Guy Gavriel Kay

Letnie drzewo

Przekład Dorota Żywno

The summer tree

Data wydania oryginalnego 1984

Data wydania polskiego 1995

Letnie drzewo jest poświęcone pamięci mojej babci, Tani Pollock Birstein na 

której nagrobku widnieje napis: Piękna, Kochająca, Kochana, i która rzeczywiście 

taka była.

Podziękowania

Wydaje się, że podczas pracy nad dziełem o zastraszających rozmiarach 

nagromadziła się równie zastraszająca ilość długów. Nie wszystkie można tu 

wymienić, lecz kilku osobom należy przyznać należne im miejsca na początku 

Gobelinu.

Chciałbym podziękować Sue Reynolds za narysowanie obrazu Fionavaru i 

mojemu agentowi Johnowi Duffowi, który popierał mnie od samego początku. 

Alberto Manguel i Barbara Czarnecki użyczyli swych talentów edytorskich, a Daniel 

Shapiro znalazł dla mnie sonatę Brahmsa i pomógł stworzyć pieśń.

Ponadto muszę tu wymienić z największym szacunkiem moich rodziców, 

braci i Laurę. Najserdeczniejsze podziękowania.

Uwertura

Kiedy skończyła się wojna, spętano go pod Górą. A żeby wiadomo było, 

gdyby chciał uciec, stworzono magią i sztuką pięć kamieni strażniczych, które były 

ostatnim i najwspanialszym dziełem Ginserata. Jeden powędrował na południe, za 

Saeren do Cathalu, jeden przez góry do Eridu, a jeszcze jeden został u Revora i Dalrei 

na Równinie. Czwarty kamień strażniczy zaniósł do domu Colan, syn Conary’ego, 

obecnie najwyższy król w Paras Derval.

Ostatni kamień przyjęli, choć z goryczą w sercu, niedobitkowie lios alfarów. 

Zaledwie czwarta część tych, którzy udali się na wojnę z Ra-Termainem, powróciła 

do Krainy Cieni z pertraktacji u stóp Góry. Nieśli kamień i zwłoki swego króla - 

najbardziej znienawidzeni przez Mrok, bowiem na imię im Światłość.

Od tego dnia niewielu ludzi mogło się pochwalić, iż dostrzegli lios, chyba że 

w postaci cieni poruszających się na skraju lasu, gdy zmierzch zastawał wracającego 

do domu rolnika czy furmana. Przez czas jakiś wśród pospólstwa krążyła pogłoska, że 

co siedem lat niewidzialnymi drogami przybywał posłaniec na rozmowy z 

najwyższym królem w Paras Derval, lecz w miarę upływu lat takie opowieści 

pogrążyły się, jak to zazwyczaj bywa, w mroku na wpół zapomnianej historii.

Mijały wieki w nawałnicy lat. Poza domami nauki pusto brzmiało nawet imię 

Conary’ego i Ra-Termaine’a, i zapomniano również o Galopie Revora przez Daniloth 

w noc czerwonego zachodu słońca. Stał się on tematem pieśni na noce pijaństwa w 

karczmie, ni mniej, ni bardziej prawdziwych od innych tego rodzaju opowieści.

Albowiem wysławiano już nowe czyny, ulicami miasta i korytarzami pałacu 

paradowali młodsi bohaterowie, za których z kolei wznoszono toasty przy 

paleniskach wiejskich karczem. Zmieniały się przymierza, toczono nowe wojny, by 

koić stare rany, błyszczące zwycięstwa wynagradzały minione klęski, najwyżsi 

królowie zasiadali na tronie jeden po drugim, niektórzy drogą dziedziczenia, inni 

wymachując mieczem. A przez cały ten czas, podczas wojen drobnych i wielkich, za 

panowania wodzów słabych i potężnych, przez długie zielone lata pokoju, gdy drogi 

były bezpieczne, a plony obfite, przez cały ten czas Góra pogrążona była we śnie - 

bowiem choć wszystko inne się zmieniło, obrzędy kamieni strażniczych przetrwały. 

Czuwano przy nich, podsycano ognie naal i nigdy nie nastąpiło straszliwe ostrzeżenie 

kamieni Ginserata, które miały zmienić barwę z niebieskiej na czerwoną.

A pod wielką górą Rangat Chmurami Obarczoną na smaganej wichrem 

północy wiła się w łańcuchach zżerana nienawiścią do granic obłędu istota, która 

jednakże dobrze wiedziała, że kamienie strażnicze dadzą znak, jeśli natęży swą moc, 

by wyrwać się z niewoli.

Mogła jednakże czekać, będąc poza czasem, poza śmiercią. Mogła rozmyślać 

nad swą zemstą i swymi wspomnieniami - pamiętała bowiem wszystko. Mogła 

obracać w myślach imiona swych wrogów, jak niegdyś szponiastymi palcami igrała z 

pokrytym zakrzepłą krwią naszyjnikiem Ra-Termaine’a. Jednakże ponad wszystko 

mogła czekać: czekać, gdy tymczasem ludzkie pokolenia mijały niczym obracające 

się koła gwiazd, gdy same gwiazdy zmieniały swój układ pod naciskiem lat. 

Nadejdzie czas, gdy czuwanie osłabnie, gdy zawiedzie jeden z pięciu strażników. 

Wtedy, w najmroczniejszej tajemnicy, będzie mogła użyć swej siły, by zawezwać 

pomoc i nastąpi dzień, gdy Rakoth Maugrim odzyska wolność we Fionavarze.

I tysiąc lat upłynęło pod słońcem i gwiazdami pierwszego z wszystkich 

światów...

Część I

Srebrny Płaszcz

Rozdział l

W chwilach spokoju, które niemal zaginęły pośród tego, co nastąpiło, 

częstokroć pojawiało się pytanie dlaczego. Dlaczego oni? Istniała łatwa odpowiedź, 

która wiązała się z Ysanną, lecz w rzeczywistości nie poruszała najistotniejszej 

kwestii. Siwowłosa Kimberly odpowiadała, gdy ją pytano, że spoglądając wstecz, 

widzi przebłysk wzoru, lecz nie trzeba być jasnowidzącą, by poniewczasie czytać z 

osnowy i wątku Gobelinu, a poza tym Kim zawsze była szczególnym przypadkiem.

W czasie gdy sesja trwała tylko jeszcze na wydziałach zawodowych, 

dziedzińce i cieniste ścieżki obszaru uniwersytetu Toronto normalnie byłyby 

opustoszałe przed początkiem maja, szczególnie w piątek wieczorem. Fakt, że 

największa z otwartych przestrzeni nie była pusta, służył za usprawiedliwienie 

decyzji organizatorów Drugiej Międzynarodowej Konferencji Celtyckiej. 

Dostosowując plan konferencji do wymogów niektórych ważnych prelegentów, 

organizatorzy ryzykowali, że duża część potencjalnych słuchaczy może wyjechać na 

lato, zanim wszystko się zacznie.

Oblężeni ochroniarze przy jasno oświetlonym wejściu do budynku auli 

woleliby chyba, aby tak się stało. Zaskakująco wielki tłum studentów i pracowników 

naukowych, tłoczących się niczym podnieceni przed koncertem fani rocka, 

zgromadził się, by wysłuchać człowieka, dla którego przede wszystkim ustalono tak 

późną datę rozpoczęcia. Tego wieczoru wygłaszał wykład i przewodniczył dyskusji 

panelowej Lorenzo Marcus. Miało to być pierwsze publiczne wystąpienie tego 

genialnego odludka, toteż w szacownych progach zwieńczonej kopułą auli były już 

tylko miejsca stojące.

Ochroniarze szukali magnetofonów, których nie można było wnosić do sali i 

gestami dłoni nakazywali przechodzić właścicielom biletów, zachowując przy tym 

przyjazny bądź wrogi wyraz twarzy, w zależności od tego, co dyktowała im ich 

natura. Skąpani w snopach jaskrawego światła i ściśnięci przez napierający tłum, nie 

dostrzegli ciemnej postaci, która czaiła się w cieniu ganku, tuż za najdalej sięgającym 

kręgiem światła.

Przez chwilę obserwowała tłum, po czym szybko i całkiem cicho odwróciła 

się i znikła za rogiem budynku. Tam, w niemal całkowitej ciemności, raz obejrzała się 

przez ramię, a następnie zaczęła się wspinać z nieludzką zwinnością po zewnętrznym 

murze budynku auli. Po krótkiej chwili przycupnęła przy oknie wykutym wysoko w 

kopule sklepienia nad aulą. Spoglądając w dół przez migoczące kandelabry, widziała 

jaskrawo oświetloną, odległą widownię i scenę. Nawet na tej wysokości słychać było 

przedostający się przez grube szkło ożywiony szmer w auli. Uczepiona łukowego 

wykuszu okna pozwoliła sobie na głodny uśmiech przyjemności. Gdyby ktoś spośród 

ludzi na najwyższej galeryjce w tym momencie odwrócił się, by podziwiać okna w 

kopule, może zauważyłby ciemny kształt postaci na tle nocy. Jednakże nikt nie miał 

powodów, by spoglądać w górę, i nikt tego nie uczynił. Na zewnątrz kopuły 

tajemnicza istota przywarła bliżej do szyby w oknie i przygotowała się na 

oczekiwanie. Istniało duże prawdopodobieństwo, że dokona zabójstwa tej nocy. Taka 

perspektywa znacznie dodawała jej cierpliwości i z góry sprawiała pewną 

przyjemność, bowiem wyhodowano ją w takim właśnie celu, a większość stworzeń 

lubi robić to, co nakazuje im natura.

Dave Martyniuk stał jak wysokie drzewo pośród tłumu, który kłębił się w 

westybulu niczym liście. Rozglądał się za swym bratem i czuł się coraz bardziej 

nieswojo. Jego nastrój nie polepszył się, gdy zauważył szykowną postać Kevina 

Laine’a, który przestępował próg z Paulem Schaferem i dwiema kobietami. Dave 

właśnie odwracał się - nie miał w tym momencie ochoty znosić protekcjonalnego 

traktowania - gdy uświadomił sobie, że Laine zauważył go.

- Martyniuk! Co ty tu robisz?

- Cześć, Laine. Mój brat bierze udział w dyskusji panelowej.

- Vince Martyniuk. Oczywiście - powiedział Kevin. - To bystry człowiek.

- Po jednym na rodzinę - zażartował Dave nieco kwaśno. Dostrzegł krzywy 

uśmieszek Paula Schafera.

Kevin Laine zaśmiał się.

- Co najmniej. Ale, zachowuję się nieuprzejmie. Znasz Paula. To jest Jennifer 

Lowell i Kim Ford, moja ulubiona pani doktor.

- Cześć - powiedział Dave, zmuszony przełożyć program, by uścisnąć jej dłoń.

- Ludzie, to jest Dave Martyniuk. Jest środkowym w naszej drużynie 

koszykarskiej. Dave jest tu na trzecim roku prawa.

- W takiej kolejności? - spytała nieco złośliwie Kim Ford, odsuwając znad 

oczu pasmo brązowych włosów. Dave próbował wymyślić jakąś odpowiedź, gdy 

zauważył poruszenie w tłumie wokół nich.

- Dave! Przepraszam za spóźnienie. - To był wreszcie Vincent. - Muszę 

szybko znaleźć się za kulisami. Niewykluczone, że nie będę mógł porozmawiać z 

tobą wcześniej niż jutro. Miło mi panią poznać - rzucił do Kim, choć nie zostali sobie 

przedstawieni. Vince oddalił się spiesznie, trzymając przed sobą aktówkę niczym 

dziób okrętu prującego fale tłumu.

- Twój brat? - nieco niepotrzebnie spytała Kim Ford.

- Aha. - Dave był znowu w podłym humorze. Dostrzegł Kevina Laine’a, który 

zatrzymany przez kilku innych przyjaciół najwyraźniej popisywał się swym 

błyskotliwym dowcipem.

Dave pomyślał, że gdyby wrócił na wydział prawa, mógłby jeszcze posiedzieć 

nad postępowaniem dowodowym dobre trzy godziny, zanim zamkną bibliotekę.

- Jesteś tu sam? - spytała Kim Ford.

- Tak, ale ja...

- Może usiadłbyś w takim razie z nami?

Nieco zaskoczony swoją reakcją, Dave wszedł do auli w ślad za Kim.

- Ona - rzekł krasnolud. Wskazał dokładnie na drugą stronę auli, gdzie 

Kimberly Ford wchodziła w towarzystwie wysokiego, barczystego mężczyzny. - To 

ona.

Siwobrody mężczyzna u jego boku powoli skinął głową. Stali częściowo 

ukryci za kulisami sceny, przyglądając się napływającej widowni. - Tak mi się 

wydaje - powiedział z niepokojem. - Potrzebuję jednak pięciu osób, Matt.

- Ale tylko jednej do kręgu. Ona przyszła z trzema, a tam jest teraz z nimi 

czwarty. Masz swoją piątkę.

- Mam piątkę - rzekł drugi mężczyzna. - Ale czy moją, tego nie wiem. Gdyby 

tylko chodziło o to jubileuszowe głupstwo Metrana, byłoby to bez znaczenia, ale...

- Wiem, Lorenie. - Głos krasnoluda zabrzmiał zaskakująco łagodnie. - Ona 

jednak jest tą, o której nam powiadano. Mój przyjacielu, gdybym tylko mógł pomóc 

ci przy twych snach...

- Sądzisz, że jestem niemądry?

- Dobrze wiesz, że nie.

Wysoki mężczyzna odwrócił się. Jego bystre spojrzenie powędrowało ku 

miejscu, gdzie siedziało pięcioro ludzi wskazanych przez jego towarzysza. Przyglądał 

się uważnie każdemu z nich po kolei, a potem wbił wzrok w twarz Paula Schafera.

Siedzący między Jennifer i Davem Paul rozglądał się po sali, jednym tylko 

uchem słuchając przewodniczącego, który przedstawiał najważniejszego prelegenta 

tego wieczoru, kadząc mu niemiłosiernie.

Światło i dźwięk w sali znikły zupełnie. Poczuł przygniatającą ciemność. 

Zobaczył las, korytarz szepczących drzew spowity we mgłę. Blask gwiazd w 

przestrzeni nad drzewami. Jakimś sposobem wiedział, że wkrótce wzejdzie księżyc, a 

kiedy już wzejdzie...

Znalazł się tam. Sala znikła. W ciemności nie było wiatru, lecz drzewa wciąż 

szumiały i było to coś więcej, niż tylko dźwięk. Uczucie zanurzenia w tej obcej 

ciemności dopełniło się i z jakiegoś tajnego zakamarka spojrzały na Paula straszne, 

udręczone oczy psa czy też wilka. Potem wizja rozprysła się, a niezliczone, 

chaotyczne obrazy pomknęły obok niego zbyt szybko, by je zatrzymać, z wyjątkiem 

jednego: wysokiego mężczyzny stojącego w mroku z wielkim, zakrzywionym 

porożem jelenia na głowie.

Wtem, w szaleńczy, dezorientujący sposób, wszystko się gwałtownie urwało. 

Omiótł salę ledwie zdolnym do skupienia wzrokiem, aż znalazł wysokiego, 

siwobrodego mężczyznę z boku sceny. Mężczyznę, który rzucił coś krótko do kogoś 

obok, po czym podszedł do mównicy wśród gromkich oklasków.

- Przygotuj wszystko, Matt - powiedział Marcus. - Zabierzemy ich, jeśli 

zdołamy.

- Był świetny, Kim. Miałaś rację - powiedziała Jennifer Lowell. Stali przy 

swych krzesłach, czekając, aż podniecony tłum się przerzedzi. Kim Ford była 

zaróżowiona z podniecenia.

- Prawda? - pytała ich wszystkich retorycznie. - Co za niesamowity mówca!

- Sądzę, że twój brat był całkiem niezły - powiedział cicho Paul Schafer do 

Dave’a.

Zaskoczony Dave mruknął niezobowiązująco, po czym przypomniał coś 

sobie. - Dobrze się czujesz?

Paul patrzył przez chwilę nierozumiejącym wzrokiem, a potem skrzywił się. - 

Ty też? Nic mi nie jest. Po prostu muszę dzień odpocząć. Mononukleoza mniej więcej 

już mi przeszła...

Dave, przyglądając mu się, nie był tego taki pewny. Jednak to nie jego 

sprawa, jeśli Schafer chce się wykończyć, grając w koszykówkę. Kiedyś zagrał w 

meczu piłki nożnej ze złamanymi żebrami. Trzeba po prostu przetrwać.

Kim znowu mówiła. - Wiesz, strasznie chciałabym go poznać. - Spojrzała 

tęsknie na otaczającą Marcusa gromadkę amatorów autografów.

- Prawdę mówiąc, ja też - rzekł cicho Paul. Kevin rzucił mu pytające 

spojrzenie.

- Dave - ciągnęła Kim - czy twój brat nie mógłby przypadkiem załatwić nam 

wstępu na przyjęcie?

Dave zaczął oczywistą odpowiedź, gdy przerwał mu głęboki głos.

- Proszę mi wybaczyć, że się wtrącam. - Podeszła do nich osoba wzrostu nieco 

powyżej metr dwadzieścia z opaską na jednym oku. - Nazywam się Matt Sören - 

powiedział mężczyzna z akcentem, którego Dave nie potrafił określić. - Jestem 

sekretarzem dr Marcusa. Mimowolnie usłyszałem uwagę tej młodej damy. Czy mogę 

powierzyć państwu sekret? - Przerwał. - Dr Marcus nie ma najmniejszej ochoty udać 

się na zaplanowane przyjęcie. Z całym szacunkiem - dodał, zwracając się do Dave’a - 

dla pańskiego wielce uczonego brata.

Jennifer zauważyła, że Kevin Laine zaczyna się rozkręcać. Czas na 

przedstawienie, pomyślała i uśmiechnęła się pod nosem.

Roześmiany Kevin ruszył do natarcia. - Chce pan, żebyśmy go porwali?

Krasnolud zamrugał powiekami, a potem z głębi jego piersi dobiegł dudniący, 

basowy chichot. - Szybki pan jest, mój przyjacielu. Tak, w rzeczy samej, sądzę, że 

bardzo by mu się to spodobało.

Kevin obejrzał się na Paula Schafera.

- Spisek - szepnęła Jennifer. - Uknujmy spisek, panowie!

- To łatwe - rzekł Kevin po krótkiej chwili zastanowienia. - W chwili obecnej 

Kim jest jego siostrzenicą. On chce się z nią zobaczyć. Rodzina ważniejsza od pracy. 

- Zaczekał na aprobatę Paula.

- Doskonałe - powiedział Matt Sören. - I bardzo proste. Czy w takim razie 

zechce pójść pani ze mną po pani... hm... wuja?

- Oczywiście, że chcę! - roześmiała się Kim. - Nie widziałam się z nim od 

wieków! - Odeszła wraz z krasnoludem w stronę ludzi zgromadzonych wokół 

Lorenza Marcusa na przedzie sali.

- Cóż - rzekł Dave - ja już sobie pójdę.

- Och, Martyniuk - wybuchł Kevin - nie bądź takim drętwym prawnikiem! 

Ten facet jest słynny na cały świat. To legenda. Możesz jutro pouczyć się do 

postępowania dowodowego. Posłuchaj, przyjdź do mnie jutro po południu do biura, to 

wykopię dla ciebie moje stare notatki.

Dave zamarł. Wiedział aż za dobrze, że Kevin Laine dwa lata temu zdobył 

nagrodę z dziedziny postępowania dowodowego, wraz z całym naręczem innych 

nagród.

Widząc jego wahanie, Jennifer poczuła nagły przypływ współczucia. Tego 

faceta niejedno gryzie, pomyślała, a zachowanie Kevina mu nie pomaga. Tak trudno 

przebić się przez jego powierzchowną błyskotliwość, by dostrzec, jaki jest naprawdę. 

Wbrew swej woli, bowiem Jennifer miała własne sposoby obrony, zaczęła sobie 

przypominać, jaki wpływ niegdyś wywierało na niego uprawianie miłości.

- Moi drodzy! Chciałabym, żebyście kogoś poznali. - Głos Kim przedarł się 

przez jej myśli niczym nóż. Zaborczo trzymała pod ramię wysokiego wykładowcę, 

który łaskawie uśmiechał się do niej. - To mój wujek Lorenzo. Wuju, to moja 

współlokatorka, Jennifer, Kevin i Paul, a to jest Dave.

Ciemne oczy Marcusa rozbłysły. - Jestem bardziej zadowolony z naszego 

spotkania, niż możecie sobie wyobrazić. Ocaliliście mnie przed niesamowicie 

nudnym wieczorem. Czy zechcecie udać się z nami do naszego hotelu, by napić się 

czegoś? Matt i ja zatrzymaliśmy się w Plazie.

- Z przyjemnością - oświadczył Kevin. Odczekał chwilę. - I spróbujemy nie 

zanudzać pana. - Marcus uniósł brew.

Garstka pracowników naukowych przyglądała się z wyraźną frustracją, gdy w 

siedmioro wyszli z auli w chłodną, bezchmurną noc.

Śledziła ich również jeszcze jedna para oczu, z głębokiego cienia pod słupami 

ganku auli. Para oczu, które odbijały światło i nie mrugały.

Był to krótki i miły spacer. Szli przez rozległy środkowy trawnik miasteczka 

uniwersyteckiego, potem ciemną, krętą dróżką, znaną jako Ścieżka Filozofów, która 

wiła się pomiędzy łagodnymi wzniesieniami za wydziałem prawa, akademią 

muzyczną i masywną budowlą Królewskiego Muzeum Ontario, gdzie kości 

dinozaurów trwały w swym długim milczeniu. Była to trasa, jakiej Paul Schafer 

unikał starannie od ponad połowy zeszłego roku.

Zwolnił nieco kroku, by odłączyć się od pozostałych. W mrokach na przedzie 

Kevin, Kim i Lorenzo Marcus snuli barokową fantazję nieprawdopodobnych 

pokrewieństw między klanami Fordów i Marcusów, z kilkoma odleglejszymi 

rosyjskimi przodkami Kevina dorzuconymi do tej mieszanki przez małżeństwo. 

Jennifer, uwieszona na lewym ramieniu Marcusa, zachęcała ich śmiechem, podczas 

gdy Dave Martyniuk w milczeniu biegł susami po trawie obok ścieżki, sprawiając 

wrażenie osoby jakby nieco nie na miejscu. Matt Sören, towarzyski w spokojny 

sposób, zwolnił kroku, by dotrzymać tempa Paulowi. Schafer jednakże wyłączył się i 

powoli rozmowy i śmiech zaczęły gasnąć. Ostatnio często pogrążał się w takie stany i 

po chwili miał wrażenie, że idzie sam.

Być może właśnie dlatego, gdzieś w połowie drogi, zauważył coś, co uszło 

uwagi pozostałych. Wyrwało go to szybko z zamyślenia, lecz przez krótką chwilę 

szedł jeszcze w milczeniu, zanim zwrócił się do krasnoluda obok.

- Czy jest jakiś powód - spytał bardzo cicho - dla którego moglibyście być 

śledzeni?

Matt Sören tylko na moment przerwał marsz. Zaczerpnął głęboko tchu. - 

Gdzie? - spytał głosem równie przyciszonym.

- Za nami, na lewo. Zbocze wzgórza. Czy jest jakiś powód?

- Może być. Proszę, czy mógłbyś się nie zatrzymywać? I proszę niczego na 

razie nie mówić - to nie musi być nic ważnego. - Gdy Paul zawahał się, krasnolud 

ścisnął go za ramię. - Proszę? - powtórzył. Schafer po chwili skinął głową i 

przyspieszył kroku, by dogonić grupę wyprzedzającą go teraz o kilkanaście metrów. 

Panował w niej wesoły nastrój. Tylko Paul, który nasłuchiwał, wyłowił ostry, 

raptownie urwany krzyk w ciemności za nimi. Mrugnął oczami, lecz przez jego twarz 

nie przemknął żaden grymas.

Matt Sören dołączył do nich, gdy dotarli do końca zacienionej dróżki i wyszli 

w hałas i jaskrawe światła ulicy Bloor. Przed nimi wznosiła się ogromna sterta 

kamieni starego hotelu Plaza. Zanim przeszli na drugą stronę ulicy, Matt położył dłoń 

na ramieniu Schafera.

- Dziękuję - rzekł krasnolud.

- No więc - powiedział Lorenzo Marcus, gdy rozsiedli się na krzesłach w jego 

apartamencie na szesnastym piętrze - może opowiedzielibyście mi coś o sobie? O 

sobie - powtórzył, upominające wznosząc palec ku szczerzącemu zęby Kevinowi. - 

Może ty byś zaczęła? - ciągnął Marcus, zwracając się do Kim. - Co studiujesz?

Kim z wdziękiem przychyliła się do jego prośby. - Cóż, właśnie kończę rok 

interny na...

- Wstrzymaj się, Kim.

To był Paul. Ignorując wściekłe spojrzenie krasnoluda, wbił wzrok w 

gospodarza. - Przepraszam, doktorze Marcus. Mam kilka własnych pytań i żądam 

udzielenia natychmiastowych odpowiedzi, albo wszyscy idziemy do domu.

- Paul, co się...

- Nie, Kev. Posłuchaj przez chwilę. - Wszyscy spoglądali na bladą, przejętą 

twarz Schafera. - Dzieje się coś bardzo dziwnego. Chcę wiedzieć - powiedział do 

Marcusa - dlaczego tak zależało panu na oddzieleniu nas od tłumu. Dlaczego posłał 

pan swego przyjaciela, żeby tym się zajął. Chcę wiedzieć, co pan mi zrobił tam w 

auli. I naprawdę chcę się dowiedzieć, dlaczego byliśmy śledzeni po drodze.

- Śledzeni? - Wstrząs malujący się na twarzy Lorenza Marcusa był wyraźnie 

szczery.

- Właśnie - rzekł Paul - i chciałbym też dowiedzieć się, co to było.

- Matt? - spytał szeptem Marcus.

Krasnolud posłał Paulowi Schaferowi długie spojrzenie, które ten wytrzymał. 

- Nasze interesy są różne, nie mogę być lojalny względem ciebie - oświadczył. Po 

chwili Matt Sören pokiwał głową i zwrócił się do Marcusa.

- Przyjaciele z domu - rzekł. - Zdaje się, że są tacy, którzy chcą dokładnie 

wiedzieć, co robisz, kiedy... podróżujesz.

- Przyjaciele? - zapytał Marcus Lorenzo.

- Oględnie mówiąc. Bardzo oględnie.

Zapadła cisza. Marcus odchylił się w swym fotelu, głaszcząc siwą brodę. 

Zamknął oczy.

- Nie w taki sposób chciałbym zacząć - powiedział wreszcie - lecz być może 

tak będzie najlepiej. - Zwrócił się do Paula. - Winien ci jestem przeprosiny. Tego 

wieczoru poddałem cię czemuś, co nazywamy przebadaniem. To nie zawsze działa. 

Niektórzy potrafią się przed tym obronić, a czasami, jak w twoim przypadku, mogą 

zdarzyć się dziwne rzeczy. To, co zaszło między nami, mnie również wytrąciło z 

równowagi.

Spojrzenie oczu Paula, bardziej niebieskich niż szarych w świetle lampy, było 

zdumiewająco pozbawione zdziwienia. - Będziemy musieli porozmawiać o tym, co 

zobaczyliśmy - powiedział do Lorenza Marcusa - ale, niech pan powie, po co pan to 

w ogóle zrobił?

Tak oto dotarli do sedna. Kevin, który nachylał się, wyostrzywszy wszystkie 

zmysły, zobaczył, jak Lorenzo zaczerpnął głęboko tchu i w tym samym momencie 

przed oczami stanął mu obraz własnego życia i siebie stojącego na krawędzi 

przepaści.

- Ponieważ - odparł Lorenzo Marcus - miałeś rację, Paul. Nie miałem tylko 

ochoty uciec przed nudnym przyjęciem dzisiejszego wieczoru. Jesteście mi potrzebni. 

Wszyscy pięcioro.

- Nas nie jest pięcioro - wtrącił się Dave. - Ja nie mam nic wspólnego z tymi 

ludźmi.

- Szybko wypierasz się znajomości, Dave’ie Martyniuku - odwarknął Marcus. 

- Jednakże - podjął wątek, nieco łagodniej po tej chwili chłodu - nie ma to teraz 

znaczenia - a żebyś zrozumiał, muszę spróbować to wyjaśnić. Co jest teraz znacznie 

trudniejsze, niż byłoby niegdyś. - Zawahał się, ponownie dotykając brody.

- Pan nie jest Lorenzem Marcusem, prawda? - spytał bardzo cicho Paul.

W ciszy wysoki mężczyzna ponownie zwrócił się do niego. - Dlaczego tak 

twierdzisz?

Paul wzruszył ramionami. - Mam rację?

- To badanie było prawdziwą pomyłką. Tak - powiedział ich gospodarz - masz 

rację. - Dave przeniósł spojrzenie pełne wrogości i niedowierzania z Paula na jego 

rozmówcę. - Chociaż w pewnym sensie jestem Marcusem - o tyle, o ile ktokolwiek 

nim jest. Nie ma nikogo innego. Lecz Marcus nie jest mną.

- A kim pan jest? - To zapytała Kim. Odpowiedzi udzielił głos nagle głęboki 

niczym zaklęcie.

- Nazywam się Loren. Ludzie nazywają mnie Srebrnym Płaszczem. Mój 

przyjaciel to Matt Sören, który niegdyś był królem krasnoludów. Przybywamy z 

Paras Derval, gdzie rządzi Ailell, ze świata, który nie jest waszym światem.

W kamiennej ciszy, jaka nastąpiła po tym, Kevin Laine, który przez wszystkie 

noce swego życia ścigał złudy, poczuł zdumiewające wzburzenie w głębi serca. Głos 

starego człowieka przesycony był mocą i to przemówiło do niego na równi ze 

słowami.

- Dobry Boże - szepnął. - Paul, skąd wiedziałeś?

- Zaczekaj moment! Ty w to wierzysz? - zjeżył się bojowo Dave Martyniuk. - 

Nigdy w życiu nie słyszałem podobnej bzdury! - Odstawił kieliszek i dwoma długimi 

krokami przemierzył połowę przestrzeni dzielącej go od drzwi.

- Dave, proszę!

To go zatrzymało. Powoli odwrócił się na środku pokoju twarzą do Jennifer 

Lowell. - Nie odchodź - błagała. - On powiedział, że jesteśmy mu potrzebni.

Po raz pierwszy zauważył, że jej oczy są zielone. Potrząsnął głową. - Czemu 

to cię obchodzi?

- Nie słyszałeś tego? - odparła. - Niczego nie czułeś?

Nie zamierzał mówić tym ludziom, co usłyszał, czy czego nie usłyszał w 

głosie starego człowieka, lecz zanim zdołał to wyjaśnić, odezwał się Kevin Laine.

- Dave, możemy pozwolić sobie na wysłuchanie go. Jeśli istnieje jakieś 

niebezpieczeństwo, albo to rzeczywiście bzdura, zawsze możemy uciec potem.

Wychwycił prowokację zawartą w tych słowach i to, co sugerowały. Jednakże 

nie podjął wyzwania. Nie odwracając się od Jennifer, zbliżył się do niej i usiadł obok 

na kanapie. Nawet nie spojrzał na Kevina Laine’a.

Zapadła cisza i to Jennifer ją przerwała. - Zgoda, doktorze Marcus, czy jak 

woli pan być nazywany, posłuchamy. Proszę jednak o wyjaśnienia. Bo ja jestem teraz 

przerażona.

Nie jest wiadome, czy Loren Srebrny Płaszcz miał wtedy wyobrażenie tego, 

co przyszłość trzyma w zanadrzu dla Jennifer, lecz posłał jej tak czułe spojrzenie, na 

jakie stać było człowieka o naturze szarpanej burzami, lecz mimo to, bardziej chyba 

serdecznej. A potem rozpoczął opowieść.

- Istnieje wiele światów - powiedział - tkwiących w pętlach i spiralach czasu, 

które rzadko się przecinają, tak więc w większości pozostają dla siebie nieznane. 

Tylko we Fionavarze, pierwszym dziele stworzenia, którego inne światy są 

niedoskonałym odzwierciedleniem, gromadzi się i przechowuje wiedzę o tym, jak 

przerzucać między nimi mosty - a nawet tam lata nie obeszły się łaskawie ze 

starożytną wiedzą. Matt i ja dokonywaliśmy już przejść, lecz zawsze z trudem, 

bowiem wiele zapomniano nawet we Fionavarze.

- Jak? W jaki sposób przechodzicie? - odezwał się Kevin.

- Najłatwiej nazwać to magią, choć potrzeba czegoś więcej, niż samych 

czarów.

- Twoich czarów? - ciągnął Kevin.

- Tak, jestem czarodziejem - rzekł Loren. - Przejście było moim dziełem. Taki 

też, jeśli pójdziecie z nami, będzie powrót.

- To śmieszne! - ponownie wybuchł Martyniuk. Tym razem nie chciał patrzeć 

na Jennifer. - Czary. Przejścia. Pokaż mi coś! Gadanie nic nie kosztuje, a ja nie 

wierzę w ani jedno twoje słowo.

Loren spojrzał chłodno na Dave’a. Kim, dostrzegłszy to, wstrzymała oddech. 

Potem jednak sroga twarz zmarszczyła się w nagłym uśmiechu. W jego oczach 

zatańczyły iskry.

- Masz rację - rzekł mężczyzna. - To rzeczywiście najprostszy sposób. Patrz 

więc.

W pokoju zapanowała cisza na niemal dziesięć sekund. Kevin dostrzegł kątem 

oka, że krasnolud również znieruchomiał. Co to będzie, pomyślał.

Ujrzeli zamek.

Tam, gdzie przed chwilą stał Dave Martyniuk, pojawiły się mury obronne i 

wieże, ogród, środkowy dziedziniec, otwarty plac przed murami, a na najwyższej 

wieżyczce jakimś cudem na nie istniejącym wietrze powiewał sztandar. Na 

sztandarze Kevin dostrzegł półksiężyc nad rozłożystym drzewem.

- Paras Derval - rzekł cicho Loren, przyglądając się swemu dziełu z nieco 

tęskną miną - w Brenninie, Najwyższym Królestwie Fionavaru. Zauważcie flagi na 

wielkim placu przed pałacem. Wywieszono je z okazji zbliżających się uroczystości, 

bowiem ósmy dzień po pełni księżyca tego miesiąca zakończy piąte dziesięciolecie 

panowania Ailella.

- A my? - głos Kimberly był cienki jak pergamin. - Jakie jest tam miejsce dla 

nas?

Krzywy uśmiech złagodził rysy twarzy Lorena. - Obawiam się, że nie bardzo 

bohaterskie, choć mam nadzieję, że znajdziecie w tym dla siebie przyjemność. Wiele 

się czyni, by uświetnić rocznicę. W Brenninie panowała długa wiosenna susza i 

uznano, że stosownie będzie dać ludziom sposobność do radości. I przychylam się do 

stwierdzenia, że jest ku temu powód. W każdym razie, Metran, pierwszy mag Ailella, 

postanowił, że dla niego i ludu prezentem od rady magów będzie sprowadzenie pięciu 

ludzi z innego świata - po jednym na każde dziesięciolecie panowania - by spędzili z 

nami dwa świąteczne tygodnie.

- Indianie na dworze króla Jakuba? - Kevin Laine zaśmiał się na głos.

Niemal od niechcenia Loren rozwiał machnięciem dłoni zjawę pośrodku 

pokoju. - Obawiam się, że jest w tym nieco prawdy. Pomysły Metrana... jest 

pierwszym w mej radzie, lecz ośmielę się stwierdzić, że nie zawsze muszę się z nim 

zgadzać.

- Jesteś tutaj - powiedział Paul.

- I tak zamierzałem spróbować kolejnego przejścia - odparł szybko Loren. - 

Wiele czasu upłynęło od chwili, gdy ostatni raz byłem w waszym świecie jako 

Lorenzo Marcus.

- Czy ja dobrze zrozumiałam? - spytała Kim. - Chcesz, abyśmy jakimś 

sposobem przeszli z tobą do twego świata, a potem sprowadzisz nas z powrotem?

- Ogólnie rzecz biorąc, tak. Spędzicie z nami jakieś dwa tygodnie, lecz kiedy 

wrócimy do tego pokoju, upłynie zaledwie kilka godzin od chwili wyruszenia stąd.

- Cóż - rzekł Kevin z chytrym uśmieszkiem - to z pewnością powinno cię 

zachęcić, Martyniuk. Pomyśl tylko, Dave, dwa dodatkowe tygodnie na naukę do 

egzaminu z postępowania dowodowego!

Dave oblał się jaskrawym rumieńcem, a atmosfera napięcia została 

przełamana.

- Zgadzam się, Lorenie Srebrny Płaszczu - powiedział Kevin Laine, gdy 

wreszcie ucichli. Udało mu się wykrzywić w uśmiechu. - Zawsze chciałem pojawić 

się na dworze w barwach wojennych. Kiedy startujemy?

Loren przyjrzał mu się uważnie. - Jutro. Wczesnym wieczorem, jeśli mam 

ustalić porę. Nie będę was prosił o decydowanie się teraz. Zastanówcie się nad tym 

przez resztę dzisiejszego wieczoru i dzień jutrzejszy. Jeśli zechcecie udać się ze mną, 

przybądźcie tu popołudniu.

- A ty? Co będzie, jeśli nie przyjdziemy? - Czoło Kim przecinała pionowa 

zmarszczka, która zawsze pojawiała się w chwilach stresu.

Loren sprawiał wrażenie zaniepokojonego tym pytaniem. - Jeśli tak się stanie, 

poniosę klęskę. Zdarzało się to już wcześniej. Nie martw się o mnie... siostrzenico. - 

Niesamowite, co uśmiech robił z jego twarzą. - Zostawmy to może tak, jak jest - 

ciągnął, widząc wciąż malujące się w oczach Kim niezdecydowanie i troskę. - Jeśli 

postanowicie przyjść, bądźcie tu jutro. Ja będę czekał.

- Jedna rzecz... - To był znowu Paul. - Przepraszam, że wciąż zadaję niemiłe 

pytania, lecz nadal nie wiemy, czym było to coś na Ścieżce Filozofów.

Dave zapomniał. Jennifer nie. Oboje spojrzeli na Lorena. Wreszcie odezwał 

się, zwracając bezpośrednio do Paula. - W Fionavarze istnieje magia. Pokazałem wam 

jej nieco, nawet tu. Istnieją również pewne istoty, dobre i złe, które współżyją z 

ludzkością. Wasz świat również kiedyś był taki, choć od dawna już oddala się od 

wzorca. Legendy, o których dziś mówiłem w auli, są ledwie rozumianym echem 

przeszłości, gdy u zarania dziejów człowiek nie chodził po ziemi sam, a wśród lasów 

i wzgórz krążyły inne istoty, zarówno przyjazne, jak i wrogie. - Przerwał. - Sądzę, że 

to, co szło za nami, to był jeden ze svart alfar. Mam rację, Matt?

Krasnolud pokiwał głową bez słowa.

- Svartowie - ciągnął Loren - są złośliwą rasą i w swym czasie wyrządzili 

wiele złego. Niewielu ich już zostało. Ten svart, odważniejszy od większości, jak się 

zdaje, w jakiś sposób przedostał się za Mattem i mną w czasie naszego przejścia. Są 

brzydkimi istotami i czasami niebezpiecznymi, choć zwykle jedynie w większej 

liczbie. Ten, jak podejrzewam, nie żyje. - Znów spojrzał na Matta.

Jeszcze raz krasnolud stojący przy drzwiach skinął głową.

- Wolałabym, żebyś mi tego nie powiedział - rzekła Jennifer.

Głęboko osadzone oczy czarodzieja znów były pełne zadziwiającej czułości, 

kiedy na nią spojrzał. - Przykro mi, że przestraszyłaś się dzisiejszego wieczoru. Czy 

przyjmiesz moje zapewnienie, że nie musisz się więcej niepokoić svartami, bez 

względu na to, jak przerażający mogą się wydawać ze słyszenia? - Przerwał, nie 

spuszczając z niej oczu. - Nie żądałbym od was niczego, co jest niezgodne z waszym 

charakterem. Po prostu przekazałem wam zaproszenie, nic więcej. Być może po 

rozstaniu z nami łatwiej wam będzie się zdecydować. - Wstał.

Inny rodzaj mocy. To człowiek przyzwyczajony do wydawania rozkazów, 

pomyślał Kevin kilka chwil później, gdy w pięcioro znaleźli się za drzwiami pokoju. 

Poszli korytarzem w stronę windy.

Matt Sören zamknął za nimi drzwi.

- Jak bardzo źle z tobą? - spytał ostro Loren.

Krasnolud skrzywił się. - Nie najgorzej. Byłem nieuważny.

- Nóż? - Mag szybko pomagał przyjacielowi zdjąć pomniejszoną marynarkę, 

w którą ten był ubrany.

- Chciałbym, aby tak było. W rzeczywistości to zęby. - Loren zaklął w nagłym 

gniewie, gdy marynarka wreszcie się zsunęła, odsłaniając ciemną, zakrzepłą krew, 

która plamiła koszulę na lewym ramieniu krasnoluda. Zaczął delikatnie oddzierać 

materiał wokół rany, klnąc pod nosem przez cały czas.

- Nie jest aż tak źle, Lorenie. Uspokój się. Musisz przyznać, że byłem sprytny, 

zdejmując marynarkę, zanim udałem się w pościg za nim.

- Tak, bardzo sprytny. I całe szczęście, bo ostatnio moja własna głupota 

przeraża mnie! Jak, na Conalla Cernacha, mogłem pozwolić svart alfarowi przejść 

razem z nami? - Wyszedł z pokoju szybkim krokiem i powrócił chwilę później z 

ręcznikami zmoczonymi w gorącej wodzie.

Krasnolud w milczeniu znosił przemywanie rany. Kiedy zaschnięta krew 

została usunięta, wyraźnie widać było ślady ugryzienia, sine i bardzo głębokie.

Loren obejrzał je dokładnie. - Jest bardzo źle, mój przyjacielu. Czy jesteś dość 

silny, by pomóc mi to wyleczyć? Moglibyśmy jutro polecić zrobienie tego Metranowi 

albo Teyrnonowi, ale wolałbym raczej nie czekać.

- Możesz zaczynać. - Matt zamknął oczy.

Mag odczekał chwilę, po czym ostrożnie położył dłoń nad raną. 

Wypowiedział ciche słowo, a potem jeszcze jedno. Pod jego długimi palcami 

opuchlizna na ramieniu krasnoluda zaczęła powoli znikać. Kiedy jednak skończył, 

twarz Matta Sörena zlana była potem. Zdrową ręką Matt sięgnął po ręcznik i wytarł 

czoło.

- Dobrze się czujesz? - spytał Loren.

- Doskonale.

- Doskonale! - przedrzeźniał wściekle czarodziej. - Wiesz, pomogłoby, gdybyś 

nie grał zawsze milczącego bohatera! Skąd mam wiedzieć, kiedy naprawdę cię boli, 

jeśli zawsze dajesz mi taką samą odpowiedź?

Krasnolud spojrzał na Lorena swym ciemnym okiem i na jego twarzy 

odmalował się cień rozbawienia. - Nie masz - powiedział. - Nie masz wiedzieć.

Loren uczynił gest ostatecznego zniecierpliwienia i znów wyszedł z pokoju; 

wrócił zaś z jedną ze swych koszul, którą zaczął ciąć na pasy.

- Lorenie, nie obwiniaj się za wpuszczenie svarta. Nie mogłeś nic na to 

poradzić.

- Nie bądź głupi! Powinienem był wykryć jego obecność, kiedy tylko 

spróbował wejść do kręgu.

- Bardzo rzadko bywam głupi, mój przyjacielu. - Ton krasnoluda był łagodny. 

- Nie mogłeś o niej wiedzieć, ponieważ miał na sobie to, kiedy go zabiłem. - Sören 

sięgnął do kieszeni i wyjął przedmiot, który uniósł w dłoni. Była to srebrna bransoleta 

delikatnej roboty z wprawionym w nią drogocennym kamieniem, zielonym jak 

szmaragd.

- Kamień vellin! - szepnął z przerażeniem Loren Srebrny Płaszcz. - Aby 

osłaniał go przede mną. Matt, ktoś dał vellin svart alfarowi.

- Na to wygląda - przyznał krasnolud.

Czarodziej milczał; szybko bandażował ramię Matta sprawnymi dłońmi. 

Kiedy skończył, podszedł do okna, wciąż bez słowa. Otworzył je i nocny podmuch 

wiatru załopotał białymi zasłonami. Loren spojrzał na nieliczne samochody jadące po 

ulicy daleko w dole.

- Tych pięcioro ludzi - powiedział wreszcie, wciąż patrząc na dół. - Do czego 

ja ich zabieram? Czy mam jakieś prawo?

Krasnolud nie odpowiedział.

Po chwili Loren znów się odezwał, a przemówił właściwie do siebie.

- Tak wiele przemilczałem.

- Rzeczywiście.

- Czy źle postąpiłem?

- Może. Rzadko się jednak pod tym względem mylisz. Ysanna również. Jeśli 

czujesz, że są potrzebni...

- Ale nie wiem po co! Nie wiem jak. To tylko jej sny, moje przeczucia...

- Więc zaufaj sobie. Zaufaj swoim przeczuciom. Ta dziewczyna rzeczywiście 

jest zaczepem, a ten drugi, Paul...

- On jest czymś innym. Nie wiem - czym.

- Ale zawsze czymś. Od dawna coś cię dręczyło, mój przyjacielu. Sądzę, że 

nie bez przyczyny.

Czarodziej odwrócił się od okna, by spojrzeć na drugiego mężczyznę. - 

Obawiam się, że możesz mieć rację. Matt, kto mógłby kazać nas śledzić?

- Ktoś, kto pragnie twej porażki. To powinno nam coś powiedzieć.

Loren pokiwał głową w zamyśleniu. - Ale kto - ciągnął, spoglądając na 

bransoletę z zielonym kamieniem, którą wciąż trzymał krasnolud - kto oddałby taki 

skarb w ręce svart alfara?

Krasnolud również długo przyglądał się kamieniowi, zanim odpowiedział.

- Ktoś, kto pragnie twojej śmierci - odrzekł Matt Sören.

Rozdział 2

Dziewczyny pojechały w milczeniu na zachód wspólną taksówką do 

dwupoziomowego mieszkania, które wynajmowały przy High Parku. Jennifer, 

częściowo dlatego, że bardzo dobrze znała swą współlokatorkę, postanowiła, że 

pierwsza nie poruszy kwestii tego, co się wydarzyło tej nocy, tego, co obie 

wyczuwały w słowach starca.

Musiała jednak radzić sobie również z własnymi, złożonymi emocjami, 

przyglądając się, jak głębokie cienie parku przesuwają się po ich prawej stronie, gdy 

skręciły w Parkside Drive. Kiedy wysiadły z taksówki, podmuch nocnego wiatru 

wydał im się niezwykle zimny jak na tę porę roku. Jennifer przez chwilę spoglądała 

na drugą stronę ulicy, na cicho szumiące drzewa.

Po wejściu do środka odbyły rozmowę o kwestii wyboru, o tym, czy zrobić, 

czy nie zrobić czegoś, i była to rozmowa, którą każda z nich mogła przewidzieć.

Dave Martyniuk odmówił Kim, która zaproponowała, że go podwiezie 

taksówką i poszedł pieszo milę na zachód do swego mieszkania na Palmerston. Szedł 

szybko sportowym krokiem, w którym wyczuwało się gniew i napięcie. Zbyt szybko 

wypierasz się znajomości, powiedział ten stary człowiek. Dave wykrzywił się w 

grymasie i przyspieszył kroku. Co on mógł o tym wiedzieć?

Telefon zaczął dzwonić w chwili, gdy otwierał drzwi do swego mieszkania w 

suterynie.

- Tak? - Podniósł słuchawkę przy szóstym dzwonku.

- Zapewne jesteś z siebie bardzo zadowolony?

- Jezu, tato. O co chodzi tym razem?

- Nie klnij, kiedy mówisz do mnie. Umarłbyś, gdybyś miał zrobić coś, co 

sprawiłoby nam przyjemność, prawda?

- Nie wiem, o czym, do diabła, mówisz.

- Jakie słownictwo. Jaki szacunek.

- Tato, nie mam na to czasu.

- Tak, ukrywaj się przede mną. Poszedłeś dziś na ten wykład jako gość 

Vincenta. A potem wyszedłeś z człowiekiem, na rozmowie z którym tak bardzo mu 

zależało. I nawet nie pomyślałeś, żeby spytać swego brata?

Dave ostrożnie zaczerpnął tchu. Jego odruchowy gniew ustąpił przed starym 

żalem. - Tato, proszę, uwierz mi - to wcale nie było tak. Marcus wyszedł z tymi 

ludźmi dlatego, że nie miał ochoty na rozmowy z naukowcami takimi, jak Vince. Ja 

po prostu poszłem na przyczepkę.

- Poszedłeś po prostu na przyczepkę - ojciec przedrzeźniał go swym wyraźnie 

ukraińskim akcentem. - Jesteś kłamcą. Tak mu zazdrościsz, że...

Dave odwiesił słuchawkę. Wyciągnął wtyczkę aparatu z gniazdka. Z wściekłą 

goryczą i bólem przyglądał się telefonowi, który, minutę, dwie, trzy... wciąż nie 

dzwonił.

Pożegnali się z dziewczynami i odprowadzili wzrokiem oddalającego się w 

mrok Martyniuka.

- Czas na kawę, amigo - rzucił wesoło Kevin Laine. - Mamy wiele do 

omówienia, prawda?

Paul zawahał się i w tym momencie nastrój Kevina prysł niczym bańka 

mydlana.

- Chyba nie dziś. Mam kilka rzeczy do zrobienia, Kev.

Uraza, która zakiełkowała w głębi duszy Kevina Laine’a, niebezpiecznie 

domagała się uzewnętrznienia. On powiedział jednak tylko - W porządku. Dobranoc. 

Może zobaczymy się jutro. - Odwrócił się raptownie i, pomimo świateł, przebiegł 

przez Bloor do miejsca, gdzie zaparkował samochód. Nieco zbyt szybko pojechał do 

domu cichymi ulicami.

Było po pierwszej, gdy zatrzymał się na alejce podjazdowej, więc wszedł do 

domu najciszej, jak potrafił, delikatnie zaciągając zasuwę w drzwiach.

- Nie spałem, Kevinie. Wszystko w porządku.

- Czemu jeszcze nie śpisz o tej porze? Jest już bardzo późno, abba. - Jak 

zawsze, użył hebrajskiego słowa na określenie ojca.

Sol Laine siedzący przy kuchennym stole w piżamie i szlafroku uniósł w 

zdumieniu brew na widok wchodzącego Kevina. - Czy potrzebne mi pozwolenie 

syna, żeby późno kłaść się spać?

- A czyje inne? - Kevin usiadł ciężko na jednym z pozostałych krzeseł.

- Dobra odpowiedź - pochwalił go ojciec. - Napijesz się herbaty?

- Brzmi miło.

- Jak tam wykład? - zapytał Sol, krzątając się przy wrzącym czajniku.

- Niezły. Prawdę mówiąc, bardzo dobry. Później poszliśmy napić się z 

wykładowcą. - Kevin chwilę zastanawiał się nad opowiedzeniem ojcu o tym, co się 

wydarzyło, lecz trwało to bardzo krótko. Ojciec i syn od dawna mieli zwyczaj 

ochraniania się nawzajem, a Kevin wiedział, że było to coś, z czym Sol nie potrafiłby 

sobie poradzić. Żałował, że tak jest; dobrze byłoby, pomyślał z odrobiną goryczy, 

mieć z kim porozmawiać.

- Jennifer czuje się dobrze? A jej przyjaciółka?

Gorycz Kevina ustąpiła fali miłości do staruszka, który sam go wychował. 

Sol, przy swych ortodoksyjnych poglądach, nigdy nie zdołał pogodzić się ze 

związkiem swego syna z katoliczką Jennifer - i miał do siebie żal o to. A więc przez 

krótki czas, jaki spędzili razem, a także potem, ojciec Kevina traktował Jen niczym 

bezcenny klejnot.

- Czuje się doskonale. Przekazuje pozdrowienia. Kim też ma się świetnie.

- Ale Paul nie?

Kevin zamrugał powiekami. - Och, abba, jesteś dla mnie za bystry. Czemu tak 

mówisz?

- Ponieważ gdyby wszystko było u niego w porządku, poszedłbyś gdzieś z 

nim po wykładzie. Tak jak zawsze robiliście dawniej. Ty byłbyś gdzieś w mieście. Ja 

piłbym swą herbatę sam, zupełnie sam. - Błysk w jego oczach zadawał kłam 

żałosnemu sentymentalizmowi jego słów.

Kevin roześmiał się na głos, a potem nagle zamilkł i powiedział z goryczą:

- Nie, coś z nim nie jest w porządku. Mam jednak wrażenie, że jestem jedyną 

osobą, która podaje w wątpliwość jego dobre samopoczucie. Sądzę, że zaczynam mu 

się naprzykrzać. Nie lubię tego.

- Czasami - rzekł jego ojciec, napełniając szklanki z metalowymi uchwytami 

w rosyjskim stylu - przyjaciel musi być taki.

- Ale nikt inny nie uważa, by działo się coś złego. Mówią po prostu, że musi 

upłynąć nieco czasu.

- Bo musi, Kevinie.

Kevin niecierpliwie machnął dłonią. - Wiem o tym. Nie jestem tak głupi. Ale 

ja go znam, znam bardzo dobrze i wiem, że jest... Jest w tym coś jeszcze, ale nie 

wiem co.

Jego ojciec nie odzywał się przez chwilę. - Jak dawno to było? - spytał 

wreszcie.

- Dziesięć miesięcy - odpowiedział beznamiętnie Kevin. - Zeszłego lata.

- Ach! - Sol potrząsnął swą ciężką, wciąż piękną głową. - Taka straszna rzecz.

Kevin nachylił się. - Abba, on się odcina. Od wszystkich. Nie wiem... 

obawiam się tego, co się może stać. A nie potrafię przemówić do niego.

- Myślisz, że próbujesz zbyt nachalnie? - spytał łagodnie Sol Laine.

Jego syn opadł na oparcie krzesła. - Może - odrzekł, i starzec dostrzegł, ile 

wysiłku kosztowała go ta odpowiedź. - To boli, abba, on jest tak skomplikowany.

Sol Laine, który ożenił się późno, stracił żonę, która umarła na raka, gdy 

Kevin, ich jedyne dziecko, miał pięć lat. Spojrzał teraz na swego przystojnego, 

jasnowłosego syna z uczuciem bólu w sercu. - Kevinie - rzekł - będziesz musiał się 

nauczyć - a przyjdzie ci to ciężko - że czasami nic nie można uczynić. Czasami po 

prostu nic nie można zrobić.

Kevin dokończył herbatę. Ucałował ojca w czoło i poszedł do łóżka, zdjęty 

smutkiem, który był dla niego czymś nowym, i uczuciem tęsknoty, którą znał bardzo 

dobrze.

Obudził się raz w nocy, kilka godzin przed tym, jak coś przerwało sen 

Kimberly. Sięgnąwszy po notatnik, który trzymał przy łóżku, nabazgrał jedną linijkę i 

ponownie zapadł w sen. „Jesteśmy sumą naszych tęsknot”, napisał. Ale Kevin był 

autorem piosenek, nie poetą i nigdy tego nie wykorzystał.

Tej nocy również Paul Schafer poszedł pieszo do domu, na północ Avenue 

Road i dwie przecznice dalej do Bernard. Szedł jednak wolniejszym krokiem niż 

Dave i po jego ruchach nie można było odgadnąć jego myśli ani nastrojów. Trzymał 

ręce w kieszeniach i dwa, czy trzy razy, gdy światła na ulicy przerzedzały się, 

spoglądał w niebo na poszarpane wzory chmur, które raz odsłaniały, a raz 

przykrywały księżyc.

Dopiero gdy stanął na progu domu, na jego twarzy pojawił się jakiś wyraz - a 

było to tylko chwilowe niezdecydowanie, jakby rozważał, czy lepiej przespać się, czy 

być może pochodzić dookoła bloku.

Schafer jednak wszedł do środka i otworzył drzwi swego mieszkania na 

parterze. Zapaliwszy lampę w salonie, napełnił kieliszek i zasiadł z nim w głębokim 

fotelu. Znów jego blada twarz pod ciemną, gęstą czupryną nie wyrażała niczego. I 

znów, gdy dużo później jego usta i oczy poruszyły się, odmalował się w nich rodzaj 

niezdecydowania, szybko starty tym razem przez zaciśnięcie szczęk.

Pochylił się w bok do wieży stereo, włączył magnetofon i włożył kasetę. 

Częściowo dlatego, że było bardzo późno, ale tylko częściowo, przełączył 

wzmacniacz i nałożył słuchawki. Potem zgasił jedyne światło w pokoju.

Była to prywatna taśma, którą sam nagrał rok temu. Kiedy tak siedział bez 

ruchu w ciemności, zaczęły rozbrzmiewać z niej dźwięki z poprzedniego lata: 

odbywający się w budynku Edwarda Johnsona należącym do akademii muzycznej 

występ dyplomowy dziewczyny imieniem Rachel Kincaid. Dziewczyny o włosach 

ciemnych jak jego włosy i ciemnych oczach niepodobnych do żadnych innych na 

świecie.

I Paul Schafer, który wierzył w to, że człowiek powinien być w stanie znieść 

wszystko, a przede wszystkim wierzył w to w odniesieniu do siebie, słuchał tak 

długo, jak mógł, i znów poniósł klęskę. Kiedy zaczął się drugi utwór, zaczerpnął z 

drżeniem tchu i gwałtownie uciszył urządzenie wciśnięciem klawisza.

Wyglądało na to, że istnieją jeszcze rzeczy niemożliwe do wykonania. Więc 

trzeba robić wszystkie inne najlepiej, jak potrafisz i znajdować nowe, których 

mógłbyś spróbować i przymusić się do ich opanowania, a mimo to w samym jądrze 

spraw zawsze sobie uświadamiasz, że krańce świata nie są wystarczająco odległe.

I dlatego, mimo iż doskonale zdawał sobie sprawę, jak wiele im nie 

powiedziano, Paul Schafer cieszył się, ponuro cieszył, że następnego dnia uda się 

dalej niż na krańce świata. A księżyc, który przesunął się wtedy, by zaświecić bez 

przeszkód w okno, rozjaśnił pokój wystarczająco, by można było dostrzec spokój 

malujący się na jego twarzy.

A w miejscu poza krańcami świata, we Fionavarze, który oczekiwał ich jak 

kochanek, jak sen - inny księżyc, większy od naszego, wstał, by oświetlić zmianę 

warty przy kamieniu strażniczym w pałacu w Paras Derval.

Wyznaczona kapłanka przybyła z nowymi strażnikami, dorzuciła do ognia 

naal i zagrabiła palenisko przed kamieniem, po czym z ziewaniem wróciła do swego 

wąskiego łóżka.

A kamień, kamień Ginserata, osadzony na wysokim, obsydianowym obelisku 

pokrytym płaskorzeźbą przedstawiającą Conary’ego u stóp Góry, lśnił wciąż 

promiennym błękitem, jak czynił to od tysiąca lat.

Rozdział 3

Przed świtem nad miastem zawisły niskie chmury. Kimberly Ford drgnęła, 

niemal wypłynęła na powierzchnię jawy, a potem ponownie zapadła w lekki sen i 

marzenie senne niepodobne do żadnego innego, które znała wcześniej, powróciło

Zobaczyła miejsce pełne rozsypanych, masywnych głazów. Nad rozległym 

stepem wiał wiatr. Był zmierzch. Niemal znała to miejsce, tak bliska była nazwania 

go, że czuła w ustach gorycz niemożności nadania mu nazwy. Wiatr świszczał zimno 

i jękliwie, dmąc między kamieniami. Przybyła tu, by odnaleźć tego, który był 

potrzebny, lecz wiedziała, że go tu nie ma. Na palcu miała pierścień z kamieniem, 

który połyskiwał matową czerwienią w półmroku, i była to zarówno jej moc, jak i 

brzemię. Zgromadzone kamienie żądały od niej słów wezwania; wiatr groził 

wyrwaniem ich z jej ust. Wiedziała, co miała tam powiedzieć i serce jej łamał żal, 

jakiego do tej pory nigdy nie znała, z powodu ceny, jaką za jej słowa przyjdzie 

zapłacić mężczyźnie, którego przyszła zawezwać. We śnie otworzyła usta, by je 

wypowiedzieć..

Ocknęła się wtedy i przez długi czas leżała nieruchomo. Kiedy wstała, 

podeszła do okna i odsunęła zasłony.

Chmury się rozpraszały. Wenus, która wstawała na wschodzie przed słońcem, 

lśniła oślepiającą, srebrzystą bielą jak nadzieja. We śnie pierścień na palcu Kimberly 

również lśnił: głęboką, władczą czerwienią Marsa.

Krasnolud przykucnął, luźno złożywszy przed sobą dłonie. Byli wszyscy: 

Kevin ze swą gitarą i Dave Martyniuk wyzywająco ściskający swe obiecane notatki 

do postępowania dowodowego. Loren pozostawał w sypialni poza zasięgiem wzroku. 

Przygotowuje się, powiedział wcześniej krasnolud. A teraz, bez wstępów, Matt Sören 

wyjawił więcej:

- Ailell rządzi w Brenninie, Najwyższym Królestwie. Od pięćdziesięciu już 

lat, jak słyszeliście. Jest bardzo stary, mocno umniejszony. Metran przewodzi radzie 

magów, a Gorlaes, kanclerz, jest pierwszym spośród wszystkich doradców. Spotkacie 

ich obu. Ailell miał tylko dwóch synów, bardzo późno w swym życiu. Imienia 

starszego... - Matt zawahał się - nie wolno wypowiadać. Młodszy nazywa się 

Diarmuid i jest teraz następcą tronu.

Zbyt wiele tajemnic, pomyślał Kevin Laine. Był zdenerwowany i zły na siebie 

z tej przyczyny. Znajdująca się obok niego Kim była skupiona, a pojedyncza, 

pionowa bruzda marszczyła jej czoło.

- Na południe od nas - ciągnął krasnolud - wąwozem płynie rzeka Saeren, a za 

rzeką znajduje się Cathal, Kraj Ogrodów. Za mojego życia była wojna z ludem 

Shalhassana. Rzeka jest patrolowana po obu brzegach. Na północ od Brenninu 

rozciąga się Równina, gdzie żyją Dalrei, Jeźdźcy. Ich szczepy wędrują za stadami 

eltorów, podążając za zmieniającymi się porami roku. Mało prawdopodobne, byście 

ujrzeli któregoś z Dalrei. Oni nie lubią murów i miast.

Kevin zobaczył, że zasępienie Kim pogłębiło się jeszcze bardziej.

- Na wschodzie, za górami, krajobraz jest dzikszy i daleko piękniejszy. Ten 

kraj nazywany jest obecnie Eridu, choć dawno temu nosił inną nazwę. Należy do ludu 

brutalnego, choć ostatnio żyjącego w spokoju. Niewiele wiadomo o wydarzeniach w 

Eridu, bowiem góry stanowią surową przeszkodę. - Głos Matta Sörena zabrzmiał 

teraz szorstko. - Pośród Eridunów mieszkają krasnoludowie, przeważnie nie 

dostrzegani, w swych komnatach i salach pod górami Banir Lök i Banir Tal, nad 

brzegiem Calor Diman, Kryształowego Jeziora. Miejsce piękniejsze od każdego 

innego we wszystkich światach.

Kevin znów miał pytania, lecz powstrzymał się. Widział, że odzywa się tu 

stare cierpienie.

- Na północ i zachód od Brenninu znajduje się puszcza Pendaran. Rozciąga się 

na mile na północ pomiędzy Równiną i morzem. Za puszczą jest Daniloth, Kraina 

Cieni. - Krasnolud przerwał, równie nagle, jak zaczął, i odwrócił się, by poprawić 

swój plecak i sprzęt. Zapadła cisza.

- Matt? - To była Kimberly. Krasnolud zwrócił się ku niej. - A co z górą na 

północ od Równiny?

Matt uczynił szybki, konwulsyjny ruch jedną ręką i spojrzał na drobną, 

brązowowłosą dziewczynę.

- A więc miałeś rację, mój przyjacielu, od samego początku.

Kevin odwrócił się gwałtownie. W drzwiach wiodących do sypialni stała 

wysoka postać Lorena w długiej szacie o zmiennych, srebrnych odcieniach.

- Co zobaczyłaś? - bardzo łagodnie spytał czarodziej.

Ona również obróciła się, by spojrzeć na niego. Jej szare oczy były dziwne - 

zapatrzone w głąb i zaniepokojone. Potrząsnęła głową, jakby miało to przywrócić jej 

jasność rozumowania. - Nic, doprawdy. Tylko... rzeczywiście widzę górę.

- I? - naciskał Loren.

- I... - zamknęła oczy - głód. Jakimś cudem wewnątrz... nie potrafię tego 

wyjaśnić.

- Zapisane jest - rzekł Loren po chwili - w naszych księgach mądrości, że w 

każdym ze światów są ludzie, którzy mają sny, bądź wizje - jeden z mędrców nazwał 

je wspomnieniami - o Fionavarze, który jest Pierwszym Światem. Matt, który sam 

posiada pewne talenty, wczoraj nazwał cię taką właśnie osobą. - Przerwał; Kim nie 

poruszyła się. - Wiadomo - podjął Loren - że aby przenieść ludzi w trakcie przejścia, 

trzeba znaleźć taką osobę, by stanęła pośrodku kręgu.

- Więc dlatego wybrałeś nas? Z powodu Kim? - To były pierwsze słowa Paula 

Schafera, jakie wypowiedział od chwili przybycia.

- Tak - rzekł po prostu czarodziej.

- A niech to! - skomentował cicho Kevin. - A ja myślałem, że to mój wdzięk.

Nikt się nie roześmiał. Kim przyglądała się Lorenowi, jakby szukała 

odpowiedzi w zmarszczkach na jego twarzy lub zmiennych wzorach jego szaty. W 

końcu spytała - A góra?

Loren odrzekł tonem niemal rzeczowym - Tysiąc lat temu kogoś tam 

uwięziono. U najgłębszych korzeni Rangat, góry, którą widziałaś.

Kim pokiwała głową z wahaniem. - Kogoś... złego? - Jej język niezręcznie 

poradził sobie z tym słowem.

Wydawało się, że są sami w pokoju. - Tak - odparł mag.

- Tysiąc lat temu?

Znów skinął głową. W tym momencie zmyłki i oszustwa, gdy całe 

przedsięwzięcie groziło fiaskiem, jego oczy były bardziej spokojne i współczujące, 

niż kiedykolwiek przedtem.

Jedną dłonią Kim szarpała pasemko brązowych włosów. Nabrała tchu. - 

Zgoda - powiedziała. - W takim razie, zgoda. Jak mam pomóc ci w przejściu?

Dave starał się zrozumieć to wszystko, ale sytuacja zaczęła rozwijać się zbyt 

szybko. Stwierdził, że jest częścią kręgu wokół Kim i maga. Trzymał za ręce Jennifer 

i Matta, po swojej prawej i lewej stronie. Krasnolud sprawiał wrażenie, że usilnie 

stara się skoncentrować; szeroko rozstawił nogi, zapierając się nimi w podłogę. 

Wtedy Loren zaczął wypowiadać słowa w języku, którego Dave nie znał, a jego głos 

nabierał potęgi.

Przerwał mu Paul Schafer.

- Lorenie, czy ta osoba pod górą jest martwa?

Czarodziej spojrzał na smukłą postać, która zadała pytanie, jakiego się 

obawiał. - Ty też? - szepnął. A potem odrzekł zgodnie z prawdą: - Nie, on nie umarł. - 

I powrócił do przemawiania w swym dziwnym języku.

Dave zmagał się z narastającą paniką, której próbował nie okazać. Potrzeba 

udowodnienia sobie, że nie odmawia z powodu lęku, była, między innymi, przyczyną 

jego przybycia tutaj. Po odpowiedzi Lorena Paul skinął głową, lecz to wszystko. 

Słowa czarodzieja zmieniły się w złożony, wznoszący się zaśpiew. W pokoju zaczęła 

wyraźnie migotać aura mocy. Rozległ się niski, buczący dźwięk.

- Hej! - wybuchł Dave. - Muszę mieć obietnicę, że wrócę! - Nie było 

odpowiedzi. Matt Sören miał zamknięte oczy. Mocno trzymał Dave’a za nadgarstek.

Migotanie w powietrzu nasiliło się, buczenie zaczęło narastać.

- Nie! - znów krzyknął Dave. - Nie! Muszę mieć obietnicę! - I powiedziawszy 

to, odepchnął gwałtownie dłonie z rąk Jennifer i krasnoluda.

Kimberly Ford wrzasnęła.

I w tym momencie pokój zaczął się rozpływać wokół nich. Kevin z 

niedowierzaniem zobaczył, jak Kim rozpaczliwie wyciąga rękę, by złapać ramię 

Dave’a i wziąć Jen za wolną dłoń już w chwili, gdy usłyszał krzyk wydzierający się z 

jej gardła.

A potem ogarnął ich chłód przejścia i ciemność przestrzeni między światami i 

Kevin nie zobaczył już niczego więcej. Jednak w myślach, przez chwilę, czy też przez 

wieki, wydawało mu się, iż posłyszał drwiący śmiech. Poczuł niesmak, a przede 

wszystkim żal. Dave, pomyślał, och, Martyniuk, coś ty uczynił?

Część II

Pieśń Racheli

Rozdział 4

Była noc, kiedy przybyli do małego, słabo oświetlonego pokoju położonego 

gdzieś wysoko. Znajdowały się w nim dwa krzesła, ławy i wygaszone palenisko. Na 

kamiennej posadzce leżał kobierzec w zawiły wzór. Na jednej ze ścian wisiał gobelin, 

lecz pomimo migoczących pochodni, komnata pogrążona była w zbyt głębokim 

cieniu, by mogli coś na nim dostrzec. Okna były otwarte.

- A więc, Srebrny Płaszczu, wróciłeś - od strony drzwi dobiegł skrzekliwy 

głos bez odrobiny serdeczności. Kevin szybko obejrzał się i dostrzegł brodatego 

mężczyznę podpierającego się włócznią.

Loren zignorował go. - Matt? - powiedział ostro. - Nic ci nie jest? - 

Krasnolud, wyraźnie wstrząśnięty przejściem, zdołał skinąć głową. Osunął się na 

jedno z ciężkich krzeseł, a na jego czole perlił się pot. Kevin odwrócił się, by 

sprawdzić stan pozostałych. Wszyscy sprawiali wrażenie całych i zdrowych, nieco 

może oszołomionych, lecz zdrowych, tylko że...

Tylko że nie było tam Dave’a Martyniuka.

- O, Boże! - zaczął - Lorenie...

W pół zdania przerwało mu błagalne spojrzenie maga. Paul Schafer, który stał 

obok Kevina, również je dostrzegł. Podszedł spokojnie do obu kobiet. Porozmawiał z 

nimi cicho, a potem raz skinął głową Lorenowi.

- Czy to wieczór poprzedzający święto? - Czarodziej wreszcie odezwał się do 

strażnika, który wciąż leniwie wspierał się na swej broni.

- O, tak - odparł mężczyzna. - Ale czyż taki wielki mag nie powinien wiedzieć 

tego bez pytania?

Kevin dostrzegł, że oczy zabłysły Lorenowi w świetle pochodni. - Idź - 

powiedział. - Idź powiedzieć królowi, że wróciłem.

- Jest późno. On już śpi.

- Będzie chciał się o tym dowiedzieć. Idź już.

Strażnik ruszył się z wyrachowaną, bezczelną powolnością. Kiedy wreszcie 

wykonał obrót, rozległ się głuchy stuk i ciśnięty nóż zadrżał w desce framugi, kilka 

centymetrów od jego głowy.

- Znam cię, Vart - odezwał się głęboki głos, gdy mężczyzna odwrócił się 

raptownie, blady nawet w blasku pochodni. - Namierzyłem cię. Zrobisz, jak ci 

kazano, i to szybko, i będziesz się odzywał do wyżej postawionych z szacunkiem - 

albo mój następny sztylet nie utkwi w drewnie. - Zjeżony wrogo Matt Sören znów był 

na nogach, sił dodawała mu wściekłość.

Zapadła pełna napięcia cisza. Potem dało się słyszeć uniżone:

- Proszę mi wybaczyć, czcigodny magu. Późna pora... moje znużenie. Bądź 

pozdrowiony w domu, panie, idę wykonać twe polecenie. - Strażnik uniósł włócznię 

w geście oficjalnego salutu, po czym znów odwrócił się, tym razem żwawo, i opuścił 

komnatę. Matt poszedł zabrać swój sztylet. Został na progu i obserwował.

- A więc - rzekł Kevin Laine - gdzie on jest?

Loren siadł na krześle, które zwolnił krasnolud. - Nie jestem pewien - 

powiedział. - Wybacz mi, ale naprawdę nie wiem.

- Ależ musisz wiedzieć! - wykrzyknęła Jennifer.

- Wyrwał się w chwili, gdy zamykałem krąg. Zbyt głęboko tkwiłem w mocy - 

nie mogłem się rozpraszać, by śledzić jego ścieżkę. Nawet nie wiem, czy przybył 

razem z nami.

- Ja wiem - powiedziała po prostu Kim Ford. - Przybył. Czułam go cały czas. 

Trzymałam go.

Loren wstał nagle. - Naprawdę? Jasno utkany! To znaczy, że przeszedł - jest 

gdzieś we Fionavarze. A jeśli tak, znajdziemy go. Nasi przyjaciele natychmiast 

zaczną poszukiwania.

- Twoi przyjaciele? - spytał Kevin. - Mam nadzieję, że nie ten typ spod 

ciemnej gwiazdy, który stał na progu?

- Nie, nie on. - Loren potrząsnął głową. - On jest narzędziem Gorlaesa - i tu 

muszę was prosić o jeszcze jedno. - Zawahał się. - Na tym dworze istnieją różne 

stronnictwa i toczy się walka, bowiem Ailell jest już stary. Gorlaes z wielu powodów 

chętnie pozbyłby się mnie, a nie mogąc tego dokonać, ucieszyłby się z okazji do 

oczernienia mnie przed królem.

- Więc jeśli brakuje Dave’a...? - szepnął Kevin.

- Właśnie. Sądzę, że tylko Metran wie, iż wybrałem się po pięć osób - a w 

każdym razie i tak nie obiecywałem mu aż tylu. Dave zostanie znaleziony, to wam 

obiecuję. Czy mogę was tymczasem prosić o utrzymanie jego obecności w tajemnicy?

W czasie gdy inni rozmawiali, Jennifer Lowell podeszła do otwartego okna. 

Noc była upalna i bardzo sucha. W dole po lewej stronie dostrzegała światła 

miasteczka leżącego niemal tuż pod murami. Zakładała, że to Paras Derval. Przed nią 

rozciągały się pola, a za nimi wznosiły się rozłożyste, gęste drzewa puszczy. Nie było 

wiatru. Z niepokojem uniosła głowę i odczuła rozpaczliwą ulgę, rozpoznając 

gwiazdy. Bowiem, choć smukła dłoń na parapecie nie drżała, a chłodne, zielone oczy 

niewiele zdradzały, dziewczyna była wstrząśnięta zniknięciem Dave’a i 

niespodziewanie rzuconym sztyletem.

W jej życiu składającym się ze starannie przemyślanych decyzji jedynym 

porywczym czynem o większym znaczeniu było rozpoczęcie związku z Kevinem 

Lainem pewnej nocy, dwa lata temu. Teraz, niewiarygodnym sposobem, znalazła się 

w miejscu, gdzie jedyne poczucie bezpieczeństwa dawał jej fakt dostrzegania 

Letniego Trójkąta na niebie. Pokręciła głową i świadoma ironii swej sytuacji, leciutko 

uśmiechnęła się do siebie.

- Wygląda na to - Paul Schafer odpowiadał szeptem magowi (wszyscy mówili 

przyciszonymi głosami) - że skoro nas tu sprowadziłeś, stanowimy już część twej 

grupy, a w każdym razie tak będziemy postrzegani. Ja zachowam milczenie.

Kevin skinął głową na znak zgody, Kim również. Jennifer odwróciła się od 

okna. - Ja nic nie powiem - rzekła. - Ale proszę, znajdźcie szybko Dave’a, bo jestem 

przerażona, i nie wiem, co robić.

- Towarzystwo! - warknął Matt z progu.

- Ailell? Już? To niemożliwe - powiedział Loren.

Matt nasłuchiwał jeszcze przez chwilę. - Nie... to nie król. Sądzę, że... - i jego 

ciemną, brodatą twarz wykrzywił grymas uśmiechu. - Posłuchajcie sami - powiedział 

krasnolud.

Chwilę później Kevin też to usłyszał: podśpiewujący niepewnie głos kogoś, 

kto szedł korytarzem w ich stronę, kogoś bardzo już pijanego:

Ci, co z Revorem tej nocy ruszyli

Wieczną sławą się okryli...

Tkacz jaśniejszą nić przydzielił

Tym, co przez Daniloth mknęli!

- Ty gruby błaźnie! - burknął inny głos, bardziej opanowany. - Zamknij się, 

albo wydziedziczą go za sprowadzenie cię tutaj. - W miarę jak kroki niepewnie 

posuwały się w ich kierunku, dał się słyszeć zgryźliwy śmiech trzeciej osoby.

- Pieśń - rzekł obrażony trubadur - jest darem dla ludzkości od 

nieśmiertelnych bogów.

- Ale nie śpiewana w taki sposób, jak ty to robisz, Tegidzie - syknął krytyk. 

Kim zobaczyła, że Loren powstrzymuje śmiech. Kevin nie musiał.

- Portowy łajdak - niezbyt cicho odciął się ten, którego nazwano Tegidem. - 

Zdradzasz swą ignorancję. Ci, którzy tam byli, nigdy nie zapomną mojego śpiewu 

owej nocy w wielkiej sali zamkowej w Seresh. Skłoniłem ich do płaczu, skłoniłem 

ich...

- Ja tam byłem, ty pajacu! Siedziałem obok ciebie. Do tej pory mam jeszcze 

na zielonym kubraku plamy od owoców, którymi cię obrzucono.

- Tchórze! Czego można się spodziewać w Seresh? Aliści późniejsza bitwa, 

dzielna bitwa w tej samej sali!? Choć byłem raniony, zgromadziłem naszych...

- Raniony? - W głosie drugiego rozmówcy wesołość i rozdrażnienie walczyły 

ze sobą o pierwszeństwo. - Trafienie pomidorem w oko trudno jest nazwać...

- Wstrzymaj się, Coll. - Po raz pierwszy odezwał się trzeci mężczyzna. W 

komnacie Matt i Loren zamienili spojrzenia. - Tuż przed nami jest strażnik - ciągnął 

opanowany głos. - Dam sobie z nim radę. Odczekaj minutę po moim wejściu, a potem 

zaprowadź Tegida do ostatniego pokoju po lewej stronie. I pilnuj, żeby milczał, bo na 

rzeczną krew Lisen, naprawdę mnie wydziedziczą.

Matt szybko wyszedł na korytarz. - Dobry wieczór, książę. - Uniósł sztylet 

gestem salutu. W świetle broń błysnęła błękitnie. - Tu nie ma już strażnika. Poszedł 

sprowadzić twego ojca - Srebrny Płaszcz właśnie powrócił z czwórką osób z innego 

świata. Odprowadź lepiej bardzo szybko Tegida w bezpieczne miejsce.

- Sören? Witaj w domu - rzekł książę i postąpił naprzód. - Coll, zabierz go 

szybko.

- Szybko? - czynił wymówki Tegid. - Wielki Tegid porusza się w swym 

własnym tempie. Ukrywanie się przed pachołkami i sługami jest poniżej jego 

godności. Mierzy się z nimi nagą stalą z Rhoden i mocarną zbroją swego gniewu. 

On...

- Tegidzie - rzekł książę nadzwyczaj cicho - idź już i to żwawo, albo każę cię 

wypchnąć przez okno na dziedziniec. Mocarną zbroją swego gniewu.

Zapadła cisza. - Tak, panie - padła zaskakująco potulna odpowiedź. Kiedy 

mijali drzwi, Kim dostrzegła nadzwyczaj grubego mężczyznę i drugiego, 

muskularnego, który mimo to sprawiał przy nim wrażenie małego, nim na progu 

pojawiła się trzecia postać, otoczona aureolą blasku ściennej pochodni. Diarmuid, 

miała czas przypomnieć sobie. Zwą go Diarmuid. Młodszy syn.

Stwierdziła, że się na niego gapi.

Przez całe swe życie Diarmuid dan Ailell wywierał taki wpływ na ludzi. 

Wsparłszy się upierścienioną dłonią o ścianę, leniwie oparł się o framugę drzwi i 

przyjął pokłon Lorena, mierząc wszystkich spojrzeniem. Kim oceniała go przez 

chwilę: szczupła, pełna wdzięku budowa, wysokie kości policzkowe w rasowej 

twarzy, pełne, ekspresyjne usta wyrażające w tej chwili ociężałe rozbawienie, i oczy... 

o cynicznym, drwiącym wyrazie, bardzo błękitne oczy następcy króla w Najwyższym 

Królestwie. Trudno było określić jego wiek; domyślała się, że byli mniej więcej 

rówieśnikami.

- Dziękuję, Srebrny Płaszczu - powiedział. - W samą porę powrót i w samą 

porę ostrzeżenie.

- Nierozsądnie jest sprzeciwiać się ojcu dla Tegida - zaczął Loren. - To sprawa

zbyt trywialna...

- Znów mi doradzasz? Już? - zaśmiał się Diarmuid. - Przejście nie zmieniło 

cię, Lorenie. A są powody, są powody... - szepnął wymijająco.

- Wątpię, czy są - odparł mag. - Poza perwersją i winem z Południowej 

Twierdzy.

- Oba te powody są dobre - przyznał Diarmuid, błyskając uśmiechem. - Kogo 

- spytał już odmiennym tonem - sprowadziłeś na jutrzejszy popis Metrana?

Loren, najwyraźniej przyzwyczajony do tego, przedstawił obecnych z całą 

powagą. Kevin, jako pierwszy wymieniony, skłonił się oficjalnie. Paul poszedł w jego 

ślady, cały czas nie spuszczając z księcia oczu. Kim tylko skinęła głową. A Jennifer...

- Brzoskwinia! - wykrzyknął Diarmuid dan Ailell. - Srebrny Płaszczu, 

sprowadziłeś mi brzoskwinię do spróbowania. - Zbliżył się, rozsiewając blask 

lśniących w świetle pochodni klejnotów na nadgarstku i szyi, i wziąwszy dłoń 

Jennifer, ucałował ją, kłaniając się bardzo nisko.

Jennifer Lowell, z natury i z powodu wychowania nastawiona nieprzychylnie 

do tego typu zachowań, dała mu to odczuć, kiedy się wyprostował.

- Czy zawsze jesteś tak nieuprzejmy? - spytała. I nie było ani odrobiny ciepła 

w jej głosie, ani też w zielonych oczach.

Powstrzymało go to tylko na krótką chwilę. - Niemal zawsze - odparł 

uprzejmie. - Posiadam jednakże pewne cechy wyrównujące moje braki, choć nigdy 

nie potrafię sobie przypomnieć jakie. Mogę się założyć - ciągnął, szybko zmieniwszy 

ton - że w tym momencie za moimi plecami Loren kiwa głową z tragiczną 

dezaprobatą. - (Co okazało się szczerą prawdą.) - Och, więc cóż - kontynuował, 

odwracając się, by spojrzeć na zachmurzonego maga - przypuszczam, że powinienem 

teraz przeprosić?

Wyszczerzył się w uśmiechu na widok srogiego przytaknięcia Lorena, po 

czym odwrócił się ponownie do Jennifer. - Wybacz mi, cukiereczku - pijaństwo i 

długa jazda dzisiejszego popołudnia. Twoja uroda raczej rzuca się w oczy i 

prawdopodobnie radziłaś sobie już przedtem z gorszymi natrętami. Okaż mi 

pobłażliwość. - Ładnie zostało to powiedziane. Jennifer, nieco rozbawiona, 

stwierdziła, że jest w stanie tylko skinąć głową. Co wywołało kolejny wyrafinowanie 

szyderczy uśmiech. Zaczerwieniła się, znów rozgniewana.

Loren wtrącił się ostro. - Zachowujesz się nieuprzejmie, Diarmuidzie, i wiesz 

o tym.

- Dość! - warknął książę. - Nie prowokuj mnie, Lorenie. - Dwaj mężczyźni 

wymienili pełne napięcia spojrzenia.

Jednakże kiedy Diarmuid odezwał się ponownie, ton jego głosu był 

łagodniejszy. - Przeprosiłem przecież, Lorenie, musisz szczerze przyznać. - Po chwili 

mag skinął głową.

- Wystarczy - powiedział. - Tak czy inaczej, nie mamy czasu na kłótnie. 

Potrzebna mi twoja pomoc, w dwóch sprawach. Zaatakował nas svart w świecie, z 

którego sprowadziłem tych ludzi. Trafił tam za mną i Mattem i miał przy sobie 

kamień vellin.

- A ta druga sprawa? - Diarmuid natychmiast zamienił się w słuch, mimo iż 

był pijany.

- Wraz z nami przybyła jeszcze piąta osoba, mężczyzna. Zgubiliśmy go. Jest 

we Fionavarze - ale nie wiem gdzie. Muszę go odnaleźć, ale wolałbym, żeby Gorlaes 

nie dowiedział się o nim.

- Oczywiście. Skąd wiesz, że on tu jest?

- Kimberly pomogła nam w przejściu. Mówi, że go trzymała.

Diarmuid odwrócił się, by posłać Kim badawcze spojrzenie. Odrzuciwszy 

włosy do tyłu, spojrzała mu w oczy, a ich wyraz był bardziej niż nieprzyjazny. Książę 

podszedł do okna i wyjrzał przez nie w milczeniu. Wstał malejący księżyc - 

nadmiernie wielki, lecz Jennifer, która również spoglądała przez okno, nie zauważyła 

tego.

- Tak przy okazji, w czasie twej nieobecności nie było deszczu - powiedział 

Diarmuid. - Musimy porozmawiać o innych sprawach, Matt - rzucił szorstko 

krasnoludowi. - Coll jest w ostatnim pokoju na lewo. Upewnij się, że Tegid śpi, a 

potem przekaż mu wszystkie wieści i opis tej piątej osoby. Powiedz Collowi, że 

porozmawiam z nim później. - Matt bez słowa wyślizgnął się z komnaty.

- Żadnego deszczu? - spytał cicho Loren.

- Żadnego.

- A plony?

Diarmuid uniósł brew, nie fatygując się, by odpowiedzieć. Twarz Lorena 

wyrażała zmęczenie i zatroskanie. - A król? - spytał, niemal niechętnie.

Diarmuid tym razem odczekał chwilę, zanim odpowiedział. - Nie najlepiej z 

nim. Czasami oddala się. Wczorajszego wieczoru podczas kolacji w wielkiej sali 

zamkowej sprawiał wrażenie, że rozmawia z moją matką. Imponujący wyczyn, 

nieprawdaż, pięć lat po jej śmierci?

Loren nie był zaskoczony. - Robi to już od jakiegoś czasu, choć do tej pory 

nie przy ludziach. Czy są... jakieś wieści o twym bracie?

- Żadnych. - Odpowiedź tym razem padła bardzo szybko. Nastąpiła 

wymuszona cisza. Jego imienia nie wolno wypowiadać, przypomniał sobie Kevin i 

spojrzał na księcia.

- Odbyło się zgromadzenie - rzekł Diarmuid. - Siedem nocy po pełni księżyca. 

Potajemne. Zwrócono się do Bogini jako Dany i polała się krew.

- Nie! - Czarodziej wykonał gwałtowny gest. - To się posuwa za daleko. Kto 

ją zawezwał?

Pełne usta Diarmuida skrzywiły się lekko.

- Ona, oczywiście - powiedział.

- Jaelle?

- Jaelle.

Loren zaczął krążyć po pokoju. - Ona wywoła kłopoty, ja to wiem!

- Oczywiście, że wywoła. Taki ma zamiar. A mój ojciec jest za stary, żeby 

temu zaradzić. Czy wyobrażasz sobie teraz Ailella na Letnim Drzewie? - W jego 

głosie brzmiał nowy ton - głębokiej goryczy.

- Nigdy tego nie potrafiłem, Diarmuidzie. - Głos czarodzieja niespodziewanie 

przycichł. Mag przestał krążyć po pokoju i zatrzymał się obok księcia. - Jakakolwiek 

moc zawarta jest w Drzewie, znajduje się poza sferą moich wpływów. Jaelle również, 

choć ona temu będzie zaprzeczać. Słyszałeś moje poglądy na tę kwestię. Obawiam 

się, że magia krwi więcej bierze, niż daje w zamian.

- Tak więc siedzimy - warknął Diarmuid, przez którego przemawiał gniew - 

siedzimy bezczynnie, podczas gdy na polach całego Brenninu płonie pszenica! 

Piękny czyn dla rodu mieniącego się królewskim!

- Mości książę - tytułu użyto jako ostrożnego, upomnienia - to nie jest 

normalna pora roku i nie musisz mi o tym przypominać. Działa tu jakaś nieznana siła 

i nawet nocne obrzędy Jaelle nie przywrócą równowagi, póki nie dotkniemy tego, co 

leży w głębi.

Diarmuid usiadł na jednym z krzeseł i pustym wzrokiem przyglądał się 

pociemniałemu gobelinowi naprzeciwko okna. Pochodnie na ścianach niemal się 

wypaliły, spowijając komnatę w pajęczynę jaśniejszych i ciemniejszych cieni. 

Wspartej o parapet Jennifer wydawało się, że niemal widzi nici napięcia snujące się w 

mrocznych zakamarkach. Co ja tu robię, pomyślała. Nie po raz ostatni. Jej uwagę 

przyciągnął ruch w przeciwległej części komnaty, odwróciła się i zobaczyła 

przyglądającego jej się Paula Schafera. Posłał jej lekki, niespodziewanie pocieszający 

uśmiech. Jego również nie rozumiem, pomyślała nieco rozpaczliwie.

Diarmuid był już wtedy na nogach, najwyraźniej nie będąc w stanie usiedzieć 

w miejscu przez choćby chwilę. - Lorenie - rzekł - wiesz, że król dziś nie przybędzie. 

Czy...

- Musi! Nie pozwolę, żeby Gorlaes...

- Ktoś tu jest - powiedział ostro Paul, który objął posterunek Matta przy 

drzwiach. - Pięciu ludzi, trzech z mieczami.

- Diarmuidzie...

- Wiem. Nie widziałeś mnie. Będę niedaleko. - I następca tronu Brenninu 

wyskoczył przez okno z szelestem szat i błyskiem jasnych włosów w blasku księżyca, 

niemal leniwie szukając ręką uchwytu na zewnętrznej stronie muru. Na miłość boską, 

pomyślał Kevin, bo tylko na to miał czas. W progu stanął Vart, gburowaty strażnik. 

Kiedy zobaczył, że Matta nigdzie nie widać, na jego twarzy zagościł blady 

uśmieszek.

- Jego wysokość kanclerz - zapowiedział Vart.

Kevin nie był pewien, czego się spodziewał, lecz nie tego, co zobaczył. 

Kanclerz Gorlaes był wielkim, barczystym, brązowobrodym mężczyzną w średnim 

wieku. Wchodząc powłóczystym krokiem, uśmiechnął się szeroko, pokazując zdrowe 

zęby. - Witaj w domu, Srebrny Płaszczu! Doprawdy, jasno utkane. Przybyłeś w 

ostatniej chwili - jak zawsze. - I roześmiał się. Loren natomiast nie, jak zauważył 

Kevin.

Drugi mężczyzna, który wszedł w towarzystwie zbrojnego, był zgarbiony i 

bardzo stary. Król - myślał przez krótką chwilę zdezorientowany Kevin. Jednak nie.

- Dobry wieczór, Metranie - rzekł z szacunkiem Loren do siwowłosego 

przybysza. - Jak twoje zdrowie?

- Dobrze, bardzo dobrze, bardzo, bardzo - wyrzęził Metran. Kaszlnął. - Brak 

tu światła. Chcę widzieć - powiedział zrzędliwie. Podniósł trzęsącą się rękę i nagle 

zapaliło się sześć pochodni na ścianie, oświetlając komnatę. Dlaczego, pomyślała 

Kim, Loren nie mógł tego zrobić?

- Tak lepiej, znacznie lepiej - ciągnął Metran i powłócząc nogami, odczłapał 

do krzesła, na którym usiadł ciężko. Jego towarzysz nie odstępował go ani na krok. 

Kim zobaczyła, że drugi żołnierz ustawił się przy drzwiach wraz z Vartem. Paul 

wycofał się do Jennifer pod okno.

- Gdzie jest król? - zapytał Loren. - Wysłałem Varta, aby powiadomił go o 

mojej obecności.

- I został o tym powiadomiony - odparł płynnie Gorlaes. Vart, stojący w 

drzwiach, parsknął szyderczo. - Ailell polecił mi przekazać swe pozdrowienia dla 

ciebie i twojej... - przerwał, by rozejrzeć się - czwórki towarzyszy.

- Czwórki? Tylko czwórki? - wtrącił się Metran, usiłując przebić się ze swym 

pytaniem przez nagły atak kaszlu.

Gorlaes zaszczycił go ledwie przelotnym spojrzeniem i ciągnął dalej: - Twojej 

czwórki towarzyszy. Poproszono mnie, abym, jako kanclerz, wziął ich pod swą 

opiekę na tę noc. Król miał ciężki dzień i wolałby przyjąć ich oficjalnie jutro rano. 

Jest już bardzo późno. Jestem pewien, że to zrozumiesz. - Przesłał miły uśmiech, 

nawet skromny. - A teraz, gdybyś zechciał przedstawić mnie twym gościom, każę 

swym ludziom odprowadzić ich do pokoi... a ty, mój przyjacielu, będziesz mógł udać 

się na zasłużony odpoczynek.

- Dzięki ci, Gorlaesie. - Loren uśmiechnął się, lecz ton jego głosu był 

uszczypliwy, ostry niczym klinga obnażonej broni. - Jednakże w tych okolicznościach 

sam czuję się odpowiedzialny za dobro tych, którzy przybyli wraz ze mną. Ja się nimi 

zajmę, póki król nas nie przyjmie.

- Srebrny Płaszczu, czy sugerujesz, że ktoś inny może zadbać o ich dobro 

lepiej niż kanclerz królewski? - Tu to samo, pomyślał Kevin, odruchowo napinając 

mięśnie: ta sama niechęć. Choć żaden z mężczyzn nie ruszył się, odnosił wrażenie, że 

w rozświetlonej pochodniami komnacie obnażono miecze.

- Ależ skądże, Gorlaesie - rzekł mag. - To tylko kwestia mojego honoru.

- Jesteś zmęczony, mój przyjacielu. Zostaw tę nużącą sprawę mnie.

- Nie ma niczego nużącego w dbaniu o przyjaciół.

- Lorenie, muszę nalegać...

- Nie.

Zapadła groźna cisza.

- Zdajesz sobie sprawę - rzekł Gorlaes, zniżając głos niemal do szeptu - że nie 

zostawiasz mi wielkiego wyboru? Muszę być posłuszny rozkazom mego króla - 

powiedział niespodziewanie głośno. - Vart, Lagoth... - Dwaj żołnierze stojący w 

drzwiach ruszyli w jego stronę.

I padli jak dłudzy na posadzkę z brzękiem do połowy obnażonych mieczy.

Za ich leżącymi ciałami stał bardzo spokojny Matt Sören i wielki, sprawny 

mężczyzna imieniem Coll. Ujrzawszy ich tam, Kevin Laine, którego dziecinne 

fantazje utkane były z takich właśnie obrazów, doznał chwili czystej radości.

W tym momencie gibka, o drapieżnym wyglądzie postać połyskująca 

klejnotami wskoczyła bez trudu przez okno do pokoju. Mężczyzna lekko stanął obok 

Jennifer, która poczuła dotyk jego dłoni, którą pogłaskał jej włosy, zanim się 

odezwał.

- Kto tak hałasuje o tej porze? Czy żołnierz nie może spać w pałacu swego 

ojca bez... ach, Gorlaes! I Metran! A oto i Loren! Powróciłeś, Srebrny Płaszczu - z 

naszymi gośćmi, jak widzę. W samą porę. - Jego bezczelny głos przepełniał komnatę. 

- Gorlaesie, poślij kogoś szybko, mój ojciec zechce natychmiast ich powitać.

- Król - odrzekł sztywno kanclerz - jest niedysponowany, mości książę. 

Wysłał mnie...

- Nie może przybyć? W takim razie sam muszę pełnić honory domu. Srebrny 

Płaszczu, zechciałbyś...?

I tak Loren starannie przedstawił ich jeszcze raz. - Brzoskwinia! - rzekł 

Diarmuid dan Ailell, skłoniwszy się, by ucałować dłoń Jennifer. Mimo woli zaśmiała 

się. On zaś nie śpieszył się, by kończyć pocałunek.

Jednakże, gdy się wyprostował, przemówił oficjalnie i szeroko rozłożył 

ramiona gestem rytuału. - Witam was teraz - zaczął, a Kevin, który odruchowo 

odwrócił się, dostrzegł, jak dobroduszne oblicze Gorlaesa wykrzywia na mgnienie 

oka wściekłość. - Witam was teraz - rzekł Diarmuid bez cienia drwiny - jako gości-

przyjaciół mego ojca i moich. Dom Ailella jest waszym domem, wasz honor jest 

naszym. Krzywda wam wyrządzona jest krzywdą wyrządzoną nam i zdradą Dębowej 

Korony najwyższego króla. Witajcie w Paras Derval. Osobiście zadbam o waszą 

wygodę na dzisiejszą noc. - Dopiero przy ostatnim zdaniu jego głos zmienił się nieco, 

a złośliwe i rozbawione oczy szybko błysnęły w kierunku Jennifer.

Znów się oblała rumieńcem, lecz on już się odwrócił. - Gorlaesie - rzekł cicho 

- zdaje się, że twoi przyboczni zemdleli. W ciągu tych kilku godzin, jakie upłynęły od 

mojego powrotu z Południowej Twierdzy, powiadomiono mnie, iż stanowczo zbyt 

wiele piją. Wiem, że to święto, ale żeby aż tak...? - Ton był tak delikatny, tak pełen 

wymówki. Kevin starał się zachować powagę. - Coll - ciągnął Diarmuid - każ, proszę, 

szybko przygotować cztery pokoje od północnej strony.

- Nie - odezwała się Jennifer. - Kim i ja będziemy spać w jednym. Tylko trzy 

pokoje. - Zdecydowanie unikała spoglądania na księcia. Kimberly, która przyglądała 

mu się, stwierdziła, iż jego brwi powędrowały wyżej, niż miały do tego jakiekolwiek 

prawo.

- My również - oświadczył cicho Paul Schafer. Kevin wyczuł, jak mu skacze 

puls. Och, abba, pomyślał, może to mu pomoże.

- Jest mi za gorąco. Dlaczego wszędzie jest tak gorąco? - zapytał Metran, 

pierwszy mag, nie zwracając się do nikogo w szczególności.

Północna strona pałacu, naprzeciwko miasteczka, wychodziła na ogród 

otoczony murem. Kiedy wreszcie znaleźli się sami w komnacie, Kevin otworzył 

przeszklone drzwi i wyszedł na szeroki, kamienny balkon. Wysoko nad jego głową 

wznosił się malejący księżyc, dość jasny, by oświetlić zarośla i nieliczne kwiaty 

poniżej ich pokoju.

- Niezbyt ciekawy ogród - skomentował, kiedy Paul przyłączył się do niego.

- Diarmuid mówił, że nie było deszczu.

- To prawda. - Cisza. Zerwał się wreszcie lekki wietrzyk, by ochłodzić 

wieczór.

- Zwróciłeś uwagę na księżyc? - spytał Paul, opierając się o balustradę.

Kevin pokiwał głową. - Masz na myśli to, że jest większy? Tak, zauważyłem 

to. Ciekawe, jaki to wywiera wpływ?

- Pewnie wyższe przypływy.

- Chyba tak. I więcej wilkołaków.

Schafer posłał mu zgryźliwe spojrzenie. - Wcale bym się nie zdziwił. Powiedz 

mi, co sądzisz o całej tej aferze?

- Loren i Diarmuid wydają się być po tej samej stronie.

- Na to wygląda. Matt nie jest go zupełnie pewien.

- Jakoś to mnie nie dziwi.

- Doprawdy. A Gorlaes? Bez wahania posłał po wsparcie zbrojne. Wykonywał 

tylko rozkazy, czy...

- Nie ma mowy, Paul. Widziałem jego twarz, gdy Diarmuid uczynił z nas 

gości-przyjaciół. Nie był szczęśliwy, mój przyjacielu.

- Doprawdy? - rzekł Schafer. - Cóż, to przynajmniej upraszcza sprawę. 

Chciałbym się jednak dowiedzieć czegoś więcej o tej Jaelle. I również o bracie 

Diarmuida.

- Tym bezimiennym? - zaintonował żałobnie Kevin. - Tym bez imienia?

Schafer parsknął. - Śmieszny facet. Tak, o nim.

- Dowiemy się. Nie takich rzeczy dowiadywaliśmy się przedtem.

- Wiem - powiedział Paul Schafer i po chwili uśmiechnął się, co nieczęsto mu 

się zdarzało.

- Ach, Romeo, Romeo, gdzieżeś jest, Romeo? - z lewej strony dobiegło ich 

żałosne wołanie. Odwrócili się. Kim Ford, omdlewając spektakularnie, wychylała się 

ku nim z następnego balkonu. Dzieliła ich odległość mniej więcej trzymetrowego 

skoku.

- Już idę! - natychmiast odpowiedział Kevin i popędził do barierki ich 

własnego balkonu.

- Ach, przyleć do mnie! - piała Kimberly. Jennifer, stojąca za nią, niemal z 

ociąganiem, ale zaczęła się śmiać.

- Już pędzę! - powtórzył Kevin, ostentacyjnie gimnastykując się. - Nic wam 

się tam nie stało? - spytał w połowie skłonu. - Nikt was jeszcze nie pohańbił?

- Nie ma szansy - lamentowała Kim. - Nie możemy znaleźć nikogo, kto 

okazałby się dość męski i przeskoczył na nasz balkon.

Kevin roześmiał się. - Będę musiał się szybko uwinąć - powiedział - żeby 

zdążyć przed księciem.

- Nie jestem pewna - stwierdziła Jennifer Lowell, - czy ktokolwiek potrafiłby 

wyprzedzić tego faceta. Podczas gdy przyjaciele się przekomarzali, Paul Schafer 

odsunął się na drugi koniec balkonu. Dobrze wiedział, że ta frywolność jest tylko 

rozładowaniem napięcia, lecz on już nie mógł z tego korzystać. Wsparłszy na barierce 

niezdobne w pierścienie dłonie o delikatnych kościach, spojrzał na nagi ogród w dole. 

Stał tak, rozglądając się, lecz tak naprawdę niczego nie widząc: jego uwagę 

pochłaniał wewnętrzny krajobraz.

Jednak nawet gdyby Schafer uważnie mierzył wzrokiem cienie, istniało małe 

prawdopodobieństwo, by dostrzegł istotę mroku, która przyglądała mu się, 

przykucnięta za kępą karłowatych krzewów. Ogarnięta była przemożną żądzą mordu, 

a Paul przysunął się na odległość, z jakiej bez trudu mogła go trafić zatrutymi 

strzałkami, które miała ze sobą. Mógł zginąć.

Jej strach jednakże wziął górę nad żądzą krwi. Rozkazano jej obserwować i 

donosić, ale nie zabijać.

Tak więc Paul żył i obserwował, nieświadom niczego, a po jakimś czasie 

odetchnął głęboko i oderwał się od uporczywego wpatrywania się niewidzącymi 

oczyma w mrok na dole.

Ujrzeć coś, czego nikt inny nie widzi.

Wysoko na kamiennym murze okalającym ogród stał olbrzymi szary pies, czy 

może wilk, i patrzył na niego przez rozświetloną księżycem przestrzeń oczyma, które 

nie były oczami psa, ani wilka, i w których krył się smutek głębszy i starszy od 

wszystkiego, co Paul widział, czy znał. Ze szczytu muru stworzenie spoglądało na 

niego w sposób, w jaki ponoć zwierzęta nie są w stanie patrzeć. I zawołało go. Zew 

nie pozostawiał żadnych wątpliwości, rozkazywał i przerażał. Majaczące w mroku 

nocy zwierzę zwracało się ku niemu, uporczywie wpatrując się w niego swymi 

nienaturalnie wyrazistymi oczyma. Paul dotknął studni smutku tak przepastnej, że 

obawiał się, iż w niej utonie. Cokolwiek stało na murze, poniosło niegdyś i wciąż 

ponosi stratę, której zasięg nie ogranicza się do tego świata. Przytłaczało go to i 

budziło przerażenie.

Wołało go. Czując zimny pot na skórze w środku letniej nocy, Paul Schafer 

poznał jedną z rzeczy, jakie pojawiły się w chaotycznej wizji wywołanej u niego 

przez badanie Lorena.

Wyrwał się z zauroczenia olbrzymim wysiłkiem. Kiedy odwrócił głowę, 

odczuł ten ruch jak dźgnięcie w serce.

- Kev - zdołał wychrypieć głosem, który zabrzmiał upiornie w jego własnej 

głowie.

- Co tam? - odpowiedział natychmiast jego przyjaciel.

- Tam. Na murze. Widziałeś coś? - Paul pokazał, lecz nie odwrócił się.

- Co? Tam niczego nie ma. Co zobaczyłeś?

- Nie jestem pewien. - Dyszał ciężko. - Coś. Może psa.

- I?

- Ono domaga się mnie - oświadczył Paul Schafer.

Osłupiały Kevin milczał. Stali tak przez moment, patrząc na siebie, lecz nie 

czując bliskości, a potem Schafer odwrócił się i wszedł do środka. Kevin został 

chwilę dłużej, żeby uspokoić resztę. Paul zajął mniejsze z dwóch łóżek, które 

wniesiono pośpiesznie i leżał na plecach z rękoma założonymi pod głową.

Kevin rozebrał się bez słowa i równie cicho położył. Wąski, ukośny promień 

księżyca oświetlał odległy kąt pokoju, nie padając na żadnego z nich.

Rozdział 5

Zbierali się całą noc. Srodzy ludzie z Rhoden, gdzie urodził się Ailell, weseli 

z otoczonego wysokimi blankami Seresh nad Saeren, żeglarze z Taerlindel i żołnierze 

z Północnej Twierdzy, choć przez tego, którego wygnano, było ich niewielu. Przybyli 

również ze wsi, z suchych jak proch gospodarstw w całym Najwyższym Królestwie. 

Od wielu dni napływali strumieniami do Paras Derval, tłocząc się w gospodach i 

noclegowniach, przebywając na tymczasowo urządzonych, za ostatnimi ulicami 

miasteczka pod pałacem, polach namiotowych. Część z nich szła pieszo na zachód z 

niegdyś żyznych krain nad rzeką Glein. Wspierając się na rzeźbionych laskach 

typowych dla południowego wschodu, podróżni przecięli wypalone pustynie pól 

uprawnych, by dołączyć do innych na trakcie Leinan pokrytym kłębami kurzu. Z 

pastwisk i ziemi mlecznych stad na północnym wschodzie przybyli mężowie na 

grzbietach koni, które stanowiły dziedzictwo ich zimowych targów z Dalrei nad 

brzegami Latham. Ich konie mogły być żałośnie wychudzone, lecz każdego 

wierzchowca okrywał bogaty czaprak, który każdy brenniński jeździec musiał utkać, 

nim wziął sobie konia: tkanina za dar szybkości od Tkacza. Przybyli również zza 

Leinan - ponurzy, śniadzi chłopi z Gwen Ystrat na swych szerokich, sześciokołowych 

wozach. Nie było żadnej z ich kobiet, nawet z pobliskiej Dun Maura poddanej Matce.

Jednakże z innych krain kobiety i dzieci napływały hałaśliwym, rozbawionym 

tłumem. Nawet w środku suszy i głodu lud Brenninu gromadził się, by oddać hołd 

swemu królowi i być może dzięki temu na krótko zapomnieć o swych troskach.

Poranek zastał ich tłumnie zebranych na pałacowym placu. Patrząc w górę, 

mogli zobaczyć wielki taras, na którym powieszono sztandary, wielobarwne wstęgi i, 

co najwspanialsze, wielki gobelin przedstawiający Iorwetha w Puszczy, wyniesiony 

na ten jeden dzień, by lud Brenninu mógł zobaczyć, jak ich najwyższy król stoi w 

Paras Derval zarówno pod symbolem Mörnira, jak i Tkacza.

Nie wszystko jednak poświęcone było szlachetnym i podniosłym sprawom. 

Na obrzeżach tłumu krążyli żonglerzy, pajace i artyści dokonujący dziwów przy 

pomocy błyszczących noży, mieczy i jaskrawych szalików. Cyngaelowie śpiewali 

swe rubaszne wiersze gromadkom roześmianych słuchaczy, improwizując za opłatą 

satyry na każdego, kogo wskazał płacący. Niejednej zemsty dokonano w ten sposób, 

przy pomocy wyrazistych, dosadnych słów cyngaelów - od czasów Colana nie 

podlegających żadnemu prawu, z wyjątkiem prawa swojej rady. Handlarze obnosili 

swe barwne towary pośród wrzawy, bądź spiesznie wznosili budy, z których mogli 

prezentować swe dzieła w pełnym słońcu. A potem hałas, nigdy nie mniejszy od ryku, 

zmienił się w grzmot, bowiem na balkonie pojawiło się kilka postaci.

Zgiełk uderzył Kevina niczym cios. Brak okularów słonecznych był dla niego 

źródłem głębokiej i dotkliwej udręki. Skacowany do nieprzytomności, tak blady, że 

aż zielonkawy, rzucił okiem na Diarmuida i pod nosem przeklinał elegancję jego 

postaci. Odwróciwszy się do Kim - co spowodowało piekielny ból - został 

poczęstowany krzywym uśmiechem współczucia, który w równym stopniu ukoił jego 

ducha, co zranił jego dumę.

Już panował upał. Słońce na bezchmurnym niebie było boleśnie jaskrawe i 

takie też były kolory noszone przez panów i damy dworu Ailella. Sam najwyższy 

król, któremu jeszcze nie zostali przedstawieni, stał nieco dalej w głębi balkonu, 

schowany za dzielącymi ich dworzanami. Kevin zamknął oczy, żałując, że nie może 

wycofać się do cienia, zamiast stać z przodu na widoku... czerwonoskórzy Indianie, 

akurat. W każdym razie, czerwonoocy Indianie. Było mu lżej z zamkniętymi oczyma. 

Pochlebczy głos Gorlaesa, wyliczający olśniewające osiągnięcia rządów Ailella, 

stopniowo usuwał się w tło. Cóż za piekielne wino wyrabiają w tym świecie, 

pomyślał Kevin, nie mając dość sił, by odpowiednio rozzłościć się.

Pukanie do drzwi rozległo się godzinę po tym, jak położyli się do łóżek. 

Żaden z nich nie spał.

- Ostrożnie - rzekł Paul, podnosząc się na łokciu. Kevin szybko wstał i 

naciągnął kalesony przed podejściem do drzwi.

- Tak? - powiedział, nie dotykając zamka. - Kto tam?

- Wesołe nocne towarzystwo - odparł znajomy głos. - Otwierajcie. Muszę 

zabrać Tegida z korytarza.

Kevin ze śmiechem obejrzał się przez ramię. Paul wstał i był już do połowy 

ubrany. Kevin otworzył drzwi i Diarmuid wszedł szybko, pokazując dwie flaszki 

wina, jedną już odkorkowaną. Za nim, również niosąc wino, weszli do komnaty Coll i 

komiczny Tegid, a dalej dwóch następnych mężczyzn z naręczami ubrań.

- Na jutrzejszy dzień - powiedział książę w odpowiedzi na zdziwione 

spojrzenie, jakim Kevin obdarzył tę ostatnią parę. - Obiecałem, że będę się o was 

troszczył. - Rzucił jedną z flaszek wina i uśmiechnął się.

- To bardzo miłe z twojej strony - odparł Kevin, łapiąc ją. Uniósł bukłak w 

sposób, jakiego nauczył się przed laty w Hiszpanii i wlał do gardła ciemną strugę 

wina. Rzucił skórzaną flaszkę Paulowi, który pił w milczeniu.

- Ach! - krzyknął Tegid, usadowiwszy się na długiej ławie. - Wyschłem jak 

serce Jaelle. Za zdrowie króla! - zawołał, wznosząc swój bukłak. - Jego wspaniałego 

dziedzica, księcia Diarmuida, naszych szlachetnych i dostojnych gości i... - Resztę 

toastu zagłuszył dźwięk wina obficie lejącego się do jego ust. Wreszcie struga 

przestała płynąć. Tegid czknął i rozejrzał się. - Mam dzisiejszej nocy straszne 

pragnienie - wyjaśnił niepotrzebnie.

- Skoro jesteś w nastroju do zabawy, książę, czy nie pomyliłeś pokoi? - rzucił 

od niechcenia Paul.

Diarmuid uśmiechnął się żałośnie. - Nie sądź, że jesteśmy tu z wyboru - 

mruknął. - Wasze czarujące towarzyszki przyjęły suknie na jutrzejszy dzień, lecz 

niestety, nic więcej. Ta mała, Kim - potrząsnął głową - ma ostry języczek.

- Moje kondolencje - powiedział ucieszony Kevin. - Mnie samemu dostało się 

kilka razy.

- Toteż - oświadczył Diarmuid dan Ailell - napijmy się we wspólnym żalu. - 

Książę nadał ton spotkaniu, rozpoczynając od, co nazwał najważniejszymi 

informacjami, błyskotliwie obscenicznych opisów rozmaitych dam dworu, które 

mogą spotkać. Opis ten odzwierciedlał doskonałą znajomość zarówno ich 

prywatnego, jak i publicznego charakteru.

Tegid i Coll włączyli się do zabawy; dwaj pozostali mężczyźni po jakimś 

czasie zostali zastąpieni przez inną parę z nowymi flaszkami wina. Ci również 

wreszcie wyszli. Jednakże zmieniający ich dwaj następni nie wyglądali na 

rozbawionych.

- Co tam, Carde? - spytał Coll jasnowłosego mężczyznę.

Zagadnięty odkaszlnął. Diarmuid, rozparty w głębokim fotelu pod oknem, 

odwrócił się na ten dźwięk.

- Coś dziwnego, panie. - Głos Carde’a był bardzo cichy. - Sądziłem, że 

powinieneś dowiedzieć się natychmiast. W ogrodzie pod tym oknem leży martwy 

svart alfar.

W spływającym na niego otępieniu wywołanym winem Kevin zobaczył, jak 

Diarmuid zrywa się na nogi.

- Jasno utkany! - rzekł książę. - Który z was go zabił?

Głos Carde’a przeszedł w szept. - Właśnie w tym szkopuł, panie. Erron 

znalazł go martwego. Jego gardło było... rozszarpane, panie. Erron uważa... on sądzi, 

że uczynił to wilk, chociaż... z całym szacunkiem, panie, nie chciałbym nigdy spotkać 

się z tym, co zabiło tego stwora.

W ciszy, która potem nastąpiła, Kevin spojrzał na Paula Schafera. Siedząc na 

łóżku, Paul wydawał się jeszcze szczuplejszy i bardziej wątły niż zwykle. Z jego 

twarzy niczego nie można było wyczytać.

Diarmuid przerwał tę ciszę: - Powiedziałeś, że jest pod tym oknem?

Carde pokiwał głową, lecz książę już się odwrócił i otworzywszy drzwi na 

oścież, znalazł się na balkonie, po czym przeskoczył przez poręcz. A tuż za nim Paul 

Schafer. Co oznaczało, że Kevin też musiał pójść. Z Collem u boku i Cardem tuż za 

plecami zbliżył się do krawędzi balkonu, przekroczył barierkę, przez powodujący 

zawroty głowy moment wisiał na rękach, a następnie zeskoczył trzy metry w dół do 

ogrodu. Pozostali dwaj poszli w jego ślady. W komnacie został tylko Tegid, któremu 

obfita tusza nie pozwalała na taki wyczyn.

Diarmuid i Paul podeszli do miejsca, gdzie przy kępie skarłowaciałych 

krzewów stało trzech mężczyzn. Rozstąpili się, by pozwolić księciu przejść. Kevin, 

oddychając głęboko, by zwalczyć zawroty głowy, zbliżył się do Paula i spojrzał na 

ziemię.

Kiedy jego oczy przyzwyczaiły się do mroku, pożałował, że to uczynił. Svart 

alfar był właściwie bez głowy; czaszkę miał rozszarpaną na strzępy. Jedno ramię było 

oddarte, drugie trzymało się ciała tylko na odsłoniętym paśmie chrząstek, a na nagim 

tułowiu ciemnozielonej, bezwłosej istoty widniały głębokie ślady pazurów. Nawet w 

mroku Kevin widział gęstą posokę, która zlepiła wyschniętą ziemię. Powstrzymał 

odruchowe mdłości. Pod wpływem wstrząsu niemal wytrzeźwiał. Przez długą chwilę 

nikt się nie odzywał: wściekłość, z jaką zmasakrowano leżące na ziemi stworzenie, 

narzucała swą własną ciszę.

W końcu Diarmuid wyprostował się i odsunął o kilka kroków.

- Carde - powiedział rzeczowo - chcę, by od dzisiaj podwojono straże 

pilnujące naszych gości. Jutro chcę widzieć raport, dlaczego żaden z was nie 

zauważył tego stwora. I dlaczego też nie widzieliście tego, co je zabiło. Jeśli 

wystawiam straże, spodziewam się, że będzie z nich pożytek.

- Panie. - Carde, mocno wstrząśnięty, wycofał się z pozostałymi strażnikami.

Coll wciąż klęczał przy nieżywym svarcie. Teraz obejrzał się przez ramię. - 

Diar - powiedział - tego nie zrobił zwykły wilk.

- Wiem - rzekł książę. - To był wilk.

Odwróciwszy się, Kevin ponownie rzucił spojrzenie Paulowi. Schafer stał 

odwrócony do nich plecami. Przyglądał się murowi okalającemu ogród.

W końcu wszyscy czterej wrócili pod balkon. Dzięki szczelinom w murze 

pałacowym i pomocnej ręce Tegida, podanej nad barierką, szybko znaleźli się 

ponownie w pokoju. Diarmuid, Coll i Tegid wyszli wkrótce potem. Książę zostawił 

im dwie flaszki wina i propozycję; przyjęli jedno i drugie.

Skończyło się na tym, że Kevin wypił niemal wszystko sam, głównie dlatego, 

że Paul, dla odmiany, nie miał ochoty na rozmowę.

- Jesteśmy na widoku! - syknęła Kim, szturchając Kevina łokciem. Wyglądało 

na to, że ma rację. We czworo wystąpili naprzód w odpowiedzi na zamaszysty gest 

Gorlaesa i, jak ich pouczono wcześniej, pomachali rękoma do głośno wiwatującego 

tłumu.

Kimberly, unosząc jedną ręką, a drugą podtrzymując Kevina, uświadomiła 

sobie nagle, że była to scena, którą Loren wyczarował dla nich w Plazie dwa dni 

temu. Odruchowo obejrzała się przez ramię. Ujrzała nad głową leniwie powiewającą 

na wietrze chorągiew z półksiężycem i dębem.

Wdzięczny za jej wsparcie Kevin zdobył się na kilka wymachów ręką i 

sztywny uśmiech, rozmyślając jednocześnie, iż tłum kłębiący się na dole wiele 

przyjmuje na wiarę. Z tej wysokości mogli być dowolnymi czterema członkami 

dworu. Podejrzewał, olśniony trzeźwością swego rozumowania myślenia, że i tak 

prawdopodobnie wszystkie ich kontakty będą się ograniczać do szlachty. Ludzie 

wokół nich wiedzieli, że są z innego świata - i ktoś był z tego powodu niezmiernie 

niezadowolony.

Dobijał go ból głowy i miał wrażenie, że w ustach zagnieździł mu się jakiś 

bliżej nie określony grzyb. Lepiej szybko odzyskaj kondycję, pomyślał, za chwilę 

spotkasz króla. Jutro czekała go też długa jazda, na końcu której... czekało Bóg wie 

co.

Bowiem ostatnia propozycja Diarmuida należała do tych z rodzaju 

niespodziewanych. - Jutro rano jedziemy na południe - oświadczył przed świtem. - Na 

drugą stronę rzeki. Coś w rodzaju najazdu, chociaż cichego. Nikt nie ma o tym 

wiedzieć. Jeśli uważacie, że dacie sobie radę, może to was zaciekawić. Nie będzie 

zupełnie bezpiecznie, ale myślę, że zdołamy się wami zaopiekować. - Uśmiech po 

ostatnim zdaniu przekonał ich obu - co, jak uświadomił sobie Kevin - było 

zamierzeniem tego bezczelnego manipulatora.

Wielką salę w Paras Derval zaprojektował Tomaz Lal, którego uczniem był 

Ginserat, ten, który wykonał później kamienie strażnicze i wiele innych pięknych i 

potężnych rzeczy w dawnych czasach.

Dwanaście wielkich kolumn podtrzymywało imponujące sklepienie. Wysoko 

w ścianach umieszczone były okna Delevana - witraże przedstawiające założenie 

Najwyższego Królestwa przez Iorwetha i pierwsze wojny z Eridu i Cathalem. 

Ostatnie okno w zachodniej ścianie, to nad zwieńczonym baldachimem tronem 

Brenninu, przedstawiało samego Conary’ego z młodym Colanem u boku, jadących z 

rozwianymi, jasnymi włosami na północ przez Równinę na ostatni bój z Rakothem 

Maugrimem. Kiedy zachodziło słońce, okno płonęło blaskiem w taki sposób, że 

twarze króla i jego złotego syna wydawały się promieniować majestatem, choć okno 

wykonano niemal tysiąc lat temu. Taka była sztuka Delevana i rzemiosło Tomaza 

Lala.

Idąc między olbrzymimi kolumnami po wykładanych mozaiką płytach, 

Kimberly po raz pierwszy doznała uczucia pełnego szacunku lęku, jaki odczuwało się 

w tym miejscu. Te filary, okna, wszędzie obecne gobeliny, wykładana drogimi 

kamieniami posadzka, pokryte klejnotami szaty panów i dam, nawet jedwabna 

wspaniałość lawendowej sukni, jaką miała na sobie... Wzięła głęboki, ostrożny 

oddech i starała się patrzeć prosto przed siebie.

Gdy Loren podprowadził ich czworo do zachodniego krańca sali, zobaczyła 

pod ostatnim wielkim oknem podwyższenie z marmuru i obsydianu, na nim tron 

wyrzeźbiony z ciężkiego dębu i zasiadającego na nim mężczyznę, którego widziała 

przelotnie wcześniej w tłumie na balkonie.

Tragedia Ailella dan Arta leżała w tym, z jakich wysokości się stoczył. 

Wynędzniały mężczyzna o wiotkiej, śnieżnobiałej brodzie i mętnym, zasnutym 

kataraktami spojrzeniu, w niewielkim stopniu przypominał olbrzymiego wojownika o 

oczach niczym niebo w południe, który zajął Dębowy Tron pięćdziesiąt lat temu. 

Zmarniały i wychudzony Ailell sprawiał wrażenie, że poddał się czasowi, a 

spojrzenie, jakim ich obdarzył, nie było przyjazne.

Po jednej stronie króla stał Gorlaes. Barczysty kanclerz odziany był na 

brązowo, na szyi miał zawieszoną tylko odznakę swego urzędu. Po drugiej stronie 

tronu, w szatach koloru czerwonego wina i bieli, stał Diarmuid, następca tronu 

Brenninu. Kiedy wzrok Kim zatrzymał się na nim na dłużej, mrugnął do niej. Kim 

odwróciła się gwałtownie i ujrzała Metrana, pierwszego maga, który rzężąc, 

przyczłapał powoli w towarzystwie usłużnego pomocnika, by stanąć z Lorenem tuż 

przed nimi.

Widząc, że Paul przygląda się uważnie królowi, sama odwróciła się ku 

tronowi i po chwili posłyszała, jak przedstawiają ją po imieniu. Wystąpiła naprzód i 

skłoniła się, wcześniej podjąwszy decyzję, że żadna siła nie zmusi jej do podjęcia 

czegoś tak ryzykownego jak dygnięcie. Pozostali poszli w jej ślady. Jennifer 

natomiast dygnęła, zniżając się wśród szelestu zielonego jedwabiu i wdzięcznie 

podnosząc, przy czym przez salę przebiegł szmer podziwu.

- Witajcie w Brenninie - rzekł najwyższy król, wspierając się o oparcie tronu. 

- Jasna niech będzie nić waszych dni pośród nas. - Słowa były łaskawe, lecz niski, 

wyschnięty głos, jakim zostały wypowiedziane, nie wyrażał zadowolenia. - Dziękuję 

wam, Metranie, Lorenie - mówił król tym samym tonem. - Dziękuję ci, Teyrnonie - 

dodał, skinąwszy głową trzeciemu mężczyźnie, na wpół ukrytemu za Lorenem.

Metran zgiął się za nisko w odpowiedzi i niemal przewrócił. Jego towarzysz 

pomógł mu się wyprostować. Ktoś z tyłu zachichotał szyderczo.

Przemówił Loren. - Dziękujemy ci za twą serdeczność, panie. Nasi przyjaciele 

spotkali już twego syna i kanclerza. Książę był tak dobry i uczynił ich zeszłej nocy 

gośćmi-przyjaciółmi twego domu. - Podniósł głos przy ostatnim zdaniu, by się 

rozniosło.

Król przez długą chwilę spoglądał w oczy Lorenowi i obserwująca to Kim 

zmieniła zdanie. Ailell może jest sędziwy, ale z pewnością nie zgrzybiały - uśmiech 

widniejący na jego twarzy był stanowczo zbyt cyniczny.

- Tak - rzekł król. - Wiem o tym. I niniejszym popieram jego decyzję. 

Powiedz mi, Lorenie - ciągnął innym tonem - czy wiesz, czy któryś z twoich 

przyjaciół gra w ta’bael?

Loren pokręcił głową przepraszająco. - Zaprawdę, panie - rzekł - nie przyszło 

mi do głowy, by spytać. Mają w swym świecie tę samą grę, zwą ją szachami, ale...

- Ja gram - powiedział Paul.

Zapadła krótka cisza. Paul i król przyglądali się sobie. Kiedy Ailell odezwał 

się, jego głos zabrzmiał bardzo cicho. - Mam nadzieję - powiedział - że zagrasz ze 

mną, póki jesteś z nami.

Schafer w odpowiedzi skinął głową. Król odchylił się do tyłu i na ten widok 

Loren odwrócił się, by wyprowadzić ich z sali pałacowej.

- Zatrzymaj się, Srebrny Płaszczu! - Głos o lodowato władczym brzmieniu 

przeszył ich niczym nóż.

Kim szybko odwróciła się w lewo, gdzie zauważyła niewielkie zgromadzenie 

kobiet w szarych szatach. Teraz grupka ta rozstąpiła się i do tronu zbliżyła się ich 

przedstawicielka.

Cała była w bieli, bardzo wysoka, o rudych włosach przytrzymywanych 

srebrnym diademem na czole. Jej oczy były zielone i bardzo zimne. W jej pozie 

można było wyczuć głęboką, ledwo powstrzymywaną wściekłość. Gdy była 

dostatecznie blisko Kimberly dostrzegła, że jest piękna. Jednakże pomimo włosów, 

które błyszczały jak ogień w noc pod gwiazdami, nie była to uroda, która mogłaby 

kogoś ogrzać. Raniła niczym oręż. Nie było w niej drobiny łagodności, ani cienia 

troski, lecz była fascynująca niczym lot strzały na moment nim zabije.

Loren, zatrzymany w trakcie wycofywania się, odwrócił się w odpowiedzi w 

jej kierunku - i na jego twarzy też nie było znać ciepła.

- Czy nie zapomniałeś o czymś? - spytała kobieta w bieli głosem miękkim jak 

puch i przesyconym groźbą.

- O przedstawieniu ich? Uczyniłbym to we właściwym czasie - odparł 

niefrasobliwie Loren. - Jeśli niecierpliwisz się, mogę...

- We właściwym czasie? Niecierpliwię się? Na Machę i Nemain, powinneś 

zostać przeklęty za swą bezczelność! - Rudowłosa kobieta zesztywniała z 

wściekłości. Wbiła płomienny wzrok w oczy czarodzieja, który wytrzymał to 

spojrzenie beznamiętnie.

- Obawiam się, że masz rację, kapłanko - oświadczył majestatycznym tonem 

Gorlaes. - Nasz podróżnik czasami zapomina o tym, komu kiedy należy się 

pierwszeństwo. Nasi goście powinni byli zostać ci dziś przedstawieni. Obawiam się...

- Idiota! - warknęła kapłanka. - Jesteś idiotą, Gorlaesie! Dzisiaj? Powinniście 

się do mnie zwrócić zanim wyruszył w tę podróż. Jak śmiesz, Metranie? Jak śmiesz 

polecać przejście bez zezwolenia Matki? Równowaga światów spoczywa w jej 

rękach, a więc w moich. Dotknięcie korzenia ziemi grozi zgubą duszy, jeśli nie 

uzyskasz jej zezwolenia!

Metran cofnął się przed rozwścieczoną kobietą. Na jego twarzy uwidoczniły 

się strach i zakłopotanie. Jednakże Loren uniósł rękę i pewnie wycelował długi palec 

w kapłankę, która stała naprzeciwko niego. - Nigdzie - rzekł, a jego głos przepełniał 

teraz gniew - nigdzie nic podobnego nie jest napisane! I ty, na wszystkich bogów, 

wiesz o tym. Posuwasz się za daleko, Jaelle - i strzeż się, bo nie pozwolimy na to. 

Równowaga nie zależy od ciebie - a twoje obrzędy przy księżycu mogą jeszcze ją 

zniweczyć.

Oczy kapłanki błysnęły na wzmiankę o tym - a Kim nagle przypomniała 

sobie, że poprzedniej nocy Diarmuid wspominał coś o tajnym zgromadzeniu.

W przesyconą napięciem ciszę wślizgnął się teraz jego leniwy głos: - Jaelle - 

powiedział z miejsca przy tronie swego ojca - bez względu na wagę twych słów, z 

pewnością nie jest to właściwy moment, aby o tym mówić. Jakkolwiek wielka jest 

twa uroda, psujesz nam zabawę urządzaniem tu burd. A zdaje się, że powinniśmy 

powitać kolejnego gościa.

Zszedł lekko z podium, przeszedł obok nich wszystkich i podążył na drugi 

koniec sali, gdzie, jak Kim zobaczyła, u wielkich wrót pałacowej sali Ailella, stała 

jeszcze jedna kobieta, tym razem siwowłosa ze starości i podpierająca się sękatym 

kosturem.

- Witaj Ysanno - rzekł książę z głęboką uprzejmością. - Wiele czasu upłynęło 

od chwili, gdy zaszczycałaś swą osobą nasz dwór.

Kim na dźwięk tego imienia i na widok stojącej tam wątłej postaci poczuła 

ucisk w sercu.

Ci, którzy wypełniali przestrzenie między kolumnami, pośpiesznie odsuwali 

się z lękiem. Po sali przeszedł szmer. Kim nie zwracała na to uwagi, bowiem 

wszystkie jej zmysły przyciągnęła skurczona, pomarszczona postać zbliżająca się 

ostrożnie do tronu, wsparta na ramieniu młodego księcia.

- Ysanno, nie powinno cię tu być. - Ailell, co było zaskakujące, wstał przy 

tych słowach i można było dostrzec, że choć przygarbiony wiekiem, wciąż był 

najwyższym mężczyzną w sali.

- To prawda - przyznała potulnie kobieta, zatrzymując się przed nim. Jej głos 

brzmiał równie łagodnie, co głos Jaelle szorstko. Rudowłosa kapłanka przyglądała jej 

się z pogardą.

- Więc, czemu? - spytał cicho Ailell.

- Pięćdziesiąt lat na tronie zasługuje na podróż, by złożyć hołd - odparła 

Ysanne. - Czy jest tu obecny jeszcze ktoś, prócz Metrana i być może Lorena, kto 

pamięta dobrze dzień twej koronacji? Przyszłam życzyć ci jasnego tkania, Ailellu. I 

jeszcze w dwóch innych sprawach.

- Mianowicie jakich? - spytał Loren.

- Po pierwsze, by zobaczyć twych podróżników - odrzekła Ysanne i odwróciła 

się twarzą do Paula Schafera.

Gest, jakim zareagował, był niespodziewany. Zasłoniwszy dłonią oczy, 

Schafer wykrzyknął: - Nie! Żadnego badania!

Ysanne uniosła brwi. Posłała spojrzenie Lorenowi, a potem ponownie 

zwróciła się ku Paulowi. - Rozumiem - powiedziała. - Nie obawiaj się więc, ja nigdy 

nie używam badania - nie potrzebuję go. - W sali znów podniósł się szmer, bowiem 

słowa się rozniosły.

Paul powoli opuścił rękę. Spojrzał wtedy śmiało staruszce w oczy, trzymając 

głowę wysoko - i co dziwne, to Ysanne spuściła wzrok.

I wtedy stało się, stało się, że odwróciła się, mijając Jennifer i Kevina, nie 

zauważając sztywnej postaci Jaelle i po raz pierwszy dostrzegła Kimberly. Ich szare 

oczy spotkały się u stóp rzeźbionego tronu pod wysokimi oknami Delevana. - Ach! - 

wykrzyknęła staruszka, z trudem zaczerpując tchu. A po chwili dodała najcichszym 

szeptem: - Od tak dawna czekałam na ciebie, moja droga.

I tylko jedna Kim dostrzegła skurcz lęku, jaki przemknął przez twarz Ysanny, 

nim wypowiedziała te ciche słowa niczym błogosławieństwo.

- Jak to? - wyjąkała Kim. - Co masz na myśli?

Ysanne uśmiechnęła się. - Jestem jasnowidzącą. Tą, która śni sen. - Jakimś 

sposobem Kim wiedziała, co to znaczy i nagle lśniące łzy stanęły jej w oczach.

- Przyjdź do mnie - szepnęła jasnowidząca. - Loren powie ci, jak. - Odwróciła 

się wtedy i dygnęła nisko przed wysokim królem Brenninu. - Niech los ci sprzyja, 

Ailellu - rzekła do niego. - Drugą sprawą, w jakiej przybyłam, jest pożegnanie. 

Więcej nie powrócę i nie spotkamy się już, ty i ja, po tej stronie Nocy. - Przerwała. - 

Kochałam cię. Weź to ze sobą.

- Ysanno... - wykrzyknął król.

Lecz ona już się odwróciła. Podpierając się kosturem, przeszła, tym razem 

sama, przez całą długość osłupiałej, rozjarzonej sali i przestąpiwszy próg podwójnych 

wrót, wyszła na słońce.

Bardzo późno tej nocy Paul Schafer został wezwany, by zagrać w ta’bael z 

najwyższym królem Brenninu.

Odprowadzał go nie znany mu strażnik, toteż idąc za nim ciemnymi 

korytarzami, Paul wdzięczny był za cichą obecność Colla, który, jak wiedział, podąża 

ich śladem.

Był to długi spacer, lecz zobaczyli niewiele osób, które jeszcze nie spały. 

Kobieta czesząca włosy na progu uśmiechnęła się do niego, obok przeszła grupka 

strażników, pobrzękując schowanymi do pochew mieczami u pasa. Mijając sypialnie, 

Paul słyszał szmer nocnych rozmów, a raz jakaś kobieta krzyknęła cicho - dźwięk ten 

bardzo przypominał mu okrzyk, jaki pamiętał.

Dwaj mężczyźni, pod czujnym okiem śledzącej ich osoby, zbliżyli się 

wreszcie do pary ciężkich drzwi. Schafer zachował nieprzenikniony wyraz twarzy, 

gdy podwoje otworzyły się na odgłos pukania eskortującego go strażnika i został 

wprowadzony do obszernego, bogato urządzonego pokoju, na którego środku 

znajdowały się dwa głębokie fotele i stół przygotowany do ta’bael.

- Witaj! - Kanclerz Gorlaes podszedł, by uścisnąć na powitanie ramię Paula. - 

Miło z twej strony, że przyszedłeś.

- Doprawdy miło - rozległ się cieńszy głos króla. Mówiąc te słowa, władca 

wyłonił się z ciemnego kąta. - Wdzięczny jestem, że zechciałeś wykazać 

pobłażliwość dla bezsenności starca. Dzień dotkliwie mnie zmęczył. Dobranoc, 

Gorlaesie.

- Panie - rzekł pośpiesznie kanclerz. - Szczęśliw będę, mogąc zostać i...

- Nie ma potrzeby. Idź spać. Tarn nam usłuży. - Król skinął głową w stronę 

młodego pazia, który otworzył drzwi Paulowi. Gorlaes sprawiał wrażenie, jakby 

chciał znów zaprotestować, lecz powstrzymał się.

- Zatem, dobranoc, panie. Jeszcze raz składam najszczersze życzenia 

wszystkiego najlepszego z okazji tego jasno utkanego dnia. - Zbliżył się i 

przyklęknąwszy na jedno kolano, ucałował dłoń, którą wyciągnął do niego Ailell. 

Potem kanclerz opuścił komnatę, zostawiając Paula samego z królem i jego paziem.

- Połóż wino przy stole, Tarnie. Sami się obsłużymy. Idź do łóżka - obudzę 

cię, kiedy będę chciał sam się położyć. A teraz, chodź, mój młody cudzoziemcze - 

rzekł Ailell, sadowiąc się ostrożnie w fotelu.

Paul zbliżył się w ciszy i zajął drugie krzesło. Tarn zręcznie napełnił dwa 

kielichy ustawione obok inkrustowanej szachownicy, po czym wycofał się do sypialni 

króla za wewnętrznymi drzwiami. W pokoju otwarto okna i odsunięto ciężkie 

zasłony, by mogło wpaść każde tchnienie wiatru. Gdzieś na zewnątrz na drzewie 

śpiewał ptak. Przypominał słowika.

Przepięknie rzeźbione pionki połyskiwały w blasku świec, lecz gdy wysoki 

król Brenninu odchylił się do tyłu w swym fotelu, jego twarz ukryła się w mroku. - 

Loren powiedział mi, że gra, w którą gramy, jest taka sama, choć nazywamy pionki 

inaczej. Zawsze gram czarnymi. Weź białe i zacznij.

Paul Schafer lubił atakować w szachach, szczególnie białymi pionkami i w 

pierwszym ruchu. W jego grze gambity i poświęcenia następowały jeden po drugim w 

celu przypuszczenia huraganowego ataku na króla przeciwnika. Fakt, że dzisiejszym 

jego przeciwnikiem był prawdziwy król, nie miał najmniejszego znaczenia, bowiem 

kodeks Schafera, choć złożony, był niewzruszony. Paul zabrał się do zmiatania z 

szachownicy czarnych pionków Ailella tak samo, jak uczyniłby to z pionkami 

każdego innego przeciwnika. Tego wieczoru czuł się przygnębiony, włożył więcej 

ognia w swą grę niż zazwyczaj, bowiem starał się skryć przed udręką w chłodnej 

klarowności czarno-białej planszy. Toteż bezlitośnie rozstawił swe siły i rzucił białe 

pionki w wir walki.

Atak spotkał się z zawiłą, subtelną i prężną obroną. Po dziesięciu ruchach Paul

już wiedział, że z jakichkolwiek wyżyn Ailell się stoczył, chociaż jego władza mogła 

być ograniczona, ma do czynienia z człowiekiem o nieprzeciętnych talentach. Król 

powoli i cierpliwie budował swą obronę i ostrożnie wspierał stemplami swe wały 

ochronne, tak iż niepohamowane natarcie Paula Schafera zaczęło tracić na siłach i 

zostało nieubłaganie odepchnięte. Po niemal dwóch godzinach gry Paul z rezygnacją 

przewrócił białego króla.

Dwaj mężczyźni odchylili się do tyłu w fotelach i wymienili pierwsze 

spojrzenia od czasu rozpoczęcia partii. I uśmiechnęli się, obaj nie zdając sobie sprawy 

- bowiem nie było sposobu, aby mogli o tym wiedzieć - jaką rzadkością było to dla tej 

drugiej osoby. Niemniej jednak, dzieląc ten moment, gdy Paul uniósł srebrny puchar 

w toaście za króla, poprzez bliźniaczą przepaść światów i lat zbliżyli się do takiego 

rodzaju więzi, która mogłaby pozwolić im zrozumieć się nawzajem.

Tak nie miało się stać, choć coś innego zrodziło się tej nocy, a owoc tej 

rozegranej w milczeniu partii miał zmienić równowagę i wzór wszystkich światów, 

jakie istnieją.

Ailell odezwał się pierwszy, a głos miał schrypnięty: - Jeszcze nikt - rzekł - 

jeszcze nikt nie rozegrał ze mną takiej partii. Ja nie przegrywam w ta’bael. Dziś 

wieczór niemal tak się stało.

Paul uśmiechnął się po raz drugi. - Niemal. Może tak będzie następnym razem 

- ale nie jestem tego zbyt pewien. Grasz pięknie, mój panie.

Ailell potrząsnął głową. - Nie, ja gram ostrożnie. Całe piękno było po twojej 

stronie, lecz czasami mozolna ostrożność może zmęczyć błyskotliwość. Kiedy 

poświęciłeś drugiego jeźdźca... - Ailell bez słów wykonał gest dłonią. - 

Przypuszczam, że tylko młodzi potrafią zrobić coś takiego. Ja już zapomniałem. - 

Uniósł puchar i napił się.

Paul, zanim odpowiedział, napełnił oba kielichy. Czuł się zmęczony. Zdał 

sobie sprawę, że ptak na dworze dawno przestał śpiewać. - Sądzę - powiedział - że 

jest to bardziej kwestia stylu, niż młodości, czy wieku. Nie jestem zbyt cierpliwy, 

więc gram w taki sposób, w jaki gram.

- Masz na myśli ta’bael?

- Inne sprawy również - odparł Paul po chwili wahania.

Ailell zaskakująco pokiwał głową. - Ja też kiedyś byłem taki, choć może 

trudno ci w to uwierzyć. - Na jego twarzy pojawił się wyraz samolekceważenia. - 

Zająłem tron siłą w czasach zamętu i utrzymywałem go siłą miecza przez pierwsze 

lata. Jeśli mamy być dynastią, zaczyna się ona ode mnie i jest kontynuowana przez... 

chyba Diarmuida. - Paul milczał i po chwili król podjął wątek. - To władza uczy 

cierpliwości; mam na myśli utrzymywanie władzy. Człowiek uczy się również, jaką 

cenę się za to płaci - z czego nigdy nie zdawałem sobie sprawy, kiedy byłem w twoim 

wieku i myślałem, że miecz i bystry umysł może poradzić sobie z wszystkim. Nie 

znałem ceny, jaką płaci się za władzę.

Ailell pochylił się nad szchownicą i uniósł jeden z pionków. - Weźmy 

królową w ta’bael - powiedział. - Najpotężniejszy pionek na szachownicy, a jednak w 

razie zagrożenia ze strony strażnika albo jeźdźca trzeba ją chronić, bowiem partia 

zakończy się przegraną, jeśli nastąpi taka wymiana. A król - rzekł Ailell dan Art - w 

ta’bael nie można poświęcić króla.

Paul nie potrafił niczego wyczytać z zapadniętej, wciąż przystojnej twarzy, 

lecz w głosie dała się odczuć nowa nuta, jakby coś ulegało zmianie głęboko pod 

powierzchnią słów.

Ailell zdawał się dostrzegać jego zakłopotanie. Znów uśmiechnął się blado. - 

Jestem uciążliwym kompanem w nocy - rzekł. - Szczególnie dzisiejszej nocy. Zbyt 

wiele wraca. Mam zbyt wiele wspomnień.

- Mam zbyt wiele własnych - powiedział porywczo Paul i w chwili, gdy padły 

te słowa, poczuł złość do siebie.

Wyraz twarzy Ailella był jednakże serdeczny, nawet współczujący. - Tak 

myślałem - stwierdził. - Nie jestem pewien, dlaczego, ale tak właśnie pomyślałem.

Paul zwiesił głowę nad głębokim pucharem wina i upił długi łyk. - Panie - 

rzekł, żeby przerwać ciszę, jaka zapadła i skierować rozmowę na nowy tor, 

jakikolwiek nowy tor - dlaczego kapłanka powiedziała, że Loren powinien spytać ją o 

pozwolenie przed sprowadzeniem nas tutaj? Co...

- Nie miała racji w tym względzie i poślę do niej, by jej o tym powiedzieć. Nie 

przypuszczam jednakże, aby Jaelle była skłonna tego wysłuchać. - Twarz Ailella 

wyrażała żal. - Ona uwielbia wywoływać kłopoty, mącić w taki sposób, by potem 

móc z tego wyciągnąć korzyści. Jaelle jest niewiarygodnie ambitna i pragnie powrotu 

do starych zwyczajów, wedle których Bogini rządziła przez swą najwyższą kapłankę, 

jak bywało, zanim Iorweth przybył zza morza. Wiele jest ambicji na moim dworze, co 

często się zdarza wokół tronu starzejącego się króla, lecz jej ambicja sięga dalej niż 

innych.

Paul pokiwał głową. - Twój syn powiedział coś podobnego zeszłej nocy.

- Co takiego? Diarmuid naprawdę tak powiedział? - Ailell zaśmiał się w 

sposób bardzo przypominający księcia. - Jestem zaskoczony, że wytrzeźwiał na 

wystarczająco długo, by tak przenikliwie myśleć.

Paulowi drgnęły usta. - Szczerze mówiąc, nie był trzeźwy, lecz mimo to 

zdawał się myśleć dość logicznie.

Król wykonał nieco lekceważący gest. - Czasami jest czarujący. - Po chwili 

przerwy pociągnął się za brodę i spytał: - Przepraszam, o czym to mówiliśmy?

- O Jaelle - przypomniał Paul. - O tym, co powiedziała dziś rano.

- Tak, tak, oczywiście. Niegdyś jej słowa byłyby prawdziwe, lecz od dawna 

tak już nie jest. W czasach, gdy do dzikiej magii można było dotrzeć tylko pod 

ziemią, a zazwyczaj tylko dzięki krwi, moc niezbędną do przejścia zaczerpnięto by z 

samego serca ziemi, a to zawsze było dziedziną Matki. Za tamtych czasów prawdą 

było, że użyć korzenia ziemi, avarlith, można było jedynie poprzez wstawiennictwo 

najwyższej kapłanki u Bogini. Jednakże obecnie, już od wielu lat, od czasu gdy 

Amairgen poznał wiedzę nieba i założył radę magów, drenaż mocy przebiega tylko 

przez źródło czarodzieja, a avarlith pozostaje nietknięty.

- Nie rozumiem. Jaki drenaż mocy?

- Wyprzedzam fakty. Trudno pamiętać, że jesteś z innego świata. Posłuchaj 

więc. Gdyby mag miał użyć swych czarów do rozpalenia ognia na kominku, 

wymagałoby to mocy. Niegdyś cała nasza moc należała do Bogini i czerpano ją 

bezpośrednio z korzenia ziemi; a ponieważ zarówno czerpano ją, jak i zużywano w 

Fionavarze, moc zawsze wracała do ziemi - nigdy nie malała. Jednak podczas 

przejścia moc wykorzystuje się w innym świecie...

- Więc traci się ją!

- Właśnie. Tak było kiedyś. Niemniej jednak od czasu, gdy Amairgen 

wyzwolił magów spod władzy Matki, moc jest czerpana wyłącznie ze źródła 

czarodzieja, a ono odbudowuje ją w sobie po jakimś czasie.

- Ono?

- To znaczy: on albo, oczywiście, ona.

- Ale... chcesz powiedzieć, że każdy czarodziej ma...

- Tak, oczywiście. Każdy jest związany ze źródłem, jak Loren z Mattem, czy 

Metran z Denbarrą. To podstawowe prawo wiedzy nieba. Mag nie może uczynić 

więcej niż może znieść jego źródło, a związani są na całe życie. Cokolwiek uczyni 

czarodziej, ktoś inny ponosi tego koszty.

Wtedy tak wiele się wyjaśniło. Paul przypomniał sobie drżenie Matta Sörena 

po dokonaniu przejścia. Przypomniał sobie baczną troskę Lorena o krasnoluda, a 

później, widząc tę zbieżność jeszcze wyraźniej, przyćmione pochodnie na ścianach 

pierwszej komnaty, pochodnie, które słabowity Metran rozjaśnił jednym gestem, gdy 

tymczasem Loren powstrzymał się od tego, by dać wytchnienie swemu źródłu. Paul 

poczuł, jak jego umysł odrywa się od zapatrzenia w siebie.

- W jaki sposób? - spytał. - W jaki sposób są ze sobą związani?

- Czarodziej i źródło? Istnieje mnóstwo praw i trzeba przejść długie 

przeszkolenie. Na końcu, jeśli taka jest ich wola, mogą połączyć się więzami obrzędu, 

choć nie jest to coś, co można lekko potraktować. Zostało już tylko trzech we 

Fionavarze, którzy spełniają tę rolę. Denbarra jest siostrzanym synem Metrana, 

źródłem Teyrnona jest Barak, jego najbliższy przyjaciel z dzieciństwa. Niektóre pary 

bywały osobliwe: Lisen z Puszczy była źródłem Amairgena Białej Gałęzi, pierwszego 

z magów.

- Co w tym było dziwnego?

- Ach - najwyższy król uśmiechnął się nieco smutno - to długa opowieść. 

Może usłyszysz jakiś jej fragment śpiewany w wielkiej sali pałacowej.

- Dobrze. A co z Lorenem i Mattem? Jak oni...

- To również jest osobliwe - rzekł Ailell. - Pod koniec swych nauk, Loren 

poprosił radę i mnie o pozwolenie na udanie się w podróż na jakiś czas. Nie było go 

trzy lata. Kiedy wrócił, miał swój płaszcz i związany był z królem krasnoludów, co 

nigdy przedtem się nie zdarzyło. Żaden krasnolud...

Król przerwał raptownie. W nagłej ciszy obaj znów to usłyszeli: prawie 

niemożliwe do uchwycenia pukanie w ścianę pokoju leżącego naprzeciwko otwartego 

okna. Gdy Paul spojrzał ze zdumieniem na króla, znów się rozległo.

Twarz Ailella przybrała przedziwnie łagodny wyraz. - Och, Mörnirze - 

westchnął. Naprawdę posłali. - Spojrzał z wahaniem na Paula, a potem widać było, że 

podjął decyzję. - Zostań ze mną, Paul, Pwyllu, zostań i bądź cicho, bowiem ujrzysz 

coś, co niewielu ludziom było wolno zobaczyć.

Podszedłszy do ściany, król przycisnął do niej uważnie dłoń w miejscu, gdzie 

kamień był nieznacznie przyciemniony. - Levar shanna - wyszeptał i odsunął się, gdy 

na jednolitej strukturze ściany zaczął się pojawiać delikatny zarys drzwi. Chwilę 

później linia podziału była już wyraźna, a potem drzwi otworzyły się bezgłośnie i do 

komnaty lekkim krokiem weszła drobna postać, odziana w płaszcz i kaptur. Stała tak 

przez moment, przyjmując do świadomości obecność Paula i aprobujące skinienie 

głowy Ailella, po czym zrzuciła spowijający ją strój jednym płynnym ruchem i 

skłoniła się nisko królowi.

- Pozdrowienia niosę, najwyższy królu, i dar na pamiątkę dnia twej koronacji. 

Mam także wieści z Daniloth, których powinieneś wysłuchać. Jestem Brendel spod 

znaku Pustułki.

I w ten sposób Paul Schafer jako pierwszy ujrzał jednego z lios alfarów. W 

porównaniu z eterycznym, płomiennym charakterem srebrnowłosej postaci, która 

stała przed nim, poczuł się nagle ciężki i niezgrabny, dostrzegając na własne oczy 

zupełnie odmienny wymiar wdzięku.

- Bądź pozdrowiony, Na-Brendelu z Pustułek - szepnął Ailell. - To jest Paul 

Schafer, którego, jak sądzę, nazwiemy Pwyllem we Fionavarze. Jest jednym z 

czwórki, która przybyła ze Srebrnym Płaszczem z innego świata, by wpleść się w 

tkaninę naszej uroczystości.

- Wiem o tym - odparł Brendel. - Jestem w Paras Derval już od dwóch dni, 

czekając na sposobność, by zastać cię samego. Jego już widziałem, a także 

pozostałych, tudzież złocistą. Dzięki niej jednej mogłem znieść to oczekiwanie, 

najwyższy królu. Inaczej byłbym już daleko od twych murów, nie wręczywszy daru, 

który niosę. - Płomień śmiechu tańczył w jego oczach, które były zielonozłote w 

blasku świec.

- Dziękuję więc, że poczekałeś - rzekł Ailell. - Powiedz mi zatem, jak miewa 

się Ra-Lathen?

Twarz Brendela nagle znieruchomiała, a śmiech zgasł. - Ach! - wykrzyknął 

cicho. - Szybko każesz mi wracać do mych wieści, najwyższy królu. Lathen Tkacz 

Mgły usłyszał swą pieśń na jesieni. Udał się za morza i jeszcze dalej, a wraz z nim 

odpłynął także Laien Dziecię Włóczni, ostatni z tych, którzy przeżyli Bael Rangat. 

Nie ma już teraz nikogo, choć zawsze było niewielu. - Oczy lios alfara pociemniały: 

były teraz fiołkowe w mroku. Przerwał na moment, po czym ciągnął dalej: - Tenniel 

teraz rządzi w Daniloth. Jego to pozdrowienia ci przynoszę.

- Lathen też już odszedł? - powiedział bardzo cicho król. - I Laien? Ciężkie 

nowiny niesiesz, Na-Brendelu.

- A jeszcze cięższe mam do przekazania - odrzekł lios alfar. - Zimą dotarła do 

Danilothu wieść o ruchach svart alfar na północy. Ra-Tenniel wystawił straże i w 

zeszłym miesiącu dowiedzieliśmy się, że wieść nie była mylna. Ich oddział przesunął 

się na południe od nas, na obrzeża Pendaranu i mieli ze sobą wilki. Stoczyliśmy tam z 

nimi bój, najwyższy królu. Po raz pierwszy od czasu Bael Rangat lios wyruszyli na 

wojnę. Odpędziliśmy ich i zgładziliśmy większość - bowiem wciąż jesteśmy w 

pewnej mierze tym, czym niegdyś - lecz sześcioro mych braci i sióstr poniosło 

śmierć. Sześć kochanych przez nas osób nigdy już nie usłyszy swej pieśni. Śmierć 

znów do nas przyszła.

Ailell osunął się na fotel, usłyszawszy słowa lios alfara.

- Svartowie za Pendaran - jęknął. - Och, Mörnirze, któraż moja niegodziwość 

była tak wielka, bym na starość doczekał się takiej potrzeby? - I rzeczywiście 

wydawał się stary, gdy tak potrząsał drżącą głową. Ręce na rzeźbionych poręczach 

fotela dygotały. Paul wymienił spojrzenia z jaśniejącą postacią lios. Lecz choć jemu 

serce się ściskało z litości nad sędziwym królem, nie ujrzał ani śladu tego samego 

uczucia w szarych teraz oczach gościa.

- Mam dla ciebie podarunek, najwyższy królu - rzekł wreszcie Brendel. - Ra-

Tenniel chciał, byś wiedział, że on różni się od Tkacza Mgieł. Moje wieści o bitwie 

powinny ci to powiedzieć. On nie będzie się krył w Daniloth, toteż od tego dnia 

będziesz nas widywał częściej niż raz na siedem lat, na znak czego, a także w uznaniu 

naszego przymierza i splecionych nici przeznaczenia, władca lios alfarów posyła ci 

to.

Nigdy przedtem Paul nie widział czegoś tak pięknego, jak przedmiot, który 

Brendel podał Ailellowi. Smukłe, kryształowe berło, które przeszło z rąk lios do 

ludzkich, zdawało się chwytać każdy niuans światła w pokoju, a potem przetwarzać 

go. Oranż pochodni na ścianach, czerwone migotania świec, nawet białobłękitne 

diamenciki blasku gwiazd widocznych przez okno, wszystko to wydawało się splatać 

ze sobą nieustającym, zawiłym ruchem, jakby mknęło po krosnach za czółenkiem 

berła.

- Szkło wezwania - szepnął król, spoglądając na dar. - To rzeczywiście skarb. 

Czterysta lat upłynęło od czasu, gdy któreś z nich można było znaleźć w naszych 

murach.

- A czyja to była wina? - spytał zimno Brendel.

- To niesprawiedliwe, mój przyjacielu - odparł Ailell nieco uszczypliwie. 

Słowa lios widocznie rozpaliły w nim poczucie dumy. - To, iż Vailerth, najwyższy 

król, stłukł szkło wezwania, stanowiło niewielką część wielkiego obłędu - i Brennin 

zapłacił za ten obłęd krwią podczas wojny domowej. - Głos króla odzyskał 

stanowczość. - Powiedz Ra-Tennielowi, że przyjmuję jego podarunek. Gdyby użył 

go, by nas wezwać, wezwanie to nie pozostanie bez odpowiedzi. Przekaż to swemu 

władcy. Jutro porozmawiam ze swą radą w kwestii pozostałych wieści, jakie 

przyniosłeś. Obiecuję, że Pendaran będzie strzeżony.

- Serce mi mówi, że trzeba będzie czegoś więcej, niż strzeżenia, najwyższy 

królu - odparł Brendel, teraz już łagodniej. - Moc jakaś budzi się we Fionavarze.

Ailell pokiwał głową. - Tak też powiedział mi Loren dawno temu. - Zawahał 

się, a potem dokończył niemal niechętnie: - Powiedz mi, Na-Brendelu, jak wygląda 

kamień strażniczy w Daniloth?

- Tak samo jak w dniu, gdy wykonał go Ginserat! - rzekł wojowniczo Brendel. 

- Lios alfarowie nie zapominają. Pilnuj lepiej swego, najwyższy królu!

- Bez obrazy, mój przyjacielu - powiedział Ailell - ale wiesz, że wszyscy 

strażnicy muszą palić ogień naal. Wiesz też dobrze o tym, iż lud Conary’ego, Colana i 

samego Ginserata nie zapomniał o Bael Rangat. Nasz kamień jest równie błękitny, co 

zawsze, i jeśli bogowie okażą łaskawość, zawsze taki będzie. - Zapadła cisza; oczy 

Brendela płonęły teraz intensywną światłością. - Chodź! - rzekł niespodziewanie 

Ailell, wstając nagle. - Chodź, a pokażę ci!

Odwróciwszy się na pięcie, pomaszerował w stronę sypialni, otworzył drzwi i 

wszedł do środka. Idąc szybko w jego ślady, Paul zauważył wielkie, królewskie łoże z 

baldachimem i sylwetkę pazia Tarna, który spał na posłaniu w kącie komnaty. Ailell 

jednakże nie zatrzymał się i Paul wraz z lios alfarem musieli przyspieszyć, by 

dotrzymać kroku królowi, który otworzył następne drzwi w przeciwległej ścianie 

sypialni i wyszedł przez nie na krótki korytarz, na którego końcu znajdowały się 

kolejne ciężkie wrota. Tam zatrzymał się, dysząc ciężko.

- Znajdujemy się nad Komnatą Kamienia - powiedział z trudem. Przycisnął 

spust pośrodku drzwi i odsunął mały, drewniany prostokąt, przez który mogli zajrzeć 

do pomieszczenia poniżej.

- Sam Colan kazał je zrobić - objaśnił im - kiedy wrócił z kamieniem z 

Rangat. Powiada się, że do końca swych dni często wstawał w nocy i szedł tędy, by 

popatrzeć na kamień Ginserata i ukoić serce świadomością, że nie zaszła w nim 

zmiana. Ostatnio sam zacząłem tak czynić. Patrz, Na-Brendelu z Pustułek, patrz na 

kamień strażniczy Najwyższego Królestwa.

Lios alfar bez słowa postąpił naprzód i przyłożył oko do otworu w drzwiach. 

Długo tak stał i gdy wreszcie się odsunął, wciąż milczał.

- I ty, młody Pwyllu, ty też spójrz i zobacz, czy błękit spętania wciąż jaśnieje 

w kamieniu. - Ailell dał znak i Paul wyminął Brendela, by przyłożyć oko do szpary.

Była to niewielka komnata bez żadnych ozdób na ścianach czy podłodze, a 

także bez żadnych mebli. Dokładnie pośrodku pokoju stał obelisk, albo ship, wyższy 

od człowieka, a przed nim wznosił się niski ołtarz, na którym płonął czysto biały 

ogień. Na bokach słupa wyrzeźbiono postacie królów postaci, a we wgłębieniu na 

czubku kolumny spoczywał kamień, mniej więcej rozmiaru kryształowej kuli. Paul 

zobaczył, że ten kamień jarzył się własnym blaskiem, a blask, jakim płonął, był 

błękitny.

Kiedy ponownie znaleźli się w komnacie, z której wyszli, Paul znalazł trzeci 

puchar na stole pod oknem i nalał wina dla wszystkich trzech. Brendel przyjął kielich, 

lecz natychmiast zaczął niespokojnie krążyć po pokoju. Ailell znów usadowił się w 

fotelu przy szachownicy. Obserwując spod okna, Paul zauważył, jak lios alfar 

przerywa pełne napięcia krążenie i staje przed królem.

- Wierzymy kamieniom strażniczym, najwyższy królu, ponieważ musimy - 

zaczął cicho, niemal łagodnie. - Wiesz jednak, że istnieją inne moce, które służą 

Ciemności, a niektóre z nich są potężne. Ich władca może być wciąż spętany pod 

Rangat, lecz po ziemi stąpa jednak zło, którego nie możemy lekceważyć. Czy nie 

widzisz go w swej suszy, najwyższy królu? Jak możesz tego nie dostrzegać? W 

Cathalu i na Równinie pada deszcz. Tylko w Brenninie plony marnieją. Tylko...

- Cisza! - zachrypiał wysoki i ostry głos Ailella. - Nie wiesz, o czym mówisz. 

Nie wtrącaj się do naszych spraw! - Król nachylił się w swym fotelu, patrząc wściekle 

na smukłą postać lios alfara. Na jego twarzy nad wiotką brodą płonęły dwie 

jaskrawoczerwone plamy.

Na-Brendel nie był wysoki, lecz wydawało się, że spoglądając na króla, 

zmężniał i urósł. Kiedy wreszcie przemówił, w jego słowach nie było dumy czy 

goryczy. - Nie miałem zamiaru cię rozgniewać - powiedział. - A już najmniej 

dzisiejszego wieczoru. Serce mi jednak mówi, że w dniach, które nastąpią, niewiele 

rzeczy będzie mogło być sprawą tylko jednego ludu. Taki jest sens daru Ra-Tenniela. 

Cieszę się, że go przyjąłeś. Przekażę twą wiadomość memu panu.

Skłonił się bardzo nisko, odwrócił i wyszedł przez drzwi w ścianie, po drodze 

wdziewając płaszcz i kaptur. Drzwi zasunęły się za nim bezszelestnie, a wtedy w 

komnacie nie pozostał żaden ślad jego obecności, jeśli nie liczyć migotliwego berła 

ze szkła, które Ailell wciąż obracał w trzęsących się dłoniach.

Ze swego miejsca pod oknem Paul usłyszał, jak inny teraz ptak rozpoczyna 

swą pieśń. Przypuszczał, że musi być blisko świtu, lecz znajdowali się w zachodniej 

części pałacu i niebo było wciąż ciemne. Zastanawiał się, czy przypadkiem król nie 

zapomniał o jego obecności. Wreszcie Ailell westchnął znużony i położywszy berło 

na stoliku obok szachownicy, podszedł powoli do Paula, który wyglądał przez okno. 

Ze swego miejsca Paul widział ziemie ciągnące się na zachód, a daleko na 

horyzoncie, tworząc ciemniejszą plamę na tle ciemności nocy, majaczyły drzewa 

puszczy.

- Zostaw mnie samego, przyjacielu Pwyllu - rzekł wreszcie Ailell serdecznie. - 

Jestem znużony i najlepiej mi będzie samemu. Znużony - powtórzył - i stary. Jeśli 

rzeczywiście jakaś potęga Ciemności krąży po ziemi, dzisiejszej nocy nic nie mogę 

na to poradzić, chyba żebym umarł. A doprawdy, nie chcę umierać, ani na Drzewie, 

ani w inny sposób. Jeśli to moja wada, tak już musi być. - Ze smutkiem i rezerwą 

spoglądał przez okno na odległy las.

Paul niezręcznie chrząknął. - Nie sądzę, by chęć życia mogła być wadą. - 

Słowa zazgrzytały od długiego milczenia. Budziło się w nim uczucie, którego nie 

potrafił nazwać.

Ailell uśmiechnął się na to, lecz tylko ustami i nadal wpatrywał się w mrok. - 

W przypadku króla może tak być, Pwyllu. Pamiętasz o cenie? Ale doczekałem się 

błogosławieństw - dodał innym tonem. - Słyszałeś, co powiedziała Ysanne dziś rano 

w sali pałacowej. Powiedziała, że mnie kochała. Nigdy o tym nie wiedziałem. Nie 

sądzę - król rozważał po cichu, odwróciwszy się wreszcie, by popatrzeć na Paula - 

bym miał to powiedzieć Marrien, królowej.

Paul opuścił komnatę, ukłoniwszy się z całym szacunkiem, na jaki było go 

stać. Czuł dziwny ucisk w gardle. Marrien, królowa. Potrząsnął głową i zrobił 

niepewny krok w głąb korytarza. Od pobliskiej ściany oderwał się długi cień.

- Znasz drogę? - spytał Coll.

- Nie, nie sądzę. - powiedział Paul. - Raczej nie.

Wędrowali korytarzami pałacu, a echo niosło odgłos ich kroków. Za murami 

właśnie dniało na wschodzie, nad Gwen Ystrat. W pałacu jednakże wciąż panowała 

ciemność.

Przy drzwiach swego pokoju Paul zwrócił się do towarzyszącego mu 

mężczyzny: - Collu - spytał - co to jest Drzewo?

Masywny żołnierz stanął jak wryty. Po chwili potarł dłonią szeroki hak 

złamanego nosa. Zatrzymali się; Paras Derval spowijała cisza. Przez chwilę Paul 

sądził, że odpowiedź na jego pytanie nie padnie, lecz wtedy Coll odezwał się 

ściszonym głosem.

- Letnie Drzewo? - powiedział. - Znajduje się w lesie na zachód od miasta. 

Jest poświęcone Mörnirowi od Gromu.

- Dlaczego jest ważne?

- Ponieważ - rzekł Coll jeszcze cichszym tonem - tam właśnie Bóg wzywał 

najwyższego króla w dawnych czasach, kiedy ziemia była w potrzebie.

- Po co go wzywał?

- Aby zawisł na Letnim Drzewie i umarł - rzekł zwięźle Coll. - Już 

powiedziałem zbyt wiele. Twój przyjaciel spędza dzisiejszą noc, jak przypuszczam, u 

pani Rhevy - dodał szybko. - Wkrótce wrócę, by cię zbudzić; mamy dziś przed sobą 

długą jazdę. - Obrócił się na pięcie, by się oddalić.

- Coll!

Ogromny mężczyzna przystanął.

- Czy to zawsze króla woła Drzewo?

Na szerokiej, spalonej słońcem twarzy Colla pojawił się niepokój. Kiedy 

nadeszła odpowiedź, zdawało się niemal, że padła wbrew jego woli. - Bywało, że 

książęta krwi szli w zastępstwie.

- Co tłumaczy Diarmuida zeszłej nocy. Collu, naprawdę nie chcę wpędzać cię 

w kłopoty, ale gdybym miał domyślić się, co tu się wydarzyło, powiedziałbym, że 

Ailell został wezwany z powodu suszy, albo może dlatego panuje susza, że nie 

poszedł, i powiedziałbym, że on jest tym wszystkim przerażony, a Loren popiera go, 

ponieważ nie ufa temu, co dzieje się na Letnim Drzewie. - Po chwili Coll sztywno 

skinął głową, a Schafer ciągnął dalej: - Dalej domyślałbym się, ale to już naprawdę 

domysł, że brat Diarmuida chciał to uczynić za króla, a Ailell zabronił mu - dlatego 

jego nie ma, a Diarmuid jest następcą. Czy to dobry domysł?

Podczas gdy Schafer mówił, Coll podszedł bardzo blisko. Uważnie spojrzał na 

Paula swymi uczciwymi, brązowymi oczyma. Potem skinął głową, a na jego twarzy 

odmalowało się coś w rodzaju lękliwego podziwu.

- To sięga głębiej, niż mnie wolno się posuwać - stwierdził. - Byłby to całkiem 

dobry domysł. Najwyższy król musi zaakceptować zastępstwo, a kiedy odmówił, 

książę przeklął go, co jest zdradą, i został skazany na wygnanie. Nie wolno teraz 

wymawiać jego imienia pod karą śmierci.

W ciszy, jaka zapadła, Paulowi wydawało się, że cały ciężar nocy spoczywa 

na nich dwóch.

- Nie mam żadnej mocy - powiedział wtedy Coll swym głębokim głosem - 

lecz gdybym miał, przekląłbym go w imię wszystkich bogów i bogiń, jacy istnieją.

- Kogo? - szepnął Paul.

- Ależ, oczywiście, księcia - rzekł Coll. - Wygnanego księcia, brata 

Diarmuida, Ailerona.

Rozdział 6

Za bramami pałacu i murami miasta okrutny wpływ suszy rzucał się w oczy. 

Skutki pozbawionego deszczu lata można było ocenić po ciężkim kurzu na drodze, 

wątłej trawie obłażącej ze wzgórz i pagórków niczym brązowa farba, skarłowaciałych 

drzewach i wyschniętych studniach. W pięćdziesiątym roku panowania Ailella 

Najwyższe Królestwo cierpiało jak jeszcze nigdy za pamięci żyjących.

Dla Kevina i Paula, jadących rankiem na południe z Diarmuidem i siedmioma 

z jego ludzi, stan rzeczy odzwierciedlał się najbrutalniej w wynędzniałych, 

zgorzkniałych twarzach wieśniaków, których mijali po drodze. Krajobraz już migotał 

od mirażu wywołanego upałem. Na niebie nie było ani jednej chmury.

Mimo to Diarmuid narzucił ostre tempo i Kevin, który nie był dobrym 

jeźdźcem i nie przespał ostatniej nocy, nie posiadał się z radości, gdy zatrzymali się 

przed karczmą w czwartej wsi, przez którą przejeżdżali.

Zjedli spieszny posiłek składający się z zimnego, ostro przyprawionego 

korzeniami mięsa, chleba i sera, popijając to wszystko pintami ciemnego piwa, by 

spłukać duszący w gardle kurz gościńca. Jedząc żarłocznie, Kevin dostrzegł, że 

Diarmuid rozmawia krótko z Cardem, który po cichu odszukał karczmarza i wyszedł 

z nim do drugiej izby. Kiedy książę zauważył spojrzenie Kevina, podszedł do 

długiego, drewnianego stołu, przy którym ten siedział wraz z Paulem i szczupłym, 

ciemnowłosym mężczyzną imieniem Erron.

- Szukamy śladów waszego przyjaciela - powiedział do nich Diarmuid. - To 

jeden z powodów, dla których tu jesteśmy. Loren udał się na północ w tym samym 

celu, a ja posłałem wieść na wybrzeże.

- Kto jest z kobietami? - spytał szybko Paul Schafer.

Diarmuid uśmiechnął się. - Zaufaj mi - powiedział. - Wiem, co robię. Są 

straże, a poza tym Matt również został.

- Loren wyjechał bez niego? - spytał ostro Paul. - Jak...?

Diarmuid przybrał jeszcze bardziej rozbawioną minę. - Nawet bez magii nasz 

przyjaciel potrafi dać sobie radę. Ma miecz i wie, jak się nim posłużyć. Za dużo się 

martwisz.

- Dziwisz się? - wtrącił się Kevin. - Nie wiemy, gdzie jesteśmy, nie znamy 

tutejszych zasad, Dave zniknął Bóg wie gdzie - i nawet nie wiemy, dokąd teraz z tobą 

jedziemy.

- To ostatnie - rzekł Diarmuid - łatwo wyjaśnić. Przekroczymy granicę 

Cathalu na rzece, jeśli nam się uda. W nocy i po cichu, bowiem istnieje bardzo duże 

prawdopodobieństwo, że nas zabiją, jeśli znajdą.

- Rozumiem - powiedział Kevin, przełykając ślinę. - Czy wolno nam 

wiedzieć, dlaczego narażamy się na tak nieprzyjemną możliwość?

Po raz pierwszy tego poranka uśmiech Diarmuida zabłysł z pełną siłą. - Ależ 

oczywiście - powiedział łaskawie. - Pomożecie mi uwieść pewną damę. Powiedz mi, 

Carde - szepnął, odwróciwszy się - jakieś nowiny?

Nie było żadnych. Książę wysączył swe piwo i zamaszystym krokiem 

wyszedł. Pozostali wstali czym prędzej i poszli w jego ślady. Kilku wieśniaków 

opuściło karczmę, by przyjrzeć się ich odjazdowi.

- Niech Mörnir ma cię w swej opiece, młody książę! - krzyknął porywczo 

jeden z nich. - I na Letnie Drzewo niech weźmie starucha, i pozwoli tobie być naszym 

królem!

Diarmuid przy pierwszych słowach uniósł dłoń łaskawym gestem, lecz 

ostatnie zdanie sprawiło, że ostro zawrócił swego konia. Zapadła groźna cisza, gdy 

książę zwrócił swą kamienną twarz w stronę wieśniaków. Kevin posłyszał nad głową 

donośny łopot skrzydeł licznego stada wron, które kołowało wysoko, zasłaniając 

słońce.

Kiedy Diarmuid odezwał się, jego głos miał oficjalne i władcze brzmienie. - 

Słowa, jakie wyrzekłeś, są zdradą - powiedział syn Ailella i skinąwszy głową w bok, 

dodał jeszcze jedno słowo: - Coll.

Rolnik być może nie dostrzegł strzały, która go zabiła. Diarmuid na pewno jej 

nie widział. Galopował już drogą, nie oglądając się za siebie, gdy Coll chował łuk. Do 

czasu gdy szok minął i zaczęły się krzyki, cała dziesiątka była już za zakrętem, który 

miał ich zaprowadzić na południe.

Podczas jazdy dłonie drżały Kevinowi pod wpływem wstrząsu i z powodu 

wściekłości, obraz martwego człowieka nie dawał mu spokoju, a lament pozostałych 

wciąż rozbrzmiewał echem w jego głowie. Coll, który galopował obok, sprawiał 

wrażenie opanowanego i niewzruszonego. Niemniej jednak starannie unikał 

spojrzenia w oczy Paulowi Schaferowi, który uparcie przyglądał mu się podczas tej 

jazdy i do którego sam skierował słowo zdrady uprzedniej nocy.

Wczesną wiosną 1949 dr John Ford z Toronto wziął dwutygodniowy urlop z 

pracy w szpitalu św. Tomasza w Londynie. Wędrując samotnie po Krainie Jezior na 

północ od Keswick, po całodniowym marszu zszedł ze wzgórza i zbliżył się, 

zmęczony, do podwórka gospodarstwa przycupniętego w cieniu zbocza.

Na podwórzu dziewczyna czerpała wodę ze studni. Promienie zachodzącego 

słońca padały ukośnie na jej ciemne włosy. Kiedy odwróciła się na dźwięk jego 

kroków, zobaczył, że jej oczy są szare. Uśmiechnęła się nieśmiało, gdy z kapeluszem 

w dłoni powiedział, że chciałby się napić, a zanim skończyła czerpać dla niego wodę, 

John Ford zakochał się po prostu i nieodwołalnie, jak leżało to w jego naturze we 

wszystkich sprawach.

Deirdre Cowan, która tej wiosny skończyła osiemnaście lat, dawno usłyszała 

od babci, że pokocha i poślubi mężczyznę zza morza. Ponieważ wiadomo było, że jej 

babcia ma dar jasnowidzenia, Deirdre nigdy nie powątpiewała w to, co od niej 

usłyszała. A oczy tego mężczyzny, przystojnego i nieśmiałego, przemówiły do jej 

serca.

Ford spędził tę noc w domu jej ojca. W najcichszym mroku przed świtaniem 

Deirdre wstała z posłania. Nie była zaskoczona na widok babci na korytarzu pod 

drzwiami jej sypialni, ani też sięgającego bardzo dawnych czasów gestu 

błogosławieństwa, jaki wykonała stara kobieta. Poszła do pokoju Forda; jej szare 

oczy urzekały, a ciało pełne było słodyczy ufności.

Pobrali się na jesieni i John Ford zabrał swą żonę do domu, gdy spadł 

pierwszy zimowy śnieg. Ich to właśnie córka dwadzieścia pięć wiosen po tym, jak los 

zetknął jej rodziców, szła w towarzystwie krasnoluda nad brzeg jeziora w innym 

świecie na spotkanie swego przeznaczenia.

Ścieżka nad jezioro, gdzie mieszkała Ysanne, wiła się na północ i zachód 

płytką doliną między łagodnymi wzgórzami, wśród krajobrazu, który byłby 

prześliczny o każdej normalnej porze roku. Lecz Kim i Matt wędrowali przez krainę 

spaloną i jałową - a pragnienie ziemi zdawało się ranić Kim jak nóż, zwijać się w niej 

jak nieznośne cierpienie. Bolała ją twarz i miała wrażenie, iż jej kości straciły swą 

elastyczność. Poruszanie stawało się udręką, a od miejsc, na które padał jej wzrok, 

oczy same się odwracały.

- Ona umiera - powiedziała.

Matt spojrzał na nią swym jednym okiem. - Czujesz to?

Kiwnęła sztywno głową. - Nie rozumiem.

Krasnolud miał posępną minę. - Dar nie jest pozbawiony mroku. Nie 

zazdroszczę ci.

- Nie zazdrościsz mi czego, Matt? - Na czole Kim pojawiła się bruzda. - Co ja 

takiego mam?

Głos Matta Sörena był cichy. - Moc. Pamięć. Doprawdy, nie jestem pewien. 

Jeśli cierpienie ziemi sięga tak głęboko...

- W pałacu jest łatwiej. Tam jestem odgrodzona od tego wszystkiego.

- Możemy wrócić.

Przez jedną chwilę, bolesną i pełną goryczy, Kim rzeczywiście chciała wrócić. 

Nie tylko do Paras Derval, lecz także do domu. Gdzie zeschnięta trawa i martwe 

łodyżki kwiatów przy ścieżce nie paliły tak bardzo. Lecz wtedy przypomniała sobie 

oczy jasnowidzącej, która patrzyła tak przenikliwie, i znów usłyszała głos, łomoczący 

w żyłach: „Czekałam na ciebie”.

- Nie - rzekła. - Jak daleko jeszcze?

- Za zakrętem. Wkrótce ujrzymy jezioro. Zaczekaj jednak, pozwól, że dam ci 

coś - powinienem był pomyśleć o tym wcześniej. - Krasnolud podał jej bransoletę 

wykutą w srebrze, w którym osadzono zielony kamień.

- Co to?

- Kamień vellin. Jest bardzo cenny; zostało ich niewiele, a tajemnicę ich 

wytwarzania Ginserat zabrał do grobu. Ten kamień osłania przed magią. Nałóż to.

Bez przekonania Kimberly umieściła go na swym nadgarstku, a gdy to 

uczyniła, ból zniknął, całe cierpienie, udręka, pieczenie, wszystko ustąpiło. Zdawała 

sobie sprawę z ich istnienia, lecz docierały z oddali, bowiem vellin był jej tarczą i 

czuła, jak ją chroni. Krzyknęła ze zdumienia.

Jednakże twarz krasnoluda nie odzwierciedlała ulgi, jaka była jej udziałem. - 

Ach - stwierdził ponuro Matt Sören - więc nie myliłem się. Ciemne nici snują się na 

Krośnie. Tkacz da, by Loren szybko wrócił.

- Dlaczego? - spytała Kim. - Co to oznacza?

- Jeśli vellin chroni cię przed cierpieniem ziemi, cierpienie to nie jest 

naturalne. A jeśli istnieje potęga dość silna, by wywołać je w całym Najwyższym 

Królestwie, tedy lęk mnie zdejmuje. Zaczynam się zastanawiać nad starymi 

opowieściami o Drzewie Mörnira i pakcie, jaki Założyciel zawarł z Bogiem. A jeśli to 

nie to, strach mnie ogarnia na myśl o innej ewentualności. Chodźmy - rzekł krasnolud 

- czas już, bym zaprowadził cię do Ysanne.

I przyspieszywszy kroku, poprowadził ją dookoła ostrogi górskiego zbocza, a 

kiedy obeszli ją, ujrzała jezioro: błękitny klejnot w naszyjniku niskich wzgórz. Jakimś 

cudem nad jeziorem wciąż była zieleń i obfitość barw dzikich kwiatów.

Kim stanęła jak wryta. - Och, Matt!

Krasnolud milczał, gdy tymczasem Kim z zachwytem spoglądała w dół na 

wodę. - Rzeczywiście jest piękne - rzekł wreszcie. - Lecz gdybyś kiedykolwiek 

widziała Calor Diman wśród gór, zachowałabyś najserdeczniejsze pochwały dla 

Królowej Wód.

Wychwyciwszy dziwną nutę w jego głosie, Kim przyglądała mu się przez 

chwilę; a potem, z rozmysłem zaczerpując tchu, zamknęła oczy i milczała długo. 

Kiedy odezwała się, jej głos brzmiał obco.

- Wśród gór - rzekła - bardzo wysoko jest położone. Śnieg topniejący latem 

spływa do jeziora. Powietrze jest rzadkie i czyste. Krążą orły. Słońce zmienia jezioro 

w złoty ogień. Napić się tej wody to spróbować smaku światła, jakie pada na nią, czy 

to słońca, księżyca, czy gwiazd. A przy pełni księżyca Calor Diman jest śmiertelnie 

groźne, bowiem wizja nigdy nie gaśnie i nigdy nie przestaje wołać. Siła przypływu w 

sercu. Tylko prawdziwy król krasnoludów potrafi wytrzymać to nocne czuwanie i nie 

wpaść w obłęd, a musi to uczynić dla Diamentowej Korony. Musi poślubić Królową 

Wód, leżąc przez całą noc nad jej brzegiem przy pełni księżyca. Wtedy do końca 

swych dni będzie związany z Calor Diman, jak musi być każdy król.

I Kimberly otworzyła oczy, by spojrzeć wprost na byłego króla krasnoludów. 

- Dlaczego, Matt? - spytała swym własnym głosem. - Dlaczego odszedłeś?

Nie udzielił odpowiedzi, lecz wytrzymał jej spojrzenie bez drgnienia. 

Wreszcie odwrócił się, wciąż bez słowa, i poprowadził ją krętą ścieżką do jeziora 

Ysanne. Czekała tam na nich ta, która śni sen, a w jej oczach malowała się wiedza, 

litość i jeszcze coś nienazwanego.

Kevin Laine nigdy nie potrafił dobrze ukrywać swych emocji, a ta wykonana 

tak od niechcenia egzekucja w trybie doraźnym wstrząsnęła nim do głębi. Nie rzekł 

ani słowa przez cały dzień ciężkiej jazdy, a zmierzch zastał go wciąż bladego z 

powodu nie rozładowanego gniewu. W zapadającym zmroku drużyna jechała przez 

gęściej zalesioną okolicę, stopniowo zsuwając się ze wzgórza i kierując na południe. 

Droga wiodła obok gęstego zagajnika, a osiemset metrów dalej ukazały się wieże 

małej fortecy.

Diarmuid zatrzymał wierzchowca. Wciąż sprawiał wrażenie świeżego, jakby 

dzień spędzony na grzbiecie konia nie wywarł na niego żadnego wpływu, i Kevin, 

którego niemiłosiernie bolały kości i mięśnie, zmierzył księcia nieprzychylnym 

wzrokiem.

Został jednakże zignorowany. - Rothe - powiedział Diarmuid do 

przysadzistego jeźdźca o brązowej brodzie - ty tam pojedziesz. Rozmawiaj tylko z 

Averrenem i nikim innym. Mnie tu nie ma. Coll prowadzi kilku z was na zwiad. 

Żadnych szczegółów. On i tak nie będzie pytał. Dowiedz się dyskretnie, czy widziano 

w okolicy jakiegoś obcego, a potem dołącz do nas na zboczu Dael. - Rothe zawrócił 

konia i pogalopował w stronę wieży.

- To Twierdza Południowa - szepnął Carde do Kevina i Paula. - Nasza 

strażnica w tych okolicach. Niezbyt duża - ale istnieje niewielka groźba, że 

ktokolwiek przekroczy rzekę, więc wielkiej nie potrzebujemy. Duży garnizon jest w 

dole rzeki, na zachodzie, nad morzem. Cathal dwukrotnie najechał nas tamtędy, więc 

w Seresh jest zamek, gdzie trzyma się straż.

- Dlaczego nie mogą przekroczyć rzeki? - zapytał Paul. Kevin zachowywał 

narzucone sobie milczenie.

Uśmiech Carde’a w zapadającym mroku był pozbawiony wesołości. - 

Wkrótce dowiecie się dlaczego, kiedy zejdziemy na dół, by spróbować.

Diarmuid zarzucił pelerynę na ramiona i czekał, póki wrota nie otworzą się 

przed Rothem, a potem sprowadził ich z traktu na zachód, wiodąc wąską ścieżką, 

która zaczęła skręcać na południe przez las.

Jechali być może przez godzinę w milczeniu, choć nie wydano takiego 

rozkazu. Kevin zdał sobie sprawę, że są to bardzo dobrze wyszkoleni ludzie, pomimo 

prostactwa strojów i mowy, w porównaniu z fircykami, jakich spotkali w pałacu.

Gdy wyjechali spomiędzy drzew, w polu widzenia za nimi pojawił się 

zwężający się sierp księżyca. Diarmuid zatrzymał się na obrzeżu schodzącej w dół 

równiny i uciszył ich podniesieniem ręki. Po chwili Kevin również to posłyszał: 

głęboki szum wody o szybkim nurcie.

Wraz z pozostałymi zsiadł z konia przy świetle malejącego księżyca i 

wstających gwiazd. Spojrzał na południe i dostrzegł, że ziemia kończy się stromym 

urwiskiem zaledwie kilkaset metrów od miejsca, w którym stał. Nie widział jednakże 

niczego po drugiej stronie, jakby świat kończył się tuż przed nimi.

- Tu jest uskok - rozległ się niefrasobliwy głos tuż przy jego uchu. Kevin 

zesztywniał, a Diarmuid od niechcenia ciągnął dalej. - Cathal leży jakieś 30 metrów 

poniżej nas; zobaczysz, kiedy pojedziemy naprzód. A poza tym - rzekł książę wciąż 

beztroskim tonem - błędem jest dokonywać osądu zbyt wcześnie. Ten człowiek 

musiał umrzeć - gdyby tak się nie stało, o tej porze dotarłaby już do pałacu wieść, że 

popieram zdradzieckie wypowiedzi. A są tacy, którzy chcieliby roznieść tę wieść. Był 

skazany już w chwili, gdy się odezwał, a strzała przyniosła mu łagodniejszą śmierć od 

tej, którą zgotowałby mu Gorlaes. Zaczekamy na Rothe’a tutaj. Poleciłem Carde’owi, 

żeby rozmasował was obu; nie zdołacie przejść na drugą stronę z zesztywniałymi 

mięśniami. - Oddalił się i usiadł na ziemi, opierając o pień drzewa. Po chwili Kevin 

Laine, który nie był małostkowym ani głupim człowiekiem, uśmiechnął się do siebie.

Carde miał silne ręce, a maść, jakiej użył, była nadzwyczajna. Do czasu, gdy 

wrócił Rothe, Kevin poczuł, że znów może funkcjonować. Było już zupełnie ciemno, 

gdy Diarmuid odrzucił połę płaszcza i wstał nagle. Zebrali się wokół niego na skraju 

lasu, przeniknięci tym samym uczuciem. Kevin poszukał spojrzeniem Paula i 

zobaczył, że Schafer przygląda mu się w napięciu. Wymienili wymuszone uśmiechy, 

a potem słuchali uważnie, gdy Diarmuid zaczął mówić cicho i zwięźle. Jego słowa 

padały w niemal bezwietrzną noc, zostały odebrane i zapamiętane, a potem nastała 

cisza. Zostawiwszy jednego mężczyznę przy koniach, poszli w dziewięciu zboczem 

wiodącym do rzeki, którą musieli przebyć, by dostać się do kraju, gdzie spotka ich 

śmierć, jeśli zostaną zauważeni.

Biegnąc lekko u boku Colla, Kevin czuł, jak przepełnia mu serce dzika radość. 

Trwała ona i płonęła coraz jaśniejszym blaskiem, póki nie podczołgali się do 

krawędzi urwiska, by spojrzeć w dół.

Saeren była najpotężniejszą rzeką na zachód od gór. Spadając widowiskową 

kaskadą z wysokich szczytów Eridu, z rykiem spływała na niziny zachodu. Tam 

zwolniłaby swój bieg i zaczęła płynąć zakolami, gdyby tysiąclecia temu, w czasach 

młodości świata, lądu nie rozdarł kataklizm, trzęsienie ziemi, które wyszarpało 

rozpadlinę przypominającą ranę, dolinę Saeren. W tym głębokim jarze grzmiała rzeka 

oddzielająca wyniesiony przez wściekłość ziemi Brennin od żyznego Cathalu 

leżącego w dole na południu. Wielka Saeren nie płynęła wolniej, ani nie wiła się w 

swym biegu, ani też suche lato na północy nie było w stanie umniejszyć jej mocy. 

Rzeka pieniła się i wrzała 60 metrów pod nimi, lśniąca w blasku księżyca, budząca 

grozę. Czekało ich zejście w mrok po skalnej ścianie zbyt stromej, by sobie to 

wyobrazić.

- Jeśli spadniesz - powiedział wcześniej Diarmuid bez uśmiechu - staraj się nie 

krzyczeć. Możesz zdradzić pozostałych.

Teraz Kevin dostrzegał już drugi brzeg jaru, a wzdłuż południowej ściany 

urwiska, dużo poniżej ich wysokości, rozmieszczone były ogniska i wojska Cathalu, 

posterunki strzegące rodziny królewskiej i ogrodów od północy.

Kevin zaklął drżącym głosem. - Nie mogę w to uwierzyć. Czego oni się 

obawiają? Nikt nie może tędy się przedostać.

- To długi skok w dół - zgodził się Coll, który stał po jego prawej stronie. - 

Niemniej jednak on mówi, że tę drogę przebyto już setki lat temu, tylko jeden raz, i 

dlatego teraz tego próbujemy.

- Tak tylko dla zabawy, co? - wysapał Kevin, wciąż z niedowierzaniem. - Co 

wam się stało? Znudził wam się tryktrak?

- Co nam się znudziło?

- Nieważne.

I rzeczywiście, potem nie mieli już większej okazji porozmawiać, bowiem 

Diarmuid, który znajdował się dalej po ich prawej stronie, powiedział coś cicho, a 

smukły i zwinny Erron podszedł szybko do wielkiego, sękatego drzewa, którego 

Kevin wcześniej nie zauważył, i starannie przywiązał linę do pnia. Uczyniwszy to, 

zrzucił linę w przepaść. Kiedy ostatni zwój zniknął w ciemności, zwilżył rozważnie 

obie dłonie i zerknął z ukosa na Diarmuida. Książę skinął głową. Erron chwycił 

mocno linę, zrobił krok w tył i znikł za krawędzią urwiska.

Wszyscy obserwowali napiętą linię sznura jak zahipnotyzowani. Coll 

podszedł do drzewa, by sprawdzić supeł. W miarę jak mijały długie chwile, Kevin 

uświadomił sobie, że ma dłonie coraz bardziej mokre od potu. Wytarł je w spodnie 

tak, by nikt tego nie dostrzegł. Wtedy zobaczył Paula Schafera, który przyglądał mu 

się zza drzewa. Było ciemno i nie widział wyraźnie twarzy Paula, lecz coś w jej 

wyrazie, pewne oddalenie i obcość, zbudziło zimny lęk w piersi Kevina i bezlitośnie 

przyniosło znów wspomnienie, przed którym nie potrafił uciec, wspomnienie nocy, 

kiedy zginęła Rachel Kincaid.

Wciąż pamiętał o Rachel, wspominał ją z miłością, bowiem trudno było nie 

kochać tej ciemnowłosej dziewczyny o nieśmiałym, prerafaelickim wdzięku, której 

dwie rzeczy na świecie dawały szczęście: dźwięk wiolonczeli pod jej smyczkiem i 

bliskość Paula Schafera. Kevin widział, co było w jej spojrzeniu, gdy Paul wchodził 

do pokoju i zapierało mu dech w piersi na widok wyrazu jej ciemnych oczu. 

Obserwował również pełen wahania rozwój zaufania i miłości w jego dumnym 

przyjacielu. Aż wszystko się rozprysło i stał ze łzami bezradności w oczach na 

oddziale urazowym Szpitala Św. Michała, kiedy nadeszła wiadomość o jej śmierci. 

Paul Schafer z twarzą zastygłą w nieruchomą maskę, rzekł jedyne słowa, jakie miał 

kiedykolwiek powiedzieć w związku ze śmiercią Rachel: - To powinienem być ja - 

powiedział i wyszedł samotnie ze zbyt jaskrawo oświetlonego pomieszczenia.

Lecz teraz, w ciemności innego świata, inny głos mówił do niego. - Jest na 

dole. Ty jesteś następny, przyjacielu Kevinie - powiedział Diarmuid. I rzeczywiście, 

taniec liny oznaczał, że Erron daje znak z dołu.

Wyruszywszy, zanim miał czas się zastanowić, Kevin podszedł do liny, 

zwilżył dłonie jak to uprzednio zrobił Erron, ostrożnie ją chwycił i zsunął się 

samotnie w dół.

Podpierając się i sterując obutymi w wysokie buty stopami, spuszczał się ręka 

za ręką w narastający grzmot przełomu Saeren. Skalna ściana była szorstka i istniało 

niebezpieczeństwo przetarcia liny na krawędziach kamieni - lecz niewiele można było 

na to poradzić, podobnie jak na pieczenie dłoni otartych przez sznur przesuwający się 

w ich uścisku. Tylko raz spojrzał na rzekę i zakręciło mu się w głowie od szybkości, z 

jaką woda mknęła daleko w dole. Odwróciwszy twarz do ściany urwiska, Kevin 

oddychał głęboko przez chwilę, narzucając sobie spokój, po czym skupił się na 

schodzeniu przy pomocy dłoni i stóp, liny oraz występów skalnych do miejsca, gdzie 

czekała rzeka. Wędrówka stała się procesem niemal mechanicznym, sięganiem do 

rozpadlin stopą i odpychaniem się podczas popuszczania liny między dłońmi. Kevin 

nie zważał na zmęczenie i powracający głuchy ból nadwyrężonych mięśni i nawet 

zapomniał, gdzie się znajduje. Lina i skalna ściana były całym jego światem. Zdawało 

się, że zawsze tak było.

Tak był pogrążony w nieświadomości, że kiedy Erron dotknął jego kostki, 

serce podskoczyło mu z przerażenia. Erron pomógł mu zejść na wąski pas ziemi, 

ledwie trzy metry od miejsca, gdzie huczał nurt, opryskując ich kroplami wody. 

Panował niesamowity hałas; niemal nie sposób było prowadzić rozmowę.

Erron szarpnął trzykrotnie za luźną linę, która po chwili zaczęła się kołysać i 

podskakiwać obok nich z powodu ciężaru ciała na górze. Paul, pomyślał ze 

zmęczeniem Kevin, to będzie Paul. A wtedy do jego umysłu wdarła się następna myśl 

i zaznaczyła wyraźnie pomimo jego znużenia: on nie dba o to, czy spadnie. Kiedy 

Kevin zdał sobie z tego sprawę, uderzyło go to z całą siłą uświadomionej sobie 

właśnie prawdy. Podniósł głowę i zaczął rozpaczliwie badać wzrokiem ścianę 

urwiska, lecz księżyc oświetlał jedynie południową jego stronę i zejście Schafera było 

niewidoczne. Tylko leniwy, niemal szyderczy ruch liny obok nich świadczył o tym, 

że ktoś jest na górze.

Dopiero teraz, absurdalnie za późno, Kevin pomyślał o osłabieniu Paula. 

Przypomniał sobie, jak pośpiesznie odwoził go do szpitala zaledwie dwa tygodnie 

temu po meczu koszykówki, w którym Schafer nie powinien w ogóle grać, i na myśl 

o tym serce mu załomotało boleśnie w piersi. Nie mogąc znieść wysiłku patrzenia w 

górę, skierował wzrok na linę podskakującą obok niego. Dopóki trwa ten powolny 

taniec, Paulowi nic nie grozi. Ruch sznura oznaczał życie, trwanie. Kevin zawzięcie 

skupił się na linie, która powoli kołysała się przed ciemną skałą. Nie modlił się, lecz 

pomyślał o swym ojcu, co niemal na jedno wychodziło.

Wciąż wbijał wzrok w linę, gdy Erron wreszcie dotknął jego ramienia i 

wskazał coś. Spojrzawszy wtedy w górę, Kevin odetchnął z ulgą na widok drobnej, 

znajomej postaci, która zsuwała się do nich na dół. Paul Schafer dotknął ziemi chwilę 

później, zgrabnie, choć ciężko dysząc. Przez krótką chwilę patrzył Kevinowi w oczy, 

a potem szybko odwrócił wzrok. Sam pociągnął linę trzy razy, po czym odszedł na 

bok i usiadł na brzegu, wsparłszy się plecami o skałę i zamknąwszy oczy.

Jakiś czas później w dziewięciu stali, przemoczeni bryzgami wody, na brzegu 

rzeki. Oczy Diarmuida błyszczały w świetle odbitym od jej toni; sprawiał wrażenie 

istoty dzikiej i nie z tej ziemi, wypuszczonego na wolność ducha nocy. Dał znak 

Collowi, by zacząć następny etap wyprawy.

Potężny mężczyzna zszedł na dół z jeszcze jednym zwojem liny w plecaku na 

swych szerokich plecach. Teraz zsunął z ramienia łuk i wydobywszy strzałę z 

kołczanu, przywiązał koniec sznura do żelaznego pierścienia na brzechwie strzały. 

Następnie zbliżył się do wody i zaczął przyglądać się uważnie przeciwległemu 

brzegowi. Kevin nie wiedział, czego ten tam szuka. Po ich stronie nieliczne krzewy i 

jedno czy dwa grube, niskie drzewa zapuściły korzenie w cienkiej glebie, lecz brzeg 

Cathalu był bardziej piaszczysty i zdawało się, że nad rzeką nic nie rośnie. Coll 

jednakże uniósł swój wielki łuk z założoną strzałą. Zrobił jeden mocny wdech i 

naciągnął cięciwę aż do ucha płynnym ruchem, choć węzły mięśni na jego ramieniu 

napięły się i uwypukliły. Coll puścił ją i strzała zaświszczała, lecąc łukiem i ciągnąc 

za sobą cienką linkę wysoko nad Saeren - by wbić się głęboko w kamień urwiska po 

drugiej stronie rzeki.

Carde, który trzymał wolny koniec sznura, szybko go napiął. Wtedy Coll 

odmierzył go i odciął, po czym przywiązawszy luźny koniec do następnej strzały, 

wstrzelił ją z bliska w skałę za nimi. Grot utkwił w kamieniu.

Kevin z niedowierzaniem odwrócił się do Diarmuida, a jego zdumione oczy 

wyrażały pytanie. Książę podszedł do niego i krzyknął mu do ucha przez huk 

grzmiącej wody: - Strzały Lorena. Dobrze mieć maga za przyjaciela - choć jeśli 

dowie się, jak wykorzystałem jego prezent, rzuci mnie wilkom na pożarcie! - Książę 

zaśmiał się na głos, ujrzawszy posrebrzany trakt z liny, jaki spiął Saeren w poświacie 

księżyca. Przyglądając mu się, Kevin odczuł wtedy obezwładniający urok 

mężczyzny, który im przewodził. Roześmiał się sam w tym momencie, czując, jak 

skrępowanie i obawa rozpływają się. Na widok Errona, który podskoczył, chwycił 

linę i zaczął się przeprawiać ręka za ręką nad wodą, ogarnęło go poczucie swobody, 

zestrojenia z nocą i z tą wyprawą.

Fala, która uderzyła ciemnowłosego mężczyznę, była skutkiem 

nieszczęśliwego trafu. Odbiła się od nachylonego głazu przy brzegu, zderzyła z 

Erronem w chwili, gdy zmieniał dłonie i rzuciła go gwałtownie na bok. Erron 

rozpaczliwie wygiął się, by utrzymać się na jednej ręce, lecz fala, która nastąpiła po 

pierwszej, uderzyła go niemiłosiernie tak, że zerwała go z liny i cisnęła we 

wzburzony nurt Saeren.

Kevin Laine zaczął biec, zanim nadeszła druga fala. Pędził brzegiem co sił w 

nogach w dół rzeki i bez zastanowienia, czy oglądania się, skoczył ku wysuniętej 

gałęzi jednego z sękatych drzew, które wbijały korzenie w ziemię nad rzeką. W pełni 

wyprostowany w locie, z wyciągniętymi ramionami ledwo jej dosięgnął. Nie miał 

czasu na zastanowienie. Wykręcił się bolesnym, zawiłym ruchem, zaczepił kolanami 

na gałęzi i zwisł twarzą w dół nad rwącym nurtem.

Dopiero wtedy spojrzał, niemal oślepiony bryzgami wody, i dostrzegł Errona, 

który pędził ku niemu jak korek na falach. Znów nie było czasu. Kevin wyciągnął 

ręce, czując w tej chwili smak swej śmierci. Erron konwulsyjnie wyrzucił w górę rękę 

i złapali się nawzajem za nadgarstki.

Szarpnięcie było brutalne. Zerwałoby Kevina z drzewa niczym liść - gdyby 

nie było tam jeszcze kogoś. Kogoś, kto trzymał go za nogi uściskiem jak żelazne 

kajdany. Uściskiem, który nie puści.

- Trzymam cię! - wrzasnął Paul Schafer. - Wciągnij go, jeśli możesz.

Słysząc ten głos i znajdując się w przypominającym imadło uścisku Schafera, 

Kevin poczuł przypływ sił. Złapał obiema rękoma za nadgarstek Errona i wyciągnął 

go z rzeki.

Tymczasem już następne ręce sięgały po żołnierza i zabrały go spiesznie na 

brzeg. Kevin puścił go i pozwolił Paulowi wciągnąć się na konar. Siedzieli na nim 

okrakiem naprzeciwko siebie i łapali z trudem oddech.

- Ty idioto! - krzyknął Paul, którego pierś ciężko wznosiła się i opadała. - 

Przeraziłeś mnie na śmierć!

Kevin mrugnął powiekami, a potem wyrzucił z siebie zbyt długo gromadzony 

żal: - Zamknij się! Ja ciebie przeraziłem? A co ty robiłeś mi od czasu, gdy zginęła 

Rachel?

Zupełnie nie przygotowany Paul zamilkł, wstrząśnięty. Dygocząc z emocji, 

Kevin znów się odezwał zdartym głosem. - Mówię serio, Paul. Kiedy czekałem na 

dole... Myślałem, że ci się nie uda. I jeszcze jedno, Paul, nie byłem pewny, czy dbałeś 

o to.

Prawie stykali się głowami, by usłyszeć swe słowa. Źrenice Schafera były 

ogromne. W odbitym świetle księżyca jego twarz była tak biała, że niemal nieludzka.

- To nie jest zupełnie prawda - odrzekł wreszcie.

- Ale nie mylę się zbytnio. Och, Paul, musisz się trochę ugiąć. Jeśli nie 

potrafisz mówić, nie mógłbyś przynajmniej rozpłakać się? Ona zasługuje na twoje 

łzy. Czy nie mógłbyś jej opłakiwać?

Na to Paul Schafer roześmiał się. Taka była w tym śmiechu dzikość, że 

Kevina przeszył chłód do szpiku kości. - Nie mogę - powiedział Paul. - W tym cały 

problem, Kev. Naprawdę, naprawdę nie mogę.

- A więc załamiesz się - wychrypiał Kevin.

- Być może - odrzekł Schafer ledwo słyszalnym głosem. - Bardzo staram się, 

żeby tak się nie stało, uwierz mi. Kev, wiem, że ci na mnie zależy. To ma dla mnie 

bardzo wielkie znaczenie. Jeśli... jeśli zdecyduję się odejść... pożegnam się. Obiecuję 

ci, że dowiesz się.

- Och, na miłość boską! Czy przez to mam...

- Chodźcie! - ryknął Coll z brzegu i spłoszony Kevin zdał sobie sprawę, że 

mężczyzna woła już od jakiegoś czasu. - Gałąź może złamać się w każdej chwili!

Więc wrócili na piaszczysty brzeg, gdzie ludzie Diarmuida powitali ich 

niedźwiedzimi uściskami, wprawiając tym w zakłopotanie. Sam Coll niemal 

zgruchotał Kevinowi kości w swych mocarnych objęciach.

Książę zbliżył się z poważną miną. - Ocaliłeś człowieka, którego cenię - 

powiedział. - Mam dług wdzięczności wobec was obu. Zachowałem się frywolnie i 

niesprawiedliwie, kiedy was zaprosiłem na tę wyprawę. Teraz jestem wdzięczny 

losowi, że to uczyniłem.

- To dobrze - stwierdził zwięźle Kevin. - Nie lubię czuć się zbędnym 

bagażem. A teraz - ciągnął, podnosząc głos, by wszyscy mogli go usłyszeć, a 

jednocześnie ukrywając to, na co nie miał odpowiedzi, ani też na co odpowiadać nie 

miał prawa - przekroczmy ten potok. Chcę zobaczyć te ogrody. - I wymijając księcia, 

wyprostowany, z głową wzniesioną tak wysoko, jak tylko potrafił, poszedł na czele 

wszystkich z powrotem do liny przerzuconej przez rzekę, a troska ciążyła mu na sercu 

niczym kamień.

Potem jeden po drugim, ręka za ręką, przeszli na drugą stronę. A na 

przeciwległym brzegu, gdzie piach stykał się ze ścianą klifu w Cathalu, Diarmuid 

znalazł im to, co obiecywał: wytarte stopnie wykute w kamieniu pięćset lat temu 

przez Alorre’a, księcia Brenninu, który był pierwszą i ostatnią osobą, która dostała się 

do Krainy Ogrodów przez Saeren.

Osłaniani przez ciemność i odgłos rzeki, wspięli się do miejsca, gdzie 

zieleniła się trawa i powitał ich zapach mchu i cyklamenów. Strażnicy byli nieliczni i 

nieuważni, łatwi do wyminięcia. Dotarli do lasu położonego dwa kilometry od rzeki i 

schronili się tam przed lekkim deszczem, który zaczął właśnie padać.

Kimberly czuła pod swymi stopami miękką glebę, a zewsząd otaczała ją 

słodycz kwiatów. Znajdowały się w paśmie lasu, który porastał północny brzeg 

jeziora. Liście wysokich drzew, jakimś cudem nie tknięte przez suszę, zatrzymywały 

częściowo słońce, zostawiając zielony chłód, przez który wędrowały w poszukiwaniu 

kwiatu.

Matt powrócił do pałacu.

- Ona zostanie ze mną na dzisiejszą noc - oświadczyła jasnowidząca. - Żadna 

krzywda jej nie spotka nad jeziorem. Podarowałeś jej vellin, co być może było 

mądrzejszym postępkiem niż nawet tobie się wydawało, Sörenie. Ja też mam moc i 

Tyrth jest z nami.

- Tyrth? - spytał krasnolud.

- Mój sługa - odparła Ysanne. - Odprowadzi ją, gdy nadejdzie czas. Zaufaj mi 

i idź z lekkim sercem. Dobrze postąpiłeś, przyprowadzając ją tutaj. Ona i ja mamy 

sobie wiele do powiedzenia.

Tak więc krasnolud odszedł. Jednakże od jego odjazdu niewiele było 

obiecanej rozmowy. Na pierwsze wyjąkane przez Kim pytania białowłosa wróżka 

odpowiedziała jedynie łagodnym uśmiechem i skarceniem. - Cierpliwości, moje 

dziecko. Są rzeczy, które poprzedzają opowieści. Najpierw potrzebny nam jest kwiat. 

Chodź ze mną i zobaczymy, czy uda nam się znaleźć bannion na dzisiejszą noc.

I tak oto Kim spacerowała wśród cieni pod drzewami, a w jej głowie kłębiły 

się pytania. Jest niebieskozielony, powiedziała Ysanne, z czerwienią w środku 

niczym kropla krwi.

Jasnowidząca wysunęła się naprzód, przestępując lekko i pewnie korzenie i 

złamane gałęzie. Wydawała się młodsza w lesie niż w pałacu Ailella i nie 

potrzebowała laski do podpierania się. Wzbudziło to kolejne pytanie Kim, które tym 

razem wypowiedziała.

- Czy odczuwasz suszę tak jak ja?

Na to Ysanne zatrzymała się i wbiła w Kim na chwilę oczy błyszczące w 

pomarszczonej twarzy. Potem jednakże odwróciła się i kontynuowała marsz, badając 

wzrokiem ziemię po obu stronach krętej dróżki. Kiedy padła jej odpowiedź, Kim nie 

była przygotowana.

- Nie w taki sam sposób. Męczy mnie to i mam wrażenie przygnębienia. Nie 

odczuwam jednak rzeczywistego bólu, jaki jest twoim udziałem. Mogę... tutaj! - 

Skoczywszy szybko w bok, przyklękła na ziemi.

Czerwień pośrodku rzeczywiście przypominała krew na tle morskiej barwy 

płatków bannionu.

- Wiedziałam, że znajdziemy go dzisiaj - powiedziała Ysanne, a jej głos nabrał 

szorstkości. - Upłynęły lata, tak wiele, wiele lat. - Ostrożnie wykopała kwiatek i 

wstała.

- Chodź, dziecko, zabierzemy go do domu. Postaram się powiedzieć ci to, co 

musisz wiedzieć.

- Dlaczego powiedziałaś, że oczekiwałaś mnie?

Siedziały na krzesłach przy kominku we frontowej izbie chatki Ysanne. Późne 

popołudnie. Przez okno Kim widziała postać służącego, Tyrtha, który naprawiał 

ogrodzenie na tyłach domku. Kilka kur grzebało i dziobało na podwórku, a w rogu 

stała koza przywiązana do palika. Pod ścianami pokoju stały półki, na których w 

oznaczonych słojach znajdowała się zdumiewająca ilość roślin i ziół. Nie wszystkie 

nazwy Kim rozpoznawała. Sprzętów było niedużo: dwa krzesła, duży stół i małe, 

schludne łóżko w alkowie na tyłach izby.

Ysanne wypiła łyk swego napoju, nim odpowiedziała. Piły coś, co miało smak 

rumianku. - Śniłam o tobie - zaczęła jasnowidząca. - Wiele razy. W taki właśnie 

sposób widzę to, co widzę. Ostatnio wizje stały się rzadsze i bardziej zamglone. 

Jednakże ty byłaś wyraźna, włosy i oczy. Zobaczyłam twoją twarz.

- Ale dlaczego? Kimże jestem, że miałabyś śnić o mnie?

- Znasz już odpowiedź. Dzięki przejściu. Dzięki cierpieniu ziemi, które jest 

twoim cierpieniem, dziecko. Jesteś jasnowidzącą, jak ja nią jestem, a sądzę, że nawet 

w większym stopniu niż ja kiedykolwiek byłam.

Niespodziewanie zdjęta chłodem mimo upalnego, suchego lata, Kim zadrżała. 

- Ale - wyszeptała cichutko - ja niczego nie wiem.

- Dlatego też zamierzam nauczyć cię tego, co wiem sama. Dlatego jesteś tutaj.

W pokoju zaległa cisza. Dwie kobiety, jedna stara, druga młodsza niż 

wskazywałyby na to jej lata, spojrzały na siebie identycznymi, szarymi oczyma spod 

siwych i brązowych włosów. Powiew wiatru jak muśnięcie skrzydeł dmuchnął na nie 

znad jeziora.

- Pani.

Głos zazgrzytał w ciszy. Kim odwróciła się i ujrzała w oknie Tyrtha. Gęste, 

czarne włosy i broda otaczały oczy tak ciemne, że niemal czarne. Nie był dużym 

mężczyzną, lecz jego ramiona na parapecie okiennym były pokryte węzłami 

muskułów i opalone na ciemny brąz od pracy na słońcu.

Ysanne odwróciła się ku niemu, nie okazując zaskoczenia. - Tak, Tyrth, 

zamierzałam wezwać cię. Czy mógłbyś zrobić dla mnie jeszcze jedno łóżko? Mamy 

gościa na dzisiejszą noc. To jest Kimberly, która dokonała przejścia z Lorenem dwie 

noce temu.

Tyrth spojrzał jej w oczy tylko przez krótką chwilę, a potem niezdarnym 

gestem odgarnął gęste włosy spadające mu na czoło. - W takim razie zrobię 

odpowiednie łóżko. A tymczasem, zobaczyłem coś, o czym powinnaś wiedzieć...

- Wilki? - spytała spokojnie Ysanne. Tyrth, po chwili rozbawienia, pokiwał 

głową. - Zobaczyłam je którejś nocy - ciągnęła jasnowidząca. - Podczas snu. Niewiele 

możemy zrobić. Zostawiłam wczoraj w pałacu wiadomość dla Lorena.

- Nie podoba mi się to - mruknął Tyrth. - W ciągu mego życia nie było wilków 

tak daleko na południu. I to tak dużych. Nie powinny być takie duże. - Odwróciwszy 

głowę, splunął w kurz podwórka, nim dotknął znów swego czoła i odszedł od okna. 

Kiedy oddalał się, Kim dostrzegła, że kulał na lewą nogę.

Ysanne poszła za jej wzrokiem. - Złamana kość - powiedziała. - Źle złożona 

przed laty. Będzie tak chodził przez całe życie. Jednak to szczęście, że go mam - nikt 

inny nie chciałby służyć u czarownicy. - Uśmiechnęła się. - Sądzę, że twoje lekcje 

zaczną się dzisiejszego wieczoru.

- W jaki sposób?

Ysanne wskazała głową na bannion spoczywający na blacie stołu. - Zacznie 

się od kwiatu - rzekła. - Takie były moje początki, dawno temu.

Malejący księżyc wstał późno i było już dobrze po zmroku, kiedy dwie 

kobiety w jego blasku dotarły na brzeg jeziora. Wietrzyk był delikatny i chłodny, a 

woda omywała brzeg łagodnie niczym kochanka. Letnie gwiazdy były rozpięte nad 

ich głowami jak filigranowy wzór.

Twarz Ysanne przybrała surowy wyraz. Spojrzawszy na nią, Kim poczuła 

ostrzegawcze napięcie. Oś jej życia obracała się, a ona nie wiedziała, w jaki sposób, 

ani gdzie, tylko to, że jakimś cudem celem jej życia było zjawić się na tym brzegu.

Ysanne wyprostowała swą niewielką postać i stanęła na płaskiej skale 

sterczącej nad taflą jeziora. Gestem nieomal gwałtownym nakazała Kim usiąść obok 

siebie na głazie. Jedynymi dźwiękami, jakie słyszały, był szum wiatru w drzewach za 

nimi i cichy plusk wody o kamienie. Potem Ysanne uniosła obie ręce pełnym mocy 

gestem wezwania i przemówiła głosem, który zabrzmiał w nocy nad taflą jeziora jak 

dzwon.

- Usłysz mnie, Eilathenie! - krzyknęła. - Usłysz i zjaw się na wezwanie, 

bowiem jesteś mi potrzebny, a jest to ostatni i najważniejszy raz. Eilathen damae! 

Sien rabanna, den viroth bannion damae! - Kiedy wypowiedziała te słowa, kwiat w jej 

dłoni zajął się płomieniem, niebieskozielonym i czerwonym jak jego kolory, a wtedy 

rzuciła go do jeziora, gdzie spadł spiralą.

Kim poczuła, że wiatr cichnie. Ysanne u jej boku wyglądała jak wykuta z 

marmuru, tak była nieruchoma. Cała noc zdawała się skupiać w tej ciszy. Nic się nie 

odzywało, nic nie poruszało, a Kim wyczuwała szalone łomotanie własnego serca. 

Poniżej księżyca powierzchnia jeziora była szklisto nieruchoma, lecz nie był to 

bezruch spokoju. Woda była groźna, nieprzyjazna. Kim czuła w pulsowaniu swej 

krwi wibracje podobne do wydawanych przez kamerton nastrojony na dźwięki zbyt 

wysokie dla ludzkiego ucha.

Wtedy coś eksplodowało pośrodku jeziora. Wirująca postać, obracająca się 

zbyt szybko, by nadążyło za nią oko, wzniosła się nad taflę wody przed Ysanne i Kim 

spostrzegła jej błękitnozielony poblask w świetle księżyca.

Z niedowierzaniem przyglądała się zbliżającej się do nich istocie, która teraz 

obracała się coraz wolniej. Toteż gdy zatrzymała się wreszcie, unosząc się nad wodą 

przed Ysanne, Kim zobaczyła, że miała kształt wysokiego mężczyzny.

Długie kędziory koloru morskiej zieleni wiły się wokół jego ramion, a jego 

oczy były zimne i przejrzyste niczym odłamki zimowego lodu. Jego nagie ciało było 

gibkie, szczupłe i połyskiwało, jakby pokryte było łuską, która migotała w miejscach, 

gdzie padła na nie księżycowa poświata. A na jego dłoni płonął w mroku jak rana 

pierścień czerwony niczym serce kwiatu, który go wezwał.

- Kto wywołuje mnie z głębin wbrew mej woli? - Głos był wrogi, 

nieprzychylny jak woda w nocy wczesną wiosną, i kryła się w nim groźba.

- Eilathenie, to Marzycielka. Potrzebuję cię. Zapomnij o swym gniewie i 

posłuchaj. Dużo czasu upłynęło od chwili, gdy staliśmy tu razem.

- Dużo dla ciebie, Ysanno. Zestarzałaś się. Wkrótce zabiorą się do ciebie 

robaki. - W jego głosie pobrzmiewał ton zadowolenia. - Lecz ja nie starzeję się w 

salach mego zielonego pałacu i czas dla mnie nie płynie, z wyjątkiem chwil, gdy 

ogień bannionu zakłóca spokój głębiny. - I Eilathen wyciągnął rękę, na której płonął 

czerwony pierścień.

- Nie posłałabym ognia w głębię bez potrzeby, a dzisiejsza noc przynosi ci 

uwolnienie od twego powiernictwa. Uczyń dla mnie tę ostatnią rzecz, a będziesz 

wolny od mych wezwań. - Lekki podmuch wiatru; drzewa znów wzdychały.

- Przysięgasz? - Eilathen podszedł nieco bliżej brzegu. Zdawało się, że urósł i 

górował teraz nad jasnowidzącą. Woda falowała na jego ramionach i udach, a długie, 

mokre włosy nie przysłaniały już twarzy.

- Przysięgam - odrzekła Ysanne. - Zaklęłam cię wbrew swej woli. 

Przeznaczeniem dzikiej magii jest wolność. Tylko dlatego, iż moja potrzeba była 

wielka, zostałeś oddany we władzę kwietnego ognia. Przysięgam, że dzisiejszej nocy 

uwolnię cię.

- A zadanie? - głos Eilathena zabrzmiał jeszcze chłodniej, jeszcze bardziej 

obco. Zamigotał przed nimi zieloną, mroczną mocą.

- To - rzekła Ysanne i wskazała na Kimberly.

Spojrzenie Eilathena było jak ukłucie lodu. Kim ujrzała, wyczuła, w jakiś 

sposób poznała niezgłębione sale, z których wezwała go Ysanne - korytarze 

ukształtowane z morskiego kamienia i splecionych wodorostów, doskonałą ciszę jego 

domu w głębinie. Wytrzymywała jego spojrzenie najlepiej, jak potrafiła, aż to 

Eilathen odwrócił wzrok.

- Teraz już wiem - powiedział do jasnowidzącej. - Teraz rozumiem. - W jego 

głosie pojawił się cień czegoś, co mogło być szacunkiem.

- Ale ona nie - rzekła Ysanne. - Więc przędz dla niej, Eilathenie. Uprządź 

Gobelin, aby mogła dowiedzieć się, kim jest i co się wydarzyło, i uwolnić cię od 

brzemienia, które dźwigasz.

Eilathen połyskiwał wysoko ponad nimi obiema. Jego głos brzmiał jak trzask 

lodu. - I będzie to ostatnie zadanie?

- Ostatnie - odparła Ysanne.

Nie posłyszał nuty żalu w jej głosie. Smutek był dla niego czymś nie znanym, 

obcym jego światu i jego istocie. Uśmiechnął się na jej słowa i odrzucił do tyłu 

włosy, czując już przenikającą jego ciało radość długiego, zielonego zanurzenia 

wolności.

- Patrzcie więc! - wykrzyknął. - Patrzcie, by poznać - i ostatni raz ujrzeć 

Eilathena! - I założywszy ręce na piersi tak, by pierścień na jego palcu płonął niczym 

serce stojące w ogniu, znów zaczął wirować. Jednakże jakimś cudem cały czas, gdy 

Kim mu się przyglądała, nie spuszczał z niej oczu, nawet wtedy, gdy obracał się tak 

szybko, że toń jeziora zaczęła się pod nim pokrywać pianą, a jego zimne oczy i 

jaskrawy ból czerwonego pierścienia, który nosił, były wszystkim, co docierało do 

niej ze świata.

A potem połączył się z nią, głębiej i kompletniej niż wniknął jakikolwiek 

kochanek i Kimberly otrzymała Gobelin.

Ujrzała kształtowanie światów, najpierw Fionavaru, potem wszystkich 

pozostałych - także jej własnego - i poszła jego śladem w głąb czasu. Ujrzała bogów i 

poznała ich imiona i dotknęła Gobelinu, choć nie mogła zrozumieć celu i wzoru 

Tkacza przy Krośnie, bowiem żaden śmiertelnik tego nie potrafi.

Oderwana od tej pełnej jasności wizji, znalazła się raptownie twarzą w twarz z 

najstarszym Mrokiem w jego twierdzy Starkadh. Poczuła, że usycha w jego oczach, a 

nić na Krośnie strzępi się; poznała zło w czystej postaci. Rozżarzone węgle jego oczu 

paliły ją, a szpony jego dłoni zdawały się rozrywać jej ciało. W swym sercu 

zmuszona była zgłębić niezmierzone pokłady jego nienawiści i poznała w nim 

Rakotha Spruwacza, Rakotha Maugrima, którego obawiali się sami bogowie, tego, 

który pragnąłby rozedrzeć Gobelin i rzucić swój złowieszczy cień na wszystek czas, 

jaki nadejdzie. Odsunąwszy się bojaźliwie od ogromu jego potęgi, doświadczyła nie 

kończącej się rozpaczy.

Ysanne, blada jak ściana i bezradna, usłyszała wtedy jej krzyk, krzyk 

utraconej niewinności, i zapłakała nad brzegiem jeziora. Mimo to przez cały ten czas 

Eilathen wirował, szybszy niż nadzieja, czy rozpacz, i zimniejszy od nocy, a kamień 

na jego sercu jarzył się, gdy mknął jak wicher ku wolności, którą niegdyś utracił.

Kimberly jednakże była nieświadoma czasu i miejsca, istnienia jeziora, skały, 

jasnowidzącej, ducha i kamienia, zamknięta jak zaczarowana pośród obrazów 

narzuconych przez oczy Eilathena. Widziała, jak Iorweth Założyciel przybywa zza 

morza, zobaczyła, jak wita lios alfar na plaży Sennet i serce jej zadrżało na widok 

piękna lios w tej wizji, a także wysokich ludzi, których Bóg zawezwał, by założyli 

Najwyższe Królestwo. I wtedy dowiedziała się, dlaczego królowie Brenninu, wszyscy 

królowie od Iorwetha do Ailella, byli nazywani Dziećmi Mörnira, bowiem Eilathen 

pokazał jej Letnie Drzewo w Bożym Lesie pod gwiazdami.

Następnie ujrzała Dalrei pędzących na północ i zachód; przyglądała im się, jak 

ze związanymi z tyłu długimi włosami ścigają na równinie wspaniałe eltory. 

Zobaczyła krasnoludów kopiących pod Banir Lök i Banir Tal i odległy lud dzikiego 

Eridu za górami.

Oczy Eilathena zaniosły ją potem na południe za Saeren i ujrzała ogrody 

Cathalu oraz nie mający sobie równych przepych władców zza rzeki. Dotknęła serca 

Pendaranu i w pełnej światła, gorzko-słodkiej wizji, ujrzała, jak Lisen z Puszczy 

spotyka Amairgena Białą Gałąź w zagajniku i wiąże się z nim jako pierwsze źródło z 

pierwszym magiem; i zobaczyła jej śmierć przy nadmorskiej wieży, śmierć 

najpiękniejszego dziecięcia wszystkich obracających się światów.

Wciąż opłakiwała tę stratę, gdy została zabrana przez Eilathena, by zobaczyć 

wojnę - wielką wojnę z Rakothem. Ujrzała i poznała Conary’ego i jego syna, Colana 

Najukochańszego. Dostrzegła jaśniejące, waleczne zastępy lios i lśniącą postać Ra-

Termaine’a, największego z władców lios alfar - i widziała, jak te błyszczące pułki 

rozszarpały wilki i svart alfarowie, a co najstraszniejsze, nasłane przez Maugrima 

latające stwory, starsze od koszmarów. Potem przyglądała się, jak przybyli za późno 

Conary i Colan zostali odcięci i następnie wpadli w potrzask nad Sennett, a gdy 

czerwone słońce zaszło na krawędzi nocy, zobaczyła, że Conary ginie. Serce jej w 

piersi wybuchło na widok zakrzywionych szeregów Dalrei, którzy ze śpiewem na 

ustach nadjechali z Daniloth, z mgły za plecami Revora prosto w zachodzące słońce. 

W przeciwieństwie do Ysanne nie wiedziała, że płacze, gdy Jeźdźcy i wojownicy 

Brenninu i Cathalu, straszni w swej furii i żalu, gnali armie Ciemności znów na 

północ i wschód, przez Andarien do Starkadh, gdzie przyłączył się do nich Lew Eridu 

i gdzie krew oraz dym przerzedziły się wreszcie, by ukazać pokonanego Rakotha, 

klęczącego na znak poddania.

Potem zobaczyła spętanie i znów rozpoznała w Górze więzienie, jakim się 

stała, i przyglądała się, jak Ginserat wykonywał kamienie. Wtedy obrazy zaczęły 

przelatywać szybciej, a w oczach Ysanne szybkość obrotów Eilathena była niczym 

wir mocy, aż uświadomiła sobie, że go traci. Czuła smak radości jego wyzwolenia 

pośród swego dotkliwego bólu straty.

Kręcił się coraz szybciej i szybciej nad wodą bielejącą pod jego stopami, a 

jasnowidząca przyglądała się, jak ta obok niej, która nie była już dziewczyną, 

dowiedziała się, co znaczy ziszczać marzenia. Być tą, która śni sen.

I nadszedł czas, gdy Eilathen zwolnił tempo i zatrzymał się.

Kimberly leżała bezwładnie na skale, pobladła i nieprzytomna. Wodny duch i 

jasnowidząca spoglądali na siebie przez długą chwilę w milczeniu.

Wreszcie rozległ się głos Eilathena, wysoki i zimny w blasku księżyca. - 

Skończyłem. Ona wie, co jest w stanie wiedzieć. Wielka jest w niej moc, lecz nie 

wiem, czy zdoła unieść ciężar. Jest młoda.

- Już nie - wyszeptała Ysanne. Trudno jej było mówić.

- Być może nie. Jednakże to nie moje zmartwienie. Zawirowałem dla ciebie, 

Marzycielko. Uwolnij mnie od ognia. - Był bardzo blisko, a oczy jak kryształy lodu 

błyszczały nieludzkim blaskiem.

Jasnowidząca skinęła głową. - Rzeczywiście, obiecałam. Dawno już trzeba 

było to uczynić. Czy wiesz, dlaczego byłeś mi potrzebny? - W jej głosie brzmiała 

prośba.

- Ja nie wybaczam.

- Ale czy wiesz dlaczego?

Kolejna długa cisza. A potem - Tak - rzekł Eilathen, a gdyby ktoś szukał w 

jego tonie łagodności, mógłby sobie wyobrazić, że ją tam usłyszał. - Wiem, dlaczego 

mnie spętałaś.

Ysanne znów płakała i łzy lśniły na jej pomarszczonej twarzy. Mimo to, była 

wyprostowana i trzymała głowę wysoko, a gdy padł rozkaz, zadźwięczał wyraźnie. - 

Więc bądź wolny ode mnie, wolny od powiernictwa. Bądź wolny od kwietnego ognia, 

teraz i na zawsze. Laith derendel, sed bannion. Echorth!

Przy ostatnim słowie z ust Eilathena wydarł się dźwięk, wysoki, jękliwy 

dźwięk poza granicami radości czy uwolnienia, niemal poza granicami słyszalności. 

Pierścień z czerwonym kamieniem zsunął się z jego palca i spadł na skałę u stóp 

jasnowidzącej.

Uklękła, by go podnieść, a gdy wstała, przez wciąż płynące łzy spostrzegła, że 

wirujący duch już oddalał się po tafli jeziora.

- Eilathenie! - zawołała. - Przebacz mi, jeśli możesz. Żegnaj!

W odpowiedzi jego ruch stał się jeszcze szybszy, dzikszy niż poprzednio, 

nieokiełznany i chaotyczny, a potem Eilathen dotarł na środek jeziora i zanurzył się w 

wodzie.

Lecz gdyby ktoś nasłuchiwał - pragnąc, modląc się nawet, by to pochwycić 

słuchem - mógłby usłyszeć, lub wyobrazić sobie, że słyszy tuż przed jego 

zniknięciem dźwięk jej imienia wykrzykniętego na pożegnanie głosem beznamiętnym 

i na zawsze swobodnym.

Wróżka osunęła się na kolana, tuląc do piersi Kim i kołysała ją na swym łonie 

tak, jak kołysze się dziecko.

Obejmując dziewczynę i spoglądając niemal oślepionymi oczyma na puste 

jezioro, nie dostrzegła ciemnowłosej i ciemnobrodej postaci, która wychynęła zza 

zasłony głazu za nimi. Postać patrzyła wystarczająco długo, by zobaczyć, jak kobieta 

bierze pierścień, którego strzegł Eilathen i ostrożnie wsuwa go na prawą dłoń 

Kimberly, gdzie pasował na jej serdeczny palec tak idealnie, jak wyśniła to 

jasnowidząca.

Zobaczywszy to, obserwująca postać odwróciła się, wciąż nie dostrzeżona, i 

oddaliła się od nich, a w jej chodzie nie było śladu utykania.

Tej wiosny skończyła siedemnaście lat i nie była jeszcze przyzwyczajona do 

tego, by mężczyźni nazywali ją piękną. Była ładnym dzieckiem, lecz wiek 

młodzieńczy uczynił z niej dziewczynę o kończynach długich niczym u źrebięcia, 

skłonną do rozbijania kolan i siniaczenia się podczas brutalnych zabaw w ogrodach w 

Larai Rigal - zajęć uważanych za wyjątkowo niestosowne dla księżniczki. Tym 

bardziej kiedy Marlen zginął na polowaniu i została następczynią Tronu z Kości 

Słoniowej w czasie ceremonii, z której niewiele pamiętała, tak była oszołomiona jej 

szybkością i śmiercią swego brata. Kolano bolało ją od upadku poprzedniego dnia, a 

twarz ojca przeraziła ją. Później nie było już upadków, bowiem skończyły się zabawy 

w ogrodach i nad jeziorem letniego pałacu. Nauczyła się naśladować zwyczaje 

dekadenckiego dworu i po jakimś czasie traktować nie bez łaskawości zalotników, 

którzy zaczęli licznie przybywać. Ciemna Róża z Cathalu wyrosła rzeczywiście na 

piękność, a na imię jej było Sharra, córka Shalhassana.

Wciąż była dumna, jak wszyscy jej krwi, i obdarzona silnym charakterem, co 

było cechą rzadką w rozwiązłym Cathalu, choć nie zaskakującą u córki swego ojca. 

Płonął w niej również tajny ogień buntu przeciwko wymogom pozycji i rytuału, które 

krępowały ją dniem i nocą.

Ten płomień palił się nawet teraz, w ukochanym Larai Rigal, gdzie otaczały ją 

zapachy calathu i mirry, elphinelu i olchy, przywołując wspomnienia. Wspomnienia, 

które budziły w niej ostrzejszą tęsknotę niż którykolwiek z mężczyzn, który prosząc o 

jej rękę, klękał przed tronem jej ojca z rytualnym zdaniem na ustach: „Słońce wstaje 

w oczach twej córki”. Księżniczka była młoda i dumna.

I z tych to właśnie przyczyn, być może z ostatniej bardziej niż którejkolwiek 

innej, gdy w jej pokoju zaczęły się pojawiać listy - w jaki sposób, nie miała pojęcia - 

zatrzymała ten sekret tylko dla siebie. W głębokiej tajemnicy również przechowywała 

podejrzenia co do tego, kto jest ich nadawcą, płonącym po nocach w ogrodzie niczym 

liena.

Mówiły one o namiętności i nazwały ją piękną słowami przepełnionymi 

ogniem bardziej od wszystkich innych, jakie słyszała. Tęsknota kryła się w wersach, 

które jej śpiewały i obudziły w jej sercu jej własne tęsknoty, bowiem była więźniem 

miejsca, którego władczynią pewnego dnia się stanie. Najczęściej tęskniła za prostotą 

poranków, które przeminęły, zostawiając po sobie obcość, lecz czasami, gdy była 

sama w nocy, za innymi rzeczami. Albowiem w miarę upływu czasu listy nabrały 

śmiałości, a opisy pożądania stały się obietnicami tego, co uczynić mogą dłonie i 

wargi.

Mimo to wciąż były nie podpisane. Pięknie ułożone, elegancko 

wykaligrafowane, świadczyły o szlacheckim pochodzeniu nadawcy, lecz na ich końcu 

nigdy nie było imienia... dopóki nie przybył ostatni, gdy wiosna rozsypała calathy i 

anemony po całym Larai Rigal. Imię, jakie przeczytała, wreszcie nadało kształt i 

pewność temu, czego od dawna się domyślała i przechowywała w sercu jako 

talizman. Wiem coś, o czym wy nie wiecie, tak brzmiał refren, który niósł ją lekko 

przez poranki w komnacie audiencyjnej, a potem ściśle obserwowane przez eskortę 

popołudniowe spacery z tym czy innym zalotnikiem po krętych ścieżkach i 

łukowatych mostkach ogrodów. Dopiero w nocy, gdy wreszcie odprawiła swe damy 

po wyszczotkowaniu i rozpuszczeniu czarnych włosów, mogła wyjmować ze 

schowka ostatni list i czytać go kolejny raz przy świetle świecy:

Najjaśniejsza,

Zbyt długo. Nawet gwiazdy teraz mi mówią o tobie, a nocny wietrzyk zna twe 

imię. Muszę przybyć. Śmierć jest ciemnością, którą niepilno mi znaleźć, lecz jeśli 

muszą zbliżyć się do jej królestwa, by dotknąć kwiatu twego ciała, niech tak będzie. 

Obiecaj tylko, że gdyby żołnierze Cathalu zakończyli me życie, twoje dłonie zamkną 

mi oczy i być może - wiem, że proszę o zbyt wiele - twoje wargi dotkną mych zimnych 

ust na pożegnanie.

Przy północnym murze Larai Rigal rośnie drzewo lyren. Dziesięć nocy po 

pełni księżyca powinno być jeszcze dość światła, byśmy się odnaleźli.

Będę tam. Me życie jest w twoich rękach.

Diarmuid dan Ailell.

Było bardzo późno. Wcześniej tego wieczoru padał deszcz, uwalniając woń 

elphinelu rosnącego pod jej oknem, lecz teraz chmury odpłynęły i malejący księżyc 

zaglądał do jej pokoju. Jego światło łagodnie dotykało jej twarzy i połyskiwało w 

ciężkiej masie jej włosów.

Było to pełne dziewięć nocy temu.

Co oznaczało, że w jakiś sposób przebył Saeren i ukrywał się gdzieś w mroku, 

a jutro...

Sharra, córka Shalhassana, odetchnęła głęboko w łożu, w którym spoczywała 

samotnie i odłożyła list do schowka. Tego wieczoru nie śniła o dzieciństwie ani 

dziecinnych zabawach, gdy wreszcie nawiedził ją sen, przewracającą się z boku na 

bok całą noc z włosami rozrzuconymi luźno po poduszkach.

Venassar z Gath był tak młody i nieśmiały, że wzbudzał w niej uczucia 

opiekuńcze. Podczas spaceru po okrężnej ścieżce następnego poranka głównie ona 

mówiła. Odziany w żółty wams i rajtuzy, markotny i wyraźnie zaniepokojony, 

przysłuchiwał się z rozpaczliwą uwagą, niezręcznie nachylony ku niej, gdy 

wymieniała nazwy kwiatów i drzew, jakie mijali i opowiadała historię o T’Varenie i 

założeniu Larai Rigal. Jej głos, przyciszony tak, by nie słyszała ich świta idąca 

staranne dziesięć kroków za i przed nimi, nie zdradzał, ile niezliczonych razy robiła 

to już przedtem.

Minęli powoli cedr, z którego spadła tego dnia, gdy umarł jej brat, na dzień 

przed tym, gdy uczyniono ją następczynią tronu. A potem, kiedy łukowato wygiętą 

dróżką przeszli po siódmym moście obok jednego z wodospadów, ujrzała olbrzymi 

lyren przy północnym murze.

Venassar z Gath, wysoki, niezgrabny i skonfundowany, uciekł się wtedy do 

serii kaszlnięć, parsknięć oraz komentarzy w skazanym na niepowodzenie wysiłku 

ożywienia martwej konwersacji. Księżniczka u jego boku zapadła w milczenie tak 

głębokie, iż jej uroda zdawała się zwijać w sobie niczym kwiat, wciąż olśniewający, 

lecz zamknięty dla niego. Ojciec, pomyślał rozpaczliwie, obedrze go ze skóry.

Litując się wreszcie nad nim, Sharra położyła ostrożnie dłoń na jego ramieniu, 

gdy przeszli dziewiąty most, zamykając okrąg i powoli zbliżyli się do pawilonu, w 

którym wypoczywał Shalhassan otoczony wonną wspaniałością swego dworu. Ten 

gest wprawił Venassara w stan odrętwienia, pomimo drapieżnego spojrzenia, jakim 

obdarzył go ojciec, Bragon, który siedział obok Shalhassana pod falującymi 

wachlarzami służby.

Sharra zadrżała, gdy Bragon zatrzymał na niej wzrok na dłużej i uśmiechnął 

się szerzej pod ciemnym wąsem. Nie był to uśmiech potencjalnego teścia. Jej spowite 

w jedwab sukni ciało odruchowo drgnęło na widok głodu w jego oczach.

Jej ojciec nie uśmiechał się. Nigdy tego nie czynił.

Oddała mu pokłon i przesunęła się w cień, gdzie przyniesiono jej szklanicę 

dobrze schłodzonego m’rae i talerzyk lodów o różnych smakach. Kiedy Bragon 

żegnał się, dopilnowała, by dostrzegł oziębłość w jej oczach, a potem uśmiechnęła się 

do Venassara, wyciągając dłoń, którą nieomal zapomniał przyłożyć do swego czoła. 

Niech ojciec wie, pomyślała, bez możliwości pomyłki, dlaczego nie wrócą już do 

Larai Rigal. Jej złość była niemal widoczna.

Tak naprawdę, pomyślała gorzko Sharra, jednocześnie uśmiechając się, 

pragnę znów wspiąć się na cedr powyżej gałęzi, która wtedy złamała się pode mną i 

dotarłszy na sam szczyt, zmienić się w sokoła, który mógłby zupełnie sam latać nad 

blaskiem jeziora i chwałą ogrodów.

- Bydlę, a jego syn to głupi niedorostek - rzekł Shalhassan, nachylając się ku 

niej, by mogli usłyszeć ich tylko niewolnicy, którzy nie mieli znaczenia.

- Wszyscy tacy są - powiedziała jego córka - są jednym lub drugim.

Chudnący księżyc wstał późno. Ze swego okna widziała, jak wznosi się znad 

wschodniej odnogi jeziora. Wciąż jednak nie opuszczała swej komnaty. Nie wypada 

przybyć o czasie; ten mężczyzna musi się nauczyć, że księżniczka Cathalu nie śpieszy 

się na schadzkę jak jakaś służka z Rhoden czy innego północnego kraju.

Mimo to puls pod delikatną skórą jej nadgarstka bił o wiele za szybko. Me 

życie jest w twych rękach, jak napisał. To prawda. Mogła kazać zadusić go garotą za 

taką bezczelność. Mogło to nawet wywołać wojnę.

Co, jak powiedziała sobie, byłoby nieodpowiedzialne. Córka Shalhassana 

powita tego mężczyznę z uprzejmością winną jego randze i dyskrecją, jakiej 

wymagała od niej jego namiętność. Przybył z daleka, pokonując wielkie 

niebezpieczeństwo, by zobaczyć się z nią. Otrzyma łaskawe słowa, które zaniesie na 

północ z ogrodów Cathalu. Lecz nic więcej. Za taką zarozumiałość płaci się i tego 

nauczy się Diarmuid z Brenninu. Pomyślała, że będzie dobrze, jeśli powie jej, w jaki 

sposób przebył Saeren. Była to rzecz niemałej wagi dla kraju, którym przyjdzie jej 

kiedyś władać.

Jej oddech zdawał być opanowany, przyspieszony puls uspokoił się. Obraz 

samotnego sokoła w jej myślach znikł jak zwiany mknącym w dół podmuchem 

wiatru. To następczyni tronu Cathalu, świetnie nauczona obowiązkowości i 

powinności zeszła bez trudu po gałęziach drzewa pod oknem swego balkonu, 

uważając przy tym na spódnicę.

Lienae świeciły, lecąc w mroku. Wokół niej splatały się głębokie, 

niepokojące, nocne zapachy kwiatów. Szła w świetle gwiazd i sierpowatym blasku 

księżyca, pewna drogi, bowiem otoczone murami ogrody, mimo swej rozległości, 

były jej najstarszym domem i znała tu każdą ścieżkę. Taki nocny spacer należał 

jednakże do przyjemności, które minęły i srogo by ją upomniano, gdyby ją wykryto. 

A jej służbę wychłostano by.

Nieważne. Nikt jej nie odkryje. Straż pałacowa obchodziła z latarniami 

zewnętrzną część murów. Ogrody były innym światem. Tam, gdzie ona szła, 

jedynego blasku dostarczała poświata księżyca i gwiazd i latające, nieuchwytne 

lienae. Słyszała ciche granie owadów i plusk kształtowanych wodospadów. W 

liściach szumiał wiatr, a gdzieś w tym ogrodzie znajdował się teraz mężczyzna, który 

napisał do niej, co mogą uczynić dłonie i wargi.

Zwolniła nieco kroku na myśl o tym i przeszła przez czwarty most, Ravelle, 

słysząc delikatny szmer oswojonej wody na barwionych kamieniach. Zdała sobie 

sprawę, że nikt nie wie, gdzie ona jest. A ona, poza nie budzącą ufności pogłoską, nie 

wiedziała niczego o mężczyźnie, który czekał w mroku.

Jednakże w jej sercu nie brak było odwagi, choć mogło być ono nieroztropne i 

niemądre. Sharra, odziana w lazur i złoto, z pojedynczym wisiorem spoczywającym 

między jej piersiami, przeszła przez most, minęła zakręt dróżki i ujrzała drzewo lyren.

Nikogo tam nie było.

Nigdy nie wątpiła, że będzie czekał - co, biorąc pod uwagę przeszkody, jakie 

stały mu na drodze, było absurdem. Zakochany nieprzytomnie romantyk mógł w jakiś 

sposób przekupić kogoś z jej służby, aby podkładał listy, mógł obiecywać niemożliwą 

schadzkę, lecz książę Brenninu, a tym bardziej następca tronu, nie ryzykowałby 

swego życia na tak nierozważnej wyprawie dla kobiety, której nigdy nie widział.

Zasmucona i zła na siebie za to, że tak się czuje, przebyła ostatnie kilka 

kroków i stanęła pod złotymi gałęziami lyren. Jej długie palce, wreszcie gładkie po 

latach zaniedbania, pogładziły korę na pniu drzewa.

- Gdybyś nie była w spódnicy, mogłabyś dotrzymać mi towarzystwa, lecz i tak 

nie spodziewam się, aby księżniczka umiała wspinać się na drzewa. Czy mam zejść? - 

Głos dobiegał bezpośrednio znad jej głowy. Powstrzymała się od gwałtownej reakcji i 

nie spojrzała w górę.

- Wspięłam się na każde nadające się do wspinaczki drzewo w tych ogrodach -

rzekła spokojnie pomimo przyspieszonego bicia serca - łącznie z tym. I często w 

spódnicach. Nie mam jednak teraz na to ochoty. Jeśli jesteś Diarmuidem z Brenninu, 

zejdź.

- A jeśli nie jestem? - Ton, jak na ponoć zauroczonego kochanka, jest zbyt 

drwiący, pomyślała i nie udzieliła odpowiedzi. On nie czekał. Rozległ się szelest liści 

nad jej głową, a potem głuche uderzenie obok niej na ziemi.

A potem dwie dłonie wzięły jej dłoń raczej śmiało i nie przyłożyły jej do 

czoła, lecz do warg. Co było właściwym zachowaniem, choć powinien był przy tym 

przyklęknąć. Właściwe nie było natomiast to, iż odwrócił jej dłoń i ucałował jej 

wnętrze i nadgarstek.

Wyrwała ją boleśnie świadoma łomotania swego serca. Wciąż jeszcze nie 

widziała go wyraźnie.

Jakby czytając w jej myślach, wysunął się z cienia i przeszedł w miejsce, 

gdzie blask księżyca mógł znaleźć jego jasne, potargane włosy. Przyklęknął wtedy na 

jedno kolano - pozwalając, by światło padło na jego twarz niczym błogosławieństwo.

I wtedy wreszcie rzeczywiście zobaczyła go. Oczy, szeroko rozstawione i 

głębokie, były bardzo niebieskie i ocienione długimi, niemal kobiecymi rzęsami. Usta 

były również szerokie, trochę nawet za bardzo, i nie było śladu łagodności ani w nich, 

ani też w zarysie podbródka bez zarostu.

Jednakże uśmiechał się i to nie szyderczo. Uświadomiła sobie wtedy, że z 

miejsca, gdzie klęczał, ona również była widoczna w świetle.

- Cóż... - zaczęła.

- Głupcy - rzekł Diarmuid dan Ailell. - Wszyscy mówili mi, że jesteś piękna. 

Powiedzieli to na szesnaście różnych sposobów.

- I? - Zesztywniała, przygotowana do uderzenia złością jak batem.

- I, na oczy Lisen, jesteś piękna. Lecz nikt nie powiedział mi, że jest w tobie 

spryt. Powinienem był wiedzieć. Dziedziczka Shalhassana musi przecież posiadać 

subtelność umysłu.

Była kompletnie nie przygotowana. Nikt jej tego nie mówił. Kiedy tak stała, 

wytrącona z równowagi, przez myśl jej przebiegli wszyscy jej Venassarowie, z 

którymi radziła sobie bez żadnego wysiłku.

- Wybacz mi - rzekł ów mężczyzna, podnosząc się, by stanąć obok niej, 

bardzo blisko. - Nie wiedziałem. Spodziewałem się, że będę miał do czynienia z 

bardzo młodą kobietą - którą nie jesteś, nie w sprawach mających znaczenie. Może 

pójdziemy na spacer? Pokażesz mi swoje ogrody?

I tak oto stwierdziła, że spaceruje z nim po północnym obwodzie okrężnej 

ścieżki. Wydawało jej się, że głupio i niedorośle będzie zaprotestować, kiedy wziął ją 

pod rękę. Pewne pytanie jednakże samo się nasunęło, gdy wędrowali w wonnej 

ciemności, otoczeni aureolami latających wokół nich lienae.

- Jeśli uważałeś mnie za tak niemądrą, jak mogłeś pisać do mnie to, co 

napisałeś? - spytała i poczuła, że bicie jej serca znów się uspokoiło, gdy w chwili jego 

milczenia odzyskała nieco panowania nad sobą. Nie tak łatwo, mój przyjacielu, 

pomyślała.

- Jestem - rzekł Diarmuid całkiem spokojnie - nieco bezradny w obliczu 

piękności. Wieść o twojej urodzie dotarła do mnie jakiś czas temu. Jesteś czymś 

więcej niż mi powiedziano.

Całkiem zgrabna odpowiedź jak na mieszkańca północy. Nawet miodousty 

Galienth pochwaliłby ją. Mimo to w najmniejszym stopniu nie wykraczała poza jej 

zdolności pojmowania. Więc, choć był przystojny i niepokojący w mroku przy niej, a 

jego palce na jej ramieniu stale się przesuwały pomalutku i raz musnęły krawędź jej 

piersi, Sharra poczuła się teraz bezpieczna. Jeśli wiązało się to z odrobiną żalu i 

kolejnym obniżeniem łuku lotu sokoła, nie zważała na to.

- T’Varen założył Larai Rigal w czasach mego prapradziadka Thallasona, 

którego macie powody pamiętać na północy. Ogrody ciągną się kilometrami i są w 

całości otoczone murem, łącznie z jeziorem, które... - I tak opowiadała dalej, jak 

czyniła to dla wszystkich Venassarów, i choć była teraz noc, a mężczyzna u jej boku 

trzymał dłoń na jej ramieniu, nie było w rzeczywistości dużej różnicy. Mogłabym go 

pocałować, pomyślała. W policzek, na pożegnanie.

Skręcili w poprzeczną ścieżkę przy moście Faille i zaczęli zawracać ku 

północy. Księżyc już wzniósł się dobrze ponad drzewa i wisiał wysoko na niebie 

usianym chmurami, które pędził wiatr. Podmuch wiatru od jeziora był miły i niezbyt 

chłodny. Dziewczyna nadal mówiła, wciąż płynnie, lecz coraz bardziej świadoma 

jego milczenia. Zdawała też sobie sprawę z tego, że zacisnął dłoń na jej ramieniu i 

znów musnął jej pierś, gdy minęli jeden z wodospadów.

- Jest po jednym moście na każdą z dziewięciu prowincji - powiedziała - a 

kwiaty w każdej części...

- Dość! - rzucił szorstko Diarmuid. Zamarła w pół zdania. Zatrzymał się i 

odwrócił się twarzą do niej. Za nią rósł krzew calathu. Kiedy była dzieckiem, 

ukrywała się w nim podczas zabawy.

Odezwawszy się, wypuścił jej ramię. Teraz, po długim, chłodnym spojrzeniu, 

jakim ją zmierzył, odwrócił się i znów zaczął iść. Ruszyła szybko, by dotrzymać mu 

kroku.

Kiedy odezwał się do niej, uczynił to, patrząc wprost przed siebie i mówiąc 

głosem ściszonym i zawziętym. - Mówisz, jakbyś niemal nie była osobą. Jeśli chcesz 

się bawić w łaskawą księżniczkę z nic niewartymi szlachetkami, którzy przebierają 

nogami, ubiegając się o twe wdzięki, to nie moja sprawa, ale...

- Panowie Cathalu nie są nic niewarci, mój panie! Oni...

- Nie obrażaj, proszę, nas obojga! Ten zniewieściały chłopiec do bicia 

dzisiejszego popołudnia? Jego ojciec? Zabicie Bragona sprawiłoby mi wielką 

przyjemność. Oni wszyscy są mniej niż nic niewarci. A jeśli zwracasz się do mnie tak 

jak do nich, oboje nas nieznośnie pospolitujesz.

Ponownie doszli do lyren. Gdzieś w jej wnętrzu poruszył się ptak. Bezlitośnie 

zabrała się do poskromienia go, tak jak musiała.

- Mości książę, muszę przyznać, że jestem zaskoczona. Nie możesz przecież 

spodziewać się mniej oficjalnej konwersacji podczas naszego pierwszego...

- Ale spodziewam się jej! Spodziewam się, że zobaczę i usłyszę kobietę. Tę, 

która była dziewczynką wspinającą się na wszystkie drzewa w tym ogrodzie. 

Księżniczka odgrywająca swą rolę nudzi mnie, rani mnie. Spłyca dzisiejszą noc.

- A czym jest dzisiejsza noc? - spytała i kiedy tylko to wypowiedziała, ugryzła 

się w wargę.

- Jest nasza - rzekł.

I jego ramiona oplotły jej talię w cieniu lyren, a jego nachylające się usta 

dotknęły jej ust. Jego głowa przesłoniła księżyc, lecz ona i tak już wtedy zamknęła 

oczy. A potem jego szerokie usta dotykające jej ust poruszyły się, a jego język...

- Nie! - Oderwała się gwałtownie i omal nie upadła. Stanęli naprzeciw siebie 

w odległości kilkudziesięciu centymetrów. Jej serce było oszalałym ptakiem, nad 

którym musiała zapanować. Musiała. Jest Sharrą, córką...

- Ciemna Różo - powiedział niepewnym głosem.

Uczynił krok w jej stronę.

- Nie! - Podniosła ręce, by go powstrzymać.

Diarmuid zatrzymał się. Spojrzał na jej drżącą postać.

- Czego się we mnie boisz? - spytał.

Trudno jej było oddychać. Świadoma była swych piersi, wiatru wokół niej, 

jego bliskości i mrocznego ciepła w swym wnętrzu, gdzie...

- Jak przebyłeś rzekę? - wypaliła.

Znów się spodziewała drwiny. To by jej pomogło. Jednakże on nie odrywał od 

niej oczu i stał pogrążony w całkowitym bezruchu.

- Użyłem strzały maga i liny - powiedział. - Przeszedłem na rękach po linie 

nad wodą i wspiąłem się po drabinie, którą wykuto w skalnej ścianie setki lat temu. 

Mówię ci o tym w tajemnicy. Nie powiesz nikomu?

Ona była księżniczką Cathalu. - Nie składam takiej obietnicy, bowiem nie 

mogę. Nie zdradzę cię teraz w żaden sposób, lecz sekrety zagrażające memu 

narodowi...

- A jak myślisz, co ja uczyniłem, mówiąc ci o tym? Czyż nie jestem następcą 

tronu, tak samo jak ty?

Potrząsnęła głową. Jakiś wewnętrzny głos rozpaczliwie nakazywał jej uciekać, 

lecz zamiast tego powiedziała najostrożniej, jak potrafiła. - Nie wolno ci sobie 

wyobrażać, mości książę, że do zdobycia córki Shalhassana wystarczy ci tylko 

przybyć tu i...

- Sharro! - zawołał, wymawiając jej imię po raz pierwszy tak, iż zabrzmiało w 

nocnych przestworzach niczym dzwon biciem rozgłaszający cierpienie. - Posłuchaj 

samej siebie! To nie tylko...

I wtedy oboje to usłyszeli.

Brzęczące podzwanianie zbroi pałacowego strażnika, który poruszył się po 

drugiej stronie muru.

- Co to było? - zawołał zgrzytliwy głos i rozpoznała po nim Devorsha, 

kapitana straży. Padła wyszeptana odpowiedź. Potem: - Nie, słyszałem głosy. Wy 

dwaj idźcie zajrzeć do środka. Weźcie psy!

Odgłos oddalających się mężczyzn w zbrojach zazgrzytał niemile w nocy.

Jakimś sposobem znaleźli się razem pod drzewem. Położyła rękę na jego 

ramieniu.

- Jeśli cię znajdą, zabiją cię, więc lepiej już idź.

To było niewiarygodne, lecz jego spojrzenie, padające na nią z bliska i z góry, 

pozostało niewzruszone. - Jeśli mnie znajdą, zabiją mnie - rzekł Diarmuid. - Jeśli 

zdołają. Być może zamkniesz mi oczy, jak kiedyś prosiłem. - Wyraz jego twarzy 

zmienił się wtedy, a głos nabrał powagi. - Lecz nie opuszczę cię teraz z własnej woli, 

choćby cały Cathal pałał żądzą mej krwi.

I bogowie, bogowie, wszyscy bogowie, jego usta na jej ustach były tak 

słodkie, a dotyk jego dłoni obezwładniająco nieomylny. Jego palce zajęte były 

rozpinaniem jej stanika i, dobra Bogini, jej własne dłonie splotły się na jego karku, 

przyciągając go ku niej, a język szukał jego języka w pragnieniu od tak dawna nie 

zaspokajanym. Jej piersi, niespodziewanie uwolnione, podsuwały się ku jego 

dotykowi, a w głębi czuła jakiś tępy ból, ogień, uwalnianie czegoś dzikiego, gdy 

położył ją w głębokiej trawie i jego palce dotknęły jej ponownie, a ubranie znikło z 

niej, i jego szaty również. A potem jego ciało spoczywające obok niej było całą nocą i 

ogrodem, i wszystkimi światami, a w myślach dostrzegła, jak cień sokoła 

łopoczącego skrzydłami przelatuje przez oblicze wysokiego księżyca.

- Sharro!

Z miejsca, gdzie się znajdowali po drugiej stronie murów, usłyszeli, jak ktoś 

wykrzykuje to imię wewnątrz ogrodów. - Co to było? - zawołał jeden z nich. - 

Słyszałem głosy. Wy dwaj idźcie zajrzeć do środka. Weźcie psy!

Dwóch mężczyzn pośpiesznie wykonało stanowczy rozkaz, biegnąc bez 

ociągania w stronę zachodniej bramy.

Lecz przebyli tylko kilka pobrzękujących kroków. Potem Kevin i Coll 

przestali biec i po cichu zawrócili do kryjówki w zagłębieniu, gdzie leżeli pozostali. 

Erron, który naśladując głos strażnika, warknął rozkaz, był już tam. Żołnierze Cathalu 

znajdowali się w tej chwili z boków, dziesięć minut drogi w każdą stronę. Zgranie 

akcji i plan były dziełem Diarmuida, wypracowanym w czasie, gdy leżeli, 

nasłuchując i obserwując patrole wczesnym wieczorem.

Teraz nie mieli do roboty nic innego, jak czekać na niego. Usadowili się cicho 

w ciemnym zagłębieniu. Kilku usnęło, korzystając z okazji, bowiem będą uciekać z 

powrotem na północ, gdy tylko książę ponownie do nich się przyłączy. Nie było 

rozmów.

Zbyt podniecony, by dobrze odpocząć, Kevin leżał na plecach i przyglądał się 

powolnej wędrówce księżyca. Kilka razy słyszeli straże mijające ich podczas 

obchodu murów. Czekali. Księżyc stanął w zenicie i zaczął zsuwać się na zachód na 

tle letnich gwiazd.

Carde ujrzał go pierwszy - czarno odzianą, jasnowłosą postać na szczycie 

muru. Szybko sprawdził na prawo i lewo, czy nie ma patrolu, lecz zgranie czasu znów 

było bezbłędne, więc wstał, by go było widać i dał znak podniesionymi kciukami.

Zobaczywszy go, Diarmuid zeskoczył, przeturlał się raz i powstał, biegnąc 

lekko i nisko przy ziemi. Kiedy wskoczył do jamy obok nich, Kevin zobaczył, że 

książę trzyma kwiat. Był rozczochrany, w luźnym i nie dopiętym kubraku, a oczy 

błyszczały mu z radości.

- Stało się! - rzekł, wznosząc kwiat gestem salutu dla nich wszystkich. - 

Zerwałem najpiękniejszą różę w ogrodzie Shalhassana.

Rozdział 7

„Znajdziemy go, obiecuję.” - Tak powiedział. Pochopna to obietnica i 

nietypowa dla niego, lecz już została złożona.

Tak więc mniej więcej w czasie, gdy Paul i Kevin wyruszyli konno na 

południe z Diarmuidem, Loren Srebrny Płaszcz galopował samotnie na północ i 

wschód w poszukiwaniu Dave’a Martyniuka.

Nieczęsto czarodziej bywał samotny - bez Matta, pozbawiony był swej mocy - 

lecz chciał, by krasnolud został w pałacu, szczególnie od chwili, gdy nadeszła 

wiadomość o nieżywym svarcie w ogrodzie. Nie był to dobry czas na wyjazd, lecz nie 

miał zbyt wielkiego wyboru, jak również wielu ludzi, którym mógłby zaufać.

Jechał więc na północ, stopniowo skręcając na wschód, przez zbożowe pola 

wśród suchego trzasku zgubnego lata. Podróżował cały ten dzień i jeszcze następny, i 

to bez ociągania, bowiem silnie wyczuwał potrzebę pośpiechu. Zatrzymywał się 

tylko, by zadawać dyskretne pytania na gospodarskich podwórkach i w na wpół 

opustoszałych miasteczkach, jakie mijał, i by znów z rozpaczą dostrzegać wpływ 

głodu na tych, z którymi rozmawiał.

Nigdzie jednakże nie usłyszał radosnych wieści. Nikt nie widział wysokiego, 

ciemnowłosego cudzoziemca, ani nie słyszał o nim. Tak więc trzeciego poranka 

Loren wcześnie dosiadł konia i opuścił położony na zachód od Leinanu zagajnik, w 

którym spędził noc. Spojrzawszy ku wschodowi, zobaczył słońce wznoszące się zza 

łańcucha wzgórz za jeziorem i wiedział, że za nimi leży Dun Maura. Nawet za dnia, 

gdy nad głową rozciągał się błękit nieba, czarodziej dostrzegał pewien mrok 

otaczający to miejsce.

Mormae z Gwen Ystrat i magowie, którzy za przewodnictwem Amairgena 

wyszli spod władzy Matki, nie darzyli się zbyt wielką sympatią. Magia krwi, 

pomyślał Loren, potrząsając głową i wyobrażając sobie Dun Maura oraz obrzędy 

Liadona odprawiane co roku, nim przybył Conary i ich zabronił. Pomyślał o 

kwiatach, jakie sypały panny śpiewające o jego śmierci i powrocie, tak jak wraca 

wiosna: Rahod hedai Liadon. Czarodziej zdawał sobie sprawę, że tak jest w każdym 

świecie, lecz z głębi duszy buntował się przeciw ciemności tej mocy. Posępnie 

zawrócił konia z drogi do krainy kapłanek i ruszył ponownie na północ wzdłuż 

Latham w długą podróż ku Równinie.

Poprosi o pomoc Dalrei, jak już nieraz czynił. Jeśli Dave Martyniuk znajduje 

się gdzieś na rozległym obszarze Równiny, tylko Jeźdźcy mogą go odnaleźć. Tak 

więc jechał na północ - wysoka, szara, brodata postać na koniu, już niemłoda, 

samotna na bezkresnej przestrzeni płaskiej krainy - a spieczona ziemia dudniła pod 

nim niczym werbel.

Łudził się nadzieją, że choć nastało już lato, napotka plemię Jeźdźców na 

południowej równinie, bowiem gdyby udało mu się porozmawiać choćby z jednym 

szczepem, wysłano by wieść do Celidonu, a gdy tylko jego wiadomość znalazłaby się 

pośrodku Równiny, wkrótce dowiedzieliby się o niej wszyscy Dalrei, a Dalrei darzył 

zaufaniem.

Była to jednakże długa podróż, a pośród rozległych pastwisk nie było już 

wiosek, w których mógłby zaopatrywać się w pożywienie i odpoczywać. Toteż wciąż 

galopował samotnie, gdy słońce owego trzeciego dnia chyliło się ku zachodowi, a 

następnie zapadł zmierzch. Jego wydłużony cień padał na ziemię obok niego, a rzeka 

zmieniła się w połyskliwą, zamgloną smużkę na wschodzie, gdy niepokój, jaki nie 

opuszczał go od chwili opuszczenia Paras Derval, gwałtownie przerodził się w 

przerażenie.

Szarpnąwszy za wodze, zatrzymał swego wierzchowca tak, iż stanął dęba, a 

potem trzymał go w sztywnym bezruchu. Loren Srebrny Płaszcz tkwił tak przez 

chwilę z twarzą ściągniętą nagłym lękiem, a potem krzyknął głośno wprost w 

nadciągającą noc i gwałtownie zawrócił swego konia, by popędzić przez mrok z 

powrotem do Paras Derval, gdzie miało się wydarzyć coś strasznego.

Z wściekłym tętentem kopyt mknąc do domu w świetle gwiazd, zebrał siły 

umysłu i pchnął rozpaczliwe ostrzeżenie na południe przez te wszystkie kilometry 

pustkowia, jakie dzieliły go od celu. Jednakże był za daleko, dużo za daleko i 

pozbawiony swej mocy. Popędził jeszcze bardziej swego konia, mknąc jak wicher w 

ciemności, lecz już wiedział, że przybędzie za późno.

Jennifer nie była szczęśliwa. Nie tylko brakowało Dave’a, nie tylko Kevin z 

Paulem wyjechali tego poranka na jakąś szaloną wyprawę z Diarmuidem, lecz teraz 

także Kim wyszła z Mattem, który miał ją zaprowadzić do domu starej kobiety, którą 

poprzedniego dnia ludzie w wielkiej sali pałacowej nazywali wiedźmą.

Z tego powodu znalazła się w dużej komnacie po chłodniejszej, zachodniej 

stronie pałacu, gdzie siedziała na niskim okiennym siedzisku otoczona przez 

gromadkę dam dworu, których podstawowym pragnieniem w życiu było wydobycie z 

niej jak najwięcej informacji o Kevinie Laine’ie i Paulu Schaferze, ze szczególnym 

uwzględnieniem i drobiazgowym opisem ich upodobań seksualnych.

Zbywając pytania najlepiej, jak mogła, ledwo była w stanie ukryć rosnące 

zniecierpliwienie. W drugim końcu sali jakiś mężczyzna grał na instrumencie 

strunowym pod gobelinem przedstawiającym scenę bitewną. Nad walczącymi leciał 

smok. Jennifer miała głęboką nadzieję, że to tylko mityczna walka.

Wszystkie damy przedstawiono jej pokrótce, lecz w pamięci utkwiły jej tylko 

imiona dwóch. Laesha była bardzo młodą, brązowooką dziewczyną, która 

prawdopodobnie była jej przydzielona. Była cicha, co było błogosławieństwem. 

Drugą była dama Rheva, frapująca, ciemnowłosa kobieta, która wyraźnie cieszyła się 

większym prestiżem niż pozostałe i do której Jennifer bez wysiłku nabrała niechęci.

W najmniejszym też stopniu nie uległa ona zmniejszeniu, gdy stało się jasne, 

bowiem Rheva jasno dała to do zrozumienia, że spędziła poprzednią noc z Kevinem. 

Było to najwyraźniej zwycięstwo w nieustającej grze o dominację i Rheva 

wykorzystywała je do ostatka. Było to nadzwyczaj denerwujące, a Jennifer, czując się 

opuszczona, nie była w nastroju, by dać się denerwować.

Więc gdy kolejna z nadąsanych kobiet potrząsnęła włosami i spytała, czy 

Jennifer wie, dlaczego Paul Schafer jest tak obojętny wobec niej (- Czyżby może 

wolał spędzać noce z chłopcami? - spytała złośliwie) krótki śmiech Jennifer był 

całkowicie pozbawiony wesołości.

- Sądzę, że istnieją bardziej oczywiste powody - odrzekła, świadoma, że czyni 

sobie wroga. - Paul jest nieco wybredny, to wszystko.

Zapadła krótka cisza. Ktoś zachichotał. A potem:

- Czyżbyś przypadkiem sugerowała, że Kevin nie jest? - To była Rheva, a jej 

głos stał się bardzo cichy.

Jennifer potrafiła sobie z tym poradzić. Nie potrafiła natomiast poradzić sobie 

z przedłużaniem się takich uwag. Wstała raptownie z siedziska na oknie i spoglądając 

z góry na kobietę, uśmiechnęła się.

- Nie - powiedziała rozsądnie. - Znając Kevina, wcale tak bym nie 

powiedziała. Sztuka jednakże polega na tym, by złapać go dwukrotnie. - Wyminęła je 

wszystkie i wyszła.

Idąc szybko korytarzem, bardzo stanowczo notowała sobie w pamięci, by 

poinformować Kevina Laine’a, że jeśli jeszcze raz zabierze do łóżka pewną damę 

dworu, do końca swego życia nie odezwie się już do niego.

Przy drzwiach do swego pokoju usłyszała, że ktoś ją woła po imieniu. Laesha 

zbliżała się spiesznie, zamiatając kamienną posadzkę długą spódnicą. Jennifer 

zmierzyła ją nieprzychylnym wzrokiem, lecz kobieta śmiała się do rozpuku.

- Ojej - wysapała, kładąc dłoń na ramieniu Jennifer - to było cudowne! Kocice 

w komnacie syczą ze złości! Od lat nikt tak nie potraktował Rhevy.

Jennifer ze smutkiem pokręciła głową. - Wyobrażam sobie, że nie będzie dla 

mnie zbyt przyjazna do końca czasu, jaki tu spędzę.

- I tak żadna by nie była. Jesteś o wiele piękniejsza niż one. Wraz z faktem, iż 

jesteś nowością, gwarantuje to, że znienawidzą cię za samo istnienie. A kiedy wczoraj 

Diarmuid rozgłosił, że jesteś zarezerwowana dla niego, one...

- Co zrobił? - wybuchła Jennifer.

Laesha spojrzała na nią uważnie. - Cóż, jest księciem, więc...

- Nie dbam o to, kim jest! Nie mam zamiaru pozwolić mu się dotknąć. Co oni 

sobie myślą, że kim jesteśmy?

Wyraz twarzy Laeshy zmienił się nieco. - Mówisz to szczerze? - spytała 

niepewnie. - Ty go nie chcesz?

- Ani trochę - rzekła Jennifer. - A powinnam?

- Bo ja tak - odpowiedziała po prostu Laesha i zaczerwieniła się po cebulki 

swych brązowych włosów.

Zapadła niezręczna cisza. Jennifer przerwała ją ostrożnym stwierdzeniem. - 

Mam być tu zaledwie dwa tygodnie - powiedziała. - Nie odbiorę go tobie ani nikomu 

innemu. Teraz bardziej niż czegokolwiek innego potrzeba mi przyjaciółki.

Laesha otwarła szeroko oczy. Zaczerpnęła krótko tchu. - Jak sądzisz, dlaczego 

poszłam za tobą?

Tym razem obie się uśmiechnęły.

- Powiedz mi - spytała Jennifer po chwili. - Czy istnieje jakiś powód, dla 

którego musimy tu przebywać? W ogóle nie byłam na zewnątrz. Czy mogłybyśmy 

obejrzeć miasto?

- Oczywiście - powiedziała Laesha. - Oczywiście, że możemy. Od lat nie 

jesteśmy w stanie wojny.

Pomimo upału na zewnątrz było przyjemniej. Odziana w strój podobny do 

ubrania Laeshy Jennifer uświadomiła sobie, że nikt nie wie, iż jest cudzoziemką. 

Poczuwszy się dzięki temu swobodniej, beztrosko spacerowała u boku swej nowej 

przyjaciółki. Mimo to wkrótce zdała sobie sprawę, że jakiś mężczyzna idzie za nimi 

przez zapylone, kręte uliczki miasta. Laesha również go dostrzegła.

- To jeden z ludzi Diarmuida - szepnęła.

Było to nieco niedogodne, lecz przed wyruszeniem w drogę o poranku Kevin 

powiedział jej o martwym svart alfarze w ogrodzie i Jennifer doszła do wniosku, że 

tym razem nie będzie protestować, że ktoś nad nią czuwa. Pomyślała kwaśno, że jej 

ojcu wydałoby się to zabawne.

Dwie kobiety szły ulicą, gdzie żelazo kowali dźwięczało na kowadłach. W 

górze balkony dwupiętrowych domów wisiały nad wąską drogą, zagradzając co jakiś 

czas dostęp słońcu. Skręciwszy w lewo na skrzyżowaniu uliczek, Laesha 

poprowadziła ją obok otwartej przestrzeni, gdzie hałas i zapach jedzenia zdradzał 

obecność rynku. Zwolniwszy kroku, by się przyjrzeć, Jennifer dostrzegła, że nawet w 

czasie święta niewiele było wystawionych towarów. Laesha poszła za jej 

spojrzeniem, pokręciła nieznacznie głową i weszła w wąski zaułek, zatrzymując się 

wreszcie przed drzwiami sklepu, przez które widać było bele i zwoje tkanin. 

Wyglądało na to, że Laesha pragnie nowej pary rękawiczek.

W czasie gdy jej przyjaciółka przebywała w sklepie, Jennifer przeszła jeszcze 

kilka kroków, przyciągnięta dźwiękiem dziecięcego śmiechu. Dotarłszy do końca 

brukowanej kocimi łbami uliczki, ujrzała, że wychodzi ona na szeroki płac z 

trawnikiem, pośrodku bardziej brązowym niż zielonym. A na tej trawie piętnaścioro 

lub dwadzieścioro dzieci bawiło się w jakąś wyliczankę. Uśmiechnąwszy się lekko, 

Jennifer zatrzymała się, by popatrzeć.

Dzieci otaczały luźnym kręgiem szczupłą dziewczynkę. Większość z nich 

śmiała się, lecz nie dziewczynka pośrodku. Nagle uczyniła gest i z kręgu wystąpił 

chłopiec z kawałkiem materiału w ręku i z powagą dorównującą jej powadze zaczął 

zawiązywać jej oczy. Kiedy skończył, wrócił do pierścienia. Na jego skinienie dzieci 

wzięły się za ręce i zaczęły chodzić w kółko w ciszy niesamowicie brzmiącej po 

śmiechu. Poruszały się z powagą i godnością. Kilku innych ludzi zatrzymało się, by 

się przyglądać.

Potem, bez ostrzeżenia, dziewczynka z zawiązanymi oczami uniosła rękę i 

wskazała na krążący pierścień. Jej wysoki, dźwięczny głos zabrzmiał na trawiastym 

placyku:

Kiedy wędrujący ogień

Uderzy w serce kamienia

Czy podążysz?

I przy ostatnim słowie okrąg się zatrzymał. Palec dziewczynki był 

wymierzony dokładnie w krępego chłopca, który bez wahania puścił ręce towarzyszy 

po obu stronach i wszedł do koła, które się zamknęło i znów zaczęło obracać, cały 

czas w ciszy.

- Nigdy nie mam dość przyglądania się temu - powiedział chłodny głos tuż za 

plecami Jennifer.

Odwróciła się szybko. Ujrzała naprzeciwko parę lodowatozielonych oczu i 

długie, rude włosy najwyższej kapłanki, Jaelle. Za kapłanką widać było grupę jej 

szaro odzianych towarzyszek, a kątem oka Jennifer dostrzegła człowieka Diarmuida, 

który nerwowo podkradał się bliżej.

Jennifer skinęła głową na powitanie, po czym odwróciła się, by znów 

popatrzeć na dzieci. Jaelle wysunęła się naprzód, by stanąć obok niej, zamiatając 

białą szatą bruk na ulicy.

- Ta’kiena jest równie stara, jak każdy z naszych obrzędów - szepnęła Jennifer 

do ucha. - Spójrz, jak ludzie się przyglądają.

I rzeczywiście, choć twarze dzieci wydawały się niemal nienaturalnie 

spokojne, dorośli, którzy zebrali się na obrzeżu placu bądź w arkadach sklepów mieli 

wypisane na twarzach zdumienie i niepokój. Coraz więcej ludzi się zbierało. I znów 

dziewczynka w kręgu podniosła rękę.

Kiedy wędrujący ogień

Uderzy w serce kamienia

Czy podążysz?

Czy porzucisz swój dom?

I znów krąg przestał się obracać przy ostatnim słowie. Tym razem 

wyciągnięty palec wskazał innego chłopca, starszego i chudszego niż ten pierwszy. 

Po krótkiej, niemal ironicznej pauzie, on również wypuścił dłonie, które trzymał i 

podszedł, by stanąć obok poprzedniego wybrańca. W tłumie podniósł się szmer, lecz 

pozornie nieświadome tego dzieci znów krążyły.

Wytrącona z równowagi Jennifer odwróciła się ku obojętnemu profilowi 

kapłanki. - Co to jest? - spytała. - Co one robią?

Jaelle uśmiechnęła się blado. - To taniec proroctwa. Ich przeznaczenie zawarte 

jest w tym, kiedy zostaną wywołane.

- Ale co...

- Patrz!

Dumnie wyprostowana dziewczynka z opaską na oczach znów nuciła:

Kiedy wędrujący ogień

Uderzy w serce kamienia

Czy podążysz?

Czy porzucisz swój dom?

Czy porzucisz swe życie?

Tym razem, kiedy pieśń i taniec urwały się jednocześnie, przez tłum 

zgromadzonych przebiegł głęboki pomruk protestu, bowiem wybranką była teraz 

jedna z najmłodszych dziewczynek. Potrząsnąwszy włosami koloru miodu, weszła do 

kręgu z wesołym uśmiechem i stanęła przy dwóch chłopcach. Ten wyższy objął ją 

jednym ramieniem.

Jennifer zwróciła się do Jaelle. - Co to znaczy? - zapytała. - Jaki rodzaj 

proroctwa...? Pytanie zostało nie dokończone.

Kapłanka obok niej stała w milczeniu. W rysach jej twarzy nie było 

łagodności, ani współczucia w oczach, gdy przyglądała się dzieciom, które znów 

ruszyły. - Pytasz, co to znaczy - powiedziała w końcu. - Niewiele w tych łagodnych 

czasach, kiedy ta’kiena jest zaledwie jeszcze jedną zabawą. O tym ostatnim zdaniu 

powiada się teraz, że znaczy tylko, iż porzuci życie, jakie prowadziła jej rodzina. - 

Wyraz twarzy Jaelle był nieprzenikniony, lecz ironia w jej głosie dotarła do Jennifer.

- Co znaczyło wcześniej?

Tym razem Jaelle odwróciła się do niej. - Taniec jest wykonywany przez 

dzieci od czasów dawniejszych, niż ktokolwiek sięga pamięcią. W surowszych 

czasach oczywiście oznaczało to śmierć. A szkoda byłoby. To taka ładna 

dziewczynka, nieprawdaż?

W jej głosie pobrzmiewało złośliwe rozbawienie. - Patrz uważnie - ciągnęła 

Jaelle. - Tego ostatniego najbardziej się boją, nawet teraz. - I rzeczywiście, ludzie 

dookoła i za nimi nagle ucichli w pełnym napięcia wyczekiwaniu. W ciszy Jennifer 

słyszała dźwięk śmiechu z rynku kilka ulic dalej. Wydawał się dobiegać z większej 

oddali.

W kręgu na trawie dziewczynka z zawiązanymi oczami podniosła rękę i 

zaczęła śpiewać po raz ostatni:

Kiedy wędrujący ogień

Uderzy w serce kamienia

Czy podążysz?

Czy porzucisz swój dom?

Czy porzucisz swe życie?

Czy wstąpisz na... Najdłuższą Drogę?

Taniec zatrzymał się.

Czując, jak jej serce wali z niewiadomej przyczyny, Jennifer ujrzała, że 

smukły palec wskazuje nieomylnie chłopca, który przyniósł opaskę. Uniósłszy głowę, 

jakby słysząc odległą muzykę, chłopiec wystąpił naprzód. Dziewczynka zdjęła 

opaskę z oczu. Spoglądali na siebie przez długą chwilę, a potem chłopiec odwrócił 

się, położył dłoń jakby gestem błogosławieństwa na wybranych i sam opuścił 

trawnik.

Jaelle, przyglądając się jego odejściu, po raz pierwszy miała zatroskaną minę. 

Rzuciwszy spojrzenie na jej twarz w chwili, gdy nie miała się na baczności, Jennifer z 

zaskoczeniem odkryła, jak młoda jest kobieta u jej boku. Miała zamiar coś 

powiedzieć, gdy powstrzymał ją odgłos płaczu, a odwróciwszy głowę, dostrzegła 

kobietę stojącą w drzwiach sklepu za ich plecami w uliczce. Po jej twarzy płynęły łzy.

Jaelle poszła za spojrzeniem Jennifer. - Jego matka - rzekła cicho kapłanka.

Ogarnięta poczuciem kompletnej bezradności Jennifer doznała odruchowej 

potrzeby udzielenia kobiecie pociechy. Ich spojrzenia spotkały się i w twarzy kobiety 

Jennifer zobaczyła, z bolesną świadomością zdobytej wiedzy, esencję wszystkich 

matczynych bezsennych nocy. Zdawało się, że przez chwilę trwała między nimi 

dwiema wymiana posłannictwa i zrozumienie, a potem matka chłopca wybranego do 

Najdłuższej Drogi odwróciła głowę i weszła do sklepu.

Jennifer, która zmagała się z czymś niespodziewanym, wreszcie zapytała 

Jaelle:

- Dlaczego ona tak cierpi?

Kapłanka również była nieco przygnębiona. - To trudne - powiedziała. - I już 

nie jest to coś, co sama rozumiem, lecz powiedziano mi, że dzieci wykonywały ten 

taniec już dwukrotnie tego lata i za każdym razem Finn był wybierany do Drogi. To 

już trzeci raz, a w Gwen Ystrat uczy się nas, że trzeci raz dotyka przeznaczenia.

Wyraz twarzy Jennifer wzbudził uśmiech kapłanki.

- Chodź - rzekła. - Możemy porozmawiać w świątyni. - Jej ton był, jeśli nawet 

niezupełnie przyjazny, to przynajmniej serdeczniejszy niż dotychczas.

Od przyjęcia zaproszenia Jennifer powstrzymało kaszlnięcie dobiegające z 

tyłu.

Odwróciła się. Człowiek Diarmuida zbliżył się do nich, a na jego twarzy 

rysowało się wyraźne zatroskanie.

- Pani - rzekł speszony - wybacz mi, lecz czy mógłbym porozmawiać przez 

chwilę z tobą na osobności?

- Boisz się mnie, Drance? - Głos Jaelle znów był niczym nóż. Roześmiała się. 

- A może powinnam powiedzieć, że twój pan się boi? Twój nieobecny pan.

Przysadzisty żołnierz zaczerwienił się, lecz nie ustąpił. - Rozkazano mi jej 

pilnować - rzekł zwięźle.

Jennifer przenosiła spojrzenie z jednej osoby na drugą w atmosferze 

nasilającej się nagle wrogości. Czuła się zdezorientowana, nic z tego nie rozumiejąc.

- Cóż - powiedziała do Drance’a, usiłując postępować ostrożnie - nie 

chciałabym narazić cię na nieprzyjemności - może byś poszedł z nami?

Jaelle odrzuciła głowę do tyłu i znów się zaśmiała na widok przerażenia 

mężczyzny. - Tak, Drance - rzekła prowokująco - dlaczego nie miałbyś pójść z nami 

do świątyni Matki?

- Pani - wyjąkał Drance, zwracając się z błaganiem do Jennifer. - Proszę, nie 

śmiem tego uczynić... lecz muszę cię strzec. Nie wolno ci tam iść.

- Ach! - powiedziała Jaelle, złośliwie wznosząc brwi. - Wydaje się, że tutejsi 

mężczyźni już ci dyktują, co wolno, a czego nie wolno ci robić. Wybacz mi moje 

zaproszenie. Sądziłam, że mam do czynienia z wolnym gościem.

Jennifer nie była nieświadoma manipulacji i przypomniała sobie, co Kevin 

powiedział rano: - Jest tu pewne niebezpieczeństwo - rzekł z powagą. - Ufaj ludziom 

Diarmuida i oczywiście Mattowi. Paul twierdzi, że powinnaś się strzec kapłanki. Nie 

chodź nigdzie sama.

W mrocznym pałacu o świcie brzmiało to dość sensownie, lecz teraz, w 

jaskrawym słońcu popołudnia wszystko to nieco ją drażniło. Kimże jest Kevin, 

królujący wśród dam dworu, a później odjeżdżający galopem z księciem, by mówić 

jej, że ma siedzieć w domu jak grzeczna mała dziewczynka? A teraz ten człowiek 

Diarmuida...

Kiedy zamierzała już się odezwać, przypomniała sobie o czymś jeszcze. 

Zwróciła się do Jaelle. - Zdaje się, że rzeczywiście bardzo się tu troszczą o nasze 

bezpieczeństwo. Chciałabym oddać się pod twą opiekę na czas zwiedzania twej 

świątyni. Czy mianujesz mnie swym gościem-przyjacielem, nim wejdę?

Przez twarz Jaelle przebiegł cień niezadowolenia, lecz przepędził go powolny 

uśmiech, a w jej oczach pojawił się wyraz zwycięstwa.

- Oczywiście - rzekła słodko. - Oczywiście, że to zrobię. - Podniosła głos tak, 

że jej słowa zadźwięczały na całej ulicy i ludzie obejrzeli się. Rozkładając szeroko 

ramiona i rozsuwając palce, zaintonowała: - W imię Gwen Ystrat i mormae Matki 

mianuję cię gościem Bogini. Jesteś mile widziana w naszych świątyniach i do mnie 

będzie należała troska o twoje bezpieczeństwo i wygodę.

Jennifer rzuciła pytające spojrzenie na Drance’a. Wyraz jego twarzy nie 

pocieszył jej, a nawet, jeśli to możliwe, mężczyzna sprawiał wrażenie jeszcze bardziej 

skonsternowanego niż poprzednio. Jennifer nie miała pojęcia, czy postąpiła dobrze, 

czy źle, ani też nawet nie wiedziała zbyt dobrze, co zrobiła, lecz znudziło jej się już 

stanie na środku ulicy, gdzie wszyscy gapili się na nią.

- Dziękuję ci - powiedziała do Jaelle. - W takim razie pójdę z tobą. Jeśli 

chcecie - dodała, zwracając się do Drance’a i Laeshy, która właśnie podbiegła z 

nowymi rękawiczkami w dłoni i stanęła spłoszona z boku - możecie oboje zaczekać 

na mnie na zewnątrz.

- Chodźmy więc - rzekła Jaelle i uśmiechnęła się.

Był to niski budynek i nawet środkowa kopuła wydawała się zbyt blisko 

ziemi, póki przestąpiwszy próg zwieńczonego hakiem wejścia, Jennifer nie 

stwierdziła, że większa część budowli znajduje się pod ziemią.

Świątynia Bogini Matki wznosiła się na wschód od miasta na wzgórzu 

pałacowym. Wąska dróżka pięła się dalej ku szczytowi, wiodąc ku bramie w murach 

otaczających ogrody pałacowe. Ścieżka była wysadzana drzewami. Drzewa sprawiały 

wrażenie usychających.

Już we wnętrzu sanktuarium kobiety w szarych szatach zniknęły w cieniu, a 

Jennifer przeszła śladem Jaelle przez kolejny łuk wejściowy. Wiódł on do 

pomieszczenia pod kopułą. Po drugiej stronie wpuszczonej w ziemię komnaty 

Jennifer ujrzała olbrzymi, czarny kamień ołtarza. Za nim, wsparty na rzeźbionym 

klocu drewna, stał topór o podwójnym ostrzu spiłowanym tak, by jego dwa żeleźce 

przypominały półksiężyce - jeden rosnący, a jeden malejący.

Poza tym nie było niczego więcej.

Jennifer poczuła, że z niewiadomej przyczyny zaschło jej w ustach. 

Spojrzawszy na topór o morderczo zaostrzonych żeleźcach, rozpaczliwie starała się 

nie zadrżeć.

- Nie walcz z tym - rzekła Jaelle, której głos zadźwięczał echem w pustej 

komnacie. - To twoja moc. Nasza. Tak było niegdyś i będzie znów. Za naszych 

czasów, jeśli ona uzna nas godnymi.

Jennifer przyjrzała jej się. Płomiennowłosa najwyższa kapłanka wydawała się 

w swym sanktuarium bardziej dojmująco piękna niż kiedykolwiek. Oczy jej 

błyszczały zapałem, który tym bardziej niepokoił, że był tak chłodny. Mówił o 

władzy i dumie; nic o czułości i nic o jej młodym wieku. Rzuciwszy spojrzenie na 

długie palce Jaelle, Jennifer zastanawiała się, czy kiedykolwiek zacisnęły się na tym 

toporze, kiedykolwiek spuściły go z rozmachem na ołtarz, na...

I wtedy uświadomiła sobie, że znajduje się w miejscu składania ofiary.

Jaelle odwróciła się bez pośpiechu. - Chciałam, żebyś to zobaczyła - 

powiedziała. - Chodź teraz. Moje pokoje są chłodne, możemy napić się i 

porozmawiać. - Wdzięcznym gestem dłoni poprawiła kołnierz swej szaty i pierwsza 

opuściła komnatę. Kiedy wychodziły, przez pomieszczenie przemknął podmuch 

wiatru i Jennifer odniosła wrażenie, że topór łagodnie zakołysał się na stojaku.

- Tak więc - stwierdziła kapłanka, gdy rozsiadły się na poduszkach na 

podłodze jej pokoju - twoi tak zwani towarzysze porzucili cię dla swych własnych 

przyjemności. - Nie było to pytanie.

Jennifer zamrugała powiekami. - To niezbyt sprawiedliwe - zaczęła, 

zastanawiając się, skąd ta kobieta o tym wiedziała. - Można by równie dobrze 

powiedzieć, że to ja ich porzuciłam, by przyjść tutaj. - Spróbowała się uśmiechnąć.

- Można by - zgodziła się uprzejmie Jaelle - lecz nie byłoby to zgodne z 

prawdą. Dwaj mężczyźni wyruszyli o świcie z książątkiem, a twoja przyjaciółka 

uciekła do wiedźmy nad jezioro. - W połowie zdania jej głos oznaczał już tylko złość, 

co pozwoliło Jennifer niespodziewanie uzmysłowić sobie, iż jest w tej komnacie 

obiektem napaści.

Aby odzyskać równowagę, odparowała: - To prawda, Kim jest u 

jasnowidzącej. Dlaczego nazywasz ją wiedźmą?

Jaelle przestała być już tak miła. - Nie jestem przyzwyczajona do wyjaśniania 

swych postępków - stwierdziła.

- Ja też nie - odparła szybko Jennifer. - Co może nieco ograniczyć tę 

rozmowę. - Opadła na poduszki i przyjrzała się tej drugiej kobiecie.

Odpowiedź Jaelle zawierała czyste emocje. - To zdrajczyni.

- Cóż, to nie to samo co wiedźma - powiedziała Jennifer, zdając sobie sprawę, 

że wykłóca się jak Kevin. - Chcesz powiedzieć, że zdradziła króla? Nie sądziłabym 

nigdy, że cię to obchodzi, a wczoraj...

Przerwał jej gorzki śmiech Jaelle. - Nie, nie tego starego głupca! - Zaczerpnęła

tchu. - Kobieta, którą nazywasz Ysanne, była najmłodszą z wszystkich, jakie 

mianowano mormae bogini w Gwen Ystrat. Odeszła. Odchodząc, złamała przysięgę. 

Zdradziła swą moc.

- Chcesz powiedzieć, że zdradziła ciebie osobiście - rzekła Jennifer, wciąż 

utrzymując się w ofensywie.

- Nie bądź głupia! Mnie wtedy jeszcze nie było na świecie!

- Nie? Mimo to odnosi się wrażenie, że bardzo cię to złości i obraża. Dlaczego 

odeszła?

- Nie z powodu, który byłby wystarczający. Żaden powód nie byłby 

wystarczający.

Miała już wszystkie wskazówki. - Rozumiem w takim razie, że odeszła dla 

mężczyzny - powiedziała Jennifer.

Cisza, jaka potem zapadła, była dla niej odpowiedzią. Wreszcie Jaelle znów 

się odezwała, a jej głos był zgorzkniały. - Sprzedała się za ciało na noc. Oby 

czarownica wkrótce zdechła i przepadła na wieki!

Jennifer przełknęła ślinę. Pojedynek na słowa nagle zmienił się w coś innego. 

- Nie należysz do tych, którzy łatwo wybaczają, prawda? - zdołała powiedzieć.

- Ani trochę - odparła szybko Jaelle. - Dobrze postąpiłabyś, zapamiętując to 

sobie. Dlaczego Loren wyjechał dziś rano na północ?

- Nie wiem - wyjąkała Jennifer, wstrząśnięta nie ukrywaną groźbą.

- Nie wiesz? Nie sądzisz, że to dziwne? Przyprowadzić gości do pałacu, a 

potem samemu odjechać. Zostawić Matta, co jest bardzo dziwne. Ciekawe - 

zastanawiała się Jaelle - ciekawe, kogo on szuka? Ilu was naprawdę przybyło?

Było to zbyt nagłe, zbyt przemyślne. Jennifer z biciem serca uświadomiła 

sobie, że się oblewa rumieńcem.

- Wyglądasz na rozgrzaną - rzekła Jaelle pełna serdecznej troski. - Napij się 

wina. - Nalała go ze srebrnej karafki o długiej szyjce. - W rzeczy samej - ciągnęła - to 

bardzo niepodobne do Lorena, żeby tak nagle opuszczać gości.

- Skąd mam wiedzieć - powiedziała Jennifer. - Jest nas czworo. Żadne z nas 

nie zna go zbyt dobrze. To wino jest doskonałe.

- Pochodzi z Morvran. Cieszę się, że ci smakuje. Mogłabym przysiąc, że 

Metran kazał mu sprowadzić pięcioro ludzi.

A więc Loren mylił się. Ktoś jednak wiedział. Ktoś rzeczywiście dużo 

wiedział.

- Kim jest Metran? - spytała przebiegle Jennifer. - Czy to ten starzec, którego 

tak bardzo wczoraj wystraszyłaś?

Czując, że pomieszano jej szyki, Jaelle wyciągnęła się na swych poduszkach. 

Jennifer sączyła wino w milczeniu, zadowolona z tego, że dłoń jej nie drży.

- Ufasz mu, prawda? - rzekła z goryczą kapłanka. - Ostrzegł cię przede mną. 

Wszyscy tak zrobili. Srebrny Płaszcz przymierza się tu do władzy nie mniej niż 

ktokolwiek inny, lecz wydaje się, że ty sprzymierzyłaś się z mężczyznami. Powiedz 

mi, który z nich jest twoim kochankiem, a może Diarmuid już znalazł drogę do twego 

łóżka?

Tego było już za dużo.

Jennifer zerwała się na równe nogi. Wino wylało się z jej kieliszka, lecz nie 

zwróciła na to uwagi. - Czy tak traktujesz gości? - wypaliła. - Przyszłam tu w dobrej 

wierze - jakie masz prawo mówić do mnie takie rzeczy! Nie sprzymierzyłam się z 

nikim w waszych głupich grach o władzę. Przybyłam tu tylko na kilka dni - czy 

sądzisz, że obchodzi mnie, kto wygra wasze małe bitwy? Jedno ci jednak powiem - 

ciągnęła, ciężko dysząc - nie jestem uszczęśliwiona dominacją mężczyzn w moim 

świecie, lecz jeszcze nie spotkałam w swym życiu kogoś równie zbzikowanego na 

tym punkcie, co ty. Jeśli Ysanne się zakochała - cóż, wątpię, czy ty potrafisz nawet 

się domyślić, jakie to uczucie!

Jaelle spojrzała na nią blada i zesztywniała, a następnie również wstała. - 

Możesz mieć rację - rzekła cicho - lecz coś mi mówi, że ty też nie masz wyobrażenia 

o tym, jakie to uczucie. Dzięki temu coś nas łączy, nieprawdaż?

Kiedy Jennifer znalazła się wkrótce potem ponownie w swoim pokoju, 

zamknęła drzwi przed Laeshą i Drancem i płakała przez długi czas.

Dzień wlókł się naprzód spętany upałem. Na północy zerwał się suchy, 

niepokojący wiatr i hulał w Najwyższym Królestwie, wzbijając na ulicach Paras 

Derval kurz niby nie mogący zaznać spoczynku duch. Słońce chylące się ku 

zachodowi pod koniec dnia płonęło czerwono. Dopiero po zmierzchu nadeszła ulga, 

gdy wiatr zmienił kierunek na zachodni i pierwsze gwiazdy wzeszły nad Brenninem.

Bardzo późno tej nocy, na północ i zachód od stolicy, podmuch wiatru 

poruszył toń jeziora, skłaniając ją do przyciszonego szmeru. Na szerokiej skale na 

brzegu, pod koronką gwiazd klęczała stara kobieta, tuląc do piersi drobną postać, na 

palcu której czerwony pierścień jarzył się stłumionym migotaniem.

Po długiej chwili Ysanne wstała i zawołała Tyrtha. Utykając, przyszedł z 

chatki, wziął nieprzytomną dziewczynę na ręce, wrócił i położył ją na łóżku, które 

wykonał tego popołudnia.

Nie odzyskiwała przytomności przez resztę tej nocy i cały następny dzień. 

Ysanne nie spała, lecz czuwała nad nią w godzinach ciemności, a potem w palącym 

blasku następnego dnia, a na twarzy starej wróżki malował się wyraz, który 

rozpoznałby tylko jeden człowiek, nieżyjący od dawna.

Kimberly ocknęła się o zachodzie słońca. W tym momencie na południu 

Kevin i Paul zajmowali wraz z ludźmi Diarmuida pozycje pod murami Larai Rigal.

Przez chwilę Kim czuła się kompletnie zdezorientowana, a potem 

jasnowidząca przyglądała się, jak wspomnienie uzyskanej wiedzy zmieniło jej szare 

oczy. Uniósłszy głowę, Kim spojrzała na staruszkę. Na zewnątrz słychać było, jak 

Tyrth zamyka zwierzęta na noc. Na parapecie okiennym w resztce wieczornego 

światła leżał kot.

- Cieszę się, że wróciłaś - powiedziała Ysanne.

Kim uśmiechnęła się z wysiłkiem. - Byłam tak daleko. - Pokręciła głową z 

niedowierzaniem, a potem zacisnęła wargi na myśl o kolejnym wspomnieniu. - 

Eilathen odszedł?

- Tak.

- Widziałam, jak zanurkował. Widziałam, dokąd się udał, w zieleń daleko w 

dole. Tam jest bardzo pięknie.

- Wiem - rzekła jasnowidząca.

Kim znów nabrała tchu, nim się odezwała. - Czy bardzo ciężko ci było 

przyglądać się?

Na to Ysanne odwróciła wzrok po raz pierwszy. Potem powiedziała: - Tak. 

Tak, ciężko mi było. Przypominać sobie.

Dłoń Kim zsunęła się z kołdry i nakryła dłoń starej kobiety. Kiedy Ysanne 

znów się odezwała, mówiła bardzo cicho. - Raederth był pierwszym magiem, jeszcze 

zanim Ailell został najwyższym królem. Pewnego dnia przybył do Morvran nad 

brzegami jeziora Leinan... Wiesz, co znajduje się w Gwen Ystrat?

- Wiem - odparła Kimberly. - Widziałam Dun Maura.

- Przybył do świątyni nad jeziorem i zatrzymał się tam na noc, co było 

śmiałym czynem, gdyż nie darzy się tam sympatią żadnego maga od czasów 

Amairgena. Jednakże Raederth był dzielnym człowiekiem.

Ujrzał mnie tam - ciągnęła Ysanne. - Miałam siedemnaście lat i byłam świeżo 

wybrana, by wstąpić do mormae - wewnętrznego kręgu - a nigdy jeszcze nie wybrano 

kogoś tak młodego. Raederth zobaczył mnie tamtej nocy i zauważył we mnie coś 

innego.

- Tak jak ty we mnie?

- Jak ja w tobie. Poznał we mnie jasnowidzącą, zabrał mnie od Matki i 

odmienił mój los, lub odnalazł go dla mnie.

- I ty pokochałaś go?

- Tak - odparła po prostu Ysanne. - Od samego początku, i wciąż mi go 

brakuje, choć tyle lat minęło. Sprowadził mnie tu w środku lata ponad pięćdziesiąt lat 

temu i wezwał Eilathena kwietnym ogniem, a duch zawirował dla mnie tak, jak 

uczynił to dla ciebie zeszłej nocy.

- A Raederth? - spytała po chwili Kim.

- Zginął trzy lata później od strzały wypuszczonej na rozkaz Garmischa, 

najwyższego króla - powiedziała beznamiętnym tonem Ysanne. - Kiedy Raederth 

został zabity, książę Ailell podniósł bunt w Rhoden i rozpoczął wojnę, która 

przerwała rządy Garmischa i rodu Garanthae i wyniosła go na tron.

Kimberly znów pokiwała głową. - To również widziałam. Widziałam, jak 

zabił króla przed bramą pałacu. Śmiały i wysoki był Ailell.

- I mądry. Był mądrym królem przez wszystkie swe dni. Poślubił Marien z 

Garanthae i mianował Metrana, jej kuzyna, pierwszym magiem na miejsce Raedertha, 

co mnie wtedy rozgniewało, toteż powiedziałam mu o tym. Ailell jednakże próbował 

zjednoczyć rozdarte królestwo i uczynił to. Zasługiwał na więcej miłości, niż było mu 

dane zaznać.

- Miał twoją miłość.

- Późno - odparła Ysanne - i daną niechętnie. I tylko jako królowi. Niemniej 

jednak próbowałam pomóc mu nieść jego brzemię, a w zamian on znalazł sposób, by 

zostawiono mnie tu samą w spokoju.

- Na długo samą - dodała cicho Kim.

- Wszyscy mamy swoje zadania - odrzekła wróżka.

Nastała cisza. W oborze z tyłu zaryczała żałośnie krowa. Kim posłyszała 

trzask zamykanej bramy, a następnie nierówne kroki Tyrtha przemierzającego 

podwórze. Spojrzała Ysanne w oczy, a w kącikach jej warg igrał półuśmiech.

- Powiedziałaś mi wczoraj jedno kłamstwo - rzekła.

Ysanne pokiwała głową. - To prawda. Jedno. Ktoś inny powinien powiedzieć 

ci tę prawdę, bo nie była ona moja.

- Wiem - powiedziała Kim. - Bardzo wiele dźwigałaś samotnie. Jednak jestem 

teraz tutaj; czy chcesz, bym wzięła na siebie część twego ciężaru? - Skrzywiła usta. - 

Wydaję się sobie czarą. Jaką mocą możesz mnie wypełnić?

W oku starej kobiety stanęła łza. Wytarła ją, zaprzeczając ruchem głowy. - To, 

czego mogę cię nauczyć, niewiele ma wspólnego z mocą. Musisz teraz wędrować w 

swoich snach, jak czynić to muszą wszyscy jasnowidzący. A dla ciebie jest jeszcze 

kamień.

Kim spuściła wzrok. Pierścień na jej palcu już nie świecił tak jak wtedy, gdy 

nosił go Eilathen. Jarzył się głębokim, ciemnym kolorem starej krwi.

- Śniłam o tym - powiedziała. - Miałam straszny sen w nocy przed przejściem. 

Co to jest, Ysanno?

- Dawno temu nosił nazwę Baelrath, Wojenny Kamień. Ma w sobie dziką 

magię - rzekła jasnowidząca. - Nie jest to rzecz wykonana przez człowieka i nie 

można nad nim zapanować jak nad dziełami Ginserata czy Amairgena, ani nawet 

kapłanek. Był zaginiony przez bardzo długi czas, co już się zdarzało wcześniej. Nigdy 

się nie odnajduje bez powodu, jak powiadają stare opowieści.

Podczas gdy rozmawiały, na zewnątrz zapadł zmrok.

- Dlaczego dałaś go mnie? - spytała nieśmiałym głosem Kim.

- Ponieważ też wyśniłam go na twym palcu.

W jakiś sposób spodziewała się takiej odpowiedzi. Pierścień pulsował 

złowrogo, nieprzyjaźnie i wzbudzał w niej lęk.

- Co robiłam? - spytała.

- Wskrzeszałaś zmarłych - odparła Ysanne i wstała, by zapalić świece w 

pokoju.

Kim zamknęła oczy. Obrazy czekały na nią: rozsypane głazy, rozległy step 

ciągnący się w ciemności ku horyzontowi, pierścień na jej palcu płonący jak ogień we 

śnie i wicher, który zerwał się nad trawami i świszczał wśród skał...

- O Boże! - wykrzyknęła na głos. - Co to jest, Ysanno?

Jasnowidząca wróciła na swe miejsce przy łóżku i z powagą spojrzała na 

dziewczynę, która leżała w nim, zmagając się z tym, co na niej ciążyło.

- Nie jestem pewna - stwierdziła - więc muszę być ostrożna, lecz wyłania się 

tu wzór. Widzisz, on po raz pierwszy zginął w twoim świecie.

- Kto zginął? - szepnęła Kim.

- Wojownik. Który zawsze ginie i nie może zaznać spoczynku. Takie jest jego 

przekleństwo.

Kim zacisnęła pięści. - Dlaczego?

- Na samym początku jego dni wyrządzono wielkie zło i dlatego nie może 

zaznać spoczynku. Opowiada się o tym, śpiewa i pisze we wszystkich światach, w 

których walczył.

- Walczył? - Serce jej łomotało.

- Oczywiście - odparła Ysanne, choć wciąż łagodnie. - On jest Wojownikiem. 

Który może zostać wezwany tylko w najstraszniejszej potrzebie, tylko czarami i tylko 

gdy zostanie zawołany po imieniu. - Jej głos przypominał podmuch wiatru w pokoju.

- A jego imię?

- Tajnego nikt nie zna, ani nawet nie wie, gdzie go szukać, lecz istnieje 

jeszcze jedno, którym jest zazwyczaj nazywany.

- Jak ono brzmi? - zapytała, choć w tym momencie już wiedziała. A gwiazda 

była w oknie.

Ysanne wyjawiła imię.

Prawdopodobnie źle czynił, ociągając się, lecz rozkazy nie były jednoznaczne, 

a on nie miał szczególnych skłonności do przejmowania się nimi. Wszystkich ich 

odurzało przebywanie na otwartej przestrzeni, używanie zapomnianych sztuk 

maskowania się, by obserwować świąteczny ruch na drogach do i z Paras Derval, a 

choć za dnia spalona ziemia napawała ich smutkiem, w nocy śpiewali najstarsze 

pieśni pod blaskiem gwiazd na czystym niebie.

On sam miał jeszcze inny powód, by czekać, choć wiedział, że nie może 

zwlekać bez końca. Obiecał sobie jeszcze jeden dzień i poczuł niezmierne 

zadowolenie, gdy dwie kobiety i mężczyzna znaleźli się na szczycie wzniesienia nad 

gęstwiną.

Matt cicho ją uspokajał. Kim znajdowała się w dobrych rękach i choć nie 

wiedział, gdzie udała się drużyna Diarmuida - i wolał, by tak zostało, jak dodał z 

grymasem - miała powrócić tego wieczoru. Potwierdził, że Loren rzeczywiście udał 

się na poszukiwania Dave’a. Po raz pierwszy od czasu spotkania z najwyższą 

kapłanką dwa dni temu Jennifer odprężyła się nieco.

Bardziej wytrącona z równowagi osobliwością wszystkiego, niż chciałaby 

przyznać, wczorajszy dzień spędziła cicho z Laeshą. Dwie nowe przyjaciółki 

wymieniały się teraz w pokoju Jennifer opowieściami o swoim życiu. Jennifer 

uświadomiła sobie, że łatwiej jakoś było zbliżyć się do Fionavaru w ten sposób, niż 

wyjść w upał i zetknąć się z czymś takim jak śpiew dzieci na trawniku, topór 

kołyszący się w świątyni czy zimna wrogość Jaelle.

Tamtej nocy po bankiecie odbyły się tańce. Spodziewała się trudności w 

radzeniu sobie z mężczyznami, lecz wbrew własnej woli w końcu poczuła się 

rozbawiona ostrożną, niemal lękliwą grzecznością tych, którzy z nią tańczyli. Kobiety 

zastrzeżone przez księcia Diarmuida były w bardzo wyraźny sposób zakazane dla 

wszystkich innych. Wcześnie wymówiła się od dalszego uczestnictwa w balu i poszła 

do łóżka.

Obudziło ją pukanie Matta Sörena do jej drzwi. Krasnolud poświęcił jej 

poranek, pełniąc rolę uważnego przewodnika po ogromnym pałacu. Surowo odziany, 

z toporem kołyszącym się u boku, przedstawiał sobą rażącą osobliwość w korytarzach 

i komnatach zamku. Pokazał jej pokoje z malowidłami na ścianach i posadzkami 

wykładanymi we wzory. Wszędzie pełno było gobelinów. Zaczynała rozumieć, że 

miały tu głębsze znaczenie. Wspięli się na najwyższą wieżę, gdzie strażnicy powitali 

Matta z niespodziewanym szacunkiem i wyjrzawszy, zobaczyła Najwyższe Królestwo

prażone okrucieństwem swego lata. Potem zaprowadził ją ponownie do wielkiej sali 

pałacowej, pustej teraz, gdzie bez przeszkód mogła oglądać witraże Delevana.

Kiedy obchodzili ją, powiedziała mu o spotkaniu z Jaelle dwa dni temu. 

Krasnolud mrugnął oczami, gdy wyjaśniła mu, jak została gościem-przyjacielem, a 

potem znowu, gdy przytoczyła pytania Jaelle dotyczące Lorena. Mimo to jeszcze raz 

ją uspokoił.

- Jaelle pełna jest zjadliwości, jaskrawej, gorzkiej zjadliwości. Nie jest jednak 

zła, tylko ambitna.

- Ona nienawidzi Ysanne. Nienawidzi Diarmuida.

- Ysanne mogła znienawidzić. Diarmuid... wzbudza silne emocje w 

większości ludzi. - Usta krasnoluda wykrzywił uśmiech. - Ona stara się poznać każdy 

istniejący sekret. Jaelle może podejrzewać, że mieliśmy piątą osobę, lecz nawet 

gdyby była pewna, nigdy by nie powiedziała Gorlaesowi - którego rzeczywiście 

należy się strzec.

- Mało co widzieliśmy go.

- Jest z Ailellem niemal przez cały czas. Dlatego trzeba tak się go obawiać. 

Czarny był to dzień dla Brenninu - rzekł Matt Sören - gdy wygnano starszego księcia.

- Król zwrócił się ku Gorlaesowi? - domyśliła się Jennifer.

Krasnolud zerknął na nią przenikliwie. - Bystra jesteś - stwierdził. - Tak 

właśnie się stało.

- A co z Diarmuidem?

- Co z Diarmuidem? - powtórzył Matt tonem tak niespodziewanie 

zirytowanym, że roześmiała się na głos. Po chwili krasnolud również zachichotał z 

głębi piersi.

Jennifer uśmiechnęła się. Matt Sören obdarzony był budzącą zaufanie siłą i 

wyczuwało się w nim głęboko zakorzeniony zdrowy rozsądek. Jennifer Lowell w 

swym dorosłym życiu zawierzyła w pełni niewielu osobom, w szczególności niewielu 

mężczyznom, lecz w tym momencie uświadomiła sobie, że krasnolud zaliczał się do 

tych nielicznych. W przedziwny sposób dzięki temu poczuła się lepsza.

- Matt - zagadnęła, kiedy naszła ją ta myśl - Loren wyjechał bez ciebie. Czy 

zostałeś tu z naszego powodu?

- Po to tylko, by mieć wszystko na oku. - Wskazując na opaskę na prawym 

oku, obrócił to w żart.

Uśmiechnęła się, lecz potem obdarzyła go przez dłuższą chwilę poważnym 

spojrzeniem zielonych oczu. - Jak to się stało?

- Podczas ostatniej wojny z Cathalem - odrzekł po prostu. - Trzydzieści lat 

temu.

- Jesteś tu już od tak dawna?

- Jeszcze dawniej; Loren jest magiem od ponad czterdziestu już lat.

- Co z tego? - Nie wychwyciła związku.

Powiedział jej. Tego poranka łączył ich pogodny nastrój, a uroda Jennifer 

niejednego już przedtem mężczyznę uczyniła rozmownym.

Przysłuchiwała się uważnie, podobnie jak Paul trzy noce temu, opowieści o 

odkryciu przez Amairgena wiedzy niebios i tajnych więzach, jakie łączą maga i jego 

źródło na całe życie w związku pełniejszym niż jakikolwiek inny we wszystkich 

światach.

Kiedy Matt zakończył, Jennifer wstała i przeszła kilka kroków. Próbowała 

przyswoić sobie ogrom tego, co jej powiedziano. To było coś więcej niż małżeństwo, 

sięgało do samego jądra istnienia. Z tego, co mówił Matt, wynikało, że czarodziej jest 

niczym bez swego źródła, zaledwie magazynem wiedzy, całkowicie pozbawionym 

mocy. A źródło...

- Wyrzekłeś się całej swej niezależności! - powiedziała, odwracając się znów 

do krasnoluda, rzucając mu te słowa jak wyzwanie.

- Ależ skąd - odparł łagodnie. - Zawsze, gdy dzieli się życie z kimś innym, 

poświęca się nieco swego czasu. Ten związek po prostu sięga głębiej i otrzymuje się 

coś również w zamian.

- Byłeś jednak kiedyś królem. Zrezygnowałeś...

- To było przedtem - przerwał Matt. - Zanim spotkałem Lorena. Wolałbym... 

nie mówić o tym.

Zawstydziła się. - Przepraszam - szepnęła. - Byłam wścibska.

Krasnolud skrzywił się, lecz wtedy już wiedziała, że tak wygląda jego 

uśmiech. - Skądże - powiedział. - Poza tym - to nieważne. To bardzo stara rana.

- Po prostu to takie dziwne - wyjaśniła. - Nie potrafię pojąć, co to musi 

znaczyć.

- Wiem. Nawet tutaj nas nie rozumieją. Ani prawa, jakie rządzi radą magów. 

Boją się nas, szanują nas, bardzo rzadko kochają.

- Jakie prawo? - spytała.

Zawahał się, a potem wstał. - Przejdźmy się - rzekł. - Opowiem ci pewną 

historię, choć ostrzegam, lepiej zrobiłabyś słuchając jednego z cyngaelów, bo jestem 

kiepskim opowiadaczem historii.

- Zaryzykuję - stwierdziła Jennifer z uśmiechem.

Kiedy już spacerowali pod ścianami wielkiej sali, Matt zaczął opowieść: - 

Czterysta lat temu najwyższy król oszalał. Nazywał się Vailerth i był jedynym synem 

Lernatha, ostatniego króla Brenninu, który umarł na Letnim Drzewie.

Na ten temat też miała pytania, lecz zachowywała spokój. - Vailerth był 

genialny jako dziecko - ciągnął Matt - przynajmniej tak głoszą kroniki z tamtych 

czasów, lecz wydaje się, że coś w nim uległo spaczeniu, gdy jego ojciec umarł, a on 

wstąpił na tron. Kwiat ciemności rozkwitł mu w głowie, jak powiadają krasnoludowie 

w podobnych przypadkach.

Pierwszym magiem Vailertha był mężczyzna imieniem Nilsom, którego 

źródłem była kobieta. Nazywała się Aideen i kochała Nilsoma całe życie, jak 

powiadają kroniki.

Matt zrobił kilka kroków w milczeniu. Jennifer miała uczucie, że żałuje, iż 

rozpoczął tę historię, lecz po chwili podjął opowieść. - Rzadkością było dla maga 

mieć kobietę za źródło, częściowo dlatego, że w Gwen Ystrat, gdzie panują kapłanki 

Dany, przeklęto by każdą kobietę, która to uczyni. Zawsze była to rzadkość, a jeszcze 

większą stała się od czasów Aideen.

Jennifer spojrzała na niego, lecz twarz krasnoluda zupełnie nic nie wyrażała.

- Wiele mrocznych rzeczy wydarzyło się z powodu obłędu Vailertha. 

Wreszcie w kraju zaczęto mówić o wojnie domowej, ponieważ zabierał z domów 

dzieci, chłopców i dziewczynki jednako, i sprowadzał je w nocy do swego pałacu. 

Później już ich nigdy nie widziano, a pogłoski o tym, co czynił z nimi najwyższy król, 

były straszne. A w tych występkach, we wszystkich tych mrocznych występkach 

Nilsom stał przy królu, a niektórzy powiadają, że to on go do nich nakłaniał. Mroczne 

było ich tkanie, a Nilsom z Aideen u boku władał mocą tak wielką, że nikt nie 

ośmielał im się otwarcie sprzeciwić choćby słowem. Mam własne przypuszczenie - 

dodał krasnolud, odwracając głowę po raz pierwszy - że on też był szalony, lecz w 

bardziej niebezpieczny sposób. Było to jednakże dawno temu i zapiski są niepełne, 

bowiem wiele z naszych najcenniejszych ksiąg uległo zniszczeniu podczas wojny, 

która wybuchła wreszcie, bowiem pewnego dnia Vailerth i Nilsom posunęli się za 

daleko: postanowili pójść do Bożego Lasu i ściąć Letnie Drzewo.

Wtedy poderwał się cały Brennin, z wyjątkiem wojska, jakie zgromadził 

Vailerth. Lecz wojsko to było wierne i silne, a Nilsom był bardzo potężny, 

potężniejszy od wszystkich pozostałych pięciu magów w Brenninie razem wziętych. 

A potem, w przeddzień wybuchu wojny, okazało się, że poza nim jest już tylko jeden 

czarodziej, bowiem czterech znaleziono martwych, i ich źródła również.

Wtedy w Najwyższym Królestwie rozszalała się wojna domowa. Tylko Gwen 

Ystrat trzymało się z dala. Niemniej jednak książęta Rhoden i Seresh, namiestnicy 

Północnej Marchii i Południowej, chłopi i mieszczanie, i żeglarze z Taerlindel, 

wszyscy ruszyli na wojnę z Vailerthem i Nilsomem. Nie wystarczyło to jednak. 

Potęga Nilsoma, mająca swe źródło w sile i miłości Aideen, była wtedy większa, jak 

powiadają, od mocy każdego maga od czasów Amairgena. Niósł zagładę wszystkim, 

którzy im się sprzeciwili, siał zniszczenie, i pola nasiąkły krwią, gdy brat zabijał 

brata, a tymczasem Vailerth śmiał się w Paras Derval.

Matt znów przerwał, a gdy powrócił do opowieści, w jego głosie nie było już 

emocji. - Ostatnią bitwę stoczono wśród wzgórz na zachód od nas, pomiędzy 

miejscem, gdzie się znajdujemy, i Bożym Lasem. Powiadają, że Vailert wspiął się na 

najwyższe wieże swego pałacu, by przyglądać się, jak Nilsom wiedzie swe wojska ku 

ostatecznemu zwycięstwu, po którym nic prócz trupów nie stałoby już pomiędzy nimi 

a Drzewem.

Lecz kiedy słońce wstało tego poranka, Aideen udała się do swego maga, 

którego darzyła miłością, i rzekła mu, że nie będzie już dłużej przelewać swych sił na 

niego, by wspomóc go w tej sprawie. Powiedziawszy to, wyciągnęła nóż, przelała w 

zamian swą krew serdeczną i tak umarła.

- Och, nie - odezwała się Jennifer. - Och, Matt!

Wydawało się, że nie dosłyszał. - Niewiele już się potem stało - rzekł, nadal 

obojętny. - Gdy Nilsom stracił moc, armia Vailertha została pokonana. Wojsko 

rzuciło miecze i włócznie i opowiedziało się za zawarciem pokoju. Nilsom nie chciał 

do tego dopuścić i w końcu został zabity przez ostatniego maga Brenninu. Vailerth 

skoczył ze swej wieży i zabił się. Aideen pochowano z czcią w mogile niedaleko 

Lasu Mörnira, a księcia Lagosa z Seresh koronowano w tej sali.

Zatoczyli pełne koło i znaleźli się ponownie przy ławach pod ostatnim oknem 

w pobliżu tronu. Nad ich głowami żółte włosy Colana jarzyły się w blasku słońca 

wpadającym przez szyby.

- Pozostało mi tylko powiedzieć ci - rzekł Matt Sören, spoglądając jej teraz 

prosto w twarz - że kiedy rada magów zbiera się na śródzimie, przeklinamy w 

obrzędzie pamięć imienia Nilsoma.

- Ja myślę - stwierdziła Jennifer z zawziętością.

- Jak również - dodał cicho krasnolud - imię Aideen.

- Co takiego?

Spojrzenie Matta wyrażało zdecydowanie. - Zdradziła swego czarodzieja - 

powiedział. - Wedle praw naszego zakonu nie ma większej zbrodni. Żadnej. Bez 

względu na przyczyny. Co roku wraz z Lorenem przeklinamy jej pamięć na śródzimie 

i czynimy to szczerze. I co roku - dodał bardzo cicho, bardzo łagodnie - kiedy śniegi 

topnieją na wiosnę, kładziemy pierwsze wiosenne kwiaty na jej grobie.

Pod wpływem spokojnego spojrzenia Matta Jennifer odwróciła głowę. Czuła, 

że za chwilę się rozpłacze. Była zbyt daleko od domu, a wszystko było takie trudne i 

takie dziwne. Dlaczego taka kobieta miałaby być przeklęta? To zbyt okrutne. 

Uświadomiła sobie, że to, czego jej potrzeba, to trochę ruchu, pięćdziesiąt szybkich 

przepłynięć basenu, aby rozjaśniło jej się w głowie, bo inaczej może być źle, a 

jeszcze lepiej, gdyby...

- Och, Matt - powiedziała. - Muszę się trochę poruszać, muszę coś robić. Czy 

są tu konie, na których moglibyśmy pojeździć?

Spośród wszystkich rzeczy to właśnie mogło zburzyć niewzruszone 

opanowanie krasnoluda. Niespodziewanie oblał się rumieńcem. - Konie są, 

oczywiście - rzekł niezręcznie - lecz obawiam się, że nie będę ci towarzyszył - 

krasnoludowie nie jeżdżą dla przyjemności. Ale czemu nie miałabyś pojechać z 

Laeshą i Drancem?

- Świetnie - powiedziała, lecz potem zwlekała, nagle nie mając chęci go 

opuścić.

- Przykro mi, jeśli cię zatroskałem - rzekł Matt. - To bolesna opowieść.

Jennifer pokręciła głową. - Z pewnością bardziej dla ciebie niż dla mnie. 

Dziękuję, że podzieliłeś się nią ze mną. Dziękuję za wiele. - I nachyliwszy się 

spiesznie, pocałowała go w policzek, po czym wybiegła z sali w poszukiwaniu 

Laeshy, zostawiając zwykle flegmatycznego krasnoluda w stanie nadzwyczajnego 

wzburzenia.

W taki oto sposób trzy godziny później dwie kobiety galopowały z 

człowiekiem Diarmuida na szczyt grani na wschód od miasta, gdzie z 

niedowierzaniem wszyscy troje zatrzymali swe zmęczone konie na widok niewielkiej 

grupki zwiewnych postaci, które wspinały się po zboczu ku nim, a ich krok był tak 

lekki, iż trawa zdawała się nie uginać pod ich stopami.

- Bądźcie pozdrowieni! - rzekł ich wódz, zatrzymując się przed nimi. Skłonił 

się, a jego długie, srebrzyste włosy zalśniły w świetle. - Jasno utkana jest ta godzina. - 

Jego głos brzmiał niczym muzyka. Zwrócił się bezpośrednio do Jennifer. Zdała sobie 

sprawę, że na odmienionej twarzy stojącego u jej boku żołnierza Drance’a połyskują 

łzy.

- Czy zechcecie zejść z koni i między drzewami zasiąść z nami do uczty dziś 

wieczorem? - padło pytanie srebrnowłosej postaci. - Jesteście niezmiernie mile 

widzianymi gośćmi. Nazywam się Brendel spod znaku Pustułki z Daniloth. Jesteśmy 

lios alfarami.

Powrót do Brenninu przebiegł niemal bez trudności, jakby pchał ich ku 

domowi dmący im w plecy wiatr. Erron, gibki i zwinny, znów pierwszy wspiął się na 

zbocze urwiska i wbił dla pozostałych żelazne kołki w skalną ścianę.

Wrócili do koni, dosiedli ich i znów pogalopowali na północ zakurzonymi 

drogami Najwyższego Królestwa. Ogarnęło ich radosne podniecenie. Przyłączywszy 

się do refrenu sprośnej piosenki, w której śpiewaniu przewodził Coll, Kevin nie 

przypominał sobie, by kiedykolwiek czuł się szczęśliwszy. Po wypadku nad rzeką 

odnosił wrażenie, że wraz z Paulem zostali całkowicie zaakceptowani przez drużynę, 

a ponieważ szanował tych mężczyzn, ta akceptacja miała znaczenie. Erron stawał się 

przyjacielem, tak samo Carde, który śpiewał wniebogłosy po lewej stronie Kevina. 

Paul, po drugiej stronie, nie śpiewał, lecz nie wydawał się nieszczęśliwy, a poza tym i 

tak nie miał głosu.

Tuż po południu dotarli do tej samej karczmy, w której zatrzymali się 

uprzednio. Diarmuid zarządził postój na obiad i szybkie piwo, które biorąc pod uwagę 

dominujący nastrój, zmieniło się w kilka niespiesznych piw. Coll, jak zauważył 

Kevin, znikł.

Przedłużony postój oznaczał, że spóźnią się na bankiet w wielkiej sali 

pałacowej tego wieczoru. Diarmuid nie sprawiał wrażenia zmartwionego tym faktem.

- Dzisiaj wieczorem udamy się do karczmy „Pod Czarnym Dzikiem”, moi 

przyjaciele - ogłosił, promieniując radością i rozdając uśmiechy z miejsca u szczytu 

stołu, gdzie siedział. - Nie mam nastroju na dworskie maniery. Dziś wieczór będę się 

z wami bawił i niech maniery zadbają o siebie same. Dzisiejszej nocy zażyjemy 

przyjemności. Wypijecie ze mną za zdrowie Ciemnej Róży z Cathalu?

Kevin krzyknął radośnie wraz z pozostałymi i wraz z pozostałymi napił się.

Kimberly znów miała sen. Na początku ten sam: kamienie, pierścień, wiatr - i 

ten sam żal w sercu. I znów zbudziła się w chwili, gdy nadeszły słowa mocy.

Tym razem jednakże znów zapadła w sen, by napotkać inny, czekający jakby 

na dnie stawu.

Znajdowała się w komnacie króla Ailella. Widziała, jak król przewraca się 

niespokojnie na łożu, jak mały paź śpi na swej pryczy. Podczas gdy na niego patrzyła, 

Ailell ocknął się w mroku komnaty. Przez długą chwilę leżał nieruchomo, oddychając 

z trudem, a później ujrzała, jak wstaje z bólem, jakby wbrew własnej woli. Zapalił 

świecę i poniósł ją ku wewnętrznym drzwiom pokoju, przez które wyszedł. 

Niewidzialna i niematerialna poszła śladem króla w głąb korytarza oświetlonego 

tylko kołyszącym się płomykiem świecy, którą trzymał w ręku i wraz z nim 

zatrzymała się przed następnymi drzwiami, w które wprawiony był odsuwany judasz.

Kiedy Ailell przyłożył oko do otworu, w jakiś sposób patrzyła razem z nim i 

widziała, co on widział. Kimberly ujrzała wraz z najwyższym królem biały ogień naal 

i głęboki, niebieski blask kamienia Ginserata osadzonego na szczycie kolumny.

Ailell odsunął się dopiero po długiej chwili i we śnie Kim zobaczyła, że sama 

zbliża się, by popatrzeć i staje na czubkach palców, by własnymi oczyma zajrzeć do 

Komnaty Kamienia.

A zajrzawszy, nie dostrzegła wcale kamienia, a w sanktuarium panowała 

ciemność.

Odwróciła się raptownie, przerażona i zobaczyła, że najwyższy król wraca do 

swej komnaty, przy drzwiach której czeka na niego spowita w cień znajoma postać.

Z twarzą nieruchomą, jakby wykuta była z kamienia, Paul Schafer stał przed 

Ailellem, trzymając w wyciągniętej dłoni figurkę szachową, a zbliżywszy się, Kim 

dostrzegła, że przedstawiała białego króla i była popsuta. Otaczała ich muzyka, której 

nie potrafiła rozpoznać, choć wiedziała, że powinna. Ailell wypowiedział słowa, 

których nie usłyszała, ponieważ muzyka była zbyt głośna, a potem Paul powiedział 

coś i rozpaczliwie pragnęła to usłyszeć, lecz muzyka... I wtedy król uniósł wysoko 

swą świecę i znów zaczął mówić, a ona nie mogła, nie mogła, nie mogła...

Wtedy wizję zmąciło wycie psa, tak głośne, że wypełniło wszechświat.

I zbudziła się w blasku słońca, czując zapach jedzenia smażącego się nad 

paleniskiem.

- Dzień dobry - powiedziała Ysanne. - Chodź jeść, zanim wszystko ukradnie 

Malka. Potem mam ci coś do pokazania.

Coll dołączył do nich na drodze na północ od miasta. Paul Schafer 

podprowadził swego konia do dereszowatego ogiera, na którym jechał wielki 

mężczyzna.

- Starasz się być dyskretny? - spytał.

Oczy Colla nad złamanym nosem nabrały wyrazu czujności. - Niezupełnie. 

Niemniej jednak on chciał coś zrobić.

- To znaczy?

- Ten człowiek musiał zginąć, lecz jego żonie i dzieciom można pomóc.

- Więc zapłaciłeś im. Czy właśnie dlatego zatrzymał się na postój w 

karczmie? Żeby dać ci czas? Nie dlatego przecież, że miał ochotę się napić, prawda?

Coll skinął głową. - On często ma ochotę się napić - rzekł zgryźliwie - lecz 

bardzo rzadko działa bez powodu. Powiedz mi - ciągnął, gdy Schafer nie przerywał 

milczenia - czy sądzisz, że źle postąpił?

Twarz Paula pozostawała nieprzenikniona.

- Gorlaes kazałby go powiesić - nie dawał za wygraną Coll - a ciało 

rozszarpać na sztuki. Jego rodzinę wyrugowano by. Teraz jego najstarszy syn jedzie 

do Południowej Twierdzy, by szkolić się na jednego z nas. Czy naprawdę sądzisz, że 

źle postąpił?

- Nie - rzekł powoli Schafer - myślę tylko, że podczas takiego głodu zdrada 

była chyba najlepszym sposobem, jaki ten rolnik mógł znaleźć, by zatroszczyć się o 

rodzinę. Czy ty masz rodzinę, Coll?

Na co zastępca Diarmuida, który nie miał rodziny i który wciąż usiłował 

polubić tego dziwnego przybysza, nie miał żadnej odpowiedzi. Jechali na północ w 

popołudniowym upale. Po obu stronach ciągnęły się suche, spieczone pola, a odległe 

wzgórza migotały niczym miraż, lub nadzieja na deszcz.

Klapa w podłodze pod stołem była niewidzialna, póki Ysanne nie 

przyklęknęła i położywszy dłoń na podłodze, nie wypowiedziała słowa mocy. 

Dziesięć stopni prowadziło w dół, a po obu stronach szorstkie, kamienne ściany były 

wilgotne w dotyku. Widniały na nich obręcze, lecz nie tkwiły w nich pochodnie, 

bowiem piwnicę rozjaśniała blada poświata. Zaciekawiona Kim zeszła na dół w ślad 

za jasnowidzącą i kotem, Malką.

Pomieszczenie było niewielkie, bardziej przypominało grotę, niż pokój. 

Jeszcze jedno łóżko, biurko, krzesło, tkany dywanik na kamiennej posadzce. Na 

biurku kilka pergaminów i ksiąg, bardzo starych, sądząc z wyglądu. Tylko jeszcze 

jedna rzecz: pod przeciwległą ścianą ustawiono komódkę ze szklanymi drzwiczkami, 

a w tej komódce, niczym uwięziona gwiazda, spoczywało źródło światła.

Gdy jasnowidząca przerwała ciszę, w jej głosie zabrzmiał szacunek połączony 

z obawą. - Za każdym razem, gdy to widzę... - szepnęła Ysanne. - To diadem Lisen - 

powiedziała, idąc naprzód. - Zrobili go dla niej lios alfarowie w czasach, gdy puszcza 

Pendaran nie była jeszcze miejscem pełnym grozy. Upięła go na czole po tym, jak 

wybudowano dla niej Anor i stanęła na tej wieży nad brzegiem morza ze światełkiem 

przypominającym gwiazdę na swym czole, by wskazywać Amairgenowi drogę do 

domu z Caer Sedat.

- A on nigdy nie wrócił. - Głos Kim, choć ledwie był to szept, zazgrzytał 

niemiło. - Eilathen pokazał mi. Widziałam, jak zginęła. - Zobaczyła, że diadem był ze 

szczerego złota, lecz światełko osadzone w nim było delikatniejsze od księżycowej 

poświaty.

- Umarła, a Pendaran nie wybacza. To jeden z głębokich smutków świata. Tak 

wiele się zmieniło... nawet światło. Niegdyś było jaśniejsze, koloru nadziei, jak 

mówiono przy jego wykonaniu. Potem Lisen umarła, puszcza się zmieniła i świat się 

zmienił, i teraz zdaje się błyszczeć poczuciem straty. To najpiękniejsza rzecz, jaką 

znam. To Światło przeciwko Ciemności.

Kim spojrzała na siwowłosą kobietę obok siebie. - Dlaczego on tu jest? 

Dlaczego jest ukryty w podziemiach?

- Raederth przyniósł mi go na rok przed swą śmiercią. Gdzie się udał, by go 

znaleźć, nie wiem - bowiem diadem zaginął, gdy umarła Lisen. Przepadł na długie 

lata i nigdy nie opowiedział mi o tym, dokąd poszedł, by go odnaleźć. Postarzyło go 

to jednak. W czasie podróży wydarzyło się coś, o czym nie mógł powiedzieć. 

Poprosił mnie, bym strzegła tu diademu wraz z dwoma innymi przedmiotami mocy, 

póki ich miejsce nie zostanie wyśnione. „Temu, kto następny nałoży go po Lisen - 

rzekł - przypadnie do przejścia najmroczniejsza droga spośród wszystkich dzieci 

ziemi, czy gwiazd”. I nic więcej już nie powiedział. Diadem czeka tu na sen.

Kimberly zadrżała, bowiem coś w niej nowego, jakaś pieśń krwi, powiedziała, 

że słowa nieżyjącego maga były prawdziwym proroctwem. Poczuła się 

przygnieciona, obarczona ciężarem. To dla niej zbyt wiele. Oderwała oczy od 

diademu. - Jakie są pozostałe przedmioty? - spytała.

- Baelrath, oczywiście. Kamień na twym palcu.

Kim spuściła wzrok. Kamień Wojny pojaśniał w czasie ich rozmowy, 

matowy, ciemny jak krew połysk ustąpił miejsca pulsującej poświacie.

- Sądzę, że diadem przemawia do niego - ciągnęła Ysanne. - Zawsze tak jarzył 

się w tym pokoju. Trzymałam go tu obok pozostałych aż do nocy, gdy przyśniłaś mi 

się z nim na palcu. Od tamtej pory wiedziałam, że nadchodzi jego godzina i 

obawiałam się, że budząca się moc wezwie siły, przed jakimi nie będę umiała się 

obronić. Przywołałam więc znów Eilathena i nakazałam mu strzec kamienia, wiążąc 

go czerwienią w sercu bannionu.

- Kiedy to było?

- Teraz mija dwadzieścia pięć lat.

- Ale - mnie wtedy jeszcze nawet nie było na świecie!

- Wiem, dziecko. Wyśniłam najpierw twych rodziców, tego dnia, gdy się 

spotkali. Potem ciebie z Baelrathem na palcu. Naszym darem jako jasnowidzących 

jest wędrowanie skrętami w tkaninie czasu i sprowadzanie jego tajemnic. Nie jest to 

łatwa moc i wiesz już, że nie zawsze daje się opanować.

Kim odsunęła do tyłu swe brązowe włosy obiema dłońmi. Czoło marszczyła 

jej troska, a szare oczy były oczami kogoś, kto jest ścigany. - To wiem - rzekła. - 

Próbuję dać sobie z tym radę. Czego natomiast nie potrafię... nie rozumiem, dlaczego 

pokazujesz mi Światło Lisen.

- To nieprawda - odparła jasnowidząca. - Jeśli zatrzymasz się, by pomyśleć, 

zrozumiesz. Pokazuję ci diadem, bowiem tobie może przypaść zaszczyt wyśnienia, 

kto następny ma go nałożyć.

Zapadła cisza. Potem. - Ysanne, ja tu nie mieszkam.

- Między naszymi światami istnieje most. Dziecko, mówię ci to, co już sama 

wiesz.

- Ale właśnie o to chodzi! Zaczynam rozumieć, kim jestem. Widziałam, co 

utkał Eilathen. Jednak nie pochodzę z tego świata, nie mam go we krwi, nie znam 

jego korzeni tak, jak ty je znasz, jak muszą je znać wszyscy jasnowidzący. Jak 

miałabym... jak mogłabym kiedykolwiek mieć czelność powiedzieć, kto ma nosić 

diadem Lisen? Jestem obca, Ysanno!

Dyszała ciężko. Stara kobieta przyglądała jej się przez długą chwilę, a potem 

uśmiechnęła się. - Teraz jesteś. Dopiero co przybyłaś. Masz rację, nie osiągnęłaś 

pełni, lecz bądź spokojna. To tylko kwestia czasu. - Jej głos, tak samo jak jej oczy, 

był łagodny, gdy powiedziała jej drugie kłamstwo i osłaniała je.

- Czasu! - wybuchła Kimberly. - Czy ty nie rozumiesz? Przybyłam tu tylko na 

dwa tygodnie. Jak tylko Dave się znajdzie, wracamy do domu.

- Być może. Most wciąż istnieje, a ja wyśniłam Baelrath na twej dłoni. Moje 

serce również wie - serce starej kobiety, nie wizja wróżki - że w twoim świecie też 

może być potrzebny Marzyciel, zanim to, co ma się stać, zostanie w pełni utkane na 

Krośnie.

Kimberly otworzyła usta i zamknęła je ponownie, nie mogąc wykrztusić 

słowa. Bowiem teraz rzeczywiście było już tego za wiele: zbyt wiele rzeczy, zbyt 

szybko i zbyt trudnych.

- Przykro mi - zdołała wysapać, a potem obróciła się i pomknęła po 

kamiennych stopniach na górę, wybiegając z chatki w blask słońca na błękitnym 

niebie. Były tam również drzewa i ścieżka, którą mogła zbiec nad brzeg jeziora. 

Samotna, ponieważ nikt jej nie ścigał, mogła stanąć tam i rzucać kamyki do wody, 

wiedząc, iż były to kamyki, tylko kamyki, i że żaden zielony duch o włosach 

ociekających wodą nie pojawi się w odpowiedzi z głębin jeziora, by znów odmienić 

jej życie.

W komnacie, z której uciekła, światło nadal płonęło. Moc, nadzieja i poczucie 

straty kryły się w poświacie, jaka spowijała Ysanne, która siedziała przy biurku, 

głaszcząc kota leżącego na jej kolanach i wpatrując się nie widzącymi oczyma gdzieś 

w pustkę.

- Ach, Malko - szepnęła wreszcie - szkoda, że nie jestem mądrzejsza. Po cóż 

żyć tak długo, jeśli człowiek nie nabiera mądrości?

Kotka nastawiła uszu, lecz wolała raczej nadal lizać łapkę, niż zadawać sobie 

tak dokuczliwe pytanie.

W końcu jasnowidząca podniosła się, postawiła obrażoną Malkę na podłodze i 

powoli podeszła do szafki, w której lśnił diadem. Otworzywszy szklane drzwiczki, 

włożyła do środka rękę i wyjęła przedmiot schowany na dolnej półce, a potem stała 

długo, przyglądając się temu, co trzymała w dłoni.

Trzeci przedmiot mocy: ten, którego Kimberly, rzucająca kamyki nad 

jeziorem, nie zobaczyła.

- Ach, Malko - powtórzyła jasnowidząca i wyciągnęła sztylet z pochwy. W 

komnacie zabrzmiał dźwięk przypominający szarpnięcie struny harfy.

Tysiąc lat temu, w czasach po Bael Rangat, kiedy wszystkie wolne ludy 

Fionavaru zebrały się przed Górą, by ujrzeć kamienie Ginserata, krasnoludowie z 

Banir Lök sami wykonali pewien przedmiot jako dar dla nowego najwyższego króla 

Brenninu.

Z thierenu go wykuli, najrzadszego z metali, znajdowanego tylko pod 

korzeniami ich bliźniaczych gór, najcenniejszego daru ziemi dla nich, błękitno 

żyłkowanego srebra Eridu.

Pomyśleli o Colanie Najukochańszym i wykonali oręż z runami na pochwie, 

które miały go spoić. Przy pomocy starej magii mroku stworzyli w swych jaskiniach 

nóż niepodobny do żadnego innego we wszystkich światach i nadali mu imię Lökdal.

Bardzo nisko skłonił się syn Conary’ego, gdy mu go wręczano i w milczeniu 

słuchał, mądry ponad swe lata, gdy Seithr, król krasnoludów, objaśniał mu, co 

położono na tym ostrzu. Potem znów się skłonił, jeszcze niżej, gdy Seithr zamilkł.

- Dziękuję ci - rzekł Colan, a oczy mu rozbłysły, gdy mówił te słowa. - 

Obusieczny to nóż i obusieczny to dar. Oby Mörnir dał nam jasność umysłu, by użyć 

go mądrze. - Umieścił Lökdala za pasem i zabrał go na południe.

Powierzył go magom, klingę i magię w niej zamkniętą jak błogosławieństwo, 

bądź przekleństwo, i tylko dwukrotnie przez tysiąc lat sztylet Colana zabił. 

Przekazywano go każdemu następnemu pierwszemu magowi aż do nocy, gdy zginął 

Raederth. W środku tej nocy kobieta, która go kochała, miała sen, który wstrząsnął 

nią aż do najskrytszych głębi duszy. Wstała w ciemności, poszła w miejsce, gdzie 

Raederth strzegł sztyletu, zabrała go i ukryła przed tymi, którzy zajęli jego miejsce 

później. Nawet Loren Srebrny Płaszcz, któremu ufała pod każdym innym względem, 

nie wiedział, że Ysanne ma Lökdala.

- Kto zada cios tą klingą bez miłości w sercu, zginie bez wątpienia - rzekł 

krasnolud Seithr. - To jedno prawo. A potem cicho, by tylko Colan go słyszał, 

wypowiedział to drugie.

W swej tajnej komnacie Ysanne Czarodziejka, ta, która śni sen, obracała w 

dłoniach błyszczące, migotliwe ostrze tak, że biło zeń światło niczym błękitny ogień.

Na brzegu jeziora stała młoda kobieta i rzucała kamyczki jeden po drugim, a 

moc kryła się w niej i pod nią.

W lesie, dokąd zaprowadzili ich lios alfarowie, było chłodniej. Jedzenie, jakie 

im podano, było delikatne i cudowne: dziwne owoce, sycący chleb i wino, które 

podnosiło na duchu i zaostrzało kolory zachodu słońca. Cały czas rozbrzmiewała 

muzyka: jeden z lios grał na wydającym wysokie dźwięki instrumencie dętym, 

podczas gdy inni śpiewali. Ich głosy splatały się w pogłębiających się cieniach drzew, 

gdy na obrzeżach polany zapalono wieczorne pochodnie.

Laesha i Drance, dla których było to urzeczywistnienie dziecięcych marzeń, 

zdawali się jeszcze bardziej urzeczeni niż Jennifer, więc gdy Brendel zaproponował, 

żeby zostali na noc w lesie i zobaczyli, jak lios tańczą pod gwiazdami, przyjęli 

zaproszenie z radością i zdumieniem.

Brendel wysłał kogoś, by szybko pojechał do Paras Derval i przekazał królowi 

odpowiednią wiadomość o miejscu ich pobytu. Otuleni delikatnym rozmarzeniem, 

przyglądali się, jak posłaniec o włosach jarzących się w blasku zachodzącego słońca 

zjeżdża za wzgórza, po czym powrócili do wina i śpiewu na polanie.

W miarę wydłużania się cieni do pieśni lios alfarów wkradał się ozdobnik 

muzyczny pełen odwiecznego smutku. Niezliczone ilości robaczków świętojańskich 

fruwały niczym małe płomyki tuż za pochodniami: nazywano je lienae, jak 

powiedział Brendel. Jennifer sączyła wino, które jej nalał i pozwoliła muzyce nieść 

się w przepych słodkiego smutku.

Wspiąwszy się na szczyt wzgórza na zachód od nich, Tandem z Pustułek 

skierował swego konia lekkim kłusem w stronę otoczonego murem miasta i pałacu, 

który oddalony był o niecałe pięć kilometrów.

Nie był nawet w połowie drogi, gdy zginął.

Bezdźwięcznie spadł z konia z czterema strzałkami w gardle i plecach. Po 

chwili svartowie wstali z jamy przy drodze i bez zmrużenia oka przyglądali się w 

milczeniu, jak towarzyszące im wilki podeszły do ciała lios. Kiedy nie było 

wątpliwości, że nie żyje, oni też ruszyli naprzód i otoczyli nieżywego jeźdźca. Nawet 

po śmierci nie opuszczała go aura chwały, lecz gdy skończyli, gdy ucichły mokre 

odgłosy rwania i tylko ciche gwiazdy spoglądały z góry, z Tandema z lios alfarów nie 

zostało nic, co ktokolwiek chciałby ujrzeć. Najbardziej znienawidzeni przez Mrok, 

bowiem na imię im Jasność.

W tym właśnie momencie, daleko na północy i wschodzie, inny samotny 

jeździec nagle wstrzymał swego wierzchowca. Przez chwilę trwał nieruchomo, a 

potem, ze straszliwym przekleństwem i strachem jak pięść w sercu, Loren Srebrny 

Płaszcz zawrócił konia i rozpaczliwie zaczął pędzić w kierunku domu.

W Paras Derval król nie wziął udziału w bankiecie, podobnie jak jego czworo 

gości, co stało się przyczyną niejednej plotki. Ailell nie opuszczał swych komnat i 

grał w ta’bael z kanclerzem Gorlaesem. Jak zwykle wygrał z łatwością i bez większej 

przyjemności, również jak zwykle. Grali do bardzo późna i paź Tarn spał, gdy im 

przerwano.

Gdy przestąpili próg otwartych drzwi „Pod Czarnym Dzikiem”, hałas i dym 

był niczym ściana, z którą się zderzyli.

Jednakże jeden głos przebił się przez ten piekielny harmider.

- Diarmuid! - ryknął Tegid, zrywając się na nogi. Kevin skulił się jak przed 

uderzeniem gromu. - Na dąb i księżyc, toż to on we własnej osobie! - zawył Tegid, a 

odgłosy karczmy na krótko przerodziły się we wrzeszczane pozdrowienia.

Diarmuid, w płowych spodniach i błękitnym wamsie, stał w drzwiach i 

sardonicznie szczerzył zęby, gdy pozostali rozeszli się, zagłębiając się w gęstych 

oparach pomieszczenia. Tegid niepewnym krokiem brnął ku wyjściu, aż na 

chwiejących się nogach stanął przed swym księciem.

I chlusnął zawartość swego kufla Diarmuidowi prosto w twarz.

- Nędzny książę! - wrzasnął. - Wydrę ci serce! Poślę twą wątrobę do Gwen 

Ystrat! Jak śmiesz wymykać się i zostawiać wielkiego Tegida razem z kobietami i 

kwilącymi niemowlętami?

Kevinowi stojącemu u boku księcia na krótką chwilę stanął przed oczami 

obraz Tegida próbującego przejść po linie nad Saeren, zanim ociekający piwem 

Diarmuid nie dotarł do najbliższego stołu, chwycił srebrny kufel i rzucił nim z 

wściekłością w Tegida.

Ktoś wrzasnął, gdy po rzucie pociskiem, który odbił się od ramienia wielkiego 

mężczyzny, książę wziął krótki rozbieg, pod koniec którego jego opuszczona głowa 

skutecznie zderzyła się z masywnym celem, jaki stanowiła tusza Tegida.

Tęgi zachwiał się i cofnął o krok, a jego twarz na chwilę przybrała zielonkawy 

odcień. Jednakże szybko wrócił do siebie, chwycił najbliższy blat stołu i jednym 

potężnym szarpnięciem podniósł go z kozłów, zrzucając kubki i sztućce i rozpędzając 

na boki ich użytkowników przy wtórze rozlegających się wkoło przekleństw. 

Obracając się dla lepszego zamachu, zatoczył deską szeroki, zabójczy krąg, który 

groziłby Ailellowi pozbawieniem go dziedzica, gdyby blat sięgnął celu.

Diarmuid uchylił się bardzo zgrabnie. Tak samo, choć mniej zwinnie, Kevin. 

Rozciągnięty na podłodze, ujrzał deskę świszczącą nad ich głowami, która pod koniec 

swego lotu uderzyła w bark mężczyznę w czerwonym kubraku, rzucając nim w 

klienta stojącego obok. Skutkiem tego była godna uwagi demonstracja efektu domina 

na ludziach. Poziom hałasu był przerażający.

Ktoś wybrał ten moment, by wylać zawartość swego talerza na łysiejącą 

głowę pana w czerwonym kaftanie. Ktoś inny uznał to za więcej niż wystarczające 

wytłumaczenie, by przyłożyć od tyłu właścicielowi zupy podźwigniętą ławą. 

Karczmarz przezornie zaczął zdejmować butelki z blatu szynkwasu. Barmanka z 

podwiniętą spódnicą wślizgnęła się pod stół. Kevin zobaczył, jak Carde wskakuje tam 

za nią. Tymczasem Diarmuid podskoczył z przykucniętej pozycji i znów uderzył 

Tegida bykiem, zanim olbrzym zdołał ponownie zamachnąć się blatem stołu jak kosą. 

Pierwszy pokos zdecydowanie oczyścił szeroką przestrzeń wokół nich obu.

Tym razem Tegid nie ustąpił pola; z radosnym rykiem spuścił deskę komuś 

innemu na głowę i chwycił Diarmuida w niedźwiedzi uścisk.

- Teraz mam cię! - zadudnił Tegid, zaczerwieniony na twarzy z uniesienia. 

Twarz Diarmuida również zaczęła nabierać odcienia szkarłatu, w miarę jak napastnik 

zaciskał miażdżący kości chwyt. Przyglądający się zajściu Kevin zobaczył, że książę 

uwolnił ręce, przygotowując się do riposty.

Nie miał wątpliwości, iż Diarmuid sam zdoła się uwolnić, lecz Tegid ściskał 

całkiem serio i Kevin dostrzegł, że książę będzie musiał uciec się do okaleczającego 

chwytu, by wyrwać się z tego uścisku. Zobaczył, że Diarmuid przesuwa kolano, by 

lepiej się zaprzeć i wiedział, co będzie musiało nastąpić. Z bezskutecznym okrzykiem 

rzucił się naprzód, by temu przeszkodzić.

I zatrzymał się jak wryty na dźwięk przerażającego wrzasku wściekłości, jaki 

wydarł się z gardła Tegida. Wciąż wrzeszcząc, mężczyzna upuścił księcia na 

posypaną piachem podłogę jak niepotrzebną zabawkę.

Rozszedł się swąd palonego ciała.

Podskoczywszy widowiskowo, Tegid wywrócił jeszcze jeden stół, uratował 

dzban wypełniony po brzegi piwem i przystąpił do polewania swego zadka.

Ten ruch ujawnił, jakby za odsłonięciem kurtyny, obecność za jego plecami 

Paula Schafera, który raczej przepraszającym gestem trzymał rozpalony pogrzebacz.

Zapadła krótka cisza, pełen podziwu i lęku hołd dla operowej siły wrzasku 

Tegida, a potem Diarmuid, wciąż na podłodze, wybuchł wysokim, urywanym, 

histerycznym śmiechem, sygnalizując powrót powszechnej piekielnej wrzawy. 

Płacząc ze śmiechu i ledwo mogąc utrzymać się na nogach, Kevin zbliżył się wraz z 

zataczającym się Erronem, by uściskać szczerzącego zęby w krzywym uśmiechu 

Paula Schafera.

Upłynął jakiś czas, zanim przywrócono porządek, głównie dlatego, że nikomu 

się specjalnie nie śpieszyło, by go przywracać. Okazało się, że mężczyzna w 

czerwonym wamsie miał licznych przyjaciół, podobnie jak ten, który polewał zupą. 

Kevin, który nie znał żadnego z nich, dla zachowania pozorów rzucił ławą w tłum, po 

czym wycofał się z Erronem w stronę baru. Przysiadły się tam do nich dwie 

obsługujące dziewczyny, a rozegrane właśnie wydarzenia znacznie ułatwiły 

nawiązanie szybkiej znajomości.

Ostatnią rzeczą, jaką Kevin zobaczył na parterze karczmy, idąc na górę ręka w 

rękę z Marną, wyższą z dwóch dziewczyn, była kłębiąca się masa mężczyzn, 

przesłonięta mgiełką dymu. Diarmuid stał na szynkwasie, rozbijając wszystko, 

cokolwiek wpadło mu w rękę, o głowy walczących. Zdawał się nie faworyzować 

żadnej ze stron. Kevin rozejrzał się za Paulem i nie dostrzegł go; potem drzwi 

otworzyły się i zatrzasnęły za nim, w ciemnościach pokoju wziął w ramiona kobietę, 

której usta były zwrócone ku jego ustom, a dusza Kevina rozpoczęła wędrówkę 

znajomą spiralą w dół ku tęsknocie.

Dużo później, kiedy nie zakończył jeszcze powrotnej podróży, usłyszał 

nieśmiały szept Marny, która pytała: - Czy zawsze jest tak?

Jeszcze dobrych kilka minut nie był zdolny do mówienia, więc pogładził ją z 

wysiłkiem po włosach i znów zamknął oczy. Bowiem zawsze tak było. Akt miłości to 

ślepe, konwulsyjne sięganie wstecz w zapadającą ciemność. Za każdym razem. W 

chwilach pomiędzy tymi obezwładniającymi podróżami zastanawiał się, czy 

nadejdzie kiedyś taka noc, kiedy posunie się tak daleko, że nie będzie już powrotu.

Jednakże nie tej nocy. Wkrótce był już w stanie uśmiechnąć się do niej, a 

potem zaoferować podziękowania i miłe słowa, nie bez szczerości, bowiem doceniał 

jej słodycz, a jemu bardzo potrzebne było zaspokojenie pragnienia czymś takim 

właśnie. Wsunąwszy się pod jego rękę, Marna położyła głowę na jego ramieniu, obok 

jego jasnych włosów. Wdychając głęboko jej zapach, Kevin pozwolił, by zmęczenie 

dwóch nie przespanych nocy uniosło go w sen.

Jednakże dana mu była tylko godzina odpoczynku, więc był bezbronny i 

rozkojarzony, gdy zbudziła go obecność trzeciej osoby w pokoju. Była to inna 

dziewczyna, nie ta Errona. Płakała i miała rozrzucone na ramionach potargane włosy.

- Co się stało, Tierne? - spytała zaspana Marna.

- On przysłał mnie do ciebie - Brązowowłosa Tierne pociągnęła nosem, 

patrząc na Kevina.

- Kto? - burknął Kevin, z trudem próbując oprzytomnieć. - Diarmuid?

- Och, nie. Ten drugi cudzoziemiec, Pwyll.

Dotarło to do niego po chwili.

- Paul! Co takiego - co się stało?

Jego ton był najwyraźniej za ostry dla już nadwyrężonych nerwów Tierne. 

Rzuciwszy mu niewinne spojrzenie pełne wyrzutu, dziewczyna siadła na łóżku i znów 

wybuchła płaczem.

- On odszedł - szepnęła Tierne, ledwo słyszalnie. - Wszedł ze mną na górę, ale 

potem odszedł.

Potrząsając głową, Kevin rozpaczliwie usiłował się skupić. - Co? Czy on... był 

w stanie...?

Tierne pociągnęła nosem i wytarła łzy z policzków. - Masz na myśli, czy był 

ze mną? Tak, oczywiście, był w stanie, ale mogłam wyczuć, że nie sprawiło mu to 

żadnej przyjemności. Wszystko to robił dla mnie... a ja nie jestem, nie dałam mu nic 

i... i...

- I co, na miłość boską?

- I rozpłakałam się - powiedziała Tierne, jakby powinno to być oczywiste. - A 

kiedy zaczęłam płakać, on wyszedł. I wysłał mnie, żebym cię odszukała, panie.

Wsunęła się głębiej pod koce, częściowo dlatego, że Marna zrobiła miejsce. 

Ciemne oczy Tierne były wielkie jak oczy jelonka; jej suknia rozsunęła się i Kevin 

zobaczył początek głębokiego zaokrąglenia jej piersi. Potem poczuł, jak Marna lekko 

przesuwa dłonią po jego udzie pod przykryciem. Nagle zapulsowało mu w głowie. 

Zaczerpnął głęboko tchu.

I szybko wyskoczył z łóżka. Przeklinając wzwód, naciągał kopniakami 

spodnie, narzucił też kaftan o luźnych rękawach, jaki dał mu Diarmuid. Nie fatygując 

się, by go pozapinać, wyszedł z pokoju.

Na korytarzu było ciemno. Podszedł do barierki i spojrzał z góry na 

pobojowisko na parterze karczmy „Pod Czarnym Dzikiem”. Skwierczące pochodnie 

rzucały drgające cienie na ciała śpiących, którzy leżeli bezładnie na przewróconych 

stołach i ławach, lub pod ścianami. Kilku mężczyzn rozmawiało przyciszonymi 

głosami w kącie. Usłyszał nagły chichot kobiety, który dobiegł spod ściany, a potem 

ucichł.

Potem usłyszał coś jeszcze. Brzęk strun gitary.

Jego gitary.

Idąc za tym dźwiękiem, odwrócił głowę i dostrzegł Diarmuida, który z Collem 

i Cardem siedział przy oknie. Książę, tuląc gitarę, zajmował miejsce na parapecie, 

pozostali na podłodze.

Kiedy schodził do nich, oczy przyzwyczaiły mu się do ciemności i dostrzegł 

wtedy innych członków drużyny, którzy leżeli w pobliżu w niedbałych pozach z 

kilkoma kobietami u boku.

- Witaj, przyjacielu Kevinie - rzekł cicho Diarmuid, a jego oczy jaśniały w 

mroku jak oczy zwierzęcia. - Czy pokażesz mi, jak na niej grać: posłałem Colla, żeby 

ją przyniósł. Ufam, że nie masz nic przeciwko temu. - Jego głos przepełniony był 

późnowieczornym lenistwem. Za jego plecami Kevin widział garść gwiazd.

- Tak, chłopcze - mruknął zwalisty cień. - Zagraj nam piosenkę. - Wziął 

Tegida za rozbity stół.

Bez słowa Kevin przepchnął się wśród ciał na podłodze. Wziął gitarę z rąk 

Diarmuida, który zsunął się z miejsca na parapecie, ustępując mu je. Okno otworzono 

wcześniej; podczas strojenia gitary czuł, jak lekki podmuch wiatru rozwiewa mu 

włosy na karku.

Było późno, ciemno i cicho. Był daleko od domu, zmęczony i obolały. Paula 

nie było; nawet tej nocy nie zaznał radości, znów odwrócił się od łez. Nawet tej nocy, 

nawet tutaj. Tyle mógł podać powodów. Toteż:

- Jej tytuł brzmi „Pieśń Racheli” - powiedział, zmagając się z uciskiem w 

gardle, i zaczął grać. Była to muzyka, której nikt stąd nie mógłby poznać, lecz 

zawarta w niej siła żalu dała się natychmiast wyczuć. Potem, po dłuższej chwili, 

zaczął śpiewać głębokim głosem słowa, co do których dawno postanowił, że nigdy 

nikt nie powinien ich usłyszeć:

Najdroższa, czy pamiętasz me imię?

Zgubiłem się popołudniem

W lecie zmienionym w zimę,

Ściętym szronem.

A kiedy czerwiec staje się grudniem

Serce za to płaci zgonem.

Fale biją o długi brzeg,

W szarości poranka wolno pada deszcz,

I kamień leży przewrócony.

Pogrzebiesz swój żal najczarniejszy

W głębi morza nadaremno,

Lecz morskich przypływów

Nie oswoisz tak łatwo -

Nadejdzie dzień jutrzejszy

Kiedy zapłaczesz nade mną.

Fale biją o długi brzeg,

W szarości poranka wolno pada deszcz,

Och najdroższa, pamiętaj, pamiętaj mnie.

Potem muzyka znów popłynęła sama, przetworzona, opracowana staranniej 

niż cokolwiek, co w życiu napisał; muzyka, która teraz płynęła wraz z jego głupimi 

łzami. Ta część melodii, która sprawiała ból, tak była piękna, przesycona 

wspomnieniami: adaptacja drugiej części sonaty F-dur Brahmsa na wiolonczelę.

Nuty były czyste, jasne, choć Kevin świece widział jak przez mgłę, gdy grał 

utwór dyplomowy Racheli Kincaid, dając wyraz smutkowi, który należał i nie należał 

do niego.

W głąb ciemnej sali popłynęła pieśń Racheli; nad ciałami śpiących, które 

poruszyły się, gdy żal dotknął ich snów; wśród tych, co nie spali i słuchając, poczuli 

dotkliwą tęsknotę za tymi, których stracili; popłynęła schodami na górę, gdzie przy 

barierce stały dwie kobiety, obie teraz płaczące; słabym odgłosem dotarła do sypialni, 

gdzie ciała spoczywały splecione w figury miłości; i wypłynęła również przez otwarte 

okno, na ulicę późną nocą i w rozległą ciemność między gwiazdami.

A na nie oświetlonym bruku pod drzwiami karczmy zatrzymała się jakaś 

postać i nie weszła. Ulica była pusta, noc była ciemna, nikogo nie było widać. W tej 

wielkiej ciszy ten ktoś nasłuchiwał, a kiedy pieśń dobiegła końca, w wielkiej ciszy 

odszedł, bowiem słyszał już tę muzykę wcześniej.

Tak oto Paul Schafer, który uciekł przed łzami kobiety i przekląwszy swą 

głupotę, zawrócił, odwrócił się po raz ostami i odszedł na zawsze.

Przez jakiś czas była tylko ciemność, splątana pajęczyna ulic, brama, którą 

rozpoznał w blasku pochodni, a potem znów ciemność w korytarzach, których ciszę 

zakłócały jedynie jego kroki. Niósł przez nią muzykę, lub to raczej muzyka niosła 

jego, czy też wspomnienie muzyki. Nie miało większego znaczenia co.

Szedł wzorem przecinających się korytarzy, które przemierzał już uprzednio, i 

niektóre były oświetlone, a inne ciemne, w niektórych pomieszczeniach znów słychać 

było znajome dźwięki, lecz nikt inny nie chodził po Paras Derval tej nocy.

Po jakimś czasie doszedł, niosąc muzykę, niosąc stratę, niesiony przez 

obydwie, i po raz drugi stanął pod drzwiami, zza których padała jeszcze ukośna 

smużka światła.

Na jego wezwanie otworzył je brązowobrody mężczyzna imieniem Gorlaes i 

Paul przez chwilę pamiętał, że nie ufał mu, lecz wydawało się, że jest to kwestia 

niezmiernie odległa i nie mająca już żadnego znaczenia.

Wtedy spojrzał królowi w oczy i zobaczył, że Ailell wie, jakimś sposobem 

wie i nie ma dość sił, by mu odmówić, więc poprosił.

- Pójdę dzisiejszej nocy zamiast ciebie na Letnie Drzewo. Czy udzielisz mi 

zezwolenia i uczynisz, co musi zostać uczynione? - Wydawało się, że napisano to 

bardzo dawno temu. Słychać było muzykę.

Ailell płakał, odpowiadając, lecz powiedział to, co trzeba było powiedzieć. 

Bowiem co innego umrzeć, a co innego umrzeć bezużytecznie. Posłuchał słów i 

pozwolił, by wraz z muzyką wyniosły go w towarzystwie Gorlaesa i dwóch innych 

mężczyzn z pałacu przez ukrytą bramę.

Nad ich głowami były gwiazdy, a w oddali las. W jego myślach 

rozbrzmiewała muzyka, która zdawała się nie mieć końca. Nie pożegna się jednak z 

Kevinem, co było rzeczą smutną, lecz drobną i nieistotną w miejscu, do którego 

dotarł.

Potem las już nie był tylko cieniem na horyzoncie, a w pewnym momencie 

wstał nawet malejący księżyc, bowiem oprószył najbliższe drzewa srebrem. Muzyka 

wciąż w nim rozbrzmiewała, jak również ostatnie słowa Ailella: „Teraz oddaję cię 

Mörnirowi. Na trzy noce i wieczność”. Król rzekł to i zapłakał.

A teraz, wraz ze słowami i muzyką, w jego głowie pojawiła się także, tak jak 

się tego spodziewał, twarz, dla której nie potrafił zapłakać. Ciemne oczy. Niepodobne 

do żadnych innych. Na tym świecie.

I wkroczył do Bożego Lasu, i panował w nim mrok. I wszystkie drzewa 

wzdychały w podmuchu leśnego wiatru, oddechu Boga. Na twarzach pozostałych 

mężczyzn odmalował się strach, gdy odgłos ten wznosił się i opadał wokół nich 

niczym morze.

Szedł z nimi wśród gwałtownie kołyszących się drzew i po jakimś czasie 

dostrzegł, że ścieżka, którą kroczyli, przestała się wić. Drzewa po obu jej stronach 

tworzyły teraz podwójny szpaler, który prowadził go naprzód, więc wyminął 

Gorlaesa, niesiony muzyką, i dotarł do miejsca, gdzie wznosiło się Letnie Drzewo.

Było ogromne, ciemne, niemal czarne, o pniu sękatym i węźlastym, szerokim 

jak dom. Stało samotnie na polanie ofiarnej i ściskało ziemię korzeniami starymi jak 

świat, stanowiąc wyzwanie dla gwiazd świecących z góry, a miejsce to przepełniała 

moc nie dająca się wyrazić. Stojąc tam, czuł, jak domaga się jego krwi, jego życia i 

wiedząc, że nie przeżyje trzech nocy na tym drzewie, wystąpił naprzód, by znów nie 

zawrócić, i muzyka ucichła.

Zdjęli wtedy z niego ubranie i przywiązali nagiego do Letniego Drzewa przy 

malejącym księżycu. Kiedy odeszli, na polanie zapanowała cisza przerywana tylko 

nie kończącym się szmerem liści. Samotny na Drzewie, czuł w swym ciele nie dający 

się zmierzyć ogrom jego mocy i gdyby zostało jeszcze coś, czego mógłby się bać, 

bałby się.

I taka była pierwsza noc Pwylla Cudzoziemca na Letnim Drzewie.

Rozdział 8

Lios alfarowie wciąż śpiewali, gdy w innym lesie, na wschód od Paras Derval, 

Jennifer zapadała w sen. Pod gwiazdami i sierpem wschodzącego księżyca ich głosy 

tkały wokół niej melodię smutku tak starą i głęboką, iż była niemal rozkoszna.

Ocknęła się i obróciła na posłaniu, jakie dla niej przygotowali.

- Brendelu?

Podszedł do niej i przyklęknął. Jego oczy były teraz błękitne. Ostatnim razem, 

kiedy im się przyglądała, były zielone jak jej własne, a tego popołudnia na zboczu 

wzgórza - złote.

- Czy jesteście nieśmiertelni? - spytała sennie. Uśmiechnął się. - Nie, pani. 

Tylko bogowie są, a niektórzy powiadają, że nawet oni umrą. My żyjemy bardzo 

długo i wiek nas nie zabija, a jednak umieramy, pani, od miecza lub ognia, lub żalu 

serca. A znużenie skłania nas do pożeglowania ku naszej pieśni, choć to zupełnie inna 

sprawa.

- Pożeglowania?

- Na zachodzie leży miejsce, którego nie znajdzie się na żadnej mapie. Świat 

stworzony przez Tkacza tylko dla lios alfarów, i tam też się udajemy, gdy 

opuszczamy Fionavar, chyba że Fionavar zabije nas wcześniej.

- Ile masz lat, Brendelu?

- Urodziłem się czterysta lat po Bael Rangat. Nieco ponad sześćset lat temu.

Przyjęła to do wiadomości w milczeniu. Doprawdy, cóż można było 

powiedzieć. Po drugiej stronie spali Laesha i Drance. Śpiew był przepiękny. 

Pozwoliła, by zaniósł ją wpierw ku spokojowi, a potem w objęcia snu.

Lios alfar przyglądał jej się długo, a jego oczy były wciąż błękitne, potrafiły 

doceniać piękno we wszystkich jego przejawach. A w niej kryło się coś jeszcze. 

Przypominała kogoś. Wiedział o tym, a może raczej wyczuwał to, lecz choć miał 

całkowitą rację, absolutnie nie mógł wiedzieć kogo, a więc nie mógł nikogo ostrzec.

Wreszcie wstał i przyłączył się do śpiewających ostatnią pieśń, którą zawsze 

był lament Ra-Termaine’a nad poległymi. Śpiewali dla tych, którzy niedawno zginęli 

w pobliżu Pendaranu i dla wszystkich innych, którzy nigdy już nie usłyszą tej pieśni, 

ani swej własnej. Podczas śpiewu lios alfarów gwiazdy zdawały się świecić jaśniej 

nad drzewami, lecz mógł to być tylko skutek narastania mroku nocy. Kiedy pieśń się 

skończyła, zasypali żar ogniska i położyli się spać.

Byli starzy, mądrzy i piękni, duch błyszczący w ich oczach był niczym 

wielobarwny płomień, a ich sztuka była hołdem składanym Tkaczowi, którego byli 

najbardziej promiennymi dziećmi. W najgłębszą istotę ich natury wplecione było 

wysławianie życia, a w najstarszym języku nadano im imię na cześć Światła, które 

sprzeciwia się Ciemności.

Nie byli jednak nieśmiertelni.

Dwaj strażnicy zginęli od zatrutych strzał, a czterem następnym czarna fala 

wilków rozszarpała gardła, nim zdążyli się przebudzić. Jeden krzyknął i umierając, 

zabił jeszcze swego wilka sztyletem.

Walczyli wtedy dzielnie, a nawet cudownie, jasnymi mieczami i strzałami, 

bowiem ich wdzięk potrafił być bardzo groźny, gdy istniała potrzeba.

Brendel i Drance wraz z dwoma innymi utworzyli mur wokół kobiet i raz 

powstrzymali natarcie olbrzymich wilków, i jeszcze raz, i znowu, wznosząc i 

opuszczając miecze w rozpaczliwej ciszy. Było jednakże ciemno, wilki były czarne, a 

svartowie przemykali po polanie jak pokraczne widma.

Mimo to promienna odwaga lios alfarów, pośród których Drance z Brenninu 

walczył w zapamiętaniu, mogłaby odnieść zwycięstwo, gdyby nie jeszcze coś: zimna, 

opanowana siła, która kierowała napaścią. Tej nocy na polanie była moc, której 

obecności nikt nie potrafił przewidzieć i zagłada była wypisana na wietrze, który 

zerwał się przed brzaskiem.

Jennifer stała przerażona w ciemności. Słyszała warkoty i krzyki, docierały do 

niej tylko fragmenty walki - błyski zakrwawionych mieczy, cień wilka, strzała 

przelatująca obok. Przemoc szalała wszędzie wokół niej, właśnie tej, która przez całe 

życie próbowała jej uniknąć.

A teraz była ta straszna noc. Zbyt przerażona, by krzyczeć, Jennifer 

zobaczyła, jak Drance pada w końcu, przygniatając sobą konającego wilka, a inny, z 

mokrą paszczą, odrywa się od jego zwłok i skokiem obok niej dopada miejsca, gdzie 

stoi Laesha. Potem, zanim zdążyła zareagować, w chwili gdy usłyszała krzyk Laeshy, 

poczuła brutalne szarpnięcie, bowiem svartowie wdarli się przez wyłom i zaczęli ją 

ciągnąć przez ciało żołnierza Diarmuida.

Rozpaczliwie oglądając się za siebie, dostrzegła Brendela, który zmagał się z 

trzema wrogami jednocześnie z twarzą zalaną ciemną krwią w bladym blasku 

księżyca, a potem znalazła się wśród drzew, otoczona wilkami i svart alfarami i nie 

było już nigdzie światła, przy którym byłoby coś widać, czy o którym można by 

marzyć.

Zdawało się, że szli lasem nieskończenie długo, kierując się na północ i 

wschód, coraz dalej od Paras Derval i wszystkich, których znała w tym świecie. Dwa 

razy potknęła się i upadła w ciemności i za każdym razem szarpnięciem stawiano ją, 

szlochającą, na nogi i ponawiano tę straszną wędrówkę.

Wciąż znajdowali się jeszcze w puszczy, gdy nieboskłon nabrał odcienia 

szarości i w narastającej jasności stopniowo uświadomiła sobie, że wśród 

zmieniających się ciągle prześladowców była jedna postać, która nigdy nie oddalała 

się od niej: a spośród wszystkich przerażających rzeczy tej szalonej nocy - ta była 

najstraszniejsza.

Wilk czarny jak węgiel, ze srebrnoszarą plamką na czole, był zdecydowanie 

największy ze wszystkich. Jednakże to nie wielkość ani też wilgotna krew na 

ciemnym pysku budziły lęk; powodem była złowroga moc, która otaczała wilka. 

Zwierzę nie spuszczało ślepi z jej twarzy, a były one czerwone. Przez tę chwilę, którą 

zdołała wytrzymać to spojrzenie, dostrzegła w nich intelekt, jakiego nie powinno tam 

być i który był jej bardziej obcy niż wszystko, z czym zetknęła się w Fionavarze. W 

tym spojrzeniu nie było nienawiści, tylko zimna, bezlitosna siła woli. Nienawiść 

zrozumiałaby; to, co ujrzała, było gorsze.

Świtało, gdy dotarli do celu. Jennifer zobaczyła małą chatkę drwala 

wybudowaną przy wyrębie na obrzeżu lasu. Chwilę później zobaczyła również to, co 

zostało z drwala.

Wrzucono ją do środka. Upadła od silnego pchnięcia, a potem doczołgała się 

na kolanach do kąta, gdzie wstrząsana dreszczami, gwałtownie zwymiotowała. 

Później, nie mogąc opanować drżenia, dowlokła się do pryczy w głębi izby i położyła 

się.

Ratujemy, co się da, co rzeczywiście ma dla nas znaczenie, nawet u wrót 

rozpaczy. Tak więc Jennifer Lowell, którą ojciec nauczył jeszcze w dzieciństwie, by z 

dumą stawiała czoło światu, wstała w końcu, oczyściła się, jak mogła i zaczęło się 

oczekiwanie. Z chaty ustąpił mrok. Na zewnątrz wstawał dzień, lecz nie tylko to było 

przyczyną: odwaga jaśnieje swym własnym światłem.

Słońce stało wysoko na pustym niebie, gdy usłyszała jakieś głosy. Jeden był 

niski, rozbawiony, co potrafiła rozpoznać nawet przez drzwi. Potem odezwał się drugi 

człowiek i Jennifer zamarła, nie mogąc uwierzyć, bowiem ten głos słyszała już 

przedtem.

- Nic trudnego - rzekł pierwszy mężczyzna i roześmiał się. - W walce z lios 

łatwo przypilnować, by się przykładali.

- Mam nadzieję, że cię nie śledzono. Absolutnie nikt nie może mnie zobaczyć, 

Galadanie.

- Nie zobaczy. Niemal wszyscy zginęli, a do walki z maruderami zostawiłem 

dziesięć wilków. I tak nie wyruszyliby w pościg. Wystarczająco dużo ich zginęło; nie 

ryzykowaliby następnych ofiar dla ludzkiej istoty. Ona należy do nas, a dostała się w 

nasze ręce dużo łatwiej, niż przypuszczaliśmy. Nieczęsto doprawdy otrzymujemy 

pomoc z Daniloth! - I znów się roześmiał głosem, w którym słychać było złośliwą 

radość.

- Gdzie ona?

- Wewnątrz.

Drzwi się otworzyły, wpuszczając snop jaskrawego światła. Chwilowo 

oślepioną Jennifer wyciągnięto na polankę.

- Ładna zdobycz, nieprawdaż? - mruknął Galadan.

- Być może - rzekł ten drugi. - To zależy od tego, co nam powie o powodzie, 

dla jakiego tu się znaleźli.

Jennifer odwróciła się w stronę głosu, podczas gdy jej oczy przyzwyczajały 

się do jasności, a gdy już tak się stało, znalazła się twarzą w twarz z Metranem, 

pierwszym magiem najwyższego króla Brenninu.

Nie był to już powłóczący nogami starzec, którego zobaczyła tej pierwszej 

nocy czy którego obserwowała, gdy trząsł się z obawy przed Jaelle w wielkiej sali 

pałacowej. Wysoki Metran stał prosto, a oczy błyszczały mu złowrogo.

- Ty zdrajco! - wybuchła Jennifer.

Czarodziej wykonał gest i kobieta wrzasnęła, bowiem jej piersi przeszył ból. 

Nikt jej nie dotknął; mag zrobił to sam, nie ruszywszy się z miejsca.

- Ostrożnie, moja droga pani - powiedział Metran, pełen zatroskania. - Musisz 

uważać na to, co do mnie mówisz. Mam moc, by zrobić z tobą, co zechcę. - Skinął 

głową w stronę swego źródła, Denbarry, który stał w pobliżu.

- Niezupełnie - wtrącił się skromnie inny głos. - Puść ją. - Ton był bardzo 

spokojny, lecz ból ustąpił natychmiast. Jennifer odwróciła się, wycierając łzy.

Galadan nie był wysoki, lecz wyczuwało się w nim prężną siłę, skrywany 

przebłysk ogromnej mocy. Jego oczy w pociętej bliznami, arystokratycznej twarzy 

mierzyły ją chłodnym spojrzeniem spod gąszczu srebrnych włosów. Takich jak 

Brendela, pomyślała, zdjęta innym rodzajem bólu.

Skłonił jej się dwornie i z wdziękiem, skrywając rozbawienie. Gdy zwrócił się 

do Metrana, znikło bez śladu.

- Ona pojedzie na północ na przesłuchanie - stwierdził. - Cała i zdrowa.

- Czy wydajesz mi polecenie? - rzekł złowróżbnie Metran i Jennifer 

dostrzegła, że Denbarra zesztywniał.

- Prawdę mówiąc, tak, skoro tak stawiasz sprawę. - Jego głos był drwiący. - 

Zamierzasz walczyć ze mną z tego powodu, mizerny magu?

- Mógłbym cię zabić, Galadanie - zasyczał Metran.

Ten, którego nazwano Galadanem, znów się uśmiechnął, ale jego oczy nie 

wyrażały rozbawienia. - Spróbuj zatem. Jednakże mówię ci już teraz, nie powiedzie ci 

się. Ja jestem poza zasięgiem twej wyuczonej magii, nędzny czarowniku. Wiem, że 

masz nieco mocy i dano ci jej więcej, a w przyszłości rzeczywiście możesz osiągnąć 

jeszcze trochę, lecz nigdy nie dościgniesz mnie, Metranie. Nigdy. A jeśli spróbujesz, 

rzucę twoje serce moim przyjaciołom.

W ciszy, jaka po tym zapadła, Jennifer zdała sobie sprawę, że otacza ich 

pierścień wilków. Byli tam również svart alfarowie, lecz olbrzymi, czerwonooki wilk 

znikł.

Metran ciężko dyszał. - Nie stoisz wyżej ode mnie, Galadanie. Obiecano mi 

to.

Usłyszawszy to, Galadan odrzucił do tyłu swą dziką, poznaczoną bliznami 

głowę i na polanie zadźwięczała salwa szczerego śmiechu.

- Doprawdy, obiecano ci? Cóż, w takim razie muszę przeprosić! - Śmiech 

ucichł. - Mimo to ona ma pojechać na północ. Gdyby tak nie było, sam bym się nią 

zajął. Lecz spójrz!

Jennifer podniosła głowę ku niebu, gdzie wskazywał Galadan i ujrzała 

stworzenie tak piękne, że sam jego widok podniósł ją na duchu w przebłysku 

odruchowej nadziei.

Z wyżyn niebios spłynęła czarna łabędzica o wielkich, rozpostartych 

skrzydłach, cudna na tle słońca, pokryta kruczoczarnymi piórami i z wdzięcznie 

wyciągniętą, długą szyją.

Potem wylądowała i Jennifer uświadomiła sobie, że to dopiero początek 

prawdziwej grozy, gdyż łabędzica miała nienaturalne, ostre jak brzytwy zęby i pazury 

i pomimo uderzającej urody spowijała ją przenikliwa woń rozkładu.

Wtedy łabędzica przemówiła głosem przypominającym oślizgłą ciemność. - 

Przybyłam - powiedziała. - Dajcie ją mnie.

Daleko stąd, strasznie daleko, Loren Srebrny Płaszcz gnał na swym koniu na 

południe, przeklinając własną głupotę we wszystkich językach, jakie znał.

- Jest twoja, Avaio - powiedział Galadan, nie uśmiechając się. - Czyż nie, 

Metranie?

- Oczywiście - rzekł mag. Odsunął się od łabędzicy, tak by stanąć pod wiatr. - 

Oczywiście będę nadzwyczaj zainteresowany tym, co ona ma do powiedzenia. Jest mi 

to niezbędne na mym stanowisku obserwatora.

- Już nie - powiedziała czarna łabędzica, strosząc pióra. - Mam dla ciebie 

wieści. Mam powiedzieć, że Kocioł jest w naszych rękach. Udasz się teraz do miejsca 

spirali, bowiem czas się zbliża.

Wtedy na twarz Metrana wypełzł uśmiech tak okrutnego triumfu, że Jennifer 

odwróciła od niego głowę. - Nadszedł więc - rzekł w uniesieniu czarodziej - dzień 

mej zemsty. Ach, Garmischu, mój nieżyjący królu, strzaskam uzurpatora na kawałki 

na jego tronie i zrobię puchary z kości rodu Ailella!

Łabędzica pokazała swe nienaturalne kły. - Z przyjemnością popatrzę na to - 

zasyczała.

- Bez wątpienia - stwierdził zgryźliwie Galadan. - Czy jest jakaś wiadomość 

dla mnie?

- Północ - odparła łabędzica. - Masz udać się na północ ze swymi 

przyjaciółmi. Śpiesz się. Niewiele jest czasu.

- Wszystko jest dobrze - powiedział Galadan. - Mam tu jeszcze jedno zadanie 

do wykonania, a potem pójdę za tobą.

- Spiesz się - rzekła znów łabędzica. - Teraz odlatuję.

- Nie! - krzyknęła przeraźliwie Jennifer, gdy pochwyciły ją zimne ręce svart 

alfarów. Jej krzyki rozdarły ciszę polany i odbiły się głuchym echem. Przywiązano ją 

do grzbietu olbrzymiej łabędzicy, gdzie oszołomił ją jej przenikliwy zapach. Nie 

mogła zaczerpnąć tchu; kiedy otworzyła usta, dławiły ją gęste, czarne pióra. Gdy 

oderwały się od ziemi i wzbiły w płonące niebo, Jennifer zemdlała po raz pierwszy w 

życiu, więc nie mogła wiedzieć, jak cudowny łuk zatoczyły, rozcinając nieboskłon.

Postaci na polanie przyglądały się, jak Avaia unosi dziewczynę w migotliwe, 

białe niebo i jak obie znikają z pola widzenia.

Metran odwrócił się do pozostałych i z uniesieniem wykrzyknął: - 

Słyszeliście! Kocioł jest mój!

- Tak się zdaje - przyznał Galadan. - Udajesz się zatem za wodę?

- Natychmiast. Nie upłynie wiele czasu, nim zobaczysz, co z nim uczynię.

Galadan przytaknął, a potem wyjawił Metranowi pytanie, które właśnie 

przyszło mu do głowy. - Ciekawe, czy Denbarra rozumie, co to wszystko znaczy? - 

Wskazał na źródło. - Powiedz mi, przyjacielu, czy wiesz, o co chodzi z tym Kotłem?

Denbarra niespokojnie drgnął pod naciskiem spojrzenia. - Rozumiem to, co 

powinienem rozumieć - rzekł z przekonaniem. - Wiem, że z jego pomocą ród 

Garantae znów będzie władał Brenninem.

Galadan przyglądał mu się jeszcze przez chwilę, a potem odwrócił wzrok, 

czemu towarzyszył lekceważący gest. - Godny jest swego przeznaczenia - powiedział 

do Metrana. - Przygłupie źródło jest dla ciebie korzystne, jak sądzę. Ja zanudziłbym 

się na śmierć.

Denbarra zaczerwienił się, lecz tym razem szyderstwo nie poruszyło Metrana. 

- Mój siostrzany syn jest wierny. To zaleta - rzekł, nieświadom ironii. - A ty? 

Wspominałeś o jakimś zadaniu do wykonania. Czy powinienem o nim wiedzieć?

- Powinieneś, lecz najwyraźniej nie wiesz. Składaj więc dzięki, że ja jestem 

mniej niedbały. Trzeba skonsumować pewną śmierć.

Metranowi zadrżały wargi z powodu obelgi, lecz odparł tylko: - W takim razie 

idź w swoją drogę. Możemy nie spotkać się przez jakiś czas.

- A żal! - stwierdził Galadan.

Czarodziej uniósł dłoń. - Drwisz ze mnie - rzekł z uczuciem. - Drwisz z nas 

wszystkich, andainie. Powiem ci tylko jedno: z Kotłem z Khath Meigol w mych 

rękach będę władał mocą, jaką nawet ty się nie ośmielisz wzgardzić. Z jej pomocą 

taką zemstę wywrę na Brenninie, że pamięć o niej nigdy nie zaginie.

Galadan uniósł pokrytą szramami głowę i przyjrzał się magowi. - Być może - 

rzekł wreszcie bardzo, bardzo cicho. - Chyba że pamięć o niej zaginie, ponieważ 

wszystko inne umrze. Co, jak wiesz, jest mym serdecznym pragnieniem.

Po ostatnich słowach wykonał subtelny gest nad swą piersią i chwilę później 

czarny jak węgiel wilk ze srebrną smugą na głowie wybiegł z polany, mknąc na 

północ.

Gdyby wkroczył do lasu w innym miejscu, wiele następnych wydarzeń 

mogłoby się potoczyć zupełnie inaczej.

Leżał teraz na południowym krańcu polanki drwala, ukryty wśród drzew, 

krwawiący z tuzina ran. Za nim na leśnym szlaku zostało martwych dwóch ostatnich 

lios alfarów. I dziesięć wilków.

I na sercu Na-Brendela spod znaku Pustułek ciążył smutek i wściekłość, która 

bardziej niż cokolwiek innego trzymała go do tej pory przy życiu. W blasku słońca 

jego oczy były czarne.

Przyglądał się, jak Metran i jego źródło dosiadają koni i zawracają na północ i 

zobaczył, jak svartowie i wilki wyruszają na północ. Dopiero gdy na polanie 

zapanowała absolutna cisza, wstał z wysiłkiem i rozpoczął swą podróż powrotną do 

Paras Derval. Utykał poważnie z powodu rany na udzie i osłabł bardzo z upływu 

krwi, lecz nie zamierzał upaść i zawieść, bowiem był lios alfarem i ostatnim ze swej 

drużyny, i na własne oczy widział tego dnia zgromadzenie sił Mroku.

Była to jednak długa podróż, a on był bardzo ciężko ranny, więc gdy zapadł 

zmierzch, od Paras Derval wciąż dzieliło go dobre pięć kilometrów.

W ciągu dnia dał się słyszeć pomruk grzmotów na zachodzie. Kilku kupców w 

mieście podeszło do drzwi, by spojrzeć na niebo, bardziej z przyzwyczajenia, niż z 

powodu nadziei. Na pustym niebie płonęło mordercze słońce.

Na trawniku przy końcu Alei Kowadeł Leila znów zebrała dzieci do ta’kieny. 

Jedno czy dwoje odmówiło dla rozrywki, lecz ona nalegała, a większość przychyliła 

się do jej próśb, co w przypadku Leili było zawsze najlepszym rozwiązaniem.

Znów zawiązano jej oczy, przy czym poleciła im uczynić to dwa razy, by 

naprawdę nie mogła niczego zobaczyć. Potem rozpoczęła wzywanie. Pierwsze trzy 

strofy wypowiedziała niemal obojętnie, ponieważ nie miały znaczenia, były tylko 

zabawą. Kiedy jednakże doszła do ostatniego wezwania, do Drogi, poczuła, jak znów 

ogarnia ją znajoma cisza i zamknęła oczy pod dwiema opaskami. Wtedy zaschło jej w 

ustach i poczuła ucisk pod sercem. Zaczęła nucić, dopiero gdy zaczął się szum 

przypominający fale, a z chwilą, gdy zaśpiewała ostatnie słowo, wszystko umilkło.

Zdjęła opaski i mrużąc oczy w jaskrawym świetle, ujrzała, że był to znów 

Finn, co jej wcale nie zaskoczyło. Jakby z oddali słyszała głosy dorosłych, którzy im 

się przyglądali, a z jeszcze większej odległości dobiegało do niej dudnienie gromu, 

lecz spoglądała tylko na Finna. Za każdym razem wydawał się bardziej osamotniony. 

Dziewczynka mogłaby odczuwać smutek, lecz było to już przepowiedziane od tak 

dawna, że nie było miejsca na smutek ani poczucie zaskoczenia. Nie wiedziała, czym 

jest Najdłuższa Droga, ani też dokąd wiedzie, lecz wiedziała, że jest przeznaczona 

Finnowi i że ona go na nią wzywa.

Mimo to tego popołudnia coś ją jednak zaskoczyło. Zwykli ludzie nigdy nie 

chodzili do świątyni Matki, a szczególnie na wezwanie samej najwyższej kapłanki. 

Uczesała się i włożyła swą jedyną sukienkę; tak kazała jej matka.

Teraz, kiedy Sharra marzyła o sokole, nie był on już sam na niebie nad Larai 

Rigal. Wspomnienia płonęły w niej jak ognisko pod gwiazdami. Była jednakże córką 

swego ojca, dziedziczką Tronu z Kości Słoniowej, więc należało przyjrzeć się bliżej 

pewnej sprawie, bez względu na ognie w jej duszy czy sokoły nad głową.

Devorsh, kapitan straży, zapukał w odpowiedzi na jej wezwanie i niemi 

wpuścili go. Damy zaszeptały za furkoczącymi wachlarzami, gdy wysoki kapitan 

skłonił się czołobitnie i wygłosił hołd swym głębokim głosem. Sharra zlekceważyła 

kobiety, napawając się widokiem ich zgryzoty i nakazała mu usiąść na niskim krześle 

przy oknie.

- Kapitanie - zaczęła bez wstępów - mojej uwadze nasunęły się pewne 

dokumenty dotyczące kwestii, którą musimy rozważyć.

- Wasza wysokość?

Przyznawała, że był przystojny, lecz nie był świecą, nie świecą. Nie 

zrozumiałby, dlaczego się uśmiecha; nie miało to zresztą znaczenia. - Odnoszę 

wrażenie, iż zapiski w archiwach wspominają o kamiennych stopniach wykutych 

wiele lat temu w ścianie urwiska nad Saeren, dokładnie na północ od nas.

- Nad rzeką, wasza wysokość? W ścianie urwiska? - Głęboki i chropowaty 

głos był przesycony uprzejmym niedowierzaniem.

- Zdaje się, że to właśnie powiedziałam. - Zaczerwienił się z powodu jej 

upomnienia. Przerwała na chwilę, by dotarło to do niego. - Jeśli te stopnie istnieją, 

stanowią zagrożenie i powinniśmy o nich wiedzieć. Chcę, żebyś wziął dwóch ludzi, 

którym ufasz i sprawdził, czy to prawda. Z oczywistych powodów - dodała, choć nie 

znała żadnych - należy to trzymać w ścisłej tajemnicy.

- Tak, wasza wysokość. Kiedy mam...

- Oczywiście natychmiast. - Wstała, a z konieczności i on również.

- Wola mojej pani. - Skłonił się głęboko i skierował do wyjścia.

Z powodu sokołów, muśniętego księżycem wspomnienia, zawołała go z 

powrotem. - Devorsh, jeszcze jedno. Przedwczorajszej nocy słyszałam kroki w 

ogrodzie. Czy zauważyliście coś w pobliżu murów?

Na jego twarzy odmalowało się szczere zatroskanie. - Wasza wysokość, 

zakończyłem służbę o zachodzie słońca. Bashrai przejął dowodzenie po mnie. 

Bezzwłocznie porozmawiam z nim o tym.

- Nie było cię na służbie?

- Nie, wasza wysokość. Bashrai i ja dowodzimy nocną wartą na zmianę. 

Ośmielam się zauważyć, że doskonale spełnia swe obowiązki, lecz jeśli...

- Ilu ludzi patroluje mury w nocy? - Wsparła się na oparciu krzesła, by nie 

upaść.

- Dwunastu, wasza wysokość, w czasie pokoju.

- A psy?

Kaszlnął. - Och, nie, pani. Nie ostatnio. Nie uznano tego za konieczne. Tej 

wiosny i lata używa się ich do polowania. Twój ojciec oczywiście wie o tym. - Jego 

twarz ożywiła nie skrywana ciekawość. - Jeśli moja pani uważa, że powinny...

- Nie! - Nie mogła dłużej znieść jego obecności w tym pokoju, tego, że 

przyglądał jej się w taki szacujący sposób, otwierając szeroko oczy. - Porozmawiam o 

tym z Bashraiem. Idź teraz i rób, co ci kazałam. I spraw się dobrze, Devorsh.

- Idę, pani - rzekł swym nie dającym się zapomnieć głosem i odszedł. Po jego 

wyjściu Sharra przygryzła język do krwi, żeby nie krzyczeć.

Shalhassan z Cathalu spoczywał wygodnie na leżance i przyglądał się 

zapasom dwóch niewolników, gdy przyniesiono mu wiadomość. Jego dwór, 

hedonistyczny i dekadencki, napawał się widokiem naoliwionych ciał, które tarzały 

się po podłodze sali audiencyjnej, lecz król, podczas gdy słuchał wiadomości, 

beznamiętnie przyglądał się walce.

Właśnie w tym momencie Raziel stanął w drzwiach za tronem z czarą w dłoni. 

Było zatem wczesne popołudnie i Shalhassan, biorąc napój, zauważył, że wysadzana 

klejnotami czara była błękitna. Co oznaczało, że kamień tego człowieka z północy 

wciąż świecił tak, jak powinien. Skinął głową do Raziela, który wycofał się po 

odprawieniu, jak co dzień, ich prywatnego rytuału. Dwór nigdy, przenigdy nie 

powinien dowiedzieć się, że Shalhassana dręczyły sny o czerwonych kamieniach 

strażniczych. Skierowawszy swe myśli ku córce, Shalhassan napił się. Pochwalał jej 

uparty charakter, a nawet podsycał go, bowiem żaden słabeusz nie śmie zasiąść na 

Tronie z Kości Słoniowej. Niemniej jednak napady wściekłości były czymś 

nieodpowiedzialnym, a ten ostatni... Demolowanie komnat i chłostanie pokojówek to 

jedno; pokoje można było odremontować, a służba to służba. Devorsh jednakże, to co 

innego; był dobrym żołnierzem w kraju o zdecydowanie niewielkiej ich ilości i 

Shalhassana nie ucieszyła wiadomość, że kapitan jego straży został właśnie 

zgarotowany przez niemowy jej córki. Bez względu na to, jaką jego impertynencję 

poda za przyczynę, był to czyn pochopny i nierozważny.

Wysączył do dna błękitną czarę i podjął decyzję. Dziewczyna jest za bardzo 

rozpuszczona; czas już ją wydać za mąż. Jakkolwiek silną może być kobieta, wciąż 

potrzebuje mężczyzny u swego boku i w swym łożu. A królestwu potrzebni byli 

następcy tronu. Czas już najwyższy.

Zapasy stały się nużące. Machnął dłonią i eidolathowie zaprzestali walki. 

Doszedł jednak do wniosku, że obydwaj niewolnicy wykazali się odwagą i obu 

zwrócił wolność. Rozległ się uprzejmy szmer dworzan i pochlebny szelest jedwabiu.

Odwracając się, dostrzegł, że jeden z zapaśników nieco spóźnił się ze 

złożeniem pokłonu. Mężczyzna mógł być zmęczony lub ranny, lecz tronu nie wolno 

kompromitować. Nigdy i w żaden sposób. Znów dał znak dłonią.

Istnieją właściwe sposoby zastosowania niemych i ich garot. Sharra będzie 

musiała nauczyć się je rozróżniać.

Świadomość zbliżającej się śmierci może przybrać wiele postaci, zstępując jak 

błogosławieństwo lub wyłaniając się nagle niczym przerażająca zjawa. Może ciąć jak 

nóż powietrze lub zawołać jak doskonała kochanka.

Dla Paula Schafera, który postanowił znaleźć się tam, gdzie się znalazł, z 

przyczyn głębszych od smutku i bardziej niejednoznacznych niż współczucie dla 

starzejącego się króla, narastająca świadomość faktu, że jego ciało nie przeżyje 

Letniego Drzewa, była pewnego rodzaju ulgą: przynajmniej w tej porażce nie zazna 

hańby. Nie ma niczego niegodnego w poddaniu się Bogu.

Był dość szczery, by powiedzieć sobie, że wystawienie na brutalny upał i 

pragnienie oraz pozbawienie możliwości ruchu same wystarczą, by go zabić, i 

wiedział o tym od chwili, gdy go przywiązano.

Lecz Letnie Drzewo w Lesie Mörnira było czymś więcej niż tym wszystkim. 

Rozpięty na nim, nago, w żarze dnia, Paul czuł dotyk prastarej kory na wszystkich 

płaszczyznach swego ciała i przez ten kontakt rozumiał moc, która przywłaszczała 

sobie wszelkie jego siły. Drzewo nie złamie go; zamiast tego czuł, jak sięga po niego, 

wciąga go w siebie i zabiera wszystko. Przywłaszcza go sobie. Jakimś sposobem 

wiedział również, że to dopiero początek, nawet nie druga noc. Drzewo ledwo się 

zbudziło.

Niemniej jednak Bóg nadchodził. Paul wyczuwał to powolne zbliżanie się w 

swym ciele i w przepływie krwi, a teraz rozległ się również grzmot. Cichy jeszcze i 

stłumiony, lecz Paula czekały jeszcze całe dwie noce, a Boży Las wokół niego 

wibrował bezdźwięcznie, po raz pierwszy od niezliczonych lat, w oczekiwaniu, 

oczekiwaniu na Boga, który miał przyjść i zabrać w mroku i na wieczność to, co mu 

się należało.

Dobroduszny właściciel karczmy „Pod Czarnym Dzikiem” był w humorze, 

który groził całkowitym zniweczeniem jego publicznego wizerunku. Jednakże w tych 

okolicznościach nikogo nie dziwiło, że gdy przyglądał się swemu królestwu w blasku 

poranka, na jego obliczu malował się wyraz zdecydowanie nieprzyjemny.

Było święto. Ludzie piją w czasie świąt. W miasteczku są goście, goście o 

gardłach suchych z powodu suszy i z odrobiną pieniędzy zaoszczędzonych na tę porę. 

Pieniędzy, które mogły - które powinny - należeć do niego, na wszelkich bogów, a 

był przecież zmuszony zamknąć lokal na cały dzień, by naprawić szkody wyrządzone 

poprzedniej nocy.

Kazał wszystkim ciężko pracować aż do zmierzchu, nawet tym z połamanymi 

kośćmi i głowami rozbitymi w bijatyce, a z pewnością nie marnował współczucia dla 

pracowników uskarżających się na kaca czy brak snu. Pieniądze uciekały z każdą 

chwilą, gdy jego karczma była zamknięta, z każdą chwilą! Jego zły humor podsycała 

również bardzo paskudna pogłoska krążąca po stolicy, że ten cholerny kanclerz 

Gorlaes zamierza wprowadzić prawo nakazujące racjonowanie wszystkich płynów, 

gdy tylko skończy się dwutygodniowe święto. Cholerna susza. Zaatakował stertę 

śmieci w kącie, jakby był to sam nienawistny mu kanclerz. Racjonowanie, akurat! 

Chciałby zobaczyć, jak kanclerz próbuje wydzielać Tegidowi wino i piwo, chciałby 

zobaczyć, jak tego próbuje! Ten grubas zeszłej nocy najprawdopodobniej wylał na 

swój zadek tygodniowy przydział piwa.

Na wspomnienie o tym właściciel karczmy niemal z ulgą pozwolił sobie na 

pierwszy uśmiech tego dnia. Wściekanie się to bardzo ciężka praca. Omiatając 

karczmę wzrokiem i wsparłszy się pod boki, doszedł do wniosku, że będzie mógł ją 

otworzyć jakąś godzinę po zmierzchu; dzień nie będzie więc kompletną klęską.

Toteż gdy gęsty mrok spowił kręte uliczki starego miasta, a pochodnie i 

świece zaświeciły za zasłoniętymi oknami, można było zauważyć, jak zwalisty cień 

ociężale wędruje ku świeżo otwartym podwojom swej ulubionej karczmy.

W zaułkach panowała ciemność, skutki wojny stoczonej poprzedniej nocy 

również dawały się Tegidowi nieco we znaki, toteż nieomal upadł, zderzywszy się z 

drobną postacią, która nadeszła z przeciwka.

- Na rogi Cernana! - zdenerwował się olbrzym. - Patrz pod nogi. Mało kto 

bezkarnie wchodzi w drogę Tegidowi!

- Wybacz, proszę - wyszeptał stanowiący przeszkodę przechodzień tak cicho, 

że ledwie było go słychać. - Obawiam się, że mam pewne trudności i...

Zachwiał się i Tegid odruchowo wyciągnął rękę, by go podtrzymać. Wtedy 

jego przekrwione oczy wreszcie przyzwyczaiły się do ciemności i w chwilę później 

ujrzał swego rozmówcę.

- Och, Mörnirze - wyszeptał Tegid z czcią i lękiem, a potem, co niebywałe, 

zamilkł.

Smukła postać stojąca przed nim pokiwała głową z wysiłkiem. - Tak - rzekła. 

- Jestem lios alfarem. Ja... - Westchnęła z bólu, a potem ciągnęła dalej: - Niosę 

wieści, które muszą... natychmiast znaleźć się w pałacu, a ja jestem srodze poraniony.

W tym momencie Tegid zdał sobie sprawę, że dłoń, którą położył na ramieniu 

drugiego mężczyzny, lepiła się od świeżej krwi.

- Już dobrze - powiedział z niezdarną czułością. - Czy możesz iść?

- Szedłem do tej pory, cały dzień. Lecz... - Mówiąc to, Brendel osunął się na 

jedno kolano. - Lecz, jak widzisz, jestem...

Tegidowi stanęły łzy w oczach. - Chodź więc - szepnął niczym kochanek. I 

unosząc bez wysiłku zmasakrowane ciało, Tegid z Rhoden, nazywany Pierdzielem i 

Samochwałą, wziął lios alfara w swe masywne ramiona i poniósł go ku jarzącemu się 

światłem pałacowi.

- Znów miałam sen - rzekła Kim. - O łabędzicy. - Na zewnątrz chatki było 

ciemno. Dziewczyna milczała cały dzień, chodząc samotnie nad jeziorem. Rzucała 

kamykami.

- Jakiego koloru? - spytała Ysanne siedząca na bujanym fotelu przy kominku.

- Czarnego.

- Ja również śniłam o niej. To coś złego.

- Co to takiego? Eilathen nie pokazał mi jej.

W pokoju były dwie świece. Zamigotały i przygasły, w czasie gdy Ysanne 

opowiadała jej o Avai i Lauriel Białej. Co jakiś czas słyszały grzmot w oddali.

Wciąż trwało święto i choć król wyglądał źle i smutno na swym miejscu przy 

wysokim stole, wielka sala zamkowa połyskiwała bogactwem w blasku pochodni, 

obwieszona tkaninami z czerwonego i złotego jedwabiu. Pomimo posępności króla i 

niezwykłego rozbawienia kanclerza, dwór Ailella był zdecydowany dobrze się bawić. 

Grajkowie na wysokim balkonie dla muzyków byli w wesołym nastroju, a choć 

kolacja jeszcze się nie zaczęła, paziowie uwijali się pilnie, biegając tu i tam z winem.

Kevin Laine, wzgardziwszy zarówno miejscem przy wysokim stole należnym 

mu jako gościowi honorowemu, jak i niezbyt subtelnym zaproszeniem damy Rhevy, 

postanowił zlekceważyć protokół i przyłączyć się do męskiej enklawy pośrodku 

jednego z dwóch stołów, jakie biegły wzdłuż sali. Siedząc między Mattem Sörenem i 

Collem, prawą ręką Diarmuida, wielkim mężczyzną o złamanym nosie, starał się 

zachować pogodny wygląd, lecz fakt, iż nikt nie widział Paula Schafera od zeszłego 

wieczoru, stawał się źródłem jego szczerego niepokoju. Jennifer również przepadła: 

gdzie, do diabła, ona się podziewa?

Z drugiej strony, wielu ludzi dopiero wchodziło do sali, a Jen, jak miał powód 

pamiętać, nieczęsto przychodziła na czas, a co dopiero przed czasem. Kevin osuszył 

swój puchar z winem po raz trzeci i stwierdził, że stanowczo zbyt wiele ostatnio się 

martwi.

W tym momencie Matt Sören spytał: - Czy widziałeś Jennifer? - i Kevin nagle 

zmienił zdanie.

- Nie - odrzekł. - Zeszłej nocy byłem w karczmie, a dziś zwiedzałem koszary i 

zbrojownię z Cardem i Erronem. Czemu pytasz? Czy...?

- Pojechała wczoraj na konną przejażdżkę z jedną z dam dworu. Był z nimi 

Drance.

- To dobry człowiek - odezwał się uspokajająco Coll z drugiej strony.

- Czy ktokolwiek ich widział? Czy była w swoim pokoju zeszłej nocy? - 

spytał Kevin.

Coll skrzywił się w uśmiechu. - Wiele by to nie udowodniło, nieprawdaż? 

Wielu z nas nie było w swych łóżkach zeszłej nocy. - Roześmiał się i klepnął Kevina 

po ramieniu. - Nie martw się!

Kevin potrząsnął głową. Dave. Paul. Teraz Jen.

- Powiedziałeś, na konną przejażdżkę? - Zwrócił się do Matta. - Czy 

ktokolwiek sprawdzał w stajniach? Czy konie wróciły?

Sören spojrzał na niego. - Nie - stwierdził cicho. - Nie zrobiliśmy tego - ale 

chciałbym to uczynić teraz. Chodź! - Już odsuwał krzesło.

Wstali razem, więc byli na nogach, gdy przy wschodnim wejściu zrobił się 

nagle harmider, a dworzanie i damy odsunęli się na bok, by odsłonić widoczną w 

blasku pochodni zwalistą postać z zakrwawionym ciałem na rękach.

Wszyscy zamarli. W ciszy Tegid szedł powoli między długimi stołami i 

zatrzymał się na wprost Ailella.

- Spójrz! - krzyknął, a w jego głosie słychać było szczerą rozpacz. - Mój panie 

królu, oto jeden z lios alfarów, i spójrz, co mu uczyniono!

Król zbladł jak ściana. Wstał, drżąc. - Na-Brendel? - wyszeptał. - Och, 

Mörnirze. Czy on...?

- Nie - odparł wątły, dźwięczny głos. - Nie jestem martwy, choć może jeszcze 

będę tego żałował. Pozwól mi stanąć, bym przekazał swe wieści.

Tegid delikatnie opuścił lios alfara, by mógł stanąć na wykładanej mozaiką 

posadzce, a potem, przyklęknąwszy niezdarnie, podsunął mu swe ramię do podparcia.

Brendel zamknął oczy i westchnął. A kiedy znów odezwał się, dzięki jakiemuś

aktowi czystej woli jego głos zabrzmiał silnie i dźwięcznie pod witrażami Delevana.

- Zdrada, najwyższy królu. Zdradę i śmierć ci przynoszę, i wieści o 

Ciemności. Rozmawialiśmy, ty i ja, cztery noce temu o svart alfarach poza puszczą 

Pendaran. Najwyższy królu, dzisiaj svart alfarowie byli pod twymi murami, a z nimi 

wilki. Zaatakowano nas przed świtem i wszyscy moi ludzie zginęli!

Przerwał. Po sali przebiegł szmer przypominający jęk wiatru przed burzą.

Ailell zapadł się w swym krześle, a jego oczy były posępne i puste. Brendel 

uniósł głowę i spojrzał na niego. - Przy twym stole jest puste miejsce, najwyższy 

królu. Muszę ci rzec, że czeka ono na zdrajcę. Zwróć oczy ku swym własnym 

pieleszom, Ailellu! Metran, twój pierwszy mag, jest w zmowie z Ciemnością. 

Oszukał was wszystkich! - Na to dały się słyszeć okrzyki gniewu i przerażenia.

- Stój! - Był to Diarmuid, który wstał i odwrócił się ku lios alfarowi. Oczy mu 

płonęły, lecz w pełni panował nad swym głosem. - Powiedziałeś, „z Ciemnością”. 

Kto?

Znów zapadła długa cisza. Potem Brendel przemówił. - Nigdy nie chciałbym 

przynieść tej wiadomości. Powiedziałem o svart alfarach i wilkach, które nas napadły. 

Nie zginęlibyśmy, gdyby byli to tylko oni. Było coś jeszcze. Olbrzymi wilk ze 

znamieniem na łbie niczym srebro na tle czerni. Później ujrzałem go z Metranem i 

poznałem, bowiem powrócił do swej prawdziwej postaci. Muszę was powiadomić, że 

wilczy władca andainów znów jest między nami: Galadan powrócił.

- Przeklęte niech będzie jego imię! - krzyknął ktoś, a Kevin zobaczył, że był to 

Matt. - Jak to możliwe? Zginął pod Andarien tysiąc lat temu.

- Tak wszyscy myśleliśmy - rzekł Brendel, zwracając się do krasnoluda. - 

Lecz dziś go widziałem, a tę ranę on mi zadał. - Dotknął rozszarpanego ramienia. 

Potem rzekł: - To nie wszystko. Galdan nie przybył sam

Znów Brendel zawahał się. Tym razem jego oczy o ciemnym odcieniu 

powędrowały ku twarzy Kevina.

- To była czarna łabędzica - powiedział i na ciszę padła cisza. - Avaia. Zabrała 

Jennifer, twoją przyjaciółkę, tę złotą. Przybyli po nią, nie wiem czemu, lecz nas było 

zbyt mało, zbyt mało przeciwko wilczemu władcy, więc moi bracia nie żyją, a ją 

zabrano. Ciemność znów krąży swobodnie po świecie.

Kevin, blady z przerażenia, spojrzał na okaleczoną postać lios. - Gdzie? - 

wysapał głosem, który wstrząsnął nim samym.

Brendel pokręcił głową ze znużeniem. - Nie dosłyszałem ich słów. Czarna 

Avaia zabrała ją na północ. Gdybym mógł powstrzymać jej odlot, zginąłbym, aby to 

uczynić. Och, uwierz mi - głos lios alfara zadrżał - twój smutek jest moim, a mój 

może rozszarpać tkaninę mej duszy. Zginęło dwudziestu mych rodaków i w głębi 

serca wiem, że nie są oni ostatni. Jesteśmy Dziećmi Światła, a Ciemność gromadzi 

siły. Muszę powrócić do Danilothu. Jednak - jego głos znów nabrał mocy - złożę 

teraz przed wami przysięgę. Powierzono ją mej opiece. Odnajdę ją lub pomszczę, 

albo zginę podczas próby. - I wtedy Brendel znów zakrzyknął, tak że wielka sala 

pałacowa zadźwięczała echem jego wołania: - Stoczymy z nimi bój jak niegdyś! Jak 

zawsze to czyniliśmy!

Słowa te zabrzmiały wśród nich jak głos dzwonu, który wzywa, a w Kevinie 

Laine’ie zapaliły ogień, którego istnienia w sobie nawet nie podejrzewał.

- Nie jesteś sam! - krzyknął z uniesieniem, by było go słychać. - Jeśli dzielisz 

moje zmartwienie, ja podzielę twoje. A inni tu obecni również, jak sądzę.

- Tak jest! - zadudnił Matt Sören u jego boku.

- My wszyscy! - zawołał Diarmuid, książę Brenninu. - Kiedy lios alfarowie 

giną w Brenninie, Najwyższe Królestwo wyrusza na wojnę!

Przy tych słowach buchnął potężny ryk. Rosnąc i rosnąc falą wściekłości, 

wzniósł się ku wysokim oknom Delevana i wypełnił salę.

Zagłuszył ciche i pełne rozpaczy słowa najwyższego króla.

- Och, Mörnirze - wyszeptał Ailell, ściskając złożone na kolanach dłonie. - Co 

ja zrobiłem? Gdzie jest Loren? Co ja zrobiłem?

Uprzednio panowała jasność, teraz jej nie było. W taki sposób odmierza się 

upływ czasu. W pustce ponad drzewami były gwiazdy; brak było jeszcze księżyca, a 

później zjawił się tylko wąski sierp, bowiem następnej nocy będzie nów.

Jego ostatniej nocy, jeśli przeżyje tę.

Drzewo stanowiło teraz część jego samego, było drugim imieniem, 

wezwaniem. Prawie pojmował sens tchnienia lasu, który go otaczał. Nie mógł jednak 

osiągnąć precyzji myśli, mógł tylko wznosić i podtrzymywać mur pamięci najlepiej 

jak potrafił.

Jeszcze jedna noc. Po której nie będzie już muzyki, która go dręczyła i czyniła 

bezbronnym, ani autostrady, o której trzeba zapomnieć, żadnego deszczu, ani syren, 

niczego, żadnej Racheli. Najwyżej jeszcze jedna noc, bowiem nie był pewien, czy 

przeżyje jeszcze jeden taki dzień jak ten ostatni.

Choć będzie szczerze się starał: dla starego króla i zabitego rolnika, i twarzy, 

które widział na gościńcach. Lepiej zginąć z jakiegoś powodu, zachowując resztki 

dumy. Z pewnością lepiej, choć nie umiałby wyjaśnić czemu.

„Teraz oddaję cię Mörnirowi”, rzekł Ailell. Co znaczyło, że był podarunkiem, 

złożoną ofiarą i wszystko zmarnowałoby się, gdyby umarł za wcześnie. Więc musiał 

trzymać się życia, umacniać mur, trzymać się dla Boga, bowiem był własnością Boga, 

a słychać już było grom. Czasami zdawał się dobiegać z wnętrza Drzewa, co znaczyło 

- z wnętrza jego samego. Gdyby tylko deszcz spadł przed jego śmiercią, mógłby 

zaznać w końcu pewnego ukojenia. Padało, gdy ona zginęła, padało całą noc.

Bolały go teraz oczy. Zamknął je, lecz to nie pomagało, bowiem ona tam 

czekała z muzyką. Kiedyś, przedtem, chciał wykrzyknąć jej imię w lesie tak, jak nie 

uczynił tego nad jej otwartym grobem, by poczuć je na swych wargach, jak nie czuł 

od tamtej chwili; by spalić swą wyschniętą duszę razem z nią. Spalić, skoro nie mógł 

zapłakać.

Oczywiście cisza. Takich rzeczy się nie robi. Otwiera się za to oczy na Letnim 

Drzewie, w głębi Lasu Mörnira i... widzi się człowieka, który wyłania się spomiędzy 

drzew.

Było bardzo ciemno i nie potrafił rozpoznać, kto to, lecz słabe światło gwiazd 

połyskiwało na srebrnych włosach, więc sądził...

- Loren? - spróbował, lecz prawie żaden dźwięk nie wydostał się spomiędzy 

jego spękanych warg. Usiłował je zwilżyć, lecz nie miał czym, był wyschnięty. 

Wtedy postać zbliżyła się i stanęła w świetle gwiazd poniżej miejsca, w którym 

wisiał, przywiązany, i Paul zobaczył, że się mylił. Oczy, które mierzyły go 

spojrzeniem, nie były oczami maga, a kiedy zerknął w ich głąb, poznał, co to lęk, 

bowiem nie powinno się to tak zakończyć, doprawdy, nie powinno. Mężczyzna w 

dole stał spowity w moc, nawet w tym miejscu, nawet na polanie Letniego Drzewa, i 

Paul ujrzał swą śmierć w jego źrenicach.

Wtedy obcy odezwał się. - Nie mogę na to pozwolić - powiedział 

zdecydowanie. - Masz odwagę i coś jeszcze, jak sądzę. Niemal jesteś jednym z nas i 

los mógł tak zrządzić, że mogliśmy mieć ze sobą coś wspólnego, ty i ja. Jednakże już 

nie teraz. Na to nie mogę zezwolić. Wzywasz siłę zbyt wielką dla mądrych, a nie 

wolno jej budzić. Nie wtedy, gdy ja jestem w pobliżu. Czy uwierzysz - głos miał 

przyciszony i pewny siebie - że przykro mi, że muszę cię zabić?

Paul poruszył wargami. - Kto? - spytał, a dźwięk podrażnił mu gardło.

Ten drugi uśmiechnął się w odpowiedzi. - Imiona mają dla ciebie znaczenie? 

Powinny. Nadszedł Galadan i obawiam się, że to już koniec.

Związany i zupełnie bezbronny Paul dostrzegł, że elegancki przybysz wyciąga 

nóż zza pasa. - To będzie szybki i czysty zabieg, obiecuję ci - powiedział. - Czyż nie 

przybyłeś tu po wyzwolenie? Dam ci je. - Ich spojrzenia spotkały się raz jeszcze. To 

był sen, tak przypominało to sen, ciemny, niewyraźny, zamglony. Zamknął oczy; 

zamyka się oczy, by śnić. Oczywiście ona tam była, lecz zbliżał się już koniec, więc 

w porządku, zgoda, niech to skończy się przy niej.

Minęła chwila. Nie spadł tnący cios ostrza. Wtedy Galadan znów przemówił, 

lecz nie do niego i innym tonem.

- Ty? - spytał. - Tutaj? Teraz rozumiem.

W odpowiedzi rozległo się tylko głębokie, chrapliwe warczenie. Czując, jak 

mu serce podskoczyło, Paul otworzył oczy. Na polanie naprzeciwko Galadana stał 

szary pies, którego widział na murze pałacu.

Spoglądając na psa, Galadan powiedział: - Zapisane zostało dawno temu na 

wietrze i ogniu, że spotkamy się. A we wszystkich światach trudno byłoby znaleźć 

bardziej odpowiednie miejsce. Czy zechcesz przypilnować mej ofiary? Potem twoja 

krew otworzy bramę mych pragnień. Podejdź, a napiję jej się już teraz!

Położył dłoń na sercu i uczynił zawiły gest, a w chwilę później na jego 

miejscu stał wilk tak olbrzymi, że przytłaczał sobą szarą sylwetkę psa. Wilk ten miał 

srebrną smugę między uszami.

Przez jedną nie kończącą się chwilę zwierzęta stały naprzeciwko siebie i Paul 

zdał sobie sprawę, że w Bożym Lesie zapanowała śmiertelna cisza. Potem Galadan 

wydobył z gardła mrożące krew w żyłach wycie i skoczył do ataku.

Wtedy rozpoczęła się bitwa, którą przepowiedziały w pierwotnej otchłani 

czasu bliźniacze boginie wojny, we wszystkich światach nazywane Macha i Nemain. 

Miał to być omen, zwiastun największej wojny, to starcie w mrokach - wilka 

będącego człowiekiem, którego duch był zniszczeniem, i szarego psa, któremu 

nadawano różne imiona, lecz który zawsze był znany jako Towarzysz.

Bitwę boginie przewidziały - bowiem wojna była ich domeną - lecz nie jej 

rezultat. Był to więc początek nowej ery.

I tak więc się stało, że wilk i pies spotkali się wreszcie w Fionavarze, 

pierwszym z wszystkich światów i pod Letnim Drzewem raniły się i rozszarpywały z 

taką zaciętością, że wkrótce polana pod gwiazdami nasiąkła ciemną posoką.

Rzucały się na siebie, czerń na szarość, a Paul, który wysilał wzrok, całym 

sercem i siłą swej istoty wspierał psa. Przypomniał sobie żal i smutek, jakie dostrzegł 

w jego oczach, a teraz widział, nawet w mroku, w jakim zwierzęta tarzały się, gryząc 

i szarpiąc, wczepiając w siebie i odskakując w rozpaczliwym szale, że wilk jest zbyt 

wielki.

Oba były teraz czarne, bowiem szara sierść psa sklejona była i pociemniała od 

jego własnej krwi. Mimo to pies wciąż walczył, uchylając się i atakując, i zbierając 

odwagę, przedstawiając sobą ucieleśnienie dumnej śmiałości, której widok aż 

sprawiał ból, tak była szlachetna i tak skazana na klęskę.

Wilk również krwawił, a jego ciało było porozdzierane i poszarpane, lecz był 

dużo większy; a co więcej, Galadan krył w sobie moc sięgającą głębiej niż kły i 

kaleczące pazury.

Paul zdał sobie sprawę, że jego związane ręce są poobcierane i krwawią. 

Nieświadomie starał się uwolnić i przyjść z pomocą psu, który ginął w jego obronie. 

Jednakże więzy były silniejsze i taka też była przepowiednia, bowiem mówiła ona o 

samotnym starciu wilka z psem, i tak też się działo.

Trwało ono przez całą noc. Znużony i pokryty ranami szary pies wciąż 

walczył, lecz jego ataki były z łatwością odpierane, a obrona coraz boleśniejsza. 

Coraz mniej dzieliło go od ostatecznego zaciśnięcia się wilczych szczęk na jego 

tętnicy. To może być kwestia zaledwie kilku chwil, uświadomił sobie Paul, 

zrozpaczony i zmuszony do przyglądania się temu. To tak boli, tak boli...

- Walcz! - krzyknął nagle, choć gardło miał boleśnie suche. - Dalej! 

Wytrzymam, jeśli ty zdołasz przetrwać - przetrzymam jutrzejszą noc. W imię Boga, 

przysięgam. Daj mi czas do jutra, a sprowadzę ci deszcz.

Na chwilę siła jego krzyku zatrzymała zwierzęta. Potem bezwładny i 

umierający Paul ujrzał w udręce, że to wilk uniósł głowę, by popatrzeć na niego, a 

straszny uśmiech wykrzywiał jego pysk. Potem odwrócił się do ostatniego ataku - 

potęga wściekłości, obietnica totalnej zagłady. Galadan, który powrócił. Był to atak 

sprężonej mocy, któremu nic nie mogło się sprzeciwić ani stanąć na drodze.

A jednak...

Pies także usłyszał krzyk Paula; nie mając sił, by podnieść łeb i odpowiedzieć, 

znalazł jednak w słowach, w rozpaczliwej, ostatkiem sił wypowiedzianej przysiędze 

czysto białą, własną moc, i sięgając wstecz, do swej długiej historii walk i 

przegranych, szary pies rzucił się na wilka ostatni raz, w imię sprawy, której służył, a 

ziemia zatrzęsła się od tego uderzenia.

Raz za razem przetaczały się po nasiąkłym wilgocią gruncie, nierozróżnialne, 

jeden skręcony kształt, który ucieleśniał konflikt Światła i Ciemności we wszystkich 

obracających się światach.

I wreszcie świat obrócił się wystarczająco, by księżyc wzniósł się ponad 

drzewa.

Był to zaledwie sierp, ostatni, blady skrawek przed mrokiem dnia 

jutrzejszego. Mimo to wciąż był tam, wciąż piękny, błysk światła. I Paul, podniósłszy 

głowę, doznał łaski zrozumienia, że tak jak Drzewo należało do Mörnira, księżyc był 

własnością Matki; a gdy sierp księżyca świecił nad Letnim Drzewem, sztandar 

Brenninu stawał się rzeczywistością.

W milczeniu, zdjęty bogobojną czcią i najgłębszą pokorą, przyglądał się, jak 

jedno z ciemnych, spryskanych krwią zwierząt odrywa się od drugiego. Kulejąc, 

podeszło z podwiniętym ogonem do obrzeża polany i kiedy obejrzało się, Paul 

dostrzegł smugę srebra pomiędzy jego uszami. Ze wściekłym warknięciem Galadan 

umknął w głąb lasu.

Pies nie mógł ustać na nogach. Dyszał, tak wciągając i wydymając boki, że 

Paulowi od tego widoku martwiała dusza. Pies był tak strasznie poraniony, że ledwo 

żył; krew pokrywała go tak grubo, że nie widać było na nim suchej kępy sierści.

Niemniej jednak żył i niepewnym krokiem zbliżył się, by posłać mu 

spojrzenie, wznosząc pokaleczony łeb w kojącym blasku księżyca, na który czekał. W 

tym momencie, spoglądając z góry na psa, Paul Schafer poczuł, że jego własna 

spękana i wyschnięta dusza otwiera się znów na przyjęcie miłości.

Po raz drugi ich spojrzenia spotkały się i tym razem Paul nie spuścił oczu. 

Przyjął do wiadomości poczucie straty, które wyrażało spojrzenie zwierzęcia, i ból 

wycierpiany za niego i dawno przed nim, i czyniąc użytek z pierwszej mocy Drzewa, 

przyswoił je sobie.

- O, dzielny! - rzekł, uświadomiwszy sobie, że jest w stanie mówić. - Nigdy 

nie mogło istnieć nic równie dzielnego. Idź już, bowiem teraz kolej na mnie, a ja 

dotrzymam ci wierności. Dotrwam teraz do jutrzejszej nocy, bardziej dla ciebie, niż 

kogokolwiek innego.

Pies spojrzał na niego oczami zmąconymi cierpieniem, lecz wciąż pełnymi 

inteligencji, i Paul wiedział, że został zrozumiany.

- Żegnaj - szepnął, zawierając pieszczotę w tym słowie.

A w odpowiedzi szary pies podniósł dumną głowę i zawył: a był to okrzyk 

zwycięstwa i pożegnania, tak głośny i dźwięczny, że wypełnił cały Boży Las, a potem 

rozniósł się echem daleko poza nim, poza granicami światów nawet, pędząc przez 

czas i przestrzeń, by usłyszały go boginie i poznały.

W karczmach Paras Derval pogłoska o wojnie rozchodziła się jak pożar w 

suchej trawie. Widziano svartów i olbrzymie wilki, a lios alfarowie chodzili po 

mieście i ginęli w ich kraju. Diarmuid, książę, poprzysiągł zemstę. W całej stolicy 

ratowano miecze i włócznie wyciągając je z zakamarków, w których rdzewiały długie 

lata. Aleja Kowadeł będzie dźwięczeć rankiem brzękiem gorączkowych przygotowań.

Jednakże dla garbarza Karsha były wieści ważniejsze od tych, zajęty był teraz 

szczęśliwym upijaniem się do nieprzytomności i stawianiem z nietypową dla niego 

hojnością kolejek każdemu mężczyźnie w zasięgu słuchu.

Wszyscy zgadzali się, że miał powody. Nie codziennie w końcu czyjaś córka 

zostaje przyjęta w szeregi nowicjuszek w świątyni Matki. Tym bardziej kiedy sama 

najwyższa kapłanka, Jaelle, posyła po nią.

To zaszczyt, powtarzali wszyscy, wznosząc toasty za zdrowie Karsha wśród 

zgiełku rozmów o wojnie. To coś więcej, odpowiadał garbarz, również podnosząc 

kielich: dla mężczyzny z czterema córkami to błogosławieństwo od bogów. Od 

Bogini, poprawił się, z poważną i mądrą miną, i postawił wszystkim jeszcze jedną 

kolejkę za pieniądze, które do tej pory przeznaczał na posag córki.

W sanktuarium najmłodsza z nowicjuszek zapadała w sen kompletnie 

wyczerpana. W ciągu wszystkich swych czternastu lat życia nie przeżyła dnia 

podobnego do tego, który minął. Złożyły się nań łzy i poczucie dumy, 

niespodziewany lęk, a potem śmiech.

Mało co zrozumiała z ceremonii, bowiem dali jej napój, od którego 

pomieszczenie pod kopułą zawirowało delikatnie, choć nie w sposób niemiły. 

Przypominała sobie topór, śpiew ubranych na szaro kapłanek, z których jedną 

wkrótce się stanie, a potem zimny i potężny głos najwyższej kapłanki w białej szacie.

Nie pamiętała, kiedy ją skaleczono, lecz rana na nadgarstku pulsowała pod 

płóciennym opatrunkiem. Wyjaśniono jej, że to konieczne: krew do stworzenia 

więzów.

Leila nie fatygowała się, by powiedzieć im, że zawsze o tym wiedziała.

Długo po północy Jaelle obudziła się w ciszy świątyni. Najwyższa kapłanka 

Brenninu i jedna z mormae z Gwen Ystrat nie mogła nie posłyszeć nieziemskiego 

wycia psa, gdy księżyc oświetlił Letnie Drzewo, choć nikt inny w Paras Derval go nie 

słyszał.

Usłyszała je, lecz nie rozumiała, i leżąc w łóżku, wrzała gniewem i 

wściekłością z powodu swej niemocy. Coś się działo. Szalały jakieś siły. Czuła moc 

zbierającą się jak przed burzą.

Potrzebowała jasnowidzącej, na wszystkie imiona Matki, potrzebowała jakiejś 

wróżki. Jednak jedyną była wiedźma, a ta sprzedała się. W mroku komnaty najwyższa 

kapłanka zaciskała długie palce w głębokiej, nie ustającej goryczy. Czuła potrzebę, a 

odmawiano jej możliwości jej zaspokojenia. Była ślepa.

Niech przepadnie na wieki, znów zaklęła, i przez resztę nocy nie zmrużyła 

oka, czując, jak moc cały czas wzbiera.

Kimberly sądziła, że śni. Ten sam sen, co dwie noce przedtem, kiedy wycie 

rozwiało jej wizję Paula i Ailella. Usłyszała psa, lecz tym razem nie zbudziła się. 

Gdyby tak się stało, ujrzałaby Baelratha jarzącego się złowrogim blaskiem na swej 

dłoni.

W stodole, wśród bliskich, znajomych woni zwierząt, zbudził się sługa Tyrth. 

Przez chwilę leżał bez ruchu, nie mogąc uwierzyć, podczas gdy cichły wewnętrzne 

echa tego wielkiego krzyku, a później jego twarz wyraziła wiele silnych i 

sprzecznych uczuć, chociaż bardziej tęsknotę, niż cokolwiek innego. Wyskoczył z 

posłania, szybko się odział i wyszedł ze stodoły.

Przekuśtykał przez podwórze i bramę, zamykając ją za sobą. Dopiero gdy 

znalazł się wśród drzew, które zasłaniały go od strony chatki, jego kalectwo znikło 

bez śladu. W tym momencie zaczął szybko biec w kierunku, z jakiego dochodził 

grzmot.

Spośród tych, którzy usłyszeli psa, jedynie jasnowidząca Ysanne, która 

również się obudziła, wiedziała, co naprawdę oznaczał ten okrzyk udręki i dumy.

Usłyszała, jak utykający Tyrth przemierza podwórze, udając się na zachód i 

wiedziała również, co to oznacza. Tyle jest niespodziewanych strapień, pomyślała, 

tak wiele rozlicznych rzeczy, których trzeba żałować.

Jednak w najmniejszym stopniu nie tego, co wreszcie musiała uczynić, 

bowiem burza nadciągała ku nim; to wycie w lesie było zwiastunem, a więc wypełnił 

się czas i ta noc stanie się świadkiem tego, co sama widziała dawno temu.

Nie siebie było jej żal; prawdziwy lęk poczuła przy pierwszym swym 

przeczuciu, a jego echo, gdy ujrzała dziewczynę w wielkiej sali zamkowej, lecz to już 

minęło. Było czymś mrocznym, lecz już nie przerażało; już dawno temu dowiedziała 

się, co się stanie.

Dziewczynie jednak będzie ciężko. Ciężko jej będzie pod każdym względem, 

lecz z tym, co zaczęło się dzisiejszej nocy od psa i wilka... ciężko będzie im 

wszystkim. Na to nie mogła nic poradzić. Mogła zrobić tylko jedno.

Na drzewie konał cudzoziemiec. Potrząsnęła głową; to właśnie było 

najdziwniejsze spośród wszystkiego, a on był tym, którego myśli nie potrafiła 

przeniknąć. Zresztą nie miało to teraz żadnego znaczenia. Jeśli już o to chodzi, jedyną 

rzeczą, jaka miała teraz znaczenie, były sporadyczne odgłosy grzmotów na czystym, 

rozgwieżdżonym niebie. Jeśli cudzoziemiec wytrzyma, jutro zstąpi Mörnir i nikt z 

nich nie potrafił powiedzieć, co to może oznaczać. Bóg był wszakże poza ich 

zdolnością pojmowania.

Lecz dziewczyna. Dziewczyna była czymś innym - ją Ysanne potrafiła 

odczytać i uczyniła to niejeden raz. Wstała po cichu i podeszła do Kim, stając nad nią. 

Zobaczyła kamień vellin na smukłym przegubie i Baelratha jarzącego się na jej dłoni 

i pomyślała o przepowiedni Machy i Czerwonej Nemain.

Pomyślała też o Raedercie, po raz pierwszy tej nocy. Stary, prastary smutek. 

Pięćdziesiąt lat, a jednak. Zaginiony niegdyś, pięćdziesiąt lat temu, po drugiej stronie 

Nocy, a teraz... Jednakże pies zawył w lesie i dopełnił się czas, a ona od dawna 

wiedziała, co się stanie. Nie czuła już przerażenia, tylko poczucie straty, a ono zawsze 

przecież jej towarzyszyło.

Kimberly drgnęła na poduszce. Jaka młoda, pomyślała jasnowidząca. Takie to 

wszystko było smutne, lecz doprawdy nie znała żadnego innego sposobu, bowiem 

skłamała poprzedniego dnia: nie przyjdzie taki dzień, kiedy dziewczyna pozna utkane 

wzory Fionavaru tak, jak powinna. To było niemożliwe. Och, jakże kiedykolwiek 

mogłoby to być możliwe?

Dziewczyna była potrzebna. Była jasnowidzącą i czymś więcej. Świadczyło o 

tym przejście, cierpienie ziemi i świadectwo zawarte w oczach Eilathena. Była 

potrzebna, lecz nie osiągnęła pełni, a staruszka znała jeden i tylko jeden sposób, by 

uczynić ostatnią niezbędną rzecz.

Kot zbudził się i przyglądał jej się z parapetu mądrymi oczami. Było bardzo 

ciemno; jutro nie będzie księżyca. Był już czas, najwyższy czas.

Położyła wtedy pewnym ruchem dłoń na czole Kimberly w miejscu, gdzie 

pojawiała się w chwilach zmartwienia pojedyncza, pionowa zmarszczka. Palce 

Ysanny, wciąż piękne, narysowały lekko i nieodwołalnie znak na gładkim czole. 

Kimberly spała. Łagodny uśmiech rozpromienił twarz jasnowidzącej, gdy zabrała 

dłoń.

- Śpij, dziecko - szepnęła. - Potrzeba ci tego, bowiem droga jest mroczna, a 

zanim dobiegnie końca, natkniesz się na ogień i złamane serce. Nie opłakuj mej duszy 

o poranku; skończył się mój sen i moje marzenie. Niech Tkacz uzna cię za swoją i 

chroni przed Ciemnością przez wszystkie twe dni.

Potem w pokoju zrobiło się cicho. Kot przyglądał jej się z okna. - Stało się - 

rzekła Ysanne do komnaty, nocy, letnich gwiazd, do wszystkich swych duchów i 

jedynego kochanego mężczyzny, który teraz już na zawsze będzie błądził wśród 

umarłych.

Ostrożnie otworzyła tajne wejście do izby pod podłogą i powoli zeszła 

kamiennymi schodami do miejsca, gdzie leżał sztylet Colana, wciąż błyszczący w 

pochwie tysiąca lat.

Bolało teraz bardzo. Księżyc nie stał już w zenicie. Uświadomił sobie, że to 

jego ostatni księżyc, choć myślenie sprawiało mu trudność. Świadomość miała 

wkrótce na przemian go opuszczać i wracać, a choć czekało go jeszcze bardzo wiele, 

zaczynał już mieć halucynacje. Kolory, dźwięki. Z pnia Drzewa zdawały się wyrastać 

szorstkie jak kora palce, które zaciskały się na nim. Dotykał teraz Drzewa z każdej 

strony. Raz, przez dłuższy czas, był przekonany, że znajduje się w jego wnętrzu i 

wygląda na zewnątrz, a nie jest doń przywiązany. Wydawało mu się, że jest Letnim 

Drzewem.

Doprawdy bał się nie śmierci, lecz tego, że umrze za wcześnie. Złożył 

przysięgę. Tak trudno jednak było przymusić swój umysł i wolę do przeżycia jeszcze 

jednej nocy. Tak dużo łatwiej było zrezygnować, zostawić mękę za sobą. Już pies i 

wilk wydawały mu się w połowie wyśnione, choć wiedział, że walka skończyła się 

ledwie kilka godzin temu. Na nadgarstkach miał zaschniętą krew od prób uwolnienia 

się.

Kiedy pojawił się przed nim drugi mężczyzna, pewien był, że to 

przywidzenie. Jego agonia była już tak zaawansowana. Jestem popularną atrakcją - na 

tę drwinę zużył resztę gasnących zdolności myślenia - przyjdźcie zobaczyć wiszącego 

człowieka!

Mężczyzna ów miał brodę, głęboko osadzone ciemne oczy i nie wyglądało na 

to, by miał zamiar zmienić się w zwierzę. Stał tam po prostu i spoglądał w górę. 

Bardzo nudne przywidzenie. Drzewa huczały głośno na wietrze; gdzieś grzmiało, 

wyczuwał to.

Paul zdobył się na wysiłek i pokręcił głową w obie strony, by odzyskać 

przytomność. Z jakiegoś powodu bolały go oczy, lecz mógł widzieć. I na twarzy 

postaci w dole ujrzał wyraz tak odstręczającego, zawziętego pożądania, że włosy 

zjeżyły mu się na karku. Powinien rozpoznać tę osobę, powinien. Gdyby jego umysł 

pracował, wiedziałby kto to, lecz było to zbyt trudne, beznadziejnie usiłował 

zwalczyć niemoc.

- Skradłeś moją śmierć - powiedział mężczyzna.

Paul zamknął oczy. Był już zbyt daleko. Zbyt daleko na drodze. Nie mógł 

wyjaśnić, nie był w stanie uczynić niczego poza próbą przetrzymania jeszcze 

kilkunastu godzin.

Przysięga. Złożył przysięgę. Cóż znaczy przysięga? Oznacza cały dzień 

więcej. I trzecią noc.

Jakiś czas później wydawało mu się, że znów widzi wyraźnie i z niezmierną 

ulgą stwierdził, że jest sam. Na wschodnim nieboskłonie prześwitywała szarość; 

jeszcze jedna, jedna ostatnia.

I to była druga noc Pwylla Cudzoziemca na Letnim Drzewie.

Rozdział 9

Rankiem zdarzyło się coś niesłychanego: z północy nadleciał do Paras Derval 

gorący, suchy wiatr, przenikliwy i niepokojący.

Nikt nie pamiętał, by przedtem gorący wiatr wiał z północy. Wicher niósł ze 

sobą pył ogołoconych do cna pól i łąk, tak że tego dnia przestworza spowiła 

ciemność, a słońce w zenicie przeświecało złowrogim oranżem przez ciężką zasłonę 

kurzu.

Wciąż słychać było szydercze gromy. Nie było chmur.

- Z całym szacunkiem i temu podobnymi sentymentami - odezwał się spod 

okna Diarmuid głosem bezczelnym i gniewnym - marnujemy czas. - Wyglądał 

niechlujnie i niebezpiecznie, i jak Kevin zauważył z przerażeniem, nieco nietrzeźwo.

Zasiadający u szczytu stołu radnych Ailell zignorował swego następcę. Kevin, 

wciąż nie będąc pewny, po co go tu zaproszono, dostrzegł dwie jaskrawe plamy 

czerwieni na policzkach starego króla. Ailell wyglądał okropnie; sprawiał wrażenie, 

jakby skurczył się w ciągu tej jednej nocy.

Do sali weszli dwaj następni mężczyźni: jeden wysoki, o bystrym spojrzeniu, 

a obok niego przysadzisty, sympatyczny jegomość. Kevin domyślił się, że to drugi 

czarodziej, Teyrnon, z Barakiem, swym źródłem. Kanclerz Gorlaes przedstawił ich i 

okazało się, że Kevin się nie mylił, pominąwszy fakt, iż to ten niepozornie 

wyglądający grubas był magiem, a nie na odwrót.

Loren nadal był daleko, lecz obecny był Matt, a także wielu innych 

dygnitarzy. Kevin rozpoznał Mabona, księcia Rhoden, kuzyna Ailella, a za nim 

Niavina z Seresh. Czerwony na twarzy mężczyzna z brodą koloru pieprzu z solą to 

Ceredur, którego uczyniono namiestnikiem Północy po wygnaniu brata Diarmuida. 

Widział ich na wczorajszym bankiecie. Teraz mieli zupełnie inne miny.

Oczekiwali na Jaelle i w miarę upływu czasu zaniepokojony Kevin zaczął 

tracić cierpliwość.

- Panie - zwrócił się nagle do króla - póki czekamy - kim jest Galadan? 

Kompletnie nic na ten temat nie wiem.

Odpowiedział mu Gorlaes. Ailell zapadł się w sobie i milczał, a Diarmuid 

wciąż siedział nadąsany pod oknem. - To moc Ciemności z dawnych czasów. Bardzo 

wielka moc, choć nie zawsze służył Ciemności - powiedział kanclerz. - To jeden z 

andainów - dziecko śmiertelnej kobiety i boga. W dawnych czasach spotykało się 

niejeden taki związek. Andainowie są dziwną rasą i w żadnym świecie nie poruszają 

się swobodnie. Galadan, zdecydowanie najpotężniejszy z nich wszystkich, stał się ich 

władcą i jak powiadają, obdarzony jest najprzenikliwszym umysłem we Fionavarze. 

Potem coś go odmieniło.

- To niedomówienie - mruknął Teyrnon.

- Tak sądzę - stwierdził Gorlaes. - Faktem jest, że zakochał się w Lisen z 

Puszczy. A kiedy odtrąciła go i związała się ze śmiertelnikiem, Amairgenem Białą 

Gałęzią, pierwszym z magów, Galadan poprzysiągł najpełniejszą zemstę, jaką 

kiedykolwiek ślubowano. - W głosie kanclerza dał się słyszeć lęk zaprawiony 

odrobiną szacunku. - Galadan przysiągł, że świat, który był świadkiem jego 

upokorzenia, przestanie istnieć.

Zapadła cisza. Kevinowi nie przychodziło do głowy nic, co mógłby 

powiedzieć. Zupełnie nic.

Teyrnon podjął wątek opowieści. - W czasach Bael Rangat był on prawą ręką 

Rakotha i najstraszliwszym z jego sług. Miał moc zmieniania się w wilka, więc 

dowodził nimi wszystkimi. Jednakże jego cele nie pokrywały się z celami jego pana, 

bo choć Spruwacz pragnął władzy i dominacji, Galadan dokonałby podboju dla 

całkowitego zniszczenia.

- Walczyli ze sobą? - zaryzykował przypuszczenie Kevin.

Teyrnon pokręcił głową. - Z Rakothem nie można było toczyć wojny. Galadan 

dysponuje wielką potęgą, a jeśli przyłączył siły svart alfarów do swych wilków w 

wojnie przeciwko nam, grozi nam rzeczywiście wielkie niebezpieczeństwo; jednakże 

Rakoth, którego wiążą kamienie, znajduje się poza Gobelinem. Nie ma w nim nici z 

jego imieniem. On nie może umrzeć i nikt nie zdoła mu się sprzeciwić.

- Amairgen tak uczynił - rzucił Diarmuid spod okna.

- I zginął - odparł Teymon tonem nie pozbawionym życzliwości.

- Są gorsze rzeczy - warknął książę.

Na te słowa Ailell drgnął. Zanim jednakże zdołał się odezwać, drzwi się 

otworzyły i do komnaty weszła zamaszyście Jaelle. Skinęła niedbale głową królowi, 

nikogo więcej nie przywitała i zasiadła na krześle zostawionym dla niej na jednym z 

końców długiego stołu.

- Dzięki ci za pośpiech - mruknął Diarmuid, zajmując swe miejsce po prawej 

stronie Ailella. Jaelle tylko się uśmiechnęła. Nie był to miły uśmiech.

- Cóż, w takim razie - powiedział król, chrząknąwszy wpierw - wydaje mi się, 

że najlepiej uczynimy, poświęcając poranek na staranne omówienie...

- Na Tkacza i Krosno, ojcze! - Diarmuid uderzył pięścią w stół. - Wszyscy 

wiemy, co się stało! Co mamy omawiać? Zeszłego wieczoru złożyłem przysięgę, że 

przyjdziemy z pomocą lios i...

- Przedwczesna to przysięga, książę Diarmuidzie - przerwał Gorlaes. - I nie w 

twojej mocy było ją składać.

- Nie? - rzekł cicho książę. - W takim razie pozwól, że ci przypomnę... 

omówmy doprawdy bardzo dokładnie - poprawił się starannie - co się wydarzyło. 

Jeden z moich ludzi nie żyje. Nie żyje jedna z dam dworu. Sześć nocy temu na terenie 

pałacu był svart alfar. - Wyliczał po kolei na palcach. - Lios alfarowie giną w 

Brenninie. Powrócił Galadan. Wróciła Avaia. Nasz pierwszy mag okazał się zdrajcą. 

Gość-przyjaciel tego domu został uprowadzony - a przypominam, że był to również 

gość-przyjaciel naszej promiennej najwyższej kapłanki. Powinno to coś znaczyć, 

chyba że takie sprawy uważa ona za bezsensowne.

- To nieprawda - wycedziła Jaelle przez zaciśnięte zęby.

- Nie? - rzekł książę, unosząc brwi. - Cóż za niespodzianka. A ja sądziłem, że 

przykładasz do tego tyle samo wagi, co do przybywania na naradę wojenną o czasie.

- To jeszcze nie narada wojenna - stwierdził bez ogródek książę Ceredur. - 

Choć prawdę mówiąc, popieram księcia - uważam, że powinniśmy natychmiast 

postawić kraj w stan gotowości wojennej.

W odpowiedzi Matt Sören mruknął z aprobatą. Jednakże Teyrnon pokręcił 

poczciwą, okrągłą głową. - W mieście jest zbyt wiele strachu - zaprotestował - a w 

ciągu kilku dni zapanuje w całym kraju. - Niavin, książę Seresh, kiwał 

potwierdzająco głową. - Sądzę, że powinniśmy się starać nie wywołać paniki, chyba 

że będziemy wiedzieli bardzo dokładnie, co robimy i z czym mamy do czynienia - 

zakończył pulchny mag.

- Przecież wiemy, z czym mamy do czynienia! - odkrzyknął Diarmuid. - 

Widziano Galadana. Widziano go! Według mnie powinniśmy wezwać Dalrei, 

sprzymierzyć się z lios, iść śladem Wilczego Władcy, dokądkolwiek się uda, i 

natychmiast go zmiażdżyć!

- Zdumiewające - szepnęła sucho Jaelle w przerwie, jaka nastąpiła - jak 

porywczy bywają synowie, szczególnie, jeśli przedtem pili.

- Uważaj, cukiereczku - rzekł cicho książę. - Nie będę wysłuchiwał 

podobnych uwag od nikogo. A od ciebie najmniej, moje nocne dziecię księżyca.

Kevin wybuchł - Posłuchalibyście siebie nawzajem! Czyżbyście nie 

rozumieli: Jennifer znikła! Na miłość boską, musimy coś robić, a nie wykłócać się 

między sobą!

- Całym sercem się zgadzam - powiedział surowo Teyrnon. - Sugeruję, 

abyśmy zaprosili naszego przyjaciela z Daniloth, by przyłączył się do nas, jeśli będzie 

czuł się na siłach. Powinniśmy wysłuchać poglądów lios na tę sprawę.

- Możesz wysłuchać ich poglądów - powiedział Ailell dan Art, wstając nagle i 

górując nad nimi wszystkimi - a potem te uwagi mają być mi przekazane, Teyrnonie. 

Jednakże teraz postanowiłem odłożyć radę do jutra o tej samej porze. Możecie 

wszyscy odejść.

- Ojcze... - zaczął Diarmuid, jąkając się z konsternacji.

- Ani słowa więcej! - rzucił szorstko Ailell i oczy mu zabłysły w kościstej 

twarzy. - Pamiętajcie wszyscy, że wciąż jestem jeszcze najwyższym królem w 

Brenninie!

- Pamiętamy, mój najdroższy panie - od progu dobiegł znajomy głos. - 

Wszyscy pamiętamy - ciągnął Loren Srebrny Płaszcz - lecz Galadan jest zbyt wielką 

potęgą, byśmy mogli zwlekać bez powodów.

Zakurzony i brudny po podróży czarodziej o oczach zapadniętych ze 

zmęczenia zignorował gwałtowną reakcję, jaką wywołało jego przybycie, i spoglądał 

wyłącznie na króla. Kevin uświadomił sobie, że w komnacie dało się wyczuć spadek 

napięcia; sam poczuł ulgę. Loren powrócił. To bardzo wiele zmieniało.

Matt Sören wstał i stanął obok maga, przyglądając się swemu przyjacielowi z 

posępnym zatroskaniem na twarzy. Zmęczenie Lorena rzucało się w oczy, lecz 

czarodziej potrafił zebrać siły i pośrodku wszystkich zgromadzonych odwrócił się, by 

spojrzeć na Kevina.

- Przykro mi - powiedział po prostu. - Tak bardzo mi przykro.

Kevin sztywno skinął głową. - Wiem - szepnął. To było wszystko; obaj 

odwrócili się ku królowi.

- Od kiedy to najwyższy król musi się tłumaczyć? - rzekł Ailell, lecz krótki 

przejaw władczości wyczerpał go i jego głos brzmiał zrzędliwie, a nie rozkazująco.

- Nie musi, panie. Lecz jeśli to czyni, jego poddani i doradcy mogą czasami 

służyć mu większą pomocą. - Czarodziej zrobił kilka kroków w głąb sali.

- Czasami - odparł król. - Lecz kiedy indziej są sprawy, o których nie wiedzą i 

nie powinni wiedzieć.

Kevin dostrzegł, że Gorlaes drgnął niespokojnie na krześle. Zaryzykował: - 

Lecz kanclerz wie, mój panie. Czyż inni twoi doradcy nie dorównują mu? Wybacz mi 

mą śmiałość, lecz kobieta, którą kocham, zaginęła, najwyższy królu.

Ailell przez dłuższą chwilę mierzył go wzrokiem w milczeniu. Potem lekko 

skinął głową. - Dobrze mówisz - stwierdził. - Rzeczywiście, jedyną osobą, która ma 

prawo się dowiedzieć, jesteś ty, lecz uczynię, jak prosisz.

- Panie! - zaczął spiesznie Gorlaes.

Ailell uniósł dłoń, uciszając go.

W ciszy, jaka zapadła, słychać było odległe grzmoty.

- Czy nie słyszycie go? - szepnął najwyższy król, a potem podniósł głos. - 

Posłuchajcie! Nadchodzi Bóg. Jeśli ofiara wytrzyma, przybędzie dziś wieczorem. To 

będzie trzecia noc. Jakże możemy coś uczynić, nim się dowiemy?

Wszyscy zerwali się na nogi.

- Ktoś jest na Drzewie - stwierdził rzeczowo Loren.

Król pokiwał głową.

- Mój brat? - spytał blady jak ściana Diarmuid.

- Nie - odparł Ailell i spojrzał na Kevina.

Trwało to chwilę, a potem wszystko ułożyło się w logiczną całość. - Och, 

Boże - krzyknął Kevin. - To Paul! - i zamknął twarz w dłoniach.

Kimberly ocknęła się. Śniła.

„Kto zabije bez miłości, zginie bez wątpienia” - rzekł Seithr, król 

krasnoludów, do Colana Najukochańszego dawno temu. A potem, ściszając głos, by 

usłyszał go tylko syn Conary’ego, dodał: „Kto umiera z miłością, może uczynić ze 

swej duszy podarunek dla tego, kto jest naznaczony wzorem na rękojeści sztyletu”. 

„Cenny dar” - szepnął Colan. „Cenniejszy niż ci się zdaje. Raz ofiarowana dusza 

przepada. Ginie dla czasu. Nie znajdzie przejścia za ściany Nocy, by zaznać jasności 

po stronie Tkacza”. Syn Conary’ego skłonił się bardzo nisko. „Dziękuję ci” - 

powiedział. „Obusieczny to nóż i obusieczny dar. Niech Mörnir da nam jasność 

rozumu, by posłużyć się nim należycie”.

Jeszcze przed spojrzeniem w zwierciadło Kim wiedziała, że jej włosy są białe. 

Leżąc w łóżku tego pierwszego poranka, płakała, choć po cichu i niedługo. Wiele 

było do zrobienia. Nawet z vellinem na przegubie odczuwała ten dzień jak gorączkę. 

Okazałaby się niegodna podarunku, gdyby załamała się z żalu.

Tak więc jasnowidząca Brenninu, najnowsza marzycielka, wstała, by zacząć 

to, czego rozpoczęcie umożliwiła jej śmierć Ysanne.

Więcej niż śmierć.

Istnieją postępki uczynione w dobrym czy złym celu, które tak dalece 

wykraczają poza granice normalnego zachowania, iż samo przyjęcie ich do 

wiadomości zmusza nas do odmiennego pojmowania rzeczywistości. Musimy zrobić 

dla nich miejsce.

Tak właśnie, pomyślała Kim, postąpiła Ysanne. Aktem miłości tak wielkiej - i 

to nie tylko dla niej - aż trudno się z nią pogodzić, pozbawiła swą duszę wszelkiego 

miejsca, jakie zajmowała w czasie. Znikła całkowicie. Opuściła nie tylko życie, lecz 

coś więcej, dużo więcej, jak Kim teraz wiedziała - również śmierć; to, co we wzorach 

Tkacza czeka potem jego dzieci.

W zamian jasnowidząca oddała Kim to, co mogła jej oddać, dała jej wszystko. 

Kim nie mogła już powiedzieć, że nie jest częścią Fionavaru, bowiem otrzymała 

umiejętność intuicyjnego rozumienia tego świata, głębszego nawet niż rozumienie jej 

własnego. Spoglądając teraz na barmion, potrafiła powiedzieć, czym jest; rozumiała 

vellin na swym nadgarstku, a nawet częściowo dziki Baelrath spoczywający na jej 

palcu. Któregoś dnia będzie wiedziała, kto ma nałożyć Diadem Lisen i kroczyć 

najciemniejszą z wszystkich dróg. Słowa Raedertha; Raedertha, którego Ysanne znów 

utraciła, by Kim mogła otrzymać dar.

To wielka niesprawiedliwość. Jakie prawo, jakież wyjątkowe prawo mogła 

mieć jasnowidząca do takiego poświęcenia? Żeby narzucać się tym niemożliwym 

darem, takim brzemieniem? Jak śmiała zadecydować za Kim?

Jednakże po chwili nietrudno było na to odpowiedzieć: nie miała takiego 

prawa. Kim mogła odejść, porzucić wszystko, zaprzeczyć wszystkiemu. Mogła 

wrócić do swego świata zgodnie z planem i ufarbować włosy, lub zostawić je nie 

zmienione według nowofalowej mody, gdyby tak jej się podobało. Nic się nie 

zmieniło.

Pominąwszy fakt, że oczywiście wszystko się zmieniło. Gdzieś przeczytała: 

jak można odróżnić tancerza od tańca? Lub śniącego od snu, poprawiła, czując, że 

jest osaczona, ponieważ odpowiedź na to była oczywista.

Nie można.

Jakiś czas później położyła dłoń w sposób już jej znany na kamiennej płycie 

pod stołem i ujrzała, jak pojawiają się drzwi.

Teraz na nią przyszła kolej, by zejść na dół po wytartych, kamiennych 

schodach. Światło Lisen wskazywało jej drogę. Wiedziała, że znajdzie tam sztylet z 

czerwoną krwią na srebrzystym błękicie thierenowego ostrza. Jednakże nie zastanie 

ciała, bowiem jasnowidząca Ysanne, która z miłością zadała sobie śmierć tą klingą, 

przestąpiła ściany czasu, gdzie nikt nie może pójść w jej ślady. Przepadła na zawsze. 

Był to czyn ostateczny. Absolutny koniec.

A ona została tu, w pierwszym z wszystkich światów, obciążona tym 

brzemieniem.

Oczyściła Lökdala i schowała go do pochwy przy wtórze dźwięku podobnego 

do dźwięku harfy. Zamknęła go w szafce. Potem wspięła się po schodach ku światu, 

który jej potrzebował, ku wszystkim światom, które potrzebowały tego, czym ponoć 

była.

- O Boże! - powiedział Kevin. - To Paul!

Zapadła wstrząsająca, przytłaczająca cisza. Było to coś, na co nikt nie mógł 

być przygotowany. Powinienem był wiedzieć, pomyślał Kevin. Powinienem był się 

domyślić, kiedy po raz pierwszy powiedział mi o Drzewie. Gorycz przeradzająca się 

we wściekłość kazała mu podnieść głowę...

- To musiała być niezła partyjka szachów - rzekł z zawziętością do króla.

- To prawda - odparł po prostu Ailell. A potem powiedział: - On przyszedł do 

mnie i złożył propozycję. Nigdy bym nie poprosił, ani nawet nie pomyślałbym o tym. 

Czy mi uwierzysz?

Oczywiście uwierzył. To zbyt dobrze pasowało. Napaść była niesprawiedliwa, 

ponieważ Paul robił tylko to, co chciał, dokładnie to, co chciał, a taka śmierć była 

lepsza od upadku z liny na stromej skale. O ile tego typu rzeczy można było 

wartościować, a przypuszczał, że można było. Niemniej jednak sprawiło mu to ból, 

prawdziwy ból i...

- Nie! - stwierdził stanowczo Loren. - Trzeba to przerwać. Nie możemy tego 

zrobić. On nawet nie jest jednym z nas, panie. Nie wolno nam obciążać go naszymi 

żalami w ten sposób. Trzeba go zdjąć. To gość twojego rodu, Ailellu. Naszego świata. 

O czym ty myślałeś?

- O naszym świecie. O moim rodzie. O moich ludziach. On sam przyszedł do 

mnie, Srebrny Płaszczu.

- I trzeba było mu odmówić!

- Lorenie, to była szczera ofiara. - Był to Gorlaes, którego głos zabrzmiał 

dziwnie nieśmiało.

- Byłeś przy tym? - nasrożył się mag.

- Skrępowałem go. Wyminął nas w drodze do Drzewa, tak jakby był tam sam. 

Nie wiem, jak to możliwe, i obawiam się wspominać o tym tutaj, skoro byłem w 

Bożym Lesie, lecz przysięgam, że jest to odpowiednia ofiara.

- Nie - rzekł ponownie Loren, którego rysy wyostrzyły emocje. - To 

niemożliwe, by on rozumiał, co czyni. Mój panie, trzeba koniecznie go zdjąć, nim 

umrze.

- To jego śmierć, Lorenie. Jego wybrany dar. Czy miałbyś czelność odebrać 

mu go? - Oczy Ailella były takie stare, takie znużone.

- Miałbym - odparł mag. - Nie sprowadzono go tu po to, by umarł za nas.

Czas było się wtrącić.

- Być może nie - rzekł Kevin, wyrzucając z siebie niezręczne i bolesne słowa. 

- Mimo to sądzę, że po to przybył. - Tracił ich oboje. Jennifer. Teraz również Paul. 

Jego serce przepełniała boleść. - Jeśli poszedł, poszedł świadomie i dlatego, że tego 

pragnął. Pozwólcie mu umrzeć za was, jeśli nie może żyć dla siebie. Zostaw go, 

Lorenie. Daj mu spokój.

Nie starał się skrywać łez, nawet przed Jaelle, która mierzyła go spojrzeniem 

zimnych oczu.

- Kevinie - powiedział łagodnie czarodziej - to bardzo ciężka śmierć. Nikt nie 

wytrzymuje trzech nocy - to będzie bezcelowe. Pozwól mi go zdjąć.

- Nie do ciebie należy decyzja o tym, Srebrny Płaszczu - odezwała się wtedy 

Jaelle. - Do niego też nie.

Loren odwrócił się, a jego spojrzenie było twarde jak krzemień. - Jeśli 

postanowię zdjąć go - rzekł, wystrzeliwując słowa jak strzały - będziesz musiała mnie 

zabić, by temu zapobiec.

- Ostrożnie, magu - ostrzegł Gorlaes, choć uczynił to delikatnie. - Bliski jesteś 

zdrady stanu. Najwyższy król postanowił. Czyżbyś chciał zniweczyć jego dzieło?

Niczego nie rozumieli.

- Jedynie Paul postanowił - stwierdził Kevin. Czuł się teraz wyczerpany, lecz 

zupełnie nie zaskoczony. Powinien doprawdy domyślić się tego. - Lorenie, on 

wszystko wiedział i rozumiał. Czy jeśli przetrzyma trzy noce, spadnie deszcz?

- Może spaść - odezwał się król. - To dzika magia, nie możemy wiedzieć.

- Magia krwi - poprawił Loren z goryczą.

Teyrnon dodał: - Bóg jest dziki, choćby była tam krew.

- Ale on nie przetrzyma - stwierdził Diarmuid z powagą. Spojrzał na Kevina. - 

Sam mówiłeś, że był chory.

Kevin na to wybuchnął chrapliwym, wysokim śmiechem.

- To mu nigdy nie przeszkadzało - rzekł zawzięcie, tak mocno to przeżywał. - 

Uparty, dzielny sukinsyn!

Miłość zawarta w tych szorstkich słowach dotarła do nich wszystkich; nie 

mogło stać się inaczej i musiało zostać przyjęte do wiadomości. Musiała to uczynić 

nawet Jaelle i na swój sposób Loren Srebrny Płaszcz.

- Zgoda - rzekł wreszcie mag. Usiadł ciężko na krześle. - Och, Kevinie. Bez 

względu na wynik będą śpiewać o nim tu tak długo, póki Brennin będzie istniał.

- Pieśni - powiedział Kevin. - Pieśni tylko komplikują człowiekowi życie. - 

Walka z cierpieniem była zbyt wielkim wysiłkiem; pozwolił, by nim zawładnęło. 

Jego ojciec powiadał, że czasami nie można nic zrobić. Och, abba, pomyślał, tak 

daleko i taki samotny w swym cierpieniu.

- Jutro - powiedział chudy i wysoki najwyższy król Ailell, ponownie wstając. - 

Spotkam się z wami tutaj jutro o wschodzie słońca. Zobaczymy, co przyniesie noc.

Był to znak do rozejścia się. Wyszli, zostawiając króla siedzącego w 

komnacie narad wreszcie samego ze swymi latami, z pogardą dla samego siebie i 

obrazem cudzoziemca wiszącego na Drzewie w jego imię, w imię Boga, w jego imię.

Diarmuid, Loren, Matt i Kevin Laine wyszli z pałacu na środkowy 

dziedziniec. Szli razem w milczeniu, widząc tę samą twarz w myślach, i Kevin rad 

był z obecności przyjaciół.

Z nieba lał się brutalny żar, a nieprzyjemny wiatr chłostał ich w blasku 

wątłego, przesłoniętego słońca. W wątek tkaniny tego dnia zdawało się wplecione 

bolesne napięcie. A potem, niespodzianie, stało się coś jeszcze.

- Stójcie! - krzyknął krasnolud Matt, którego lud pochodził z podziemnych 

grot, korzeni gór i prastarych skał. - Stójcie! Coś nadchodzi!

A w tej samej chwili, na północ i zachód od nich, Kim Ford wstała, 

poczuwszy oślepiające pulsowanie w głowie i obecność czegoś nieogarnionego. 

Wyszła, jakby przymuszona obcą wolą, na tyły chatki, gdzie pracował Tyrth. - O 

Boże - szepnęła. - O mój Boże! - Widziała zniekształcony obraz bransolety z 

vellinem, która wiła się na jej przegubie, i zdawała sobie sprawę, że nie mogła ona 

ochronić jej przed tym, co się zbliża, co zbliżało się już od dawna, przerażające, 

czego nikt z nich nie widział, co już było tutaj, teraz, właśnie w tej chwili! Krzyknęła 

z dojmującego bólu.

I sklepienie świata eksplodowało.

Daleko, daleko na północy, wśród lodów, Rangat Chmurami Obarczona 

sięgała na szesnaście kilometrów w niebiosa i górowała nad całym Fionavarem 

niczym władczyni świata. Więzienie bóstwa od tysiąca lat.

Lecz teraz już nie. Olbrzymi gejzer krwistoczerwonego ognia wystrzelił w 

niebo z hukiem detonacji słyszalnym nawet w Cathalu. Rangat wybuchła kolumną 

ognia tak wysoką, że nie mogła jej ukryć krzywizna ziemi. A gdy płomień przestał się 

wznosić, na samym szczycie można było dostrzec utworzony z niego kształt dłoni o 

pięciu palcach zakończonych pazurami i zakrzywiających się ku południowi na 

wietrze, by pochwycić ich wszystkich i rozszarpać na strzępy.

Było to jak rzucenie rękawicy, dzikie obwieszczenie wyzwolenia dla 

wszystkich zastraszonych, którzy od tej pory będą po wieczne czasy jego 

niewolnikami. Bowiem jeśli bali się svart alfarów, drżeli przed zdradzieckim magiem 

i mocą Galadana, cóż teraz uczynią, widząc, jak ogniste palce orzą nieboskłon? 

Wiedząc, że Rakoth Maugrim zerwał kajdany, jest wolny i może uczynić z samej 

Góry narzędzie swej zemsty?

I wtedy wiatr z północy przyniósł triumfalny śmiech pierwszego i upadłego 

boga, który zbliżał się do nich niczym młot, niosąc ogień, niosąc wojnę.

Wybuch odczuł król jak uderzenie pięści w serce. Starzec zatoczył się pod 

oknem w sali narad i osunął na fotel z twarzą białą jak ściana. Kurczowo zaciskał i 

otwierał dłonie i z trudem łapał oddech.

- Mój panie? - Paź Tarn wbiegł do komnaty i przykląkł z przerażeniem w 

oczach. - Mój panie?

Lecz Ailell nie był w stanie wyrzec słowa. Słyszał jedynie śmiech na wietrze, 

widział tylko palce wyciągające się, by ich pochwycić, olbrzymie i krwistoczerwone, 

chmurę śmierci na niebie, która zwiastowała nie deszcz, lecz zniszczenie.

Wydawało mu się, że jest sam. Tarn musiał pobiec po pomoc. Chwytał 

powietrze krótkimi, świszczącymi haustami. Ailell podniósł się z wielkim wysiłkiem i 

powlókł krótkim korytarzem do swych komnat. Powlekł się do wewnętrznych drzwi i 

otworzył je.

Wyszedł na znajomy korytarz. Na jego końcu król zatrzymał się przed 

wizjerem. Mącił mu się wzrok: miał wrażenie, że obok niego znajduje się 

dziewczyna. Miała siwe włosy, co było nienaturalne. Jednakże jej oczy były 

serdeczne, takie jak oczy Marrien pod koniec, kiedy udało mu się zdobyć tę miłość. 

Władza uczyła cierpliwości. Przypominał sobie, że powiedział to temu przybyszowi. 

Po ta’bael. Ale gdzie jest ów przybysz? Miał mu jeszcze coś do powiedzenia, coś 

ważnego.

Wtedy przypomniał sobie. Otworzywszy wizjer, król Ailell zajrzał do 

Komnaty Kamienia i zobaczył, że panuje w niej ciemność. Ogień wygasł, święty 

ogień naal; szczyt kolumny pokrytej rzeźbionymi wizerunkami Conary’ego był pusty, 

a na posadzce leżał kamień Ginserata, strzaskany na wieki tak jak jego serce.

Poczuł, że spada. Zdawało się to trwać bardzo długo. Dziewczyna była przy 

nim, a jej oczy były pełne smutku. Niemal pragnął pocieszyć ją. Aileronie, pomyślał. 

Diarmuidzie. Och, Aileronie. Słyszał grzmot z oddali. Nadchodził bóg. Tak, 

oczywiście, lecz jakże byli głupi - to nie ten bóg. To takie śmieszne, takie śmieszne, 

naprawdę.

I z tą myślą umarł.

Tak oto, w przeddzień wybuchu wojny, zmarł Ailell dan Art, najwyższy król 

Brenninu, a rządy przeszły w ręce jego syna, w czasach mroku, gdy strach pełzał po 

obliczu świata. Ysanne jasnowidząca nazwała go kiedyś dobrym i mądrym królem.

Jakże nisko się stoczył.

Jennifer leciała wprost na Górę, gdy ta wybuchła.

Ochrypły krzyk zwycięstwa wyrwał się z gardła czarnej łabędzicy, gdy ship 

ognia wzniósł się wysoko i rozdzielił się w przestworzach, tworząc szponiastą dłoń, 

która nachyliła się ku południowi jak dym na wietrze, lecz nie rozproszyła, wisząc 

tam i wyciągając chciwie palce.

Otaczał ją zewsząd śmiech. „Czy ta osoba pod górą jest martwa?” - spytał 

Paul Schafer, zanim tu przybyli. Nie jest martwa ani też nie jest już pod Górą. A choć 

Jennifer tego nie rozumiała, wiedziała, że nie jest również osobą. Trzeba być czymś 

więcej, by stworzyć rękę z ognia i posłać obłąkańczy śmiech z wiatrem.

Łabędzica zwiększyła szybkość. Przez dzień i noc Avaia niosła ją na północ, 

łopocząc olbrzymimi skrzydłami z cudownym wdziękiem, a woń zgnilizny otaczała ją 

nawet w tych wysokich, rozrzedzonych przestworzach niebios. Leciały przez cały 

drugi dzień, lecz późną nocą siadły na brzegu jeziora na północ od rozległych stepów, 

które rozpościerały się pod nimi podczas lotu.

Czekali tam na nie svart alfarowie, tym razem duża drużyna, a wraz z nimi 

były inne stwory, ogromne i dzikie, szczerzące kły i noszące miecze. Jennifer 

ściągnięto brutalnie z grzbietu łabędzicy i rzucono na ziemię. Nie zadano sobie trudu, 

by ją związać - i tak nie mogła się poruszać, bowiem kończyny jej zesztywniały od 

okrutnego skurczu po tak długim skrępowaniu i unieruchomieniu.

Po jakimś czasie przynieśli jej jedzenie: nie dogotowane ścierwo jakiegoś 

stepowego gryzonia. Kiedy potrząsnęła głową w niemym geście odmowy, wybuchli 

śmiechem.

Później związali ją, rozdzierając jej bluzkę przy okazji. Kilku z nich zaczęło ją 

podszczypywać i bawić się jej ciałem, lecz jakiś ich wódz nakazał im przestać. 

Ledwo to do niej docierało. Jakiś odległy zakamarek jej umysłu, niemal równie 

odległy, co jej życie, podpowiadał, że znajduje się w stanie szoku i że to 

prawdopodobnie błogosławieństwo.

Kiedy nadejdzie poranek, znów przywiążą ją do grzbietu łabędzicy i Avaia 

będzie leciała cały ten trzeci dzień, skręcając teraz na północny zachód, tak że wciąż 

dymiąca góra stopniowo przesunie się w kierunku wschodnim. Potem, około 

zmierzchu, w regionie wielkiego zimna, Jennifer ujrzy Starkadh wznoszącą się 

niczym jakiś wielki, piekielny zigurat pośród lodu i zacznie rozumieć.

Po raz drugi Kimberly ocknęła się w chatce czarodziejki. Tym razem jednakże 

nie było Ysanny, która strzegłaby jej snu. Zamiast tego przyglądały jej się uważnie 

ciemne i głęboko osadzone oczy służącego Tyrtha.

W miarę jak wracała jej świadomość, zaczynała zdawać sobie sprawę z bólu 

nadgarstka. Spojrzała i zobaczyła czarną smugę w miejscu, gdzie bransoleta z 

vellinem wpiła się jej w skórę. Wtedy przypomniała sobie.

- Myślę, że bez tego umarłabym. - Uczyniła drobny ruch ręką, by mu pokazać.

Nie odpowiedział, lecz gdy posłyszał jej słowa, napięcie opuściło jego krępe, 

umięśnione ciało. Rozejrzała się wokół; sądząc po cieniach, było późne popołudnie.

- Już drugi raz musiałeś mnie tu zanieść - powiedziała.

- Nie powinnaś się tym martwić, pani - rzekł chropawym, nieśmiałym głosem.

- Wiesz, ja nie mam zwyczaju mdleć.

- Nigdy bym tak nie pomyślał. - Spuścił oczy.

- Co się stało z Górą? - spytała, choć bała się dowiedzieć.

- Już się skończyło - odparł. - Zanim się obudziłaś. - Pokiwała głową. To 

miało sens.

- Czy czuwałeś nade mną przez cały dzień?

Zrobił przepraszającą minę. - Nie cały czas, pani. Przepraszam, ale zwierzęta 

były przestraszone i...

Uśmiechnęła się do siebie na te słowa. Nieco przesadzał.

- Jest wrzątek - powiedział Tyrth po krótkim milczeniu. - Czy mogę zrobić ci 

coś do picia?

- Proszę.

Przyglądała się, jak kuśtyka do paleniska. Zgrabnymi, oszczędnymi ruchami 

przygotował dzbanek jakiegoś ziołowego naparu i postawił go na stole obok łóżka.

Doszła do wniosku, że już nadszedł czas.

- Nie musisz już dłużej udawać, że kulejesz - powiedziała.

Był bardzo opanowany, trzeba było mu to przyznać. W jego ciemnych oczach 

zauważyła ledwie przebłysk niepewności, a dłonie, którymi nalewał jej herbatę, 

zupełnie nie drżały. Dopiero gdy skończył, usiadł po raz pierwszy i przyglądał jej się 

długo w milczeniu.

- Czy ona ci powiedziała? - zapytał wreszcie i wtedy po raz pierwszy 

usłyszała jego prawdziwy głos.

- Nie. Prawdę mówiąc, skłamała. Powiedziała, że to nie jej tajemnica, więc nie 

powinna jej zdradzać. - Zawahała się. - Dowiedziałam się od Eilathena nad jeziorem.

- Przyglądałem się temu. Byłem ciekaw.

Kim czuła, jak na czole rysuje jej się ta charakterystyczna, pionowa bruzda.

- Wiesz, że Ysanne odeszła. - Powiedziała to najspokojniej, jak potrafiła.

Potwierdził skinieniem głowy. - To wiem, lecz nie rozumiem, co się 

wydarzyło. Twoje włosy...

- Ona miała w podziemiach Lökdala - powiedziała bez ogródek. Prawie 

chciała go tym zranić. - Zabiła się nim.

Na widok jego reakcji zrobiło jej się przykro z powodu myśli, jaka kryła się za 

jej słowami. Podniósł dłoń, by zasłonić usta, osobliwy gest u takiego mężczyzny. - 

Nie - wyszeptał. - Och, Ysanno, nie! - Słyszała żal straty.

- Rozumiesz, co zrobiła? - spytała. Głos jej się załamał, lecz opanowała go. 

Tyle było cierpienia.

- Tak, wiem, jak działa ten sztylet. Nie wiedziałem, że miała go tutaj. Bardzo 

musiała cię pokochać.

- Nie tylko mnie. Wszystkich nas. - Zawahała się. - Wyśniła mnie dwadzieścia 

pięć lat temu. Zanim się urodziłam. - Czy dzięki temu stało się to łatwiejsze? Dzięki 

czemukolwiek?

Rozwarł szerzej oczy. - Tego nie wiedziałem.

- Skąd miałbyś wiedzieć? - Odnosiło się wrażenie, że luki w swej wiedzy 

odczuwał jako afronty. Trzeba było jednakże powiedzieć coś jeszcze. - Jeszcze jedno 

- powiedziała Kim. Jego imienia nie wolno wypowiadać, pomyślała, a potem rzekła: - 

Twój ojciec zmarł dzisiejszego popołudnia, Aileronie.

Zapadła cisza.

- Stare wieści - stwierdził starszy książę Brenninu. - Posłuchaj.

I po chwili usłyszała dzwonienie wszystkich dzwonów w Paras Derval. 

Dzwony pogrzebowe na śmierć króla.

- Przykro mi - powiedziała.

Usta mu drgnęły, a potem wyjrzał przez okno. Ty zimny draniu, pomyślała. 

Stare wieści. Zasługiwał z pewnością na coś więcej; z pewnością zasługiwał. Miała 

zamiar właśnie to powiedzieć, gdy Aileron odwrócił się do niej i dostrzegła 

strumienie łez spływające po jego twarzy.

Dobry Boże, pomyślała, obwiniając się. Może trudno jest go przeniknąć, ale 

żeby tak się pomylić? Byłoby to śmieszne i mogłoby się stać ulubionym dowcipem 

Kim Ford, gdyby ludzie teraz tak bardzo nie polegali na niej. Fatalnie, zupełnie 

fatalnie. Była porywczą, samowolną i niedouczoną internistką z Toronto. Co, u 

diabła, ma zrobić?

Nic, w każdym razie nie w tej chwili. Siedziała nieruchomo na posłaniu, a po 

minucie Aileron uniósł swą ogorzałą, brodatą twarz i odezwał się.

- Odkąd moja matka umarła, on już nie był taki sam. On... znalazł. Czy 

uwierzyłabyś, że kiedyś był wielkim człowiekiem?

W tym mogła mu pomóc. - Widziałam nad jeziorem. Wiem, że był taki, 

Aileronie.

- Obserwowałem go, aż nie mogłem już tego prawie znieść - rzekł, już 

opanowany. - Wtedy w pałacu powstały odłamy, które żądały, by abdykował na moją 

rzecz. Zabiłem dwóch ludzi, którzy mówili o tym przy mnie, lecz ojciec przestraszył 

się i stał się podejrzliwy. Nie mogłem już z nim rozmawiać.

- A Diarmuid?

To pytanie szczerze go zaskoczyło. - Mój brat? Przez większość czasu był 

pijany, a przez resztę woził damy do Twierdzy Południowej. Bawił się tam w 

namiestnika marchii.

- Teraz wydaje się, że jest w nim coś więcej - stwierdziła łagodnie Kim.

- Być może tak zdaje się kobiecie.

Zmrużyła oczy. - To obraźliwe - powiedziała.

Zastanowił się nad tym. - Przypuszczam, że tak - rzekł. - Przepraszam. - 

Potem zaskoczył ją raz jeszcze. - Nie potrafię pozyskiwać ludzkiej sympatii - 

stwierdził Aileron, odwracając wzrok. - Mężczyźni zazwyczaj w końcu zaczynają 

mnie szanować, nawet wbrew własnej woli, ponieważ w pewnych sprawach, jakie oni 

cenią, posiadam... niewielki talent. Ale nie mam talentu do kobiet. - Jego oczy, niemal 

czarne, znów posłały jej spojrzenie. - Trudno mi także zrezygnować z pragnień, jakie 

posiadam, i nie mam cierpliwości do wtrącających się.

Nie skończył jeszcze. - Mówię ci to nie dlatego, że spodziewam się zmienić, 

lecz po to, byś wiedziała, że zdaję sobie z tego sprawę. Pojawią się ludzie, którym 

będę musiał zaufać, a jeśli jesteś jasnowidzącą, musisz tedy być jedną z nich. 

Obawiam się, że będziesz musiała przyjmować mnie takiego, jakim jestem.

Po tym nastała cisza, czym żadne z nich nie było zaskoczone. Po raz pierwszy 

Kim zauważyła Malkę i zawołała ją cicho. Czarna kotka wskoczyła na łóżko i 

zwinęła się w kłębek na jej kolanach.

- Zastanowię się nad tym - rzekła wreszcie. - Żadnych obietnic; sama jestem 

bardzo uparta. Wracając do początkowej kwestii, chciałabym zauważyć, że Loren 

wyraźnie ceni twego brata, a jeśli się nie mylę, Srebrny Płaszcz nie jest kobietą. - Za 

dużo kąśliwych słów, pomyślała. Powinnam postępować ostrożniej.

Nie sposób było czegokolwiek wyczytać z oczu Ailerona. - Był naszym 

nauczycielem, kiedy byliśmy chłopcami - powiedział książę. - Wciąż łudzi się 

nadzieją znalezienia czegoś wartościowego w Diarmuidzie. Po prawdzie, mój brat 

rzeczywiście wzbudza miłość w swych poddanych, a to musi o czymś świadczyć.

- O czymś - powtórzyła posępnie. - Ty nie widzisz w nim niczego godnego 

uwagi? - Co za ironia losu: tak naprawdę wcale nie lubiła Diarmuida, a teraz, proszę...

Aileron w odpowiedzi wymownie wzruszył ramionami.

- Darujmy więc to sobie - stwierdziła. - Czy mógłbyś dokończyć swą 

opowieść?

- Niewiele zostało do opowiedzenia. Kiedy w zeszłym roku zmalała ilość 

opadów, a całkowicie przestało padać tej wiosny, nabrałem podejrzeń, że nie jest to 

zbieg okoliczności. Chciałem umrzeć za niego, abym nie musiał przyglądać się, jak 

niedołężnieje. Ani widzieć wyrazu jego oczu. Nie mogłem żyć ze świadomością, że 

nie ma do mnie zaufania. Poprosiłem więc, bym mógł pójść na Letnie Drzewo, a on 

odmówił. Zwróciłem się z prośbą jeszcze raz i znów odmówił. Potem do Paras Derval 

doszła wieść o tym, że we wsiach umierają dzieci, i znów przed całym dworem 

zwróciłem się z prośbą, a on kolejny raz nie udzielił mi zezwolenia. Więc...

- Więc powiedziałeś mu, co dokładnie myślisz. - Potrafiła wyobrazić sobie tę 

scenę.

- Tak zrobiłem. A on mnie wygnał.

- Niezbyt skutecznie - stwierdziła zgryźliwie.

- Czy chciałabyś, wróżko, bym opuścił swój kraj? - warknął głosem, który 

niespodziewanie zabrzmiał dumnie i władczo. Sprawiło jej to przyjemność; była w 

nim troska.

- Aileronie - powiedziała - on dobrze postąpił. Musisz o tym wiedzieć. Jak 

najwyższy król mógł pozwolić, by ktoś inny umarł za niego?

I natychmiast uświadomiła sobie, że stało się coś złego.

- Więc nie wiesz. - Nie było to pytanie. Nagła łagodność w jego głosie 

zaniepokoiła ją bardziej niż cokolwiek innego.

- O czym? Proszę, musisz mi powiedzieć.

- Mój ojciec pozwolił pójść komuś innemu - rzekł Aileron. - Posłuchaj 

grzmotów. Na Drzewie jest twój przyjaciel. Pwyll. Przeżył dwie noce. Ta jest 

ostatnia, jeśli jeszcze żyje.

Pwyll. Paul.

To pasowało. Pasowało aż za dobrze. Wycierała łzy, lecz następne wciąż 

płynęły. - Widziałam go - szepnęła. - Widziałam go we śnie z twoim ojcem, lecz nie 

słyszałam, o czym rozmawiali, bowiem grała muzyka i...

Wtedy i ten element wizji stał się dla niej zrozumiały.

- Och, Paul - westchnęła. - To był Brahms, prawda? Utwór Brahmsa, który 

grała Rachela. Jakże mogłam nie pamiętać?

- Czy zmieniłabyś cokolwiek? - spytał Aileron. - Czy postąpiłabyś właściwie?

Zbyt ciężko było w tej chwili myśleć o tym. Skupiła się na kocie. - Czy 

nienawidzisz go? - spytała stłumionym głosem, zaskakując samą siebie tym pytaniem.

Na te słowa zerwał się na nogi, zaskoczony i bezbronny. Podszedł 

stanowczym krokiem do okna i popatrzył na jezioro. Słychać było dzwony. A potem 

zagrzmiało. Dzień przesycony mocą jeszcze nie dobiegł kresu. Miała nadejść noc, 

trzecia noc...

- Spróbuję się powstrzymać - powiedział w końcu tak cicho, że Kim ledwo go 

usłyszała.

- Proszę - rzekła, wiedząc, że w jakiś sposób jest to ważne. Nawet jeśli tylko 

dla niej, by złagodzić ciężar rosnącego plonu trosk. Wstała z łóżka z kotem w 

objęciach.

Odwrócił się twarzą do niej. Światło za nim było dziwne.

- To ma być moja wojna - rzekł Aileron dan Ailell.

Kobieta potwierdziła skinieniem głowy.

- Widziałaś to? - dopytywał się.

Ten sam gest w odpowiedzi. Na zewnątrz wiatr ucichł; było bardzo spokojnie. 

- Zmarnowałbyś to, idąc na Drzewo.

- Nie zmarnowałbym. Jednakże masz rację, to przejaw głupoty. Mojej, nie 

twego przyjaciela - dodał po chwili. - Poszedłem zobaczyć go zeszłej nocy. Nie 

mogłem się powstrzymać. Jest w nim coś jeszcze.

- Żal. Duma. Ta z rodzaju mrocznych.

- To mroczne miejsce.

- Czy on zdoła wytrzymać?

Aileron odparł dopiero po chwili. - Nie sądzę. Zeszłej nocy był już bliski 

śmierci.

Paul. Zastanawiała się, kiedy ostatni raz słyszała jego śmiech.

- Był chory - powiedziała. Było to właściwie stwierdzenie nie na temat. Jej 

głos też zabrzmiał jakoś dziwnie.

Aileron niezręcznie dotknął jej ramienia. - Nie będę go nienawidził, Kim. - Po 

raz pierwszy zwrócił się do niej po imieniu. - Nie potrafię. To taki dzielny postępek.

- On już taki jest - odpowiedziała. Nie rozpłacze się znowu. - On już taki jest - 

powtórzyła, podnosząc głowę. - A my mamy wojnę do stoczenia.

- My? - spytał Aileron, a w jego oczach dostrzegała prośbę, której nie miał 

odwagi wypowiedzieć.

- Będzie ci potrzebna jasnowidząca - stwierdziła rzeczowo. - Wygląda na to, 

że lepszej nie znajdziesz. Mam też Baelrath.

Zrobił krok w jej stronę. - Jestem... - Zaczerpnął tchu. - Jestem zadowolony - 

wykrztusił.

Wybuchła śmiechem; nie mogła się powstrzymać. - Boże - zawołała. - Boże, 

Aileronie, nigdy jeszcze nie spotkałam kogoś, komu z takim trudem przyszłoby 

podziękowanie. Co w takim razie mówisz, gdy ktoś przy stole podaje ci sól?

Otworzył i zamknął usta. Sprawiał wrażenie bardzo młodego.

- W każdym razie - rzekła raźno - nie ma za co dziękować. A teraz lepiej 

ruszajmy w drogę. Powinieneś znaleźć się dziś wieczorem w Paras Derval, nie 

sądzisz?

Wyglądało na to, że już uprzednio osiodłał konia w szopie i tylko czekał na 

nią. Gdy Aileron wyszedł tylnymi drzwiami, by przyprowadzić ogiera, Kim zajęła się 

zamknięciem chatki. Sztylet i diadem będą najbezpieczniejsze w podziemnej 

komnacie. Teraz instynktownie wiedziała o takich rzeczach.

Pomyślała wtedy o Raedercie i zastanowiła się, czy bezsensem jest smucić się 

z powodu człowieka, który dawno umarł. Nie było, teraz wiedziała, że nie; bowiem 

umarli, znajdując się ciągle w czasie, podróżują, nie giną. Ysanne zaginęła. Kim zdała 

sobie sprawę, że wciąż jest jej potrzebna długa chwila samotności, lecz skoro nie było 

to możliwe, nie było sensu nawet o tym myśleć. Góra wszystkim im odebrała ten 

luksus.

Im wszystkim. W tym momencie przystanęła. Zdała sobie sprawę, że wlicza 

siebie w ich liczbę, nawet w myślach. Czy uświadamiasz sobie, zadała sobie pytanie z 

lękiem i zdumieniem, że jesteś obecnie jasnowidzącą Najwyższego Królestwa 

Brenninu we Fionavarze?

To prawda. O Boże, pomyślała, i jak tu nie mówić o nadmiernie ambitnych 

ludziach! Lecz gdy wróciła myślami do Ailerona, jej wesołość przygasła. Aileron. 

Pomoże mu zostać królem, jeśli zdoła, nawet jeśli jego brat został mianowany 

następcą tronu. Zrobi to, ponieważ krew jej śpiewała, że tak należy postąpić, a teraz 

już wiedziała, że jest to część losu jasnowidzącej.

Kiedy wyszedł zza węgła z koniem, była spokojna i przygotowana. Miał teraz 

miecz i łuk zawieszony przy siodle, a czarnego rumaka dosiadał z pełną wdzięku 

lekkością. Musiała przyznać, że zrobił na niej wrażenie.

Na początku podróży wybuchła niewielka sprzeczka, ponieważ Kim nie 

chciała zostawić Malki, lecz kiedy zagroziła, że pójdzie pieszo, Aileron z kamienną 

twarzą spuścił rękę i posadził ją za sobą na siodle. Razem z kotem. Uświadomiła 

sobie, że ma ogromną siłę.

Minutę później miał podrapane ramię. Wyglądało na to, że Malka nie lubi 

jazdy konnej. Wyglądało również na to, że Aileron potrafi być bardzo wymowny, 

kiedy klnie. Kim powiedziała mu to słodkim głosem i została nagrodzona równie 

wymownym milczeniem.

Mgła nieco się podniosła po tym, jak wiatr ucichł. Wciąż było jasno, a słońce, 

które zachodziło niemal bezpośrednio za nimi, rzucało długie cienie na ścieżkę.

Był to jeden z powodów, dla jakich zasadzka się nie powiodła.

Zaatakowali ich na zakręcie, gdzie wraz z Mattem po raz pierwszy ujrzała 

jezioro. Zanim pierwsi svartowie wyskoczyli na drogę, Aileron, ostrzeżony jakimś 

szóstym zmysłem, kopnięciem popędził ogiera do galopu.

Tym razem nie poleciały strzałki. Rozkazano im wziąć białowłosą kobietę 

żywcem, a miała tylko jednego służącego za ochronę. Powinno pójść łatwo. Ich było 

piętnastu.

Dwunastu po pierwszym natarciu konia, gdy klinga Ailerona świsnęła jak 

kosa po obu jego bokach. Niemniej jednak Kim zawadzała mu. Zgrabnym ruchem 

zeskoczył z siodła, zabijając następnego svarta podczas lądowania.

- Jedź dalej! - krzyknął.

Koń z własnej woli ruszył kłusem, a następnie galopem. Nie ma mowy, 

pomyślała Kim, i z całych sił trzymając przerażonego kota, ściągnęła wodze, 

zatrzymując ogiera.

Odwróciwszy się, obserwowała bitwę, a serce podskoczyło jej do gardła, choć 

nie ze strachu.

W blasku zachodzącego słońca Kim stała się świadkiem pierwszej potyczki 

Ailerona dan Ailella w tej wojnie. Na tej samotnej dróżce odbył się dla niej pokaz 

oszałamiającej, prawie obezwładniającej gracji ruchów. Widok tego mężczyzny z 

mieczem w ręku niemal rozdzierał serce. To był taniec. To było coś więcej. Panuje 

opinia, że niektórzy ludzie są urodzeni do czegoś; i to prawda.

Bowiem zdjęta lękliwym podziwem i oszołomiona, od samego początku 

wiedziała, że była to nierówna walka. Ich piętnastu z bronią i ostrymi zębami w 

bezpośredniej walce przeciwko jednemu człowiekowi z długim mieczem 

błyszczącym w dłoni, a ona wiedziała, że zwycięży. Zwycięży bez trudu.

Nie trwało to długo. Nie przeżył ani jeden z piętnastu svart alfarów. 

Oddychając tylko trochę szybciej niż zwykle, mężczyzna oczyścił swój miecz i 

schował go, po czym poszedł ścieżką w jej stronę, ze słońcem nisko za plecami. 

Panowała teraz wielka cisza. Kim zobaczyła, że ciemne oczy księcia są posępne.

- Powiedziałem ci, żebyś jechała - rzekł.

- Wiem. Nie zawsze robię to, co mi każą. Wydawało mi się, że cię 

ostrzegałam.

Milczał, mierząc ją spojrzeniem.

- Niewielki talent - przedrzeźniała całkiem udanie.

Z rozkoszą ujrzała, jak na jego twarzy nagle odmalowała się nieśmiałość.

- Dlaczego trwało to tak długo? - spytała Kim Ford.

Po raz pierwszy słyszała, jak się roześmiał.

Dotarli do Paras Derval o zmierzchu. Aileron narzucił kaptur, by go nie 

rozpoznano. Kiedy już znaleźli się za bramami miasta, udali się pośpiesznie i po 

cichu do kwatery Lorena. Zastali tam maga wraz z Mattem i Kevinem Lainem.

Kim i Aileron opowiedzieli swoje historie najzwięźlej, jak potrafili; mieli 

mało czasu. Szeptem powiedzieli o Paulu, słysząc, jak pioruny gromadzą się na 

zachodzie.

A potem, gdy stało się jasne, że ani ona, ani książę nie wiedzą o czymś 

ważnym, powiedziano im o Jennifer.

W tym momencie nie było wątpliwości, że bez względu na przerażonego kota 

i królestwo, które jej potrzebowało, nowa jasnowidząca Brenninu mogła załamać się 

jak każdy z nich.

Dwukrotnie w ciągu dnia myślał, że to już koniec. Odczuwał bardzo wielki 

ból. Był teraz poważnie poparzony słońcem i czuł, że ciało miał wyschnięte. 

Wyschnięte jak ziemia, w czym, jak pomyślał wcześniej - ile wcześniej? - zawierała 

się istota jego cierpienia. Skupisko. Czasami wszystko wydawało się takie proste, 

sprowadzało się do tak jasnych odniesień. Lecz potem zaczynało mu się kręcić i 

mącić w głowie, a wraz z zamętem znikała wszelka przenikliwość.

Mógł być jedyną osobą we Fionavarze, która nie dostrzegła Góry buchającej 

ogniem. Słońce było dla niego wystarczająco ogniste. Usłyszał śmiech, lecz był tak 

wycieńczony, że umiejscowił go gdzie indziej, w swym własnym piekle. Tam też 

cierpiał; nie oszczędzono mu i tego.

Tym razem obudziły go dzwony. Przez jakiś czas był wtedy przytomny i 

wiedział, gdzie dzwonią, ale nie wiedział dlaczego. Bolały go zapuchnięte od oparzeń 

słonecznych oczy i był rozpaczliwie spragniony. Wydawało się, że słońce ma tego 

dnia inny kolor. Zdawało się. Co on mógł wiedzieć? Miał tak zmącone zmysły, że nic 

nie mógł uważać za prawdę.

Mimo to dzwony biły w Paras Derval, tego był pewien. Chociaż... chociaż po 

chwili nasłuchiwania wydawało mu się, że słyszy także dźwięk harfy. Było to 

najgorsze, co mogło się stać, pochodziło z jego własnego domu, zza zaryglowanych 

drzwi. Tego nie było na zewnątrz. Dzwony owszem, lecz ich odgłos już cichł. Znów 

się zapadał w niebyt i nie było niczego, na czym mógłby się wesprzeć, żadnej gałęzi, 

żadnej ręki. Był skrępowany, wysuszony i zapadał się, tonął. Zobaczył, jak pękają 

rygle i otwierają się drzwi do pokoju. Och, pani, pani, pomyślał. Nie było już zasuw, 

niczego, czym mógłby zamknąć drzwi. Głębia. Głębia morska...

Znajdowali się w łóżku. Noc przed jego podróżą. Oczywiście. To będzie to 

wspomnienie. Z powodu harfy właśnie to.

Jego pokój. Wiosenna noc, niemal letnia pogoda. Okno otwarte, zasłony 

wydymane wiatrem, jej włosy spowijające ich oboje, kołdra odsunięta tak, by mógł ją 

widzieć w blasku świecy. Jej świecy, podarunku. Sam blask należał do niej.

- Wiesz - powiedziała Rachel - mimo wszystko jesteś jednak muzykiem.

- Chciałbym, żeby to była prawda - usłyszał siebie samego. - Wiesz przecież, 

że nie potrafię nawet śpiewać.

- Ależ nie - rzekła, rozwijając pomysł i bawiąc się włosami na jego piersi. - 

Jesteś. Jesteś harfiarzem, Paul. Masz dłonie harfiarza.

- Gdzie jest w takim razie moja harfa? - Zawsze taki serio.

A Rachel odparła: - Oczywiście ja nią jestem. Moje serce jest struną harfy.

Jak mógł się nie uśmiechnąć? Sama jasność.

- Wiesz - powiedziała - kiedy będę grać w przyszłym miesiącu Brahmsa, 

zrobię to dla ciebie.

- Nie. Dla siebie samej. Zatrzymaj to dla siebie.

Uśmiechnęła się. Nie mógł tego zobaczyć, lecz teraz już wiedział, kiedy 

Rachel się uśmiecha.

- Uparciuch. - Musnęła go lekko ustami. - Podzielmy się w takim razie. Czy 

mogę zagrać drugą część utworu dla ciebie? Przyjmiesz to? Pozwól mi ją zagrać 

dlatego, że cię kocham. Żeby ci o tym powiedzieć.

- Och, pani - rzekł wtedy.

Dłoń harfiarza. Serce ze struny harfy.

Pani, pani, pani.

Nie wiedział, co tym razem sprawiło, że oprzytomniał. Jednakże słońce już 

zaszło. Zbliżał się zmrok. Robaczki świętojańskie. Więc to trzecia noc. Ostatnia. Na 

trzy noce i wieczność, powiedział stary król.

Król nie żył.

Skąd o tym wiedział? A po chwili odniósł wrażenie, że w największej głębi, 

daleko pod powierzchnią tego poparzonego, rozciągniętego i wysuszonego ogniska 

bólu, jakim się stał, pozostała jakaś część jego duszy, która potrafiła się bać.

Skąd wiedział, że Ailell nie żyje? Powiedziało mu o tym Drzewo. Ono 

wiedziało o odejściu najwyższych królów, zawsze wiedziało. Dawno temu zapuściło 

korzenie w glebie czasu, by wzywać ich do siebie. Od Iorwetha do Ailella byli oni 

Dziećmi Mörnira i Drzewo wiedziało, kiedy któryś z nich umierał. On teraz też 

wiedział. Rozumiał to. Teraz oddaję cię Mörnirowi; to druga część poświęcenia. 

Został oddany. Stawał się korzeniem, gałęzią. Spoczywał tam obnażony, skórą 

dotykał kory; obnażony we wszystkich możliwych aspektach, bowiem znów zapadał 

się w ciemność i odsuwały się rygle drzwi. Był tak otwarty, że wiatr mógł przenikać 

przez niego na wylot, światło świecić i cień padać.

Znów jak dziecko. Jasność i mrok. Prostota.

Kiedy zaczęła się cała ta komplikacja?

Przypominał sobie (to inne drzwi), jak grał w baseball na ulicy o zmierzchu. 

Grał nawet po tym, jak zapaliły się latarnie uliczne, tak że piłka mknęła niczym 

kometa z jasności w mrok, wymykająca się, lecz osiągalna. Zapach skoszonej trawy i 

kwiatów na ganku, skóry jego nowej rękawicy do baseballa. Letni zmierzch, letnia 

ciemność. Poczucie ciągłości. Kiedy nastąpiła zmiana? Dlaczego musiała nastąpić? 

Proces, w którym pojawiły się nieciągłości, ślepe zaułki, urwane końce, a wszystkie 

spadające jak ulewa strzał, nie oświetlonych i nieuniknionych.

A potem miłość, miłość, najgłębsza z nieciągłości.

Bowiem mimo wszystko wrota dzieciństwa zmieniły się w te drugie, te, 

którym nie potrafił stawić czoła. Nawet dzieciństwo nie było już bezpieczne, nie 

dzisiejszej nocy. Nigdzie nie będzie bezpiecznie tej nocy. Nie tutaj, u kresu, nago na 

Drzewie.

I wtedy wreszcie zrozumiał: zrozumiał, że do Boga trzeba iść prawdziwie 

nagim. To Drzewo obnażało go warstwa po warstwie, odsłaniając wreszcie to, przed 

czym się ukrywał. To, przed czym - czy kiedyś nie istniało coś, co nazywano ironią? - 

chciał się skryć tutaj. Muzyka. Jej imię. Łzy. Deszcz. Autostrada.

Znów osunął się w głąb siebie; robaczki świętojańskie wśród drzew zmieniły 

się w reflektory nadjeżdżających samochodów, co było absurdalne. Jednakże potem 

już przestało takie być, ponieważ znajdował się w samochodzie, którym jechał w 

ulewie bulwarem Lakeshore na wschód.

Tej nocy, kiedy zginęła, padał deszcz.

Nie chcę, nie chcę tam iść, pomyślał, chwytając się nicości w ostatnim, 

rozpaczliwym wysiłku próbującego się wyrwać umysłu. Proszę, pozwólcie mi po 

prostu umrzeć, niech stanę się deszczem dla nich.

Lecz nie. Był teraz Strzałą. Strzałą na Drzewie, własnością Mörnira, i miał 

być mu oddany nagi lub wcale.

Lub wcale. Zdał sobie sprawę z tej możliwości. Mógł umrzeć. Wciąż miał taki 

wybór, mógł po prostu zrezygnować. Wybór należał do niego.

I tak trzeciej nocy Paul Schafer podszedł do ostatniej próby, tej, której nikt nie 

przeszedł pomyślnie, próby otwarcia. Podczas której królowie Brenninu lub ci, co 

przychodzili w ich imieniu, odkrywali, że odwaga, by się tu znaleźć, siła, by 

wytrzymać, a nawet ukochanie ich kraju nie było wystarczająco silne w żadnym z 

nich. Na Drzewie nikt nie mógł już się skryć przed żyjącymi czy umarłymi, przed swą 

własną duszą. Nagi szedł człowiek do Mörnira, lub wcale. Och, to było dla nich zbyt 

wiele. Zbyt ciężko, zbyt niesprawiedliwie po wszystkim, co wycierpieli, było wtedy 

zstępować w najmroczniejsze miejsca, będąc tak słabym, tak niemożliwie 

bezbronnym.

I tak oto rezygnowali, dzielni królowie mieczy, mędrcy i nieustraszeni 

książęta, wszyscy odwracali się od tak bolesnej i trudnej nagości i umierali za szybko.

Lecz nie tej nocy. Z powodu dumy, czystej zawziętości i, co najpewniejsze, z 

powodu psa Paul Schafer znalazł odwagę, by nie zawrócić. Zstąpił w otchłań. Strzała 

Boga. Tak otwarty, że wiatr mógł przezeń wiać, a światło świecić.

Ostatnie drzwi.

- Dworzak - usłyszał. Jego własny roześmiany głos. - Dworzak z Orkiestrą 

Symfoniczną. Kincaid, jesteś gwiazdą!

Roześmiała się nerwowo. - To tylko w Ontario Place. Na otwartym powietrzu 

z meczem baseballowym na stadionie w tle. Nikt niczego nie usłyszy.

- Wally usłyszy. Wally już cię kocha.

- Odkąd to jesteś w takiej zażyłości z Walterem Langsidem?

- Od czasu koncertu, o pani. Od czasu jego recenzji. Wally jest teraz moim 

ulubieńcem. - Wygrała wszystko, podbiła wszystkich. Olśniła. Dzięki wyprzedzającej 

ją pogłosce o tym, kim jest, wszystkie trzy gazety były obecne. Było to coś 

niesłychanego jak na koncert dyplomowy. Langside z gazety „Globe” napisał, że 

drugiej części utworu nie sposób było zagrać piękniej.

Wygrała wszystko. Zaćmiła każdego wiolonczelistę, jaki kiedykolwiek 

opuścił progi uczelni Edwarda Johnsona. A dziś zadzwonili z Torontońskiej Orkiestry 

Symfonicznej. Koncert na wiolonczelę Dworzaka. Piątego sierpnia w Ontario Place. 

Coś niesłychanego. Toteż pojechali na obiad do Winstona przepuścić sto dolarów z 

jego stypendium z wydziału historii.

- Pewnie będzie padało - zauważyła. Wycieraczki wybijały miarowy rytm o 

przednią szybę samochodu. Naprawdę lało.

- Orkiestra jest pod dachem - powiedział wyniośle - tak samo pierwsze 

dziesięć rzędów. Poza tym, jeśli będzie padało, nie będziesz musiała konkurować z 

Blue Jays. Nie możesz przegrać, maleńka.

- Widzę, że dziś wieczór jesteś w świetnym humorze.

- Racja - usłyszał, jak mówi osoba, którą kiedyś był - jestem dziś w 

doskonałym humorze. W szampańskim humorze.

Minął mozolącego się chevroleta.

- O cholera - powiedziała Rachel.

Proszę, błagał cichutki, zagubiony głos w Bożym Lesie. Jego głos. Och, 

proszę. Lecz był już tam, doszedł do końca. Na Letnim Drzewie nie było litości. 

Jakże mogłaby być? Tak był otwarty, że deszcz padał przez niego na wylot.

- O cholera - powiedziała.

- Co takiego? - usłyszał swój zaskoczony głos. Zobaczył, że to zaczęło się 

właśnie wtedy, właśnie w tym miejscu. W tym momencie. Wycieraczki na szczycie 

swego zamachu. Wschodnia część Lakeshore. Tuż za niebieskim chevroletem.

Dziewczyna milczała. Zerknąwszy, dostrzegł jej ciasno splecione dłonie. 

Głowę miała spuszczoną. Co to miało znaczyć?

- Muszę ci coś powiedzieć.

- Najwyraźniej. - Och, Boże, jego mechanizm obronny.

Na te słowa spojrzała na niego z ukosa. Ciemne oczy. Jak żadne inne. - 

Obiecałam - powiedziała. - Obiecałam, że z tobą dziś porozmawiam.

Obiecała? Spróbował, obserwował siebie próbującego. - Rachel, co się stało?

Oczy znów utkwione w przestrzeni przed nią. Jej dłonie.

- Nie było cię przez miesiąc, Paul.

- Tak, nie było mnie przez miesiąc. Wiesz dlaczego. - Wyjechał na cztery 

tygodnie przed jej koncertem dyplomowym. Przekonał siebie i ją, że to miało sens - 

czas był dla niej czymś zbyt ważnym, miał zbyt wielkie znaczenie. Grała teraz osiem 

godzin dziennie; chciał pomóc jej się skupić. Poleciał do Calgary z Kevem i pojechał 

samochodem jego brata przez Góry Skaliste, a później na południe, wzdłuż wybrzeża 

do Kalifornii. Dzwonił do niej dwa razy w tygodniu.

- Wiesz dlaczego - usłyszał znów swój głos. Zaczęło się.

- Wiesz, myślałam trochę.

- Zawsze dobrze jest trochę pomyśleć.

- Paul, nie bądź...

- Czego ty chcesz ode mnie? - wybuchł. - Co się stało, Rach?

- Mark poprosił mnie o rękę.

Mark? Mark Rogers był jej akompaniatorem. Student ostatniego roku 

wydziału fortepianu, przystojny, delikatny, nieco zniewieściały. To nie pasowało. Nie 

mieściło mu się w głowie.

- W porządku - rzekł. - Zdarza się. To się zdarza, kiedy przez dłuższy czas ma 

się wspólny cel. Teatralny romans. On się zakochał, Rachel, w tobie łatwo jest się 

zakochać. Ale dlaczego mówisz mi o tym w taki sposób?

- Ponieważ mam zamiar się zgodzić.

Żadnego ostrzeżenia. Strzał z bliska. Nic nigdy nie przygotowało go na ten 

cios. Letnia noc, lecz, Boże, zdjął go taki chłód. Taki niespodziewany chłód.

- Tak po prostu? - Odruch.

- Nie! nie tak po prostu. Nie bądź taki oziębły, Paul.

Usłyszał, że wydaje jakiś odgłos. Sapnięcie, śmiech: coś pomiędzy. W 

rzeczywistości drżał. Nie bądź taki oziębły, Paul.

- Właśnie o to chodzi - rzekła, zaciskając dłonie. - Ty jesteś zawsze taki 

opanowany, myślący, kalkulujący. Tak jak wykalkulowałeś sobie, że będzie mi 

potrzebny miesiąc samotności albo dlaczego Mark zakochał się we mnie. Tyle logiki: 

Mark nie jest taki silny. On mnie potrzebuje. Potrafię zrozumieć, w jaki sposób on 

mnie potrzebuje. On płacze, Paul.

Płacze? Nic już nie rozumiał. Co ma z tym wspólnego płacz?

- Nie wiedziałem, że lubisz numerek Niobe. - Najważniejsze to przestać się 

trząść.

- Nieprawda. Proszę, nie bądź złośliwy, nie umiem tego znieść... Paul, to 

dlatego, że ty nigdy nie przestajesz naprawdę być opanowany, nigdy nie sprawiłeś, 

bym czuła się niezbędna. Chyba nie jestem. Ale Mark... czasami kładzie mi głowę na 

piersi, już po tym.

- O Jezu, Rachel, nie!

- To prawda! - Deszcz padał coraz mocniej. Trudno było oddychać.

- To on na harfie też gra? Muszę przyznać, że jest wszechstronny. - Boże, taki 

cios; było mu tak zimno.

Dziewczyna płakała. - Nie chciałam, żeby...

Nie chciała, żeby tak było. A jak chciała, żeby było? Och, pani, pani, pani.

- Nic się nie stało - z niedowierzaniem posłyszał swoje słowa. Skąd to się 

wzięło? Wciąż miał trudności z oddychaniem. Deszcz walił o dach, o przednią szybę. 

- Wszystko będzie dobrze.

- Nie - powiedziała Rachel, wciąż płacząc w stuku deszczu. - Czasami nie 

może być dobrze.

Bystra, bystra dziewczyna. Niegdyś wyciągnąłby do niej rękę, by jej dotknąć. 

Niegdyś? Dziesięć minut temu. Tylko tyle, przed tym chłodem.

Miłość, miłość, najgłębsza z nieciągłości.

A może jednak nie najgłębsza.

Bowiem w tej dokładnie chwili jadącej przed nimi mazdzie pękła opona. 

Nawierzchnia była śliska. Samochód zatoczył się na bok i zderzył z fordem na 

sąsiednim paśmie, po czym odbił się i wykonał pełny obrót, gdy ford odskoczył od 

barierki ochronnej.

Nie było miejsca, by zahamować. Leciał wprost na nich. Pominąwszy fakt, że 

było trzydzieści centymetrów, prawie jedna trzecia metra wolnej przestrzeni, gdyby 

wyminął ich z lewej strony. Wiedział, że było trzydzieści centymetrów na 

hamowanie, widział to w zwolnionym tempie w myślach tyle razy. Trzydzieści 

centymetrów. Nie była to rzecz niemożliwa; bardzo trudna w deszczu, ale...

Zdecydował się, przeciął wirującą mazdę, zderzył się z barierką, obrócił i 

potoczył po drodze, wpadając wprost na ślizgającego się forda.

On miał zapięte pasy; ona nie.

I to było już wszystko, z wyjątkiem prawdy.

Prawdą było, że rzeczywiście było tam trzydzieści centymetrów, być może 

równie dobrze dwadzieścia pięć, jak i trzydzieści pięć. Wystarczająco dużo. 

Wystarczyłoby, gdyby zdecydował się natychmiast po zauważeniu przerwy. Ale 

przecież tego nie zrobił, prawda? W chwili gdy ruszył, było już tylko niecałe osiem 

centymetrów wolnej przestrzeni, może dziesięć, za mało w nocy, w deszczu, przy 

sześćdziesięciu czterech kilometrach na godzinę. Trochę za mało.

Pytanie: jak mierzy się czas, tam u kresu? Odpowiedź: tym, ile zostało 

przestrzeni. Bez przerwy przeglądał ten film w myślach; bez przerwy widział, jak 

koziołkują. Odbijają się od barierki i zderzają z fordem. Koniec.

Ponieważ nie zareagował wystarczająco szybko.

A dlaczego - Proszę uważać, panie Schafer! - dlaczego nie zareagował 

wystarczająco szybko?

Cóż, proszę słuchaczy, nowoczesne techniki umożliwiają nam już zbadanie 

toku myśli kierowcy w tej krztynie - cóż za piękne słowo - czasu pomiędzy 

zauważeniem a reakcją. Pomiędzy pragnieniem a skurczem, jak niegdyś zgrabnie ujął 

to pan Eliot.

A gdzie, przy bliższym przyjrzeniu się, było pożądanie?

Nie możemy być pewni, słuchacze, to rzeczywiście nadzwyczaj niebezpieczny 

grunt (w końcu padał deszcz), lecz staranne zbadanie danych zdaje się ujawniać 

osobliwą przerwę w reakcjach kierowcy.

Zareagował, o tak, bez wątpienia uczynił to. I szczerze mówiąc - bądźmy, 

proszę, szczerzy - szybciej od większości kierowców na jego miejscu. Lecz czy 

rzeczywiście - i w tym tkwił problem - czy rzeczywiście najszybciej, jak mógł?

Jest możliwe, tymczasem jedynie hipotetycznie, lecz jest możliwe, że 

odczekał tę krztynę czasu - tylko tyle, nie więcej; lecz jednak - ponieważ nie był 

zupełnie pewny, czy chce zareagować. Pragnienie i skurcz. Panie Schafer, pańskie 

uwagi? Czy zaistniało być może niewielkie, powiedzmy, opóźnienie pragnienia?

Samo sedno. Oddział urazowy Szpitala Św. Michała.

Najgłębsza nieciągłość.

- To powinienem być ja - powiedział do Kevina. Trzeba zapłacić cenę, tak czy 

inaczej. Stanowczo nie wolno było płakać. Byłaby to zbyt wielka hipokryzja. A więc 

to część ceny: nie będzie łez, nie będzie wyzwolenia. Co ma z tym wspólnego płacz? 

- zapytał ją. Albo nie, pomyślał o tym. Niobe, powiedział. Numerek Niobe. Jaki 

dowcipny, błyskotliwy, tak szybko uruchamiający mechanizmy obronne. Zapięty pas 

w samochodzie. Mimo to tak zziębnięty, tak bardzo zziębnięty. Widocznie płacz miał 

z tym wiele wspólnego.

To jeszcze nie wszystko. Odtwarzało się taśmę. Bez przerwy, jak wewnętrzny 

film, jak koziołkujący samochód: cały czas taśma z jej koncertu. I nasłuchiwało się 

zawsze w drugiej części utworu kłamstwa. Należy do niego, powiedziała. Ta część, 

ponieważ go kocha. A więc musiało to być kłamstwo. Powinno się umieć je usłyszeć, 

na przekór Walterowi Langside’owi i wszystkim innym. Przecież da się wychwycić 

kłamstwo?

Niestety. Jej miłość do niego w tym dźwięku, tym doskonałym dźwięku. 

Olśniewającym. I tego nie potrafił pojąć; jak było to możliwe. I tak więc za każdym 

razem następował taki moment, kiedy nie mógł już słuchać i nie wybuchnąć płaczem. 

A jemu nie wolno było płakać, więc...

Więc opuściła go, a on ją zabił, a nie wolno płakać, jeśli zrobi się coś takiego. 

Trzeba zapłacić za to, więc...

Więc przybył do Fionavaru.

Na Letnie Drzewo.

Koniec lekcji. Czas umierać.

Tym razem była cisza. Kompletna i absolutna cisza w lesie. Grzmoty ucichły. 

Był wypaloną głownią, suchą haską: tym, co zostaje na końcu.

U kresu wraca się, bowiem tyle było mu dane: odejść stąd na trzeźwo i 

świadomie. Było to nieoczekiwane przyzwolenie. Krańcowo wyczerpany, potrafił 

jednak odczuwać wdzięczność za godność, na jaką mu zezwolono.

Wtedy stało się. Zauważył, że w niewytłumaczalny sposób ze ściółki leśnej 

zaczęła się podnosić mgła. Lecz nie, nie było w tym nic niewytłumaczalnego: mgła 

podnosiła się, bowiem miała się podnieść. Co można było wyjaśnić w tym miejscu?

Obrócił głowę z wysiłkiem, wpierw w jedną stronę, potem w drugą. Na 

gałęziach siedziały dwa ptaki, oba kruki. Znam je, pomyślał, niezdolny już do 

odczuwania zaskoczenia. Nazywają się Myśl i Pamięć. Dowiedziałem się tego dawno 

temu.

To prawda. Nazywano je tak we wszystkich światach, a to było ich miejsce 

gniazdowania. Należały do Boga.

Jednakże nawet ptaki tkwiły w bezruchu; każde bystre, żółte oko spokojne, 

nieruchome. Czekały, jak czekają drzewa. Teraz tylko mgła się poruszała; była już 

wysoko. Nie słychać było żadnego dźwięku. Cały Boży Las zdawał się skupiać w 

sobie, jakby czas jakimś sposobem miał się otworzyć i uczynić miejsce - i dopiero 

wtedy Paul wreszcie zrozumiał, że czekają nie na Boga, a na coś innego, coś, co nie 

stanowiło części obrzędu, coś z zewnątrz... i przypomniał sobie obraz (myśl, 

wspomnienie) czegoś w bardzo dalekiej przeszłości, jakby w innym życiu, innej 

osoby niemalże, która we śnie... nie, wizji, badaniu, tak, to właśnie to... widziała 

mgłę, tak, i las, i oczekiwanie, tak, oczekiwanie na wzejście księżyca, kiedy coś, 

coś...

Lecz księżyc nie mógł wzejść. Był nów, noc nowego księżyca. Ostatni sierp 

ocalił psa zeszłej nocy. Ocalił go dla tego. Czekali, Boży Las, cała noc oczekiwała 

skręcona niczym sprężyna, lecz tej nocy księżyc nie wzejdzie.

I wtedy wzeszedł.

Nad drzewami na wschodzie na polanie Letniego Drzewa wzeszła Jasność. I 

w noc nowiu na Fionavar spłynął blask księżyca w pełni. Gdy drzewa w lesie zaczęły 

szemrać i kołysać się na nagłym wietrze, Paul dostrzegł, że księżyc był czerwony jak 

ogień czy krew, i moc ukształtowała ten moment, nadając mu imię: Dana, Matka, 

przybyła z wstawiennictwem.

Bogini wszystkich żyjących we wszystkich światach; matka, siostra, córka, 

narzeczona Boga. I wtedy Paul zrozumiał w przebłysku olśnienia, że nie było ważne, 

którą z nich była, wszystkie były prawdziwe. Na tym poziomie potęgi hierarchie 

przestawały mieć znaczenie. Ważna była tylko moc, podziw i lęk, boskie objawienie. 

Czerwony księżyc na niebie w noc nowiu, aby polana w Bożym Lesie mogła lśnić, a 

Letnie Drzewo mogło być spowite w mgłę na dole, a w jasności topić koronę.

Paul spojrzał w górę, nie odczuwając już zaskoczenia; był ofiarą, pustą 

skorupą. Przyszłym deszczem. I w tym momencie wydało mu się, że słyszy głos, w 

niebiosach, w lesie, w przepływie swej własnej krwi koloru księżyca, i głos ten 

przemówił tak, że wszystkie drzewa zadrżały od tego dźwięku niczym żywe różdżki.

- Nie tak było, nie tak będzie.

A kiedy ucichło echo, Paul znów znalazł się z Rachel na autostradzie w 

deszczu. I znów ujrzał mazdę, która zderza się z fordem z powodu pękniętej dętki. 

Zobaczył wirującą, niemożliwą przeszkodę.

Zobaczył trzydzieści centymetrów przestrzeni z lewej strony.

Lecz teraz była przy nim Dana, Bogini, która zabrała go tam, by poznał 

prawdę. I w narastającym, palącym serce blasku ostatecznego wybaczenia ujrzał, że 

chybił celu, jakim była ta wyrwa, i to zaledwie o odrobinę, och, zaledwie o odrobinę, 

nie z powodu wahania zrodzonego z braku pragnienia, życzenia śmierci czy 

morderstwa, lecz tylko dlatego, iż w końcu był istotą ludzką. Och, pani, był 

człowiekiem. Zaledwie, zaledwie człowiekiem i chybił z powodu urazy, żalu, szoku i 

deszczu. Dlatego mogło to mu zostać wybaczone.

I zrozumiał, że zostało. Szczerze, szczerze wybaczone.

Nie zaprzeczaj własnej śmiertelności. - Głos rozlegał się w nim niczym wiatr - 

to jeden z jej głosów, tylko jeden, jak wiedział. W tym dźwięku kryła się miłość, był 

kochany. - Zawiodłeś, ponieważ ludzie są zawodni. To również jest dar.

A potem, w głębi jego duszy, niczym niski dźwięk harfy, który już nie 

sprawiał bólu, rozległy się te ostatnie słowa: Odejdź spokojnie i w pokoju. Wszystko 

jest już dobrze.

Bolało go gardło. Jego serce przypominało skrępowaną, ściśniętą kulę, zbyt 

wielką dla niego, dla tego, co zostało z jego ciała. Przez wznoszącą się mgłę 

spostrzegł niewyraźnie jakąś postać na obrzeżu polany: kształt miała ludzki, lecz 

nosiła dumne poroże jelenia. Poprzez opary zobaczył, że postać skłoniła się przed 

nim, po czym znikła.

Nadszedł czas.

Ból ustąpił. Jego ciało ukształtowane było ze światła, wiedział, że jego oczy 

świecą. A więc nie zabił jej: wszystko było dobrze. To była strata, lecz stratę wolno 

było ponieść, koniecznie trzeba było ponieść. Tyle jasności było wokół, nawet w 

chwili, gdy mgła uniosła się na wysokość jego stóp.

Aż w końcu nadeszło słodkie, przesłodkie uwolnienie żalu. Przyszła mu wtedy 

na myśl pieśń Kevina, przypomniał ją sobie z miłością: Nadejdzie dzień jutrzejszy, 

gdy zapłaczesz nade mną.

Jutrzejszy dzień. Tak oto nadszedł dzień jutrzejszy i tu wreszcie, u kresu, 

zapłakał nad Rachel Kincaid, która umarła.

I tak Paul zapłakał na Letnim Drzewie.

I wtedy rozległ się huk gromu jak krok obwieszczający zagładę, jakby trzask 

pękających światów, i na polanie zjawił się Bóg. Nadszedł. I znów przemówił swym 

jedynym, niezmiennym głosem w miejscu, które należało do niego, a mgła wykuta 

mocą tego grzmotu zaczęła znów płynąć, coraz szybciej i szybciej, do jednego 

miejsca, do Letniego Drzewa.

W górę się wzbiły kłęby mgły w Bożym Lesie, w górę przez ofiarę i wielki 

pień Drzewa, ciśnięte ręką Boga w nocne niebo jak włócznia.

A na niebie nad Brenninem, przy wtórze huku i trzasku piorunów, nagle 

zaczęły się gromadzić chmury i rozprzestrzeniać z Lasu Mörnira, pokrywając cały 

kraj.

Paul poczuł, jak płyną. Przez niego. Są jego. Jego i Boga. Czuł łzy na swej 

twarzy. Czuł, że został przyjęty, odchodził, mgła kłębiła się w nim na przestrzał, 

kruki wzbiły się w niebo, Bóg na Drzewie, w nim, księżyc nad chmurami znikał i 

pokazywał się ponownie, nigdy nie ginąc, Rachel, Letnie Drzewo, las, świat i Bóg. 

Bóg. A potem jeszcze jedna rzecz, nim nastała ciemność.

Deszcz, deszcz, deszcz, deszcz, deszcz.

W Paras Derval tej nocy ludzie wylegli na ulice. Działo się tak we wszystkich 

miastach i wsiach w Brenninie. Wieśniacy wynieśli na dwór swoje obudzone dzieci, 

aby zobaczyły cudowny księżyc, który był odpowiedzią Matki na ogień Maugrima, i 

by poczuły na swych twarzach i zapamiętały powrót deszczu będącego 

błogosławieństwem Boga dla Dzieci Mörnira, choćby wydawało im się to snem.

Na ulicy, w towarzystwie Lorena i Matta, Kim i wygnanego księcia, Kevin 

Laine z kolei zapłakał, bowiem wiedział, co to musi oznaczać. Paul zastępował mu 

brata, którego nie posiadał.

- Udało mu się - szepnął Srebrny Płaszcz głosem zachrypłym i zduszonym od 

pełnej lęku czci. Kevin dostrzegł zaskoczony, że mag też płacze. - Och, jasny - rzekł 

Loren. - Och, najdzielniejszy.

Och, Paul.

Lecz to nie było wszystko. - Spójrzcie! - powiedział Matt Sören. 

Odwróciwszy się w kierunku, jaki wskazywał krasnolud, Kevin dostrzegł, że kiedy 

czerwony księżyc, jakiego nie powinno być, zalśnił przez skłębione chmury, kamień 

w pierścieniu Kim zabłysnął w odpowiedzi. Płonął na palcu Kim jak niesiona 

pochodnia barwy księżyca.

- Co to jest? - spytał Aileron.

Kim, instynktownie wzniósłszy rękę wysoko, by światło mogło pomówić ze 

światłem, zdała sobie sprawę, że jednocześnie wie i nie wie. Baelrath był dziki i 

nieujarzmiony, tak samo jak ten księżyc.

- Kamień ładuje się - rzekła cicho Kim. - Nad naszymi głowami świeci 

księżyc wojny. A to jest Wojenny Kamień. - Pozostali ucichli, usłyszawszy ją. I nagle 

intonacja jej głosu i rola, jaką odgrywała, wydały jej się tak posępne, że sięgnęła 

niemal rozpaczliwie wstecz po choćby odrobinę wesołości, jaka niegdyś była jej 

właściwa.

- Sądzę... - spróbowała, łudząc się nadzieją, że przynajmniej Kevin podchwyci 

to i pomoże jej kontynuować, pomoże jej przypomnieć sobie, kim jest. - Sądzę, że 

powinniśmy kazać wykonać nową flagę.

Zupełnie nie dotarło to do Kevina, który zmagał się z własnymi problemami. 

Jedyne, co usłyszał, to Kim mówiącą „my” do tego nowego księcia Brenninu.

Spojrzawszy na nią, pomyślał, że widzi zupełnie obcą osobę.

Na dziedzińcu za sanktuarium Jaelle, najwyższa kapłanka, uniosła twarz ku 

niebu i złożyła dzięki. Mając w sercu nauki Gwen Ystrat, spoglądała na księżyc, 

rozumiejąc znacznie lepiej niż ktokolwiek na zachód od jeziora Leinan, co to 

znaczyło. Zastanawiała się nad tym poważnie przez jakiś czas, po czym wezwała do 

siebie sześć kobiet i potajemnie wyprowadziła je z Paras Derval na zachód, w deszcz.

W Cathalu również ludzie dostrzegli ogień Góry o poranku i zadrżeli na 

dźwięk śmiechu na wietrze. Teraz nad Larai Rigal lśnił również czerwony księżyc. 

Moc przeciw mocy. Rękawica ciśnięta w niebiosa, na których pojawiła się też 

odpowiedź. To Shalhassan potrafił pojąć. Zgromadził radę w środku nocy i rozkazał 

ambasadorom wyruszyć natychmiast do Cananu, a potem do Brenninu. Nie, nie o 

świcie, warknął wściekle w odpowiedzi na pochopne pytanie. Natychmiast. Nie śpi 

się, gdy zaczyna się wojna, śpi się wiecznym snem po jej zakończeniu.

Ładne powiedzenie, pomyślał, odsyłając ich. Zanotował sobie w pamięci, by 

podyktować je Razielowi, kiedy pozwoli na to czas. Po czym wrócił do łóżka.

Nad Eridu wstał czerwony księżyc i nad Równiną, i zesłał też swój blask na 

Daniloth. A tylko lios alfarowie spośród wszystkich ludów strażniczych mieli wiedzę 

sięgającą wystarczająco daleko wstecz, by z całą pewnością stwierdzić, że taki 

księżyc nigdy przedtem nie świecił.

To odpowiedź dla Rakotha, zgodziła się ich starszyzna zgromadzona przed 

obliczem Ra-Tenniela na kurhanie w Atronel, dla jednego z młodszych bogów 

zwanego w pradawnych czasach Sathainem Zakapturzonym. To także 

wstawiennictwo, dodali najmędrsi z nich, choć nie umieli powiedzieć za kim bądź w 

jakiej sprawie.

Nie potrafili też stwierdzić, jaka jest trzecia moc księżyca, choć wszyscy lios 

wiedzieli, że była taka.

Czyny Bogini objawiały się trójkami.

W innym lesie była inna polana. Polana, po której odważył się stąpać zaledwie 

jeden człowiek od dziesięciu wieków, jakie upłynęły od śmierci Amairgena.

Polana była niewielka, a drzewa w zagajniku bardzo sędziwe i niezmiernie 

wysokie. Księżyc musiał stanąć w zenicie, nim zdołał oświetlić świętą polanę 

Pendaranu.

Kiedy tak się stało, zaczęło się. Najpierw złudne migotanie światełek, a potem 

w ślad za nim dźwięk, nieziemski jak głos fletu pośród liści. Wydawało się, że samo 

powietrze drży w takt tej melodii, tańczy, przybiera jedną postać za drugą, nabiera 

materialności i tworzy wreszcie istotę zrodzoną ze światła i dźwięku, z Pendaranu i 

księżyca.

Kiedy nadszedł koniec, zapanowała cisza i zaistniało coś tam, gdzie przedtem 

niczego nie było. Z otwartymi szeroko oczami nowo narodzona istota, oproszona rosą 

tak, że jej sierść lśniła w świetle, jakie ją zrodziło, podniosła się na chwiejnych 

nogach i stała przez chwilę, gdy tymczasem puszczę Pendaran przeniknął jeszcze 

jeden dźwięk przypominający szarpnięcie struny.

Wtedy powoli i delikatnie, jak jest w zwyczaju całego jej rodzaju, oddaliła się 

od polany, od świętego gaju. Poszła na wschód, bowiem choć nowo narodzona, 

wiedziała już, że na zachodzie leży morze.

Lekko, lekko stąpała po trawie i moce Pendaranu, wszystkie zebrane tam 

stworzenia cichły, gdy je mijała, piękniejsza i straszliwsza od każdego z nich.

Czyny Bogini objawiały się trójkami; to był ten trzeci.

Wspiął się na najwyższe mury, tak że cały czarny Starkadh rozciągał się w 

dole. Starkadh odbudowany, jego forteca i twierdza, bowiem wybuch Rangat nie 

zwiastował jego uwolnienia - choć niech ci głupcy myślą tak przez jakiś czas - wolny 

był już od dawna. Góra wybuchła, ponieważ wreszcie był gotowy do wojny, a 

siedziba jego mocy znów górowała nad krainami północy, nad Daniloth, i 

przyćmiewała południe, ku któremu zawsze będzie skierowana jego najzacieklejsza 

nienawiść.

Lecz nie spojrzał nań w dół.

Natomiast jego wzrok przykuwała odpowiedź, jaką podsuwało mu nocne 

niebo, i w tym momencie zaznał smaku zwątpienia. Swą jedyną zdrową rękę wzniósł 

ku górze, jakby szponami mógł zerwać księżyc z nieba, i upłynęło dużo czasu, nim 

minęła jego wściekłość.

Zmienił się jednakże przez te tysiąc lat pod Rangat. Nienawiść skłoniła go do 

zbytniego pośpiechu ostatnim razem. Teraz tak nie będzie.

Niech księżyc świeci tej nocy. Zanim nastąpi koniec, zrzuci go na ziemię. 

Strzaska Brennin jak zabawkę i wyrwie Letnie Drzewo z korzeniami. Jeźdźcy 

rozproszą się, Larai Rigal obrócone będzie w perzynę, a Calor Diman w Eridu 

splugawione.

A Gwen Ystrat zrówna z ziemią. Niech więc sobie księżyc świeci. Niech Dana 

próbuje pokazywać puste znaki na niebiosach zdławionych jego dymem. Ją też 

powali na kolana. Miał tysiąc lat na przemyślenie tego.

Uśmiechnął się wtedy, bowiem ostatnia wizja była mu najmilsza. Kiedy 

wszystko inne już się stanie, kiedy Fionavar będzie leżał zmiażdżony pod jego 

pięścią, dopiero wtedy zwróci się ku Daniloth. Jednego po drugim każe wtedy 

sprowadzać do siebie lios alfarów, Dzieci Światłości. Jednego po drugim do Starkadh.

Będzie wiedział, co z nimi zrobić.

Grzmoty prawie przebrzmiały, deszcz zmienił się w lekką mżawkę. Wiatr był 

wiatrem, niczym więcej. Niósł posmak soli z odległego morza. Chmury się 

rozwiewały. Czerwony księżyc jaśniał wprost nad Drzewem.

- Pani - rzekł Bóg, przyciszając grzmot swego głosu - Pani, nigdy przedtem 

tego nie czyniłaś.

- To było konieczne - odparła niczym dzwoneczek na wietrze. - Tym razem 

jest bardzo silny.

- Jest bardzo silny - zabrzmiało echo gromu. - Dlaczego rozmawiałaś z moją 

ofiarą? - Lekkie skarcenie.

Głos Pani nabrał głębi utkanej z dymu domowych palenisk i jaskiń. - Masz 

coś przeciwko temu?

Rozległ się dźwięk, który mógł świadczyć o rozbawieniu Boga. - Nie, jeśli 

będziesz błagać o wybaczenie. Dawno tego nie czyniłaś, Pani. - Głębszy dźwięk i 

pełen znaczenia.

- Czy wiesz, co uczyniłam w Pendaranie? - spytała wykrętnie głosem jak 

pajęcza nić brzasku.

- Wiem. Choć nie wiem, czy obróci się to w dobro, czy zło. Może sparzyć 

dłoń, która poń sięgnie.

- Wszystkie moje dary są obosieczne - rzekła Bogini, a on uświadomił sobie 

istnienie prastarej krwi w tym tonie. Zapadła cisza, po której jej przymilny głos znów 

przypominał najdelikatniejszą koronkę. - Ja się wstawiłam, Panie, czy nie uczynisz 

tego samego?

- Dla nich?

- I po to, by sprawić mi przyjemność - rzekł księżyc.

- Czy moglibyśmy sprawić sobie przyjemność nawzajem?

- Może moglibyśmy.

Huk gromu. Śmiech.

- Wstawiłem się - oświadczył Mörnir.

- Nie poprzez deszcz - zaprotestowała dźwiękiem morza. - Deszcz został 

okupiony.

- Nie poprzez deszcz - odrzekł Bóg. - Zrobiłem, co zrobiłem.

- Chodźmy więc - powiedziała Dana.

Księżyc schował się za drzewami na zachodzie.

Wkrótce potem grzmoty ucichły i chmury zaczęły się rozpraszać na niebie.

I tak oto, pod koniec nocy, na niebie nad Letnim Drzewem zostały tylko 

gwiazdy, by spoglądać z góry na ofiarę, na cudzoziemca wiszącego nago na Drzewie, 

tylko gwiazdy, tylko one.

Przed świtem znów zaczęło padać, choć na polanie panowała wtedy pustka i 

cisza, z wyjątkiem dźwięku wody spływającej i kapiącej z liści.

I to była ostatnia noc Pwylla Cudzoziemca na Letnim Drzewie.

CZĘŚĆ III

Dzieci Ivora

Rozdział 10

Kiepsko wylądował, lecz dzięki instynktowi sportowca przeturlał się w czasie 

upadku i wstał cały i zdrowy. Tym niemniej jednak bardzo rozzłoszczony.

Do licha, przecież się wycofał! Jakie, do diabła, prawo miała Kim Ford, żeby 

złapać go za rękę i zaciągnąć do innego świata? Jakie...

Przerwał. Wściekłość opuściła go, gdy gwałtownie dotarło do niego, co się 

stało. Ona rzeczywiście zabrała go do innego świata.

Chwilę temu był w pokoju hotelu Plaza, a teraz znajdował się na otwartej 

przestrzeni, w ciemności. Wiał chłodny wiatr, a w pobliżu rósł las. Obejrzawszy się, 

dostrzegł rozległe równiny, które rozciągały się w blasku księżyca jak okiem sięgnąć.

Dave Martyniuk rozejrzał się w poszukiwaniu pozostałych, a w miarę jak 

powoli uświadamiał sobie, że jest osamotniony, wściekłość ustąpiła miejsca lękowi. 

Jasne, że nie byli jego przyjaciółmi, lecz to nieodpowiedni czas ani miejsce, żeby 

zostać samemu.

Nie mogą być daleko, pomyślał, panując nad sobą. Kim Ford trzymała go za 

ramię; to musiało przecież oznaczać, że nie może być daleko stąd. Ona i pozostali, i 

ten typek Lorenzo Marcus, który go w to wszystko wpakował. I wyciągnie z tego, 

albo bardzo boleśnie odczuje to na swojej skórze, poprzysiągł sobie Martyniuk. Bez 

względu na przepisy kodeksu prawa karnego.

Przypomniało mu to o czymś: spuściwszy wzrok, zobaczył, że wciąż ściska w 

ręku notatki Kevina Laine’a dotyczące postępowania dowodowego.

Ten absurd, ten niesamowicie rażący element w nocnym krajobrazie pełnym 

wichru i traw, w jakiś sposób rozluźnił go. Mężczyzna zaczerpnął głęboko tchu jak 

przed skokiem rozpoczynającym rozgrywkę. Czas już zorientować się w terenie. Czas 

zabawić się w harcerza.

W Paras Derval panuje Ailell, powiedział starzec. Jakieś miasta na 

horyzoncie? Gdy księżyc wychynął zza chmury, Dave odwrócił się ku północy i 

zobaczył wyraźnie Rangat.

Tak się składało, że wcale nie znajdował się w pobliżu pozostałych. Jedyne, 

co Kim się udało, gdy rozpaczliwie chwyciła go za ramię, było zatrzymanie go na tej 

samej płaszczyźnie, na której oni się znajdowali, w tym samym świecie. Był we 

Fionavarze, lecz daleko na północy, a Góra wznosiła się ku niebiosom na niemal 

szesnaście tysięcy metrów, biała i olśniewająca w blasku księżyca.

- Matko Przenajświętsza! - wykrzyknął odruchowo Dave.

I to ocaliło mu życie.

Z dziewięciu szczepów Dalrei wszystkie, z wyjątkiem jednego, udały się 

wyjątkowo o tej porze roku na wschód i południe, choć najlepsze pastwiska dla 

eltorów wciąż znajdowały się na północnym zachodzie, jak zawsze latem. Jednakże 

wieści, jakie przynieśli auberei z Celidonu, były jednoznaczne: svart alfarowie i wilki 

na obrzeżach Pendaranu były wystarczającym powodem, by większość wodzów 

zabrała swych ludzi. Pogłoski mówiły również o obecności urgachów wśród svart 

alfarów. To doprawdy wystarczało. Odeszli na południe od Adein i Rienny, gdzie 

znajdą chudsze, mniejsze stada i bezpieczeństwo w okolicach Cynmere i Latham.

Ivor dan Banor, wódz trzeciego szczepu, stanowił, jak często bywało, wyjątek. 

Nie chodziło o to, że nie dbał o bezpieczeństwo swego plemienia i swych dzieci. 

Nikt, kto go znał, nie mógłby tak pomyśleć. Po prostu trzeba było wziąć pod uwagę 

inne sprawy, rozmyślał Ivor, nie śpiąc późno w nocy w domu wodza.

Po pierwsze, Równina i stada eltorów należały do Dalrei, i to nie tylko 

symbolicznie. Colan oddał je Revorowi po Bael Rangat we władanie na tak długo, 

póki będzie trwało Najwyższe Królestwo.

Zasłużyli na nią, galopując szaleńczo przez Pendaran, Krainę Cieni i pętlę w 

wątku czasu, by wyskoczyć ze śpiewem na ustach na oświetlone zachodem słońca 

pole bitwy, która inaczej zakończyłaby się klęską. Ivor drgnął na samą myśl o tym: 

żeby Jeźdźcy, Dzieci Pokoju, uczynili coś podobnego... W dawnych czasach żyli 

olbrzymi.

Olbrzymi, którzy zasłużyli na Równinę. By ją wziąć w posiadanie i 

utrzymywać, pomyślał Ivor, nie żeby w popłochu uciekać do osłoniętych zakątków 

krainy na najmniejszą pogłoskę o niebezpieczeństwie. Sama myśl o ucieczce przed 

svart alfarami stawała Ivorowi kością w gardle.

Tak więc trzeci szczep pozostał. Nie na obrzeżu Pendaranu - to byłoby 

nierozsądne i niepotrzebne. Mieli dobry obóz jakieś dwadzieścia cztery kilometry od 

lasu i liczne stada eltorów tylko dla siebie. Myśliwi przyznawali, że to luksus. 

Niemniej jednak wódz dostrzegł, że zapędziwszy się podczas łowów w pobliże 

Wielkiej Puszczy, czynili znak odpędzający zło. Ivor zdawał sobie sprawę, że 

niektórzy z nich woleliby znaleźć się gdzie indziej.

Miał jednak również inne powody do pozostania. Auberei donosili z Celidonu, 

że na południu źle się dzieje. Brennin jest w szponach suszy, a od jego przyjaciela 

Tulgera z ósmego szczepu nadeszła tajemnicza wiadomość, że Najwyższe Królestwo 

jest w kłopotach. Po co, pomyślał Ivor, mieli się do tego wtrącać? Po surowej zimie 

plemię potrzebowało umiarkowanego, łagodnego lata na północy. Potrzebowało 

chłodnego wiatru i tłustych stad na ucztowanie i ciepłe okrycia na nadchodzącą 

jesień.

Był jeszcze jeden powód. Większa niż zazwyczaj ilość chłopców będzie w 

tym roku obchodziła swą ceremonię postu. Wiosna i lato były porą na totemowe 

posty wśród Dalrei, a trzeciemu szczepowi największe szczęście zawsze dopisywało 

w pewnym zagajniku, tutaj, na północnym zachodzie. Taka była tradycja. Tutaj Ivor 

dostrzegł swego jastrzębia, który bystrym wzrokiem przyjrzał mu się z czubka wiązu 

drugiej nocy. Zagajnik Faelinn był dobrym miejscem, a młodzieńcy zasługiwali na to, 

by w nim czuwać, jeśli tylko zdołają. Tabor również. Jego młodszy syn miał 

czternaście lat. Najwyższy czas. To może zdarzyć się tego lata. Ivor miał zaledwie 

dwanaście lat, gdy znalazł swego jastrzębia; Levon, jego starszy syn - jego następca i 

wódz po nim - zobaczył swój totem w wieku lat trzynastu.

Wiecznie ubiegające się o Levona dziewczęta szeptały, że podczas postu 

zobaczył Królewskiego Konia. Ivor wiedział, że to oczywiście nieprawda, lecz Levon 

rzeczywiście przypominał nieco ogiera tymi brązowymi oczyma, dumnym sposobem 

chodzenia, otwartym i szczerym charakterem, a nawet długimi, gęstymi, żółtymi 

włosami, które nosił rozpuszczone.

Lecz Tabor, Tabor był inny. Chociaż to niesprawiedliwe, powiedział sobie 

Ivor - jego skupiony młodszy syn był jeszcze chłopcem, nie odbył jeszcze swego 

postu. Może nastąpi to tego lata, więc chciał, by Tabor miał swój szczęśliwy las.

A co najważniejsze, Ivor miał jeszcze jeden powód. Niejasne przeczucie w 

głębi duszy, dotychczas jeszcze nie sprecyzowane. Zostawił je tam. Wiedział z 

doświadczenia, że takie rzeczy wyjaśniają się w swoim czasie. Był cierpliwym 

człowiekiem.

Więc zostali.

W tej chwili w zagajniku Faelinn było dwóch chłopców. Gereint wymienił ich 

imiona dwa dni temu, a słowo szamana rozpoczynało przemianę chłopca w 

mężczyznę wśród Dalrei.

Tak więc dwóch chłopców odbywało swój post w lesie; lecz choć Faelinn 

przynosił szczęście, leżał również w pobliżu Pendaranu, toteż Ivor po cichu podjął 

pewne kroki, by ich strzec. Gdyby się dowiedzieli, oni i ich ojcowie poczuliby się 

zhańbieni, więc tylko wyrazem oczu dał znać Torcowi, by niepostrzeżenie pojechał w 

ślad za nimi.

Torc często bywał w nocy poza obozowiskiem. Taki już miał charakter. 

Młodsi ludzie żartowali sobie, że jego zwierzęciem musiał być wilk. Śmiali się przy 

tym w nieco zbyt wymuszony sposób, nieco zalęknieni. Torc przypominał wilka 

swym żylastym ciałem, długimi, prostymi, czarnymi włosami i ciemnymi oczami o 

nieprzeniknionym wyrazie. Nigdy nie nosił koszuli ani mokasynów, a tylko nogawice 

ze skóry eltora, ufarbowane na czarno, by nie było go widać w nocy.

Banita. Ivor wiedział, że to nie była jego wina, i po raz setny postanowił 

zrobić coś w sprawie tego przezwiska. Nie była to również wina Sorchy, ojca Torca. 

Po prostu czysty pech. Niemniej jednak Sorcha zabił kotną łanię eltora. Łowcy 

przyznali na wiecu, że był to wypadek: kozioł, któremu podciął gardło, upadł 

niefortunnie pod nogi łani, która biegła obok. Łania potknęła się o niego i złamała 

sobie kark. Kiedy myśliwi zbliżyli się, zobaczyli, że była ciężarna.

Wypadek. To pozwoliło Ivorowi wydać wyrok wygnania, a nie śmierci. Nie 

mógł zrobić niczego więcej. Żaden wódz nie może wywyższyć się ponad Prawo i 

utrzymać władzy nad swym ludem. Zatem wygnanie dla Sorchy; posępny los 

samotnika wygnanego z Równiny. Następnego poranka stwierdzili, że Meisse, jego 

żona, odebrała sobie życie. Torc, jedyne ich dziecko, w wieku lat jedenastu został 

naznaczony piętnem podwójnej tragedii.

Pamiętnego lata Gereint wymienił jego imię, tego samego lata, co Levona. 

Mając zaledwie dwanaście lat, odnalazł swe zwierzę i od tej pory zawsze był 

samotnikiem trzymającym się na obrzeżach szczepu. Był nie gorszym łowcą od 

innych z plemienia Ivora, a szczerość zmuszała Ivora do przyznania, że był nawet 

równie dobry, co Levon. No, być może niezupełnie tak dobry, niezupełnie.

Wódz uśmiechnął się pod nosem w mroku. Pochlebiał sobie. Torc był również 

jego synem, cały szczep stanowił jego dzieci. Darzył sympatią ciemnowłosego 

młodzieńca, choć ten potrafił być nie do zniesienia. Darzył go również zaufaniem. 

Torc był dyskretny i doskonale radził sobie z takimi zadaniami, jak dzisiejsze.

Leżąc u boku Leith, gdy jego ludzie otaczali go w obozowisku, a konie były 

zamknięte na noc, Ivor czuł się lepiej ze świadomością, że Torc czuwa tam w 

ciemności przy chłopcach. Obrócił się na bok, by spróbować usnąć.

Po chwili wódz poznał stłumiony dźwięk i uświadomił sobie, że ktoś nie śpi w 

domu. Słyszał zduszony szloch Tabora dochodzący z izby, którą dzielił z Levonem. 

Wiedział, że chłopcu jest ciężko; czternaście lat to późny wiek dla oczekującego na 

wezwanie, szczególnie dla syna wodza, dla brata Levona.

Chciałby pocieszyć swego młodszego syna, lecz wiedział, że mądrzej jest 

zostawić chłopca samego. Nie ma nic złego w nauczeniu się, co znaczy cierpienie, a 

walka z nim w samotności pomaga osiągnąć szacunek dla samego siebie. Taborowi 

nic się nie stanie.

Po krótkiej chwili płacz ucichł. Ivor też w końcu usnął, choć wpierw zrobił 

coś, czego nie czynił już od bardzo dawna.

Opuściwszy ciepło swego posłania i Leith śpiącą mocno u jego boku, poszedł 

zajrzeć do dzieci. Najpierw do chłopców - jasnowłosego, nieskomplikowanego 

Levona i smagłego, żylastego Tabora, a potem do pokoju Liane.

Cordeliane, jego córka. Z pełną rozbawienia dumą przyglądał się jej 

ciemnobrązowym włosom, długim rzęsom na jej zamkniętych powiekach, zadartemu 

nosowi, śmiejącym się ustom... uśmiechała się nawet przez sen.

Jak to możliwe, że on, przysadzisty, krępy, nieurodziwy, doczekał się tak 

przystojnych synów, tak pięknej córki?

Torc miał kiepską noc. Najpierw tym dwóm idiotom, którzy przyszli pościć, 

udało się, zupełnie nieświadomie, znaleźć w odległości sześciu metrów od siebie 

dokładnie po przeciwnych stronach kępy krzewów w lesie. To było śmieszne. Cóż za 

malców wysyła się w tych czasach?

Przy pomocy kilku rzeczywiście dość niepokojących chrząknięć i pomruków 

zdołał przepłoszyć jednego z nich i odsunąć czterysta metrów dalej. Przypuszczał, że 

to wtrącanie się w przebieg obrzędu, lecz post dopiero co się rozpoczął, a poza tym 

malcom zdecydowanie była potrzebna pomoc: woń człowieka w tych zaroślach była 

tak silna, że najprawdopodobniej jedynymi zwierzętami totemowymi, jakie 

znaleźliby, byliby oni sami.

To śmieszne, pomyślał sobie. Torca niewiele rzeczy śmieszyło, lecz myśl o 

dwóch poszczących trzynastolatkach, którzy stają się świętymi zwierzętami dla siebie 

nawzajem, zmusiła go do uśmiechnięcia się w ciemności.

Radość go opuściła, gdy podczas przeczesywania zagajnika natrafił na trop, 

którego nie rozpoznawał. Po chwili jednak zdał sobie sprawę, że musiał to być 

urgach, a to gorzej niż źle. Svart alfarowie nie wzbudziliby jego zaniepokojenia, 

chyba że byłoby ich bardzo wielu. Widywał ich niewielkie oddziały w czasie 

samotnych wypadów na zachód ku puszczy Pendaran. Natknął się również na ślad 

bardzo dużej grupy, której towarzyszyły wilki. Było to tydzień temu, a grupa 

posuwała się na południe dość szybko. Nie było to przyjemne odkrycie. Zameldował 

o tym Ivorowi i Levonowi jako przywódcy łowów, lecz tymczasem sprawa nie 

dotyczyła ich bezpośrednio.

To prawda. Nigdy nie widział urgacha, nikt z jego plemienia nie widział, lecz 

dość krążyło legend i nocnych opowieści, by miał się naprawdę na baczności. Dobrze 

pamiętał te opowieści sprzed złych czasów, kiedy był jeszcze tylko dzieckiem w 

trzecim szczepie, dzieckiem jak wszystkie inne, przeżywającym miły dreszcz strachu 

przy ognisku i obawiającym się, że matka wezwie go do łóżka, gdy starcy snuli swe 

bajania.

Torc przykląkł, nachylając się nad tropem z ponurą zawziętością malującą się 

na szczupłej twarzy. To nie była puszcza Pendaran, gdzie jawnie krążyły stwory 

Ciemności. Jeden lub więcej urgachów w zagajniku Faelinn, szczęśliwym lesie 

trzeciego szczepu, to poważna sprawa. Bardziej niż poważna: tej nocy odbywało post 

dwóch malców.

Poruszając się cicho, Torc poszedł za ciężkim, prawie rzucającym się w oczy 

tropem i ku swemu przerażeniu dostrzegł, że prowadził on z zagajnika na wschód. 

Urgach na Równinie! Zło jest w pobliżu. Po raz pierwszy zastanowił się nad decyzją 

wodza dotyczącą pozostania tego lata na północnym zachodzie. Byli osamotnieni. 

Daleko od Celidonu, daleko od każdego innego szczepu, który mógłby połączyć z 

nimi swe siły w walce ze złem, jakie tu może się czaić. Dalrei nazywano Dziećmi 

Pokoju, lecz czasami pokój bywał ciężko wywalczany.

Torcowi nie przeszkadzała samotność. Żył tak, odkąd stał się dorosły. 

Młodzież przezywała go szyderczo banitą. Wilkiem. Głupie dzieci: wilki żyją stadnie. 

Czy on kiedykolwiek tak żył? Samotność zrodziła w nim pewną gorycz, bowiem był 

jeszcze młody, a wspomnienie innych czasów było jeszcze dość świeże, by ranić. 

Nadała mu także pewną zgryźliwą refleksyjność zrodzoną z długich nocy spędzonych 

w ciemności, a także obdarzyła dystansem wobec tego, co czynią ludzie. Inny rodzaj 

zwierzęcia. Jeśli brak mu było tolerancji, nie była to zaskakująca wada.

Miał bardzo szybki refleks.

Z nożem w ręku przypadł do gruntu w kotlinie i wyczołgał się spomiędzy 

drzew, gdy tylko dostrzegł masywny cień w ulotnym błysku odsłoniętego księżyca. 

Było pochmurno, bowiem inaczej zobaczyłby go natychmiast. Był bardzo duży.

Znajdował się pod wiatr od niego, co było szczęściem. Mknąc z wytrenowaną 

szybkością i ciszą, Torc przebył otwartą przestrzeń dzielącą go od postaci, jaką 

zauważył. Swój łuk i miecz zostawił przy koniu: głupota. Czy potrafisz zabić urgacha 

nożem? - zastanawiała się część jego umysłu.

Podszedł na odległość trzech metrów. Stwór nadal go nie zauważył, lecz był 

wyraźnie rozwścieczony, i bardzo duży - niemal trzydzieści centymetrów wyższy od 

niego. Jego majacząca w mroku nocy sylwetka była olbrzymia i masywna.

Postanowił zaczekać na światło księżyca i rzucić mu nożem w głowę. Nie 

zatrzymuje się na pogawędkę z potworem z koszmarów. Sam jego wzrost przyprawiał 

go o bicie serca - ostre kły u tak ogromnego stwora?

Księżyc wychynął zza chmur; Torc był gotowy. Podniósł rękę do rzutu: 

ciemna głowa wyraźnie rysowała się na posrebrzonej równinie. Zwrócona była w 

przeciwnym kierunku, na północ.

- Matko Przenajświętsza! - powiedział urgach.

Ramię Torca już rozpoczęło ruch. Dużym wysiłkiem mężczyzna utrzymał 

sztylet, kalecząc się przy tym.

Złe istoty nie wzywają imienia Bogini, nie takim głosem. Spojrzawszy jeszcze 

raz, Torc zobaczył w jaskrawym świetle księżyca, że istota stojąca przed nim była 

człowiekiem, dziwnie ubranym i ogromnym, lecz sprawiającym wrażenie nie 

uzbrojonego.

Zaczerpnąwszy tchu, Torc zawołał głosem tak uprzejmym, na ile pozwalały 

okoliczności: - Poruszaj się powoli i powiedz, kim jesteś.

Na dźwięk tego warkniętego polecenia serce podskoczyło Dave’owi do 

gardła, a po odbiciu się wróciło do klatki piersiowej. Kto, u diabła? Niemniej jednak, 

zamiast pytać o to, postanowił poruszać się powoli i przedstawić.

Odwróciwszy się w stronę głosu z rozłożonymi rękoma, trzymając jedynie 

notatki z postępowania dowodowego, powiedział najspokojniej, jak umiał: - 

Nazywam się Martyniuk. Dave Martyniuk. Nie wiem, gdzie jestem, i szukam kogoś 

imieniem Loren. On mnie tu sprowadził.

Cisza. Czuł, jak wiatr z północy targa mu włosy. Uświadomił sobie, że bardzo 

się boi.

Wtedy z kotlinki, której nawet nie zauważył, podniósł się jakiś cień i ruszył w 

jego kierunku.

- Srebrny Płaszcz? - spytał cień, materializując się w poświacie księżycowej w 

postaci młodego mężczyzny, pomimo wiatru bez koszuli, boso i w czarnych 

nogawicach. W dłoni trzymał długi, dość niebezpiecznie wyglądający nóż.

Och, Boże, pomyślał Dave. Co oni mi zrobili? Uważnie, nie spuszczając z 

oczu noża, odpowiedział: - Tak, Loren Srebrny Płaszcz. Tak się nazywa. - Zaczerpnął 

tchu, starając się uspokoić. - Proszę, nie zrozum mnie źle. Przybywam w pokoju. 

Nawet nie chcę tu być. Odłączyłem się przypadkowo... powinniśmy znaleźć się w 

miejscu zwanym Paras Derval. Znasz takie?

Ten drugi mężczyzna odprężył się nieco. - Znam je. Jak to możliwe, że ty go 

nie znasz?

- Ponieważ nie jestem stąd - wykrzyknął Dave z determinacją. - Przybyliśmy z 

mojego świata. Ziemia? - powiedział z nadzieją, a potem uświadomił sobie, jakie to 

było głupie.

- Gdzie jest w takim razie Srebrny Płaszcz?

- Czy ty mnie nie słuchasz? - wybuchł Martyniuk. - Powiedziałem ci, 

odłączyłem się przypadkowo. Potrzebuję go, żeby powrócić do domu. Chcę tylko 

wrócić do domu, najszybciej, jak to możliwe. Czy nie potrafisz tego zrozumieć?

Znów cisza.

- Czemu - spytał mężczyzna - nie miałbym cię po prostu zabić?

Dave sapnął z sykiem. Wyglądało na to, że nie rozegrał tego najlepiej. Boże, 

nie nadawał się na dyplomatę. Dlaczego to Kevin Laine nie oddzielił się od 

pozostałych? Dave zastanawiał się, czy nie rzucić się na tego mężczyznę, lecz coś mu 

mówiło, że ten szczupły człowiek bardzo dobrze wie, jak władać nożem.

Nagle doznał olśnienia. - Ponieważ - zaryzykował - Lorenowi nie 

spodobałoby się to. Jestem jego przyjacielem; będzie mnie szukał. Zbyt szybko 

wyrzekam się przyjaźni, powiedział zeszłego wieczoru czarodziej. Nie zawsze, 

pomyślał Dave, nie dzisiejszej nocy, chłopcze.

Zdawało się, że to odniosło skutek. Martyniuk powoli opuszczał ręce. - Nie 

jestem uzbrojony - powiedział. - Zgubiłem się. Pomóż mi, proszę.

Mężczyzna schował wreszcie nóż do pochwy. - Zaprowadzę cię do Ivora - 

rzekł - i Gereinta. Oni obaj znają Srebrnego Płaszcza. Udamy się do obozowiska o 

świcie.

- Dlaczego nie teraz?

- Dlatego - powiedział mężczyzna - że mam zadanie do wykonania, a jak 

sądzę, ty będziesz musiał mi teraz towarzyszyć.

- Jak? Co?

- W lesie jest dwóch malców, którzy poszczą, by ujrzeć swe zwierzęta. 

Musimy czuwać nad nimi, pilnować, żeby się nie skaleczyli czy nie zrobili czegoś 

innego. - Podniósł krwawiącą dłoń. - Jak ja to zrobiłem, powstrzymując się od zabicia 

ciebie. Jesteś wśród Dalrei. Szczep Ivora, trzeci szczep. I szczęściem dla ciebie to 

uparty człowiek, bowiem inaczej znalazłbyś tu tylko eltory i svart alfarów, z których 

pierwsze uciekłyby przed tobą, a drudzy zabiliby cię. Na imię mam Torc - rzekł. - 

Teraz chodź.

Malcy, jak Torc uparcie nazywał dwóch trzynastolatków, zdawali się dobrze 

sobie radzić. Jeśli szczęście im dopisze, wyjaśniał Torc, przed świtem każdy z nich 

ujrzy zwierzę. Jeśli nie, post będzie trwał dalej, a on będzie musiał czuwać kolejną 

noc. Siedzieli wsparci plecami o pień drzewa na małej polance w połowie drogi 

między chłopcami. Koń Torca, mały, ciemnoszary ogier, pasł się w pobliżu.

- Przed czym ich pilnujemy? - spytał nieco nerwowo Dave. Las nocą nie był 

jego normalnym środowiskiem.

- Mówiłem ci już: w pobliżu są svart alfarowie. Wieść o nich przegnała 

wszystkie pozostałe plemiona na południe.

- W naszym świecie też był svart alfar - odezwał się z własnej woli Dave. - 

Śledził Lorena. Matt Sören zabił go. Loren twierdził, że nie są niebezpieczni i że nie 

ma ich wielu.

Torc uniósł brwi. - Jest ich więcej niż niegdyś - stwierdził - i choć może nie 

stanowią niebezpieczeństwa dla maga, rodzą się z chęcią zabijania i robią to 

doskonale.

Dave’a nagle przeszły nieprzyjemne ciarki. Torc z zastraszającą 

częstotliwością wspominał o zabijaniu.

- Sami svartowie wystarczyliby, żeby się niepokoić - ciągnął dalej Torc - lecz 

chwilę przed tym, nim natknąłem się na ciebie, znalazłem trop urgacha - nawet 

wziąłem cię za niego. Miałem zamiar najpierw zabić, a dopiero potem zbadać 

sytuację. Tych istot nie widziano od setek lat. To bardzo, bardzo źle, że powróciły; 

nie wiem, co to znaczy.

- Kim oni są?

Torc zrobił dziwny gest. - Nie w nocy - powiedział. - Nie powinniśmy o nich 

tu rozmawiać. - Powtórzył gest.

Dave wsparł się wygodniej o drzewo. Było późno, powinien chyba spróbować 

usnąć, lecz był zbyt podniecony. Wydawało się, że Torc nie był już w nastroju do 

rozmawiania. Jemu to nie przeszkadzało.

Ogólnie rzecz biorąc, nie było źle. Mogło być dużo gorzej. Wyglądało na to, 

że trafił do ludzi, którzy znali maga. Pozostali nie mogą być daleko. Prawdopodobnie 

wszystko pójdzie dobrze, jeśli tylko nic go nie pożre w tym lesie. Z drugiej strony, 

Torc najwyraźniej wiedział, co czyni. Płyń z prądem, pomyślał.

Po mniej więcej trzech kwadransach Torc wstał, by sprawdzić, co u malców. 

Pobiegł na wschód i w ciągu dziesięciu minut wrócił, zadowolony.

- Z Barthem wszystko w porządku. Chłopak nieźle się ukrył. Nie jest taki 

głupi, jak większość z nich. - Poszedł na zachód, by zajrzeć do drugiego. Po kilku 

minutach pojawił się ponownie.

- Cóż... - zaczął Torc, podchodząc do drzewa.

Tylko sportowiec mógłby tego dokonać. Kierowany czystym odruchem, Dave 

rzucił się na zjawę, która wyłoniła się zza drzew obok Torca. Całym ciałem uderzył 

kosmatą, podobną do małpy istotę najsilniejszym ciosem blokującym, na jaki było go 

stać, i odbił miecz, który już miał ściąć głowę Torcowi.

Leżąc na wznak bez tchu, Dave zobaczył, że potwór zamachnął się drugą ręką.

Udało mu się sparować uderzenie lewym przedramieniem i poczuł, jak ręka mu 

drętwieje od ciosu. Boże, pomyślał, patrząc w rozwścieczone, czerwone oczy czegoś, 

co musiało być urgachem, ale ten sukinsyn jest silny! Nawet nie miał czasu, żeby się 

przestraszyć: odturlawszy się niezgrabnie poza zasięg miecza urgacha, zobaczył 

czyjąś sylwetkę śmigającą obok niego.

Torc z nożem w dłoni skoczył wprost na głowę potwora. Urgach wypuścił 

swój nieporęczny miecz i z przerażającym rykiem bez trudu założył blokadę na ramię 

Torca. Chwyciwszy Jeźdźca mocniej, potwór oderwał go od siebie i cisnął nim o 

drzewo, pozbawiając go przytomności.

Jeden na jednego, pomyślał Dave. Atak Torca dał mu czas, by podnieść się na 

nogi, lecz wszystko następowało tak szybko. Odwrócił się gwałtownie i pobiegł do 

miejsca, gdzie rżał spłoszony koń Torca. Pochwycił miecz leżący przy końskiej derce. 

Miecz? - pomyślał. Co ja mam, do diabła, zrobić tym mieczem?

Parować ciosy. Urgach, który podniósł broń, stał tuż nad nim i zamachnął się 

oburącz swym olbrzymim mieczem. Dave był silnym mężczyzną, lecz wstrząs 

wywołany sparowaniem tego ciosu sprawił, że prawa ręka zdrętwiała mu niemal tak 

samo jak lewa. Zatoczył się do tyłu.

- Torc! - krzyknął rozpaczliwie. - Nie mogę...

Przerwał, bowiem nagle nie trzeba było już mówić niczego więcej. Urgach 

chwiał się niczym przechylająca się skała i chwilę później upadł z łoskotem. Sztylet 

Torca tkwił w tyle jego czaszki, wbity po rękojeść.

Dwaj mężczyźni spoglądali na siebie znad trupa potwornego stworzenia.

- Cóż - powiedział wreszcie Torc, ciężko dysząc - teraz wiem, dlaczego cię 

nie zabiłem.

To, co wtedy Dave poczuł, było czymś tak rzadkim i nieoczekiwanym, że 

upłynął jakiś czas, zanim poznał, co to było.

Ivor, który wstał o brzasku i wyczekiwał przy południowo-zachodniej bramie, 

zobaczył Bartha i Navona wracających razem. Poznał - nie było to trudne - po 

sposobie, w jaki się poruszali, że obaj znaleźli coś w lesie, lub coś ich znalazło, jak 

powiadał Gereint. Wyszli jako chłopcy i wracali do niego, będąc nadal jego dziećmi, 

już jako Jeźdźcy, Jeźdźcy Dalrei. Toteż zawołał głośno na powitanie, by wiedzieli, że 

wódz wita powracających do szczepu z krainy snów.

- Hola! - krzyknął Ivor, by wszyscy usłyszeli. - Patrzcie, kto idzie! Radujmy 

się, bowiem spójrzcie, Tkacz zsyła nam dwóch nowych Jeźdźców!

Wybiegli wtedy wszyscy, czekając z tłumionym podnieceniem, aż wódz 

pierwszy ogłosi ich powrót. W trzecim szczepie panował taki zwyczaj od czasów 

Lahora, jego dziadka.

Barth i Navon zostali przywitani w domu z zaszczytami i radością. Jeszcze 

oczy im świeciły ze zdumienia, jeszcze nie w pełni powrócili z innego świata, z wizji, 

jakie przyniósł im post i tajny napój Gereinta. Zdawali się nietknięci, świeży, jak być 

powinno.

Ivor poprowadził ich, po jednym z każdej strony, pozwalając im teraz iść obok 

siebie, jak przystoi mężczyznom, do kwatery przeznaczonej dla Gereinta. Wszedł z 

nimi do wnętrza i przyglądał się, jak przyklękają przed szamanem, aby potwierdził i 

poświęcił ich zwierzęta. Żadne z dzieci Ivora nigdy nie próbowało niczego zmyślać w 

sprawie postu, przypisywać sobie totemu, gdy go nie znalazło, lub twierdzić, że eltor 

był orłem czy też dzikim odyńcem. Mimo to zadaniem szamana było odkryć w nich 

prawdę o ich czuwaniu, więc w tym szczepie Gereint znał totemy wszystkich 

Jeźdźców. Tak było w każdym szczepie. Tak było zapisane w Celidonie. Tak głosiło 

Prawo.

Po długiej chwili Gereint, który siedział na macie ze skrzyżowanymi nogami, 

podniósł głowę. Bezbłędnie odwrócił się w stronę miejsca, gdzie stał Ivor 

obramowany światłem wpadającym z zewnątrz.

- Ich godzina zna ich imię - rzekł szaman.

Stało się. Padły słowa, które określały Jeźdźca: godzina, której nikt nie może 

uniknąć, i świętość ich tajnego imienia. Ivora nagle ogarnęło poczucie ogromu, 

niezmierzoności czasu. Od dwunastu wieków Dalrei przemierzają Równinę. Od 

dwunastu wieków tak mianowano każdego nowego Jeźdźca.

- Czy powinniśmy urządzić ucztę? - spytał oficjalnie Gereinta.

- Doprawdy, powinniśmy - padła spokojna odpowiedź. - Powinniśmy urządzić 

Ucztę Nowych Łowców.

- Tak też się stanie - odrzekł Ivor. Tyle już razy czynił to z Gereintem, lato po 

lecie. Czyżby się starzał?

Zabrał dwóch najmłodszych Jeźdźców i wyprowadził ich na słońce, gdzie cały 

szczep zebrał się przed drzwiami domu szamana.

- Ich godzina wie - oświadczył i uśmiechnął się, słysząc harmider, jaki się 

podniósł.

Wreszcie znów oddał Bartha i Navona ich rodzinom. - Idźcie spać - nakłaniał 

ich obu, wiedząc, jak będzie wyglądał jutrzejszy dzień, i wiedząc, że go nie usłuchają. 

Kto spałby w taki dzień?

Levon spał, przypomniał sobie, lecz on spędził trzy noce w gaju i wyszedł w 

końcu z niego pusty wewnętrznie i jakby nie z tej ziemi. To był trudny post, który 

zaprowadził go w daleką podróż, jak przystoi komuś, kto w przyszłości będzie 

przewodzić plemieniu.

Myśląc o tym, przyglądał się rozchodzącym się ludziom, po czym ponownie 

zagłębił się w mrok domu Gereinta. W tym domu nigdy nie było światła, bez względu 

na to, który obóz zajmowali.

Szaman nie ruszył się z miejsca.

- Jest dobrze - rzekł Ivor, sadowiąc się obok starca.

Gereint pokiwał głową. - Jest dobrze, jak sądzę. Obaj powinni się dobrze 

spisać, a Barth może okazać się kimś więcej. - Nigdy nie był bliższy zdradzenia 

wodzowi tego, co widział w nowicjuszach. Ten dar szamana, ta jego moc budziła 

zawsze podziw i zdumienie Ivora.

Wciąż pamiętał tę noc, gdy oślepiono Gereinta. Ivor był wtedy dzieckiem, 

cztery letnie pory dzieliły go od spotkania z jego jastrzębiem, lecz jako jedynego syna 

Banora zabrano go wraz z mężczyznami, by przyjrzał się temu. Na całe życie moc 

będzie dla niego symbolizowana przez śpiew niskich głosów i taniec pochodni nocą 

na równinie pod rozgwieżdżonym letnim niebem.

Przez jakiś czas obaj mężczyźni siedzieli w ciszy, każdy pogrążony w swych 

własnych rozmyślaniach, a potem Ivor wstał. - Powinienem porozmawiać z Levonem 

o jutrzejszym polowaniu - stwierdził. - Myślę, że szesnaście.

- Co najmniej - rzekł szaman urażonym tonem. - Sam mógłbym zjeść całego. 

Dawno nie ucztowaliśmy, Ivorze.

Ivor parsknął. - Bardzo dawno, ty łakomy starcze. Całe dwanaście dni 

upłynęło od nadania imienia Walenowi. Czemu nie jesteś gruby?

- Dlatego, że na ucztach nigdy nie dajesz dość jedzenia - wyjaśnił cierpliwie 

najmędrszy.

- W takim razie siedemnaście! - roześmiał się Ivor. - Zobaczymy się o 

poranku, przed ich odjazdem. Decyzja należy do Levona, lecz ja będę sugerował 

wschód.

- Wschód - zgodził się poważnie Gereint. - Ale zobaczymy się jeszcze dzisiaj.

Do tego Ivor również był już przyzwyczajony.

Wizje przychodzą, gdy światło gaśnie - powiadają Dalrei. Nie było to Prawo, 

lecz Ivorowi czasami wydawało się, że miało taką samą moc. Znajdowali swe totemy 

w ciemności, a wszyscy ich szamani osiągali swą moc w ślepocie podczas tej 

ceremonii letniej nocy, gdy jasne pochodnie i gwiazdy nagle zastępowała czerń.

Levona zastał oczywiście przy koniach, gdzie zajmował się klaczą z chorą 

pęciną. Słysząc kroki ojca, Levon wstał, odsuwając żółte włosy z oczu. Były długie, a 

on ich nigdy nie wiązał. Widok Levona radował serce Ivora; zawsze tak się działo.

Przypomniał sobie, pewno dlatego, że myślał o tym wcześniej, ten poranek, 

gdy Levon wrócił z trzydniowego postu. Przez cały dzień spał, śmiertelnie zmęczony, 

a jego jasna skóra była niemal przejrzysta z wycieńczenia. Wstał późno w nocy i 

odszukał ojca.

Ivor i jego trzynastoletni syn wyszli samotnie do śpiącego obozu.

- Zobaczyłem cerne, ojcze - rzekł nagle Levon. To był podarunek dla niego, 

najcenniejszy, największy dar. Jego zwierzę, jego tajne imię. Cerne jest doskonały, 

pomyślał z dumą Ivor. Silny i dzielny, dumnie noszący poroże jak bóg, którego imię 

nosi, i słynący z obrony swych młodych. Nie mogło być nic lepszego od cerne.

Pokiwał głową. Czuł ściskanie w gardle. Leith zawsze przygadywała mu, że 

jest skłonny do płaczu. Miał ochotę otoczyć ramieniem chłopca, lecz Levon był już 

teraz Jeźdźcem, mężczyzną, więc dał mu męski podarunek.

- Moim był jastrząb - powiedział wtedy Ivor do swego syna. Stali obok siebie, 

stykając się ramionami i spoglądali razem w letnie niebo nad śpiącym plemieniem.

- Wschód, prawda? - stwierdził teraz Levon, zbliżając się. Jego brązowe oczy 

były roześmiane.

- Tak myślę - odparł Ivor. - Bądźmy roztropni. Niemniej jednak decyzja 

zależy od ciebie - dodał szybko.

- Wiem. Zgadzam się na wschód. I tak zabieram tych dwóch nowych. To 

łatwiejszy teren do polowania. Ile?

- Myślałem o szesnastu, ale Gereint chce eltora tylko dla siebie.

Levon odchylił głowę do tyłu i roześmiał się. - I skarżył się na 

niewystarczającą ilość biesiad, prawda?

- Jak zawsze - chichotał jego ojciec. - Ilu więc łowców na siedemnaście?

- Dwudziestu - odrzekł natychmiast Levon.

Było to pięciu mniej, niż on sam by wziął. Myśliwi byli przez to pod wielką 

presją, tym bardziej że w grupie miało być dwóch nowych, lecz Ivor opanował się. 

Łowy były teraz sprawą Levona, a nikt inny nie znał myśliwych, koni i eltorów tak 

dobrze, jak jego syn. Ivor wiedział też, że, jego zdaniem, należy wiele od nich 

wymagać. Dzięki temu byli sprawni. Powiadano, że Revor postępował tak samo.

Więc rzekł jedynie: - Zgoda. Dokonaj dobrego wyboru. Zobaczymy się 

później w domu. - Levon uniósł rękę; już odwracał się ponownie do klaczy.

Ivor nie spożył jeszcze posiłku ani nie rozmawiał z Leith, a słońce stało już 

wysoko na niebie. Poszedł do domu. Czekano na niego w pokoju od frontu. Dzięki 

pożegnalnym słowom Gereinta nie był całkowicie zaskoczony.

- To - oświadczył bezceremonialnie Torc - jest Davor. Przybył z innego świata 

z Lorenem Srebrnym Płaszczem zeszłej nocy, lecz został z nim rozdzielony. Wczoraj 

w nocy zabiliśmy razem urgacha w Faelinn.

Tak, pomyślał Ivor, wiedziałem, że jest coś jeszcze. Popatrzył na dwóch 

młodych ludzi. Cudzoziemiec, bardzo duży mężczyzna, promieniował wręcz 

agresywnością, lecz Ivor dochodził do wniosku, że w rzeczywistości taki nie był. 

Zwięzłe oświadczenie Torca jednocześnie przestraszyło i uradowało wodza. Urgach 

to niesłychana wieść, lecz fakt, że Banita powiedział „my”, skłonił Ivora do 

uśmiechnięcia się pod nosem. Pomyślał, że w trakcie zabijania urgacha musieli 

przeżyć coś, co ich połączyło.

- Witaj - powiedział do przybysza. A potem oficjalnie: - Twoje przybycie jest 

jasną nicią w tym, co jest dla nas tkane. Będziesz musiał opowiedzieć mi swą historię 

tak dokładnie, jak tylko będziesz miał ochotę. Zabicie urgacha to dzielny czyn. 

Jednakże wpierw będziemy jeść - dodał spiesznie, znając zasady Leith dotyczące 

gości. - Liane? - zawołał.

Jego córka zjawiła się natychmiast. Oczywiście podsłuchiwała pod drzwiami. 

Ivor stłumił uśmiech. - Mamy gości na poranny posiłek - rzekł. - Czy zechciałabyś 

poszukać Tabora i polecić mu zaprosić Gereinta? Levona również.

- Gereintowi nie będzie się chciało - odparła impertynencko. - Powie, że to za 

daleko. - Ivor dostrzegł, że stała odwrócona plecami do Torca. Wstyd, żeby jego 

dziecko tak traktowało współplemieńca. Będzie musiał porozmawiać z nią o tym. 

Trzeba wreszcie skończyć z tą sprawą Banity.

Tymczasem rzekł tylko: - Każ Taborowi powtórzyć, że szaman miał rację dziś 

rano.

- W jakiej sprawie? - dopytywała się Liane.

- Idź, dziecko - powiedział Ivor. Są jakieś granice.

Z dającym się przewidzieć potrząśnięciem włosami Liane odwróciła się na 

pięcie i opuściła pokój. Ivor dostrzegł wyraz rozbawienia na twarzy obcego, który już 

nie ściskał tak obronnym gestem pliku papierów, które miał ze sobą. Na razie 

wszystko jest dobrze.

Ale Loren Srebrny Płaszcz i urgach w zagajniku Faelinn? Od pięciuset lat nie 

zanoszono wieści do Celidonu o takim stworzeniu. Wiedziałem, pomyślał Ivor, że był 

jeszcze jakiś powód, dla którego zostaliśmy.

Wydawało się, że było nim właśnie to.

Rozdział 11

Znaleźli dla niego konia, co nie było łatwym zadaniem. Dalrei są z reguły 

niewysocy, szybcy i żylaści, a ich wierzchowce są takie same. Zimą jednakże Dalrei 

handlują z ludźmi z Brenninu w okolicach, gdzie Najwyższe Królestwo łączy się z 

Równiną w pobliżu Latham, więc w każdym szczepie można znaleźć jednego czy 

dwa większe wierzchowce, zazwyczaj używane do transportowania ciężarów z obozu 

do obozu. Dosiadając spokojnego siwka, jakiego mu dali, Dave wyjechał o świcie w 

towarzystwie młodszego syna Ivora, Tabora, wraz z Levonem i łowcami, by przyjrzeć 

się polowaniu na eltory.

Jego ręce były w dość kiepskim stanie, lecz z Torcem było równie źle, a może 

gorzej, a jednak brał udział w polowaniu; więc Dave doszedł do wniosku, że może 

jechać konno i przyglądać się.

Tabor, chudy i opalony na ciemny brąz, jechał u jego boku na kasztanowym 

kucu. Nosił włosy związane z tyłu jak Torc i większość Jeźdźców, lecz nie były do 

tego celu wystarczająco długie, toteż związana część sterczała mu na głowie niczym 

pniak drzewa. Dave przypomniał sobie siebie w wieku czternastu lat i znalazł w sobie 

dziwną sympatię dla tego dzieciaka obok. Tabor dużo mówił - szczerze mówiąc, nie 

zamilkł od chwili, gdy wyruszyli - lecz Dave był tym zainteresowany i tym razem nie 

miał nic przeciwko temu.

- Niegdyś podczas wędrówek zabieraliśmy ze sobą domy - opowiadał Tabor w 

czasie jazdy lekkim kłusem. Levon na przedzie prowadził niespiesznym tempem na 

wschód, ku wschodzącemu słońcu. Torc jechał u jego boku i zdawało się, że oprócz 

niego było jeszcze około dwudziestu innych Jeźdźców. Był cudowny, łagodny letni 

poranek.

- Oczywiście nie były to takie domy, jakie mamy teraz - ciągnął Tabor. - 

Robiliśmy je ze skór eltorów i drągów, więc łatwo było je nosić.

- W naszym świecie też są takie rzeczy - powiedział Dave. - Dlaczego 

zmieniliście to?

- Zrobił to Revor - wyjaśnił Tabor.

- A kto to taki?

Chłopiec zrobił urażoną minę, jakby wstrząśnięty był faktem, że sława owego 

Revora nie dotarła jeszcze do Toronto. Czternaście lat to zabawny wiek, pomyślał 

Dave, tłumiąc grymas rozbawienia. Był zaskoczony tym, jak było mu wesoło.

- Revor jest naszym najjaśniejszym bohaterem - wyjaśniał z czcią Tabor. - 

Ocalił najwyższego króla w bitwie podczas Bael Rangat, przemierzając Daniloth, i w 

nagrodę za to dostał obszar Równiny na zawsze dla Dalrei. Po tym - kontynuował z 

przejęciem Tabor - Revor zwołał wielkie zgromadzenie wszystkich Dalrei w 

Celidonie pośrodku Równiny i powiedział, że skoro to teraz nasza ziemia, 

powinniśmy zostawić na niej jakiś ślad. Więc za tamtych czasów wybudowano 

obozowiska, by nasze szczepy mogły wracać do prawdziwych domów z wędrówek za 

eltorami po Równinie.

- Jak dawno temu to było? - spytał Dave.

- Och, bardzo, bardzo dawno - odparł Tabor, machając ręką. - Nasza rasa do 

wędrówek była od dawna skora.

- Skora rasa Revora? - powiedział Dave, zaskakując samego siebie. Tabor 

patrzył przez chwilę, nie rozumiejąc, a potem zachichotał. To dobry dzieciak, 

stwierdził Dave. Ale tę kitkę ma prześmieszną.

- Obozowiska przebudowywano wielokrotnie od tamtych czasów - Tabor 

podjął wykład. Poważnie traktował swoje obowiązki przewodnika. - Zawsze rąbiemy 

drwa, kiedy jesteśmy w pobliżu lasu - oczywiście z wyjątkiem Pendaranu - i 

zanosimy je do następnego obozu, gdy się przeprowadzamy. Czasami obozowiska 

bywały całkowicie niszczone. Kiedy na Równinie jest sucho, zdarzają się pożary.

Dave pokiwał głową; to brzmiało sensownie. - Poza tym, jak się domyślam, 

musicie naprawiać szkody wyrządzone przez zwierzęta i żywioły.

- Żywioły tak - powiedział Tabor. - Ale nigdy zwierzęta. Szamani dostali 

zaklęcie z Gwen Ystrat. Nic dziko żyjącego nie wejdzie do obozowisk.

Z tym Dave wciąż nie mógł się pogodzić. Pamiętał, jak do domu wodza 

poprzedniego poranka wprowadzono starego, ślepego szamana Gereinta. Gereint 

skierował swe puste oczodoły prosto ku niemu. Dave wytrzymał to spojrzenie 

najlepiej, jak potrafił - pojedynek na spojrzenia ze ślepcem - lecz gdy Gereint 

odwrócił głowę bez słowa, kusiło go, by wykrzyknąć: Do diabła, coś tam zobaczył?

Cała ta sprawa wytrąciła go z równowagi. Jednakże był to jedyny niemiły 

moment. Wódz Ivor, niewysoki, żylasty mężczyzna o oczach otoczonych siecią 

zmarszczek i rozsądnym sposobie mówienia, był zupełnie w porządku.

- Jeśli Srebrny Płaszcz wybierał się do Paras Derval - powiedział - tam go 

znajdziemy. Poślę wieść o tobie wraz z auberei do Celidonu, a drużyna naszych ludzi 

odprowadzi cię na południe, do Brenninu. Taka podróż dobrze zrobi kilku naszym 

młodym Jeźdźcom, a ja mam wieści dla Ailella, najwyższego króla.

- O urgachu? - rozległ się głos od strony drzwi i Dave odwróciwszy się, 

ponownie zobaczył Liane, brązowowłosą córkę Ivora.

Levon roześmiał się. - Ojcze - rzekł - równie dobrze moglibyśmy przyjąć ją do 

rady szczepu. I tak będzie podsłuchiwać.

Ivor jednocześnie sprawiał wrażenie niezadowolonego i dumnego. W tym 

momencie Dave doszedł do wniosku, że lubi wodza.

- Liane - rzekł Ivor - czy nie jesteś potrzebna twojej matce?

- Ona powiedziała, że jej zawadzam.

- Jak możesz jej zawadzać? Mamy gości, musi znaleźć się coś dla ciebie do 

roboty - powiedział z rozbawieniem Ivor.

- Tłukę talerze - wyjaśniła Liane. - Czy to urgach?

Dave zaśmiał się na głos, po czym zaczerwienił się pod wpływem spojrzenia, 

jakie mu posłała.

- Tak - rzekł Ivor. Jednakże potem dodał, spoglądając poważnie na Liane: - 

Moja córko, pozwalam ci na wiele, ponieważ nie lubię karcić swych dzieci przy 

gościach, lecz posuwasz się za daleko. Nie przystoi ci podsłuchiwać pod drzwiami. 

To zachowanie rozpuszczonego dziecka, a nie dorosłej kobiety.

Beztroska maniera Liane znikła bez śladu. Dziewczyna zbladła. Drżała jej 

warga. - Przepraszam - wymamrotała i obróciwszy się na pięcie, wybiegła z domu.

- Ona nie znosi być nie doinformowaną - powiedział Levon, stwierdzając fakt 

oczywisty.

- Tam są.

Tabor wskazywał na południowy wschód i Dave, zmrużywszy oczy, dostrzegł 

eltory sunące na północ w poprzek ich drogi. Teraz zdał sobie sprawę, że spodziewał 

się bizonów, bowiem zaparło mu dech w piersi na widok tego, co ujrzał. Nagle 

zrozumiał, czemu Dalrei nie mówili o stadzie, lecz o skrzydle eltorów.

Przypominały antylopy: wdzięczne, dwurogie, smukłe i bardzo, bardzo 

szybkie. Większość była ubarwiona na odcienie brązu, lecz jeden lub dwa były koloru 

najczystszej bieli. Szybkość, z jaką śmigały przez step, była zawrotna. Musiało być 

ich z pięć setek. Mknęły niczym wicher w trawie, unosząc wysoko piękne i 

aroganckie głowy, a wiatr rozwiewał im grzywy w pędzie.

- Małe skrzydło - stwierdził Tabor. Chłopak usiłował zachowywać spokój, 

lecz Dave słyszał podniecenie w jego głosie, czując, jak jemu samemu serce zaczyna 

bić szybciej. Boże, jakie one są piękne. W odpowiedzi na zwięzłe polecenie Levona 

otaczający go Jeźdźcy przyspieszyli i nieco zmienili kierunek, by przeciąć drogę 

skrzydłu pod kątem.

- Chodźmy! - powiedział Tabor, gdy ich wolniejsze wierzchowce zostały z 

tyłu. - Wiem, gdzie każe im to zrobić. - Skręcił ostro na północ, a Dave podążył za 

nim. Po chwili znaleźli się na szczycie niewielkiego wzniesienia na płaskiej poza tym 

prerii. Odwracając się, Dave zobaczył zetknięcie łowców i skrzydła eltorow. 

Przyglądał się polowaniu Dalrei, a tymczasem Tabor opowiadał mu o Prawie.

Eltora wolno zabić jedynie ostrzem noża. Niczym innym. Każdy inny sposób 

oznaczał śmierć lub wygnanie dla człowieka, który to uczynił. Tak od dwunastu setek 

lat stanowiło Prawo zapisane na pergaminach w Celidonie.

Co więcej: jeden eltor na jednego człowieka i jedna tylko szansa dla jednego 

łowcy. Łanię wolno było zabić, lecz było to ryzyko, bowiem śmierć kornej łani znów 

oznaczała egzekucję lub wygnanie.

Dave dowiedział się, że to właśnie spotkało ojca Torca. Ivor skazał go na 

banicję, nie mogąc inaczej okazać mu łaski, bowiem od przetrwania wielkich 

skrzydeł eltorów zależało przetrwanie samych Dalrei. Dave pokiwał głową, słysząc 

to. W jakiś sposób surowe, jasne prawa pasowały do tej równiny pod wysokim 

niebem. To nie był świat stworzony do niuansów i subtelności.

Wtem Tabor zamilkł, bowiem w odpowiedzi na znak dany przez Levona 

myśliwi trzeciego szczepu jeden po drugim ruszyli za swymi ofiarami. Dave 

zobaczył, jak pierwszy z nich, schylony i sczepiony w jedno ze swym pędzącym 

koniem, przecina krawędź rączego skrzydła. Mężczyzna wybrał sobie cel i przysunął 

się do niego. Wtedy Dave, otworzywszy ze zdumienia usta, zobaczył, jak z błyskiem 

sztyletu łowca przeskakuje ze swego konia na eltora i jednym zdecydowanym cięciem

otwiera tętnicę szyjną zwierzęcia. Eltor padł, a ciężar Dalrei odciągnął go od reszty 

skrzydła. Łowca odskoczył od padającego zwierzęcia, zderzył się z ziemią z 

zastraszającą szybkością, potoczył się, po czym wstał i uniósł triumfalnym gestem 

czerwony sztylet.

Levon odpowiedział uniesieniem klingi, lecz większość ludzi już pędziła obok 

skrzydła. Dave dostrzegł następnego mężczyznę, który uśmiercił zwierzę krótkim, 

zabójczym rzutem. Jego eltor padł natychmiast. Kolejny myśliwy, jadący z 

niewiarygodną zręcznością, trzymał się na wierzchowcu jedynie nogami i nachylał się 

nad grzbietem szaleńczo pędzącego eltora, by dźgnąć z konia i powalić swą ofiarę.

- Oho-ho - rzekł ostro Tabor. - Navon próbuje się popisać. - Przesuwając 

spojrzenie, Dave zobaczył, że jeden z chłopców, których strzegł poprzedniej nocy, 

chce się wykazać na swym pierwszym polowaniu. Stojąc na grzbiecie pędzącego 

konia, Navon płynnie podjechał do jednego z eltorów. Starannie wymierzył, rzucił z 

pozycji stojącej - i chybił. Ciśnięte ostrze świsnęło nad karkiem ofiary i upadło na 

ziemię.

- Idiota! - wrzasnął Tabor, gdy Navon siadł ciężko na grzbiecie swego 

wierzchowca. Nawet z tej odległości Dave dostrzegał przygnębienie młodego 

Jeźdźca.

- Ładna próba - powiedział.

- Nie - warknął Tabor, nie spuszczając oczu z myśliwych. - Nie powinien był 

tego robić na swoim pierwszym polowaniu, szczególnie gdy Levon zaufał mu, 

zabierając tylko dwudziestu na siedemnaście. Teraz, jeśli jeszcze komuś się nie 

powiedzie...

Wracając do śledzenia łowów, Dave odszukał wzrokiem drugiego nowego 

Jeźdźca. Barth na brązowym ogierze ruszył do akcji z chłodną skutecznością, wybrał 

swego eltora i nie marnując czasu, zbliżył się do niego, skoczył z konia i dźgając, jak 

uczynił to pierwszy myśliwy, powalił swą zdobycz.

- Dobrze - mruknął Tabor nieco zazdrośnie. - Dobrze się spisał. Popatrz, 

nawet zwalił go na zewnątrz, z dala od pozostałych. Skok jest najpewniejszym 

sposobem, choć można zrobić sobie krzywdę.

I rzeczywiście, choć Barth wstał, trzymając sztylet w górze, ściskał go w 

lewej dłoni, a prawa ręka zwisała mu bezwładnie. Levon odpowiedział mu również 

salutem. Dave odwrócił się do Tabora, by zadać pytanie, lecz na widok wstrząśniętej 

miny swego towarzysza, stanął jak wryty.

- Proszę - szepnął Tabor, niemal modląc się. - Niech to się stanie wkrótce. 

Och, Davorze, jeśli Gereint nie wymieni mego imienia tego lata, umrę ze wstydu!

Dave nie wiedział, co ma powiedzieć. Więc po chwili po prostu zadał swoje 

pytanie: - Czy Levon też się przyłączy, czy tylko będzie się przyglądał?

Tabor wziął się w garść. - On zabija tylko wtedy, gdy innym się nie powiodło. 

Wtedy sam musi wyrównać liczbę. Niemniej jednak to wstyd, jeśli wódz musi 

zabijać, i dlatego większość plemion zabiera dużo więcej łowców, niż im potrzeba. - 

W głosie Tabora znów słychać było dumę. - Jest rzeczą wielce zaszczytną zabrać 

tylko kilku albo żadnego dodatkowego Jeźdźca, choć tego nikt nie czyni. Trzeci 

szczep jest znany teraz na całej Równinie ze śmiałości w czasie łowów. Jednak 

chciałbym, żeby Levon bardziej dziś uważał na tych dwóch nowych. Mój ojciec 

kazałby - och, nie!

Dave też to zobaczył. Eltor wybrany przez piętnastego Jeźdźca potknął się w 

chwili, gdy myśliwy rzucał, nóż drasnął tylko rogi i odbił się od nich. Eltor 

wyprostował się i trzymając dumnie głowę, uciekł z wdzięcznie rozwianą grzywą.

Tabor nagle znieruchomiał i po szybkich obliczeniach Dave uświadomił sobie 

dlaczego: nikt inny nie mógł już chybić. Levon wyznaczył bardzo mały margines.

Szesnasty łowca, starszy mężczyzna, już odłączył się od niewielkiej grupki 

pozostałych. Dave zobaczył, że Jeźdźcy, którzy już zabili swą zdobycz, galopowali 

po drugiej stronie skrzydła. Zawrócili eltory tak, że zwierzęta pędziły teraz ponownie 

na południe wzdłuż drugiego zbocza pagórka. Wszystkie ubite zwierzęta będą w 

niewielkiej odległości od siebie. Był to skuteczny proces i dobrze przemyślany. Jeśli 

nikt więcej nie spudłuje.

Szesnasty myśliwy nie bawił się. Zbliżył się szybko, uniósł nóż, wybrał 

powolniejsze zwierzę, skoczył i dźgnął, odciągając zdobycz na bok. Wstał, wznosząc 

sztylet.

- Tłuste zwierzę - powiedział Tabor, próbując ukryć zdenerwowanie. - Gereint 

dziś wieczór będzie chciał je dla siebie.

Siedemnasty mężczyzna również ubił swego eltora, rzucając nożem z pozycji 

niemal dokładnie nad zwierzęciem. Zrobił to tak, że wyglądało to na coś prostego.

- Torc nie chybi - Dave usłyszał słowa Tabora i dostrzegł znajomą już 

sylwetkę bez koszuli, która mknęła obok ich wzniesienia. Torc upatrzył sobie eltora, 

galopował obok niego na południe przez kilka kroków, po czym cisnął sztyletem z 

zarozumiałą pewnością. Eltor padł niemal u ich nóg. Torc krótko zasalutował, po 

czym pomknął do pozostałych Jeźdźców po drugiej stronie skrzydła. Widząc ten rzut, 

Dave przypomniał sobie padającego urgacha sprzed dwóch nocy. Miał ochotę 

wiwatować na cześć Torca, lecz trzeba było jeszcze upolować jedno zwierzę, a czuł, 

że Tabor jest zaniepokojony.

- Cechtar jest bardzo dobry - szepnął chłopiec. Dave zobaczył, jak potężny 

mężczyzna na kasztanku oddala się od Levona - wódz został teraz sam tuż pod nimi. 

Cechtar galopował pewnie w stronę pędzącego skrzydła, które pozostali zaganiali w 

pobliże pagórka. Nóż już miał wzniesiony do rzutu, a trzymał się na koniu mocno i 

pewnie.

Wtem wierzchowiec natrafił na kępę trawy i potknął się. Cechtar utrzymał się 

w siodle, lecz jego polowanie już zostało zakończone - przedwcześnie uniesiony nóż 

wyleciał mu z ręki i padł nieszkodliwie przed najbliższym zwierzęciem.

Ledwo dysząc, Dave odwrócił się, by zobaczyć, co teraz pocznie Levon. Obok 

niego Tabor jęczał, cierpiąc męki niepokoju. - Och, nie, och, nie - powtarzał. - 

Jesteśmy zhańbieni. To wstyd dla wszystkich trzech Jeźdźców, a szczególnie dla 

Levona, ponieważ źle dokonał obliczeń. Nic już nie może zrobić. Niedobrze mi!

- Musi teraz zabić?

- Tak, i uczyni to. Ale niczego to już nie zmieni, nic nie może - och!

Tabor przerwał, bowiem Levon, kierując swego konia naprzód bardzo 

ostrożnie, krzyknął polecenie do Torca i pozostałych. Obserwujący Dave zobaczył, że 

łowcy zawrócili eltory raz jeszcze, tak że po zatoczeniu szerokiego łuku skrzydło 

oddalone teraz o jakieś czterysta metrów pędziło znów na północ wzdłuż 

wschodniego zbocza pagórka w liczbie pięciu setek.

- Co on robi? - spytał cicho Dave.

- Nie wiem, nie rozumiem. Chyba że... - Levon zaczął powoli jechać na 

wschód, lecz po kilku krokach zawrócił konia i stanął nieruchomo na drodze skrzydła.

- Co u licha? - sapnął Dave.

- Och, Levonie, nie! - nagłe krzyknął przeraźliwie Tabor. Chłopiec ścisnął 

Dave’a za ramię, a twarz mu pobladła od pełnego grozy zrozumienia. - On chce 

wykonać Cios Revora! Sam się przy tym zabije!

Dave poczuł, że jego też ogarnia fala lęku, gdy pojął, co próbuje zrobić 

Levon. Ale to było niemożliwe; to było szaleństwo. Czy przywódca polowania chciał 

popełnić samobójstwo ze wstydu?

Zamarli w milczeniu i spoglądali ze wzniesienia, jak zmasowane skrzydło, 

nieco w kształcie klina za olbrzymim przywódcą, mknie wśród traw w stronę 

nieruchomej postaci żółtowłosego brata Tabora. Jak przez mgłę Dave widział, że 

pozostali łowcy również się zatrzymali. Jedynym dźwiękiem był szybko narastający 

grzmot pędzących eltorów.

Nie mogąc oderwać oczu od przywódcy polowania, Dave dostrzegł, że Levon 

niespiesznie zsiadł z konia i stanął przed nim. Eltory były już bardzo blisko; donośnie 

grzmiał odgłos dudniących kopyt.

Koń stał zupełnie nieruchomo. To również Dave zauważył, a potem dostrzegł, 

że Levon bez pośpiechu sięga po nóż.

Przywódca skrzydła eltorów był w odległości czterdziestu pięciu metrów.

Potem osiemnastu.

Levon uniósł rękę i nie zatrzymując się, jednym płynnym ruchem rzucił.

Klinga trafiła olbrzymie zwierzę prosto między oczy. Eltor zatrzymał się, 

zachwiał i padł u stóp Levona. Prosto u stóp Levona.

Zaciskając mocno pięści z gwałtownych emocji, Dave zobaczył, że pozostałe 

zwierzęta natychmiast odskakują od powalonego przywódcy i tworzą dwa mniejsze 

skrzydła, jedno skręcające na wschód, drugie na zachód. Rozdzieliły się w kłębach 

kurzu dokładnie w miejscu, gdzie leżał martwy olbrzymi samiec.

Gdzie Levon stał z rozwianymi, żółtymi włosami i głaskał pysk konia, 

wyrwawszy w tym momencie z paszczy hańby aktem olśniewającej odwagi wielki 

zaszczyt dla swego ludu. Jak przystoi wodzowi.

Dave zdał sobie sprawę, że krzyczy szaleńczo, że Tabor ze łzami w oczach 

ściska go z całych sił i wali po obolałych ramionach, i że on sam jedną ręką obejmuje 

chłopca i też go ściska. Nie było to coś, co kiedykolwiek przedtem czynił, lecz teraz 

było to stosowne, nawet więcej niż stosowne.

Ivor był zaskoczony wściekłością, jaka go ogarnęła. Takiej wściekłości nie 

przeżywał nigdy wcześniej. To dlatego, że Levon omal nie zginął, mówił sobie. To 

była nierozsądna brawura. Ivor powinien był nalegać na zabranie dwudziestu pięciu 

Jeźdźców. On, Ivor, nadal był wodzem trzeciego szczepu.

I ta gwałtowna myśl kazała mu się powstrzymać. Czy jego gniew wzbudziła 

tylko obawa o Levona? W końcu przecież już po wszystkim; Levon czuje się 

doskonale, nawet lepiej niż doskonale. Cały szczep płonie z podniecenia jego 

czynem. Cios Revora. Levon zdobył sławę; o niczym innym nie będzie się mówiło na 

śródzimowych zebraniach dziewięciu szczepów w Celidonie. Jego imię wkrótce 

będzie znane jak Równina długa i szeroka.

Czuję się stary, uświadomił sobie Ivor. Jestem zazdrosny. Mam syna, który 

potrafi wykonać Cios Revora. Kim go to teraz czyniło? Czy był teraz tylko ojcem 

Levona, ostatnią częścią jego imienia?

Co wiodło do kolejnej myśli: czy wszyscy ojcowie czują się w ten sposób, gdy 

ich synowie stają się mężczyznami? Udanymi mężczyznami, których imiona 

przyćmiewają imiona ich ojców? Czy zawsze ukłucie zazdrości musi równoważyć 

dumne uniesienie? Czy Banor czuł się tak samo, gdy dwudziestoletni Ivor wygłosił 

swe pierwsze przemówienie w Celidonie i zasłużył na pochwałę całej starszyzny za 

mądrość swych słów?

Prawdopodobnie, pomyślał, wspominając ojca z miłością. Prawdopodobnie 

tak. I Ivor uświadomił sobie, że nie miało to znaczenia. Naprawdę nie miało. Była to 

część losu, część pochodu ku godzinie wiedzy, w jakim wszyscy ludzie biorą udział.

Jeśli miał jakieś przymioty, pomyślał Ivor, coś, co chciałbym przekazać swym 

synom, to tolerancję. Uśmiechnął się krzywo. Byłoby ironią losu, gdyby ta tolerancja 

nie obejmowała jego samego.

To przypomniało mu o czymś. Jego synowie i córka. Musiał porozmawiać z 

Liane. Czując się zdecydowanie lepiej, Ivor poszedł poszukać swego średniego 

dziecka.

Cios Revora. Och, na łuk Ceinwen, ale był dumny!

Uczta Nowych Łowców zaczęła się oficjalnie o zachodzie słońca, gdy cały 

szczep zebrał się na wielkiej, środkowej przestrzeni obozowiska, skąd przez całe 

popołudnie dochodziły zapachy dziczyzny pieczonej na wolnym ogniu. Doprawdy, to 

będzie święto: dwóch nowych Jeźdźców i wyczyn Levona tego poranka. Osiągnięcie, 

które zmazało poprzednie niepowodzenia. Nikt, nawet Gereint, nie pamiętał, kiedy 

ostatni raz zdarzyło się coś takiego. - Nigdy od czasów Revora! - krzyknął jeden z 

myśliwych, nieco podchmielony.

Wszyscy poranni łowcy byli trochę pijani. Wcześnie dobrali się, a Dave wraz 

z nimi, do przejrzystej, piekącej gorzałki, jaką pędzili Dalrei. Nastrój ulgi 

wymieszanej z euforią panujący podczas drogi powrotnej był bardzo zaraźliwy i Dave 

dał mu się ponieść. Nie widział powodów do powstrzymywania się.

Przez cały ten czas Levon, który pił z nimi kolejkę za kolejką, zdawał się 

niemal nie wzruszony tym, czego dokonał. Nawet Dave nie mógł znaleźć 

zarozumiałości czy ukrytego poczucia wyższości w starszym synu Ivora. Musi tam 

być, pomyślał, jak zawsze podejrzliwy. Lecz spojrzawszy jeszcze raz na Levona, 

który szedł między nim i Ivorem na ucztę - widocznie jako gość honorowy - Dave 

stwierdził, że z pewnymi oporami, ale zmienia zdanie. Czy koń jest zarozumiały lub 

wywyższa się? Nie sądził. Dumny, tak; wiele dumy było w gniadym ogierze, który 

stał tak nieruchomo z Levonem tego poranka, lecz nie była to duma, która 

umniejszała cokolwiek czy kogokolwiek. Była po prostu częścią natury tego ogiera.

Dave doszedł do wniosku, że Levon jest właśnie taki.

Była to jedna z jego ostatnich prawdziwie sensownych myśli, bowiem wraz z 

zachodem słońca rozpoczęła się biesiada. Mięso eltorów było przepyszne; pieczone 

powoli na otwartym ogniu i przyprawione korzeniami, których nie rozpoznawał, 

smakowało mu bardziej niż cokolwiek innego, czego próbował w swoim życiu. Kiedy 

zaczęto podawać skwierczące kawały mięsa, wśród członków plemienia zaczęło się 

również picie na całego.

Dave rzadko się upijał; nie lubił tracić panowania, lecz tego wieczoru znalazł 

się w dziwnej przestrzeni, całkiem nowej krainie. Wręcz całkiem nowym świecie. Nie 

powstrzymywał się.

Siedząc u boku Ivora, nagle uświadomił sobie, że nie widział Torca od czasu 

polowania. Rozejrzawszy się uważnie w blasku ognia, wreszcie zauważył ciemnego 

mężczyznę, który stał samotnie na uboczu na obrzeżu kręgu światła rzucanego przez 

ogniska.

Dave wstał, niezbyt pewnie trzymając się na nogach. Ivor uniósł pytająco 

brew. - Chodzi o Torca - wymamrotał Dave. - Dlaczego on jest sam? Nie powinien. 

Powinien być tutaj. Do diabła, my... my zabiliśmy razem urgacha, on i ja. - Ivor 

pokiwał głową, jakby ta bełkotliwa przemowa była przejrzystym wyjaśnieniem.

- Prawda - rzekł cicho wódz. Zwrócił się do córki, która właśnie podawała mu 

jedzenie: - Liane, czy mogłabyś poprosić Torca, żeby usiadł przy mnie?

- Nie mogę - odrzekła Liane. - Przepraszam. Muszę się przygotować do 

tańców. - I błyskawicznie znikła niczym żywe srebro w splątanych cieniach. Dave 

dostrzegł, że Ivor nie sprawiał wrażenia zadowolonego.

Sam poszedł sprowadzić Torca. Głupia dziewucha, pomyślał ze złością, unika 

go, bo jego ojca wygnano, a ona jest córką wodza.

Podszedł do Torca w półmroku, tuż za poświatą rzucaną przez liczne ogniska. 

Mężczyzna, który obgryzał udziec eltora, ledwo burknął na powitanie. W porządku. 

Nie potrzebował rozmów. Gadatliwi ludzie i tak złościli Dave’a.

Stali przez chwilę w milczeniu. Z dala od ognia było chłodniej; podmuch 

wiatru był swobodny, orzeźwiający. Przywrócił mu trochę trzeźwości.

- Jak się czujesz? - spytał wreszcie.

- Lepiej - rzekł Torc. A po chwili: - A jak twój bark?

- Lepiej - odparł Dave. Kiedy nie mówi się wiele, pomyślał, mówi się rzeczy 

ważne. Będąc w ciemności z Torcem nie miał tak naprawdę ochoty wracać na środek 

placu. Tu było lepiej, tu czuło się wiatr. Można było zobaczyć też gwiazdy. W blasku 

ognisk nie było ich widać; w Toronto też nie, pomyślał.

Odruchowo odwrócił się. Była tam. Torc odwrócił się, by spojrzeć wraz z 

nim. Razem spoglądali na białą wspaniałość Rangat.

- Tam pod nią jest ktoś? - spytał cicho Dave.

- Tak - odrzekł krótko Torc. - Spętany.

- Loren nam powiedział.

- On nie może umrzeć.

Nie było to pocieszające. - Kim on jest? - spytał Dave nieśmiało.

Przez chwilę Torę milczał, a potem powiedział: - Nie nazywamy go po 

imieniu. Słyszałem, że tak czynią w Brenninie i w Cathalu, lecz to Dalrei mieszkają w 

cieniu Rangat. Kiedy mówimy o nim, nazywamy go Maugrim Spruwacz.

Dave wzdrygnął się, choć nie było zimno. Góra połyskiwała w blasku 

księżyca, a jej szczyt był tak wysoko, że musiał zadrzeć głowę, by go dostrzec. Wtedy 

zaczęła go dręczyć pewna myśl.

- Jest taka wielka - stwierdził. - Taka niebosiężna. Dlaczego umieszczono go 

pod czymś tak pięknym? Teraz za każdym razem, gdy na nią spoglądasz, musisz 

myśleć o... - Ucichł. Słowa czasami były trudne. Przez większość czasu.

Torc jednakże przyglądał mu się ze zrozumieniem. - Dlatego właśnie - odparł 

- tak uczyniono. - I odwrócił się znów ku światłom.

Odwracając się razem z nim, Dave zobaczył, że zgaszono niektóre ogniska, 

zostawiając pierścień z płomieni, wokół którego gromadzili się Dalrei. Rzucił 

spojrzenie na Torca.

- Tańce - powiedział jego towarzysz. - Kobiet i chłopców.

Chwilę później Dave zobaczył, jak kilkanaście młodych dziewczyn wchodzi 

do kręgu i zaczyna, kołysząc się, zawiły taniec do wtóru melodii granej przez dwóch 

starców na szarpanych instrumentach o osobliwych kształtach. Uważał, że to nawet 

ładne, ale tańce naprawdę go nie interesowały. Powędrował dalej wzrokiem i 

zauważył starego szamana, Gereinta. Gereint trzymał w obu rękach po kawałku 

mięsa, w jednej ciemne, w drugiej białe. Odgryzał kęs raz z jednego, raz z drugiego. 

Dave parsknął i szturchnął Torca, by rzucił okiem.

Torc również zaśmiał się cicho. - On powinien być gruby - powiedział. - Nie 

wiem, dlaczego nie jest. - Dave wyszczerzył się w uśmiechu. Właśnie wtedy zbliżył 

się do nich z bukłakiem Navon, wciąż z miną speszoną po porannym niepowodzeniu. 

Dave i Torc napili się, a potem patrzyli, jak nowy Jeździec oddala się. To wciąż 

chłopiec, pomyślał Dave, lecz teraz jest już myśliwym.

- Nic mu nie będzie - mruknął Torc. - Myślę, że dostał dziś nauczkę.

- Nie doczekałby tego, żeby ją dostać, gdybyś nie rzucał nożem tak dobrze, 

jak to czynisz - powiedział Dave, pierwszy raz przywołując wspólne wspomnienia. - 

Tamtej nocy nieźle rzuciłeś.

- Nie doczekałbym tego rzutu, gdybyś wcześniej nie ocalił mi życia - rzekł 

Torc. Po chwili wyszczerzył zęby błyszczące biało w ciemności. - Nieźle się tam 

spisaliśmy.

- Jasne, że tak - odparł Dave, również uśmiechając się szeroko.

Dziewczynki zakończyły swój popis przy wtórze radosnych oklasków. Teraz 

rozpoczęła się ważniejsza część, w której starsi chłopcy brali udział wraz z kilkoma 

kobietami. Dave zobaczył Tabora wychodzącego na środek kręgu i po chwili zdał 

sobie sprawę, że odtwarzają tańcem poranne polowanie. Muzyka była teraz 

głośniejsza, bardziej skoczna. Kolejny mężczyzna przyłączył się do dwóch 

muzykantów.

Wydarzenia przedstawili tańcem przy pomocy stylizowanych, rytualnych 

gestów. Kobiety z rozpuszczonymi i rozwianymi włosami były eltorami, a chłopcy 

naśladowali Jeźdźców, którymi kiedyś zostaną. Pięknie to przedstawili, łącznie z 

indywidualnymi cechami i gestami poszczególnych Jeźdźców. Dave poznał 

charakterystyczne odchylenie głowy drugiego Jeźdźca u chłopca, który go 

naśladował. Zostało to przyjęte entuzjastycznymi oklaskami, a potem wybuchł 

śmiech, gdy inny chłopiec odtańczył brawurową porażkę Navona. Jednakże był to 

łagodny śmiech i nawet pozostałe dwa niepowodzenia zostały powitane tylko krótkim 

żalem, ponieważ wszyscy wiedzieli, co teraz będzie.

Tabor rozwiązał swe włosy do tej sceny. Wyglądał na starszego, bardziej 

pewnego siebie - czyżby to tylko rola, pomyślał Dave, przyglądając się, jak młodszy 

syn Ivora z wyraźną dumą i zaskakująco wdzięcznym opanowaniem odtwarza tańcem 

polowanie swego starszego brata.

Widząc to jeszcze raz w tańcu, Dave wiwatował równie głośno, jak wszyscy 

inni, gdy młoda kobieta tańcząca rolę przewodzącego skrzydłu eltora padła u stóp 

Tabora, a pozostałe kobiety przemknęły obok niego, zawracając na obrzeżu kręgu 

wyznaczonego przez ogniska, i utworzyły wirujący kalejdoskop ruchu wokół