wiedzieć,  ze  nie  masz
wyrzutów  sumienia  z  powodu  przywiezienia  mnie
tutaj!

Faktycznie, nie mam.

Postępujesz tak, jakbym była jakimś przedmio-

tem, który moŜesz podnieść lub rzucić, zaleŜnie od
twojego kaprysu.
Gdy jego usta wykrzywił uśmiech, zrozumiała,
dlaczego ludzie popełniają czasem morderstwa. ZmruŜył
oczy.

- Jeśli ty jesteś przedmiotem dla mnie, to równie

dobrze ja jestem przedmiotem dla ciebie.

Przez kilka sekund bezmyślnie wybałuszała na

niego oczy, aŜ wreszcie zrozumiała, co miał na myśli.

Nie chodzi mi o seks - wybuchnęła.

Nie - zgodził się. - ZauwaŜyłem, Ŝe zarzut

fizycznej przemocy został juŜ wycofany.

Nie wycofałam go! - przerwała mu.

Sprytnie zmieniasz temat - zauwaŜył. - Pragniesz

mnie równie silnie, jak ja ciebie.

Ty zarozumiały draniu! Byłam chora! Nienawi-

dzę cię!

Jakoś będziesz musiała się z tym pogodzić – ospo-

koił ją.

Nie mam zamiaru się z tym godzić! Odchodzę,

opuszczam cię, wyjeŜdŜam... - wyrzucała z siebie
wzburzona.

Typowa dla ciebie reakcja, gdy sytuacja staje się

trudna, ale tym razem nie uda ci się zniknąć.

Opuszczam cię! - krzyczała jak oszalała.

SPOTKANIE PO LATACH

- UwaŜaj na szkło! - zawołał ostrzegawczo.
Było juŜ jednak za późno. Stopę przeszył tak ostry

ból, ze aŜ zaparło jej dech. Luc błyskawicznie znalazł
się przy niej, posadził na najbliŜszym fotelu i ręką
mocno ścisnął jej delikatną kostkę.

- Nie ruszaj się! - krzyknął. - Bo szkło wbije się

jeszcze głębiej.

Szlochając z upokorzenia i bólu pozwoliła, Ŝeby

wyciągnął odłamek szkła, a potem zaczęła mu
złorzeczyć.

-  Wiedziałem, Ŝe tak mi podziękujesz.
-  Zostaw mnie! - powiedziała piskliwym głosem.
-  A to szkło dokoła? Chyba Ŝartujesz. - Kpił z niej

owijając śnieŜnobiałą chusteczką jej bolącą stopę.-
Kiedy miałaś robiony zastrzyk przeciwtęŜcowy?

- Sześć miesięcy temu! - odpowiedziała ze złością.
- Nie zmieniaj tematu! Czy słyszysz, co mówię?

Odchodzę od ciebie!

- Nie pozwolę ci na to. - Podniósł leŜący na ziemi

sarong i zaczął ją nim owijać, tak jakby ubierał lalkę.
Odtrąciła jego ręce.

- Nie waŜ się mnie dotykać! Co to znaczy: nie

pozwolę ci odejść? Nie moŜesz mnie tu zatrzymać!

Odrzucając sarong, nieoczekiwanie podniósł ją do

góry i choć walczyła zębami i paznokciami, wymachi-
wała nogami i rękami, zarzucał ją sobie na ramię.

- Puść mnie! - krzyczała, tłukąc go pięściami po

plecach. - Co masz zamiar zrobić?

- Powstrzymać cię. Dla twojego własnego dobra.

Jesteś histeryczką - odpowiedział ostro - i mam juŜ
tego dość.

- Ty masz dość. - W jej głosie brzmiało niedowie-

rzanie. - Postaw mnie!

- Bądź cicho! - ofuknął ją.

Skierował się na kamienne schody, prowadzące do
oszklonych drzwi tarasu na pierwszym piętrze.

- Nienawidzę cię! - Szlochała, a łzy upokorzenia,

nie wyładowanej złości i zawodu zalewały jej oczy.

100

SPOTKANIE PO LATACH

W minutę potem Luc rzucił ją na łóŜko jak worek

kartofli.

Przyznaj, ze nienawiść do mnie nie daje ci szczęś-

cia - zauwaŜył drwiąco. - Per Dio, czy sama tego nie
widzisz?

Kiedyś musiałam wreszcie zrozumieć, Ŝe jesteś

prymitywnym łotrem bez skrupułów. Odchodzę od
ciebie!

Nigdzie nie odejdziesz.

Nie moŜesz mi przeszkodzić! I z całą pewnością

nie moŜesz mnie zmusić, Ŝebym wyszła za ciebie!

Zsunęła się z łóŜka i utykając podeszła do krzesła,

eby wziąć leŜący na nim lekki szlafroczek, gdyŜ nagle

poczuła się zbyt obnaŜona w samym kostiumie bikini.

Teraz, gdy Drew podpisał ten swój waŜny kon-

trakt, juŜ nie moŜesz mnie tu dłuŜej zatrzymywać.

Podpisanie tego kontraktu nastąpi w godzinę po

naszym ślubie.

Catherine zdrętwiała. Gwałtownie odwróciła się w

jego stronę. Błyszczące, złote oczy patrzyły na nią
prowokująco.

- Przewidziałem taką moŜliwość.
- To on... To on jeszcze nie ma tego kontraktu?

- zapytała z ogromnym wysiłkiem.

- Jak widzisz, jestem takim podstępnym draniem

- mruknął Luc.

Nie moŜesz mnie chcieć, gdy ja ciebie nie chcę!

Udowodniłem juŜ wcześniej, Ŝe się mylisz - od

parł sucho. - Jestem pewien, Ŝe humor ci się poprawi,
gdy jutro znajdziemy się w Anglii.

Do Catherine dotarło to jedno magiczne słowo:

Anglia.

- Zabierzesz mnie po ślubie do Anglii?
- Taki jest zwyczaj.

Najwyraźniej nie miał Ŝadnych wątpliwości, Ŝe gdy

obrączka znajdzie się na jej palcu, będzie to miało taki sam

skutek, jak przywiązanie skazańca łańcuchem do

SPOTKANIE PO LATACH

101

ciany lochu. Ale gdy ona znajdzie się juŜ w Anglii, nie

będzie w stanie jej zatrzymać. Tu, we Włoszech, on miał
jej paszport, nie miała najmniejszych szans na ucieczkę z
tego kamiennego zamku pilnowanego przez specjalną
ochronę wspomaganą przez imponujące zabezpieczenia
elektroniczne.

Jeśli nie dojdzie do ślubu, ucierpi na tym Drew.

Perspektywa powrotu do Anglii juŜ jutro bardzo ją
uspokoiła. Tam nie zmusi jej, Ŝeby z nim pozostała.

Catherine - wycedził Luc - nawet nie myśl o tym.

Nie mamy o czym mówić-odpowiedziała stano-

wczo. - Wszystko juŜ powiedziałam.
-

Musimy jednak porozmawiać.

Rozległo się pukanie do drzwi. Zignorował je.

- Nie chcę, Ŝebyś zepsuła uroczystość ślubną.

Zakneblowana i przyprowadzona pod przymusem
narzeczona moŜe zdziwić niejednego świadka ceremonii -
pomyślała z zawziętością, gdy pukanie do drzwi znów
się powtórzyło.

- Avanti! - wykrzyknął Luc z rozdraŜnieniem.

Ukazał się Bernardo.

- Signorina Peruzzi. - Podał bezprzewodowy tele-

fon w obronnym geście. - Mówi, Ŝe to sprawa bardzo
pilna i Ŝe koniecznie chce z panem rozmawiać, signor.

- Nie będę z nią rozmawiał. Zostaw nas, Bernardo.

Majordomus wyszedł i drzwi zamknęły się za nim.

On mówi po angielsku - zauwaŜyła Catherine.

- Czy to ty zabroniłeś mu mówić przy mnie w tym języku?

SłuŜba jest przekonana, Ŝe sama o to prosiłaś,

chcąc sprawdzić się w języku włoskim.

Ukryła twarz w drŜących dłoniach. IleŜ trzeba było

zimnej krwi, Ŝeby nie stracić panowania nad sobą. -

- Czuję wstręt do ciebie.

Po prostu jesteś na mnie zła. I przypuszczam, Ŝe

masz jakiś szczególny powód ku temu.

Przypuszczasz? - Obrzuciła go wściekłym spoj-

rzeniem.

102

SPOTKANIE PO LATACH

- NaleŜysz do mnie, Catherine. UŜyj całego swego

rozumu, którym cię Bóg obdarzył. Byłaś tu
szczęśliwa, szczęśliwszej nigdy cię przedtem nie
widziałem.

- śyłam w przeszłości!
- Ale dlaczego wybrałaś właśnie ten fragment

przeszłości? - W ironicznym uśmiechu skrzywił swoje
zmysłowe usta. - Zapytaj o to samą siebie.

- Niczego nie wybierałam - zaprotestowała.
- A skończyło się czymś, co jest nierealne!
- MoŜe być realne, jeśli tylko zechcesz. Catherine

czuła się fatalnie. Luc zawiódł ją, ale
najgorsze,  Ŝe  zawiodła  się  na  samej  sobie.  W  ciągu
jednego  tygodnia,  zniweczyła  cztery  lata  poczucia
własnej  godności  i  wszystkie  bariery,  które  miały  ją
chronić.

- Przez cały ten tydzień pękałeś pewnie ze

miechu, Ŝe tak łatwo udało ci się mnie ogłupić -

stwierdziła gorzko.

- To nie tak było miedzy nami.
- Właśnie tak było zawsze - zaatakowała go,

dygocąc cała. - Spiskujesz, knujesz i manipulujesz,
Ŝ

eby wszystko odbyło się tak, jak ty sobie tego

yczysz.

- Nie planowałem twojej utraty pamięci.
- Ale nie omieszkałeś Ŝ niej skorzystać! I tak było

zawsze.  Kiedy  wróciliśmy  ze  Szwajcarii,  moi  praco-
dawcy, ni stąd ni zowąd, zamknęli galerię i wyjechali,
zostawiając  mnie  bez  pracy.  Zbieg  okoliczności?  Nie
sądzę. To ty maczałeś w tym palce.
   Lekki  rumieniec  oblał  jego  policzki,  był  wyraźnie
zmieszany.

- Kupiłem ten dom - przyznał się.
- Wtedy łatwiej było mnie namówić na wyjazd do

Nowego Jorku. - W jej gardle uwiązł szloch.

- Bardzo cię pragnąłem. I nie mogłem czekać.
- Patrzył na nią z bezwstydną szczerością. - Jestem,

jaki jestem, bella mia, i niestety nie mogę zmienić
przeszłości. Catherine... co chcesz, Ŝebym ci powie-

SPOTKANIE PO LATACH

103

dział? Jeśli chcesz, Ŝebym był uczciwy, będę. Z całej
przeszłości Ŝałuję tylko jednego: tego, Ŝe cię
straciłem.

- Nie straciłeś mnie... ty mnie wyrzuciłeś! - za-

szlochała.
RozłoŜył ręce.

- Zgoda, jeśli słowa mają takie znaczenie... wy-

rzuciłem  cię.  Ale  spróbuj  na  to  wszystko  spojrzeć  z
mojego  punktu  widzenia.  Zaskoczyłaś  mnie  waria-
ckim  pytaniem,  które  spadło  na  mnie  jak  grom  z  jas-
nego nieba, tamtego ranka przy śniadaniu.

- Tak, rzeczywiście, to było wariactwo - ucięła

drŜącym głosem. - Absolutnym idiotyzmem była
nadzieja, Ŝe mógłbyś się wtedy zniŜyć do mojego
poziomu i oŜenić ze mną,

- Nie wiedziałem, Ŝe nie będę miał moŜliwości

odwołania się do sadu apelacyjnego - odparł gwałtow-
nie. -Tak, nie miałem racji. To, co powiedziałem, było
okrutne,  przyznaję.  Jeśli  chciałaś,  Ŝebym  się
usprawiedliwił,  to  trzeba  było  wówczas  zostać,  bo
dziś  nie  będę  juŜ  tego  czynił.  Wróciłem  pół  godziny
później,  nie  pojechałem  do  Mediolanu.  A  gdzie  ty
byłaś?

Wiadomość, Ŝe wrócił tamtego ranka, oszołomiła

ją

- No, właśnie, gdzie byłaś? - nastawa! Luc

bezlitośnie. - Odeszłaś. Uciekłaś, jak obraŜona
primadonna,

zostawiając

wszystko,

kiedykolwiek dałem, i jeśli chciałaś się w ten sposób
zemścić, w pełni ci się to udało.

Z tłumionym łkaniem wpadła do łazienki i za-

mknęła drzwi. Siedząc na podłodze, płakała z twarzą
ukrytą w dłoniach.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

W chwili, gdy Luc poprosił ją o rękę, straciła

rozum.  Wiele  drobnych  faktów  nie  pasowało  do
siebie,  ale  ona  nie  chciała  o  nich  wiedzieć.  Ufała
Lucowi i zdecydowana była nie pozwolić na to, Ŝeby
cokolwiek  przeszkodziło  jej  szczęściu.  Jeśli  jego
zamiarem  było  odwrócenie  jej  uwagi  od  amnezji,  to.
udało mu się to znakomicie.

Tamtego wieczora, w mieszkaniu Drewa Luc

złapał ją w potrzask, kaŜąc dokonać niewykonalnego
wyboru: albo poświecić Daniela, albo Drewa. Za
wszelką cenę musiała walczyć o utrzymanie Daniela z
dala od Luca.

Ale i wobec Drewa czuła się w obowiązku być

lojalna, zarówno ze względu na niego samego, jak i na
jego  siostrę.  Wobec  Harriet  miała  dług  nie  do
spłacenia  za  to,  Ŝe  pomogła  jej,  kiedy  znalazła  się  na
dnie.  Jak  miała  wybierać  pomiędzy  Danielem  i
Drewem?

Luc zatruwał wszystko, czego się tylko dotknął.

Ale  jeśli  gotów  był  ją  poślubić  tylko  po  to,  Ŝeby
zagwarantować  sobie  jej  stałą  obecność  w  łóŜku,  to
dlaczego  nie  miałby  zaakceptować  równieŜ  Daniela?
Pomyślała  z  niepokojem,  Ŝe  teraz  Luc  chciałby  mieć
syna.  Pięć  lat  temu  Daniel  był  niepoŜądaną
komplikacją.  Luc  nie  zdawał  sobie  jeszcze  sprawy,
jak  ona  sama  była  waŜna  dla  niego.  Z  pewnością
chciałby  wówczas,  Ŝeby  pozbyła  się  dziecka,  ale  od
tamtego czasu wiele się zmieniło...

Daniel był wraŜliwym dzieckiem o niezwykłej in-

teligencji, z którą czasami trudno było sobie poradzić.
Kiedyś i Luc był takim małym chłopcem, a jak się
teraz

zmienił.

Jest

zimny,

wyrachowany,

gruboskórny.

SPOTKANIE PO LATACH

105

Daniel ma silną wolę i gdyby pozostawić go jego

własnemu  rozumowi,  szedłby  naprzód  nie  oglądając
się  za  siebie,  jest  teŜ  niezwykle  egocentryczny.
Catherine przez cztery i pół roku dokładała wszelkich
starań,  Ŝeby  Daniel  wyrósł  na  normalne,  zdrowe
dziecko.

Nienawidziła

Luca,

och,

BoŜe,

jakŜe

nienawidziła!  Uczepiła  się  desperacko  tej  nienawiści,
która  była  jej  siłą.  Teraz  próbowała  nie  dopuścić  do
siebie  myśli,  Ŝe  Luc  nie  był  jednak  tak  zimny  i
gruboskórny,  za  jakiego  uwaŜała  go  przedtem,  jakiś
wewnętrzny  głos  napomykał  nieśmiało,  Ŝe  Luc  mógł
się zmienić.

I cóŜ z tego, Ŝe najpierw musi przejść przez ten

lub? Gdy wylądują w Londynie, będzie mogła

opuścić Luca. Zrobiła to juŜ raz przedtem, moŜe
zrobić znowu, ale tym razem nie będzie juŜ tak głupia.
Weźmie swoją biŜuterię i sprzeda ją. Dzięki tym
pieniądzom urządzi nowe Ŝycie sobie i Danielowi.

To nie moŜe się spełnić, nic z tego nie da się

zrealizować. śyła fantazją. Przeszłość była tak okru-
tnie oczywista. Dla małej dziewczynki, która marzyła,
Ŝ

e zostanie księŜniczką, był ten pałac. Dla młodej

dziewczyny, która wierzyła w szczęście małŜeńskie,
była ta ślubna biała suknia. Ale dla kobiety, jaką teraz
była, nie pozostawało nic. I czy to jej wina? Dorosła
kobieta

powinna

odróŜniać

fantazję

rzeczywistości.

Jakieś je ne soi quoi, jak mawiał Luc. Jednak jest

takie słowo, które wyraŜa całą istotę rzeczy: seks. Dla
bogatego i potęŜnego Luca irytująca musi być świado-
mość, Ŝe tak bardzo poŜąda pospolitej blondynki,
pozbawionej cech pasujących do pięknego obrazu,
jaki sobie wymarzył.

- Catherine! Dobrze się czujesz? Drgnęła,

usłyszawszy głos Luca.

- Ty przeklęty snobie! - wybuchnęła szlochem.
- O czym ty, u diabła, mówisz? - zdenerwował się

Luc. - Jeśli nie wyjdziesz natychmiast, wyłamię
drzwi.

- Przemoc jest twoją odpowiedzią na wszystko,

tak?

106

SPOTKANIE PO LATACH

Tylko ten seks-pomyślała o Lucu ze wstrętem. Po

pięciu latach jej akcje wyraźnie poszły w górę. W za-
mian za to, Ŝe niczego mu nie odmawiała, Luc gotów
był się zniŜyć i poślubić ją. No tak, ale czyŜ i dla niej
nie jest to szczęście?

Nic dziwnego, Ŝe Luc nie mógł zrozumieć

przyczyn  tej  awantury.  Był  przystojny,  nadzwyczaj
bogaty  i  seksowny.  Dziewięć  na  dziesięć  kobiet
zaakceptowałoby  jego  wady.  Niestety,  ona  była  tą
dziesiątą.

Udało mu się zdobyć pannę młodą, ale nie będzie

miał Ŝony. Będzie Ŝył Ŝałując, Ŝe zmusił ją do ślubu.
Gdy opuści go po kilku godzinach, będzie to
niezwykła

sensacja

publiczna.

MoŜe

jest

szaleństwo, które nic jej nie da, ale przynajmniej
odzyska poczucie własnej godności. Urządził ją
nieźle, ale i sam na tym straci.

Przyszedł czas zapłaty. Ona sama przejdzie do

historii jako kobieta z zasadami, która porzuciła męŜa,
jednego z najbardziej godnych poŜądania.

JuŜ wyobraŜała sobie nagłówki w gazetach: „Dla-

czego na chciałam Ŝyć z Lucern Santinim?”. Pełna
nowych sił wróciła do sypialni.

Rozległ się, podobny do strzału z pistoletu, huk

wylatującego z butelki korka. Przechylił ciemną
głowę, aby upić lejącą się pianę szampana i rozlał
złocisto-miodowy

płyn

dwóch

kieliszków,

ukazując w uśmiechu białe zęby:

- Przemoc nie jest moją odpowiedzią na wszystko.

- Spojrzał na nią cudownymi, jak u lwa, złotymi
oczami. -Byłaś w łazience tak długo, Ŝe chyba zuŜyłaś
całą gorącą wodę, jaka była w zamku.

Nie spodziewała się, Ŝe będzie jeszcze na nią

czekał.  Rzuciła  mu  spojrzenie  pełne  pogardy,  które
miało  go  zmiaŜdŜyć.  Oczywiście,  nie  zrobiło  to  na
nim  Ŝadnego  wraŜenia.  Zwinnym,  kocim  krokiem
przeszedł po dywanie i podał jej kieliszek.

- Nie kochasz Huntingdona - wycedził.

SPOTKANIE PO LATACH

107

Samo patrzenie na niego odbierało jej siły. Nerwy

znowu odmówiły posłuszeństwa. Ręce drŜały. Była to
nierówna walka. Nie była gotowa na kolejną konfron-
tację i on o tym wiedział, podstępna i bezlitosna
ś

winia!

- Nie zdołałbyś zrozumieć takiego człowieka jak

Drew, nawet gdybyś Ŝył tysiąc lat. - Policzki jej pło-
nęły, wypiła wiec jednym haustem szampana dla
ochłody.

- Drew pociąga cię, bo jest przegrany. śal ci go.

Zgrzytnęła zębami:

- Drew nie jest przegrany.
- Doprowadził do ruiny rodzinną firmę przez

szereg niefortunnych decyzji - poinformował ją
zwięźle Luc.

- Ale i tak jest szlachetniejszym człowiekiem niŜ

ty! - cisnęła mu w złości.

Rysy jego dumnej twarzy stęŜały.
- Jesteś na uprzywilejowanej pozycji, cara. Niko-

mu innemu nie pozwoliłbym bezkarnie na takie
słowa.

Lodowaty ton słów, które sprowokowała, przestra-

szył  ją.  Plecami  jej  wstrząsnął  dreszcz.  Poczuła  się,
jak  niegrzeczne  dziecko  skarcone  przez  dorosłych  za
sprawianie  im  kłopotu.  Ale  jego  pogarda  dla  Drewa
złościła ją, choć w głębi serca wiedziała, Ŝe Luc miał
rację.  Drew  nigdy  nie  był  tak  ambitny  ani
zdecydowany,  Ŝeby  osiągnąć  sukces.  Pozwolił,  aby
jego  rodzina  Ŝyła  ponad  stan,  marnotrawiąc  kapitał
firmy  przeznaczony  na  inwestycje.  JednakŜe  te  fakty
nie  umniejszały  jej  szacunku  dla  Drewa.  Nie  urodził
się  jako  ktoś,  kto  idzie  po  trupach,  i  nigdy  takim  nie
będzie. Bezwzględność Luca skrzywdziła go, co więc
moŜe się stać z Danielem?...

- Krzywdzisz Drewa - szepnęła. Nie widziała Ŝad-

nego powodu, Ŝeby wyprowadzać Luca z błędu na
temat jej związku z Drewem. Doprowadzała ją do sza-
łu pewność siebie Luca i jego taksujący wzrok. -A po-
za tym nie jestem twoją własnością.

Zmieszała się, gdy Luc uśmiechnął się niemalŜe

czule i powiedział:

108

SPOTKANIE PO LATACH

- Nie musisz być moją własnością. Jesteś moja

ciałem i duszą, a teraz wróciłaś tu, gdzie twoje
miejsce.

Zawrzała gniewem:
- Ja nie naleŜę do ciebie!
- Dlaczego walczysz ze mną? - zapytał łagodnie.
- Dlaczego walczysz ze sobą?
Gdy napotkała spojrzenie jego czarnych jak heban

oczu, uczuła świdrujący ból w Ŝołądku. Strasznie
trudno było oprzeć się jego pewności siebie.

- Ja nie walczę ze sobą.
- Udowodnij to - zaproponował spokojnie.

Catherine zadrŜała z obawy, Ŝe mu ulegnie. Serce
zabiło jej mocniej. Przez głowę przebiegła idiotyczna
myśl, Ŝe Luc powinien zostać wyklęty, jako osobnik
niebezpieczny dla otoczenia.

Podszedł bliŜej i znów napełnił jej kieliszek.
- Boisz się - zauwaŜył.- Rzeczywiście, wygląda na

to, Ŝe boisz się mnie. Wcale mi się to nie podoba. Nie
mam ochoty znaleźć się jutro w łóŜku z taką prze-
straszoną gęsią. Chcę, Ŝebyś była kochającą, szalejącą
z miłości istotą, taką, jaką byłaś przez ten tydzień.

Był teraz tak blisko, Ŝe wstrzymała oddech.
- Nie kocham cię.
- Gdybym nie był pewien, Ŝe mnie kochasz, nie

eniłbym się z tobą.

Cofnęła się pospiesznie, aby uniknąć jego

bliskości.

- Nawet nie przypuszczałam, Ŝe ma to dla ciebie

jakieś znaczenie.

- Jeśli znowu uciekniesz do łazienki, wywaŜę

drzwi - powiedział spokojnie. - Chcę wiedzieć,
dlaczego znowu odgradzasz się ode mnie.

- Dlaczego? - powtórzyła za nim, oddychając z

trudem. - Dlaczego? Po tym, co mi zrobiłeś?

- A co ja takiego zrobiłem? Całe te cztery lata

spędziłem na szukaniu ciebie, i gdy wreszcie cię
znalazłem, poprosiłem, Ŝebyś wyszła za mnie za mąŜ.
CzyŜ to nie dowód Ŝyczliwości?

SPOTKANIE PO LATACH

109

- śyczliwości?
- To z pewnością nic obraźliwego, bella mia.
- Aleja nie chcę wyjść za ciebie za mąŜ!
- Jestem ciekaw, co się zmieniło w twojej pod-

wiadomości? - zapytał ochrypłym głosem.

BoŜe, jakŜe on jest nieprawdopodobnie przystojny.

W  panice  pomyślała,  Ŝe  byłby  w  stanie  przekonać
tłum Ŝądny mordu. To, co teraz czulą, to tylko sprawa
hormonów. To wszystko. Luc rozpalił jej namiętność,
zdobywając  ją  podstępem.  Jeśli  choć  na  sekundę
straci  panowanie  nad  sobą,  to  znajdzie  się  z  nim  w
łóŜku.

- Nawet seksem nie uda ci się nakłonić mnie do

zmiany zdania - przekonywała.

Rozbawionym spojrzeniem, z widoczną kpiną,

przeszył ją na wylot. Wziął kieliszek z jej ręki i
odstawił na bok.

- Tu nie chodzi tylko o seks - zaoponował głębo-

kim głosem, delektując się słowami.

- Właśnie, Ŝe seks! - powtórzyła rozzłoszczona.-

Czy słuchasz mnie?

- Słuchałbym, gdybyś mówiła coś, co chcę

usłyszeć  -  stał  bez  ruchu  zamiast  zbliŜyć  się  do  niej,
wywołując  tym  jej  zmieszanie.  -  I  nie  mam  zamiaru
ułatwiać  ci  sytuacji  przez  namawianie  do  pójścia  do
łóŜka.

Oderwała się gwałtownie od ściany i zaprotes-

towała:

- Nie udałoby ci się mnie namówić.
- Nie będę próbował. Oszczędzę cię na jutrzejszą

noc - powiedział spokojnie, zanim zamknął za sobą
drzwi.

Rzuciła się za nim i przekręciła klucz w zamku. I

wtedy załamała się. Ocierając pot z czoła połoŜyła się
na łóŜku, wyczerpana emocjami ostatnich godzin.

Obudziła się spocona, było jej gorąco i chciało się

pić. Napełniła kieliszek szampanem i wypiła do dna,
jakby to była lemoniada. Czy ktoś pukał przed chwilą
do drzwi, czy tylko jej się zdawało?

110

SPOTKANIE PO LATACH

Wściekała się, zmuszona przyznać sama, Ŝe nie-

nawiść do Luca nie chroniła jej przed jego fizycznym
urokiem.  W  tym  tkwiło  sedno  sprawy.  Przez  tyle  lat
nie  zdołała  się  uodpornić.  Ody  odbierał  od  niej  ten
kieliszek  z  szampanem,  gotowa  juŜ  była  ustąpić,
czekała na...

Spacerując nerwowo po pokoju, znowu nalała

sobie szampana. Gdy kochała Luca, mogła pogodzić
się z tym, co z nią robił. Teraz jednak, gdy nie tylko,
Ŝ

e go nie kocha, lecz wręcz gonie cierpi, nie jest w

stanie mu wybaczyć.

Przeglądała sukienki w ubieralni, gdy znów

rozległo się pukanie do drzwi. Otworzyła je
energicznie i zobaczyła Guilię, za którą stał Bernardo,
trzymający ogromny pęk kluczy. Pokojówka była
podenerwowana i zarumieniona.

- Nie będziesz mi dziś potrzebna. Grazie, Guilia.
- Ale, signorina...
- Obiad zostanie podany za pół godziny -wtrącił się

Bernardo, z błagalnym wyrazem w oczacn.

- Przykro mi, ale obiad będzie musiał poczekać.

Catherine  zamknęła  za  nimi  drzwi.  Jak  oni  świetnie
mówią po angielsku! Przeklinała Luca, przypominając
sobie,  jak  przez  cały  ubiegły  tydzień  rozmawiała  z
nimi  na  migi.  Dlaczego  Bernardo  wyglądał  na  tak
przestraszonego,  gdy  powiedziała  o  przesunięciu
godziny podania obiadu?

Luc prawdopodobnie zrobi awanturę. No i co z

tego?  Nic  mu  się  nie  stanie,  jeśli  raz  poczeka.
JednakŜe  słuŜba  nie  powinna  cierpieć  z  powodu  jej
spóźnienia  i  dlatego  postara  się  być  gotowa  jak
najszybciej.

Najpierw wyciągnęła z szafy lśniącą czarną tunikę,

część stroju wieczorowego. Akurat przykryje jej bio-
dra, a jeśli włoŜy ją tyłem naprzód, to zmniejszy tym
samym dekolt. Przezroczyste, czarne pończochy to
Ŝ

aden problem. Miała ich mnóstwo. Następnie wycia-

SPOTKANIE PO LATACH

111

gnęła parę czarnych, pantofli na bardzo wysokich
obcasach i długie, czarne rękawiczki.

Ubrana, przeszła trochę niepewnie do łazienki.

Oczy  podkreśliła  szafirem  i  fioletem,  na  rzęsy
nałoŜyła  grubą  warstwę  niebieskiego  tuszu,  dekolt
posmarowała  złotym  błyszczkiem,  usta  pomalowała
szminką w kolorze truskawkowym.  Była zadowolona
z siebie. Niezbyt starannie ułoŜone włosy spływały na
ramiona splątaną falą. Teraz mogła się zająć biŜuterią.

Miała trzy diamentowe bransoletki. Jedną nałoŜyła

na  kostkę  u  nogi,  dwie  pozostałe  na  przeguby,
powyŜej rękawiczek. Naszyjnik i kolczyki dopełniały
całości. Zupełnie jak na choince. To zadziwiające, jak
licho wyglądają diamenty, jeśli nałoŜy się ich za duŜo.
Okazało  się  teŜ,  Ŝe  bez  nadzoru  Guilii  jej  garderoba
dawała  moŜliwości  takiego  przebierania  się,  o  jakich
Luc nawet nie marzył. Gdy spojrzała na swoje odbicie
w lustrze, była w pełni usatysfakcjonowana.

OstroŜnie zeszła po schodach, czując jeszcze w

głowie wypity szampan. Osłupiały Bernardo nie mógł
od niej oderwać oczu, gdy przechodziła przez hol.

- Dobry wieczór, Bernardo - rzuciła mu radosnym

głosem. - Ale dziś gorąco, prawda?

Pomyślała, Ŝe zaraz będzie jeszcze goręcej. W

końcu Bernardo otworzył szeroko podwójne drzwi
salonu i oznajmił:

- Signorina Parrish.
Dlaczego, u diabła, Bernardo ją zaanonsował? Czy

pomyślał,  Ŝe  Luc  nie  pozna  jej  w  tym  przebraniu?
Nabrała  głęboko  powietrza  i  śmiało  przekroczyła
próg.  W  jej  stronę  zwróciły  się  oczy  sporej  grupy
osób.  Catherine  sparaliŜowało  przeraŜenie.  Jej  strój
przeznaczony był na prywatny uŜytek ich dwojga.

Teraz, gdy zaczęła przytomniej myśleć, co zresztą

wcale nie było łatwe, przypomniała sobie, Ŝe Luc
wspomniał o tym, Ŝe spodziewa się kilku przyjaciół i
znajomych w wieczór poprzedzający ich ślub. Ale
gdy

112

SPOTKANIE PO LATACH

zachowała  się  tak  histerycznie,  nie  poruszał  juŜ  tego
tematu. Niewątpliwie teraz bardzo tego Ŝałował. Przy-
pomniał  sobie,  Ŝe Catherinc  ma  pamięć  jak  sito. Gdy
szedł w jej kierunku, jego oczy mówiły, Ŝe chętnie by
ją  pokrajał  na  kawałki,  tak;  Ŝeby  cierpiała  jak
najdłuŜej.

- Myślałam, Ŝe to będzie fantastyczny strój - mruk-

nęła próbując przejść bokiem, ale Luc złapał ją za
rękę.

- O, jaki awangardowy strój - odezwał się młody,

dziewczęcy glos. - Mamusiu, dlaczego ja nie mogę
mieć nic takiego?

- Marna krawcowa - skomentował ktoś drugi.
- Ale przyciąga wzrok.

- Luc, rozumiem teraz, dlaczego aŜ do ostatniej

chwili trzymałeś tę czarującą damę w ukryciu. Jestem
Christian... Christian Dennig - podszedł do niej wyso-
ki, bardzo przystojny blondyn.

Catherine z uśmiechem podała mu rękę. Luc zaczął

przedstawiać jej wszystkich pozostałych gości. Było
tu około trzydziestu osób róŜnych narodowości,
najczęściej przedstawicieli elity finansowej.

- Ma pani wprost bajeczne nogi - powiedział

Christian. - I mam takie wraŜenie, Ŝe Luc wolałby ten
widok zatrzymać wyłącznie dla siebie.

- Czy zna pan Luca od dawna? - zapytała.
- Od jakichś dziesięciu lat. Siedem lat temu widzia-

łem panią z daleka w Szwajcarii. Na tyle mi tylko
pozwolono.

- Naprawdę? - zapytała, starając się, by jej głos

brzmiał jak najbardziej obojętnie.,

- Luc ma bardzo rozwinięty instynkt posiadania -

zaŜartował Christian.

Obok nich pojawił się Luc.
- Dobrze się bawisz, Christianie?
- Znakomicie. Nie ma w tym pokoju męŜczyzny,

który by mi teraz nie zazdrościł. Dlaczego musiałem
tak długo czekać, Ŝeby ją poznać?

- MoŜe przewidywałem twoją reakcję?

SPOTKANIE PO LATACH

113

Luc wyciągnął rękę w stronę Catherine. Była juŜ

pora, by siąść do stołu.

- Podobasz się wszystkim - wyszeptał, ukradkiem

muskając ustami jej nagie ramię, a pakami delikatnie
przesuwając po plecach. - Zapomniałaś, Ŝe mają
przyjść, prawda?

Oszołomiona stwierdziła, Ŝe Luc uśmiecha się do

niej.

- Gdybyś widziała swoją twarz, gdy tu weszłaś!

Ale w tej zbieraninie ludzi nie wyglądasz tak
szokująco, jak się spodziewałaś.

Chyba miał rację. Właściwie nikt tu nie był ubrany

konwencjonalnie. W tym towarzystwie kobiety przede
wszystkim chciały się róŜnić jedna od drugiej. Mogła
wyglądać szokująco sama dla siebie i dla tych, którzy
ją znali, ale tutaj nikt nie okazał najmniejszego zdzi-
wienia i nie uznał, Ŝe w tym stroju wygląda jakby
uciekła z cyrku.

Po jej lewej stronie usiadła przy stole kobieta w

rednim wieku, z haczykowatym nosem, i zapytała:

- Gzy pani poluje?
- Catherine nie przepada za tym krwawym sportem

- wyjaśnił Luc z wymuszonym uśmiechem.

- Chyba więc zamierza zmienić ciebie-zauwaŜyła

złośliwie blondynka w wiśniowej, jedwabnej sukni. -
Krwawe sporty to twoja najmocniejsza strona.

- I twoja, droga siostro - wtrącił sucho Christian.

To przyjęcie nie było tak cięŜką próbą, jak się

obawiała. Luc był w wyjątkowo dobrym humorze,

a  to  ją  peszyło.  Oklapła  zupełnie,  gdy  w  salonie
podano  kawę.  Siostra  Christiana  usiadła  obok  niej,  a
Catherine  wytęŜyła  umysł,  Ŝeby  przypomnieć  sobie
jej imię. Georgina, tak właśnie się nazywała.

- Nie widziałam pani z Lucern w Nicei.
- Bo mnie tam nie było. Georgina udała zdziwioną:
- Była z nim Silwana Lenzi. Przypuszczałam…

Och, BoŜe, czy powiedziałam coś niestosownego?

114

SPOTKANIE PO LATACH

- Powiedziała pani dokładnie to, co zamierzała

pani powiedzieć, młoda damo - odparła lapidarnie
miła kobieta z haczykowatym nosem i zmieniła temat.

W drugim kacie pokoju Luc śmiał się w grupie

kilku  męŜczyzn.  Gdy  napotkał  jej  spojrzenie,
uśmiechnął  się  do  niej  czule.  Pospiesznie  odwróciła
wzrok.  Wbiła  paznokcie  w  dłonie.  Czuła  się
zdruzgotana.  Luc  nie  był  w  stanie  przeŜyć  czterech  i
pół roku bez kobiety. Celibat - to nie dla niego.

Ta aktorka filmowa z Ameryki Południowej była

znana  z  głośnych  przygód  miłosnych.  Jak  na  koloro-
wym  fiknie  wyobraziła  sobie  scenę  miłosną  z
udziałem  tego  pięknego  męŜczyzny  o  smukłym,
muskularnym  ciele  i  tej  rudowłosej  aktorki.  Zrobiło
jej się-słabo. Poczuła się zdradzona.

Kilka minut potem Luc podszedł do niej i za-

proponował, by opuściła gości. Jest zmęczona, na
pewno wszyscy to zrozumieją. Popatrzyła na niego z
niechęcią.

- JuŜ za dziesięć minut północ - powiedział nie

zraŜony jej miną. - Czy będę miał szczęście zobaczyć
cię po pomocy? - zapytał, obrzuciwszy ją władczym,
prowokacyjnym spojrzeniem.

Catherine bez zastanowienia uniosła rękę i

uderzyła go z taką siłą w twarz, Ŝe sama omal nie
upadła.

- To za Niceę! - syknęła i pobiegła w kierunku

schodów. - A jeśli przyjdziesz po pomocy, to nie
tylko nie będziesz miał szczęścia, ale moŜesz stracić
Ŝ

ycie!

- Buona notte, carissima - powiedział miękko,

nieledwie z rozbawieniem.

Nie wierząc własnym uszom, zatrzymała się i od-

wróciła. Luc stał i patrzył na nią.

- Jesteś szalona, ale mnie się to podoba.
Na policzku Luca odcisnęły się bardzo wyraźnie

jej pakę. Zawstydziła się nagle. Naprawdę nie
wiedziała, co jej się stało.

- Wybacz mi. Nie powinnam była tego robić.

SPOTKANIE PO LATACH

115

- Dziś wieczór wybaczę ci wszystko, nawet jeśli

nic dasz mi spać - powiedział ochryple.

Tego było juŜ za wiele. Pobiegła do swojego

pokoju tak szybko, jakby goniła ją sfora psów.

Catherine nie oparła się wspaniałemu śniadaniu

przyniesionemu rano na tacy. Przybyła fryzjerka z ca-
łym orszakiem: z kosmetyczkami i manikiurzystkami.
W  miarę  upływu  godzin  czuła  się  coraz  bardziej  jak
lalka,  nie  musiała  nic  robić.  Te  kobiety  wszystko  za
nią  robiły.  AŜ  w  końcu  odstąpiły  od  niej,  z
zachwytem  komentując  swoje  dzieło...  Lalka  była
gotowa.

To nierealne, to nie moŜe być prawda - powtarzała

sobie  nieustannie,  patrząc  w  lustro.  To  co  w  nim
widziała,  było  wiernym  odtworzeniem  jej  dziewczę-
cych  marzeń.  Z  całą  pewnością  nigdy  przedtem  nie
wyglądała tak pięknie.

Mały kościółek znajdował się w niedalekiej

odległości  od  zamku.  Dziś  aŜ  jaśniał  od  kwiatów,
których  cięŜka  woń  napełniała  powietrze.  Catherine
była olśniona. Szła wzdłuŜ ławek wsparta na ramieniu
hiszpańskiego  księcia,  którego  poznała  dopiero
wczoraj  wieczorem.  -  Pięć  lat  za  późno,  pięć  lat  za
późno,  teraz  to  nic  dla  mnie  nie  znaczy  -myślała
uporczywie.  Luc  odwrócił  się,  Ŝeby  przesłać  jej
długie,  zuchwałe  spojrzenie.  I  od  tego  momentu  nie
była juŜ w stanie rozsądnie myśleć.

- Najpiękniejsza panna młoda, jaką kiedykolwiek

widziałem. - Luc delikatnie musnął wargami jej usta.

Na twarzy czuła ciepło promieni słonecznych, w

ich blasku skrzyła się platynowa obrączka na jej
palcu. Christian ucałował ją w czoło śmiejąc się, Ŝe
Luc nie pozwolił mu nawet dotknąć jej ust.

W limuzynie Luc przyciągnął ją do siebie i zaczął

całować z całą siłą hamowanego przedtem poŜądania.
Wiązanka ślubna wypadła jej z rąk na podłogę,
ramionami objęła go za szyję i przytuliła się mocno.

ROZDZIAŁ ÓSMY

- Catherine?
- Coo? - westchnęła sennie, wtulona w jego ramio-

na,  i  otwierając  nieprzytomne  jeszcze  oczy,  ze
zdziwieniem  zauwaŜyła,  Ŝe  pokój  zalany  jest
sztucznym  światłem  ogromnych  Ŝyrandoli.  Śniła,  Ŝe
tańczy  walca  pod  rozgwieŜdŜonym  niebem.  -  Świece
byłyby  bardziej  nastrojowe-szepnęła,  a  po  chwili
dodała  -  Pomyślałeś  o  niebezpieczeństwie  poŜaru  i  o
tym, Ŝe świece kopcą.

- Starałem się nie o tym myśleć. Wiem, czego się

po mnie oczekuje - wyznał Luc. - Musimy jechać.

- Jechać? - powtórzyła zaskoczona tą nowiną.

Kciukiem  muskał  jej  rozchylone  usta,  a  gdy  dotknął
nabrzmiałej  od  oczekiwania  dolnej  wargi,  całym  jej
ciałem  wstrząsnął  dreszcz  rozkoszy.  W  tym  nagłym
połączeniu kobiecej słabości i podniecenia napięły się
rozpalone namiętnością jej mięśnie.

- Tak, jechać. I to szybko.
- AleŜ wszyscy są jeszcze tutaj.
ZadrŜała, gdy spoczywająca na jej plecach ręka

przyciągnęła ją mocniej i gdy poczuła podniecającą
twardość jego ud.

- Och!
- No, właśnie - zamruczał. - Nasi goście będą sobie

tańczyć bez nas. Mam inne plany.

LeŜała bezsilnie w twardym uścisku jego ramion.

Zrobiłaby wszystko, Ŝeby tu pozostać. KaŜda myśl o
oderwaniu się od niego na dłuŜszy czas przeraŜała ją.
Budziła się ze snu, w którym spędziła cały dzień.
Przebudzenie to było straszne.

Czy była rzeczywiście wystarczająco wytrwała

SPOTKANIE PO LATACH

117

w swojej nienawiści? Nie czuła jej, gdy zobaczyła go
przy ołtarzu. Nie czuła teŜ nienawiści, gdy ją dotykał.
To była miłość. Miłość. Była wzburzona tą prawdą.
Jej uczucia przetrzymały próbę bólu, rozczarowania i
czasu. Wszystko zaczyna się dla niej od Luca i
kończy na nim.

Zabrał ją z sali balowej całkowicie obojętny na

dowcipy  i  aluzje,  które  rzucano  pod  ich  adresem.  W
cieniu  ogromnych  schodów,  napięty  i  niecierpliwy,
musnął  palcami  jej  policzki.  Pocałował  ją,  najpierw
brutalnie,  a  potem  coraz  bardziej  czule,  stopniowo
pokonując jej opór.

Ostry gwizd przeciął powietrze. Christian przy-

glądał się im z odległości kilku kroków i uśmiechał z
widocznym rozbawieniem. Luc poprowadził ją scho-
dami w górę tak troskliwie, jakby wątpił, czy zdoła
tam wejść bez jego pomocy. A tam czekała juŜ Guilia,
Ŝ

eby pomóc jej przy zdejmowaniu stroju ślubnego.

Dlaczego tak się oszukiwała? Jak dziecko

przygotowała  przebiegły  plan  ucieczki,  jak  dziecko,
które  w  głębi  duszy  chciało  być  złapane,  zanim
naprawdę  zrobi  sobie  krzywdę.  Prawie  siedem  lat
temu oddała mu swoje serce, które i teraz naleŜało do
niego. Tej miłości nie mogła zapomnieć, bo była ona
częścią  jej  samej,  czymś,  z  czym  walka  była
bezcelowa.

Luc

zabezpieczał

ją

przed

samounicestwieniem. Na myśl, Ŝe porzuciła go pięć
lat temu, jeszcze dziś czuła się tak, jakby wyrywano
jej serce z piersi.

- Potrzebuję ciebie - powiedział kiedyś w Szwaj-

carii, pod osłoną nocy.

To wyznanie zmieniło wszystko. Właśnie za te

dwa słowa poszłaby za nim w ogień. Ale on nigdy ich
nie powtórzył.

Nie upłynęło wiele czasu, a juŜ zaczął jej dawać

delikatnie do zrozumienia, Ŝe nie będą zawsze razem.
Bardzo ją tym zranił. To przez niego krąŜyła nocami
po pokoju, cierpiała z powodu obojętnego słowa lub

118

SPOTKANIE PO LATACH

spojrzenia, z lękiem czekała na spóźniony telefon...
ś

yła w nieustannej obawie, Ŝe go straci.

- Był bardzo niedobry dla ciebie-gderała Harriet. -

I zrobiłaś to, co powinnaś była zrobić. Ochroniłaś
Daniela. MoŜesz być dumna, Ŝe okazałaś tyle zdrowe-
go rozsądku.

Ilekroć wahała się, a wahania te były daleko

silniejsze,  niŜ  chciała  to  przyznać,  Harriet  zawsze
przestrzegała  ją,  Ŝeby  nie  dała  się  ponieść  emocjom.
JakŜe często chciała do niego zadzwonić! Ale zawsze
tchórzyła.  Kiedyś,  przed  jego  urodzinami,  poszła
nawet  na  pocztę  z  szalonym  zamiarem  wysłania
Ŝ

yczeń, bo wiedziała, Ŝe od śmierci jego najbliŜszych

nie było nikogo, kto by o tym pamiętał. Harriet
zapobiegła wszystkim próbom tego rodzaju. I miała
rację. Cały rok trzymała ją jak w zamknięciu, Ŝeby nie
dopuścić do kontaktu z Lucern.

Ale i tak Catherine była bardzo szczęśliwa -miała

Daniela,  na  którym  mogła  skoncentrować  uczucia.
Czy  ktokolwiek  był  w  stanie  zrozumieć,  co  znaczył
dla  niej  Daniel?  Gdy  pierwszy  raz  trzymała  go  w
objęciach,  rozpłakała  się  z  Ŝalu.  Tylko  Harriet  ją
zrozumiała.  Nareszcie  miała  rodzinę:  Daniela  i
Harriet, dwoje najbliŜszych ludzi.

Teraz juŜ wiedziała, dlaczego chce znowu opuścić

Luca. Bała się powiedzieć mu o Danielu, tak jak
kiedyś ze strachu zataiła ciąŜę.

Wszystko było tak skomplikowane i tak wiele

miała do stracenia. Daniel sądził, Ŝe jego ojciec nie
Ŝ

yje. Bardzo rzadko zadawał jej pytania i naprawdę

nie  wiedziała,  na  ile  jest  nieszczęśliwy  bez  ojca.
Dopiero  wtedy,  w  Greyfriars,  zaatakował  ją  ze
złością,  zdradzając  się  ze  swą  naiwną,  dziecięcą
wiarą, Ŝe gdyby Ŝył jego ojciec, dokonałby cudu.

Daniel zaakceptowałby Luca bez większych trud-

ności,  ale  jak  zareaguje  na  prawdę?  I  czy  mogłaby
powierzyć  Daniela  Lucowi?  Łatwo  go  skrzywdzić.
Gdyby  Luc  nie  zaakceptował  go  całym  sercem,
Daniel

SPOTKANIE PO LATACH

119

odczuje to na pewno. A ponadto był dzieckiem nie-
ś

lubnym. Tego nie da de ukryć i, wcześniej czy

później, zrobi się szum w gazetach. Dla Luca byłoby
to nie do zniesienia.

Wczoraj myślała, Ŝe ma moŜliwość wyboru. Dziś

przyznała, Ŝe ponowna ucieczka to zły pomysł. Dziś
nie mogłoby się to udać. I, o ironio, wcale nie chciała,
Ŝ

eby się udało. Kochała Luca. A to oznaczało, Ŝe

trzeba Lucowi powiedzieć o Danielu.

Nie ma juŜ czasu do stracenia. Pojutrze Peggy

przyjedzie  do  Londynu.  Jak  ona  mu  to  powie?  MoŜe
w czasie lotu do Londynu? ChociaŜ nie, nie będzie to
odpowiednie  miejsce.  Powie  mu  w  Londynie.  Im
dłuŜej  myślała  o  czekającej  ją  konfrontacji,  tym
bardziej była przeraŜona.

- Jesteś bardzo blada.
W limuzynie nie czuła się na siłach, Ŝeby znieść

jego badawcze spojrzenie. Jak Luc zareaguje? Jedynie
o  tym  mogła  myśleć.  Wczoraj  wmawiała  sobie,  Ŝe
Luc jest zimny, wyrachowany i gruboskórny. Wczoraj
była  zdecydowana  go  nienawidzić,  dostrzegać  w  nim
zagroŜenie  dla  syna.  Miało  to  usprawiedliwić  jej
kłamstwo;  znów  poczuła  lęk.  Ci,  którzy  weszli  w
drogę  Lucowi,  Ŝałowali  tego  potem  całe  Ŝycie.
PoniewaŜ  nigdy  przedtem  nie  była  w  takiej  sytuacji,
jak mogła przewidzieć jego reakcję?

- Jesteś dziwnie milcząca - dodał Luc. Przełknęła

łzy.

-  Rozmyślałam.
-  O czym?
-  O niczym szczególnym.
Powiedz  teraz,  powiedz  teraz  -  zachęcała  samą

siebie. - Im dłuŜej zwlekasz, tym będzie ci trudniej.

- O której godzinie przylatujemy do Londynu?
- Nie mówiłem ci? Kontrolerzy ruchu na lotnisku

w Rzymie mają dwudziestoczterogodzinną przerwę w
pracy. Do Londynu polecony jutro rano.

- To nie jedziemy na lotnisko? - zapytała.

120

SPOTKANIE PO LATACH

- Mój przyjaciel zaoferował nam na tę noc swoją

wille.

Konwulsyjnie zaciskała dłonie. Z tchórzliwą ulgą

pomyślała, Ŝe to odroczenie wyroku. Jeszcze się na-
darzy okazja, Ŝe będą sami, a wtedy mu powie.
Limuzyna skręciła w wysoką bramę.

Gospodyni powitała ich na ganku. Gdy Luc od-

rzucił  propozycję  zjedzenia  kolacji,  wskazano  im
drogę  do  sypialni.  Było  w  niej  mnóstwo  luster,
zasłony  ze  wspaniałego,  egzotycznego  jedwabiu  i
ogromne  łóŜko.  Pomyślała  zrozpaczona,  Ŝe  to  miała
być  jej  noc  poślubna.  Jak  ma  mu  to  powiedzieć
dzisiaj?  Bez  przekonania  .tłumaczyła  sobie,  Ŝe
zepsuje to cały dzień.

Podszedł do niej z tyłu i przycisnął gorące usta do

miękkiego, wraŜliwego miejsca u nasady szyi, a pod
nią ugięły się kolana.

- A moŜe jednak zjedlibyśmy kolację? - powiedzia-

ła drŜąc.

-  Jesteś głodna?
-  Chyba tak...
-  Kolacja  nie  zaspokoi  mojego  głodu.  -  Powoli

obrócił ją ku sobie. - Co ci jest? - zapytał bez Ŝadnego
wstępu.

- Co mi jest?
- Wyglądasz jak przestępca złapany na gorącym

uczynku - mruknął zamyślony. - A moŜe mi się tylko
tak wydaje?

- Och, ta twoja wyobraźnia...
Spróbowała skierować uwagę Luca w inną stronę,

sięgnęła do jego krawata i rozluźniła go.

Obserwował jej zmagania z krawatem. Z wymow-

nym westchnieniem połoŜył rękę na jej drŜącej dłoni.

- Nie ufasz mi, prawda? Nie skrzywdzę cię znowu,

bella mia. Przyrzekam.

Wzruszona do głębi, w nagłym poczuciu winy

opuściła oczy.

- Miałem zaledwie dwadzieścia siedem lat, kiedy

SPOTKANIE PO LATACH

121

cię  spotkałem.  -  Jednym  palcem  powiódł  po  jej
policzku.  -  Traktowałem  cię  tak,  jak  było  mi
wygodnie,  choć  wiedziałem,  Ŝe  zasłuŜyłaś  na  coś
lepszego.  Tak  bardzo  mnie  kochałaś.  Pozwalałaś  na
wszystko,  wiec  wykorzystałem  to  -  na  jego  opalonej
twarzy  zarysowały  się  wyraźnie  kości  policzkowe,
oczy  pociemniały.  -  Myślałem,  Ŝe  zawsze  będziesz
przy  mnie.  AŜ  pewnego  dnia  zniknęłaś  i  dopiero
wtedy  zrozumiałem,  Ŝe  i  ty  miałaś  swój  punkt
widzenia. Zrozumiałem to za późno.

- Luc, ja...
Pieszczotliwym ruchem połoŜył palec na jej

ustach, Ŝeby nic nie mówiła.

- Nie chcę teraz mówić o przeszłości, to ponure

wspomnienia. MoŜe pojutrze, moŜe jutro, ale nie dziś.

Pocałowała ciepłe wnętrze jego dłoni. Po

policzkach spływały jej łzy. Luc, choć nie było to w
jego zwyczaju, prosił ją, Ŝeby go zrozumiała. Na jego
twarzy widoczne było napięcie. Ujawnił wreszcie to,
co go boli.

Jednym szarpnięciem zerwał krawat, zrzucił mary-

narkę i objął ją mocno.

- Niewiele spałm poprzedniej nocy - powiedział

miękko. - I teraz ja za karę nie pozwolę ci zmruŜyć
oka przez całą noc.

Ciepłym oddechem musnął jej policzki, a potem

wsunął  język  między  wargi.  Catherine  chętnie
poddała  się  jego  zaborczej  pieszczocie.  Tracąc  grunt
pod  nogami,  mocno  przytuliła  się  do  niego,  a  on
całował  jej  usta  z  namiętną  gwałtownością.  Niemal
nie  zauwaŜyła,  kiedy  Luc  rozpiął  jej  suknię,  która
opadła  na  dywan.  Gdy  smukłe  palce,  pieszcząc  jej
biodra,  usunęły  delikatną  barierę  koronek,  szarpnęła
się z jękiem.

Roześmiał się gwałtownie i na chwilę przestał ją

całować, po to tylko, by unieść ją do góry i zanieść na
łóŜko.  A  potem,  miękkim,  płynnym  ruchem  opadł  na
nią  tak,  Ŝe  poczuła  najmniejszy  zakamarek  jego
szczupłego  ciała.  Gdy  zrzucił  koszulę,  objęta  rękoma
jego opalone plecy, wyczuwając pod palcami drganie
na-

122

SPOTKANIE PO LATACH

piętych mięśni. Zmysłowym, powolnym ruchem wsu-
nął się biodrami pomiędzy jej uda, a nią owładnęło
nieprzytomne poŜądanie.

Spojrzał na nią z góry, a w jego ciemnych oczach

widziała blask zadowolenia i pragnienia.

- Pamiętasz tę pierwszą noc w Szwajcarii? - wy-

szeptał chrapliwie. - Byłaś tak rozkosznie nieśmiała.
Tak niewinna, a ja zachowałem się podle, bella mia.
To wtedy powinna była być nasza poślubna noc.

- Dla mnie taką właśnie była.
Lekki rumieniec podkreślił jeszcze bardziej jego

uwodzicielski urok. Zanurzył palce w jej jedwabiste
włosy i przywarł do nich ustami.

- Nigdy przedtem nie kochałem się z dziewicą.

Chciałem, zęby to było dla ciebie coś niezwykłego. I
dlatego zabrałem cię do Szwajcarii.

- To było coś niezwykłego - szepnęła. - Bardzo

niezwykłego.

- Grazie... grazie tanio, cara. Dla mnie było to

niezwykłe dlatego, Ŝe miałem cię wyłącznie dla sie-
bie.

Nigdy nie widziała, Ŝeby był tak rozluźniony,

nawet w tym ostatnim tygodniu. Ale znów na sekundę
przypomniała sobie Daniela. Te same piękne czarne
oczy, te same pełne usta, których najdelikatniejszy
nawet uśmiech wywoływał drŜenie jej serca.

Wstrzymała oddech, gdy zsuwał koronkowy stani-

czek  z  jej  ramion,  a  następnie  językiem  i  ustami
muskał  napięte  róŜowe  brodawki.  Wówczas  straciła
zupełnie zdolność myślenia i tylko zaciskała palce, w
miarę  jak  rosło  w  niej  napięcie.  Pod  wpływem  jego
pieszczot drgał kaŜdy jej nerw.

Nad łóŜkiem wisiało lustro. Obraz jego opalonych

na brąz rąk na jej białej skórze i jego czarnej głowy
pochylonej nad nią czule, był wzruszający.

- Nad nami jest lustro - szepnęła.
- Niesłychane! - glos jego był niewyraźny i jakby

SPOTKANIE PO LATACH

123

nieobecny. - Następnym razem, jak zobaczysz Chris-
tiana, powiedz mu, Ŝe ma okropny gust.

- To jego willa?
Luc zsunął się z niej z ociąganiem, wstał i zaczął

się rozbierać. Nie mogła oderwać od niego oczu.
Szerokie ramiona i klatka piersiowa, szczupłe biodra i
muskularne nogi... Byt bardzo podniecony, męski i
piękny.

- Gdy patrzysz na mnie w ten sposób, tracę pano-

wanie nad sobą.

Znów połoŜył się obok, zdjął z niej jedwabne

majtki i wziął w ramiona. Ciemne włosy, okrywające
jego klatkę piersiową, ocierały się ojej delikatne
piersi.

-  Nie powinnaś tego robić.
-  Czego?
-  Opuszczać  mnie  na  lotnisku.  Nie  pozwolę  ci  na

to. Czy myślisz, Ŝe nie wiedziałem o tym? Czasem juŜ
z góry znam twoje myśli.

Korzystając z jej ogromnego zaskoczenia, łapczy-

wie wpił się w jej usta. Doznana rozkosz rozproszyła
wszelkie myśli i zatarła poczucie czasu. Upiła się jego
pocałunkami. Owionął ją ciepły, męski zapach, przy-
prawiający o jeszcze większy zawrót głowy. Traciła
kontrolę nad sobą. Oddychała z trudem. Nieświadoma
była słów, jakie wypowiadały jej wargi, a jego piesz-
czoty doprowadzały ją do szaleństwa.

- Dio - wyjęczał chrapliwie z zadowoleniem, drŜąc

w mocnym uścisku jej ramion i kryjąc wilgotną twarz
w jej włosach. - Te amo - zamruczał, przygniatając ją
całym swym cięŜarem. - Te amo.

Nie odezwała się.
- Scusi.
PołoŜył się na plecach. Na białym prześcieradle

odbijała się ciemna opalenizna jego rąk i nóg.

- Teraz wreszcie wiem, co to znaczy być obiektem

seksualnego poŜądania - westchnął, przyglądając się
jej z uśmiechem. - Przez ciebie straciłem kontrolę nad
sobą. A to zawsze była moja domena.

124

SPOTKANIE PO LATACH

Uśmiechnęła się zadowolona, jak kotka po wypiciu

mietanki. On nie zdawał sobie nawet sprawy z tego,

co  powiedział.  To  było  wspaniałe.  Sama  za  nic  nie
chciałaby się z tym zdradzić. Prawie dwa lata przeŜyła
bez  słów:  „Potrzebuję  ciebie”.  A  z  wyznaniem:  „Ko-
cham  cię”  przeŜyłaby  nawet  dziesięciolecia.  Uniosła
się i obsypując go pocałunkami, szeptała gorąco:

- Kocham cię... kocham cię... kocham cię. PołoŜył

rękę na jej potarganych włosach i powiedział
Ŝ

artobliwie:

- Wiem, wiem, wiem.
Nie złapał przynęty. Wiedziała, Ŝe tego rodzaju

wyznania,  wypływające  z  podniecenia  seksualnego,
były  uznane  na  całym  świecie  za  zdawkowe  i  bez
znaczenia.  Czy  jednak  nie  miała  powaŜniejszych
zmartwień  w  tej  chwili? Sprawa  Daniela  urosła  w  jej
myślach do rozmiaru Mount Everestu.

- Luc... co myślisz o dzieciach?
Przyciągnął ją do siebie i pocałował, wyraźnie nie

nastawiony na taki temat rozmowy.

- Nigdy o nich nie myślałem, aŜ do ostatnich dni.
- Czy... czy lubisz dzieci? -
- Czy lubię? - Zmarszczył czarne brwi. - CóŜ to za

pytanie? Przypuszczam, Ŝe własne będę lubił. Inne
mnie nigdy nie interesowały.

Wyznanie to nie było zbyt zachęcające. Nie zrobiła

najmniejszego gestu sprzeciwu, gdy jego ręce zaczęły
od nowa pieścić jej ciało.

- MoŜesz sobie pospać w czasie lotu - Luc

uśmiechnął się, spoglądając na nią z satysfakcją i
szczyptą ironii.

Właśnie mieli opuścić poczekalnię dla VIP-ów,

gdy

wszedł

niski,

siwowłosy

męŜczyzna

towarzystwie człowieka z ochrony.

- Antonio? - Luc podszedł szybko do niego.

Mówili półgłosem po włosku, ale Catherine zwróci-

SPOTKANIE PO LATACH

125

ła  uwagę  na  wyraźnie  nerwowy  ton  tej  rozmowy.
MęŜczyzna  podał  coś  Lucowi,  następnie  wyciągnął
chusteczkę  do  nosa,  by  otrzeć  spocone  czoło.  Widać
było,  Ŝe  się  z  czegoś  tłumaczy.  Wyglądał  tak,  jakby
przyniósł  wiadomość  o  czyjejś  śmierci.  Z  trudem
opanowała ziewnięcie i przestała się nimi zajmować.

- Kto to był? - zapytała, gdy wchodzili na pokład

odrzutowca.

- Jeden z moich adwokatów - odpowiedział Luc

niezwykle ostrym tonem.

Nie znosiła startu samolotu. I tym razem nie

otworzyła  oczu,  dopóki  nie  znaleźli  się  w  powietrzu.
Luca  nie  było  przy  niej.  Siedział  w  drugim  kącie
kabiny,  przyglądając  się  uwaŜnie  jakiejś  kartce.  Gdy
spojrzała  na  niego,  zmiął  tę  kartkę  w  palcach  i
chwycił  jedną  z  leŜących  na  stoliku  gazet.
Pstryknięciem

palców

dał

znak

stewardowi.

Przyniesiono mu duŜą whisky. Po wypiciu jej jednym
haustem

wstał,

przekazując

krótkie

polecenie

stewardowi, który w pośpiechu opuścił kabinę.

- Catherine... podejdź tu - i zrobił jakiś dziwnie

nienaturalny ruch ręką.

Wstała, odpiąwszy pas. Luc miał twarz zamyśloną

i skupioną. Wskazał jej miejsce naprzeciw.

- Siadaj.
Gdy oczy jej napotkały jego wzrok; serce w niej

zamarło, a w gardle zaschło. Przeraziła ją tłumiona
wściekłość, widoczna w przenikającym ją na wskroś
spojrzeniu.

- Nie stracę panowania nad sobą - zapewnił ją,

starając się mówić spokojnym głosem. - Musi być
jakieś wytłumaczenie. Ciągle jeszcze ci ufam, ale
moje zaufanie wisi na włosku.

- PrzeraŜasz mnie.
- W zeszłym tygodniu Rafaella powiedziała mi coś,

w co nie mogłem uwierzyć. Po twoim zniknięciu, pięć
lat temu, mieszkała przez kilka tygodni w naszym

126

SPOTKANIE PO LATACH

apartamencie. Nie chciałem, Ŝeby nikogo tam nie
było, jeśli zadzwonisz lub zdecydujesz się wrócić.
Zmieszana Catherine słuchała tego bez słowa.

- Poinformowała mnie, Ŝe zadzwoniono z gabinetu

jakiegoś ginekologa z zapytaniem, dlaczego nie
zgłosiłaś się na kontrolę.

Catherine pochyliła głowę, tępo wpatrując się w

blat stolika. Cierpła jej skóra na karku od świado-
mości nieuchronnie zbliŜającego się nieszczęścia.

- Na podstawie tego telefonu i drobnych szczegó-

łów, które odkryła w mieszkaniu - kontynuował Luc
tym samym spokojnym tonem - Rafaella wywnios-
kowała, Ŝe kiedy mnie opuściłaś, byłaś w ciąŜy.

Siedziała bez ruchu, jak skamieniała ze wzrokiem

utkwionym w stolik.

- Rafaella przypuszcza, Ŝe zdecydowałaś się na

aborcję.  Wówczas  nie  widziała  powodu,  Ŝeby
podzielić  się  ze  mną  tą  wiadomością  i  szybko  o  tym
zapomniała.  Catherine  zapragnęła,  Ŝeby  Bóg  porwał
ją  stad  i  ukrył  gdzieś  daleko.  Nie  była  w  stanie
wydobyć

siebie

dźwięku.

Mózg

przestał

funkcjonować.

- Naturalnie, sądziła, Ŝe to nie moje dziecko. Jej

zdaniem winowajcą mógł być Halston - mówił dalej z
coraz  większym  spokojem,  wymawiając  kaŜde  słowo
powoli,  dokładnie  i  precyzyjnie.  -  Chyba  rozumiesz,
dlaczego  wtedy  byłem  na  nią  taki  wściekły.  Po  tak
długim  czasie  historia  ta  wydała  mi  się  niepraw-
dopodobna.  Nie  uwierzyłem  ani  jednemu  jej  słowu.
Broniłem cię.

Czuła cięŜar grzechów całego świata na swoich

barkach.

- Teraz przyszła pora, Ŝebyś powiedziała, Ŝe Ŝadne

słowo  tej  opowieści  nie  jest  prawdziwe.  Musisz  wie-
dzieć,  Ŝe  Rafaella  jest  uparta.  Ody  nie  chciałem
odpowiadać  na  jej  telefony,  skontaktowała  się  z  jed-
nym  z  moich  adwokatów  w  Rzymie,  podając  mu
szczegóły tego, co najwidoczniej odkryła w Anglii.

SPOTKANIE PO LATACH

127

Antonio spędził bezsenną noc, zanim zdecydował się
przekazać mi te fakty. Zmuszony był pospieszyć się z
tą decyzją z powodu artykułu, który na twój temat
wydrukowała jedna z angielskich gazet.

- Ja... ja nie chciałam, Ŝeby tak się stało - wybuch-

neła nagle - miałam zamiar powiedzieć ci o tym po
przyjeździe do Anglii... - Głos jej załamywał się.

- Spójrz na mnie - rozkazał jej ostro. - A więc to

prawda? Byłaś w ciąŜy? Masz dziecko?

Jak bezwolna kukła skinęła głową, czując, Ŝe Luc

za chwilę wybuchnie wściekłością.

- I ty... ty wyszłaś za mnie za mąŜ? - Powoli uniósł

się z fotela.

- A czego się spodziewałeś? - szepnęła zrozpaczo-

na.

- Czego się spodziewałem? - ryknął, ściskając

mocno w przegubie jej rękę.

- Sprawiasz mi ból!
- Lepiej, Ŝeby to dziecko nie było moje! - krzyknął

strasznym głosem.

Nie wytrzymała dłuŜej napięcia i zaszlochała.
- Oczywiście, Ŝe jest twoje. Jak mogłoby być

inaczej? Uderzył pięścią jednej ręki w otwartą dłoń
drugiej i gwałtownie odskoczył od niej. Trzęsła nim
szalona wściekłość.

- Jeśli mi się teraz nawiniesz pod rękę, zabiję,

Cisto!

- Luc, błagam - powiedziała załamana.
- Gdyby to dziecko nie było moje, być moŜe... być,

moŜe

mógłbym

wybaczyć,

wtedy

zrozumiałbym, dlaczego uciekłaś. Ale tak! Tego nie
mogę pojąć.

- Gdybyś zechciał się uspokoić - przerwała mu

błagalnie.

- Uspokoić się? Dowiaduję się, Ŝe mam prawie

pięcioletniego syna, którego nie znam, a ty prosisz
mnie, Ŝebym się uspokoił?

- Powinnam ci była powiedzieć ostatniej nocy.
- Ostatniej nocy? Ostatniej nocy, gdy zachowywa-

128

SPOTKANIE PO LATACH

łaś  się  jak  dziwka  w  moich  ramionach,  powinienem
był  cię  udusić!  Nie  mówię  o  tej  przeklętej  ostatniej
nocy,  ani  o  ostatnim  tygodniu.  Mówię  o  tym  czasie
sprzed pięciu lat, kiedy byłaś w ciąŜy!

- Przestań krzyczeć.
- Jeśli nie będę krzyczeć, zrobię ci krzywdę! Do tej

pory nigdy nie uderzyłem kobiety i nie chcę tego
robić teraz - krzyknął na nią wściekły.

Nie mogła pojąć, dlaczego Luc wolałby, Ŝeby

Daniel okazał się dzieckiem innego męŜczyzny.

- Myślałam... Próbowałam ci o tym powiedzieć...
- Nie przypominam sobie, Ŝebyś próbo wała - prze-

rwał jej brutalnie.

- Bałam się.
Zaklął szpetnie, czego nigdy przedtem nie robił w

jej obecności.

- No dobrze - szepnęła, zbierając resztki sił. - Nie

spodoba ci się to, co powiem...

- Ty mi się nie podobasz. - Zmroził ją jego

lodowaty ton. - Nic, co mogłabyś powiedzieć, nie
będzie gorsze od wstrętu, jaki czuję teraz do ciebie.

Nie panując nad sobą rozpłakała się.
- Nie mogłam zmusić się do powiedzenia ci o tym,

bo bałam się, Ŝe kaŜesz mi się go pozbyć.

Ośmielasz

się

zrzucać

mnie

odpowiedzialność? - Spojrzał na nią wzrokiem
pełnym pogardy.

- Zawsze jasno stawiałeś sprawę, Ŝe nie chcesz

mieć wobec mnie Ŝadnych zobowiązań. Naprawdę
uwaŜałam, Ŝe usunięcie ciąŜy uznasz za najbardziej
praktyczne rozwiązanie sprawy.

- Gdy w grę wchodzi moje ciało i moja krew, nie

jestem taki praktyczny. I co ty wiesz o moim zdaniu
na temat aborcji? Czy rozmawialiśmy o tym?

- Ja... ja... tak mi się zdawało - przyznała się,

niezdolna dłuŜej patrzeć na niego.

- Do diabła z tobą i z tym, co ci się wydawało!
- Wtedy myślałam, Ŝe postępuję słusznie-szepnęła.

SPOTKANIE PO LATACH

129

- Czy mam ci powiedzieć, dlaczego tak myślałaś?

Spójrz  na  mnie!  -  rozkazał  ostrym  tonem,  a  ona
usłuchała  przeraŜona  zastanawiając  się,  jaki  jeszcze
cios  moŜe  na  nią  spaść.  -  Nie  wiedziałem,  jaki  masz
naprawdę  charakter.  Nie  przypuszczałem  nawet,  ile
pod  tą  anielską  twarzą  kryje  się  zawziętości  i  uporu.
Ale  teraz  juŜ  wiem  i  nie  potrzebuję  twojej
interpretacji,  bo  mam  własną.  Pozwól,  Ŝe  ci  powiem,
jak  wygląda  sytuacja:  jeśli  nie  oŜeniłbym  się  z  tobą,
mógłbym stracić moje dziecko!

- Nie! - krzyknęła. - To nie było tak!
- To było dokładnie tak! Nie ma obrączki, nie ma

dziecka.  Nie  wiedziałem,  Ŝe  wtedy  przy  śniadaniu
grałem  w  rosyjską  ruletkę.  -  Spojrzał  na  nią  z
nienawiścią. -1 pomyśleć, Ŝe zadręczałem się tym, co
ci tego dnia powiedziałem. Nie miałaś prawa ukrywać
prawdy przede mną! Powinienem wiedzieć, Ŝe nosisz
moje  dziecko!  Cristo,  czy  aŜ  tak  bardzo  mnie
nienawidziłaś, Ŝe nawet nie dałaś mi szansy?

- Tak cię kochałam, tak bardzo cię kochałam!
- Nazywasz to miłością? - Zaśmiał się chrapliwie.

- W ciągu prawie dwóch lat tylko raz straciłem przy
tobie panowanie nad sobą! Jeden raz! A płacę za to do
tej pory. To był twój rewanŜ.

- Ja nie myślę w taki sposób jak ty - broniła się.
- Gdybyś myślała tak jak ja, to byłabyś moją Ŝoną

juŜ pięć lat temu! Si, oŜeniłbym się z tobą. - Z ponurą
satysfakcją spojrzał na jej bladą twarz. - MoŜe nie
zrobiłbym tego zbyt chętnie, ale oŜeniłbym się z tobą.

Wstrząsnęła się, wyobraŜając sobie swój los. Luc,

zmuszony do małŜeństwa jej ciąŜą. To byłby koszmar.

- Nie chciałabym, Ŝebyś Ŝenił się ze mną z takimi

uczuciami.

- Dio! A co mają do rzeczy twoje czy moje

uczucia, wobec mającego się urodzić dziecka?

Na jego twarzy pojawił się lodowaty grymas.
- Jedyna, naprawdę uczciwa kobieta, tak oto po-

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

- Nigdzie go nie zabierzesz!
- PrzecieŜ go nie chcesz. Nie chciałeś, Ŝeby to było

twoje dziecko. To była najpodlejsza i najbardziej
okrutna rzecz, jaką mi kiedykolwiek powiedziałeś.

- Głos Catherine zadrŜał niepokojąco.
- Straciłem pięć lat jego Ŝycia! - krzyknął Luc.-

Jest  dzieckiem  nieślubnym.  Ile  się  nacierpi  w
przyszłości?  Czynie  zdajesz  sobie  sprawy  z  tego,  Ŝe
będą  ci  potrzebne  dokumenty?  Czy  myślisz,  Ŝe
będziesz  mogła  udawać  wdowę  z  dzieckiem  przez
resztę Ŝycia? To wyszłoby na jaw, jak wtedy czułoby
się  to  dziecko?  Co  sądziłoby  o  tobie,  o  mnie?  I
dlatego  właśnie  pomyślałem,  Ŝe  wolałbym,  Ŝeby  to
nie  było  moje  dziecko.  Dla  jego  dobra.  Z
dokumentów  od  razu  będzie  widać,  Ŝe  coś  jest  nie  w
porządku. Ale dlaczego on został w Anglii?

- Dokumenty? - Była śmiertelnie blada.
- Nie sądzisz chyba, Ŝe mogłabyś odejść dokąd-

kolwiek,  a  ja  Ŝyłbym  sobie  dalej,  ukrywając  prawdę?
Gdyby  nie  Rafaella,  jego  twarz  byłaby  juŜ  na  pierw-
szych  stronach  brukowej  prasy!  Gdy  odnalazła  go  w
domu  twojej  przyjaciółki  w  Lakę  District,  zabrała  go
stamtąd, zanim zjawili się fotoreporterzy.

- Zabrała go? Dokąd? - pytała gorączkowo, uświa-

damiając sobie jednocześnie, Ŝe zainteresowanie
prasy jest znacznie groźniejsze, niŜ przypuszczała.

- Czekają na nas w domu, razem z twoją

przyjaciółką.- W jakim domu? - wyjąkała zaskoczona.

- Kupiłem go dla ciebie jako prezent ślubny. Pięć

lat temu... Pięć długich, pustych lat! - wyrzucił z
siebie.

- Byłem takim głupcem. Ja, który pyszniłem się

moim

132

SPOTKANIE PO LATACH

nadzwyczajnym rozsądkiem. Czy jeszcze tego nie
zrozumiałaś? Kochałem cię.

- Pięć lat temu? - Zdruzgotana, nie mogła złapać

tchu.

- Nie zdawałem sobie z tego sprawy, dopóki nie

odeszłaś. Miałem nadzieję, Ŝe wrócisz... zadzwonisz...
wyślesz  kartkę  pocztową...  Cokolwiek!  Nie  mogłem
pogodzić  się  z  myślą,  ze  odeszłaś  na  zawsze. Ja bym
ci tego nie zrobił. - To wyznanie wywołało ponownie
gwałtowny przypływ złości. - Wydałem fortunę, Ŝeby
odnaleźć  twój  ślad.  Nękany  wyrzutami  sumienia  po-
stanowiłem  oŜenić  się  z  tobą,  jak  tylko  cię  odnajdę.
Gotów byłem zacząć od nowa.

Łzy powoli toczyły się po jej policzkach, ale Luc

jeszcze nie skończył.

- A gdy odnalazłem ciebie, przymknąłem oczy na

to, Ŝe się tak zmieniłaś. Usprawiedliwiałem cię, bo
byłaś czymś najlepszym, co mnie w Ŝyciu spotkało.
Teraz mogę się do tego przyznać.

- Nie mów tak! - błagała załamującym się głosem,

widząc, z jaką determinacją chce zniszczyć łączące
ich więzy.

- Raz ci się udało, ale nie pozwolę na to więcej -

zabrzmiało to jak wyrok

- Co ja takiego zrobiłam? - wyszeptała.
- Pięć lat temu ufałem ci bardziej niŜ komukolwiek

na świecie, Catherine. A ty naduŜyłaś tego zaufania.
Spędziłaś całą noc w moich ramionach, mówiąc, jak
bardzo mnie kochasz, a potem odeszłaś...

- To było moje poŜegnanie, tyle tylko mogłam

zrobić - powiedziała prawie bezgłośnie.

- Oczywiście, nie przyszło ci na myśl, Ŝe między

innymi dlatego byłem taki zły na ciebie następnego
ranka, bo zrozumiałem, Ŝe wpadłem.

- Co masz na myśli?
- Co mam na myśli? Wtedy jeszcze nie chciałem

się z tobą Ŝenić, nie chciałem się Ŝenić z nikim. Moi
rodzice

SPOTKANIE PO LATACH

133

nic dali mi zachęcającego przykładu małŜeńskiego
stadła. Nienawidzili się wzajemnie!

- Nigdy mi tego nie mówiłeś!- powiedziała za-

skoczona.

- Miałaś tak wiele złudzeń na temat szczęśliwego

ycia rodzinnego, Ŝe nie potrafiłem powiedzieć ci

prawdy. Moi rodzice pobrali się, bo moja matka była
w ciąŜy. Nie kochali się. Nawet się nie lubili. Uniesz-
cześliwili się na wiele lat. Jedyna rzecz, jakiej ode
mnie chcieli, to pieniądze. Nie interesowali się, jak je
zarobiłem. Minęło wiele czasu, zanim to
zrozumiałem. W katastrofie lotniczej straciłem siostrę
i oboje rodziców, którzy nigdy nie chcieli być
rodzicami.

- Zawsze myślałam, Ŝe twoja rodzina kochała cię.
- Kochali to, co mogłem im dać - odpowiedział

ostro. - A ty niewiele się od nich róŜnisz. Dziesięć dni
temu siedziałaś w mieszkaniu Huntingdona, gotowa
go poślubić.

- Poprosił mnie o rękę tego właśnie dnia, gdy nas

zobaczyłeś. Niczego przedtem między nami nie było.
Przynajmniej z mojej strony. Powinnam była znacznie
wcześniej uczciwie mu to powiedzieć.

- Uczciwie? - Zacisnął zęby. - Ty nie wiesz, co

znaczy to słowo. WyobraŜam sobie, jak za kilka lat
powiesz mojemu synowi, Ŝe dlatego tak późno
pojawiłem się w jego Ŝyciu, bo obawiałaś się mojej
reakcji na wiadomość, Ŝe ma się urodzić. Co mu o
mnie powiedziałaś?!

Poczuła się tak, jakby uczepiona była paznokciami

urwistej ściany, a on odrywając kolejno jej palce
przybliŜał upadek. Zdecydowała się na skok:

- Nic.
- Nic! - wykrzyknął. - Musiałaś powiedzieć mu

coś o jego ojcu!

Opowiedziała o historyjce wymyślonej przez Ha-

rriet. Zareagował gwałtownym wybuchem wściekło-
ś

ci, gdy dowiedział się, Ŝe Daniel myśli, Ŝe jego

ojciec

134

SPOTKANIE PO LATACH

nie  Ŝyje.  Była  to  ostatnia  kropla,  która  przepełniła
czarę.  JuŜ  wystarczająco  złe  było  to,  Ŝe  Luc  nie
wiedział  nic  o  istnieniu  syna.  Ale  to,  Ŝe  Daniel  nie
wiedział nic o swoim ojcu, było niewybaczalne.

Catherine była zrozpaczona i wytrącona z równo-

wagi  słowami  Luca.  Wyznał,  Ŝe  kochał  ją  pięć  lat
temu.  Wszystko  inne  stawało  się  niewaŜne  wobec
tego  jedynego  faktu.  Miłość,  o  której  tak  marzyła,
istniała, a ona była zbyt ślepa, Ŝeby to dostrzec.

Dlaczego usłuchała Harriet? Ale to nie było

uczciwe oskarŜać Harriet, która osadziła Luca na
podstawie tego, co Catherine o nim opowiedziała.

Luc miał rację pod jednym względem. Nie dała mu

szansy.  Teraz  musiała  przyznać,  Ŝe  o  wiele  łatwiej
było  uciec,  niŜ  zdecydować  się  na  konfrontację.  W
tamtym  okresie  nie  znała  dobrze  Luca.  Nawet  nie
przypuszczała, Ŝe utrata jej sprawi mu tyle bólu. Dziś
ten ból wynikał z przekonania, Ŝe zawiodła go po raz
drugi.

Dopiero teraz zrozumiała, jaki miał naprawdę

charakter. Gorący w sypialni, zimny na co dzień. Nie
potrafił  okazywać  uczuć.  Rodzice,  według  tego,  co  o
nich  mówił,  nie  szukali  jego  miłości.  Inaczej  pojmo-
wała  teraz  hojność,  jaką  okazywał  jej  w  przeszłości,
tak Ŝe czuła się jak przedmiot do kupienia. Luc przy-
zwyczaił  się  do  obdarowywania  swoich  najbliŜszych.
Oczekiwali tego od niego. Gdy stracił rodzinę, na nią
przeniósł to przyzwyczajenie.

Tyle miała obaw! Luc nie tylko rozczarował się do

niej,  był  uraŜony  i  zawiedziony.  Pięć  lat  temu,  być
moŜe  nieświadomie,  wbiła  ostatni  gwóźdź  do  swojej
trumny.  Lucowi  nawet  przez  myśl  nie  przeszło,  Ŝe
Catherine moŜe być w ciąŜy. Nigdy by teŜ nie przewi-
dział, Ŝe posunie się ona do tego, by ukryć przed nim
ten fakt.

Ale jakim byłoby nieszczęściem, gdyby Luc

poczuł się zmuszony do poślubienia jej, mówiąc sobie
w duchu; Ŝe powtarza błąd swoich rodziców. To nie
mogło

SPOTKANIE PO LATACH

135

się udać. Teraz jednak Luc myślał tylko o Danielu.
Chciał być ze swoim synem, ale nie mógł juŜ patrzeć
na jego matkę.

- Bardzo kocham Daniela- wyszeptała Catherine.
- Masz piękny sposób okazywania tego - zadrwił.
- Zostawiasz go gdzieś na końcu świata, z jakąś

wariatką feministką.

- Nie mów tak o Peggy! - przerwała mu gorąco.
- Jest wykładowcą na uniwersytecie i napisała trzy

ksiąŜki. Jest takŜe wspaniałym przyjacielem.

Być moŜe jednak, w tej koszmarnej sytuacji Peggy

nie będzie juŜ chciała być jej przyjaciółką. Nie wiado-
mo, co naopowiadała Rafaella...

Prezentem ślubnym dla Catherine był wiejski dom

w  stylu  elŜbietańskim.  Nie  był  specjalnie  duŜy,  ani
zbyt  luksusowy,  ale  sprawiłby  jej  ogromną  radość,
gdyby  nie  ten  jej  ponury  nastrój...  I  gdyby  u  wejścia
nie pojawiła się Rafaella z powitalnym uśmiechem na
twarzy...

- Niezły, jak na prezent, wcale niezły.
Z rękami opartymi na biodrach Peggy przyglądała

się domowi. Badawczym i pełnym podziwu wzrokiem
oceniła przystrzyŜone trawniki, las i błyszczącą w od-
dali taflę niewielkiego jeziora.

Catherine bezwiednie spojrzała na zegarek.
Peggy była zbyt spostrzegawcza, Ŝeby tego nie za-

uwaŜyć.

- Zaraz się zjawią. Przestań się martwić. Daniel

poradzi sobie. To moja wina - westchnęła. - Nie
powinnam była zostawiać go samego z Rafaella ani
na sekundę. To okropna kobieta.

Catherine niechętnie wróciła myślami do chwili ich

przyjazdu.  Luc  przywitał  się  od  razu  z  Rafaella.
Catherine  nie  miała  pojęcia,  o  czym  mówili,  ale
Rafaella rozpromieniła się i zaśmiała, roztaczając cały
swój  urok.  Potem,  mówiąc,  Ŝe  nie  chce  tu  być
intruzem,

136

SPOTKANIE PO LATACH

wskoczyła do samochodu, bez wątpienia zadowolona
z siebie i świadoma burzy, jaką wywołała pomiędzy
męŜem i Ŝoną... miedzy matką i synem.

Daniel siedział bez ruchu w jednym z pokoi na

dole. Gdy próbowała go objąć, szorstko odtrącił jej
rękę:

- Powiedziałaś mi, Ŝe mój tatuś nie Ŝyje! Potępił ją

i od tego momentu narastała jego niechęć. Rafaella
dobrze wykonała swoją robotę. Choć

Daniel był dzieckiem bardzo inteligentnym, nie

znał przecieŜ spraw dorosłych. Rozumiał jedynie, Ŝe
matka

okłamała.

Zraniony

niepewny,,

zdenerwowany  przed  spotkaniem  z  ojcem,  o  którym
Rafaella  naopowiadała  mu  niezwykłych  rzeczy,
Daniel  skierował  cały  swój  dziecięcy  Ŝal  przeciw
Catherine.

Luc, który wszedł w tej chwili, natychmiast przejął

inicjatywę i przykucnąwszy obok syna powiedział
spokojnie:

- Nie wiedziałem, Ŝe jestem ojcem. MoŜe teraz

zrobię coś nie tak. Musisz mi pomóc.

- Nie chcę tatusia, który by mi rozkazywał.
- I ja bym nie chciał - zgodził się z nim Luc.
- W ogóle nie wiem, czy chcę jakiegokolwiek

tatusia

dodał

Daniel

tonem

juŜ

mniej

zdecydowanym.

- Rozumiem cię, ale ja na pewno chcę, Ŝebyś to ty

był moim synem.

- A czy masz jeszcze innych synów? - zapytał

Daniel.

- Tylko ciebie. I dlatego jesteś specjalnym synem.

Catherine  czuła  się  tu  całkiem  niepotrzebna.  Luc
odegrał  doskonale  swoją  rolę,  rozpraszając  wszelkie
obawy  Daniela.  Rozumieli  się  świetnie.  Z  jednej
strony ostroŜny  Luc, z drugiej -  coraz bardziej ufny i
ciekawy  Daniel.  Luc  nie  śpieszył  się,  nie  posunął  się
teŜ  za  daleko.  Wzajemnie  się  obserwowali.  Po
godzinie  Daniel  szczebiotał  uszczęśliwiony,  Ŝe  Luc
tak interesuje się jego osobą. Opowiedział o Cloverze.
Lucowi  wystarczyło  pięć  sekund,  Ŝeby  zrozumieć,  Ŝe
sprowadzę-

SPOTKANIE PO LATACH

137

nie starego osiołka ze schroniska dla zwierząt przy-
czyni się do umocnienia świeŜej przyjaźni z synem.

- Wiesz co, a moŜe byśmy teraz po niego

pojechali? - zaproponował Luc, a Daniel z oczami
pełnymi leź rzucił mu się w objęcia.

Pojechali przed lunchem.
- Jest pięknym dzieckiem - półgłosem powiedział

Luc do Catherine, odzywając się do niej po raz
pierwszy od przyjazdu. - I jestem bardzo dumny, Ŝe
mam takiego syna.

Ciągle nie była pewna, czy to komplement,

zakamuflowane przeprosiny, szczere uznanie dla
urody Daniela, czy teŜ Ŝal, Ŝe musiał tak długo
czekać.

- Powinnaś była razem z nimi pojechać - powie-

działa Peggy.

- Nie zaproponowali mi. A poza tym - westchnęła -

chciałam z tobą porozmawiać. Przypuszczam, Ŝe
bardzo ci się nie podoba to wszystko, co się tu dzieje.

- Chyba Ŝartujesz! Te dwa ostatnie dni były bardzo

podniecające! - Peggy zaśmiała się. - Byłam zdumio-
na,  gdy  Rafaella  pokazała  mi  twoje  zdjęcie  z  Lucem
na  lotnisku,  i  wtedy  zadzwonił  pierwszy  reporter.
Ktoś w miasteczku udzielił mu informacji. Wiele osób
wiedziało,  Ŝe  wzięłam  Daniela  do  moich  rodziców.
Kiedy wrócę, będę się pławić w blasku twojej sławy...

- śeby ci to nie zaszkodziło - ostrzegła ją ponuro

Catherine. - Kiedy to wszystko się skończy...

- Kiedy się skończy? Nie przesadzaj - skarciła ją

Peggy. -śyłaś z nim, a teraz wyszłaś za niego za mąŜ.
A Daniel jest jego synem. Koniec, kropka.

- To nie takie proste.
- Nie powiedziałaś mi wszystkiego o ojcu Daniela -

zauwaŜyła Peggy. - Teraz, gdy go zobaczyłam, jestem
trochę  mądrzejsza.  Weź  pod  uwagę,  Ŝe  ma  on  trzy
zalety,  których  nie  wolno  zlekcewaŜyć.  Po  pierwsze,
jest  hojny.  Nie  muszę  dodawać,  Ŝe  stać  go  na  to.  Po
drugie, jest najprzystojniejszym facetem, jakiego kie-

138

SPOTKANIE PO LATACH

dykolwick widziałam poza ekranem. Muszę przyznać
bezwstydnie,  Ŝe  taka  była  moja  pierwsza  reakcja.  Po
trzecie,  ktoś,  kto  był  zdolny  oczarować  Daniela  i
poradzić  sobie  tak  szybko  z  jego  złym  humorem,
godny jest podziwu.

- Im więcej?
- ZałoŜę się, ze Luc nigdy przedtem nie widział

osła z bliska.

Catherine roześmiała się, ale chwilę później wes-

tchnęła:

- Gdybym nie straciła pamięci, wcześniej powie-

działabym mu o Danielu.

- Myślę - mruknęła Peggy - Ŝe Luc dostał to, na co

zasłuŜył.

Gdyby

zapewnił

poczucie

bezpieczeństwa, ufałabyś mu na tyle, Ŝeby o tym
powiedzieć. Mam wraŜenie, Ŝe jest wystarczająco
inteligentny i sam to zrozumie.

A jeśli nie będzie chciał zrozumieć? - pomyślała

smutno Catherine. Nic nie wskazywało na to, Ŝeby
miał być wobec niej bardziej wyrozumiały.

Pierwszy pojawił się Clover, jak zwykle był

rozdraŜniony i kłapał zębami na ogrodnika, który miał
go  odprowadzić  za  ogrodzenie.  Wraz  z  Cloverem
przybyła  dama,  która  z  pewnym  zaŜenowaniem
poinformowała  Catherine,  Ŝe  Luc  ofiarował  znaczną
sumę  na  jej  schronisko.  I  Catherine  poczuła  nagłe
rozdraŜnienie.  Dlaczego  Lucowi  wszystko  szło  tak
łatwo?

Wrócił po dziesiątej, trzymając w ramionach

piącego Daniela. Choć bardzo była ciekawa, co robili

cały  dzień,  powstrzymała  się  od  pytań.  Chłodne
spojrzenie  Luca  kazało  jej  przypuszczać,  Ŝe
odpowiedzi  byłyby  równie  zimne.  Wzięła  Daniela  na
ręce.

- PołoŜę go do łóŜka.
Zaniosła zmęczonego syna do sypialni. Obudził

się, gdy go rozbierała i otworzył szeroko oczy w
nagłym strachu.

- Gdzie tatuś?

SPOTKANIE PO LATACH

139

- Jest na dole.
- Myślałem, Ŝe tylko mi się przyśnił. - Rozespany

Daniel uśmiechnął się do niej słodko. - On nie wie nic
o dzieciach, ale za to duŜo o komputerach -
powiedział pojednawczym tonem i pozwalając się
wziąć w objęcia, sam zarzucił jej ręce na szyję.

- Przepraszam, Ŝe byłem dla ciebie niedobry. W jej

oczach ukazały się łzy.

- Tym razem ci wybaczam.
- Tatuś wszystko mi wytłumaczył. To tylko jego

wina, Ŝe byliśmy rozdzieleni - wyszeptał, ponownie
zasypiając.

Poczuła wdzięczność dla Luca. Zapobiegł w ten

sposób rozdźwiękowi pomiędzy nią i jej synem.

Zeszła na dół do salonu. Choć był raczej duŜy,

robił  wraŜenie  przytulnego  i  wygodnego.  Brakowało
w nim jednak oznak Ŝycia, od razu było widać, Ŝe nikt
tu  nie  mieszkał  od  lat.  Gospodyni,  pani  Stokes,
wspomniała,  Ŝe  Luc  nie  spędził  pod  tym  dachem  ani
jednej nocy.

- Śpi? - Luc stał na progu, pozornie niewzruszony.

Z jego spojrzenia trudno było coś wyczytać.

- Zasnął natychmiast, solidnie go zmęczyłeś. Nie-

często mu się to zdarza.

- Był dla mnie bardzo miły, ale podejrzewam, Ŝe

takie wybuchy złości, jakie widziałem przedtem, zda-
rzają mu się często.

- Był bardzo przybity - próbowała bronić syna.
- Jest niezwykle inteligentnym dzieckiem. Powi-

nien jak najszybciej rozpocząć naukę w szkole.

. Zbladła z przeraŜenia.
- Nie chcę, Ŝeby gdzieś wyjeŜdŜał.
- A czy ja coś takiego proponuję? On nie po-

trzebuje  szkoły  z  internatem.  W  Rzymie  jest
doskonała  szkoła  dla  dzieci  wybitnie  uzdolnionych.
MoŜliwość współzawodnictwa z rówieśnikami dobrze
mu  zrobi.  -  Luc  odetchnął  głęboko  i  rzucił  jej
badawcze spojrzenie, ale ona wbiła wzrok w podłogę.
- Jest juŜ trochę

140

SPOTKANIE PO LATACH

za duŜy, Ŝeby miewać takie humory. Będzie mógł
lepiej wyładować nadmiar energii.

- Jesteś bardzo krytyczny wobec niego - powie-

działa sucho.

- Nie miałem takiego zamiaru. Jest o wiele bardziej

zrównowaŜonym dzieckiem, niŜ ja byłem w jego
wieku, ale potrzebuje większej opieki. Chyba Ŝe
chcesz, Ŝeby dalej wychowywała go telewizja.

Catherine zaczerwieniła się ze zdenerwowania, ale

nie zaprotestowała uznając, Ŝe miał podstawę, aby tak
sądzić.

- Starałam się, jak mogłam.
- W gruncie rzeczy jest on bardzo szczęśliwym i

ufnym  dzieckiem.  Przyznaję,  Ŝe  dokonałaś  wielkiej
rzeczy,  szczególnie,  jeśli  się  weźmie  pod  uwagę,  Ŝe
wychowywałaś  go  sama  i  jak  to  Daniel  kilkakrotnie
powtórzył, właściwie bez pieniędzy.

Ta pochwała tylko wzmogła jej napięcie. Luc był

taki na dystans, taki opanowany. Nie znała go takim.

- Czy prawdą jest to, co mówiłaś mi dzisiaj rano?

A moŜe wymyśliłaś to w ostatniej chwili? - zapytał
niespodzianie spokojnym głosem. - Czy naprawdę
sądziłaś, Ŝe zaŜądam, Ŝebyś usunęła ciąŜę?

Krew odpłynęła jej z twarzy:
- Pomyślałam, Ŝe jesteś...
- Okrutny, nieludzki, egoista? - wyrzucał z siebie,

wpatrując

się

jej

nieszczęśliwą

twarz.

Przypuszczalnie tak właśnie o mnie myślałaś.

Gwałtownie potrząsnęła głową:
- Nie, nie myślałam tak... kiedy coś staje na twojej

drodze,  pozbywasz  się  tego  -  wyjąkała,  zdając  sobie
sprawę,  Ŝe  nie  wyraziła  właściwie  swoich  myśli.  -
Myślałam,  Ŝe  jeśli  czegoś  zechcesz,  to  nie  będę  w
stanie  ci  przeszkodzić.  Właśnie  tego  najbardziej  się
bałam.

Cała jego twarz stęŜała w ogromnym napięciu.
- Per amor di Dio, co ja takiego uczyniłem, Ŝe

mogłaś tak o mnie pomyśleć?

SPOTKANIE PO LATACH

141

- To nie było tak. Czy nie rozumiesz, Ŝe im dłuŜej

milczałam, tym trudniej było mi powiedzieć ci o tym?

- Rozumiem, iŜ bardzo się mnie bałaś, myśląc, Ŝe

dla własnej  wygody mógłbym zabić moje dziecko. A
przecieŜ  nawet  wtedy,  kiedy  nie  uświadamiałem
sobie,  Ŝe  Cię  kochani,  zaleŜało  mi  na  tobie  -
powiedział półgłosem. - A nawet, gdybym nie kochał,
to  i  tak  nie  zdecydowałbym  się  na  takie  rozwiązanie
sprawy.

Łzy popłynęły jej z oczu.
- Wybacz mi! - Był to krzyk z głębi serca. Ponury

grymas wykrzywił jego usta.

- Sądzę, Ŝe to ja powinienem przepraszać. Do-

stałem to, na co zasłuŜyłem. Ale ty, nawet teraz, kiedy
wychodziłaś za mnie za mąŜ, nie ufałaś mi. W
dalszym ciągu nie potrafiłaś się zdobyć na odwagę i
powiedzieć mi o Danielu.

- Jestem potwornym tchórzem... juŜ teraz wiesz. A

poza tym, nie chciałam psuć ślubu - wymamrotała
niewyraźnie.

Cisza przedłuŜała się, a Catherine miała nerwy

napięte do granic wytrzymałości.

- Jakie mamy szansę, Ŝe po tym ostatnim tygodniu

grozi nam powiększenie rodziny? - zapytał z
wymuszonym spokojem.

Gdy zrozumiała znaczenie jego słów, oblizała ner-

wowo suche wargi.

- Bardzo niewielkie - odpowiedziała uczciwie, czu-

jąc się nieswojo, zaŜenowana zmianą tematu.

Luc był całkiem inny, niŜ wówczas przy basenie, a

i tamten dzień wydawał się dziś bardzo odległy.

Nie był na tyle nietaktowny, Ŝeby głośno

odetchnąć z ulgą, ale widać było, Ŝe pozbył się obaw.

- Chciałbym, Ŝebyś wiedziała, Ŝe nie myślałem o

skutkach tych pierwszych dni, które spędziliśmy
razem - zapewnił ją ze słabym uśmiechem. - Nie
planowałem ciąŜy.

- W porządku - zdołała wyszeptać Catherine, choć

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

- Czy mam coś jeszcze przynieść, pani Santini?
Catherine z poczuciem winy spojrzała na tacę.

Jeden rogalik poszarpany na kilkanaście kawałków, a
Ŝ

aden nawet nie nadgryziony.

- Nie, dziękuję. - Zmusiła się do uśmiechu. - Nie

jestem głodna.

Nie miała apetytu, bolało ją serce. Luc wczesnym

rankiem zabrał Daniela do ParyŜa. Wrócą wieczorem.
W

obecności

Daniela,

Luc

bez

entuzjazmu

zaproponował, Ŝeby im towarzyszyła. Jej odmowa
była tak samo obojętnie przyjęta. Zaproszenie to
padło tylko ze względu na Daniela.

Minione cztery dni były dla niej piekłem na ziemi.

Luc  był  wyjątkowo  uprzejmy  i  uwaŜny,  ale  widać
było,  Ŝe  jej  nie  kocha.  Jak  mogła  kiedykolwiek  być
tak  głupia  i  w  to  uwierzyć?  Gdy  jej  nie  było,  Luc
wyidealizował sobie jej wizerunek, a kiedy ją ponow-
nie odzyskał, niechęć i jawny opór, jakie okazała, gdy
chciał  ją  zabrać  od  innego  męŜczyzny,  stały  się
powodem  jego  agresywnego  zachowania.  Zdobył
wszystko,  na  czym  mu  zaleŜało,  a  gdy  wygrał  tę
batalię,  zrozumiał,  Ŝe  nic  warta  była  kosztów,  jakie
poniósł.

Znalazł się teraz w kłopotliwym połoŜeniu. Wy-

glądałoby dziwnie, gdyby tak szybko zerwali małŜeń-
stwo. NaleŜało teŜ brać pod uwagę Daniela.

Siedziała w jadalni bez ruchu, a burza uczuć

miotała jej słabym ciałem.

Nie będzie miała jego dziecka. Nie będzie juŜ

niczego, co mogłoby ich do siebie zbliŜyć. Zdrowy

144

SPOTKANIE PO LATACH

rozsądek mówił, Ŝe to dobrze, ale coś wewnątrz niej
buntowało się przeciwko tej chłodnej ocenie sytuacji.

Nie potrafiła sobie wyobrazić Ŝycia bez Luca. Im

dalej był od niej, tym bardziej czuła się nieszczęśliwa.
Nie  mogła  jeść,  nie  mogła  spać,  nie  była  zdolna  do
niczego.  I  co teraz będzie? - pytała samą siebie.  - Co
mi  pozostanie?  Daniel  uwielbiał  Luca.  Z  trudem
znosił jego nieobecność.

Przyszłość wydawała się jej pusta i bezcelowa.

Daniel  pojedzie  do  szkoły  w  Rzymie.  MałŜeństwo,
które  od  samego  początku  nie  było  udane,  rozpadnie
się  i  skończy  separacją.  Luc  będzie  odbywał  długie
podróŜe w interesach, a ona, zgodnie z jego oczekiwa-
niami, regularnie będzie odwiedzać Anglię.

To prawdziwa tortura być tak blisko i zarazem tak

daleko, pragnąc go w nocy, leŜąc samotnie w łóŜku, a
w dzień zadręczać się udawaniem, ze jest zupełnie
szczęśliwa.

Wśród tych wszystkich przepraszam i dziękuję,

których słyszała teraz znacznie więcej niŜ przedtem,
od czasu do czasu napotykała pytające spojrzenie. Luc
chciał,

eby

spokojnie

pogodziła

się

rzeczywistością.  śyczył  sobie,  by  nie  doprowadzała
do  melodramatycznych  scen.  Powstrzymując  gniew  i
rozpacz,  Ŝyła  jakby  w  Ŝelaznym  jarzmie  ciszy,  ale
wewnątrz  niej  toczyła  się  walka,  która  groziła
zniszczeniem.  Dlaczego  nie  zostawił  jej  w  spokoju?
Dlaczego  znowu  wdarł  się  w  jej  Ŝycie?  Dlaczego
połoŜył  białą  róŜę  na  poduszce?  Dlaczego  zmusił  ją
do przyznania się, Ŝe go kocha? Dlaczego? Dlaczego?
Dlaczego?

Zła na samą siebie za te ponure myśli, wstała,

zdecydowana nie marnować kolejnego dnia na błąka-
nie  się  bez  celu,  jak  zagubiona  dusza.  NajwyŜszy
czas, Ŝeby zobaczyć się z Drewem, nie moŜe odkładać
załatwienia  tej  sprawy.  Skontaktowała  się  juŜ  wcześ-
niej  z  jego  chrzestną  matką.  Pani  Anstey  wygłosiła
całą  tyradę  przez  telefon,  nie  chcąc  przyjąć
usprawiedliwień

SPOTKANIE PO LATACH

145

i  mówiąc  z  wielką  satysfakcją,  Ŝe  wynajęła
mieszkanie  osobie,  która  na  pewno  zachowa  się  o
wiele  bardziej  stosownie.  Catherine  wysłuchała  tych
wymówek  bez  słowa.  Rozmowa  ta  ulŜyła  jej
sumieniu.

Nie spodziewała się, by spotkanie z Drewcm było

łatwe. Czy ma mu powiedzieć, ze ponosi winę za
kłopoty, które miał w Niemczech? A moŜe juŜ o tym
wie? Czy będzie chciał się z nią widzieć?

Jeszcze przed południem weszła do biura firmy

Huntingdon Components. Sekretarka Drewa zadzwo-
niła, Ŝeby oznajmić o jej przybyciu. Drew wyszedł ze
swojego gabinetu, jego zawsze miła twarz była
chłodna i obojętna.

- Co za niespodzianka!
- Musiałam się z tobą zobaczyć.
- Nie wiem, jak mam panią powitać, pani Santini.
- Dla ciebie jestem w dalszym ciągu Catherine -

powiedziała stanowczo.

- Próbowałem dzwonić do ciebie z Niemiec. Moja

gospodyni powiedziała, Ŝe zniknęłaś. Powiedziała teŜ,
Ŝ

e w sypialni był taki porządek, jakbyś wcale tam nie

wchodziła.

Catherine pochyliła głowę. Ludzie Luca dobrze

wykonali swoją robotę.

- Potem zobaczyłem twoje zdjęcie z Santinim na

lotnisku. Było w kaŜdej gazecie - westchnął. - Daniel
jest jego lustrzanym odbiciem. Harriet mnie okłamała,
domyśliłem się wszystkiego.

- Wybacz, Ŝe nie mogłam powiedzieć ci prawdy.
- Gdy cię poznałem, początkowo wcale mnie to nie

interesowało. Ale wolałbym mieć za rywala zmarłego.

- Uśmiechnął się i dodał z wahaniem: - Odjechać z

nim w taki sposób! Musisz szaleć na jego punkcie...

W takiej sytuacji zrezygnowała z pierwotnego za-

miaru opowiedzenia mu, jak się wszystko naprawdę
odbyło. Nie wiadomo, dlaczego poczuła, Ŝe byłoby to
nielojalne wobec Luca. Drew nie musiał tego
wiedzieć.

146

SPOTKANIE PO LATACH

- Tak - przyznała zmieszana, a po chwili spytała: -

Czy otrzymałeś swój kontrakt?

Nieoczekiwanie uśmiechnął się szeroko.
- Nie ten, po który pojechałem. Zupełnie przypad-

kowo  nadarzył  się  znacznie  korzystniejszy.  Na  długi
czas  zapewnił  firmie  bezpieczeństwo.  Jak  to  się
mówi?  Kto  ma  szczęście  w  kartach,  ten  nie  ma
szczęścia w miłości.

Drew najwyraźniej nie zdawał sobie sprawy, co

groziło jego firmie. Nie przeŜył Ŝadnych niepokojów,
a wiadomość, Ŝe drugi kontrakt uzyskał dzięki wpły-
wom Luca nie zachwyciłaby go.

Odchrząknął z zakłopotaniem.
- Zgodziłem się na spotkanie z Annette, ale nie

wiem, czy to coś zmieni.

Uśmiechnęła się z ulgą.
- Cieszę się.
- W dalszym ciągu uwaŜam, Ŝe jesteś jak szczere

złoto, Catherińe. - Skrzywił się boleśnie. - I mam
nadzieję, Ŝe on docenia, jaki z niego szczęściarz.

To nie jest tak, jak sobie wyobraŜasz - pomyślała z

alem, wsiadając znów do limuzyny. MęŜczyzna

pijany ze szczęścia nie unikałby dobrowolnie małŜeń-
skiego łoŜa i jakiegokolwiek kontaktu fizycznego.
Szalone poŜądanie umaiło wraz z iluzjami. Ale jej
poŜądanie nie umarło. Cierpiała, stale go pragnąc. JuŜ
wkrótce zacznie sobą pogardzać za tę słabość.

Ich małŜeństwo było błędem. Kontynuowanie go

wyłącznie dla pozorów kosztowało ją zbyt wiele. Nie
powinna poświęcać się dla dobra Daniela. Jest podob-
ny do Luca, poradzi sobie. Teraz chodzi o jej własne
dobro. Nie moŜe juŜ dłuŜej poddawać się i pozwolić,
Ŝ

eby kierowano jej Ŝyciem nie pytając jej o zgodę.

Zmęczona poszła po południu do Harrodsa.
Gdy wróciła do samochodu, szofer odkładał właś-

nie słuchawkę telefonu.

SPOTKANIE PO LATACH

147

- Pan Santini wrócił z ParyŜa, madame. Powiedzia-

łem mu, Ŝe wrócimy mniej więcej za dwie godziny.

Mój BoŜe, jak ten Luc jej pilnuje, chociaŜ teraz nic

dla niego nie była warta. Nagle odczuła niechęć na
myśl o powrocie do domu. Pomyślała, Ŝe lepiej
wrócić później, kiedy Daniel będzie juŜ w łóŜku.

- Wrócimy później - powiedziała. - Chcę się po

drodze zatrzymać i coś zjeść.

Zdecydowała się na hotelową restaurację. Długo

wybierała  dania  proponowane  przez  szefa  sali,
zjadając wszystko, co jej podawano. Zastanawiała się,
co powie  Lucowi, jak mu to powie, z jaką miną? Ma
być  chłodna,  spokojna,  opanowana.  Nie  powinna
ujawniać  prawdziwych  uczuć.  Gdy  oznajmi  Lucowi,
Ŝ

e Ŝąda natychmiastowej separacji, musi to zrobić z

godnością.

Gdy na palcach szła po schodach, z zamiarem

odłoŜenia rozmowy do jutra, z salonu wyszedł Luc.

- Gdzie, u diabła, byłaś? - zapytał ostro.
- W mieście - mruknęła, starannie unikając jego

wzburzonego spojrzenia. - Chcę separacji.

- Prego! - zapytał bardzo cichym głosem. Wtedy

spojrzała  na  niego.  W  świetle  padającym  z  góry,  z
okrutną  wyrazistością  ujrzała,  jak  nagle  zbladł.  Nie
rozumiała, dlaczego wyglądał na tak wstrząśniętego tą
wiadomością.  Dopiero  teraz  zauwaŜyła,  jak  bardzo
zeszczuplał w ciągu ostatnich dni.

- MoŜemy porozmawiać o tym jutro.
Poruszona jego nieszczęśliwym wyglądem zapom-

niała o przemowie, jaką przygotowała na temat
niemoŜliwości wzajemnego porozumienia się.

- Porozmawiamy teraz. Byłaś u Huntingdona!
- Jak biczem chlasnął ostrymi słowami potępienia.
- Ledwie wyjechałem, natychmiast poszłaś do

niego. Nie pozwolę ci odejść. Zabiję go, jeśli zbliŜy
się do ciebie.

- Nie rozumiem, dlaczego. Po tym wszystkim?

148

SPOTKANIE PO LATACH

- Jesteś moją Ŝoną - uciął rozzłoszczony.

Wzburzona, otworzyła drzwi swojego pokoju.

- Ośmielani się przypomnieć, Ŝe twoja sypialnia

jest dalej -powiedziała, bo nic lepszego nie przyszło
jej namyśl.

- Byłem głupi godząc się na to. Jak śmiesz wy-

rzucać mnie ze swojego łóŜka? - krzyczał
rozwścieczony, wchodząc za nią i z hukiem
zamykając drzwi.

Spojrzała na niego zaskoczona.
- Ja nie...
- Nie powinienem był tego tolerować. Odgrywasz

się na mnie.

- To pewnie pani Stokes zabrała twoje rzeczy -

powiedziała zdziwiona. - Przypominam sobie, Ŝe
pytała mnie, ile jest sypialni w zamku Castelleone.

- A cóŜ ma do rzeczy ta wasza rozmowa?
- Prawdopodobnie pani Stokes doszła do wniosku,

e mieliśmy we Włoszech oddzielne sypialnie i Ŝe

tutaj ma być tak samo. - Uśmiechnęła się do niego. -A
ty myślałeś, Ŝe to moje Ŝyczenie?

Ciemny rumieniec oblał jego policzki.
- Tego wieczora wszedłem do sypialni, kiedy juŜ

spałaś, a moich rzeczy nie było.

- Ja zaś byłam przekonana, Ŝe to ty kazałeś je

zabrać. - Trudno było uwierzyć, Ŝe to pomyłka
gospodyni stała się powodem nieporozumienia
pomiędzy nimi. - Dlaczego nic nie powiedziałeś?

Wyglądał na nieco oszołomionego.
- Nie wiedziałem, co powiedzieć. Cały dzień

byłem pod wraŜeniem tego, co usłyszałem od ciebie w
samolocie. Coś takiego mogło mi się zdarzyć tylko z
tobą - stwierdził w końcu.

Obserwowała, jak zwinnie chodził po pokoju, ni-

czym kot czatujący w nocy na swoją ofiarę.

- Co mogło się zdarzyć ze mną? Przez jego twarz

przebiegł skurcz.

- Straciłem panowanie nad sobą i powiedziałem

SPOTKANIE PO LATACH

149

coś, czego tak naprawdę wcale nie myślałem. - Widać
było, Ŝe jest bardzo zmieszany. - Ale jakie to przykre,
Ŝ

e tak mi nie ufałaś!

- Czułam się zagroŜona, kiedy byłam w ciąŜy - za-

częła niepewnie. - Nie dawałeś mi poczucia
bezpieczeństwa, Luc. Byłam zagubiona. Niemiałam
odwagi stawić czoło komplikacjom, których sobie nie
Ŝ

yczyłeś. Nie przyszło mi na myśl, Ŝe będziesz chciał

oŜenić się ze mną i wziąć na siebie odpowiedzialność
za dziecko, którego oczekiwałam...

- Nie musisz tłumaczyć się ze swej decyzji. Nie

winie cię za to, co zrobiłaś - powiedział prawie
niedosłyszalnie. - Utraciłem cię, bo za późno
zrozumiałem, ile dla mnie znaczysz.

Miała ochotę podejść i przytulić go. Wiedziała, z

jakim trudem Luc wyjawia swoje najgłębsze uczucia.
Nie zdobyła się jednak na to.

- Gdybym wtedy nie wpadła pod samochód, zate-

lefonowałabym do ciebie.

Zbladł.
- Pod jaki samochód?
Opowiedziała mu o wypadku na parkingu i o mie-

siącach spędzonych w, szpitalu. Był tym najwyraźniej
przeraŜony i wstrząśnięty, ale nie wziął jej w ramiona,
jak tego skrycie pragnęła. Stanął przy oknie, patrząc
na nią błyszczącymi, ciemnymi oczyma.

- Gdy Cię ujrzałem po raz pierwszy, przypominałaś

mi  anioła  z  boŜonarodzeniowej  choinki.  Taka  byłaś
krucha,  delikatna.  Miałaś  na  sobie  okropną  sukienkę
w róŜe. Gdy uśmiechnąłem się do ciebie, twoja twarz
zajaśniała  niezwykłym  blaskiem  i  paplałaś  bez
przerwy  przez  piętnaście  minut.  Straciłaś  wątek  w
ś

rodku zdania. Nie słyszałaś, Ŝe dzwoni telefon. Byłaś

oszołomiona i zafascynowana mną. Nigdy przedtem
nie spotkałem nikogo podobnego do ciebie.
Chciałabyś

usłyszeć,

zakochałem

się

pierwszego wejrzenia, ale tak nie było.

150

SPOTKANIE PO LATACH

- Nigdy tak nie myślałam - policzki paliły ją

ogniem.

- Gdy tamtego wieczora patrzyłem na ciebie, nie

łączyłem cię z seksem - relacjonował dokładnie swoje
wraŜenia.

- Dzięki za szczerość! - mruknęła szorstko.
- Ale nigdy przedtem nie spotkałem nikogo z tak

naturalnym wewnętrznym ciepłem. Przebywanie z to-
bą  było  podobne  do  przebywania  w  blasku  słońca.
Gdy  wyszedłem,  czułem  się  tak,  jakbym  kopnięciem
odtrącił  szczeniaka...  Zaskakująco  trudne  było  dla
mnie  to  odejście  -wyznał  półgłosem.  -Przez  następne
dwa  miesiące  rozmyślałem  o  tobie  w  kaŜdej  wolnej
chwili. Spałem z inną kobietą, a myślałem o tobie. To
było nie do zniesienia.

- Ze mną działo się to samo! - wyrwało jej się.
- Gdy przyjechałem do Londynu następnym razem,

nie zamierzałem cię odwiedzać. Towarzyszyła mi
wówczas pewna kobieta i umyślnie wybrałem hotel
daleko od twojej galerii.

- Sądzisz, Ŝe chcę tego słuchać? Spojrzał na nią

szybko i spuścił wzrok.

- Ta kobieta działała mi na nerwy i odesłałem ją do

Nowego Jorku. Byłem grubiański wobec niej i wobec
wszystkich kobiet, z którymi się spotykałem.
Wiedziałem jednak, Ŝe wobec ciebie bym się
zachowywał

inaczej.

Miałaś

sobie

coś

niewiarygodnie pociągającego. Do galerii poszedłem
od razu z lotniska.

- Dlaczego?
- Sam nie wiedziałem. Na mój widok okazałaś tak

niezwykłą  radość,  jakbyś  czekała  na  mnie.  Albo
jakbyś wiedziała o czymś, czego ja nie  wiedziałem.  I
moŜe  tak  właśnie  było  -  uśmiechnął  się  prawie  z
czułością.

-Pozbawiłaś mnie spokoju. Bardzo się tym

wzruszyłem.  ChociaŜ  byłem  w  podłym  nastroju,  cały
czas  mówiłaś,  wcale  tego  nie  zauwaŜając.  Byłaś  tak
uczciwa  i  rozbrajająco  młoda,  Ŝe  poczułem  się  -
zawahał się - bardzo stary i aŜ nadto doświadczony.

SPOTKANIE PO LATACH

151

- Poczułeś się tak dobrze, Ŝe minęły następne dwa

miesiące, zanim znowu się pojawiłeś -zaprotestowała.

Westchnął głośno.
- Miałaś zaledwie osiemnaście lat. Nie naleŜałaś do

mojego  świata.  Nie  chciałem  cię  zranić.  I  z  nikim
nigdy  nie  pragnąłem  tak  się  kochać,  jak  z  tobą  tego
wieczora. Miałem dwadzieścia siedem lat, ale czułem
się  jak  stary  rozpustnik  -  nieoczekiwanie  zgrzytnął
zębami.- Postanowiłem juŜ nigdy więcej nie spotykać
się z tobą.

- Czy potrafisz sobie wyobrazić, ile razy nie mog-

łam zasnąć czekając, aŜ zadzwonisz?

- Tak. Wiedziałem, Ŝe czekasz i nie mogłem prze-

stać myśleć o tobie. Zrozumiałem teŜ, Ŝe nie mogę
Ŝ

yć bez ciebie. Pomyślałem, Ŝe jeśli raz prześpię się z

tobą, będę z tego wyleczony.

- Jakie to obrzydliwe!
- Per Dio, czego chcesz? Prawdy czy opowieści

dobrej wróŜki? - odpowiedział jej ostro w nagłym
wybuchu złości. - Myślisz, Ŝe łatwo przychodzą mi te
wyznania? Kłamstwa, którymi się karmiłem? Ta pier-
wsza noc w Szwajcarii - jak opisałabyś tę euforię?
Myślałaś, Ŝe umierasz i jesteś juŜ w raju. No cóŜ, ja to
samo czułem, gdy pierwszy raz kochałem się z tobą.

Na jej wzburzonej twarzy ukazał się lekki uśmiech.
- Ale, naturalnie, przekonywałem sam siebie, Ŝe to

tylko z powodu najwspanialszych doznań zmysło-
wych, jakie kiedykolwiek przeŜyłem. Zakochałem się
w tobie, ale nie chciałem uznać tego faktu - przyznał
brutalnie. - Z trudem znosiłem twoją nieobecność, ale
jednocześnie nie chciałem brać cię ze sobą za granicę.
Dziennikarze szybko by się o tym dowiedzieli.

- A czy miało to jakieś znaczenie?
- Siedem lat temu nie byłabyś w stanie sprostać

publicznym obowiązkom mego Ŝycia. Nie chciałem
dzielić się tobą z nikim. Nie chciałem dopuścić, Ŝebyś
się stała obiektem złośliwości innych kobiet Nie

152

SPOTKANIE PO LATACH

chciałem teŜ, Ŝeby gazety rozpowszechniały plotki na
nasz temat.

- A moŜe takŜe bałeś się, Ŝeby ktoś nie odkrył, Ŝe

mam problemy z czytaniem i pisaniem?

- Tak, to wszystko wprawiało mnie w zakłopotanie

i złościło - przyznał niechętnie. - Ale podszedłbym do
tej sprawy inaczej, gdybym wiedział, Ŝe jesteś dyslek-
tyltiem.  Powinienem  był  się  tego  domyślić.  Mimo  to
mój  dom  był  zawsze  tam,  gdzie  byłaś  ty.  Przy  tobie
zapominałem  o  zmartwieniach  i  kłopotach.  Dopóki
nie  odeszłaś,  nie  zdawałem  sobie  sprawy  z  tego,  jak
bardzo cię potrzebowałem.

Z wielkim wysiłkiem powstrzymywała się od pła-

czu. Przyciągnął ją do siebie i objął ramionami.

- Winien ci jestem niejedne przeprosiny za to, jak

się  zachowywałem  wobec  ciebie  pięć  lat  temu.  Ale
jeśli będzie to dla ciebie pociechą, wiedz, Ŝe drogo za
to zapłaciłem - powiedział z przejęciem. - Zapłaciłem
za  to,  Ŝe  nie  umiałem  docenić  twojej  wartości.
Gdybym  tego  ranka  przyszedł,  zanim  opuściłaś
mieszkanie! Spóźniłem się nie więcej niŜ godzinę!

Skłoniła głowę na jego szeroką pierś, wdychając

jego ciepły, męski zapach, bliska omdlenia.

- Opuszczając ciebie, cierpiałam katusze.
- Przez jakiś czas, bella mia, nienawidziłem cię za

to - szczupłą ręką głaskał delikatnie jej włosy. - Był to
jedyny okres w moim Ŝyciu, kiedy straciłem
zainteresowanie pieniędzmi. Zacząłem nieźle popi-
jać...

- Ty? - spytała zdumiona.
- Ja. Czułem się bardzo nieszczęśliwy. Inne sprawy

przestały mnie interesować.

Przypomniała sobie coś:
- Drew mówił mi, Ŝe kilka lat temu prawie wszyst-

ko straciłeś. Czy to prawda?

- Tak.
- Przeze mnie? - wyszeptała z niedowierzaniem.

SPOTKANIE PO LATACH

153

- Tęskniłem za tobą - powiedział ochrypłym gło-

sem - i czułem się bardzo samotny.

Z oczami pełnymi łez objęła go mocno, zbyt wzru-

szona, Ŝeby móc coś powiedzieć.

- Pozbierałem się znowu, bo miałem nadzieję, ze

wrócisz do mnie. Gdy zobaczyłem cię dwa tygodnie
temu, nie było takiej rzeczy, której nie zrobiłbym,
Ŝ

eby ciebie odzyskać.

- Nie? - AŜ zarumieniła się przy tych słowach.
- Ale nie tak wyobraŜałem sobie nasze spotkanie.

Nie miałaś być z innym męŜczyzną. Miałaś być
zadowolona, Ŝe mnie widzisz, a nie przeraŜona. Oba-
wiam się, Ŝe nie zachowałem się właściwie tamtego
dnia - wyrzucił z siebie jednym tchem.

- Naprawdę?
- Przeraziłem cię. Wykorzystałem twoją amnezję,

eby cię porwać. PrzecieŜ mogłaś być zakochana w

Huntingdonie, ale ja byłem zdecydowany skończyć z
tym. Kiedy zdałem sobie sprawę, Ŝe straciłaś pamięć,
mogłem wymyślić tylko to, Ŝeby wywieźć cię z
Anglii.

- Zawsze szybko wykorzystywałeś nadarzającą się

okazję.- westchnęła z uznaniem.

Długimi palcami ujął jej podbródek.
- Catherine, to, co zrobiłem, było złe. Teraz, kiedy

wiem juŜ o Danielu i uspokoiłem się, jest mi
naprawdę wstyd. Byłem bezwzględny wobec ciebie.

- Tak sadzisz? - Uniosła się na palce i zarzuciła mu

ręce na szyję. - Ja uwaŜam, Ŝe było to pasjonujące.
Czekałam dwadzieścia cztery i pół roku na to, Ŝeby
być porwaną do włoskiego zamku i za nic na świecie
nie chciałabym przegapić takiej okazji.

- Bądź powaŜna - poprosił. Im więcej mu przeba-

czała, tym bardziej był przygnębiony. - Bądź uczciwa
wobec mnie. Czy naprawdę moŜesz wybaczyć mi to,
co zrobiłem i powiedziałem?

- Przebaczam ci z własnej woli, całkowicie i raz na

154

SPOTKANIE PO LATACH

zawsze. A chcesz wiedzieć, dlaczego? - szepnęła,
draŜniąc się z nim. - Bo szalejesz za mną... czyŜ nie?

Cofnęła się trochę, Ŝeby spojrzeć na niego, bo

mimo wszystko poczuła nagłą niepewność.

Objął jej niespokojną twarz spojrzeniem złotych

oczu, pałających namiętnością.

- Oczywiście, Ŝe Cię kocham! - przyznał.
- Nie chcę separacji... Nie chcę wcale oddzielnych

sypialni - zapewniła go.

- Uspokój się, nie grozi ci ani jedno, ani drugie.

Jeśli juŜ coś mam, to tak łatwo z tego nie rezygnuję. -
Uniósł  ją  z  łatwością.  -  Ale  nie  powinienem  był
kochać  się  z  tobą,  zanim  nie  odzyskałaś  pamięci.
Niestety,  tego  wieczora  zastałem  cię  w  mym  łóŜku  i
nie mogłem się oprzeć.

- Ani ja.
Zanurzyła ręce w jego czarne włosy i przybliŜyła

usta do jego ust. UłoŜył ją na łóŜku, nie przerywając
pocałunku. Trwało to kilka minut, zanim

znów mogła

odetchnąć.

- Torturą były dla mnie te samotne noce - wyznał

ochryple.  -  Ale  sądziłem,  Ŝe  ty  tego  chcesz.
Zorganizowałem  wyjazd  do  ParyŜa  w  nadziei,  Ŝe
będziesz  się  chciała  przyłączyć,  ale  ty  powiedziałaś
nie.

- Dostało ci się za to, Ŝe byłeś taki obojętny. DrŜał

podniecony pieszczotą jej rąk.

- Nie rób tego - jęknął. - Gdy to robisz, reaguję jak

smarkacz.

- A jak myślisz, dlaczego to robię? - zamruczała

figlarnie.

- Dio, pragnę cię bardzo - powiedział urywanym

głosem, gwałtownie ściągając z niej sukienkę. Nagle
zatrzymał się. - Czy to bezpieczne? Czy nie zajdziesz
w ciąŜę?

- Najprzyjemniejsze rzeczy są zawsze niebezpiecz-

ne. Decyzja naleŜy do ciebie - szepnęła.

SPOTKANIE PO LATACH

155

- Nie boisz się? - spojrzał zdziwiony. - Tego dnia

przy basenie nie wyglądałaś na zachwyconą, gdy
wspomniałem o dziecku. Martwiłem się, Ŝe moŜe juŜ
jest za późno.

PołoŜyła palec na jego ustach.
- Obawiam się, Ŝe wszystkie nasze intensywne

działania w Italii pozostały bezowocne.

Z cudownym uśmiechem na ustach złapał zębami

jej palec.

- Daj mi miesiąc.
- AŜ tyle?
Oblała się rumieńcem pod jego spojrzeniem i

drŜała z rozkoszy.

Zaczął ją całować metodycznie, bez umiaru,

gorąco, i Ŝadne z nich nie było juŜ w stanie
kontynuować rozmowy.

To, co potem nastąpiło, było szalone, namiętne i

cudowne. A później mówił, jak ją kocha: po włosku,
po angielsku, po francusku.

- Masz to swoje je ne sais quoi - przypomniała

Catherine przytulona do jego ramienia końcem języka
muskając draŜniąco jego gładką skórę.

Luc podniósł potarganą głowę, a jego przystojna

twarz rozjaśniła się w szerokim uśmiechu.

- Zrozumiałem, Ŝe zrobiłem to z przyzwyczajenia.
- Rzeczywiście - westchnęła z rozkosznym zado-

woleniem - jesteś nałogowcem. Nie mówiłam ci tego?