Macomber Debbie - Najpierw œlub

DEBBIE MACOMBER

Najpierw ślub

Tytuł oryginału: First Comes Marriage

ROZDZIAŁ PIERWSZY

- Ty jesteś na pewno Zachary Thomas - wykrzyknęła Janine,

wpadając bez tchu do biura. - Przepraszam za spóźnienie, ale ugrzęzłam w
korku na Czwartej Alei. Nie wiedziałam, Ŝe przekopują całą ulicę.

Rozpięła płaszcz i przerzuciła go przez poręcz czarnego, skórzanego

fotela, stojącego na wprost dyrektorskiego biurka.

Siedzący po jego drugiej stronie męŜczyzna wyglądał na zmieszanego,

jakby nie był pewien, co ma powiedzieć.

Jestem Janine Hartman - wyjaśniła, wciąŜ jeszcze zadyszana.

Oddychała powoli usiłując się uspokoić. - Dziadek mówił, Ŝe jeśli go nie
będzie, mam się przedstawić sama.

No tak - odezwał się Zachary po chwili niezręcznej ciszy - ale nie

powiedział, Ŝe będziesz miała na sobie...

Och, sukienka z chusteczek - Janine oparła jedną rękę na kolanie.

Sukienka zrobiona była z niebieskich i czerwonych chust, sięgała ledwie do
kolan i opinała mocno biodra. - To prezent. A poniewaŜ później idę
odwiedzić dziewczynę, która mi ją uszyła, pomyślałam, Ŝe powinnam to
załoŜyć.

Rozumiem. A naszyjnik?

Janine dotknęła jednej z lampek choinkowych, dyndającej między

innymi paciorkami, zawieszonej na sznurowadle.

- Trochę dziwaczny, prawda? TakŜe prezent. Ale myślę, Ŝe to

ciekawy pomysł artystyczny. Pamela jest bardzo zdolna.

Pamela?

Nastolatka z Klubu Przyjaciół.

Rozumiem - powiedział Zach marszcząc czoło.

Zgłosiłam się tam do pracy i od pierwszej chwili przypadłyśmy

sobie do gustu. Matka Pameli mieszka daleko stąd, a ona jest w trudnym
wieku i potrzebuje przyjaciółki.

- Rozumiem- powtórzył.
Janine powaŜnie w to wątpiła.
- Naszyjnik na pewno róŜni się bardzo od tych, jakie widziałem -

dodał Zach. Nie wiadomo, czy miał to być komplement.

Janine juŜ w pięć minut po poznaniu Zacha wiedziała, dlaczego

zrobił tak wielkie wraŜenie na jej dziadku. W świetnie skrojonym
garniturze był wprost modelowym dyrektorem. Pełen powagi, zachowujący
dystans,

zrównowaŜony.

Nieco

młodszy,

niŜ

przypuszczała,

prawdopodobnie tuŜ po trzydziestce. W miarę przystojny, ale nie w stylu
amanta filmowego. Ciemne włosy krótko obcięte, jak u wojskowego. Silna
szczęka, wydatne kości policzkowe i pełne usta. Tyle moŜna było
powiedzieć o jego wyglądzie, a wygląd na pewno nie był u tego męŜczyzny
najwaŜniejszy. O tym przynajmniej był przekonany jej dziadek.

Kilka miesięcy wcześniej Anton Hartman połączył powszechnie

szanowaną firmę dostawczą, z nowym i szybko zdobywającym klientów
przedsiębiorstwem

Zachary'ego

Thomasa.

Wspólnymi

siłami

błyskawicznie opanowali rynek.

JuŜ od kilku tygodni dziadek chciał, Ŝeby poznała Zachary'ego. Jego

imię pojawiało się przy kaŜdej okazji, niezaleŜnie od tematu ich rozmów.

- Dziadek ... bardzo cię ceni - powiedziała.
Cień uśmiechu, a właściwie jego zapowiedź, pojawił się w kącikach

ust Zacha. Pomyślała, Ŝe na pewno bardzo rzadko się uśmiecha.

Twój dziadek to jeden z najmądrzejszych ludzi w tym kraju.

Jest wspaniały, prawda?

Zachary skinął potakująco, bez wahania.
Rozległo się ciche pukanie do drzwi i w pokoju pojawiła się wysoka

kobieta w średnim wieku, ubrana w granatowy, obcisły kostium.

- Dzwonił pan Hartman - oznajmiła. - Zapowiedział, Ŝe się spóźni, i

zaproponował, Ŝeby państwo zaczekali na niego w restauracji.

Szczupłą twarz Zacha wykrzywił grymas, Janine spojrzała na niego

speszona. - Czy powiedział, kiedy przyjdzie?

- Niestety, nie.
Janine zerknęła na zegarek. O trzeciej umówiona była z Pamelą i nie

chciała się spóźnić. Nie podobało jej się równieŜ, Ŝe Zach nie usiłuje nawet
ukryć swego niezadowolenia.

- Najlepiej będzie, jeŜeli przełoŜymy lunch na inny dzień -

zaproponowała pogodnie.

Zapanowało krępujące milczenie.
-

Czy często nie zjawiasz się na umówione spotkanie? - zapytał

uszczypliwie.

Oczywiście, Ŝe nie - obruszyła się Janine. JuŜ miała powiedzieć

coś na swoją obronę, ale powstrzymała się.

Sądzę, Ŝe najlepiej będzie, jeśli pójdziemy do restauracji i

poczekamy tam na twego dziadka, zgodnie z jego prośbą - dokończył
sztywno.

AleŜ doskonale - odpowiedziała, zmuszając się do uśmiechu. Wstała,

sięgnęła  po  płaszcz,  przyglądając  się  Zachowi  kątem  oka.  Nie  lubił  jej.
Uświadomienie sobie tego wywołało u Janine dziwną reakcję. Poczuła się
zawiedziona  i  trochę  smutna.    UwaŜał  ją  za  rozpuszczoną  i  niepowaŜną,
prawdopodobnie  dlatego,  Ŝe  nie  miała  Ŝadnej  odpowiedzialnej  pracy.  Przez
chwilę  miała  ochotę  wytłumaczyć,  dlaczego  wybrała  taki  styl  Ŝycia,  ale
widząc spojrzenie, jakim ją obrzucił, stwierdziła, Ŝe nie warto strzępić języka
we własnej obronie.

Nie miała nic przeciw Zachowi, początkowo myślała nawet, Ŝe

mogliby zostać przyjaciółmi, ale teraz juŜ się na to nie zanosiło. Naprawdę
szkoda.

Dziadek, zanim wyszedł rano z domu, cieszył się perspektywą

wspólnego lunchu jak mały chłopiec. Przez dobre piętnaście minut
tłumaczył jej szczegółowo, gdzie ma pojechać, tak jakby nigdy wcześniej
nie była w centrum Seattle. Potem jakby mimochodem wspomniał, Ŝe rano
ma spotkanie z waŜnym klientem. JeŜeli nie zdąŜy wrócić na czas, Janine
ma pójść do biura Zacha, przedstawić się i poczekać tam na niego.

Na szczęście restauracja, którą wybrał dziadek, była niedaleko.

Milcząco zgodzili się przejść te kilka przecznic na piechotę, chociaŜ Janine
z trudem dostosowywała się do duŜo dłuŜszych kroków Zacha.

Starając się nie zostawać w tyle, przyglądała się Zachary'emu

Thomasowi  i  zastanawiała  się,  co  irytowało  ją  w  tym  męŜczyźnie.  Na
przykład  wzrost.  Nie  był  nadmiernie  wysoki  -  oceniła  go  na  jakieś  sto
osiemdziesiąt  centymetrów  -  a  poniewaŜ  ona  miała  prawie  metr
siedemdziesiąt pięć - pomiędzy nimi nie było więcej niŜ parę centymetrów
róŜnicy. Dlaczego więc czuła się przy nim taka mała?

Musiał wyczuć, Ŝe mu się przygląda, bo się obejrzał. Janine

odpowiedziała słabym uśmiechem i poczuła na twarzy rumieniec. To, co
dostrzegła w jego spojrzeniu, nie podniosło jej na duchu. Janine nie była
próŜna, ale wiedziała, Ŝe moŜe się podobać. Kilku męŜczyzn zdąŜyło juŜ jej
to powiedzieć, w tym Brian, człowiek, który złamał jej serce. Ale Zachary
Thomas najwyraźniej w ogóle się nie interesował, jak wygląda.

Skoro nie podobała mu się sukienka, prawdopodobnie tym bardziej

raziło go uczesanie Janine. Miała włosy krótko obcięte, wystrzyŜone z tyłu,
z paroma długimi pasemkami spadającymi na czoło. Przez całe lata nosiła
włosy do ramion, z przedziałkiem pośrodku. Niedawno, bez szczególnego
powodu, zdecydowała się je ściąć. Miała ochotę na radykalną zmianę. Pam
zachwyciła się fryzurą i stwierdziła, Ŝe Janine wygląda fenomenalnie. Ona
sama nie była o tym przekonana. Pocieszało ją jedynie, Ŝe wkrótce jej
gęste, ciemne włosy odrosną.

Zach na pewno uznał ją za osobę bez gustu, ślepo podąŜającą za

modą. Ona z kolei uwaŜała go za człowieka chłodnego i nie lubiącego
ludzi.

Pan Hartman oczekuje państwa - poinformował ich kierownik sali,

kiedy wkroczyli do wybitego miękkimi pluszami lokalu. Ruszyli za nim, w
kierunku owalnego gabineciku wybitego granatowym welwetem. Ich stopy
zapadały się w grubym dywanie.

Witajcie - Anton Hartman uśmiechnął się szeroko na ich widok.

Nie znać było na nim lat. Nadal emanował siłą i pewnością siebie, chociaŜ
włosy miał całkiem białe. Oczy o intensywnym odcieniu błękitu, który z
wiekiem tylko nieco przygasł, nadal były pełne ciepła i mądrości.

Przepraszam, Ŝe musieliście sobie dawać radę beze mnie.

Wszystko w porządku - odpowiedział natychmiast Zach, nie

czekając na reakcję Janine, tak jakby się bał, Ŝe ona powie coś
nieodpowiedniego.

Nie zwracając na to uwagi Janine ściągnęła płaszcz i pocałowała

dziadka serdecznie w kłujący nieco policzek.

Janine... - zaczął i w tym momencie zauwaŜył jej sukienkę - Co ty

masz na sobie?

- Podoba ci się? - rozłoŜyła na bok ramiona i okręciła się wokół,

pokazując efekt bananowego kroju w całej okazałości. - Wiem, Ŝe
wyglądam w niej trochę ekscentrycznie, ale sądziłam, Ŝe ci się spodoba.

Dziadek rzucił okiem na Zacha, a potem spojrzał znowu na nią.
-

Na innej dziewczynie wyglądałaby po prostu skandalicznie, ale na

tobie to dzieło sztuki.

Oj, dziadku - roześmiała się - nigdy nie byłeś dobrym łgarzem. -

Wsunęła się na siedzenie obok niego, tak Ŝeby musiał znaleźć się w środku,
między nią a Zachem.

Umierała z głodu. Na śniadanie wypiła tylko kawę i zjadła jedną

grzankę, teraz miała zamiar to nadrobić.

Kiedy kelner przyszedł odebrać od nich zamówienie, poprosiła o

przystawkę, zupę i sałatę. Dodała teŜ, Ŝe potem jeszcze poprosi o jakiś
deser. Dziadek nachylił się w stronę Zacha.

Janine nigdy nie będzie musiała martwić się o figurę - powiedział,

jakby sprawa była wielkiej wagi dla nich obojga. - Ma to po babce. Anna
mogła jeść, ile chciała, i nigdy nie przybyło jej ani grama. Janine jest taka
sama.

Dziadku - szepnęła Janine. - Zacha zupełnie nie obchodzi, ile ja

waŜę.

A skąd to moŜesz wiedzieć - odpowiedział, delikatnie poklepując

wnuczkę po ramieniu. - Mam nadzieję, Ŝe zdąŜyliście się juŜ poznać.

Och, tak - wyrwało się Janine natychmiast.

Twoja wnuczka jest dokładnie taka, jak opowiadałeś - dodał

Zachary. Dla Antona zabrzmiało to na pewno jak największy komplement.
Ale ona wiedziała, Ŝe Zach spodziewał się zepsutej i rozpieszczonej
panienki, a ona nie zawiodła tych oczekiwań. Nie okazywał otwarcie, Ŝe jej
nie lubi, ale nic nie wskazywało, Ŝe zrobiła na nim wraŜenie.

I nie tylko z powodu sukienki i naszyjnika z choinkowych

wiecidełek.

Janine spojrzała na dziadka, by sprawdzić, jak zareagował na słowa

Zacha. Zobaczyła, Ŝe jego spojrzenie łagodnieje i Ŝe przytakuje,
najwyraźniej zadowolony z uwagi swego partnera. Zachary Thomas był
sprytny, to musiała przyznać.

- Jak wypadło spotkanie z Andersonem? - zapytał Zach.
Anton przez chwilę patrzył na niego bezmyślnie.
- Och, Anderson... Dobrze, w porządku. Zgodnie z planami -

odchrząknął i starannie rozłoŜył serwetkę na kolanach. - Oboje wiecie, Ŝe
juŜ od pewnego czasu planowałem to spotkanie. Janine jest radością
mojego Ŝycia. Dzięki niej czuję się młody i szczęśliwy.

Jego spojrzenie było pełne ciepła. Janine musiała spuścić wzrok, by

ukryć łzy wzruszenia. Dla niej równieŜ dziadek był wybawieniem. Wziął ją
do siebie po śmierci rodziców i roztoczył nad nią czułą i ojcowską opiekę.
Pojawienie się w Ŝyciu sześćdziesięciolatka małego intruza musiało być
dość trudne, ale nigdy się nie uskarŜał.

- Mój jedyny syn umarł tak młodo - dodał z trudem Anton, nie

umiejąc ukryć bólu.

- Przykro mi - powiedział cicho Zachary.
Janine zdumiało prawdziwe współczucie, jakie zabrzmiało w jego

głosie. Po raz pierwszy poczuła sympatię do Zacha.

- Przez wiele lat rozpaczałem nad utratą mego jedynego dziecka -

ciągnął Anton juŜ mocniejszym głosem. - Ale przez cały czas pracowałem,
zbudowałem prawdziwe imperium.

Janine przyglądała mu się z uwagą. Rzadko bywał tak powaŜny.

RównieŜ nie w jego stylu było wyliczanie własnych osiągnięć.

- Kiedy Zach rozpoczął swą działalność na tym terytorium,

rozpoznałem w nim rzadki dar. Mówi się, Ŝe ludzi moŜna podzielić na
takich, którzy powodują, Ŝe coś się dzieje, takich, co przyglądają się, gdy
coś się dzieje, i takich, którzy nie wiedzą, co się dzieje. Zachary naleŜy do
tej pierwszej kategorii. Pod wieloma względami jesteśmy bardzo podobni do
siebie. Dlatego zaproponowałem mu połączenie naszych sił i spółek.

To był dla mnie zaszczyt, proszę pana.

Proszę pana - powtórzył Anton i parsknął śmiechem. Podniósł

rękę, przywołując kelnera. - Nie zwracałeś się do mnie tak od pół roku, nie
ma więc powodu, by teraz zaczynać znowu.

Kelner wrócił, niosąc butelkę drogiego, francuskiego szampana. Po

chwili stały przed nimi napełnione kieliszki.

Teraz - ciągnął dalej Anton - po raz pierwszy siedzę razem z

dwojgiem ludzi, których - jak juŜ powiedziałem wcześniej - kocham
najbardziej. Chcę wam powiedzieć, Ŝe jestem szczęśliwy. - Podniósł swój
kieliszek. - Za przyszłość.

Za przyszłość - odpowiedziała jak echo Janine. Jej wzrok spotkał

się na moment nad kryształowym brzegiem kieliszka ze spojrzeniem Zacha
i zobaczyła w nim błysk uznania. Gdyby miała się nim poŜywić, umarłaby

z głodu - ulubione powiedzonko dziadka pasowało jak ulał do sytuacji - ale
cieszyło ją, Ŝe zauwaŜył i docenił jej miłość do dziadka.

- A teraz - powiedział dziadek odstawiając kieliszek -

chciałbym

ogłosić coś waŜnego.

Spojrzał na Janine i na jego twarzy pojawił się wyraz głębokiego

uczucia.

- UwaŜam, Ŝe prowadzenie mojego przedsiębiorstwa byłoby zbyt

duŜym  cięŜarem  dla  ciebie,    dziecko  -  powiedział  w  zamyśleniu.  -  W
najśmielszych  marzeniach  nie  przypuszczałem,  Ŝe  tak  bardzo  się  ono
rozrośnie.  Ale  zdałem  sobie  sprawę,  Ŝe  juŜ  zbyt  długo  zajmuję  się
interesami. Nadszedł czas emerytury, mam zamiar teraz trochę pojeździć po
ś

wiecie.

Janine od lat namawiała dziadka, Ŝeby przestał tak cięŜko pracować.

Często  mówił  o  odwiedzeniu  swego  miejsca  urodzenia  i  w  ogóle  Europy.
Potrafił  bez  końca  wspominać  kuzynów  i  przyjaciół,  którzy  pozostali  w
małym,  niemieckim  osiedlu,  wchodzącym  teraz  w  skład  Związku
Radzieckiego.

- Dzięki Zachary'emu stanie się to moŜliwe - tłumaczył Anton. -

Zbyt dobrze znam samego siebie.

Ostateczne odejście na emeryturę byłoby dla mnie niemoŜliwe.

Gdybym przestał pracować, to pozostałoby mi tylko wyspowiadać się i
umrzeć. Taki juŜ jestem.

Janine i Zach siedzieli zgodnie milcząc.
-

Nie chcę odrywać się zupełnie od interesów, a jednak mam ochotę

podróŜować. - Przerwał, jakby oczekując, Ŝe któreś z nich się wtrąci. -
Chyba znalazłem rozwiązanie. Od dzisiaj oddaję berło tobie, Zach. Ja
pozostanę tylko prezesem rady nadzorczej. Wiem, Ŝe stało się to szybciej,
niŜ przypuszczałeś, ale nie wątpię, Ŝe się zgodzisz.

Ale Anton...

Dziadku...

Uciszył ich ruchem ręki.
- Długo nad tym myślałem - przyznał się. - Uznałem, Ŝe uczciwość

Zacha  jest  najwyŜszej  próby,  Ŝe  mogę  liczyć  na  jego  lojalność,  a  jego
inteligencję  trudno  przecenić.  Jest  bystry,  spostrzegawczy  i  ma  intuicję.
Nie znam nikogo lepszego, kto by  mógł zająć  moje  miejsce, a  chwila jest
takŜe odpowiednia.

Janine przyglądała się Zachowi, świadoma jego skrępowania.

Jedyne, co zdołał wykrztusić, to „dziękuję".

- Pewnego dnia część tego imperium będzie naleŜała do ciebie, Janine

- dodał Anton. - Czy masz jakieś zastrzeŜenia co do mojej decyzji?

Otworzyła usta, ale nic nie powiedziała. Oczywiście, Ŝe zgadzała się z

jego decyzją. Co innego mogła zrobić? Antony odwrócił się do Zacha.

- A ty się zgadzasz?
Zachary patrzył na niego, jakby nadal nie mógł uwierzyć w to, co

właśnie usłyszał. Ale kiedy wreszcie przemówił, jego głos był juŜ zupełnie

spokojny, ledwie tylko zdradzający emocje, jakie musiał odczuwać.

Jestem zaszczycony.

Przez kilka najbliŜszych miesięcy będziemy pracowali razem, ale

nie tak jak dotąd. Nie będę cię juŜ uczył, oddam ci do ręki wszystkie nitki.

Na stole przed nimi pojawiło się pierwsze danie i dalej rozmowa

potoczyła się juŜ gładko. Było to głównie zasługą jej dziadka. Tryskał
radością, był uroczy i zabawny. Trudno było nie poddać się jego dobremu
nastrojowi.

Kiedy skończyli jeść, Zach ze zmartwioną miną zerknął na zegarek.
- Przepraszam, ale muszę juŜ iść, jestem umówiony.
W tej samej chwili Janine uświadomiła sobie, jak jest późno. Dopiła

jednym haustem kawę.

Ja takŜe muszę uciekać - chwyciła torebkę i płaszcz, wyślizgnęła

się zza stołu, czekając chwilę na dziadka.

JeŜeli nie macie nic przeciwko temu, ja jeszcze zostanę chwilę i

spokojnie skończę kawę - powiedział Anto, wskazując filiŜankę.

Oczywiście - Janine pochyliła się i pocałowała go na poŜegnanie.

Zachary wyszedł z nią na ulicę. Zanim odszedł, uścisnął mocno jej

dłoń.

Miło mi było panią poznać, panno Hartman.

Jest pan pewien? - nie mogła się powstrzymać od tej złośliwości.

Jestem - wytrzymał jej spojrzenie. Odchodząc czuła dziwne

podniecenie. Zach na pewno nie był osobą, którą się lubi od pierwszego
wejrzenia, ale wiedziała, Ŝe dziadek nie mylił się co do niego.

Anton był nadal w fantastycznym humorze, kiedy zjawił się

wieczorem w domu. Janine siedziała w bibliotece, popijając ziołową
herbatę. Zwinęta jak kot w fotelu oglądała lokalne wiadomości.

Siadając obok na szerokiej, skórzanej kanapie, dziadek skrzyŜował

przed sobą nogi i sięgnął po jedno ze swych hawańskich cygar. Janine
bardzo kochała dziadka i chciała, by rzucił palenie, ale juŜ dawno
zaprzestała czynić mu wymówki. Był człowiekiem, który robi dokładnie to,
na co ma ochotę i zdobywa to, czego pragnie.

- No, dobrze - odezwał się po chwili. - I co myślisz o Zacharym

Thomasie? - czekając na jej odpowiedź, dmuchał pod sufit kłębami dymu.

Janine przez całe popołudnie przygotowywała się na to pytanie.

Wymyśliła parę skomplikowanych odpowiedzi, sprytnych wywodów, które
ukryłyby jej prawdziwe uczucia, ale zrezygnowała z nich. Dziadek
oczekiwał od niej uczciwej odpowiedzi i jej obowiązkiem było powiedzieć,
co naprawdę czuje.

- Nie jestem pewna. To trudny człowiek, prawda?
Anton zgodził się z nią pogodnie.
- Tak. Myślałem, Ŝe odbierzesz to jak wyzwanie.
Chłopak jest nieco szorstki po wierzchu, ale w środku - samo złoto.
Janine nie przyszło do głowy, Ŝeby potraktować Zacha jako...

wyzwanie. Uczciwie mówiąc, w ogóle nie pomyślała, Ŝe mogłaby się z nim
w przyszłości w ogóle widywać. Dziadek i Zach współpracowali ze sobą
blisko, ale ona nie mieszała się do interesów.

- Zdobyłem jego zaufanie, ale zabrało mi to trochę czasu - dodał

dziadek.

Cieszę się, Ŝe postanowiłeś wycofać się z interesów - powiedziała,

przysłuchując się prognozie pogody.

Zachary zmieni się - mówił Anton.

Dziadku - powiedziała, powstrzymując śmiech. - Dlaczego miałby

się zmienić? Jest człowiekiem sukcesu. Przyszłość rysuje się przed nim
lepiej niŜ dobrze.

Anton wstał, zaczął nalewać sobie solidną porcję brandy, powoli

rozlewając

ją

ciankach

kieliszka,

wreszcie

powiedział

zastanowieniem.

Ty go zmienisz.

Ja? - Janine roześmiała się niepewnie. - Ja zmienię Zachary'ego

Thomasa? To by było dopiero wydarzenie!

Zanim się zaczniesz ze mną sprzeczać, a widzę, Ŝe masz na to

ogromną ochotę, chciałbym ci opowiedzieć pewną historię. Smutną
historię.

Janine uzbroiła się w cierpliwość i wyłączyła telewizor. Była

przyzwyczajona do wysłuchiwania opowieści dziadka.

Słucham.

Jest to historia chłopca, który urodził się w nieszczęśliwej rodzinie,

ojca miał alkoholika, a matka nie umiała sobie poradzić z nałogiem męŜa.
ś

ycie dało mu kiepski start. Ojciec był w tak złym stanie, Ŝe władze

zabrały chłopca i jego młodszą siostrę z domu. Miał wtedy zaledwie osiem
lat i przeszedł przez szereg sierocińców, ale nie pozwalał na rozdzielenie z
siostrą. Obiecał jej, Ŝe zawsze będzie się nią opiekował.

Ale pewnego razu nie było wyboru i umieszczono ich w róŜnych

domach. Chłopak, bojąc się o siostrę, uciekł. Trzy dni później znaleziono
go niedaleko miejsca, w którym umieszczono Beth Ann.

- Prawdopodobnie czuł się za nią odpowiedzialny.
-

Tak. A co gorsza ona utonęła w wieku lat dwunastu.

Och, nie - Janine poczuła, jak Ŝal ściska jej serce. - Oczywiście

winił siebie - dodał cicho Anton.

Biedne dziecko.

Potem do nikogo juŜ się nie przywiązał - mówił dalej dziadek,

wpatrując się uporczywie w złocisty płyn. - Nigdy nie odnalazł swojego
miejsca, ale trudno go o to winić. - Zaciągnął się cygarem. - Jego matka
umarła miesiąc po siostrze. To były jedyne dwie osoby, jakie kiedykolwiek
kochał. Z ojcem zerwał kontakt, co prawdopodobnie wyszło mu na dobre.
Stracił więc rodzinę i nie było nikogo, kto chciałby się zająć tym trudnym,
zranionym chłopcem.

Czy stał się przestępcą? - wydawało się to Janine logiczne. W

swojej działalności społecznej niejednokrotnie miała do czynienia z
młodzieŜą trudną.

Nie - dziadek zbył jej pytanie krótko. - Przeszedł przez dzieciństwo

bez kotwicy, nie mając moŜliwości nacieszyć się okresem tak waŜnym dla
rozwoju człowieka.

Dziadku...

Uciszył ją uniesieniem dłoni.
- W wieku osiemnastu lat zaciągnął się do wojska.
Był to dobry wybór i dość naturalny przy jego inteligencji i

przejawiającej się skłonności do braku poszanowania własnego Ŝycia. Nie
miał  nikogo,  kto  by  po  nim  płakał.  Szybko  awansował,  zgłaszając  się  do
niebezpiecznych  zadań.  PodróŜował  po  całym  świecie,  z  jednego
zapalnego  miejsca  w  drugie.  Miał  zadania  często  ściśle  tajne.  Mógł  zajść
bardzo  wysoko,  ale  z  niewiadomych  powodów  zrezygnował.  Nikt  nie
rozumiał,  dlaczego.  Podejrzewam,  Ŝe  chciał  rozpocząć  Ŝycie  od  nowa.
Wtedy  właśnie  otworzył  firmę  dostawczą.  W  ciągu  jednego  roku  zwrócił
na siebie moją uwagę. Działał agresywnie i twórczo. W ciągu pięciu lat stał
się  jednym  z  najpowaŜniejszych  moich  konkurentów.  Widziałem  w  nim
siłę, którą odebrał mi wiek. Spotkaliśmy się. Porozmawialiśmy. I ostatecznie
połączyliśmy siły.

- Najwyraźniej opowiedziałeś mi historię Ŝycia Zachary'ego.
Anton z uśmiechem wypił łyk brandy.
- ZauwaŜyłaś, Ŝe niełatwo mu dogadać się z ludźmi.
Pomyślałem, Ŝe dobrze będzie, jeŜeli dowiesz się dlaczego. Zach

nigdy nie czuł się bezpieczny. To zapewnia tylko dom. Nigdy tak naprawdę
nie  doświadczył  miłości,  poza  uczuciem  do  swej  siostry.  Jego  Ŝycie  było
długim  pasmem  bolesnych przeŜyć.  Dzięki sile woli udało mu się pokonać
wszystkie  przeciwności,  które  znalazły  się  na  jego  drodze.  Wiem,  Ŝe
Zachary  Thomas  ma  małe  szanse,  by  wygrać  w  konkursie  na  męŜczyznę
roku, ale zasłuŜył na mój szacunek.

Janine rzadko słyszała dziadka mówiącego o kimś z równym

przejęciem.

Zach ci to wszystko o sobie opowiedział?

Chyba Ŝartujesz! Zach nigdy nie mówił ze mną o swojej

przeszłości. Wątpię, czy mówił o niej komukolwiek.

Sprawdziłeś go?

Musiałem. Ale juŜ wcześniej podejrzewałem, Ŝe jego droga nie

była usłana róŜami.

To bardzo smutna historia?

Musisz być dla niego bardzo dobra, moja droga.

Ja? - zdziwiła się Janine.

Tak, ty. Nauczysz go śmiać się i cieszyć Ŝyciem. A co

najwaŜniejsze, nauczysz go miłości.

Chyba cię nie rozumiem. Najprawdopodobniej będę się widywać z

Zachem od czasu do czasu, poniewaŜ przejmuje twoje stanowisko w

przedsiębiorstwie, ale naprawdę nie wiem, jak mogłabym wpłynąć na jego
Ŝ

ycie.

Leniwy uśmiech powoli pojawił się na ustach dziadka.
- I tu się mylisz, moja droga. Odegrasz bardzo waŜną rolę w Ŝyciu

Zacha, a on w twoim.

Janine słuchała speszona.
- Jeszcze nie rozumiesz? - zapytał cicho. - Widzisz, Janine, wybrałem

Zachary'ego, Ŝeby został twoim męŜem.

ROZDZIAŁ DRUGI

Przez chwilę panowała cisza, a potem Janine odezwała się

niepewnie:

artujesz, prawda, dziadku?

Nie - odpowiedział, zapalając drugie cygaro. Kiedy przyglądał się

rozŜarzonemu ognikowi, jego oczy zabłysły złośliwie, ale czaiło się w nich
coś jeszcze, co nie tak łatwo było zdefiniować. - Jestem śmiertelnie
powaŜny.

Ale... - Janine była tak zmieszana, Ŝe nie wiedziała, co ma mu

odpowiedzieć.

Zastanawiałem się nad tym powaŜnie juŜ od dłuŜszego czasu. Zach

jest dla ciebie po prostu wymarzony, a ty będziesz dopełniać go idealnie. I
będziecie mieć cudowne, złotowłose dzieci.

Ale... - Janine nie mogła nic wykrztusić. W jednej chwili

wysłuchiwała wzruszającej przypowieści, a w następnej dziadek informował
ją o męŜu, którego dla niej wybrał i o kolorze włosów jej przyszłych dzieci.

Kiedy się nad tym zastanowisz - mówił dalej - na pewno się ze

mną zgodzisz. Zach jest wspaniałym, młodym męŜczyzną i będzie
znakomitym męŜem.

Ty... z nim rozmawiałeś... zgodził się? - wykrztusiła wreszcie.

Pytasz, czy podsunąłem Zachowi takie rozwiązanie? - zapytał

dziadek. - Na niebiosa, oczywiście, Ŝe nie. A w kaŜdym razie jeszcze nie. -
Parsknął,  jakby  pomysł  wydał  mu  się  bardzo  zabawny.  -  Zach  nie  jest  z
tych,  którzy  z  wdzięcznością  przyjmują  mieszanie  się  w  ich  prywatne
sprawy.  Z  nim  muszę  postępować  w  rękawiczkach.  Uczciwie  mówiąc,
rozwaŜałem  połączenie  sprawy  małŜeństwa  z  zaoferowaniem  mu  pozycji
przewodniczącego, ale po namyśle zmieniłem zdanie. Zach nigdy by się na
to  nie  zgodził.  Ale  są  inne,  lepsze  sposoby.  Ty  się  o  nic  nie  musisz
martwić.

- Ja... rozumiem - Janine rozumiała tylko to, Ŝe dziadek najwyraźniej

nie wiedział, na jakim świecie Ŝyje. Widocznie wciąŜ wierzył w dawne
obyczaje, chociaŜ pozornie był bardzo nowoczesny.

Zaciągnął się mocno cygarem.
-

Widzę, Ŝe pomysł zaaranŜowanego małŜeństwa wydaje ci się nieco

staroświecki, ale przyzwyczaisz się do tej myśli. Wybrałem dla ciebie
dobrego męŜa i na pewno jesteś na tyle inteligentna, by to docenić.

Dziadku, chyba nie bardzo rozumiesz, co mi proponujesz -

powiedziała, starając się zebrać rozbiegane myśli. Miała nadzieję, Ŝe potrafi
wytłumaczyć śmieszność całego pomysłu, nie uraŜając go.

AleŜ wiem doskonale, moje dziecko.

W tym kraju i w tych czasach - mówiła dalej powoli - męŜczyźni i

kobiety sami wybierają partnerów. Najpierw zakochują się, a potem
pobierają.

Niestety, ten system nie sprawdza się - wymruczał dziadek

marszcząc brwi.

Co to znaczy „nie sprawdza się"? - krzyknęła tracąc cierpliwość. -

Tak dzieje się juŜ od dawna.

Spójrz, ile jest rozwodów. Czytałem ostatnio, Ŝe blisko pięćdziesiąt

procent małŜeństw w tym kraju nie wytrzymuje próby czasu. Kiedyś nie
było rozwodów. Rodzice decydowali, kogo ma poślubić ich syn czy córka,
a oni przyjmowali to postanowienie bez szemrania. Najpierw był ślub, a
potem przychodziła miłość.

- Dziadku - łagodnie odezwała się Janine. Jej dziadek był

człowiekiem logicznym i jeŜeli wytłumaczy mu wszystko porządnie, na
pewno zrozumie. - Teraz to się odbywa inaczej. Najpierw zjawia się
miłość, dopiero później małŜeństwo.

A co wy, młodzi ludzie, wiecie o miłości?

Kiedy nadchodzi, dostatecznie duŜo - skłamała gładko. Jej

pierwsze spotkanie z wielkim uczuciem skończyło się złamanym sercem,
ale dziadek nie wiedział nic o Brianie.

TeŜ coś - prychnął. - A cóŜ ty moŜesz wiedzieć o miłości?

Wiem - odpowiedziała nerwowo - Ŝe twoje małŜeństwo z babcią

przygotowały rodziny, ale to było wieki temu i w innym kraju. W Ameryce
taki zwyczaj nie istnieje. A ja i ty mieszkamy właśnie tutaj.

Dziadek zapatrzył się w swoją brandy zatopiony w myślach. Janine

nie wiedziała, czy w ogóle ją słyszał.

Nigdy nie zapomnę pierwszego spotkania z Anną - powiedział

łagodnie,  jego  głos  zdawał  się  dochodzić  z  bardzo  daleka.  -  Miała
szesnaście  lat  i  takie  długie,  jasne  włosy.  Warkocze  sięgały  jej  do  pasa.
Mój ojciec rozmawiał z jej ojcem, a kiedy oni omawiali interesy, Anna i ja
siedzieliśmy  w  dwóch  przeciwległych  kątach  pokoju.  Byliśmy  zbyt
nieśmiali,  Ŝeby  choć  na  siebie  spojrzeć.  Zastanawiałem  się,  czyjej  się
podobam.  Dla  mnie  była  najpiękniejszą  dziewczyną  na  całym  świecie.
Nawet  teraz,  po  tylu  latach  pamiętam  jak  serce  mi  biło,  kiedy  po  raz
pierwszy ją zobaczyłem. Wiedziałem...

AleŜ dziadku, to było prawie sześćdziesiąt lat temu! Teraz o

małŜeństwach juŜ nie decydują rodziny. MoŜe dawne zwyczaje kiedyś były
dobre, ale teraz to się juŜ po prostu przeŜyło. - Dziadek nadal wpatrywał się
w kieliszek, zatopiony we wspomnieniach.

Następnego dnia rodzice Anny odwiedzili nasze gospodarstwo i

ojcowie znowu rozmawiali. Udawałem, Ŝe nic mnie to nie obchodzi. Ale
kiedy zobaczyłem, Ŝe wymieniają uścisk dłoni, a potem poklepują się po
plecach, wiedziałem, Ŝe wkrótce Anna będzie moja.

Pokochałeś ją, zanim jeszcze pobraliście się, prawda? - zapytała

Janine łagodnie, mając nadzieję, Ŝe będzie musiał przyznać jej rację.

Nie - odpowiedział bez wahania. - Jak mogłem ją kochać, kiedy

widziałem ją tylko dwa razy przed ceremonią zaślubin. Prawie w ogóle nie
rozmawialiśmy. Miłość nie była nam potrzebna do szczęścia. Miłość
przyszła później, kiedy przybyliśmy do Ameryki.

Chyba i w tamtych czasach aranŜowanie małŜeństw było juŜ

anachronizmem - Janine szukała desperacko jakichś argumentów.

Rozumiem, Ŝe wtedy takie zaplanowane małŜeństwa mogły być

dla  wszystkich  najlepsze.  Ale  dzisiaj  ten  pomysł  nie  moŜe  się  sprawdzić.
Przykro  mi,  Ŝe  cię  zawiodłam,  dziadku,  ale  nie  zamierzam  zaakceptować
Zachary'ego  Thomasa  jako  męŜa  i  jestem  przekonana,  Ŝe  on  równieŜ  nie
zgodziłby się na małŜeństwo ze mną.

Na moment jego twarz stęŜała w grymasie niezadowolenia, ale po

chwili była znów całkiem spokojna. Janine rzadko kwestionowała jego
autorytet i prawie nigdy otwarcie mu się nie sprzeciwiała.

Przypuszczam, Ŝe to musiał być dla ciebie szok - powiedział. -

Proszę cię tylko, byś rozwaŜyła mój pomysł, Janine. Przynajmniej tyle
moŜesz mi obiecać. Czy odrzucasz małŜeństwo z Zachem po prostu
dlatego, Ŝe ten sposób wydaje ci się staroświecki?

Och, dziadku... - Janine nie znosiła odmawiać mu czegokolwiek. -

Tu nie chodzi tylko o mnie. A co z Zachem? Jakie on ma plany? Co, jeśli
on...

Dziadek przerwał jej wątpliwości gwałtownym wzruszeniem ramion.
- Powiedz mi, kiedy ostatnio prosiłem cię, Ŝebyś zrobiła coś dla

mnie? - nie ustępował.

Dawno - przyznała, krzywiąc się z niesmakiem. Zastosować taką

metodę!

Weź więc pod uwagę Zacha jako kandydata na męŜa! - jego oczy

błysnęły. - Będziecie mieć takie piękne dzieci. - Obiecuję, Ŝe pomyślę o
tym. - Ale to i tak nic nie zmieni - dodała w myślach.

Dziadek nie wspominał Zacha Thomasa, nawet kiedy mówił o

interesach, aŜ do następnego popołudnia. Dopiero gdy usiedli do kolacji,
spojrzał wyczekująco na Janine i zapytał:

No i co?

Przez całe popołudnie był w pogodnym nastroju. Teraz teŜ z

uśmiechem nakładał jej na talerz cienki płatek mięsa. Była to wołowina
najpierw marynowana, a potem smaŜona, ulubione danie Janine.

- No i co? - powtórzył, wciąŜ się uśmiechając.
- Co zdecydowałaś?

Janine sięgnęła po bułkę, powoli i starannie smarowała ją masłem,

starając się zyskać na czasie i zastanawiając się w popłochu, co ma
powiedzieć.

- Nic - wykrztusiła wreszcie.
Uśmiech na twarzy dziadka zamienił się w grymas niezadowolenia.
-

Obiecałaś mi, Ŝe rozwaŜysz projekt małŜeństwa z Zachem. Dałem

ci więcej czasu, niŜ Annie dał jej ojciec.

Chcesz wiedzieć teraz?

Teraz!

AleŜ dziadku, zwykłe tak lub nie to nie moŜe być odpowiedź na tak

skomplikowane pytanie. Chcesz, Ŝebym w dwadzieścia cztery godziny
zadecydowała o całym moim przyszłym Ŝyciu. - Nadal usiłowała zyskać na
czasie i dziadek zaczynał się juŜ tego domyślać. Prawdę mówiąc, nie
wiedziała, co ma mu odpowiedzieć. Nie mogła poślubić - zakładając nawet,
Ŝ

e on zgodziłby się na to - ale tak bardzo nie chciała zawieść dziadka.

Co w tym takiego skomplikowanego, albo wychodzisz za niego,

albo nie.

Nie rozumiem, dlaczego postanowiłeś, Ŝe mam wyjść właśnie za

Zacha Thomasa - krzyknęła. - Dlaczego nie za Petera?

Z Peterem umawiała się od pewnego czasu. Ale nie traktowała go

powaŜnie, jej serce było zbyt obolałe po przejściach z Brianem.

- Kochasz się w tym bezbarwnym słabeuszu, który...
Janine westchnęła głośno, Ŝałując, Ŝe włączyła osobę Petera do

rozmowy.

- Jest bardzo dobry.
-

Jak mus czekoladowy! - mruknął dziadek. - Peter Donahue w

ogóle nie nadaje się na męŜa. Co ci przyszło do głowy?

Wcale nie myślałam o nim jako o męŜu - wyjaśniła. Peter był

zabawny, ale dziadek miał rację, na męŜa nie nadawał się zupełnie.

- Dzięki Bogu, zostało ci trochę rozumu.
Janine wzięła głęboki oddech i wreszcie zadała pytanie, które

dręczyło ją przez całe popołudnie.

Czy... czy... ty zorganizowałeś małŜeństwo mojego ojca?

Dziadek spuścił oczy, ale zdąŜyła jeszcze zobaczyć, jak nagle

posmutniały.

Nie. Zakochał się w Patrice na studiach. Od razu wiedziałem, Ŝe to

nie będzie dobre małŜeństwo, ale Anna powiedziała mi, Ŝe jesteśmy w
Ameryce i tutaj młodzi ludzie sami decydują, w kim chcą się zakochać.

Czy myślisz, Ŝe posłuchałby ciebie, gdybyś narzucił mu

małŜeństwo?

Dziadek zawahał się, złapał ręką za karafkę z wodą.
-

Nie wiem, ale chcę wierzyć, Ŝe tak.

A on oŜenił się z moją matką.

Oboje przez chwilę milczeli. Janine miała niewiele wspomnień

związanych z rodzicami, jakieś skrawki, zazwyczaj nie powiązane ze sobą.

Dobrze pamiętała  za to  okropne kłótnie i oskarŜenia,  jakimi  się  obrzucali.
Pamiętała, Ŝe kiedy zaczynali krzyczeć, chowała się pod łóŜko, zasłaniając
uszy  dłońmi.  To  ojciec  odnajdywał  ją  potem  i  uspokajał.  Zawsze  ojciec.
Matki  nie  pamiętała  prawie  wcale.  Nawet  zdjęcia  nie  wywoływały
wspomnień,  choć  Janine  spędzała  długie  godziny,  przyglądając  się
fotografiom. Ale kobieta, która dała jej Ŝycie, pozostała kompletnie obca.

Ty jesteś jedynym pozytywem wynikłym z małŜeństwa Stevena -

powiedział Anton szorstko. - I przynajmniej Steven i Patrice oddali mi
ciebie, jeszcze przed swą śmiercią.

Och, dziadku, tak bardzo cię kocham i tak strasznie mi przykro,

kiedy nie podoba ci się to, co robię, ale naprawdę nie mogę wyjść za Zacha
i nie wierzę, Ŝeby on chciał się oŜenić ze mną.

Dziadek w milczeniu skończył kolację, rozwaŜając jej słowa.
-

Chyba zachowuję się jak pryk, który chciałby, Ŝeby wszystko było

po staremu.

Dziadku, nie, wcale tak nie myślę.

Oparł się łokciami na stole, złoŜył dłonie i przyjrzał się uwaŜnie

wnuczce.

MoŜe łatwiej byłoby mi to wszystko zrozumieć, gdybym

wiedział, czego oczekujesz od męŜa.

Zawahała się i odwróciła wzrok, unikając jego spojrzenia. Jeszcze

tak niedawno wiedziała bardzo dobrze, czego chce.

Jeśli mam być uczciwa, to muszę przyznać, Ŝe nie jestem pewna.

Chyba miłości.

Miłość - dziadek smakował to słowo jak dobre wino.

Tak - powiedziała juŜ pewniej, przytakując energicznie głową.

Co to jest miłość?

No... - Janine nie była pewna, czy potrafi to cudowne uczucie

opisać zwykłymi słowami. - To świadomość, Ŝe coś się dzieje z sercem.

Serce - powtórzył dziadek, przykładając dłoń do piersi.

Prawdziwa miłość jest wtedy, gdy męŜczyzna woli umrzeć niŜ Ŝyć

bez ciebie - dodała ognia swej definicji.

Chciałabyś, Ŝeby umarł?

Nie, tylko Ŝeby chciał umrzeć. Dziadek zmarszczył brwi.

Nie rozumiem.

Miłość to tajemne schadzki na szkockich wrzosowiskach - dodała,

przypominając sobie historyczny romans, który czytała jako nastolatka.

W pobliŜu Seattle nie ma wrzosowisk.

Nie przerywaj mi - powiedziała z uśmiechem, starając się nie

wypaść z nastroju. - Miłość to namiętność.

Wydaje mi się, Ŝe namiętność to hormony.

Dziadku, proszę!

Jak mogę cokolwiek zrozumieć, jeśli opowiadasz takie śmieszne

rzeczy. Chcesz miłości. I najpierw twierdzisz, Ŝe to jest uczucie płynące z
serca, a potem mówisz o namiętności.

To jeszcze więcej. To spacer ręka w rękę plaŜą o zmierzchu,

patrzenie sobie w oczy. To wyznawanie uczucia bez słów - zamilkła
zawstydzona, Ŝe tak się zapędziła. - Nie umiem tego opisać. Chyba nikt nie
umie.

Nie umiesz, bo nigdy jej nie doświadczyłaś.

MoŜe - zgodziła się opornie. - Ale pewnego dnia zakocham się.

- W Zachu - stwierdził z absolutną pewnością.
Janine nie próbowała dalej się z nim spierać. Dziadek potrafił być

okropnie uparty. Wierzyła, Ŝe tylko czas moŜe tu pomóc. JuŜ wkrótce
zrozumie, Ŝe ani ona, ani Zach nie mają najmniejszej ochoty dostosowywać
się do przygotowanego przez niego scenariusza. Wtedy i tylko wtedy
zrezygnuje.

Minął tydzień i dziadek nie wspomniał ani słowem o małŜeństwie.

Był zimny, wietrzny marcowy wieczór, w okna zacinały strugi deszczu.
Janine uwielbiała takie wieczory. Siedziała skulona na swym ulubionym
fotelu z kryminałem w ręce, kiedy zadzwonił dzwonek u drzwi. Dziadka nie
było w domu, a ona nie oczekiwała nikogo.

Zapaliła światło na ganku i wyjrzała przez wizjer. Zobaczyła Zacha,

ciskającego pod pachą jakąś teczkę. Wcisnął głowę w ramiona, zasłaniając

się przed deszczem.

To ty, Zach? - zawołała zdziwiona, otwierając szeroko drzwi.

Witaj, Janine - przywitał się grzecznie, wchodząc do środka. - Czy

zastałem dziadka?

Nie - przycisnęła ksiąŜkę do piersi, Ŝeby uspokoić bicie serca. -

Wyszedł gdzieś.

Zach zawahał się, wyraźnie zmieszany.
-

Prosił mnie, bym wpadł do niego. Chciał o czymś ze mną

porozmawiać. Czy powiedział, kiedy wróci?

Nie, ale jestem pewna, Ŝe jeśli umawiał się z tobą, wkrótce

powinien się pojawić. Chcesz poczekać na niego?

Chyba tak.

Wzięła od Zacha deszczowiec i poprowadziła go do blioteki. Na

kominku  płonął  niewielki  ogień  ogrzewając  swym  ciepłem  pokój.
Dwupiętrowy  dom  był  typowym  budynkiem  z  przełomu  wieków,  z
wysokimi,  obszernymi  pomieszczeniami.  Kiedyś  całe  drugie  piętro
zajmowała słuŜba. Teraz na stałe mieszkał z nimi tylko Charles, ale on miał
pokoje  nad  garaŜem.  Pracował  dla  dziadka,  był  jego  kierowcą.  Pani
McCormick zjawiała się codziennie rano. Na jej głowie był cały dom.

Napijesz się czegoś? - zapytała Janine.

Napiłbym się kawy, jeśli to nie sprawi kłopotu.

Właśnie zapatrzyłam świeŜą, jest w dzbanku. Janine przyniosła z

kuchni filiŜankę, po czym usiadła na wprost Zacha, zastanawiając się, czy
ma mu coś powiedzieć o pomyśle dziadka.

Spodziewała się, Ŝe dziadek nie rozmawiał na ten temat z Zachem.

Nie siedziałby chyba tak spokojnie, popijając kawę. Przypuszczała, Ŝe jeśli
tylko dziadek zahaczy o ten temat, Zach natychmiast straci swój spokój.
Będzie uraŜony i wściekły. JuŜ miała go ostrzec, ale zrezygnowała. Niech
dowie się o planach dziadka w taki sam sposób jak ona.

Splatając palce, uśmiechnęła się. Czuła się trochę niezręcznie.
- Miło cię znowu widzieć.
-

Mnie teŜ. Choć przyznam, Ŝe jestem nieco zawiedziony.

Dlaczego?

Jadąc tu starałem się odgadnąć, co tym razem będziesz miała na

sobie. Sukienkę z papierowych torebek? Bluzkę z męskich skarpet?

achnęła się na niego. Zachowywał się tak, Ŝe czuła się przy nim jak

piętnastoletnia dziewczynka. JuŜ to przekreślało moŜliwość jakichkolwiek
bliŜszych kontaktów między nimi.

- Muszę przyznać, Ŝe wełniane spodnie i ten piękny sweter są miłą

niespodzianką - dodał.

W jego ciemnych oczach po raz pierwszy dostrzegła uznanie.
I w tym momencie Janine zrozumiała.
Siedziała jak skamieniała, trochę się jej nawet kręciło w głowie.

Dziadek  nie  tylko  rozmawiał  juŜ  z  Zachem,  ale  nawet  doszli  do
porozumienia.  I  dlatego  Zach  zachowywał  się  tak  przyjacielsko.  Nic
dziwnego,  Ŝe  zjawił  się  nie  zapowiedziany  właśnie  tego  wieczoru,  kiedy
dziadka nie było w domu.

Wspólnie chcą ją w to wciągnąć. No cóŜ, ale ona nie ma

najmniejszego zamiaru dać się wrobić. JeŜeli dziadek i Zach myślą, Ŝe uda
im się namówić ją na małŜeństwo, czeka ich niemiła niespodzianka.

Usiadła prosto na skraju fotela.
-

Zgodziłeś się - mruknęła, rzucając mu złe spojrzenie. Nie mogła

dłuŜej wytrzymać. Zerwała się z fotela i zaczęła chodzić po pokoju,
splatając palce i starając się zebrać myśli. - Dziadek powiedział ci, prawda?

Nie rozumiem, o co chodzi? - Zach wpatrywał się w nią zdumiony.

Nie mogę uwierzyć - jęknęła - po prostu nie mogę uwierzyć.

Miałam o tobie lepsze zdanie.

W co nie wierzysz?

Przysięgłabym, Ŝe ty właśnie jesteś męŜczyzną, którego nie da się

kupić. Zawiodłam się na tobie, Zach.

Nadal był spokojny, co rozzłościło ją jeszcze bardziej.
-

Nie mam pojęcia, o czym mówisz - to było wszystko, co

powiedział.

Pewnie, udawaj niewiniątko - Ŝachnęła się. Była tak wzburzona, Ŝe

nadal krąŜyła po bibliotece.

Zach zerknął na zegarek i dopił kawę.
-

Czy twój dziadek wie o tych atakach histerii?.

To śmieszne, Zach, bardzo śmieszne.

Westchnął głęboko.
-

No dobrze, złapałem przynętę. DlaczegóŜ to twierdzisz, Ŝe

dałem się kupić. I jeszcze nim zapomnę, chciałbym się dowiedzieć, jaka
była zapłata.

Na dobrą sprawę moŜna by powiedzieć, Ŝe nie dostałeś nic. I

zapewniam cię, Ŝe nic nie dostaniesz, bo ja nie jestem na sprzedaŜ. - Oparła
ręce na biodrach i obrzuciła go spojrzeniem pełnym niesmaku.

Co ci ofiarował w zamian? Całe przedsiębiorstwo?

Pieniądze?
Zach wzruszył ramionami.
-

Nic mi nie proponował.

Nic - powtórzyła powoli. Poczuła się uraŜona.

- Po prostu chciał ci mnie oddać. - Oszołomiona usiadła znowu w

fotelu. - Myślałam, Ŝe rodzina panny młodej powinna wnieść jakiś posag.
Dziadek nie zaproponował ci nawet pieniędzy?

Posag? - Zach powtórzył to słowo, jakby je słyszał po raz pierwszy

w Ŝyciu.

Rodzina dziadka otrzymała krowę i dziesięć kurczaków za moją

babcię - powiedziała, jakby to wyjaśniało wszystko. - Ale najwyraźniej ja
nie jestem nawet warta jednej kury.

Zach odstawił filiŜankę na bok i wyprostował się w fotelu.
- Myślę, Ŝe powinniśmy zacząć tę rozmowę od początku. Zgubiłem

się. MoŜe łaskawie oświecisz mnie, cóŜ ja takiego koszmarnego zrobiłem.

Janine zerknęła w jego stronę.
- No dobrze, jeśli nalegasz - dodała po chwili.
- Oczywiste jest, Ŝe dziadek rozmawiał z tobą o małŜeństwie.
-

MałŜeństwie? - powtórzył kompletnie zaskoczony. Jego twarz nie

wyraŜała nic. - Z kim?

Ze mną, oczywiście.

Zach zerwał się z fotela na równe nogi.
-

Z tobą?

- Nie musisz być taki przeraŜony. Ostatecznie nie jestem babą-jagą.

Są męŜczyźni, którzy byliby uszczęśliwieni, stając ze mną na ślubnym
kobiercu. - Co prawda, nie Brian i na pewno nie Peter, ale uwaŜała, Ŝe Zach
powinien myśleć, Ŝe ma stada adoratorów.

My mielibyśmy się pobrać... to niemoŜliwe. To zupełnie

wykluczone. Ja w ogóle nie mam zamiaru się Ŝenić... nie potrzebuję ani
Ŝ

ony, ani rodziny.

Powiedz to dziadkowi.

Właśnie to zamierzam zrobić.

Janine nie miała wątpliwości, Ŝe rozmowa, jaka odbędzie się po

powrocie dziadka, nie zapowiada się przyjemnie.

Skąd temu zwariowanemu staruchowi przyszło do głowy, Ŝe moŜe

dyktować innym, jak ma wyglądać ich Ŝycie? - zapytał gniewnie.

Jego małŜeństwo zostało tak ułoŜone, a wcześniej małŜeństwo jego

ojca. Wierz mi, Zach, tłumaczyłam mu i tłumaczyłam, ale dziadek ufa
zwyczajom starego kraju i uwaŜa, Ŝe my dwoje - chociaŜ jest to naprawdę

mieszne - pasujemy do siebie jak ulał.

Gdybyś nie była taka powaŜna, uwaŜałbym to za świetny dowcip.

Janine zauwaŜyła, Ŝe bardzo pobladł.
-

Zdaje się, Ŝe oskarŜyłam cię przedwcześnie. Przepraszam za to,

ale... no cóŜ... myślałam, Ŝe dziadek rozmawiał juŜ z tobą, a ty się
zgodziłeś.

Czy to wtedy zaczęłaś coś pleść o krowie i kurczakach?

Przez chwilę pomyślałam, Ŝe dziadek ofiarował ci mnie za darmo.

Wiem, Ŝe to głupie, ale poczułam się uraŜona, jakby uznał, Ŝe nie jestem
nic warta.

Po raz pierwszy od początku rozmowy twarz Zacha złagodniała i

nawet uśmiechnął się słabo.

Nie wątpisz chyba, Ŝe dziadek cię kocha.

- Nie - pogrąŜona w myślach przeczesywała palcami włosy. - UŜyłam

wszystkich

argumentów,

jakie

przyszły

głowy,

eby

wyperswadować mu ten pomysł. Tłumaczyłam, jak waŜna jest miłość, Ŝe
kobieta i męŜczyzna mają prawo do własnych wyborów. Ale najwyraźniej
nie potrafi zgodzić się z tym, Ŝe zmieniły się czasy.

Nie słuchał cię?

- Słuchał - odpowiedziała, biorąc dziadka w obronę -

ale

nie

zgadzał się z ani jednym moim słowem. Dziadek twierdzi, Ŝe nowoczesne
podejście do miłości i małŜeństwa okazało się kompletnym fiaskiem. A
wobec faktu stale rosnącej liczby rozwodów, trudno mi było nawet z nim
dyskutować.

To prawda - zgodził się Zach. Wyglądał na zakłopotanego.

Wyjaśniłam mu, Ŝe kobieta i męŜczyzna najpierw zakochują się w

sobie, a potem decydują na małŜeństwo, ale dziadek upiera się, Ŝe lepsza
jest odwrotna kolejność.

Dobry BoŜe - Zach potarł dłonią podbródek.

- Teraz, kiedy juŜ wiem, o co chodzi, widzę Ŝe i mnie w kaŜdej

rozmowie przygotowywał do tego, co się miało stać. Nigdy nie omieszkał
wspomnieć, jaka jesteś cudowna.

Janine westchnęła cicho.
- To samo opowiadał o tobie, na długo zanim się spotkaliśmy.
Zaciskając usta Zach oznajmił:
-

Teraz wiele spraw się wyjaśnia.

Co zrobimy? - zastanawiała się głośno Janine.

- UwaŜam, Ŝe musimy opracować jakiś plan. Nie chcę zawieść

dziadka, ale nie mam zamiaru dać się wydać jak... jak... - nie potrafiła
dokończyć.

- Szczególnie za mnie.
Choć jego głos wydawał się całkowicie pozbawiony emocji, Janine

usłyszała w nim ból. Poczuła, jak ściska jej się serce ze współczucia. Znała
przecieŜ jego przeszłość, wiedziała, Ŝe otrzymał jedynie okruchy miłości.

- Nie o to mi chodziło - powiedziała stanowczo.

- Dziadek nie wybrałby ciebie, gdybyś nie był kimś naprawdę

nadzwyczajnym. Znakomicie ocenia ludzi, a ty od pierwszej chwili zrobiłeś
na nim ogromne wraŜenie.

- Nie oszukujmy się, Janine - sprzeciwił się Zach.
- Ty jesteś światową dziewczyną. Pasujemy do siebie jak kwiatek do

koŜucha.

Zgadzam się, Ŝe nie pasujemy do siebie, ale z zupełnie innych

powodów. Od chwili, kiedy weszłam do twojego biura, dajesz mi jasno do
zrozumienia, Ŝe uwaŜasz mnie za snobkę. Nie jestem nią, ale obawiam się,
Ŝ

e przekonywanie cię o tym będzie stratą czasu.

W porządku.

Czy zamiast obrzucać się zniewagami - zapytała, wyraźnie

zniecierpliwiona - nie moglibyśmy postanowić, co odpowiemy dziadkowi?

Nic nie musimy postanawiać - odpowiedział.

- Nie mam zamiaru się Ŝenić.
- A myślisz, Ŝe ja mam zamiar wyjść za mąŜ?
Zach milczał.
Janine westchnęła głęboko.
-

Wydaje mi się, Ŝe najlepiej byłoby, gdyby któreś z nas związało się

z kimś innym. To byłoby najprostsze zakończenie sprawy.

Mówiłem ci juŜ, Ŝe nie mam zamiaru się Ŝenić z kimkolwiek -

powiedział dobitnie. - To koło ciebie podobno kręci się cała masa facetów,
którzy czekają tylko, byś powiedziała „tak".

AleŜ na litość boską, o Ŝadnym z nich nie pomyślałabym powaŜnie

jako o przyszłym męŜu - jęknęła. - Poza tym obecnie nie jestem w Ŝadnym
z nich zakochana.

Zach wybuchnął śmiechem, jeśli to co wydobyło się z jego gardła,

moŜna było określić tym słowem.

- To znajdź faceta, w którym będziesz się mogła zakochać. Jeśli

zakochanie i odkochanie przychodzi ci z taką łatwością, moŜna mieć
uzasadnioną nadzieję, Ŝe wkrótce ktoś się nada.

Nie moŜna. To ty musisz wytrzasnąć sobie kogoś! Jeśli uwaŜasz, Ŝe

jesteś taki wspaniały, pstryknij tylko palcami, a zaraz zjawi się jakaś lalka,
chętna popędzić z tobą do ołtarza - skrzywiła się ironicznie.

Nie mam zamiaru marnować sobie Ŝycia tylko po to, Ŝebyś ty

mogła sobie bujać na wolności - w jego głosie brzmiała wściekłość.

Ale uwaŜasz za oczywiste, Ŝe ja mogłabym poświęcić moje. To

wiele wyjaśnia.

Dobrze - odezwał się po chwili grobowej ciszy. Przerwał i

przygładził włosy. - Najwyraźniej to nie jest najlepszy pomysł. Musimy
wymyślić coś lepszego.

Janine spojrzała na niego.
- Teraz twoja kolej, bystry chłopczyku.
Po jego minie widać było, Ŝe coraz bardziej jej nie lubi. Janine

uczciwie musiała przyznać, Ŝe jej teŜ nie zachwycało własne zachowanie.

Była złośliwa i zupełnie niepotrzebnie niegrzeczna, ale to była jego wina.

W chwili, kiedy postanowiła powiedzieć coś pojednawczego,

usłyszała odgłos otwieranych drzwi. Spojrzała na Zacha, który skinął
głową, upewniając ją, Ŝe poradzi sobie z sytuacją.

Zanim dziadek pojawił się w drzwiach biblioteki, zdąŜyli oboje

wrócić na swoje fotele.

Zach, przepraszam za spóźnienie. Cieszę się, Ŝe Janine dotrzymała

ci towarzystwa - spojrzał na nią, uśmiechając się jakby z nadzieją, Ŝe
dobrze wykorzystała sam na sam z Zachem.

Udało nam się interesująco porozmawiać - powiedział Zach, teŜ

przelotnie spoglądając na Janine.

To dobrze, dobrze.

Zach wstał i sięgnął po swoje papiery.
- Tu są wykazy, które chciałeś ze mną przejrzeć.
- Tak - dziadek, bardzo z siebie zadowolony, zabierał się do wyjścia.

Zach podąŜył za nim, rzucając Janine spojrzenie, które wyraźnie mówiło,
Ŝ

e skontaktuje się z nią wkrótce.

Jego wkrótce trwało ponad tydzień. Pracowała właśnie w ogrodzie,

przycinając róŜe i zastanawiając się, gdzie posadzić tego roku pelargonie,
kiedy pani McCormick zawołała ją do telefonu.

Słucham - odezwała się Janine pogodnie.

Musimy porozmawiać - padło z drugiej strony, bez Ŝadnych

wstępów. - Twój dziadek dziś po południu wyłoŜył karty na stół.
Pomyślałem, Ŝe moŜe cię zainteresować, co zaproponował mi jako posag.

ROZDZIAŁ TRZECI

- No dobrze - powiedziała Janine, starając się zachować spokój. Co ci

zaproponował? Wysoką premię?

Nie - odpowiedział szybko Zach.

Gotówkę? Ile?

Nie proponował mi Ŝadnych pieniędzy.

Więc co? - Janine zmarszczyła brwi.

Myślę, Ŝe powinniśmy się spotkać i porozmawiać o tym.

Jeśli jej dziadek otwarcie postawił kwestię małŜeństwa, propozycja

musiała być warta chwili zastanowienie. Tego Janine była pewna. Mimo
gorących zapewnień Zacha o nieprzekupności nie byłaby wcale zdumiona,
gdyby nowo mianowany szef Przedsiębiorstwa Dostawczego Hartman-
Thomas jednak złapał haczyk.

Chcesz, Ŝebyśmy się spotkali? - zapytała drŜącym głosem.

Koło uniwersytetu jest dobra włoska restauracja. Italian 642.

Słyszałaś o niej?

Nie, ale znajdę.

Dobrze, spotkajmy się tam o siódmej - Zach przez chwilę milczał,

a potem dodał. - I posłuchaj, lepiej, by twój dziadek nie wiedział, Ŝe się
spotykamy. Mógłby to źle zrozumieć.

Dobrze - zgodziła się Janine. Zach znowu zawahał się.

Mamy sporo do przedyskutowania.

Serce Janine zaczęło mocniej bić, poczuła, jak na jej czole zbierają

się kropelki potu.

Zach - powiedziała. Musiała to wiedzieć. - Nie zmieniłeś zdania,

prawda? Nie zacząłeś powaŜnie rozwaŜać tej śmiesznej propozycji. Nie
moŜesz... Zgodziliśmy się, prawda? - otarła czoło ręką, czekając na
odpowiedź.

Nie musisz się o nic martwić - odpowiedział wreszcie.

Odkładając słuchawkę, Janine poczuła się tak, jakby była na łasce

swego  dziadka.  To  było  koszmarne  wraŜenie.  Był  potwornie  upartym
człowiekiem, który prawie zawsze zdobywał to, co chciał. Stając twarzą w
twarz z górą Anton Hartman wdrapywał się na nią, przebijał przez nią tunel
albo  obchodził  ją  wokół.  Jeśli  wszystkie  te  drogi  zawiodły,  siadał  u  stóp
góry i czekał, aŜ zniszczy ją czas. Twierdził, Ŝe większość swych Ŝyciowych
zwycięstw  odniósł  dzięki  cierpliwości.  Janine  zarzucała  mu,  Ŝe  po  prostu
nigdy nie wie, kiedy powinien zrezygnować.

Znała metody dziadka i Zach znał je równieŜ. Ale miała nadzieję, Ŝe

wybrany przez Antona kandydat na jej męŜa ma dość siły, by przynajmniej
oprzeć się przekupstwu. I chyba tak rzeczywiście było, jeśli powiedział jej,
Ŝ

e nie ma się czym martwić. Ale z drugiej strony, dlaczego namawiał ją,

eby się z nim spotkała.

Mówił, Ŝe w ogóle nie chce się oŜenić - powiedziała głośno,

jakby upewniając samą siebie, Ŝe nie ma powodu do zmartwienia. Zachary
Thomas był naprawdę ostatnim męŜczyzną podśpiewującym marska
weselnego, jakiego Janine mogła sobie wyobrazić... szczególnie, gdy kto
inny dyrygowałby orkiestrą.

Janine czekała na dziadka w bibliotece z płaszczem przewieszonym

przez ramię. Zjawił się o szóstej. Cmoknął ją w policzek i sięgnął po
popołudniową gazetę, przelatując wzrokiem po nagłówkach. Wygodnie
usadowił się w skórzanym fotelu.

- Dzwonił Zach - powiedziała bez zastanowienia.
A przecieŜ wcale nie chciała mówić o tym dziadkowi.
Anton skinął głową.
-

Przypuszczałem, Ŝe zadzwoni. Wybierasz się z nim na kolację?

Kolacja? Zach i ja? - głos jej się załamał. - Nie, oczywiście, Ŝe nie!

Skąd ci przyszło do głowy, Ŝe mogłabym zgodzić się na spotkanie z... nim?
- A niech to, o mały włos zapomniałaby, Ŝe postanowili swe spotkanie
trzymać w tajemnicy. Nie znosiła okłamywać dziadka, ale co mogła na to
poradzić.

Ale wychodzisz na kolację.

Tak. - Nie bardzo mogła zaprzeczyć. Jej strój i trzymany w rękach

płaszcz były wystarczającym dowodem.

Znowu zaczęłaś spotykać się z Peterem Donahue?

Nie. Niezupełnie - odpowiedziała czując się okropnie. - Idę

spotkać się z... przyjacielem.

Rozumiem. - Kąciki jego ust drgnęły w ledwie skrywanym

uśmiechu.

Janine poczuła, jak zdradziecki rumieniec wypełza jej na twarz. Była

beznadziejną kłamczucha, nigdy jej to dobrze nie wychodziło. Mogła
równie dobrze powiedzieć dziadkowi, Ŝe spotka się z Zachem. I tak to
wiedział.

Czego chciał Zach?

A dlaczego miał czegoś chcieć? - odpowiedziała gorączkowo.

Serce jej waliło, kiedy szła w kierunku drzwi. Im wcześniej uda jej się
umknąć przed pytaniami, tym lepiej.

PrzecieŜ dopiero co powiedziałaś, Ŝe dzwonił.

Ach tak, ale to nie było nic waŜnego. Chciał... czegoś tam. -

Wybiegła z domu, zanim zdąŜył coś jeszcze powiedzieć. AleŜ głupio się
zachowała. Wypaplała wszystko, co miała utrzymać w tajemnicy.

Trochę czasu zajęło jej znalezienie restauracji, a potem miejsca do

zaparkowania. Spóźniła się jakieś dziesięć minut.

Zach siedział przy stoliku w odległym rogu lokalu. Kiedy ją

zobaczył, zmarszczył brwi i spojrzał przelotnie na zegarek, aby pokazać, Ŝe
musiał na nią czekać.

Nie zwracając uwagi na jego pełne dezaprobaty spojrzenie, Janine

usiadła na lśniącej, drewnianej ławie, ściągając z siebie płaszcz i informując
go obojętnym tonem.

- Dziadek wie.
Zmarszczka na czole Zacha pogłębiła się.
-

O czym ty mówisz?

Dziadek wie, Ŝe jemy dziś razem kolację - wytłumaczyła. - Nie

wiem, co się ze mną stało. Kiedy przyszedł do domu, powiedziałam mu, Ŝe
dzwoniłeś... no po prostu wyrwało mi się... Ale jestem pewna, Ŝe
wymyślisz jakieś usprawiedliwienie.

Chyba umówiliśmy się, Ŝe nie powiemy nic o naszym spotkaniu.

Wiem - odpowiedziała, czując się coraz bardziej winna. - Ale

dziadek zapytał, czy umówiłam się z Peterem i wyglądał na zadowolonego,
kiedy zaprzeczyłam. - Zach obruszył się i Janine wreszcie nie wytrzymała.
- Co niby miałam zrobić?

Odchrząknął, co nie było Ŝadną odpowiedzią.
-

Skoro nie wychodziłam z Peterem, to widocznie umówiłam się z

kimś innym, a nie umiałam wymyślić nic na poczekanie. - czuła się
zniechęcona.

Kto to jest Peter?

Taki facet, z którym się spotykam od czasu do czasu.

Kochasz go?

Nie - najwyraźniej Zach miał zamiar niezwłocznie zaproponować

jej, Ŝeby wyszła za Petera. To by rozwiązało cały ich problem. Wspaniały
pomysł.

Zamówmy coś - Zach sięgnął po menu.

Dobrze - zgodziła się Janine, wdzięczna, Ŝe rozmowa o jej wpadce

urywa się. Poza tym zazwyczaj jadała znacznie wcześniej i po prostu
umierała z głodu.

W tym momencie pojawiła się kelnerka. Nawet kiedy nalewała

Janine  wodę  do  szklanki,  nie  odrywała  pełnego  uznania  spojrzenia  od
Zacha.  To  kolejny  raz  uświadomiło  Janine,  Ŝe  -  w  pojęciu  tradycyjnym  -
jest  on  bardzo  przystojny.  Wydawało  się  jej,  Ŝe  przyciąga  spojrzenia
wszystkich kobiet siedzących w pobliŜu.

Poproszę spaghetti - odezwała się głośno Janine, zerkając na ładną

kelnerkę, która najwyraźniej zapomniała, po co stoi przy ich stoliku.

Ja teŜ - powiedział Zach i z lekkim uśmiechem oddał kelnerce

kartę. - O czym to mówiliśmy? - zapytał, zwracając się znowu do Janine.

- O ile pamiętam, chciałeś się ze mną spotkać, by opowiedzieć, co

zaproponował ci mój dziadek. Miejmy to wreszcie za sobą.

Oferta musiała być dość korzystna. Inaczej Zach nie zapraszałby jej

na obiad.

Anton poprosił mnie dziś do swego gabinetu i najpierw zadał serię

pytań naprowadzających.

Jakich?

Zach wzruszył ramionami.
-

Co myślę o tobie...

I co odpowiedziałeś?

Zach wciągnął głęboko powietrze.
-

Powiedziałem, Ŝe uwaŜam cię za kobietę atrakcyjną, energiczną, z

poczuciem humory, moŜe trochę ekscentryczną...

Sukienka z chusteczek i sznurek świecidełek choinkowych nie

wiadczą od razu o ekscentryczności.

Jeśli świecidełka choinkowe zawieszone są na szyi - to tak.

Siedzący w pobliŜu zaczęli rzucać w ich stronę zaciekawione

spojrzenia, Zach nachylił się więc bliŜej i powiedział.

JeŜeli masz zamiar sprzeczać się o wszystko, co powiem, spędzimy

tu całą noc.

Jestem pewna, Ŝe kelnerka byłaby tym zachwycona - odpaliła Janine

i natychmiast tego poŜałowała. To zabrzmiało, jakby była zazdrosna... co,
oczywiście, było po prostu śmieszne.

O czym ty mówisz?

NiewaŜne.

Czy moglibyśmy wrócić do rozmowy z twoim dziadkiem?

AleŜ tak - powiedziała, czując się zbesztana.

Anton najpierw dość długo opowiadał mi o twojej pracy społecznej

w Klubie Przyjaciół i o innych twoich zajęciach.

Sprawozdanie musiało być tak olśniewające, Ŝe postawiło mnie w

jednym rzędzie z Joanną d'Arc i Florence Nightingale.

Zach uśmiechnął się.
- Coś w tym rodzaju, ale wtedy właśnie stwierdził, Ŝe choć Ŝycie

masz wypełnione, czegoś w nim brak.

MoŜe celu.
Janine wiedziała, co za chwilę usłyszy.
-

Pozwól mi zgadnąć. Powiedział, Ŝe lukę w moim Ŝyciu wypełniłby

mąŜ i dzieci.

Właśnie - Zach przytaknął, uśmiechając się jeszcze szerzej. - Jego

zdaniem, tylko w małŜeństwie kobieta moŜe się w pełni sprawdzić.

Janine jęknęła i opadła na siedzenie. To brzmiało jeszcze gorzej, niŜ

myślała. Smutne było i to, Ŝe Zach wydawał się naprawdę rozbawiony.

- Nie byłbyś taki zadowolony, gdyby twierdził, Ŝe to męŜczyzna

moŜe  się  naprawdę  sprawdzić  tylko  w  małŜeństwie  -  wymruczała.  -
Powiedz  prawdę,  Zach,  czy  ja  wyglądam  na  kogoś,  komu  brak  celu?  -
Wykonała  dramatyczny  gest  rękami.  -  Jestem  szczęśliwa,  jestem  zajęta...
Ŝ

ycie, jakie prowadzę, w zupełności mi odpowiada.

Nie bierz tego tak do siebie. Jeśli jeszcze tego nie zauwaŜyłaś,

zapewniam cię, Ŝe twój dziadek jest okropnym mizoginistą - dodał, nadal
się uśmiechając.

Oczywiście, wiem o tym. Ale jest przy tym taki uroczy, Ŝe łatwo

mu to wybaczam.

Zach sięgnął po kieliszek i zapatrzył się w wino.
-

Nie bardzo mogę zrozumieć, dlaczego się uparł, Ŝe masz

wychodzić za mąŜ właśnie teraz. Dlaczego nie w zeszłym roku? Albo w
przyszłym?

Na Boga, nie wiem. Przypuszczam, Ŝe doszedł do wniosku, Ŝe juŜ

czas na to. Mój biologiczny zegar cyka, a on nasłuchuje i nie moŜe w nocy
zasnąć. W czasach jego młodości dwudziestopięcioletnia kobieta miała juŜ
czwórkę albo piątkę dzieci.

Anton powiedział takŜe, Ŝe masz dobre serce i jesteś łatwowierna,

dlatego boi się, by jakiś czaruś nie zawrócił ci pewnego pięknego dnia w
głowie.

Naprawdę? - zapytała słabym głosem. Jej serce na chwilę przestało

bić. To, co powiedział Anton, pasowało jak ulał do jej romansu z Brianem.
Westchnęła głęboko. - I wtedy stwierdził, Ŝe powinnam wyjść za kogoś,
kogo on szanuje i kocha jak syna. Za męŜczyznę z rozumem i sercem.
MęŜczyznę, któremu ufa na tyle, Ŝe w jego ręce złoŜył swe przedsiębiorstwo.

Zach uniósł wysoko brwi.
-

Dobrze znasz swego dziadka.

Janine czuła, jak jej Ŝołądek skręca się na myśl o zdradzieckim

sprycie dziadka. Zacha nie moŜna było kupić, przynajmniej nie w taki
prosty sposób, jakim byłoby zaproponowanie mu pieniędzy lub stanowiska.
Dziadek uŜył więc znacznie subtelniejszego chwytu. Umiejętnie zastosował
pochlebstwo sugerując, Ŝe uwaŜa Zacha za jedynego męŜczyznę zdolnego

podołać zadaniu zostania męŜem Janine.

I co mu odpowiedziałeś? - zapytała tak cichym głosem, Ŝe

właściwie Zach nie powinien był jej usłyszeć.

Nie.

Po prostu? Nie mogłeś jakoś osłodzić mu tej pigułki? - Zach

popatrzył na nią, jakby nagle zaczęła bredzić w gorączce. - NiewaŜne -
mruknęła, bawiąc się swoją serwetką i unikając jego spojrzenia.

Nie chciałem mu dawać Ŝadnej nadziei.

Słusznie - podniosła szklankę z wodą i wypiła połowę.

Trzeba przyznać, Ŝe twój dziadek przyjął to zupełnie dobrze.

Nie liczyłabym na to - ostrzegła go Janine.

Nie martw się, ja równieŜ znam go dobrze. On tak łatwo nie

rezygnuje. Dlatego właśnie chciałem, Ŝebyśmy się spotkali. JeŜeli
będziemy w kontakcie, moŜemy wspólnie przeciwdziałać jego działaniom.

Dobry pomysł.

Kelnerka przyniosła sałatę i stawiając ją na stole, obrzuciła Zacha

zachęcającym spojrzeniem.

Dziadek jest za sprytny, Ŝeby ci nie oferować czegoś intratnego w

nagrodę za posłuszeństwo.

Nie powiedziałbym.

Nie spodziewałam się tego po nim - zraniona wpatrywała się w

talerz. - W takim razie jak usiłował cię przekonać?

Nie przekonywał mnie specjalnie.

Ach tak - wykrztusiła.

Wspomniał coś, Ŝe członkowie rodziny mogą korzystać z

limuzyny.

Widelec Janine zadźwięczał, uderzając o miskę z sałatą.
-

Powiedział ci, Ŝe jeśli się ze mną oŜenisz, dostaniesz limuzynę? I

to wszystko?

Nawet nie tyle - tłumaczył Zach, nie starając się ukryć swego

rozbawienia - po prostu będę mógł jej uŜywać.

AleŜ... aleŜ... to potwornie poniŜające - wepchnęła porcję sałaty do

ust i zaczęła przeŜuwać liść, jakby to był kawałek skóry.

Myślę, Ŝe to jednak więcej warte niŜ krowa i dziesięć kurczaków, o

których wspomniałaś poprzednim razem.

Pięćdziesiąt pięć lat temu krowa i kurczaki to był majątek -

wykrzyknęła Janine i w tym samym momencie poŜałowała tego, poniewaŜ
połowa gości wlepiła w nią wzrok. Uśmiechnęła się przepraszająco do
siedzących najbliŜej i pochyliła się znowu nad sałatą.

Nie przejmuj się tak. Mogłem się przecieŜ zgodzić.

Na taką ofertę?

Kelnerka przyniosła spaghetti, ale juŜ po pierwszym kęsie Janine

stwierdziła, Ŝe nawet nie ma ochoty udawać, Ŝe jedzenie sprawia jej
przyjemność. Czuła się okropnie. Łzy napływały jej do oczu, przez co była
jeszcze bardziej zakłopotana.

Co się stało? - pytanie Zacha zaskoczyło ją kompletnie.

Janine potrząsnęła głową i spuściła oczy.
-

Dziadek uwaŜa, Ŝe nie umiem oceniać ludzi. - I tak właśnie było.

Udowodniła to historia z Brianem. - Czuję się mało warta.

On nic takiego nie miał na myśli - sprzeciwił się łagodnie Zach.

Musi być jakiś powód, dla którego chce cię wydać za mąŜ - Zach zawahał
się. - Kiedy się nad tym głębiej zastanowić, wszystko to jest dość dziwnie.
Skąd mógł przyjść mu do głowy pomysł, Ŝe nas dwoje powinno się pobrać.
W kaŜdym razie nie przejmuj się tym. PrzecieŜ nie chcesz wyjść za mnie.

- Co do tego nie ma wątpliwości. Jesteś ostatnią osobą, która by

wchodziła w grę - odpaliła i natychmiast poŜałowała swojej impulsywnej
reakcji widząc, jak twarz mu tęŜeje.

Właśnie tak myślałem - zaatakował gniewnie spaghetti.

Napięcie między nimi trwało. Kiedy kelnerka zjawiła się, Ŝeby zabrać

talerze, porcja Janine była prawie nie tknięta. Zach takŜe zjadł niewiele.

Zapłacił za kolację i odprowadził Janine do samochodu. Ich

spotkanie okazało się kompletnym fiaskiem. Zach na pewno miał wszystkie
zalety, za które cenił go dziadek. Był bystry, inteligentny, miał intuicję. Ale
to były cechy potrzebne w pracy. Jako potencjalni mąŜ i Ŝona w ogóle do
siebie nie pasowali.

Czy uwaŜasz, Ŝe nadal powinniśmy być w kontakcie? - zapytała,

otwierając drzwiczki samochodu. Czuli się niezręcznie i nie bardzo
wiedzieli, o czym jeszcze mogliby mówić.

Chyba tak, jeśli chcemy uniknąć zastawionych przez niego

pułapek - wykrztusił wreszcie Zach.

MoŜemy przynajmniej odrzucić nasze uprzedzenia i

współdziałać, by nieświadomie mu nie pomagać.

Nie jestem pewna, czy w ogóle lubię chłopców - zastanawiała

się trzynastoletnia Pam Hudson, siedząc nad cheeseburgerem i frytkami. -
To takie głuptasy.

Od ostatniego spotkania Janine z Zachem minął tydzień i zdziwiło ją,

e jej odczucia na temat przeciwnej płci są dziwnie zbieŜne z wyraŜonymi

przez nastolatkę.

Nie jestem nawet pewna, czy lubię jeszcze Charliego -

zwierzyła się Pam, polewając frytki ketchupem. Zamyślona kreśliła
czerwonym sosem jakiś dziwny wzór na talerzu. - Pamiętasz, jak szalałam
na jego punkcie?

Janine uśmiechnęła się pobłaŜliwie i przypomniała jej:
-

Co drugie słowo było Charlie to i Charlie tamto.

On potrafi być zupełnie w porządku. Pamiętasz jak kupił mi kiedyś

róŜę na niesamowicie długiej łodyŜce i zostawił przed drzwiami.

Pamiętam - powiedziała Janine, myśląc w tym samym momencie o

swoim pierwszym spotkaniu z Zachem. Kiedy wychodzili z restauracji,
uśmiechnął się do niej. Nie wiadomo dlaczego nie mogła tego zapomnieć.

Ale w zeszłym tygodniu - mówiła dalej Pam - Charlie grał w

koszykówkę z chłopakami, a kiedy przechodziłam, udał, Ŝe mnie w ogóle
nie zna.

Naprawdę?

Tak - zwierzała się Pam. - A ja w dodatku uszyłam mu koszulę.

Nosi ją?

Dziewczyna uśmiechnęła się z dumą.
-

Bez przerwy.

A, miałam ci powiedzieć, bardzo mi się podoba to, co zrobiłaś z

włosami Chciałam być podobna do ciebie - twarz Pam rozjaśniła się.

Janine pomyślała, Ŝe Pam znacznie lepiej wygląda w tej fryzurze niŜ

ona. Po bokach włosy były krótko obcięte, ale grzywka spadała aŜ do brwi.
Janine nie potrafiła jej ujarzmić. Ostatnio zaczęła zaczesywać ją do góry.

Jak tam w domu? - zapytała Janine, przyglądając się

przyjaciółce z uwagą. Jerry Hudson był rozwiedziony i sam zajmował się
córką. Jej matka pracowała na Wschodnim WybrzeŜu. Jerry martwił się, Ŝe
Pam brakuje kobiecej ręki, zwłaszcza Ŝe w pobliŜu nie mieszkał nikt z ich
rodziny. Zwrócił się o pomoc do Klubu Przyjaciół mniej więcej w tym
samym czasie, kiedy Janine zgłosiła się do pracy.

PoniewaŜ Jerry pracował w dziwnych godzinach, jako kucharz w

restauracji dostarczającej dania na zamówienie, spotkała go tylko raz. Był
porządnym facetem i pracował cięŜko, Ŝeby zapewnić przyzwoite Ŝycie
sobie i swojej córce.

Janine uwaŜała, Ŝe Pam jest wspaniałą dziewczynką i bardzo

utalentowaną.  Jeszcze  zanim  jej  ojcu  udało  się  zebrać  pieniądze  na
maszynę  do  szycia,  Pam  projektowała  i  szyła  ubranka  dla  swoich  lalek
Barbie. Sukienka z chusteczek była jednym z pierwszych projektów, jakie
zrealizowała, gdy miała juŜ maszynę. Z dumą ofiarowała ją Janine. Od tego
czasu  wyprodukowała  juŜ  kilka  innych.  Były  bardzo  modne  w  jej
ś

rodowisku. Pam upajała się sukcesem.

Chyba będę musiała wybaczyć Charliemu - mówiła dalej z

namysłem. - Wiesz, był z chłopakami.

Sądzisz, Ŝe zgrywa twardego faceta, którego nie interesują

dziewczyny.

Coś w tym rodzaju.

Janine nie miała w sobie tyle wyrozumiałości, jeśli chodziło o Zacha.

Najpierw  mówił  o  konieczności  wzajemnego  informowania  się,  a  potem
nawet  do  niej  nie  zadzwonił.  Nie  uwierzyła  ani  na  moment,  Ŝe  dziadek
zrezygnował  ze  swych  planów,  ale  najwyraźniej  chciał,  by  sprawy  się
odleŜały.  Zach  mógł  przynajmniej  zatelefonować,  myślała  zirytowana,  nie
zastanawiając się, dlaczego czuje się tak zawiedziona.

MoŜe Charlie nie jest taki najgorszy - myślała głośno Pam, po

czym dodała rozsądnie. - To taki trudny wiek dla chłopców.

Zaraz, zaraz - zaśmiała się Janine - zdaje się, Ŝe weszłaś w moją

rolę. Kto tu u licha jest dorosły? - Janine z uśmiechem zwędziła frytkę z
talerza Pam i wsadziła ją do ust.

Kiedy wyjeŜdŜasz do Szkocji? - chciała wiedzieć Pam.

W przyszłym tygodniu.

I jak długo cię nie będzie?

Dziesięć dni. - Wycieczka była zupełnie niespodziewanym

prezentem od dziadka. Kilka dni po spotkaniu z Zachem na kolacji dziadek
wręczył jej bilet na samolot. Kiedy zapytała się o powód tej niespodzianki,
odpowiedział tajemniczo, Ŝe powinna wyjechać na jakiś czas. PoniewaŜ
Janine zawsze marzyła o Szkocji, uszczęśliwiona nie zadawała więcej
pytań.

Dopiero teraz pomyślała, Ŝe powinna zawiadomić Zacha o wyjeździe

na kilka dni z kraju.

Janine zaplanowała swoją wizytę w biurze Zacha bardzo starannie.

Przede  wszystkim  upewniła  się,  Ŝe  tego  dnia  nie  będzie  tam  dziadka.
Obładowana była całą masą toreb i torebek, poniewaŜ robiła zakupy przed
wyjazdem.  Celowo  zresztą.  Chciała,  Ŝeby  jej  wizyta  wyglądała  na
przypadkową,  jakby  w  czasie  pełnego  zajęć  dnia  przypomniała  sobie  o
nim, a Ŝe właśnie była w pobliŜu...

Dzień dobry - zwróciła się do sekretarki Zacha z pogodnym

uśmiechem. - Czy zastałam pana Thomasa?

Starsza kobieta najwyraźniej nie była zachwycona pojawieniem się

Janine. Zacisnęła z niechęcią usta, ale nic nie powiedziała, tylko nacisnęła
dzwonek intercomu. Janine przeszedł nieoczekiwany dreszcz na dźwięk
silnego, męskiego głosu.

Co za miła niespodzianka - odezwał się Zach, wstając, gdy

Janine weszła do jego gabinetu z gracją, której pozazdrościć by mogły
paryskie modelki.

Postawiła torby na podłodze z głośnym westchnieniem ulgi i opadła

na krzesło, wyciągając przed siebie długie nogi. - Przepraszam, Ŝe wpadłam
bez zapowiedzi, ale mam ci coś do zakomunikowania.

Nic nie szkodzi - jego wzrok spoczął na torbach.

- Chyba się trochę napracowałaś.
-

Robiłam zakupy.

To widzę. Jakiś specjalny powód?

Moja wyprawa - melodramatycznym gestem przyłoŜyła wierzch

dłoni do czoła. - Nie mogę juŜ dłuŜej znieść tego napięcia. Przyszłam, by ci
powiedzieć, Ŝe zgodziłam się posłuchać dziadka. Pewnego dnia nauczymy
się kochać siebie nawzajem. Niech się więc stanie.

To przedstawienie wcale nie jest zabawne. MoŜe byś mi jednak

powiedziała...

Panie Thomas - rozległ się szorstki głos sekretarki - Jest tutaj pan

Hartman i chce się z panem zobaczyć.

Oczy Janine zrobiły się okrągłe z przeraŜenia. Spojrzała na równie

przeraŜonego Zacha. Nie mogli pozwolić, by dziadek odkrył ich tu razem.

Chwileczkę - powiedział Zach. Podziwiała jego opanowanie.

Gestem wskazał zamknięte drzwi i wepchnął ją do małego pomieszczenia,
albo raczej wielkiej szafy. Ogarnęła ją całkowita ciemność. Prawie
natychmiast drzwi otworzyły się znowu, wpuszczając smugę światła, i koło
jej nóg wylądowały trzy duŜe torby pełne zakupów.

Janine czuła się idiotycznie. Stała bez ruchu, prawie nie oddychając

ze strachu, Ŝe zostanie odkryta.

Przyciskając ucho do drzwi, próbowała podsłuchać rozmowę i

wywnioskować z niej, jak długo dziadek zamierzał siedzieć w biurze
Zacha.

Niestety, prawie nic nie mogła usłyszeć. Zaryzykowała i lekko

uchyliła drzwi. Obrzuciła szybkim spojrzeniem pokój. Obaj męŜczyźni
stali odwróceni do niej plecami. To wyjaśniało, dlaczego nic nie słyszała.

I w tym momencie Janine dostrzegła swoją torebkę. Zrobiła krok w

tył. Wtedy dopiero wzięła głęboki wdech, Ŝeby się uspokoić. Dziadkowi
wystarczyło spojrzeć pod nogi, Ŝeby zobaczyć nieszczęsny przedmiot.

Dobry BoŜe, jeŜeli przesunie nogę, zaczepi o pasek i pociągnie ją

przez pokój.

Zach odwrócił się od okna i Janine usłyszała go zupełnie wyraźnie.
-

Zaraz się tym zajmę - mówił spokojnie. Był tak naturalny,

jakby trzymanie kobiet w szafie naleŜało do jego codziennych zwyczajów.
On takŜe musiał dostrzec torebkę, bo na chwilę zatrzymał na niej wzrok, a
potem bezwiednie przeniósł go na szafę.

Na litość boską, przecieŜ nie zostawiła jej specjalnie. Dziadka miało

nie być dzisiaj w biurze. Rano mówił jej, Ŝe w czasie lunchu pójdzie do
klubu spotkać się ze swym długoletnim przyjacielem Burtem Colemanem. A
zawsze kiedy spotykał się w czasie dnia z którymś ze swych kumpli, całe
popołudnie grali potem w bezika. Najwidoczniej zmienił swe obyczaje tylko
dlatego, Ŝeby ją wpędzić do grobu.

Minęło jeszcze kilka koszmarnych minut, zanim Zach odprowadził

go wreszcie do drzwi. Kiedy je zamknął, Janine wypadła z szafy, krzycząc
zdławionym głosem.

Moja torebka? Czy myślisz, Ŝe ją widział?

Jeśli nie, to znaczy, Ŝe oślepł. Nie mogłaś zrobić nic głupszego.

PrzecieŜ nie zostawiłam jej specjalnie!

Nie mówię o tym. Po co tu w ogóle przychodziłaś - powiedział

wściekłym tonem. - Oszalałaś?

Ja... mówiłam ci, Ŝe byłam w pobliŜu. - Na tyle zdała się jej

sprytna historyjka. Zach oczywiście miał rację, mogła przecieŜ po prostu
do niego zadzwonić. Ale z jakiegoś dziwacznego powodu chciała mu
opowiedzieć o swojej wycieczce osobiście.

Zach był najwyraźniej wściekły.
-

Naprawdę nie wiem, jak długo trzeba myśleć, Ŝeby wymyślić

coś równie głupiego. Gdyby twój dziadek zobaczył nas tu razem,
natychmiast wyciągnąłby z tego fałszywe wnioski. Do tego popołudnia
wszystko toczyło się idealnie. Ani razu nie wspomniał o tobie, co uczciwie

mówiąc, bardzo mnie cieszyło - grzmiał dalej.

Masz rację. Wiem, Ŝe to był błąd. Ja... ja juŜ nigdy więcej tu nie

przyjdę - przyrzekła, starając się zachować resztki godności. Szybko
zgarnęła swoje rzeczy i prawie biegnąc ruszyła w stronę drzwi, nie dbając o
to, czy ktoś ją zobaczy.

Nie powiedziałaś mi, po co tu przyszłaś - Zach ruszył za nią w

stronę wind.

Janine wpatrywała się w świetlne cyferki jakby informacja, na

którym piętrze znajduje się winda, była dla niej niezwykle waŜna.

Bardzo mi przykro, Ŝe zabrałam tak duŜo twego bezcennego czasu.

Teraz wiem, Ŝe takim drobiazgiem nie powinnam zawracać ci głowy.

Janine - odezwał się łagodnie, Ŝałując chyba wcześniejszego

wybuchu - wiem, Ŝe nie powinienem był krzyczeć.

Tak, nie powinieneś - zgodziła się. W tym momencie otworzyły się

drzwi windy i w jednej chwili była w środku.

ROZDZIAŁ CZWARTY

- Zamek Cawdor został zbudowany w piętnastym wieku i po dziś

dzień  pozostaje  siedzibą  ksiąŜąt  Cawdor  -  deklamował  przewodnik,
oprowadzając  Janine  wraz  z  siedemnastoma  innymi  zwiedzającymi  po
słynnej  posiadłości.  -  William  Szekspir  opisał  ten  zamek  w  „Makbecie".
Było  to  miejsce  śmierci  króla  Duncana  I,  który  w  1040  był  właścicielem
Cawdor...

Przez parę pierwszych dni swego pobytu w Szkocji Janine

zadawalała się zwiedzaniem na własną rękę. Zorganizowane wycieczki
pozwalały jednak poskładać wszystkie kawałki jej wiedzy historycznej w
całość, jednocześnie ją uzupełniając.

Zamek Cawdor leŜał w północno-wschodniej Szkocji. Następnego

dnia miała zamiar wynająć samochód i wybrać się do Edynburga, stolicy
prowincji. Z tego, co zdąŜyła przeczytać, zamek w Edynburgu był
staroŜytną fortecą, zbudowaną na olbrzymiej skale, górującą nad miastem.
Dziadek zarezerwował dla niej miejsce w podmiejskim zajeździe.

Gospoda wyglądała dokładnie tak, jak wymarzyła sobie Janine. Miała

białe ściany, wzmocnione ciemnymi belkami i kryty czerwoną dachówką
dach. Przydzielony jej pokój moŜe nie był bardzo wygodny, ale za to miał
klimat i czuła się w nim, jakby wróciła do znajomego miejsca. Na stole
stały świeŜe kwiaty, a w łazience pachniały sole do kąpieli.

PoniewaŜ nie była wcale zmęczona, zbiegła na dół, Ŝeby obejrzeć

rozciągający się wokół zajazdu ogromny ogród. W kwietniowym powietrzu
czaił się jeszcze chłód zimy, wepchnęła więc ręce głęboko do kieszeni i z
rozbawieniem przyglądała się przepiórkom spacerującym po wspaniałym,
zielonym trawniku.

Janine?!

Odwróciła się na dźwięk swego imienia i ogromnie zdziwiona

zobaczyła stojącego zaledwie o kilka kroków od niej Zacha.

Co ty tu robisz? - zapytała.

Ja? Właśnie miałem ci zadać to samo pytanie.

Zrobiłam sobie wakacje. Dziadek zafundował mi wycieczkę.

A ja przyjechałem w interesach - tłumaczył się Zach, marszcząc

brwi, jakby nasuwało mu się jakieś podejrzenie.

Czy to nie dziwny zbieg okoliczności? - zapytała Janine.

Zach natychmiast przyjął postawę obronną.
-

Chyba nie sądzisz, Ŝe to zaplanowałem?

Nie - zgodziła się opornie.

Zach nie ruszył się z miejsca, stał sztywny i napuszony.
-

Nie mam z tym absolutnie nic wspólnego - podkreślił.

Gdybyś nie był tak grubiański, kiedy widzieliśmy się ostatnim

razem - poinformowała go z satysfakcją - wiedziałbyś, Ŝe dziadek mnie
tutaj wysyła i moglibyśmy uniknąć tej niemiłej niespodzianki.

Gdybyś nie wyskoczyła jak oparzona z mojego biura, teŜ

dowiedziałabyś się, Ŝe jadę tutaj.

A to dobre! Jeszcze mi powiedz, Ŝe to wszystko moja wina -

krzyknęła piskliwie, wpatrując się w niego wściekłym wzrokiem. - O ile
dobrze pamiętam, miałeś mi za złe, Ŝe w ogóle pojawiłam się w twoim
ukochanym biurze.

- To prawda, zachowałem się nieodpowiednio - przyznał Zach,

zaciskając mocno szczęki. - Ale, o ile pamiętam, powiedziałem
przepraszam.

Powiedziałeś - przytaknęła - ale trochę za późno. Nigdy w Ŝyciu nie

byłam w równie niezręcznej sytuacji.

Ty? - wykrzyknął Zach. - MoŜe to cię zdziwi, ale nie mam

zwyczaju ukrywać kobiet w szafie.

A myślisz, Ŝe było mi miło znaleźć się nagle w tej... szafie jak w

koszu z brudną bielizną?

A co niby miałem zrobić? Wepchnąć cię pod biurko?

Wszystko byłoby lepsze.

Jeśli tak bardzo zaleŜy ci na ustaleniu, które z nas jest winne,

pozwolę sobie przypomnieć, Ŝe to nie ja zostawiłem torbę, o którą twój
dziadek o mało się nie potknął - powiedział Zach. - Robiłem wszystko, no,
moŜe poza karcianymi sztuczkami, Ŝeby odciągnąć jego uwagę.

Zaraz okaŜe się, Ŝe cała ta historia to jeden wielki błąd, mój

oczywiście - mruknęła Janine.

Na pewno nie ja wpadłem niespodziewanie do biura. Gdybyś

pracowała, jak wszyscy normalni ludzie...

Pracuję - wtrąciła, głęboko uraŜona. - UwaŜasz, Ŝe praca społeczna

to nie praca? To znaczy, Ŝe te trzydzieści godzin tygodniowo spędzam po
prostu na niczym? Skończyłam studia i na pewno nie miałabym kłopotu z
dostaniem etatu, ale dlaczego zajmować miejsce tym, którzy naprawdę jej
potrzebują, podczas gdy cała masa organizacji odwalających kawał
naprawdę dobrej roboty cierpi ciągle na brak ludzi?

Miała dość obraźliwych insynuacji Zacha. Od pierwszego spotkania

dawał jej jasno do zrozumienia, Ŝe uwaŜa ją za rozpieszczoną pannicę o
ptasim móŜdŜku.

Posłuchaj, nie chciałem...

Jasno widać - ucięła krótko - Ŝe ty i ja nigdy w niczym się nie

zgodzimy. - Była wyjątkowo wściekła. - Wobec tego spróbujmy się nie
zauwaŜać. Ty nie chcesz mieć nic wspólnego ze mną i, prawdę mówiąc, ja
mam identyczne odczucia w stosunku do ciebie. Do widzenia więc, panie
Thomas. - Tym razem jej odejście godne było wielkiej sceny.

Po raz pierwszy udało jej się pokonać tego męŜczyznę. Powinna

czuć się wspaniale. Ale tak nie było.

Kiedy w godzinę później wsiadała do turystycznego autobusu,

zabierającego  wycieczkę  do  Edynburga,  nadal  nie  mogła  pozbyć  się
wspomnienia  ostatniego  spotkania  z  Zacharym  Thompsonem.  JeŜeli  w
całej  tej  sytuacji  było  coś  zabawnego,  to  tylko,  Ŝe  dziadek  uznał  ich  za
pasujących do siebie.

Zdecydowana wyrzucić tego męŜczyznę ze swych myśli, Janine

spacerowała  bez  celu  po  Princess  Street.  Sklepy  pełne  były  kupujących,
trupy  aktorów  organizowały  happeningi  na  jezdni,  a  muzykanci  grali  na
chodnikach.  Panował  nastrój  festiwalu  i  trudno  tu  było  pogrąŜać  się  w
ponurych  myślach.  Po  pewnym  czasie  zapomniała  o  nieprzyjemnym
spotkaniu i szła pogodnie uśmiechnięta.

Mijało ją wielu męŜczyzn ubranych w szkockie spódniczki i

tradycyjne  wełniane  czapy.  Janine  wydawało  się,  Ŝe  jest  w  innym  czasie
lub  świecie.  Samo  miasto  wyglądało  szaro  i  ponuro,  jak  bezbarwne  tło
kolorowych  obrazów,  zgiełku  i  hałasu,  wspomnień  minionych  wieków.
Wszędzie rozbrzmiewały dźwięki kobzy.

Po raz drugi Janine wpadła na Zacha, gdy przechodziła koło sklepu z

ubraniami. Zatrzymał się, na jego twarzy dostrzegła przelotny wyraz
zdziwienia, a potem smutku - jakby spotkanie jej dwukrotnie tego samego
dnia mogło wyczerpać cierpliwość kaŜdego.

- Wiem, o czym myślisz - powiedział, wbijając w nią wzrok.- Nie

ledziłem cię, po prostu chciałem kupić kilka rzeczy.

Przesunęła się bliŜej witryny, Ŝeby nie przeszkadzać przechodniom.
-

MoŜesz być równie pewny, Ŝe i ja nie szłam twoim śladem.

W porządku - powiedział.

W porządku - powtórzyła.

adne z nich nie poruszyło się przez kilka denerwujących sekund.

Janine sądziła, Ŝe Zach ma zamiar coś jeszcze powiedzieć. MoŜe po cichu
nawet miała taką nadzieję. JeŜeli nie mogli zostać przyjaciółmi, powinni
zawrzeć przynajmniej sojusz. Połączyć swe siły, zamiast walczyć ze sobą.
Nagle Zach bez słowa odwrócił się i włączył w strumień ludzi śpieszących
chodnikiem.

Pół godziny później, objuczona jeszcze większą masą pakunków,

Janine szła w kierunku sklepu z materiałami. Potrzebny był jej kawałek

szkockiej wełny na prezent dla Pam. Przejechała dłonią po rzędzie grubych
bel materiału, zachwycona doborem kolorów. Wełna wydawała się taka
miękka, ale kiedy uniosła brzeg sukna zadziwił ją cięŜar.

KaŜdy klan ma swoją własną kratę - odezwała się do niej

siwowłosa sprzedawczyni. Janine z zachwytem słuchała jej głosu, z
pobrzmiewającym szkockim rrr. - Najznaczniejsze rodziny uŜywają trzech
rodzaje wzorów, w zaleŜności od okazji. Na codzień, od święta i do walki.

Janine patrzyła z zainteresowaniem, jak właścicielka sklepu

przechodzi  wzdłuŜ  stołu  rozwijając  błękitnozielony  pled.  Widziała  ten
wzór  juŜ  poprzednio.  Kobieta  wyjaśniała  dalej,  Ŝe  turystów  najczęściej
interesuje  właśnie  ten,  poniewaŜ  nie  jest  on  przywiązany  do  Ŝadnego
szczególnego  klanu.  Nazywa  się  Psia  Wachta.  Jeśli  ktoś  wybierał  ten
materiał, łączył się z całą Szkocją.

Janine kupiła spory kawałek. Szła wąską uliczką, utrzymując jakoś

swe paczki w rękach, kiedy ponownie zauwaŜyła Zacha. Stał przysłuchując
się  grupie  muzyków.  JuŜ  miała  odwrócić  się  i  ruszyć  w  przeciwną  stronę,
kiedy  -  właściwie  bez  powodu  -  przystanęła.  Jej  opinia  o  Zachu  nie
zmieniła  się  od  ich  pierwszego  spotkania.  Nadal  uwaŜała  go  za
nierozsądnego  uparciucha,  choć...  no  dobrze,  przyzna  to,  atrakcyjnego
męŜczyzną.  Nawet  bardzo  atrakcyjnego,  jeśli  lubi  się  ten  nieco  kanciasty
typ urody. Brakowało mu poloru, światowości, którą mieli męŜczyźni typu
Briana, ale było w nim coś bardzo męskiego. I potrafił jednym spojrzeniem
doprowadzić  ją  do  gniewu.  Nie  udało  się  to  jeszcze  nigdy  Ŝadnemu
męŜczyźnie.

Muzycy zaczęli jakąś pogodną piosenkę i Zach roześmiał się sam do

siebie. Usłyszała jego bogaty, ciepły tenor i pomyślała, Ŝe powinna
natychmiast odejść. Ale nie potrafiła.

Zach musiał wyczuć jej spojrzenie, bo nagle się odwrócił. Czuła, jak

policzki jej robią się purpurowe. Przez długą chwilę Ŝadne nie ruszyło się
ani nie uśmiechnęło.

Janine pomyślała, Ŝe juŜ najwyŜszy czas przerwać tę głupią wrogość.

Postanowiła schować dumę do kieszeni. Ale w tej właśnie chwili
przejechał autobus, zasłaniając Zacha. Kiedy Janine zobaczyła go znowu,
odwrócony był w stronę muzyków.

Zrezygnowała więc z pojednawczego gestu i ruszyła w przeciwnym

kierunku. Nie zdąŜyła nawet minąć jednej przecznicy, kiedy usłyszała
swoje imię.

Stanęła i pozwoliła, by ją dogonił. Na widok licznych paczek podniósł

w geście zdziwienia jedną brew, ale wziął kilka. Oddała mu je z ulgą.
Ruszyli bez słowa.

Musimy porozmawiać - odezwał się po chwili.

To nic nie da. Za kaŜdym razem, kiedy coś mówisz, ranisz mnie

albo obraŜasz.

Jeszcze chwilę wcześniej Janine miała nadzieję, Ŝe uda im się

skończyć te dziecinne sprzeczki, a oto sama prowokowała następną, robiąc

dokładnie to, o co go oskarŜała. Zatrzymała się w pół kroku.

Nie powinnam była tego mówić. Nie wiem, co się z nami dzieje,

ale chyba nie potrafimy być dla siebie mili.

MoŜe to z powodu szoku wywołanego spotkaniem.

Myślałam o tym i doszłam do wniosku, Ŝe to dziadek je

zaaranŜował. Ale nie wiem, po co wysyłał nas na drugi koniec świata?

Wydawało mi się, Ŝe go juŜ trochę znam - wymruczał Zach. - Ale

ostatnio nie jestem tego taki pewien. Nie mam pojęcia, czemu wybrał
właśnie Szkocję.

Przyniósł mi bilet na samolot i powiedział, Ŝe od roku nigdzie nie

byłam - mówiła Janine. - śe najwyŜszy czas, abym zrobiła sobie wakacje i
Ŝ

e powinnam na chwilę oderwać się od wszystkiego. Połknęłam haczyk.

Ty?! - wykrzyknął Zach potrząsając głową. - Mnie ustrzelił jak

zająca. Co prawda, trzeba było tu podpisać parę kontraktów, ale kaŜdy
urzędnik by sobie z tym poradził. Zorientowałem się dopiero wtedy, kiedy
po przyjeździe do zajazdu zauwaŜyłem rezerwację dla ciebie.

Gdyby nie kłótnia w biurze, jakoś moglibyśmy temu zapobiec. A

przynajmniej wiedzielibyśmy, co dziadek knuje.

Właśnie - powiedział Zach. - Informacja jest siłą. W tym nasza

jedyna szansa.

Tak - zgodziła się Janine, kiwając energicznie głową.

Ale wpadanie na siebie przy byle sposobności teŜ prowadzi do

kłopotów.

Masz rację.

Im mniej czasu spędzamy ze sobą, tym lepiej. Bez pytania wziął od

niej resztę pakunków, dodając je do torebek i paczek, które juŜ niósł.

Wynająłem samochód. MoŜe pojechałabyś ze mną do hotelu, ale

pewnie nie będziesz chciała!

AleŜ z przyjemnością - Janine poczuła wzbierającą falę

wdzięczności. ChociaŜ ich spotkanie było okropne, teraz przynajmniej
przestali juŜ oskarŜać się wzajemnie i mogli normalnie rozmawiać. Wolała
widzieć w Zachu przyjaciela, nie wroga.

Podczas powrotnej drogi do gospody rozmawiali niewiele. Po kilku

uwagach  na  temat  krajobrazu  nie  bardzo  wiedzieli,  o  czym  mają  mówić
dalej. Oboje czuli się nieco skrępowani. A Janine była aŜ nazbyt świadoma
fizycznej  bliskości  Zacha  spowodowanej  ciasnotą  w  samochodzie.  Jej
ramię  i  udo  znajdowało  się  tuŜ  obok  niego,  z  całych  sił  starała  się  nie
zwracać na to uwagi.

Kiedy przypadkowo spojrzała na niego, zauwaŜyła, Ŝe na jego

twarzy  maluje  się  takie  skupienie,  jakby  prowadził  samochód  po  torze
wyścigowym, a nie po łagodnej, pustej drodze. Miał zaciśnięte usta, wokół
których pojawiły się głębokie bruzdy. Na moment oderwał wzrok od szosy
i  ich  oczy  spotkały  się.  Janine odwróciła oczy,  zmieszana,  Ŝe przyłapał  ją
na  przyglądaniu  mu  się  z  bliska.  Chciała  uporządkować  swe  uczucia,
przeanalizować  na  zimno  miotające  nią  sprzeczne  emocje.  Zach  się  jej

podobał,  ale  mniej  niŜ  Brian.  I  chociaŜ  wyprowadzał  ją  często  z
równowagi, jednocześnie podziwiała go. I szanowała. Ale nie działał na nią
tak  jak  Brian.  A  mimo  to  nie  potrafiła  o  nim  myśleć  niczym  o  bracie.
Ostatecznie  doszła  do  wniosku,  Ŝe  jej  uczucia  do  Zacha  są  bardziej
skomplikowane, niŜ przypuszczała.

Podziękowała mu za odwiezienie do hotelu, zebrała paczki i z

trudem  wdrapała  się  po  schodach  do  pokoju.  Zanurzyła  się  w  gorącej,
pachnącej  kąpieli,  a  potem  załoŜyła  spódnicę  w  błękitnozłotą  kratę,  którą
kupiła tego popołudnia. Do tego cienki, biały sweterek i granatowy blezer.
Na szyi zawiązała granatową apaszkę. Obejrzała się w lustrze, zadowolona
z  efektu.  Potem  podmalowała  trochę  policzki  i  powieki.  Uznała,  Ŝe
najwyŜszy czas na kolację.

Kiedy schodziła na dół, Zach stał w drzwiach jadalni, czekając, by

kelner zaprowadził go do stolika. Miał na sobie gruby, ręcznie robiony
sweter i luźne, dresowe spodnie. Wyglądał naprawdę nieźle.

Właścicielka zajazdu powitała ich ciepłym uśmiechem.
-

Stolik dla dwojga?

Janine zareagowała pierwsza, cała czerwona ze zmieszania.
-

Nie jesteśmy razem - powiedziała szybko. - Ten pan był tu

przede mną.

Zach zmarszczony ruszył za gospodynią prowadzącą go w kierunku

stolika  pod  ścianą,  blisko  masywnego,  kamiennego  paleniska.  Po  chwilki
właścicielka  wróciła  i  poprowadziła  Janine  w  stronę  tej  samej  ściany.
Posadziła  ją  przy  sąsiednim  stoliku,  tak  Ŝe  mogli  sobie  na  dobrą  sprawę
czytać kartę przez ramię.

Nie sądzisz, Ŝe zachowujemy się trochę śmiesznie? - zapytał.

Chyba tak - przyznała. - Ale umówiliśmy się dzisiaj, Ŝe będziemy

starali się trzymać jak najdalej od siebie.

Naprawdę nie sądzę, Ŝeby wspólne zjedzenie kolacji mogło nam

czymś grozić.

Tak... chyba masz rację.

Zach podniósł się i zapytał z szerokim uśmiechem:
-

Czy mogę się przysiąść?

Proszę - Janine teŜ nie potrafiła powstrzymać uśmiechu.

Usiadł naprzeciwko, przyglądając się Janine z aprobatą.
-

Dobrze ci w tych kolorach.

Dzięki. - Musiała przyznać, Ŝe on teŜ wyglądał znakomicie i bardzo

męsko. JuŜ miała oddać mu komplement, kiedy uświadomiła sobie, jak igrają
z losem.

To juŜ się dzieje - szepnęła, pochylając się ku niemu, Ŝeby nikt jej

nie słyszał.

Co? - Zach rozejrzał się wokół, jakby oczekując, Ŝe spoza cięŜkich

zasłon wyłonią się szkockie duchy.

Ty mówisz, jak ładnie mi w niebieskim, a ja juŜ mam zamiar

odpowiedzieć, Ŝe wyglądasz świetnie, uśmiechamy się do siebie i tworzy

się nastrój wzajemnego zauroczenia. I zanim się obejrzymy, będziemy brali
ś

lub.

To śmieszne.

Pewnie. Teraz tak mówisz.

Czy to znaczy, Ŝe mam wrócić na swoje miejsce i jeść sam?

Oczywiście, Ŝe nie. Ale myślę, Ŝe lepiej będzie ograniczyć

komplementy. Zgoda?

Nie powiem ci juŜ nic miłego. Janine zadowolona skinęła głową.

Dziękuję.

Z tym teŜ trzeba uwaŜać - ostrzegł ją z łobuzerskim uśmiechem. -

JeŜeli będziemy dla siebie zbyt grzeczni, zaprowadzi nas to wprost do
jubilera.

O tym nie pomyślałam.

Spojrzeli na siebie i oboje wybuchneli niepowstrzymanym śmiechem,

zwracając uwagę wszystkich w jadani. Natychmiast przestali.

Kiedy juŜ zamówili potrawy, Janine podzieliła się z Zachem teorią,

która przyszła jej do głowy podczas drogi do zajazdu.

Chyba wiem, dlaczego dziadek wysłał nas właśnie tutaj.

Umieram z ciekawości.

Boję się, Ŝe to moja wina - oparła się o wysokie krzesło.

Westchnęła. - Kiedy dziadek po raz pierwszy wspomniał o zaaranŜowanym
małŜeństwie, starałam się wytłumaczyć mu, Ŝe miłość to nie jest coś, co
zamawia się jak... kolację. Udawał, Ŝe nie rozumie, o co mi chodzi, i chciał
dowiedzieć się, czego potrzeba kobiecie, by się zakochała.

A ty mu odpowiedziałaś, Ŝe podróŜ do Szkocji moŜe sprawić ten

cud? - Zach spojrzał zaciekawiony.

Oczywiście, Ŝe nie. Powiedziałam, Ŝe potrzebny jest odpowiedni

nastrój.

Zach pochylił się do przodu.
-

Chyba nie bardzo rozumiem.

Janine udając nieco zagniewaną tłumaczyła mu dalej.
-

No, dziadek chciał wiedzieć, co to jest miłość.

Sam chętnie bym usłyszał definicję - Zach otarł usta serwetką.

Janine podejrzewała, Ŝe przy okazji ukrył uśmiech.

To naprawdę nie takie łatwe - odpowiedziała. - I pamiętaj, Ŝe

musiałam to wymyślić naprędce. Powiedziałam dziadkowi, Ŝe romans to
tajemne schadzki na szkockich wrzosowiskach.

Z wodzem wrogiego klanu?

Nie, z wymarzonym męŜczyzną.

Co jeszcze mu powiedziałaś?

Nie pamiętam dokładnie. Coś o spacerach po plaŜy w świetle

księŜyca i o szalonej namiętności.

Ciekawe, jak uda mu się to zaaranŜować?

Prawdę mówiąc, wcale nie mam ochoty się dowiedzieć -

wyszeptała Janine. Widząc, jak powaŜnie dziadek potraktował jej

wymyśloną naprędce definicję, prawie bała się jego dalszych pomysłów.

Wyszli z jadalni i Zach odprowadził ją do schodów.
-

Dziękuję za poniesienie ryzyka wspólnej kolacji - powiedział

miertelnie powaŜnym głosem. - Było mi bardzo miło, choć...

niebezpiecznie.

Mnie teŜ - odpowiedziała Janine cicho. Bardziej, niŜ chciałaby

przyznać. Wiedziała, Ŝe powinni się rozstać jak najszybciej, gdyŜ i tak
nazbyt kusili los. Chciała mu powiedzieć, Ŝe dobrze się z nim rozmawia i
ś

mieje, ale zupełnie nie wiedziała, jakich uŜyć słów, by nie zabrzmiały jak

wypowiadane przez zakochaną kobietę.

Zach najwyraźniej miał ten sam problem. Podniósł rękę, chcąc

dotknąć jej policzka, ale nagle rozmyślił się. Poczuła dziwny zawód.

Dobranoc - powiedział krótko i zrobił krok w tył.

Dobranoc - powtórzyła. Odwróciła się i weszła do pokoju.

Zamknęła drzwi i oparła się o nie, czując, Ŝe ma miękkie kolana.

Przez dziesięć minut kręciła się bez celu po pokoju i wreszcie

postanowiła wyjść. ŚcieŜki w ogrodzie prowadziły aŜ do opadającego
pionowo w dół urwiska. Z miejsca, gdzie stała, Janine słyszała w dole huk
morza. W powietrzu zapach soli mieszał się ze słodką wonią purpurowych
kwiatów w pełnym rozkwicie. Janine ruszyła wąską ścieŜką w głąb ogrodu.
Nocne powietrze było zimne, ale nie zamierzała spacerować długo. MoŜe
wróci tu rano, kiedy będzie moŜna coś więcej zobaczyć. Wtedy dojdzie na
sam brzeg.

KsięŜyc w pełni wydawał się ogromny. Srebrne smugi oświetlały

niebo aŜ po horyzont. Czuła ogarniający ją ogromny spokój. Zamknęła
oczy, rozkoszując się tą chwilą ciszy.

Znowu się spotykamy - usłyszała nagle głos Zacha.

To naprawdę zaczyna się robić zabawne - Janine odwróciła się w

jego stronę z uśmiechem. Serce biło jej mocno. Spotkanie na
wrzosowisku...

Wprawdzie nie jest to schadzka... - powiedział Zach.

No, niezupełnie.

Stali obok siebie patrząc na nocne niebo. Oboje milczeli. Podczas

kolacji gadali bez przerwy, ale teraz Janine czuła, Ŝe język ma jak
związany. CzyŜ mogło być coś groźniejszego niŜ takie spotkanie nocą?

Janine wiedziała o tym. Zach równieŜ. Ale Ŝadne nie zaproponowało

powrotu.

Jaka piękna noc - odezwał się wreszcie Zach.

Piękna, prawda? - powtórzyła Janine, jakby zrobiła niezwykle

interesujące odkrycie.

Myślę, Ŝe nie powinniśmy brać tego zbyt dosłownie - powiedział

nagle.

Nie rozumiem.

Naszego spotkania. Ktoś mógłby uznać, Ŝe to ukartowaliśmy.

Jesteś kobietą i trudno, Ŝeby męŜczyzna... normalny męŜczyzna tego nie

zauwaŜył. Nie moŜna wszystkiego zrzucać na księŜyc.

Och, oczywiście. Chodzi mi o to, Ŝe spotkaliśmy się i to jest jak

najbardziej naturalne, Ŝe... przez chwilę... To zupełnie naturalne i nic nie
oznacza.

Tak, oczywiście masz rację - zawahał się i dodał cicho. - Powinnaś

mieć jakąś cieplejszą kurtkę. - Zanim zdąŜyła powiedzieć mu, Ŝe jest jej
zupełnie ciepło, poczuła jego dłonie na ramionach. Westchnęła bezwiednie
i oparła się o niego.

To juŜ jest problem, prawda? - wyszeptał jej do ucha. - Zdaje się,

e światło księŜyca moŜe mieć dziwny wpływ na ludzi.

Myślałam, Ŝe tylko na... wilkołaki.

Parsknął śmiechem, poczuła na karku jego oddech. A potem

policzkiem dotknął jej twarzy i westchnęła jeszcze raz.

Odwrócił jej twarz w swoją stronę, ale Janine za nic w świecie nie

spojrzałaby na niego w tej chwili.

Nic nie mówił.
Ona równieŜ milczała.
Janine bała się tylu róŜnych rzeczy naraz, a najbardziej bała się, Ŝe

mogłaby wypowiedzieć swe lęki. Być moŜe Zach czuł podobnie.

Po chwili ujął jej twarz w dłonie. Leniwie gładził ją po policzkach.

Widziała jego ciemne oczy, których wyrazu nie potrafiła odczytać. Czuła,
jak wali jej serce.

Chciała powiedzieć, Ŝe plan dziadka zaczyna się udawać. Rozchyliła

usta i w tym momencie poczuła jego ramiona przyciągają ją jeszcze bliŜej.
Przywarła mocno do niego. Czuła błogie ciepło, czuła delikatny zapach
jego skóry. Nie przypominało to niczego, co kiedykolwiek wcześniej
doświadczyła. A potem poczuła jego usta.

Przeszył ją nagły dreszcz rozkoszy, tak silny, Ŝe aŜ przeraŜający. Nie

mogła powstrzymać się od drŜenia.

Odsunął ją delikatnie.
-

Jest ci zimno.

Nie, to nie z zimna - nawet głos się jej trząsł.

A z czego?

W odpowiedzi oddała mu pocałunek. Wcale nie miała zamiaru tego

robić, ale zanim zdąŜyła pomyśleć, zarzuciła mu ramiona na szyję i
całowała jego usta.

Kiedy wreszcie wtuliła twarz w jego ramiona, Zach wyszeptał:
-

Dobry BoŜe - i gwałtownie odsunął się od niej, jakby dopiero

w tej chwili zdał sobie sprawę z tego, co robią.

Janine była zbyt oszołomiona, Ŝeby zareagować. Próbując ukryć, jak

wielką przykrość jej zrobił, tarła rękami twarz, jak człowiek, którego
wyrwano z głębokiego snu.

To nie powinno się wydarzyć - odezwał się Zach sztywno.

Oczywiście - zgodziła się z nim pospiesznie.

- Nie zachowaliśmy się najrozsądniej.

Zach przygładził dłonią włosy i zmarszczył czoło.
-

Nie wiem, co mnie naszło. Nas. Oboje powinniśmy mieć więcej

rozumu.

To wina księŜyca i zmęczenia - Janine podsunęła pośpiesznie

wygodne wytłumaczenie. - Dziadek zaaranŜował nasze spotkanie, mając
nadzieję, Ŝe coś się tu wydarzy. Najwidoczniej siła sugestii działa bardziej,
niŜ byśmy chcieli przyznać.

Najwyraźniej - ale zmarszczka na jego czole nie znikła.

Ojej - wykrzyknęła Janine patrząc na zegarek. W ciemności nie

widziała cyfr, ale jej głos był pełen zdumienia. - Czy wiesz, która godzina?
Zrobiło się strasznie późno.

Posłuchaj Janine, chyba musimy o tym porozmawiać.

Oczywiście, ale nie teraz - jedyne czego chciała, to uciec. Zaczęło

się niewinnie, jak zabawa, a szybko zamieniło w coś znacznie
powaŜniejszego.

Niech będzie, porozmawiamy o tym rano - Zach nie był

przekonany. Szedł obok niej przez ogród, mrucząc coś pod nosem. - A
niech to! - wykrzyknął wreszcie, znowu przeczesując palcami włosy. -
Niech to, wiedziałem, Ŝe nie powinienem był tu w ogóle przyjeŜdŜać.

Niepotrzebnie się złościsz. Zrzuć winę na to krystalicznie czyste

powietrze. Zdaje się, Ŝe wpływa w jakiś sposób na mózg czy coś w tym
rodzaju.

Tak, tak - zgodził się ponuro Zach.

No cóŜ, dobrej nocy - udało jej się powiedzieć pogodnie, kiedy

doszli do schodów.

Dobranoc - odpowiedział Zach, tonem równie nonszalanckim.

Kiedy Janine znalazła się w pokoju, rzuciła się na łóŜko i ukryła

twarz w dłoniach. O nie, lamentowała cicho. Przekroczyli granicę. Igrali z
przeznaczeniem.

Pocałowali się.
Kilka minut później, nadal dygocząc, Janine wstała i rozebrała się.

Wsunęła się pod koc i starała znaleźć jakąś wygodną pozycję. Ale czuła się
kompletnie  rozbudzona.  Rano  czeka  ją  rozmowa  z  Zachem.  Musi  się
zachowywać,  jakby  nic  się  nie  stało.  Nie  wiedziała,  czy  potrafi  to  znieść.
Bez  wątpienia  on  równieŜ  nie  będzie  się  czuł  swobodnie.  ZauwaŜyła
przecieŜ, Ŝe po wejściu do zajazdu nawet juŜ na nią nie spojrzał.

Janine doszła do wniosku, Ŝe nie pozostaje jej nic innego jak

wyjechać. Odrzuciła koce i gwałtownie wstała. Im szybciej opuści Szkocję,
tym lepiej. Sięgnęła po telefon, zadzwoniła na lotnisko, zarezerwowała bilet
na pierwszy ranny lot do domu i natychmiast zaczęła się pakować.

Nie próbowała juŜ usnąć. TuŜ przed północą po cichu zeszła do

recepcji i zapłaciła rachunek.

WyjeŜdŜa pani wcześniej, panno Hartman? - zapytał nocny

recepcjonista, którego poprosiła o wezwanie taksówki.

Tak - powiedziała.

Mam nadzieję, Ŝe była pani zadowolona z pobytu.

Jest po prostu cudownie - wyciągnęła z torebki złoŜony kawałek

papieru i połoŜyła go na kontuarze. - Czy mógłby pan oddać to rano panu
Thomasowi?

Oczywiście - młody człowiek włoŜył list w odpowiednią

przegródkę.

Zadowolona, Ŝe Zach dowie się o jej wyjeździe, usiadła na krześle w

małym holu czekając na taksówkę.

Jakieś piętnaście minut później Janine przyglądała się w milczeniu,

jak portier wkłada jej torby do bagaŜnika. Spojrzała jeszcze raz na
odmieniony księŜycem krajobraz, czując Ŝal, Ŝe nie zobaczy stromych
urwisk Szkocji. Potem wsunęła się na tylne siedzenie samochodu.

Wydawało się jej, Ŝe podróŜ na lotnisko trwa wieki. Smutno jej było

opuszczać  Szkocję.  Miała  nadzieję,  Ŝe  wróci  tu  kiedyś.  ChociaŜ  myśl  o
wieczornym  spacerze  trochę  mąciła  wspomnienia,  nie  Ŝałowała  czasu
spędzonego z Zachem. Wiedziała, Ŝe na zawsze zapamięta chwile spędzone
w  jego  ramionach.  Nie  była  jednak  na  tyle  głupia,  Ŝeby  przywiązywać  do
tego jakiekolwiek znaczenie.

Na lotnisku była na kilka godzin przed odlotem samolotu. Zabijała

czas pijąc kawę i przeglądając pisma dla kobiet, które kupiła z myślą o
Pam.

Niosąc w jednej ręce filiŜankę z kawą, w drugiej trzymając bilet,

podeszła do okienka. Ale torba przypadkiem zsunęła się jej z ramienia,
potrącając

stojącego

obok

męŜczyznę.

JuŜ

miała

wymamrotać

automatyczne przeprosiny, kiedy odwrócił się do niej.

- Zach! - krzyknęła o mały włos nie wylewając kawy. - Co ty tu

robisz?

ROZDZIAŁ PIĄTY

Wiedziałaś, Ŝe wyjechałem celowo - stwierdził Zach - i pojechałaś za

mną. Zobaczyłaś, jak wsuwam ci list pod drzwi i...

Wymeldowałam się przed samą północą, więc nie mogłam

przeczytać listu od ciebie - odpowiedziała sztywno. O jej liście nie
wspomniał ani słowem. -1 co więcej zostawiłam dla ciebie wiadomość.

Nie otrzymałem jej.

Musiało zajść jakieś nieporozumienie.

Co najmniej - mruknął Zach - nieporozumienie.

Jego ton wskazywał, Ŝe nadal nie jest pewien, czy nie ułoŜyła

tego wszystkiego, Ŝeby lecieć razem z nim do domu. Poczuła się głęboko
uraŜona i juŜ miała mu odpowiedzieć ostro, kiedy przeszkodziła jej
pracownica linii lotniczych, kiwająca w jej stronę zza kontuaru.

Poproszę o bilet - powiedziała do Janine.

Wstrzymuje pani kolejkę.

Przepraszam bardzo - uznała, Ŝe jedyne co moŜe zrobić, to

całkowicie zignorować Zacha. Przez czysty przypadek wylądowali w

jednym samolocie, a to nie oznacza, Ŝe mają ze sobą coś wspólnego.
Najwyraźniej oboje przestraszyli się tego, co wydarzyło się w ogrodzie. I
Zach, tak samo jak ona, postanowił uciec.

W porządku, ona powróci do swojego Ŝycia, on do swojego. I od tej

pory nie będą się juŜ widywać. Ku obopólnemu zadowoleniu.

Urzędniczka wzięła od niej bilet i wystukała jakieś cyfry na

komputerze.

Janine stanęła na palcach, pochyliła się w jej stronę i zniŜając głos do

szeptu powiedziała:

Czy mogłabym dostać miejsce jak najdalej od pana Thompsona?

Proszę pani - odpowiedziała urzędniczka zniecierpliwionym tonem

-  na  ten  lot  mieliśmy  juŜ  komplet  od  kilku  tygodni.  Pani  i  pański...
przyjaciel  tylko  dlatego  dostaliście  miejsca,  Ŝe  w  ostatniej  chwili
zrezygnowały  dwie  osoby.  Nie  mogę  tuŜ  przed  lotem  zmieniać
wystawionych wcześniej biletów.

Rozumiem - powiedziała Janine, czując się głupio i śmiesznie.

JeŜeli dopisze jej przysłowiowe szczęście, znajdzie się w samolocie z
Zachem u boku.

Na pokład wsiedli osobno. Zach pojawił się w drzwiach kabiny

dosłownie w ostatniej chwili.

Janine siedziała w drugim rzędzie pierwszej klasy, przeglądając

nieuwaŜnie pismo reklamowe linii lotniczych. Zach minął ją, ściskając
mocno bilet w ręku.

Postanowiła udawać, Ŝe go w ogóle nie dostrzega. Odwróciła się w

stronę okna.

Zdaje się, Ŝe to jest moje miejsce - powiedział szorstko,

wkładają podręczny bagaŜ do schowka nad głowami.

Janine juŜ chciała się usprawiedliwiać, Ŝe to nie jej wina, Ŝe nawet

próbowała temu zapobiec, ale zdąŜyła ugryźć się w język. I tak by jej nie
uwierzył. W tym momencie odezwał się Zach.

Zanim zdąŜysz mieć do mnie pretensje, chcę Ŝebyś wiedziała, Ŝe

nie miałem z tym nic wspólnego.

Wiem.

Wiesz?

Tak - potwierdziła Janine. - Nawet przeznaczenie jest przeciwko

nam. Nie mam pojęcia, jak mój dziadek to zrobił, Ŝe spotkaliśmy się na
lotnisku i Ŝe mamy miejsca obok siebie. Nie wiem równieŜ, dlaczego
spotkaliśmy się w zajeździe juŜ pierwszego dnia.

PrzecieŜ mogliśmy nigdy nie wpaść na siebie. Wiem jedno,

wszystkiemu winien jest dziadek. - Pomyślała, Ŝe lepiej nie przypominać
juŜ o ich spacerze w świetle księŜyca. Za to bowiem dziadka trudno było
winić. Janine ziewnęła szeroko, zakrywając dłonią usta.

Och, przepraszam. Nie spałam w nocy i teraz senność mnie

dopadła.

Jej ziewanie najwidoczniej było zaraźliwe. Stewardessa przyszła z

kawą, ale oboje podziękowali.

Wolałabym, Ŝeby ktoś zaproponował mi poduszkę -

stwierdziła  Janine  ziewając  znowu.  Po  chwili  stewardessa  wróciła  z
poduszką,  grubym  kocem  i  parą  jaśków.  Taki  sam  zestaw  zaproponowała
Zachowi.  Nie  wziął  jednak,  tłumacząc,  Ŝe  chce  trochę  popracować.
Wyciągnął  z teczki  jakieś papiery.  Janine  oparła  się  wygodnie  i  zamknęła
oczy. Prawie w tej samej chwili zapadła w spokojną drzemkę.

Podczas następnych kilku godzin dwa razy poruszyła się

niespokojnie, ale jakiś głos ukołysał ją znowu. Z westchnieniem zapadała
w sen. Dawno nie czuła się tak wspaniale.

niło jej się, Ŝe idzie przez wrzosowisko, ubrana w szkocką

spódniczkę. Z oddali dochodziła muzyka kobzy.

Nagle na szczycie wzgórza zobaczyła Zacha ubranego w tradycyjny

szkocki  strój  i  z  kobzą  na  ramieniu.  Wyglądał  wspaniale.  Ich  spojrzenia
spotkały  się,  a  muzyka  ucichła.  Potem  jakby  znikąd  pojawił  się  między
nimi  dziadek.  Wyglądał  na  bardzo  zadowolonego.  ZłoŜył  ręce  w  trąbkę  i
krzyknął w stronę Janine:

Czy to jest romans?

Tak - odkrzyknęła mu.

Czego jeszcze chcesz?

Miłości.

Miłość - powtórzył dziadek i zmarszczył brwi.

Potem odwrócił się do Zacha, jakby u niego szukając pomocy.
Zach zaczął znowu w skupieniu grać na kobzie, unikając

odpowiedzi.

Spójrzcie na siebie - krzyknął dziadek. - Jesteście dla siebie

stworzeni. Zach, kiedy wreszcie obudzisz się i zobaczysz, jaka piękna jest
moja Janine?

Sam chcę wybrać swoją Ŝonę - odkrzyknął gniewnie Zach.

Mnie teŜ nikt nie zmusi, Ŝebym wyszła za niego - krzyknęła

Janine.

Jesteś zakochana w Zachu! - zawołał prowokująco dziadek.

Ja... ja... - Janine nie mogła zebrać myśli. Dziadek przyglądał się jej

z wyraźnym zadowoleniem.

Spójrz na nią, chłopcze - zwrócił się znów w stronę Zacha. - Zobacz,

jaka jest cudowna. I pomyśl o tym, jakie piękne będą wasze dzieci.

Dziadku. Nie chcę juŜ więcej słyszeć o pięknych dzieciach! Nie

wyjdę za Zacha.

Janine - usłyszała nagle jego glos tuŜ przy swoim uchu.

Trzymaj się od tego z daleka - krzyknęła. Po co się w to wtrącał?

To tylko sen.

Otworzyła oczy i zobaczyła jego twarz tuŜ nad swoją.
-

Och... - krzyknęła cicho, natychmiast prostując się. - Och...

przepraszam.

Nie chciałem cię budzić, ale chyba śniłaś jakiś koszmar.

W ostrym świetle zaczęły jej łzawić oczy. Otarła twarz rękawem,

wyciągnęła poduszki spod pleców i złoŜyła koc, starając się ukryć, jak
bardzo trzęsą się jej ręce.

Myślisz o tym, co stało się wczoraj po kolacji, prawda?

Janine wciągnęła powietrze i uśmiechnęła się do niego pogodnie.
-

Właściwie to nic się nie stało - skłamała.

Wtedy w ogrodzie, kiedy się pocałowaliśmy. Posłuchaj - Zach

ciszył głos i rozejrzał się, sprawdzając, czy nikt ich nie słyszy. - Myślę, Ŝe

jednak powinniśmy o tym porozmawiać.

Ja... Tak, masz rację. - Nie bardzo czuła się na siłach, ale wolała

mieć  to  za  sobą  przed  spotkaniem  z  dziadkiem.  Nie  bardzo  wiedziała,
czego  powinna  oczekiwać.  Zach  powiedział,  co  myśli  na  temat
aranŜowania  małŜeństwa  juŜ  na  samym  początku  tej  historii.  Ona  zresztą
równieŜ.  Romans  z  Brianem  był  dobrą  lekcją,  bolesną  i  trudną  do
zapomnienia.  Oddała  mu  serce,  zaufała,  a  on  ją  zawiódł.  Zakochanie  się
było  najbardziej  wstrząsającym  doświadczeniem  w  jej  Ŝyciu  i  nie  miała
zamiaru go szybko powtarzać.

Byłbym zwykłym kłamcą, gdybym twierdził, Ŝe nasz pocałunek nie

sprawił mi przyjemności - powiedział Zach - ale wolałbym, Ŝeby się nie
zdarzył. To nic nie rozwiązało, wręcz przeciwnie, skomplikowało.

Janine nie czuła się specjalnie pochlebiona jego słowami. Musiało

się to odbić wyraźnie na jej twarzy, poniewaŜ Zach natychmiast pospieszył z
tłumaczeniem.

Prawie w ogóle się nie znamy. Spotkaliśmy się wtedy na lunchu z

Antonem, potem rozmawialiśmy kilka razy, ale w zasadzie jesteśmy
obcymi ludźmi.

Zjedliśmy raz kolację - przypomniała mu Janine zirytowana, Ŝe tak

łatwo wymazał z pamięci wspólny wieczór.

To prawda - potwierdził. - A potem spotkaliśmy się w Szkocji,

zjedliśmy razem kolację, spacerowaliśmy w księŜycową noc i - zanim
zdaliśmy sobie sprawę, co robimy - pocałowaliśmy się.

Janine przytaknęła w milczeniu.
-

Parę rzeczy mnie usprawiedliwia, ale przyznaję, Ŝe to była tylko

moja wina - dodał.

Twoja?

Tak - potwierdził. - Ja ponoszę całkowitą odpowiedzialność.

Bardzo wątpię, czy ty w ogóle wiedziałaś, co się dzieje. PrzecieŜ to jasne
jak słońce, Ŝe jesteś zupełnie zielona...

Zaraz, zaraz - wtrąciła Janine. To, co usłyszała, wcale się jej nie

podobało. - Co chciałeś przez to powiedzieć?

Nie masz Ŝadnego doświadczenia w tych sprawach i ...

Inaczej mówiąc, jestem tak beznadziejnie naiwna, Ŝe nie stać mnie

nawet na romantyczny pocałunek.

Coś w tym rodzaju.

To niesamowite - mruknęła.

Nie obraŜaj się.

Wyobraź sobie, Ŝe nie byłam dotąd trzymana w klasztorze. I pragnę

cię poinformować, Ŝe całowałam się juŜ parę razy w Ŝyciu.

No dobrze. Ale nie o tym mówiliśmy...

Bardzo mi przykro, Ŝe uznałeś mnie za gąskę. MęŜczyzna z twoim

doświadczeniem musi przeŜyć ogromne rozczarowanie, jeŜeli trafi na
kogoś tak niedoświadczonego...

Janine - przerwał jej stanowczo - ja nic takiego nie powiedziałem.

Chodziło mi tylko o to, Ŝe nam... to znaczy mnie... sprawy wymknęły się z
rąk.

Jestem gotowa wziąć na siebie swoją część winy. Poza tym jasno

widzę, w jakim kierunku zmierza ta rozmowa.

To dobrze - zgodził się Zach. Z trudem chyba nad sobą panował. -

Mów.

Chciałeś mi właśnie powiedzieć, Ŝe skoro było nam miło i

spędziliśmy razem średnio romantyczny wieczór...

rednio romantyczny?

Właśnie! Nie ma się co obraŜać. Po prostu stawiam sprawę jasno.

W porządku - syknął, sznurując usta.

PoniewaŜ uwaŜasz się za znacznie bardziej doświadczonego,

obawiasz się z mojej strony kłopotów. Nie daj BoŜe, upojona pocałunkiem,
oddałabym ci na przykład serce - wykrzyknęła z wściekłością.

Janine... zachowujesz się jak dziecko - upomniał ją chłodno.

Oczywiście. Dokładnie tego przecieŜ ode mnie oczekujesz.

Celowo przekręcasz wszystko, co mówię - Zach zacisnął dłoń na

oparciu fotela.

To, co mówisz, nikomu w ogóle nie jest potrzebne. Myślisz, Ŝe

przekroczyliśmy pewną granicę w naszych stosunkach, tak? No cóŜ, moŜesz
się tym w ogóle nie przejmować - zrobiła głęboki wdech i spojrzała mu
prosto w oczy. - O to ci chodziło?

Mniej więcej.

Czy ty czasem trochę siebie nie przeceniasz, Zach? - zapytała z

sarkazmem.

Nie ja mamrotałem o pięknych dzieciach. Pocałowaliśmy się, a ty

od razu zaczynasz myśleć o pieluszkach.

To był tylko sen! I nie miał nic wspólnego z tym, o czym teraz

rozmawiamy.

Niech ci będzie - wyciągnął to samo pismo, które przed chwilą

odłoŜył i zaczął bezmyślnie przerzucać kartki. - Ta cała rozmowa do
niczego nie prowadzi.

Dobrze. Obiecuję, Ŝe zrobię wszystko, Ŝeby się trzymać z daleka

od ciebie, ale jeŜeli od czasu do czasu nie uda mi się nie ulec twojemu
czarowi, z góry błagam o wybaczenie.

Janine, przestań.

Spoglądał na nią z taką wściekłością, Ŝe nie mogła się powstrzymać

od śmiechu.

Zach zapadł głęboko w fotel i zamknął oczy dając do zrozumienia,

e uwaŜa rozmowę za skończoną. Janine przyglądała się przez okno, jak

wstaje słońce. Starała się myśleć o wszystkim innym, byle nie o uczuciach,
jakie wywoływał siedzący obok niej męŜczyzna.

Wydawało się jej, Ŝe minęły całe wieki, zanim pilot ogłosił, Ŝe za

chwilę wylądują na lotnisku w Seattle. Marzyła, Ŝeby znaleźć się w domu,
chociaŜ miała zamiar wygarnąć od serca dziadkowi.

Po wylądowaniu szybko przeszła przez odprawę celną. Mordowała

się z dwiema cięŜkimi torbami. Kiedy wychodziła na słoneczny poranek,
Zach stał wciąŜ przy biurku celnika. Zaczęła machać ręką, próbując
zatrzymać jakąś taksówkę.

Poczekaj - usłyszała obok siebie głos Zacha. - Wezmę jedną od

ciebie.

Dziękuję - powiedziała zadyszana.

Zdaje się, Ŝe mieliśmy ograniczać wszystkie słowa wyraŜające

wdzięczność - mruknął.

Przepraszam, wyrwało mi się.

Co ty tu nosisz? Cegły? - zapytał posępnie. Jemu udało się

podróŜować z jedną lekką torbą.

Mogę ją nieść sama.

Złapię dla nas taksówkę.

Dla nas?

Jedziemy porozmawiać z twoim dziadkiem.

Razem? Teraz? - była wykończona, zarówno fizycznie, jak i

psychicznie. Chyba oboje tak się czuli.

Nie sądzisz, Ŝe im szybciej, tym lepiej?

Problem tkwił w tym, Ŝe Janine nie bardzo wiedziała, co zamierza

powiedzieć dziadkowi. Była zdecydowana, Ŝe stanie z nim do walki, ale
chciała poczekać na bardziej stosowną chwilę.

MoŜe go nawet nie być w domu - sprzeciwiła się - a jeśli jest,

to nie sądzę, Ŝeby był to najlepszy moment.

Chcę załatwić to raz i do końca.

Ja teŜ - powiedziała z pełnym przekonaniem.

Ale myślę, Ŝe powinniśmy na taką rozmowę wybrać miejsce i

czas bardzo starannie.

MoŜe - Zach zaczynał się wahać. - Dobrze, moŜemy zrobić, jak

chcesz.

Nie jak chcę, tylko po prostu rozsądnie. Zaufaj mi, Zach. Tak samo

jak ty pragnę wyjaśnić tę sprawę raz na zawsze. Co więcej - dodała -
musimy przestać bez przerwy siebie nawzajem podejrzewać. Nikt nikogo nie
ś

ledzi i nikt się w nikim nie zakochał z powodu głupiego pocałunku.

W porządku - powiedział Zach, stawiając torbę na chodniku.

Poniósł rękę, Ŝeby zatrzymać taksówkę. Janine poczuła jednocześnie
rozdraŜnienie i ulgę, widząc podjeŜdŜającego w tej samej chwili

taksówkarza.

Jak to się dzieje, Ŝe zawsze i we wszystkim się ze sobą zgadzamy, a

mimo to bez przerwy się kłócimy?

Sam chciałbym to wiedzieć. - Taksówkarz wyskoczył z

samochodu i załadował szybko ich walizki. Zach na wierzch połoŜył swoją
torbę. - Równie dobrze moŜemy pojechać jedną - powiedział, otwierając
przed nią drzwi. - I tak muszę porozmawiać z twoim dziadkiem.

Czy to naprawdę nie moŜe poczekać do jutra? Zach, jesteś przecieŜ

wykończony. Jeden dzień nie zrobi Ŝadnej róŜnicy.

Zach potarł oczy, rzucając jej poirytowane spojrzenie.
-

Daj spokój, Janine, juŜ teraz mówisz jak Ŝona.

Powstrzymała się od cierpkiej uwagi, odwracając się w stronę okna.

Tym razem naprawdę jej dopiekł. Nie mogła się doczekać, kiedy ten
okropny człowiek zniknie jej z oczu.

Najwyraźniej Zach nie wiedział zupełnie, kiedy powinien przestać,

bo po chwili dodał:

A teraz w dodatku jeszcze tak wyglądasz.

Odwróciła się do niego ze słodziutkim uśmiechem i jeszcze

słodszym głosem zapytała:

O co ci chodzi?

Gdybyś mogła siebie zobaczyć. Najpierw zachowujesz się jak

jędza, a teraz jeszcze...

Jak jędza! - wybuchnęła. - Postawmy jedną sprawę jasno. Nigdy

nie zachowuję się jak jędza.

Zach zrobił minę męczennika i z kolei on odwrócił się do okna.
-

Proszę pana, proszę pana - zawołała Janine, pochylając się do

przodu. Dotknęła ramienia taksówkarza - Proszę powiedzieć, czy ja
wyglądam na jędzę?

Eeee... Proszę pani, ja tylko jeŜdŜę na taksówce. Niech mnie pani

zapyta o jakąś ulicę, na pewno powiem, gdzie jest. JeŜeli chce pani pojechać
za miasto, proszę bardzo, mnie tam wszystko jedno. Ale jeśli chodzi o takie
tam sprawy, to wolę pilnować własnego nosa.

Jesteś zadowolona? - mruknął Zach.

Nie, nie jestem - odpowiedziała siadając sztywno i patrząc prosto

przed siebie.

Napotkała wzrok taksówkarza w lusterku i spróbowała się

uśmiechnąć, ale zobaczyła, Ŝe bardziej przypomina to grymas.

Ja jestem Ŝonaty ponad dwadzieścia lat - odezwał się nagle

taksówkarz, zatrzymując się na światłach przy James Street. -1 udało nam
się z Ŝoną przetrzymać razem dobre czasy i złe. Trudno to powiedzieć o
większości ludzi.

Pewien jestem, Ŝe pańska Ŝona nie jest jędzą - odezwał się z

przekonaniem Zach.

E tam, zawsze powie, co ma na wątrobie. Moim zdaniem, kaŜda

kobieta musi sobie pogadać, taka juŜ jej natura.

mieszne - stwierdziła Janine. Nie powinna była w ogóle wciągać

obcego człowieka do ich sprzeczki, a szczególnie męŜczyzny, który musiał
wziąć stronę Zacha.

Powiem wam, dlaczego my z Ŝoną jesteśmy razem po tych

wszystkich latach - taksiarz ciągnął dalej swe zwierzenia. - Do łóŜka nigdy
nie szliśmy w gniewie. Wiem, Ŝe wyglądam na łagodnego faceta, ale i mnie
czasami cholera weźmie. Nieraz przez te wszystkie lata kłóciliśmy się z
Betsy, ale zawsze na koniec pocałowaliśmy się i było po wszystkim.

Janine uśmiechnęła się i kiwnęła głową, wściekła, Ŝe w ogóle

zaczynała tę rozmowę.

No dalej - powiedział taksiarz.

Janine i Zach spojrzeli na siebie zaskoczeni.
-

Co, no dalej? - zapytał Zach.

Pocałujcie się - kierowca odwrócił się do nich z szerokim

uśmiechem i mrugnął do Janine. - Jakby moja Ŝona była taka ładna, ani
chwilę bym się nie zastanawiał.

My nie jesteśmy małŜeństwem - wykrztusiła Janine.

Ani nie zamierzamy być - dodał szybko Zach.

Kierowca parsknął śmiechem.
-

Zawsze tak mówią. Im bardziej się zapierają, tym bardziej

zakochani.

Zjechał z Broadwayu i w parę minut później skręcił w owalny

podjazd przed domem Janine. Kiedy wyjmował walizki z bagaŜnika, Janine
wysiadła z taksówki.

Zdaje się, Ŝe Zach nie zamierzał jej posłuchać, bo równieŜ wysiadł.

Kiedy tarmosili się jeszcze z bagaŜami, w drzwiach domu pojawiła się pani
McCormick.

Janine - krzyknęła - dlaczego wróciłaś tak wcześnie?

Spodziewaliśmy się ciebie dopiero za dwa dni.

Za bardzo brakowało mi twojej kuchni - powiedziała Janine,

ciskając serdecznie starszą kobietę.

Czy dziadek był okropnie nieznośny?

Wcale.

Zach zapłacił taksówkarzowi, który przed odjazdem zdąŜył jeszcze

puścić oko w stronę Janine.

Proszę zapamiętać to, co powiedziałem.

Ile jestem ci winna?- zapytała Janine, automatycznie otwierając

portmonetkę.

Nic - odparł Zach, sięgając po swój bagaŜ i cięŜszą torbę Janine.

Powiedział to tak, jakby spodziewał się sprzeciwu. Janine nie miała
zamiaru dla jego przyjemności zaczynać kolejnej kłótni.

Czy dziadek jest w domu? - zapytała, przytulając się z czułością do

gospodyni.

Wyszedł dzisiaj bardzo wcześnie, przypuszczam, Ŝe powinien

niedługo wrócić.

To dobrze - stwierdził Zach, ruszając za nimi w stronę domu.

Pewnie oboje umieracie z głodu - powiedziała pani McCormick,

kierując się od razu w stronę kuchni. - Poczekajcie chwilę, zaraz coś
przygotuję. Nie poŜałujecie, Ŝe wróciliście.

Kiedy Janine znalazła się znowu sam na sam z Zachem, nie bardzo

wiedziała, co ma mu powiedzieć. Spędzili razem ze sobą prawie
dwadzieścia cztery godziny. Kłócili się. Rozmawiali. Śmiali się. Całowali.

Janine..., Zach... - odezwali się równocześnie.

Ty pierwsza.

Ja... ja tylko chciałam za wszystko podziękować. Będziemy w

kontakcie - powiedziała. - Telefonicznym - szybko dodała. - Nie musisz
się obawiać, Ŝe niespodziewanie wpadnę do twojego biura.

Uśmiechnął się głupawo.
-

Pamiętaj, najwaŜniejsza jest wymiana informacji.

Zgadzam się w stu procentach.

Stali patrząc przez chwilę na siebie.
-

Chciałeś coś powiedzieć - odezwała się po chwili.

Tak - Zach podrapał się po brodzie. - Ten taksówkarz miał rację,

nawet jeśli chodzi o nas. Nie chciałbym, Ŝebyśmy się rozstawali w gniewie.
To, co mówiłem wcześniej... no wiesz, nie jesteś jędzą... Trochę
przesadziłem.

Ostatnią rzeczą, jakiej się spodziewała po Zachu, były przeprosiny.

Patrzył na nią czule. Nie zdając sobie zupełnie sprawy z tego, co robi,
Janine zbliŜyła się o krok w jego stronę. Zach teŜ ruszył do niej i juŜ miała
przytulić się do niego, kiedy usłyszeli odgłos otwieranych drzwi.
Odskoczyli nagle od siebie.

Janine! - wykrzyknął uradowany Anton. - Zach!

No, no, co za miła niespodzianka. Powiedzcie, czy przechadzki po

wrzosowiskach okazały się rzeczywiście takie romantyczne?

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Musimy trzymać wspólny front - mówiła Janine do Zacha cztery dni

później.  Spotkali  się  u  niej  w  domu  wczesnym  popołudniem,  Ŝeby  ustalić
strategię.  Dziadek  wyjechał  na  cały  dzień,  a  Zach  z  Janine  chcieli  -  zaraz
po jego powrocie - wyperswadować mu pomysł małŜeństwa. Im wcześniej
Anton  zda  sobie  sprawę,  Ŝe  jego  intryga  nie  udała  się,  tym  lepiej.  Oboje
będą wtedy mogli spokojnie zająć się swoimi sprawami i zapomnieć o tym
przykrym incydencie.

NajwaŜniejsze jest, Ŝebyśmy wystąpili przeciwko niemu wspólnie -

tłumaczyła Janine. Zach nic nie odpowiedział. Właściwie odkąd przyszedł,
w ogóle się nie odezwał. No cóŜ, jej teŜ knucie przeciwko dziadkowi nie
sprawiało szalonej przyjemności, ale przecieŜ nie mieli innego wyjścia. -
W przeciwnym razie będzie nadal grać nami jak pionkami na szachownicy.

Nie musisz mi tego po raz setny tłumaczyć, przecieŜ przyszedłem -

mruknął Zach, ale wciąŜ nie wyglądał na zadowolonego. Bez wątpienia nie
był w najlepszym humorze.

Posłuchaj, jeŜeli masz zamiar tak się zachowywać...

Jak? - zapytał wstając powoli. Podszedł do srebrnej tacy, na której

stały filiŜanki i nalał sobie kawy. Potem zbliŜył się do kominka i oparł się o
niego plecami.

Jakbyś robił mi wielką łaskę - wyjaśniła Janine.

Trzymałaś mnie w niepewności przez trzy dni.

Czy masz w ogóle pojęcie, co ja przeŜyłem. Anton bez przerwy

rzucał mi te swoje uśmieszki i wyglądał na tak zadowolonego, jakby nasze
spotkanie w Szkocji przebiegło zgodnie z jego planem. A wczoraj posunął
się do tego, Ŝe podał mi nazwisko dobrego jubilera. Janine zerwała się jak
oparzona i ogarniając Zacha płonącym wzrokiem odparowała.

Myślałam, Ŝe ty do mnie zadzwonisz. PrzecieŜ to twoje słowa, Ŝe

najwaŜniejszy jest przepływ informacji. A potem nagle chowasz głowę w
piasek. Jeśli juŜ mowa o informacjach, to zapewniam cię, Ŝe tu takŜe nie
było sielankowo.

Być moŜe będzie to dla ciebie zaskoczeniem, ale mam jeszcze inne

sprawy na głowie, nie tylko ciebie i twojego dziadka.

Czy to ma znaczyć, Ŝe ja nie wiem, co robić z czasem?

Oczywiście nie - powiedział wolno i juŜ spokojnie.

No i widzisz, znowu się kłócimy.

Wiem - westchnęła zrezygnowana. - I nic z tego nie wynika.

Najbardziej mnie martwi, Ŝe twój dziadek przyłapał nas wtedy -

powiedział Zach marszcząc czoło.

Staliśmy tak blisko siebie, a ty patrzyłaś na mnie tymi swoimi

niebieskimi oczami dziecka, milcząco prosząc o pocałunek.

Wcale nie - zaperzyła się, wiedząc, Ŝe Zach ma rację. Policzki

jej poczerwieniały. Pragnęła wtedy, Ŝeby ją pocałował, ale nie chciała
przyznać się do tego nawet przed sobą.

Zach potrząsnął głową i odstawił filiŜankę na kominek. Wepchnął

ręce w kieszenie, nadal opierając się o gzyms kominka.

A najgorsze jest to, Ŝe ja byłem gotów cię pocałować. Gdyby

twój dziadek nie wszedł wtedy, zrobiłbym to.

Naprawdę? - zapytała cicho czując, Ŝe kręci jej się w głowie.

Zach wyprostował się nagle, zaciskając zęby. Nie po raz pierwszy

zauwaŜyła, jak mocny jest zarys jego podbródka.

Jestem tylko człowiekiem - skwitował sucho.

Jestem podatny na wdzięki pięknych kobiet tak samo, jak

kaŜdy inny męŜczyzna. A szczególnie wtedy, gdy taka kobieta chce, by ją
wziąć w ramiona.

Tego było juŜ naprawdę za wiele. Janine zacisnęła usta, Ŝeby nie

krzyknąć z gniewu. Ale zamknęła tylko oczy i odetchnęła głębiej, Ŝeby się
opanować.

Zamiast oskarŜać się o to, co się nie wydarzyło, moŜe lepiej byłoby

porozmawiać o dziadku. Zdaje się, Ŝe on miał być głównym tematem
naszego spotkania.

Dobrze - chętnie zgodził się Zach. - Przepraszam. Nie powinienem

do tamtego wracać. - Podszedł do skórzanego fotela i zasiadł wygodnie. -
Co więc zamierzasz mu powiedzieć?

Ja? Myślałam.... miałam nadzieję... Ŝe ty mu wszystko powiesz.

Ostatnio nie odznaczam się specjalnym taktem -

Zach potrząsnął

głową.

No dobrze, jeśli tego naprawdę chcesz, ja mogę mówić -

wpatrzona w bogaty wzór dywanu, starała się zebrać myśli. - Powinniśmy
mu chyba powiedzieć, Ŝe oboje kochamy go i podziwiamy. Wiemy, Ŝe miał
na względzie tylko nasze szczęście. MoŜe nawet podziękujmy mu... -
urwała nagle, słysząc parsknięcie śmiechem. - Dobrze, jeŜeli uwaŜasz, Ŝe
zrobisz to lepiej, mów ty.

Gdyby to naprawdę miało zaleŜeć ode mnie, powiedziałbym mu po

prostu: odczep się od naszego Ŝycia, ty stary głupcze.

- Twoja delikatność jest wzruszająca - skomentowała. - Zdaje się, Ŝe

dla ciebie ta cała sprawa jest jednym wielkiem Ŝartem i naprawdę bawi cię
dręczenie mnie.

Przesadzasz.

Nagle drzwi biblioteki otworzyły się. Do pokoju weszli dziadek i

jego długoletni przyjaciel, weterynarz Burt Coleman.

O! Zach, Janine - powitał ich dziadek.

Dziadku - wykrzyknęła Janine, zrywając się na równe nogi. Nie

była na to przygotowana, a Zach zachowywał się przez cały czas tak
okropnie, Ŝe nie zastanawiając się, co robi, wypaliła: - Naprawdę nie wiem,
dlaczego chcesz, Ŝebym wyszła akurat za tego faceta. Jest uparty i
nieznośny, i w ogóle nie jesteśmy w stanie się dogadać - kiedy skończyła,
dygotała cała i opadła bezwładnie na najbliŜsze krzesło.

Jeśli sama tego nie zauwaŜyłaś, to pragnę cię poinformować, Ŝe

takŜe nie jesteś aniołem - warknął Zach.

Dzieci, przestańcie. Powiedzcie, o co wam chodzi?

Chciałbym tę sprawę raz na zawsze wyjaśnić - powiedział Zach z

wyraźnym trudem. - Nie mam zamiaru dać się złapać na męŜa dla Janine.

A ty myślisz, Ŝe ja moŜe chcę być twoją Ŝoną! Niech ci się to

nawet nie śni, Zachary Thomas!

Wiemy, Ŝe chciałeś dobrze! - dodał Zachary. Na Janine w ogóle

nie zwracał uwagi. - Ale nam to nie odpowiada.

Dziadek podszedł do skórzanego fotela, w którym wcześniej siedział

Zach. Uśmiechnął się do nich słabo, nagle wydał im się bardzo stary i
zmęczony.

Myślałem... miałem nadzieję, Ŝe poczujecie do siebie sympatię.

JeŜeli się wcześniej nie pomordujemy - warknął Zach.

- Przepraszam cię, dziadku, wiem, Ŝe to dla ciebie zawód. Naprawdę

mi przykro - powiedziała Janine. Czuła się okropnie. - Ale Zach i ja nawet

się nie lubimy. Nawet nie potrafimy rozmawiać ze sobą jak cywilizowani
ludzie. On jest kłótliwy i nierozsądny...

A ona jest nielogiczna i uparta.

Myślę, Ŝe nie ma potrzeby, byśmy się dalej obraŜali - Janine ucięła

krótko. Była purpurowa.

Nie ma więc Ŝadnej nadziei? - zapytał Anton z bólem w głosie.

adnej - odparł Zach zaskakująco spokojnym głosem. - Jestem

pewien, Ŝe Janine spotka pewnego dnia jakiegoś wspaniałego męŜczyznę,
ale niestety, to nie będę ja.

Dziadek osunął się w głąb fotela.
-

Jesteś pewien?

Jestem - odparł Zach tak głośno, Ŝe mogła go usłyszeć nawet pani

McCormick przygotowująca coś w kuchni.

Dziadku, kocham cię - powiedziała Janine - i zrobię dla ciebie

wszystko, ale nie chcę i nie mogę poślubić Zacha. Wiemy, Ŝe chciałeś jak
najlepiej, ale my nie czujemy do siebie kompletnie nic.

Burt Coleman stojący w drzwiach biblioteki wyglądał, jakby wolał

znaleźć się w jakimkolwiek innym miejscu. Najwyraźniej czuł się okropnie
jako świadek prywatnych problemów innych ludzi.

Najlepiej będzie, jeŜeli przyjdę innym razem -

mruknął,

odwracając się do wyjścia.

Nie - sprzeciwił się Anton, przywołując gestem przyjaciela. -

Wejdź. Poznałeś juŜ Zachary'ego Thomasa, prawda?

MęŜczyźni wymienili ukłon. Janine zauwaŜyła, Ŝe Zach był

niezwykle sztywny. Ich spotkanie z dziadkiem nie przebiegło zgodnie z jej
planami. Chciała, Ŝeby odbyło się spokojnie, bez emocji. A skończyło się
kolejną kłótnią i co gorsza, to ona zaczęła .

Podeszła do stołu i bez pytania nalała dziadkowi i jego przyjacielowi

kawy. Burt usiadł naprzeciw Antona, nadal wyraźnie skrępowany zaistniałą
sytuacją.

Pójdę juŜ - oznajmił Zach sztywno. - Miło było pana spotkać,

doktorze Coleman.

Mnie równieŜ - odparł przyjaciel dziadka, rzucając nerwowe

spojrzenie na Zacha.

Odprowadzę cię do drzwi - powiedziała Janine, szczęśliwa, Ŝe ma

powód do wyjścia z pokoju. Zamknęła starannie za sobą drzwi do
biblioteki.

Oboje stanęli w przejściu. Janine usiłowała się uśmiechnąć, ale Zach

patrzył na nią nieruchomym wzrokiem i poczuła, Ŝe serce jej bije jak
oszalałe. Zrobili to, co mieli zrobić. Powinna czuć ulgę, Ŝe rozmowa, która
wisiała nad nią od paru dni, była juŜ poza nią. Zamiast tego czuła smutek,
którego nie umiała w pełni zrozumieć ani wytłumaczyć.

Czy myślisz, Ŝe przekonaliśmy go?

Nie wiem - odpowiedział Zach prawie szeptem. - Twojego dziadka

trudno rozgryźć. MoŜe nigdy nie wspomni juŜ o tym małŜeństwie i

będziemy to mieli z głowy. Chciałbym, Ŝeby tak właśnie było. Ale równie
dobrze moŜe dać nam parę dni spokoju tylko po to, Ŝeby zebrać siły. Nie
sądzę, Ŝeby zrezygnował tak łatwo.

Nie, chyba nie.

Zach spojrzał na zegarek.
-

Pójdę juŜ - powiedział.

Janine nie chciała, Ŝeby juŜ wychodził, ale nie było Ŝadnego

powodu, by go zatrzymywać. PołoŜyła dłoń na klamce. Nagle zawahała się
i odwróciła.

To, co powiedziałam tam, to nieprawda. Wcale tak nie myślę -

wyrzuciła z siebie.

Chcesz, Ŝebyśmy się pobrali?

- AleŜ nie - krzyknęła.- śe nazwalam cię upartym i nieznośnym. Nie

jesteś taki zły, ale musiałam jakoś rozsądnie umotywować swoją niechęć.

Ja zachowałem się identycznie. Naprawdę wcale nie uwaŜam, Ŝe

jesteś nie do zniesienia. Sądziłem, Ŝe rozumiesz, po co to mówię.

AleŜ oczywiście, Ŝe rozumiałam - zapewniła go.

Te ostatnie cztery dni były, delikatnie mówiąc, trudne - ciągnął

Zach. - Nie tylko dlatego, Ŝe Anton przez całe czas napomykał o Szkocji,
ale w dodatku bez przerwy rzucał mi porozumiewawcze uśmieszki.

Tu zachowywał się tak samo. Bez przerwy mruczał coś o dzieciach.

Dzieciach? - powtórzył Zach, patrząc na nią ze zdziwieniem.
-

Naszych dzieciach.

O BoŜe!

Dobrze, Ŝe powiedzieliśmy mu wreszcie prosto w oczy, co o tym

myślimy. - Dlaczego więc czuła się tak okropnie. - JeŜeli uwierzy nam - a
moŜe tak się stać - oznacza to poŜegnanie.

Chyba tak - powiedział Zach, ale wcale nie ruszył się do wyjścia.

Janine cieszyła się z tego, chciała dobrze zapamiętać jego twarz na

przyszłość, kiedy będą się spotykali tylko przypadkiem.

Chyba Ŝe twój dziadek nie zrezygnuje z prób połączenia nas

węzłem małŜeńskim.

To moŜliwe - zgodziła się Janine szybko, wściekła, Ŝe serce aŜ jej

podskoczyło na taką ewentualność. - Oczywiście, będziemy wtedy
zmuszeni znowu mu się sprzeciwić. Nie moŜe nas traktować jak marionetki.

Zach miał właśnie coś powiedzieć, kiedy nagle otworzyły się drzwi

biblioteki i wypadł przez nie Burty Coleman ze ściągniętą przestrachem
twarzą.

Janine, musimy wezwać lekarza do twojego dziadka.

Co się stało?

Nie jestem pewien. Nagle pobladł i zaczął się dusić. Myślę, Ŝe to

serce.

Janine wpadła do biblioteki, myśląc, Ŝe i jej serce zaraz odmówi

posłuszeństwa. Zach biegł tuŜ za nią. Doktor Coleman miał rację. Nigdy
jeszcze nie widziała dziadka w takim złym stanie. Oddychał chrapliwie,

oczy miał zamknięte. Spoczywał w fotelu z odchyloną do tyłu głową.
Wyglądał staro, duŜo starzej niŜ kiedykolwiek. Poczuła nagły lęk i
podbiegła do stolika, na którym stał telefon.

Nic mi nie jest - wycharczał dziadek. Otworzył oczy i usiadł

prosto. Z wyraźnym wysiłkiem podniósł rękę, wstrzymując Janine. - Nie
ma powodu, Ŝeby robić zamieszanie tylko dlatego, Ŝe stary człowiek chciał
przez chwilę odpocząć. - uśmiechnął się słabo, a jego twarz nadal była
bardzo blada. - Nie dzwoń po Ŝadnego lekarza. Byłem w zeszłym tygodniu
na badaniu kontrolnym i jestem zdrów jak ryba.

Nie wyglądasz tak zdrowo - sprzeciwił się Zach. Janine zobaczyła,

e jego twarz jest prawie równie blada jak twarz dziadka. Klęcząc koło

starego człowieka, Zach ujął jego rękę i zaczął sprawdzać puls.

Nic mi nie jest - upierał się dziadek.

Czy coś cię boli?

Dziadek przeniósł spojrzenie ze swego partnera na Janine.
-

Nic - odpowiedział, machając ze zniecierpliwieniem ręką.

Doktorze Coleman? - - Janine spojrzała na przyjaciela dziadka. -

Czy powinnam zadzwonić po lekarza?

A co niby Burt ma wiedzieć na temat mojego serca - wtrącił się

dziadek. - Niech zajmuje się swoimi końmi.

Zadzwoń. Nic się nie stanie, jeśli go zbadają.

Jestem całkowicie zdrowy - krzyknął dziadek.

To dobrze - Janine zgodziła się z uśmiechem. - Chciałabym tylko,

eby doktor Madison mnie w tym upewnił. - Wykręciła numer telefonu.

Musiała mówić bardzo głośno, Ŝeby przekrzyczeć protesty dziadka. Po
chwili odłoŜyła słuchawkę i zwróciła się do Zacha. - Doktor Madison
powiedział, Ŝe moŜemy go przywieźć zaraz.

Nie mam najmniejszego zamiaru tracić czas na wycieczki do

miasta. Właśnie mieliśmy zamiar rozegrać parę partyjek wista.

MoŜemy zagrać jutro - powiedział doktor Coleman. - Nie

zapominaj, Ŝe juŜ nie musimy chodzić do pracy.

Mam parę spraw do załatwienia w biurze.

Nie masz - wtrącił się Zach. - Masz tylko spotkanie z lekarzem.

Zaraz cię tam zawieziemy, dość juŜ tych kłótni.

Anton zmruŜył oczy, jakby gotując się do gwałtownego sprzeciwu.

Ale nagle najwyraźniej zmienił zdanie, bo kiwnął, choć z wyraźną
niechęcią, głową.

Dobrze, jeŜeli to ma wam poprawić humor. Ale juŜ teraz

ostrzegam was, Ŝe będziecie się czuć głupio.

Następne dwie godziny wydawały się Janine latami. Doktor Madison

badał dziadka, a ona z Zachem siedzieli w poczekalni.

Dlaczego to tak długo trwa? - zapytała Janine, załamując nerwowo

ręce. - Nie wiem, czy zrobiliśmy dobrze przywoŜąc go tutaj. MoŜe trzeba
było od razu jechać do szpitala.

Nie przypuszczam, Ŝeby na to się zgodził - odparł Zach.

A ty sądzisz, Ŝe ja posłuchałabym go w takim przypadku?- -

siedziała na skraju krzesła, ściskając tak mocno ręce, Ŝe aŜ bielały jej
kostki. - To śmieszne, nigdy o nim nie myślałam jak o starym człowieku.

Zawsze był taki zdrowy i pełen Ŝycia. Nigdy nawet nie pomyślałam,

e moŜe mu się coś stać.

Wszystko będzie dobrze, Janine.

Widziałeś go - krzyknęła. Znowu zaczęła w niej narastać panika.

Zach ujął ją za rękę. Poczuła ulgę, tak jakby przelał w nią swoją siłę i wiarę.
Potrzebowała jednej i drugiej.

Kiedy otworzyły się drzwi do gabinetu, zerwali się na równe nogi.

Dłoń Zacha zacisnęła się mocniej na jej dłoni.

Doktor Madison chce z państwem porozmawiać - zwróciła

się do nich pielęgniarka. Zaprowadziła ich do niewielkiego gabinetu i
powiedziała, Ŝe lekarz zaraz przyjdzie. Janine przysiadła na jednym z
foteli, wodząc nieprzytomnym wzrokim po ścianach.

Doktor Madison wszedł w chwilę później. Zatrzymał się, Ŝeby

uścisnąć dłoń Zachowi, i ukłonił się Janine.

Wyniki badań nie wskazują na nic groźnego -

powiedział,

przesuwając na biurku jakieś papiery.

Co się więc stało? Dlaczego był taki blady?

Dlaczego nie mógł oddychać?
Lekarz zmarszczył brwi i przyjrzał się uwaŜnie swoim dłoniom.
-

Naprawdę nie wiem. Twierdzi, Ŝe w tym czasie nie

wykonywał Ŝadnej cięŜkiej pracy.

Nie, pił kawę i rozmawiał z przyjacielem. Doktor Madison skinął

głową.

MoŜe jakieś kłopoty w pracy?

Nie - odpowiedziała Janine. - Interesy idą lepiej niŜ kiedykolwiek.

Dziadek postanowił odejść na emeryturę. Tak boję się, Ŝeby teraz nic mu się
nie stało.

Naprawdę nie wiem, co państwu powiedzieć. Musi teraz dbać o

siebie przez kilka dni, ale proszę się nie martwić. To na pewno nic
powaŜnego.

Dzięki Bogu - westchnęła Janine, zamykając oczy.

Teraz się ubiera - powiedział doktor Madison.

Wstał, dając do zrozumienia, Ŝe uwaŜa wizytę za skończoną. - Za

kilka minut przyjdzie do poczekalni.

Dziękujemy, doktorze - powiedział Zach.

Janine poczuła ogromną ulgę. Wstała i uśmiechnęła się do Zacha. W

uśmiechu  tym  była  wdzięczność.  Był  to  uśmiech,  jakim  obdarza  się
dobrego  przyjaciela,  kiedy  zdarza  się  coś  niespodziewanie  fortunnego.
Uśmiech  kobiety  do  męŜa.  Ta  myśl  uderzyła  ją  nagle,  szybko  spuściła
wzrok, Ŝeby ukryć rumieniec, który zalał jej twarz.

Kiedy dziadek przyszedł do poczekalni, widać było, Ŝe czuje się

znacznie lepiej. Jego oczy lśniły tryumfalnie, a skóra miała zdrowy, róŜowy

odcień.

Mam nadzieję, Ŝe jesteście zadowoleni - zrzędził zapinając płaszcz.

- Straciłem przez was prawie całe popołudnie.

Miałeś całkowitą rację, dziadku — powiedziała Janine radośnie. -

Jesteś zdrowy i zmarnowaliśmy ci partyjkę wista, ciągnąc cię tu zupełnie
niepotrzebnie.

A ja juŜ od dawna powinienem być w biurze - dodał Zach równie

pogodnie.

Znowu uśmiechnęli się do siebie porozumiewawczo. W tym samym

momencie uświadomili sobie, Ŝe zachowują się jak bliscy sobie ludzie i
odwrócili nagle wzrok.

Zach odwiózł Janine i dziadkia, który przez całą drogę do domu

narzekał, Ŝe zepsuli mu popołudnie. Tak jakby partyjka wista była
najwaŜniejszym wydarzeniem na świecie.

Janine wysiadła z samochodu i podeszła do Zacha. Udało jej się

zwalczyć nagłą ochotę uściskania go.

Dziękuję za wszystko - powiedziała.

Gdyby coś się działo, dzwoń do mnie - powiedział, otwierając drzwi

samochodu. Zawahał się przez moment, potem pochylił głowę i spojrzał jej
prosto w oczy. - Do widzenia, Janine.

Podniosła rękę w geście poŜegnania i poczuła, Ŝe robi jej się bardzo

smutno.

Do widzenia, Zach - powiedziała, zmuszając się do pogodnego

tonu. - Jeszcze raz dziękuję.

Przez chwilę nie odpowiadał, chociaŜ wciąŜ patrzył na nią. Wreszcie

powtórzył:

JeŜeli będziesz czegoś potrzebowała, zadzwoń do mnie, dobrze?

Zadzwonię.

Ale oboje wiedzieli, Ŝe ona tego nie zrobi. Najlepiej było wszystko

skończyć właśnie w taki sposób. Czyste cięcie.

Janine stała na podjeździe, póki samochód Zacha nie zniknął jej z

oczu. Dopiero wtedy wróciła do domu.

Jesteś kochana - szepnęła Patty St. John, podając śpiące niemowlę

Janine. - Naprawdę nie wiem, co bym zrobiła, gdybym musiała wziąć
Michaela na to spotkanie. Bardzo zaleŜy mi na tej pracy.

Chętnie ci pomogę - Janine spojrzała na słodką twarzyczkę

sześciomiesięcznego niemowlaka. - Przepraszam, Ŝe poprosiłam cię o
przyniesienie Michaela tutaj, ale od kilku dni nie ruszam się z domu.
Dziadek nie czuje się najlepiej.

To Ŝaden problem - szepnęła Patty stawiając na podłodze torbę z

pieluchami. Rozejrzała się wokół. - To dopiero dom. Nie miałam pojęcia,
Ŝ

e ty... no wiesz, Ŝe tak dobrze ci się powodzi.

- To dom mojego dziadka - wyjaśniła Janine, kołysząc delikatnie

małego Michaela w ramionach. Dziecko wyzwalało w niej ogromne

pokłady czułości i ciepła. Nie było w tym zresztą nic dziwnego. Dziadek
przez cały poprzedni tydzień bez przerwy robił uwagi na temat cudownych
dzieci, jakie ona mogłaby mieć z Zachem. Instynkt macierzyński, z którego
istnienia nawet nie zdawała sobie sprawy, zaczął dawać o sobie znać.

Wrócę za godzinę - powiedziała Patty. Pochyliła się i

pocałowała Michaela w gładkie czoło.

Janine z dzieckiem na ręku odprowadziła przyjaciółkę do drzwi.
-

Powodzenia.

Dzięki. Właśnie tego mi potrzeba.

Janine poszła do salonu i usiadła z dzieckiem w starym, bujanym

fotelu. Chwilę potem w drzwiach pojawił się Anton. Na widok Janine
łagodnie kołyszącej się na ulubionym fotelu jego Ŝony zamarł z wyrazem
zachwytu na twarzy.

CzyŜbyś miała tam dziecko?

Niczego nie przeoczysz, co, dziadku?

Czyje ono jest?

Patty St. John. MoŜe pamiętasz, wspominałam ci o niej. Pracowała

społecznie w Klubie Przyjaciół. Rzuciła to, kiedy uradził się Michael, ale
teraz chciałaby znaleźć coś na pół etatu.

A ty w tym czasie będziesz opiekować się jej dzieckiem?

Tylko dzisiaj - tłumaczyła Janine. - Zwykle pomaga jej siostra, ale

dostała strasznego kataru.

Dlaczego nigdzie nie wychodzisz? - zapytał dziadek marszcząc

lekko czoło. - JuŜ od tygodnia siedzisz kamieniem w domu. Zachowujesz
się jak pustelnica.

Mam co robić - odpowiedziała cicho. Nie chciała obudzić dziecka.

Oczywiście. Pilnujesz swego dziadka - skrzywił się. - Myślisz, Ŝe

nie zauwaŜyłem. I jak długo zamierzasz być moim cieniem? Powinnaś
robić to, co zwykle, zamiast zamartwiać się o mnie. Czuję się zupełnie
dobrze, naprawdę.

Doktor Madison powiedział, Ŝe powinnam cię mieć na oku przez

parę dni.

Ale to juŜ tydzień.

Dziadek wcale nie musiał jej o tym przypominać. Zaczynała mieć

objawy klaustrofobii. Przez cały ten czas nawet z nikim nie rozmawiała.
Od Zacha takŜe nie miała Ŝadnych wieści. Zresztą wcale się ich nie
spodziewała.

Michael poruszył się i Janine, ułoŜywszy go wygodnie, zaczęła

delikatnie kołysać.

Jutro jadę do biura - poinformował dziadek, patrząc na nią tak,

jakby oczekiwał sprzeciwu.

Zobaczymy - stwierdziła spokojnie. Dziecko podniosło głowę i

ziewając rozejrzało się po pokoju. Na pomarszczonej twarzy dziadka
pojawił się czuły uśmiech.

Dobrze - zgodził się - zobaczymy. - Wyciągnął w stronę dziecka

palec, który malec mocno chwycił i zaczął łapczywie ssać.

Janine roześmiała się, przyglądając się zabawie dziadka z dzieckiem.

Po kilku minutach Michael znudził się i ziewnął znowu. Janine uznała, Ŝe
czas sprawdzić pieluchę. Podniosła się i sięgnęła po torbę pozostawioną
przez Patty.

Zaraz wracam - powiedziała.

Była w połowie drogi, kiedy Anton ją zatrzymał.
-

Wyglądasz bardzo ładnie z dzieckiem w ramionach. Tak

naturalnie.

Janine uśmiechnęła się. Nie miała zamiaru mówić mu, Ŝe równieŜ

czuła się wspaniale trzymając dziecko w ramionach.

Kiedy zmieniała pieluchę, usłyszała dzwonek do drzwi. Michael

pogodnie oglądał własne paluszki i gruchał radośnie, podczas gdy Janine
wciągała mu ceratkowe majtki.

Musisz być dla mnie bardzo wyrozumiały, dzieciaku -

powiedziała, ostroŜnie wsadzając nogi w śpioszki. Kiedy skończyła,
podniosła go wysoko ponad głowę i roześmiała się na widok
uszczęśliwionej twarzyczki malca. Roześmiani wrócili do salonu.

Dziadek siedział na taborecie koło fortepianu, a po drugiej stronie na

fotelu Zach.

Janine poczuła, jak podskoczyło jej serce. Natychmiast spowaŜniała.
-

Cześć, Zach - powiedziała moŜliwie najbardziej obojętnym tonem,

kołysząc Michaela na biodrze. Rzuciła podejrzliwe spojrzenie na dziadka,
który uśmiechnął się do niej, udając niewiniątko.

- Zach przyniósł mi trochę papierów do podpisania - wyjaśnił.
-

Nie chciałam wam przeszkadzać - przeprosiła. Nie mogła oderwać

wzroku od Zacha. Uśmiechał się lekko. Ten pół uśmiech zawsze ją
pociągał.

Janine wcale nam nie przeszkadza, prawda? - zapytał dziadek.

Nie - odpowiedział sztywno Zach.

Przepraszam was na moment - odchrząknął dziadek. - Muszę

przynieść pióro. - Dźwignął się z taboretu i wyszedł.

Co słychać? - zapytał Zach, spoglądając na nią.

Dobrze, wszystko w porządku.

Widzę, Ŝe bez kłopotu znalazłaś sobie nowego kawalera -

powiedział wskazując na Michaela.

Michaelu St. John - powiedziała Janine, dostosowując się do jego

lekkiego tonu - przedstawiam ci pana Thomasa.

Miło mi pana poznać - Zach wyciągnął rękę.

- Pomagasz koleŜance?
- Tak. Szuka pracy na pół etatu, ale trudno jej znaleźć coś

odpowiedniego. Jest właśnie na spotkaniu w tej sprawie.

Janine usiadła na kanapie naprzeciwko Zacha i usadziła sobie

Michaela na kolanie.

Teraz, kiedy twoje Ŝycie jest znowu uporządkowane - zapytała

figlarnie - czy czasem nie tęsknisz troszeczkę za mną? Roześmiał się cicho.

Kiedy ostatni raz rozmawialiśmy? Siedem dni temu. Nie wiem, czy

mi uwierzysz, Janine, ale z nikim się przez cały ten czas nie pokłóciłem.

Powinieneś więc być szczęśliwy.

Masz rację. Powinienem. - Potrząsnął głową. - Ale nie jestem. A

niech to, Janine, nudziłem się śmiertelnie. Chcesz znać odpowiedź? Tak,
tęskniłem za tobą.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Zanim Janine miała okazję odpowiedzieć, do pokoju wrócił dziadek z

piórem w ręku.

Mówiłeś, Ŝe masz dla mnie jakieś papiery do podpisania -

przypomniał Zachowi, który z wyraźną niechęcią oderwał wzrok od Janine,
otworzył teczkę i wyjął z niej dokumenty.

Masz, przejrzyj je.

Chcesz, Ŝebym je podpisał, czy nie? - zapytał zdziwiony dziadek.

Tak, oczywiście, podpisuj - Zach kolejny raz oderwał spojrzenie

od Janine.

Mrucząc coś do siebie, dziadek zaniósł papiery na mały stolik,

rozłoŜył je i szybko podpisał.

Janine wiedziała, Ŝe powinna wyjść. Obaj męŜczyźni mieli

prawdopodobnie jakieś sprawy do przedyskutowania. Ale nie mogła
zmusić się do odejścia. Nie teraz, kiedy Zach przyznał tak po prostu, Ŝe za
nią tęsknił.

Janine, ja...- przerwał jej myśli dziadek.

JuŜ wychodzę - wtrąciła szybko. Zerwała się pospiesznie,

przytrzymując mocniej Michaela.

Chciałbym, Ŝebyś została - zaskoczył ją dziadek. - Pragnę

porozmawiać  z  tobą  i  Zachem.  Obojgu  wam,  mówiąc  szczerze,  jestem
winien  przeprosiny,  zwierzyłem  się  Burtowi,  opowiedziałem  mu,  jak
chciałem  ułoŜyć  wasze  małŜeństwo.  Wyśmiał  mnie  i  nazwał  starym
głupcem.

- Dziadku - powiedziała Janine z niepokojem, nie chcąc wcale

poruszać sprawy, która doprowadziła do takiego zamieszania. - Ustaliliśmy
juŜ wszystko z Zachem. Rozumiemy, dlaczego to zrobiłeś i... uporaliśmy
się z tym, nie ma więc potrzeby, byś nas przepraszał.

Obawiam się, Ŝe jednak tak - upierał się dziadek.

Burt wytknął mi wszystkie moje winy. Nie musicie się obawiać, Ŝe

zaskoczę was jakimiś sztuczkami.

Wstał, Ŝeby przynieść Zachowi podpisane papiery, potem usiadł w

fotelu naprzeciwko nich. Wydawał się zmęczony. Nigdy dotąd nie
wyglądał tak krucho. Jak bardzo stary człowiek, którego pokonało Ŝycie.

Janine jest cudowną kobietą - odezwał się zupełnie niespodziewanie

Zach. - Chciałbym, Ŝebyś wiedział, Ŝe zrozumiałem to.

Ma swoje wady - odpowiedział dziadek, sięgając po cygaro - ale

jest taka ładna, Ŝe męŜczyźni wiele jej wybaczą.

Dziękuję ci bardzo - wyszeptała Janine sarkastycznie i została

nagrodzona lekkim uśmiechem Zacha, który tak lubiła. Dziadek zdawał się
jej nie słyszeć, a jeśli nawet, to zignorował ją w tym momencie.

Chcę dla niej wszystkiego, co najlepsze, ale kiedy zaproponowałem

ciebie na męŜa, narobiła tyle szumu. Chyba spokojniej zachowałby się
kurczak oskubywany Ŝywcem. Kiedy zapytałem, o co jej właściwie chodzi,
okazało się, Ŝe o romans - dziadek wymówił to słowo tak, jakby było
niezwykle śmieszne.

Czy istnieje kobieta, która nie pragnie romansu? - jęknęła, broniąc

się.

Ja naleŜę do innej epoki - mówił dalej dziadek.

Z własnego doświadczenia nie wiem, co to jest romans, a

kiedy poprosiłem Janine, Ŝeby mi wytłumaczyła, teŜ miała duŜe kłopoty.
Mówiła o schadzkach na wrzosowisku i tego typu bzdurach. Dlatego
wysłałem was do Szkocji.

Domyśliliśmy się tego - sucho powiedział Zach.

Jak pewnie wiedziałeś od początku - dodała Janine -

wymyśliłam to na poczekaniu. Romans to nie jest pojęcie, które łatwo
wytłumaczyć.

Anton parsknął śmiechem przesuwając cygaro w wargach.
-

Szkoda, Ŝe tak szybko mnie nakryliście. Miałem zamiar

zafundować wam równieŜ namiętności.

Namiętności? - powtórzył jak echo Zach.

Tak. Janine mówiła, Ŝe romans jest równieŜ związany z

namiętnością. To prawda, Anna i ja dowiedzieliśmy się o tym takŜe. - Jego
niebieskie oczy zapatrzyły się gdzieś daleko, a na ustach pojawił czuły
uśmiech. Spojrzał na Janine i ten uśmiech stał się jeszcze bardziej czuły.

Cieszę cię, Ŝe to wszystko tak cię bawi - Ŝachnęła się Janine.

Dziadek zareagował na jej gniewną uwagę machnięciem ręki i

spojrzał na Zacha.

Przypuszczam, Ŝe odkryłeś, jaki Janine ma charakterek?

Wiedziałem to od pierwszej chwili! - przyznał Zach.

Być moŜe będzie to dla ciebie duŜe zaskoczenie, Zachary Thomas

- powiedziała Janine - ale i ty nie jesteś ideałem męŜczyzny.

Nie jestem - zgodził się Zach spokojnie. - Myślę, Ŝe dziadek

bardziej pragnął męŜczyzny odpowiedniego dla ciebie.

No, nie!

Dzieci, ta kłótnia do niczego nie prowadzi. Przyznaję się do

poraŜki.

W tej chwili zadzwonił dzwonek do drzwi. Janine, zadowolona, Ŝe

ma wymówkę, Ŝeby wyjść z pokoju, pobiegła, by je otworzyć. W drzwiach
stała Patty St. John, przygnębiona i załamana.

- Nie sądziłam, Ŝe wrócisz tak prędko.
-

Miejsce juŜ było obsadzone - wyjaśniła Patty, wchodząc do

przedpokoju i odruchowo zabierając swego syna z rąk Janine. Przytuliła
mocno niemowlę, jakby kontakt z jego małym, ciepłym ciałem dodawał jej
sił. - Przez cały dzień przygotowywałam się do tego spotkania i wszystko
na nic. A zresztą, kto by tam chciał być recepcjonistką u dentysty?

Tak mi przykro - szepnęła Janine.

Czy Michael był bardzo kłopotliwy?

Ani trochę - zapewniła ją Janine, starając się wymyślić coś, co

pocieszyłoby jej koleŜankę. - Poczekaj, dam ci jego rzeczy.

Zebranie rzeczy Michaela zabrało Janine niecałą minutę, ale kiedy

wróciła  do  hallu,  zobaczyła,  Ŝe  Patty  rozmawia  z  Zachem.  Janine
zauwaŜyła  w  ręce  przyjaciółki  jego  kartę  wizytową  i  usłyszała,  jak  Zach
zachęca  ją,  Ŝeby  przyszła  do  biura  personalnego  na  początku  następnego
tygodnia.

Wielkie dzięki - Patty gorąco podziękowała obojgu. Ujęła

Michaela za rączkę i pomachała nią.

Powiedz pa pa - poprosiła małego.

Janine nie zatrzymywała jej. Dziadek siedział w bibliotece. Zach,

spoglądając niespokojnie w tamtym kierunku, zapytał szeptem Janine:

Spotkasz się ze mną później?

Kiedy?

Za godzinę - zerknął na zegarek - na molo.

W tej właśnie chwili dziadek wyszedł z biblioteki. Wkrótce Zach

poŜegnał się, a pół godziny później Janine udało się wymyślić jakiś
pretekst do wyjścia. Dziadek czytał powieść kryminalną, od której nie
oderwał nawet wzroku, nie spojrzał nawet na nią, ale Janine wydawało się,
Ŝ

e uśmiechnął się lekko, jakby znał jej plany. Nie zamierzała tego

sprawdzać.

Zach czekał juŜ na nią. Stał z ponurą twarzą przy balustradzie, wiatr

szarpał połami jego płaszcza.

Mam nadzieję, Ŝe istnieje jakiś powaŜny powód naszego

spotkania, bo dziadek nie dał się chyba nabrać - powiedziała Janine,
podchodząc do niego.

JeŜeli nie wrócę szybko, domyśli się, Ŝe jestem z tobą. -

Wsadziła głęboko ręce w kieszenie i odwróciła się tyłem do wiatru.
Popołudnie było chłodne, zbierało się na deszcz.

Czy przeszkodziłem ci w czymś waŜnym?

Niezupełnie - Janine najchętniej wymieniłaby kilka bardzo

waŜnych spotkań, które miała zaplanowane, ale odwołała wszystko na
najbliŜsze dwa tygodnie, wolała zostać w domu, na wypadek gdyby
dziadek czegoś potrzebował.

Martwię się o Antona - powiedział Zach, ruszając wzdłuŜ mola.

Janine podąŜyła za nim.

Dlaczego? - moŜe było coś, o czym nie wiedziała, coś, czego

doktor Madison jej nie powiedział.

Nie wygląda dobrze.

Wiedziała, Ŝe to prawda. Ta myśl męczyła ją od kilku dni. Dziadek

starzał się w oczach.

O ciebie teŜ się martwię.

O mnie? - zapytała podnosząc głos. - Dlaczego?

- Jeśli, nie daj BoŜe, coś się stanie z Antonem - powiedział Zach - co

będzie z tobą? Nie masz Ŝadnej rodziny, prawda?

Nie - powiedziała. Czuła, jak ściska ją w gardle na samą myśl, Ŝe

coś takiego mogłoby się stać. - Ale tym się nie przejmuję. Mam trochę
przyjaciół, są mi bliscy jak rodzina. Na przykład Burt Coleman. Nie będę
się błąkać po ulicach jak biedna sierotka.

Wiem - Zach zapatrzył się w odległe szczyty gór pokryte czapami

niegu.

Janine przyspieszyła kroku, Ŝeby się z nim zrównać.
-

Dlaczego o tym mówisz? - zapytała.

Zawsze przejmował się tym, Ŝe nie masz rodziny. I dopiero ostatnio

zrozumiałem naprawdę niektóre powody, dla których usiłował
zaaranŜować nasze małŜeństwo.

Jeśli tak, to wyjaśnij je równieŜ mnie, bo prawdę mówiąc czuję się

trochę zagubiona. Przyznał, Ŝe się pomylił, ale nie sądzę, Ŝeby porzucił
całkowicie sam pomysł. Zrobi wszystko, Ŝeby nas połączyć.

Ja wiem, Ŝe nie zrezygnował. Powiedział mi ostatnio, Ŝe czuje się

bardzo stary i boi się, Ŝe zostaniesz zupełnie sama po jego śmierci.

Dam sobie radę. Nie jestem dzieckiem - powtórzyła

zdecydowanym tonem, chociaŜ sama myśl o Ŝyciu bez ukochanego
człowieka przeraŜała ją.

Wątpię - Zach zawahał się. Ruszył z powrotem, przewidując

zapewne, Ŝe ona pójdzie za nim.

Mam wielu przyjaciół - powtórzyła.

Zach kiwnął głową, chociaŜ Janine wcale nie była pewna, czy ją

słyszał. Nagle stanął i odwrócił się w jej stronę.

To, co teraz powiem, zdziwi cię.

Janine patrzyła na niego zupełnie nie wiedząc, czego ma oczekiwać.
-

Kiedy się nad tym powaŜnie zastanowić, cały ten pomysł z

małŜeństwem jest zupełnie rozsądny.

Co? - Janine nie wierzyła własnym uszom.

Z praktycznego punktu widzenia - pospieszył z wyjaśnieniem. -

Jesteśmy  współwłaścicielami  przedsiębiorstwa,  a  do  tego  oboje  samotni.
Wiem,  Ŝe  nie  jestem  księciem  z  bajki...  -  Zach  zawahał  się,  jakby
spodziewając  się,  Ŝe  ona  zaprzeczy.  PoniewaŜ  milczała,  skrzywił  się  i
mówił  dalej.  -  Problem  leŜy  raczej  w  tym,  czy  uda  nam  się  być  razem.
Wątpię, czy jesteśmy w stanie przeŜyć choć jeden dzień bez kłótni.

Co proponujesz? - zapytała Janine, niepewna, czy nie wyciąga z

jego przemowy zbyt pochopnych wniosków.

Jeszcze nic. Chcę po prosto postawić sprawę jasno i uczciwie, a to

jest bardzo trudne. - Złapał się mocno rękami za balustradkę jakby w

strachu, Ŝe zmiecie go nagły poryw wiatru.

UwaŜasz, Ŝe pomysł nie jest wcale taki zły? - zaryzykowała Janine.

Ja... nie wiem jeszcze. Czuję się zagubiony i, przyznaję, nieco

bezradny.

Podobnie ja.

Czy ty równieŜ zastanawiałaś się nad taką moŜliwością?

Nie wiem - Janine przypomniała sobie swoją pierwszą miłość.

Brian uwodził ją tak romantycznie. Przysyłał jej kwiaty, mówił te wszystkie
rzeczy, które kobieta chciałaby słyszeć, a potem, zupełnie niespodziewanie,
złamał jej serce. Teraz kiedy o tym myślała, nie potrafiła sobie wyobrazić,
Ŝ

e mogłaby poślubić Briana. A Zach, który nigdy nie wykonał Ŝadnego

romantycznego gestu, zdawał się pasować do jej Ŝycia w dziwnie naturalny
sposób. A jednak...

Kiedy zastanawiała się nad tym, Zach znowu ruszył przed siebie.
-

Zdaję sobie sprawę, Ŝe nie byłbym takim męŜem, jakiego

chciałaś - mówił - ani tak dobrym, na jakiego zasługujesz. Chciałbym być
męŜczyzną twoich marzeń, ale nie jestem. I nie sądzę, Ŝebym mógł się juŜ
zmienić. - Zatrzymał się, rzucając spojrzenie w jej stronę. - O czym
myślisz?

Janine westchnęła, starając się skoncentrować, ale jej umysł

wypełniała gmatwanina pytań i wątpliwości.

Nie masz ochoty mnie pocałować?

Spojrzał na nią zaskoczony. Rozejrzał się i bardziej jęknął, niŜ

powiedział:

Teraz? Tutaj?

Tak.

- AleŜ tu jest pełno ludzi. Czy to naprawdę konieczne?
- Czy w innym przypadku prosiłabym o to?
Powoli, opornie Zach przyciągnął ją bliŜej. Jej serce zareagowało

natychmiast, rozpoczynając szalony taniec. Poczuła, Ŝe brak jej tchu. Jedną
ręką ujął jej twarz i powoli pochylił się nad nią.

Kiedy musnął ją ustami, Janine poczuła, Ŝe ogarnia ją fizyczna

słabość.  Tak  jakby  znalazła się na  wrzosowiskach Szkocji, z księŜycem w
pełni  nad  głową,  którego  magiczne  światło  zalewało  ten  mały  zakątek
ziemi.  Wszystko  wokół  zbladło.  Nie  słyszała  juŜ  fal  uderzających  o
drewniane belki mola. Dzień stał się nagle pogodny.

Kiedy oderwał wargi od jej ust, oparła dłonie na jego piersiach,

oddychając  nierówno.  Nic  nie  mówili.  Janine  chciała  coś  powiedzieć,  nie
znajdowała  jednak  odpowiednich  słów.  Otworzyła  usta,  ale  Zach  nachylił
się  znowu,  by  ją  pocałować.  Tym  razem  jednak  był  to  prawdziwy
pocałunek.  Mocny  i  głęboki.  Poczuła,  jak  obejmuje  ją  i  przytula  coraz
mocniej.

Trwało to kilka cudownych chwil, potem Zach podniósł głowę,

cofnął się odrobinę, ale nadal obejmował ją.

- Czy to jest odpowiedź na twoje pytanie?

Nie - jej głos drŜał - obawiam się, Ŝe to rodzi tylko kolejne pytania.

Rozumiem cię - przyznał Zach. - Ten ostatni tydzień, kiedy nie

widywaliśmy  się,  otworzył  mi  oczy  na  wiele  rzeczy.  Myślałem,  Ŝe
wyjaśnienie  sprawy  między  twoim  dziadkiem  i  nami  przyniesie  mi  ulgę.
Jeśli  chcesz  poznać  prawdę,  to  myślałem,  Ŝe  będę  szczęśliwy,  kiedy
odczepię  się  od  ciebie.  I  byłem  przekonany,  Ŝe  ty  myślisz  dokładnie  tak
samo.

- Te dni były takie puste - szepnęła.
Spojrzał na nią, potakując głową.
-

Bez przerwy myślałem o tobie, chciałem się z tobą widzieć -

szepnął. - Naprawdę zasługujesz na zupełnie innego męŜa, nigdy nie
spełnię twoich marzeń.

A co z tobą? Setki razy mi powtarzałeś, Ŝe sam sobie wybierzesz

onę.

Spojrzał na nią ze zdziwieniem, jakby nie bardzo rozumiał, co mówi.

Potem wzruszył ramionami.

Kiedy cię lepiej poznałem, stwierdziłem, Ŝe nie jesteś taka zła.

Dzięki - tyle więc otrzymała zamiast róŜ i słodkich słówek

szeptanych do ucha. Ale coś jej mówiło, Ŝe tamto wcale nie przyniosłoby
jej szczęścia.

Choć niechętnie, muszę przyznać, Ŝe pomysł naszego małŜeństwa

jest całkiem rozsądny. Lubimy się chyba wystarczająco, a nawet jesteśmy
dla siebie... atrakcyjni - Zach mówił to z pewnym trudem. - Jeśli chodzi o
finanse, to będzie dla nas obojga korzystna decyzja. - Zacisnął rękę na jej
ramieniu i spojrzał w oczy. - Jest tylko jedna wątpliwość, Janine, czy
potrafię uczynić cię szczęśliwą?

Poczuła, jak mięknie jej serce na te słowa. Naprawdę mu na tym

zaleŜało.

A co z tobą? Czy będziesz zadowolony, jeśli mnie poślubisz?

Twarz natychmiast mu się wygładziła.
-

Myślę, Ŝe tak. Nie łączy nas wielka namiętność. Ale lubię cię, a ty

lubisz mnie.

Lubisz? - powtórzyła Janine, wyrywając się z jego objęć.

A co w tym złego?

Nienawidzę tego słowa - Janine wycedziła przez zaciśnięte zęby. -

Lubić jest takie letnie... rozwodnione. Nie szukam wielkiej namiętności, jak
to  nazwałeś,  ale  na  pewno  czegoś  znacznie  silniejszego  niŜ  sympatia  -
podkreśliła  słowa  zamaszystym  ruchem  ręki.  -  Lubi  się swojego psa,  albo
restaurację,  ale  nie  swoją  Ŝonę  -  mówiła  z  takim  wzburzeniem,  Ŝe  kilku
spacerowiczów  zaczęło  się  jej  przyglądać.  -  Naprawdę  tak  trudno  ci  było
uŜyć innego słowa?

Przestań patrzeć na mnie, jakby to była sprawa Ŝycia i śmierci

- powiedział.

To jest waŜne - upierała się.

Zach miał bardzo nieszczęśliwą minę.

Jestem człowiekiem interesu. Mam ponad sto biur w pięćdziesięciu

stanach. Znam się na obrocie handlowym, ale nie bardzo umiem gładko się
wyraŜać. Jeśli nie podoba ci się słowo „lubić", znajdź jakieś lepsze.

Dobrze - powiedziała z zastanowieniem, zagryzając dolną wargę.

Nagle jej oczy pojaśniały. - Co byś powiedział na słowo „cenić?"

Cenić - powtórzył, jakby nigdy wcześniej go nie słyszał. - Dobrze,

niech będzie. Cenię cię.

Ja równieŜ cię cenię - powiedziała, kiwając głową z zadowoleniem.

Wrócili molem nad brzeg morza, gdzie Zach kupił dwa kubki

gorącej zupy rybnej. Usiedli przy stoliku.

Od czasu do czasu przerywali jedzenie i uśmiechali się do siebie. Za

kaŜdym razem Janine czuła w Ŝołądku dziwną sensację. Kiedy skończyła
jeść, oblizała starannie plastykową łyŜkę. Nie podnosząc oczu powiedziała:

Chciałabym mieć pewność, Ŝe cię dobrze zrozumiałam. Czy

myśmy właśnie postanowili, Ŝe się pobieramy, czy teŜ nie?

Zach zastygł z łyŜką w połowie drogi między kubkiem a ustami.
-

Postanowiliśmy tak zrobić, wiedząc, Ŝe nie jest to zwyczajne

małŜeństwo z miłości, ale związek oparty na praktycznych i finansowych
korzyściach.

Janine wrzuciła łyŜeczkę do kubka.
- Jaśli tak, ślub nie wchodzi w grę.
-

Co ja znowu powiedziałem takiego strasznego? - Zach spojrzał

zaskoczony.

Praktyczne i finansowe korzyści! Dzięki tobie zaczynam myśleć o

małŜeństwie jak o wizycie u lekarza. Musimy znaleźć jakiś lepszy powód,
Ŝ

eby się pobrać.

Zach, wzruszając ramionami, przyglądał się bezradnie swoim

dłoniom.

- JuŜ ci powiedziałem, Ŝe nie jestem w tym dobry. MoŜe lepiej

byłoby, gdybyś ty zechciała powiedzieć, dlaczego wychodzisz za mnie.

Zawahała się i zanim zdołała się powstrzymać, na jej ustach pojawił

się lekki uśmiech.

Tobie moje powody nie będą się podobały tak samo, jak mnie

twoje - upewniła się, czy nikt ich nie słyszy. - Kiedy pocałowaliśmy się
parę minut temu, poruszyła się ziemia. Wiem, Ŝe to sentymentalne, ale
właśnie tak to czułam.

Ziemia się poruszyła? - powtórzył w oszołomieniu Zach.

Kiedy byliśmy w Szkocji, to zdarzyło się równieŜ. Nie wiem, co się

dzieje między nami, ani nawet czy to prowadzi do czegoś dobrego, ale na
pewno jest to coś... coś szczególnego!

Nie była wcale zdumiona, gdy Zach wykrzyknął:
-

Chcesz mi powiedzie, Ŝe wyjdziesz za mnie, poniewaŜ dobrze

całuję?

Wydaje mi się to znacznie rozsądniejsze niŜ cała ta bzdura o

korzyściach finansowych.

Miałaś rację - powiedział spokojnie. - Nie podoba mi się twój

powód. Czy potrafisz wymyślić jakiś inny?

Janine roześmiała się.
- Wiesz co - stwierdziła - dziadek nie pomylił się. Potrzebujemy

siebie nawzajem.

Spojrzał na nią ciepło i wziął ją za rękę.
- Potrzebujemy.
Ś

lub został zaplanowany tak szybko, Ŝe Janine ledwie miała czas

zastanowić  się,  co  robi.  Jeszcze  tego  samego  popołudnia  zgłosili  się  do
urzędu.  Kiedy  wrócili  do  domu,  dziadek  pokrzykiwał  z  radości,
poklepywał  Zacha  po  plecach  i  ściskał  raz  po  raz  Janine,  powtarzając,  Ŝe
uszczęśliwiła starego człowieka.

Janine była tak zajęta, Ŝe dni i noce zmieszały się w ciąg

błyskawicznie przepływających wydarzeń. Tyle było do zrobienia -
zorganizowanie przyjęcia i zaproszenie gości - Ŝe w czasie następnych
pięciu dni nie miała nawet kiedy porozmawiać choć raz z Zachem.

Na dzień przed ceremonią ogród aŜ roił się od ludzi

przygotowujących wesele. Pani McCormick kierowała armią męŜczyzn
budujących podium dla nowoŜeńców i ustawiających stoły i krzesła.

Janine, wykończona, wyszła przed dom i spojrzała na jasne,

bezchmurne niebo, modląc się w duszy, Ŝeby pogoda utrzymała się do
następnego dnia. Trawa była gęsta i zielona, niedawno przystrzyŜona. RóŜe
w pełnym rozkwicie napełniały powietrze swym delikatnym zapachem.

- Janine.
Rozpoznała ten głos w jednej chwili. Odwróciła się i zobaczyła

Zacha  idącego  w  jej  stronę.  Poczuła,  jak  serce  jej  zaczyna  bić  mocniej.
Wydało  jej  się,  Ŝe  nie  widzieli się  rok,  a nie kilka  zaledwie  dni.  Miała na
sobie dŜinsy i podkoszulkę, Ŝałowała, Ŝe nie była lepiej ubrana. Natomiast
Zach  wyglądał  bardzo  elegancko,  w  świetnie  leŜącym  garniturze  z
ciemnym krawatem.  Była skłonna przyznać, Ŝe nie zna go tak dobrze, jak
powinna... jako kobieta wychodząca za niego za mąŜ. Jego zwyczaje, to co
lubił,  a  czego  nie,  stanowiły  dla  niej  tajemnicę,  ale  nie  wydawało  się  to
takie waŜne. Pragnęła poznać tego prawdziwego Zacha.

- Cześć - zawołała, idąc w jego stronę. Patrząc na niego pomyślała,

e musi być równie zmęczony jak ona. Najwyraźniej teŜ był bardzo zajęty,

choć to na nią spadły wszystkie przygotowania weselne.

Spotkali się w połowie drogi i stanęli nagle. Zach nie przytulił jej, w

ogóle nie dotknął jej nawet.

Co u ciebie? - zapytał.

Dobrze - odpowiedziała. - A u ciebie?

yję - rozejrzał się po ogrodzie i westchnął.

- Czy jest tu jakieś miejsce, gdzie moglibyśmy porozmawiać na

osobności?

- Oczywiście - Janine poczuła ściśnięcie w gardle, widząc, jak Zach

trzeźwo jej się przygląda. - Czy wszystko w porządku?

Uspokoił ją krótkim skinięciem głowy.
-

Oczywiście.

Myślę, Ŝe w kuchni nie ma nikogo.

Dobrze. - Ujął ją za łokieć i skierował w stronę domu. Dłonie jej

drŜały, kiedy odsuwała krzesło. Usiadła przy dębowym stole. On usadowił
się naprzeciwko. Jego oczy wydawały się wyjątkowo ciemne.

- Jutro jest ten dzień - powiedział, jakby oczekując, Ŝe zaskoczy

Janine. Nie zaskoczył, choć zrozumiała, co chce jej powiedzieć. Czas
uciekał i jeśli któreś z nich chciało się wycofać, był to ostatni moment.

Wiem o tym - powiedziała, zaciskając palce na krawędzi stołu. -

Czy coś zmieniło się w twych uczuciach?

A w twoich?

Nie, ale wiesz, nie bardzo miałam czas, Ŝeby się nad tym

wszystkim zastanowić.

Ja nie robiłem nic innego, tylko myślałem o naszym ślubie -

powiedział Zach, przeczesując ręką włosy.

- I? - zapytała, czekając na potwierdzenie decyzji.
Wzruszył ramionami.
-

MoŜe jesteśmy głupcami, Ŝe zgodziliśmy się na to.

Wszystko stało się tak szybko - powiedziała Janine słabym głosem.

- W jednej chwili zgodziliśmy się na słowo „cenić", a w następnej
stwierdziliśmy, Ŝe potrzebujemy się nawzajem.

Nie zapominaj o pocałunku - dodał. - O ile dobrze pamiętam, miał

on powaŜny wpływ na twoją decyzję.

JeŜeli masz wątpliwości, to byłoby lepiej, gdybyś powiedział to

teraz, nie jutro po ślubie.

Spojrzał na nią zmruŜonymi oczami, a potem zaprzeczył ruchem

głowy i powiedział:

Nie mam.

Jesteś pewien?

Odpowiedział jej pochylając się do przodu, ujmując jej twarz w

dłonie i całując ją mocno, czule. Kiedy oderwali się od siebie, nie mogli
wymówić słowa. Słowa nie były zresztą potrzebne.

Janine wpatrywała się w jego ciemne oczy i nagle poczuła, Ŝe brak

jej tchu.

To będzie prawdziwe małŜeństwo - powiedział z mocą, jakby

oczekując sprzeciwu.

Mam nadzieję, Ŝe tak właśnie będzie, panie Thomas - powiedziała

silnym, spokojnym głosem, przytakując głową.

W niecałe dwadzieścia cztery godziny później Janine stała obok

Zacha, gotowa złoŜyć swe Ŝycie w jego ręce. Nigdy przedtem nie czuła się
tak nieswojo, a jednocześnie pełna była ufności.

Zach zachowywał się tak, jakby doskonale rozumiał jej uczucia. Nie

spuszczał z niej wzroku, kiedy powtarzała słowa przysięgi.

Kiedy skończyła, Zach objął ją ramieniem i przyciągnął bliŜej do

siebie. Pastor uśmiechnął się, a potem przeniósł wzrok na grupę
pięćdziesięciu osób, rodziny i znajomych, zebranych na trawniku przed
domem Antona, i powiedział.

Przedstawiam wam panią i pana Thomas.

Zanim Janine zdała sobie sprawę, co się dzieje, stała w tłumie gości.
-

Janine, Janine - pierwsza ruszyła do niej Pam.

Wyglądasz przepięknie - powiedziała cicho, a w jej jasnych

oczach błyszczały łzy.

Dziękuję, najmilsza - Janine uściskała młodą przyjaciółkę.

Pam przyjrzała się Zachowi i powoli pokręciła głową.
-

AleŜ on jest przystojny.

Mnie teŜ tak się zdaje.

Zach uniósł brwi i nachylając się do jej ucha, szepnął:
-

Nigdy mi tego nie mówiłaś.

Nie ma powodu, by ci przewracać w głowie.

Moje dzieci - podszedł do nich dziadek. Uściskał serdecznie

Janine, jego oczy błyszczały tak jak u Pam.

Nigdy nie wyglądałaś piękniej. Przysięgam ci, Ŝe z roku na

rok robisz się coraz bardziej podobna do Anny.

Był to największy komplement, jaki mógł jej powiedzieć dziadek. Ze

zdjęć, jakie zachował, Janine wiedziała, Ŝe jej babka była wyjątkowo
piękną kobietą.

Dziękuję - pochyliła się i pocałowała go w policzek.

Mam coś dla ciebie - wtrąciła się Pam, wciskając w ręce Janine

starannie zapakowane pudełko. - Sama to zrobiłam - powiedziała z dumą. -
Myślę, Ŝe Zachowi teŜ się będzie podobało.

Och, Pam, nie powinnaś - mruczała Janine. Usiadła na stojącym

obok ogrodowym krześle, rozwinęła papier i zdjęła pokrywę pudełka. I
oniemiała.

W pudelku leŜały bielutkie, maleńkie śpioszki. Uśmiechnęła się

niepewnie widząc, Ŝe patrzą na nią zebrani wokół goście.

Poczuła przywracającą jej pewność siebie dłoń Zacha na ramieniu i

usłyszała jego ciepły, nieco rozbawiony głos.

- Masz rację, Pani. Bardzo mi się podoba.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Janine siedziała obok Zacha na przednim siedzeniu samochodu.

Ubrana w róŜowy kostium i dobrze dobrany do niego kapelusz z szerokim
rondem, ściskała mały bukiecik kwiatów. ChociaŜ przygotowania do ślubu
zajęły tylko siedem dni, wszystko poszło wspaniale.

Zach zaplanował krótką podróŜą poślubną. Mógł pozwolić sobie

jedynie na trzy dni urlopu, zamiast więc jechać w jakieś wymyślne miejsce,
zaproponował, Ŝeby pojechali do jego letniego domku nad oceanem, dwie i
pół godziny jazdy samochodem od Seattle. Janine zgodziła się chętnie.

UwaŜasz więc, Ŝe jestem przystojny - powiedział Zach, nie

odrywając oczu od drogi. Dotąd wymienili zaledwie kilka uwag.

Wiedziałam, Ŝe jeŜeli dowiesz się o tym, przewróci ci się w głowie i

najwyraźniej miałam rację - stwierdziła. Potem nie mogąc powstrzymać się,
szeroko ziewnęła, zakrywając usta ręką.

Jesteś wykończona.

. - Przenikliwy, jak zwykle.
-

A ty znowu zaczepna.

Nie chciałam - przeprosiła. Była na nogach od piątej rano, a

prawdę mówiąc nie spała wiele przez cały ten tydzień. Nie tak powinno się
zaczynać małŜeństwo, a na pewno nie miodowy miesiąc. Z tym ostatnim
wiązały się jeszcze inne stresy. Zach dał jej wyraźnie do zrozumienia, Ŝe
chce, by ich małŜeństwo było prawdziwe, ale nie oczekiwał chyba, Ŝe będą
tak od razu spali w tym samym łóŜku. A moŜe?

Od czasu do czasu zerkała na niego, zastanawiając się, co powinna

powiedzieć. Nawet gdyby zdecydowała się poruszyć ten delikatny temat, nie
bardzo wiedziała, jak zacząć.

Usiądź wygodnie i odpocznij - zaproponował Zach. - Obudzę cię,

kiedy będziemy na miejscu.

Ale to przecieŜ juŜ niedługo.

Jakieś piętnaście minut.

Nie warto więc zasypiać - nerwowo zacisnęła palce na bukiecie.

Prezent od Pam tylko dolał oliwy do ognia. Stwierdziła, Ŝe nie moŜe
odwlekać rozmowy na ten temat.

Zach... czy my mamy... no wiesz... - poczuła się jak kompletna

idiotka.

JeŜeli mówisz o tym, o czym ja myślę, Ŝe mówisz, to odpowiedź

brzmi nie. Więc uspokój się.

Nie? - nie musiał mówić tego tak obojętnie, jakby w ogóle go to

nie interesowało.

Dlaczego pytasz? Zmieniłaś zdanie na... ten temat? Kiedy to będzie

miało się stać, stanie się. Ostatnia rzecz, jakiej potrzebujemy, to
wywieranie na siebie jakiegokolwiek nacisku.

Masz rację - powiedziała z ulgą.

Potrzebujemy trochę czasu, Ŝeby poczuć się ze sobą swobodnie.

Nie ma Ŝadnego powodu, Ŝeby przyspieszać nasze zbliŜenie.

Oczywiście, Ŝe nie - zgodziła się pospiesznie. MoŜe nawet zbyt

szybko, bo kiedy zerknęła na niego znowu, Zach marszczył czoło. Ale
jednak godził się poczekać, jakby wspólne pójście do łóŜka nie było takie
waŜne. Jak sam powiedział, to małŜeństwo nie było wynikiem wielkiej
namiętności. No cóŜ, trudno się było z tym nie zgodzić.

Minęło następne pięć minut, Zach zjechał z autostrady w stronę

niewielkiego kurortu nad oceanem. Nie zatrzymał się w dzielnicy
handlowej, jechał dalej nad sam brzeg morza. Kiedy wyłączył silnik, słońce
zaczęło właśnie zachodzić.

Janine była tak zachwycona domem, Ŝe nie mogła wykrztusić słowa.
Mocny podmuch wiatru szarpnął nimi, kiedy wysiadali z

samochodu. Janine przytrzymała kapelusz ręką, w której ściskała wciąŜ
bukiet kwiatów, drugą podała Zachowi. Zachodzące słońce rzucało róŜowy
i złoty blask na piaskowe wydmy.

Dom, słodki dom - powiedział Zach, prowadząc ją w stronę

budynku.

Frontowe drzwi otworzyły się, zanim zdąŜyli do nich podejść i na

ganku ukazał się schludny męŜczyzna w średnim wieku, który wyszedł ich
przywitać. Uśmiechał się serdecznie.

Witaj, Zach. Dobrze się jechało?

Tak.

Wszystko gotowe. Jedzenia macie w bród. Drewno narąbane i

kolacja przygotowana.

Wspaniale, Harry, dziękuję - Zach połoŜył rękę na ramieniu

Janine. - To jest moja Ŝona - powiedział, a po chwili wahania dodał. -
Pobraliśmy się dzisiaj po południu.

Twoja Ŝona? - powtórzył Harry najwyraźniej lekko zaskoczony. -

O, to wspaniale. Gratulacje.

Dziękujemy - odpowiedziała grzecznie Janine.

Harry Gleason opiekuje się domem, kiedy mnie tu nie ma.

Miło mi cię poznać, Harry.

Zach się oŜenił - powiedział Harry, pocierając dłonią szczękę w

nieukrywanym zdziwieniu. - To naprawdę...

Wspaniale - dokończył za niego Zach. Najwyraźniej nie był

zachwycony reakcją Harry'ego i popchnął Janine w stronę drzwi.

Tak - powtórzył Harry. - Wspaniale.

WciąŜ przytrzymując ręką kapelusz, Janine odwróciła się, Ŝeby

spojrzeć na nowoczesny, jednopiętrowy domek.

Wejdź do środka - polecił Zach. - Ja przyniosę bagaŜe.

Janine chciała zaprotestować, gdy nagle zapragnęła, Ŝeby zgodnie ze

zwyczajem przeniósł ją przez próg.

Coś nie tak? - zapytał.

Nie - właściwie nie miała powodu do niezadowolenia. Nie była

nawet pewna, czy to ma jakieś znaczenie. Weszła do środka i oniemiała na
widok ogromnego salonu pełnego wielkich kanap i foteli. Ceglany kominek
zajmował całą jedną ścianę, przeciwległa była przeszklona i widać było
ocean. Janine podeszła tam przyciągnięta widokiem wielkich fal, które
uderzały z przeraŜającą siłą o brzeg, jakby chcąc go za coś ukarać.

Zach wszedł za nią do środka, niosąc bagaŜe. Nie spojrzał nawet na

widok za oknem.

Harry odstawi samochód - powiedział.

To miejsce jest niesamowite - westchnęła Janine. Zdjęła kapelusz i

połoŜyła go obok kwiatów na małym stoliku. Poszła za Zachem i odkryła
korytarz, z którego drzwi prowadziły do czterech sypialni, kaŜda z nich

miała własną łazienkę. Na tyłach domu znajdowała się sala do ćwiczeń,
biuro i ultranowoczesna kuchnia, gdzie garnek z coą au vin kipiał w
piekarniku.

W jadalni na długim, wypoliturowanym, mahoniowym stole nakryto

dla dwóch osób. Na stoliku przy oknie z widokiem na ocean stała butelka
francuskiego szampana i lód.

Zach wrócił, kiedy zamierzała podejść do kuchenki. Zaległa dziwna

cisza. Wreszcie odezwał się pierwszy.

PołoŜyłem twoje rzeczy w sypialni - stwierdził obcesowo,

wsadzając ręce do kieszeni. - Ja będę spał po drugiej stronie korytarza.

Skinęła głową, starając się nie myśleć, dlaczego czuje się tak

zawiedziona. PrzecieŜ zgodzili się, Ŝe przesuną na później swoją noc
poślubną.

Jesteś głodna? - zapytał, podchodząc do kuchenki. Podniósł,

podobnie jak ona wcześniej, pokrywkę i sprawdził, co jest w garnku.

Tylko trochę. Myślałam, Ŝe się teraz wykąpię, chyba Ŝe chcesz

najpierw zjeść.

AleŜ nie.

Janine wyciągnęła z torby strój kąpielowy i szybko się przebrała.

Marzyła o ciepłej wodzie. MoŜe uda jej się odpręŜyć. Zarzuciła na ramię
plaŜowy ręcznik i wróciła do kuchni, ale Zacha nie było nigdzie widać. Nie
czekając na niego, wyszła na taras, gdzie znajdował się mały basenik i
zanurzyła w gorącej wodzie. Poczuła się jak otulona w miękki, płynny koc,
zawinięty tuŜ pod biustem.

Zach pojawił się w minutę później, wciąŜ w garniturze. Stanął jakby

zaskoczony jej widokiem.

Nie... nie wiedziałem, Ŝe tak szybko wyjdziesz - powiedział,

wpatrując się w nią z nie ukrywanym podziwem. Odetchnął głęboko i zajął
się otwieraniem butelki szampana, potem nalał sobie pełen kieliszek.
Przełknął płyn jednym haustem, a następnie nalał szampana Janine.

Idziesz się kąpać? - zapytała, sięgając po kryształowy kieliszek.

Nie - powiedział szorstko. - Nie będę teraz pływał. W tym

tygodniu nie zdąŜyłem zrobić kilku rzeczy, więc teraz przejrzę papiery.
Baw się dobrze.

Miał zamiar pracować w swoją noc poślubną! Czuła, Ŝe nie ma

adnego prawa komentować tego ani się skarŜyć. Postanowiła, Ŝe nie okaŜe

ogarniającego ją niezadowolenia.

Woda jest cudowna - powiedziała tak pogodnie, jak tylko

potrafiła, mając nadzieję, Ŝe go namówi.

Zach skinął głową, ale unikał wzroku Janine.
-

Wygląda... wspaniale - przeciągnął palcami po włosach i

popatrzył na nią, jakby chciał jej coś powiedzieć. Ale najwyraźniej zmienił
zdanie.

Speszona jego dziwnym zachowaniem, Janine odstawiła kieliszek z

szampanem i wstała tak gwałtownie, Ŝe woda przelała się przez krawędź

basenu.

Nie musisz tego mówić - mruknęła, wychodząc z wody i sięgając

po ręcznik.

Czego?

Ostrzegałeś mnie przed ślubem, Ŝe wiem, na co się decyduję. Nie

musisz się martwić. Zrozumiałam, o co chodziło w chwili, kiedy się tu
znaleźliśmy.

Zach wypił kolejny kieliszek szampana, jakby to była woda.
-

O czym ty do diabła mówisz?

NiewaŜne - energicznie wycierała ramiona.

Nie - warknął niecierpliwie - chcę, Ŝebyś mi powiedziała.

Wiedząc, Ŝe nie powinna tego robić, wskazała palcem drzwi.
-

Powiedziałeś, Ŝe mnie tylko lubisz i Ŝe nie ma między nami

adnego uczucia. Dobrze. Po prostu wspaniale. Zgadzam się na takie

warunki, ale...

Ale co? - dopytywał się.

Wzruszyła ramionami, przygotowana z góry na kłótnię.
-

Ale kaŜda panna młoda powinna zostać przynajmniej przeniesiona

przez próg.

Próg? - wykrzyknął wpatrując się w nią jakby wymagała

powaŜnego leczenia. Zrobił dwa kroki w kierunku drzwi, potem odwrócił
się z powrotem. - Oczywiście Ŝartujesz?

Podniosła wysoko głowę unikając spojrzenia jego ciemnych oczu.

Czuła w gardle gulę wielkości arbuza i bała się cokolwiek powiedzieć.

To niewiarygodne. Chyba naprawdę traktujesz to powaŜnie! -

najwidoczniej nie potrafił w to uwierzyć. - JeŜeli to dla ciebie takie waŜne,
z radością zrobię ci tę przyjemność.

Miała ochotę wybuchnąć płaczem, ale udało jej się jakoś

powstrzymać.

Jesteś ostatnim męŜczyzną, któremu pozwolę zanieść się

gdziekolwiek.

No wspaniale, juŜ się kłócimy. Pewnie chcesz mnie poprosić o

rozwód i będzie to najkrótsze małŜeństwo w całej historii Stanów
Zjednoczonych Ameryki.

Janine zbladła. Rozwód to takie brzydkie słowo, poczuła się tak,

jakby dostała policzek. Wstrzymywane łzy popłynęły jej po twarzy. Starając
się zachować pozory godności, odwróciła się i poszła w stronę domu,
zostawiając za sobą mokre ślady.

Janine - krzyknął Zach. Dogonił ją w kuchni.

Zabiegł jej drogę i zastawił sobą przejście. - A niech to, Janine,

naprawdę nie zamierzałem kłócić się z tobą.

Z wysoko uniesioną głową patrzyła ponad jego ramieniem malowane

na Ŝółte kwiaty na ścianie jadalni. Dopiero kiedy łzy przesłoniły jej zupełnie
widok, wytarła oczy.

Przepraszam - szepnął, wyciągając do niej rękę, jakby chciał ją

przytrzymać. Ale w tej samej chwili jego ramię opadło. - Powinienem
zdawać sobie sprawę, Ŝe tradycja jest dla ciebie waŜna. Uczciwie mówiąc,
zupełnie zapomniałem o zwyczaju przenoszenia przez próg.

- To nie tylko to. Postanowiłeś od razu zakopać się w pracy. Ilu

męŜczyzn bierze ze sobą teczkę z dokumentami na swój miodowy miesiąc?
JuŜ  teraz  czuję  się  jak  niepotrzebny  bagaŜ,  a  jesteśmy  małŜeństwem
dopiero  od  kilku  godzin.  -  Nie  chciała  widzieć  Zacha  u  swych  stóp,
targanego  namiętnością,  ale  teŜ  nie  spodziewała  się,  Ŝe  będzie  mu  tyle
potrzebna co zuŜyta bielizna. Zach wyglądał na zakłopotanego.

Co ma z tym wspólnego moja praca? Pytanie to rozzłościło ją

jeszcze bardziej.

Nawet nie widzisz, jak bardzo jesteś nieznośny. Nie odpowiedział jej

wprost, tylko patrzył na nią przez długą chwilę, jakby waŜąc słowa.

Po prostu myślałem, Ŝe będę miał chwilę na przejrzenie tych

papierów - powiedział powoli. - Ale najwyraźniej to ci przeszkadza.

Tak, przeszkadza mi. - Janine oparła ręce na biodrach.

PrzecieŜ uzgodniliśmy, Ŝe przenosimy na później to, co zazwyczaj

się robi podczas miodowych dni.

A co byś powiedział na to, Ŝeby potraktować ten czas jak

prawdziwe wakacje? Poznać się lepiej.

Czujesz się ze mną jak z obcym, tak? Nic dziwnego, Ŝe jesteś taka

nerwowa.

Nie jestem nerwowa. Jestem po prostu zmęczona i tak bardzo

staram się nie powiedzieć ani zrobić nic takiego, co pozwoliłoby ci nazwać
mnie... jędzą.

Jędzą? - powtórzył zaskoczony Zach. - UwaŜam, Ŝe jesteś urocza.

Muszę się przyznać, Ŝe trudno mi od ciebie oderwać wzrok.

Naprawdę? - ręcznik zsunął się niepostrzeŜenie na ziemię. -

Myślałam, Ŝe nie umiesz mówić słodkich słówek.

Słodkie słówka?

Bardzo słodkie. Zaczynałam juŜ myśleć, Ŝe ci się nie... podobam.

Zach przyjrzał jej się ze zdziwieniem.
-

Chyba Ŝartujesz.

Wcale nie.

Zdaje się, Ŝe czeka mnie parę trudnych dni - powiedział. - Musisz

być dla mnie wyrozumiała.

Dobrze - zgodziła się, juŜ teraz czując się o niebo lepiej.

Proponuję, Ŝebyś się przebrała, a ja w tym czasie przygotuję

kolację.

Wspaniale.

Kiedy wróciła do kuchni, ubrana w wełniane spodnie i jasnokremowy

sweter, Zach podawał juŜ kolację. Kieliszki napełnione były winem.

Zanim usiądziemy, muszę coś zrobić.

Ku zdziwieniu Janine podniósł ją. Wyrwał jej się z ust okrzyk

zdumienia.

Co robisz?

Zdaje się, Ŝe chciałaś być przeniesiona przez próg.

Tak, ale robisz to odwrotnie. Powinieneś mnie wnieść z dworu do

rodka.

Zach wzruszył ramionami, nie speszony jej słowami.
-

W naszym małŜeństwie nic nie jest normalne, więc i ten rytuał nie

musi być taki. - Udał, Ŝe uginają mu się pod jej cięŜarem kolana, kiedy
wnosił ją do salonu.

Powinieneś zachować powagę - pouczyła go, ale sama nie mogła

powstrzymać śmiechu.

Z udawanym wysiłkiem otworzył wreszcie drzwi i ceremonialnie

wyniósł ją na ganek. Powoli stawiał ją na ziemi, cały czas trzymając blisko
przy sobie. JuŜ się nie śmiał.

Chyba zapomniałem o czymś waŜnym - powiedział z

czułością w głosie.

PrzecieŜ nie umrę od tego pocałunku, pomyślała Janine.
-

Janine?

Wszystko jest doskonale. Naprawdę. I dziękuję.

Niezupełnie - mruknął. Odwrócił ją do ciebie i dotknął ustami jej ust.

Janine poddała się całkowicie pocałunkowi, objęła go ramionami za szyję.
ZadrŜała  od  fali  gorąca,  która  przepłynęła  przez  nią.  To  był
najcudowniejszy  pocałunek  w  jej  Ŝyciu,  a  tego  się  nie  spodziewała.  Nie
miała pojęcia, dlaczego tak się dzieje. Zach oderwał nagle od niej usta, ale
stał  z  zamkniętymi  oczami.  Prawie  widać  było,  jak  stara  się  otrząsnąć  z
wraŜenia i kiedy odsunął się od niej, panował juŜ nad sobą zupełnie. Janine
westchnęła cichutko. Nie wiedziała, co o tym myśleć.

Minęły dwa dni. Chodzili na długie spacery i zbierali muszle.

Wynajęli mopedy i ścigali się wzdłuŜ plaŜy. Puszczali w niebo latawce,
podziwiając, jak nurkują i wzbijają się w górę. Dzień przed powrotem do
Seattle Zach zaproponował, Ŝe przygotuje kolację. W związku z tym musiał
pojechać do miasta i poczynić odpowiednie zakupy. Dotąd Janine robiła dla
nich proste posiłki. Harry miał wolne na czas ich pobytu.

Co przygotujesz? - chciała się dowiedzieć, kiedy wjeŜdŜali na

parking przed jedynym w mieście sklepem spoŜywczym. - Powiedz mi, to
kupię odpowiednie wino.

Wino - mruczał. - Zazwyczaj nie podaję do tego wina.

Ruszyła za nim, a kiedy zobaczył, Ŝe towarzyszy mu w pewnej

odległości, ujął ją zdecydowanie za ramię i odwrócił w przeciwnym
kierunku.

Jestem artystą i muszę pracować w samotności.

Janine ledwie powstrzymała się od śmiechu.
-

eby kolacja stała się arcydziełem, muszę się skoncentrować

nad doborem produktów. Ty, moja najdroŜsza, najsłodsza Ŝono - dodał
dotykając końcem wskazującego palca jej nosa - za bardzo mnie

rozpraszasz. W miły sposób, ale jednak rozpraszasz.

Janine uśmiechnęła się, jej serce tańczyło ze szczęścia. Zach rzadko

mówił jej miłe słowa, nauczyła się więc cenić jego komplementy.

Podczas gdy wybierał produkty, Janine spacerowała po mieście.

Kupiła małą mewę z porcelany, którą nazwała od razu Chester i duŜą torbę
soli. Potem wiedziona nagłym impulsem sięgnęła teŜ po krem do opalania.

Kiedy wróciła do samochodu, Zach juŜ na nią czekał. Lizała

podwójne lody czekoladowe i czuła się bardzo szczęśliwa.

Czy szef kuchni znalazł wszystko, co mu było potrzebne? -

zapytała. Powstrzymała się do zaglądania do dwóch brązowych,
papierowych toreb leŜących na podłodze.

Naszą dzisiejszą kolację będziesz długo wspominać, obiecuję ci.

Miło to słyszeć - wyciągnęła w jego stronę roŜek z lodami i

zapytała - Chcesz spróbować?

Chętnie - pochylił się do przodu, ale odsunął roŜek i dotknął

ustami jej ust. Widziała jego ciemne oczy zakryte cięŜkimi powiekami i jej
serce zaczęło nagle bić bardzo mocno. Nie była pewna, co się wydarzyło
pomiędzy nimi, ale wiedziała z pewnością, Ŝe coś dobrego.

Kiedy pocałunek przedłuŜał się, poczuła, jak przebiega ją dreszcz.

adne z nich nie poruszyło się ani nie odezwało. Chciał, Ŝeby pocałunek

był delikatny i Ŝartobliwy, ale szybko jego natęŜenie zmieniło się. Na
krótką chwilę jego oczy spochmurniały. Trzymał ją w ramionach i
oddychał szybko.

Janine wydało się zabawne, Ŝe chociaŜ byli sami przez dwa dni, to

zdecydował się ją pocałować na parkingu pełnym ludzi.

Nie pamiętałem, Ŝe czekoladowe są takie smaczne -

powiedział cicho. Chciał, Ŝeby jego głos zabrzmiał normalnie, ale Janine
nie dała się oszukać. Ten pocałunek podziałał na niego tak samo jak na nią.

Musiał bardzo się starać, Ŝeby nie pokazać tego po sobie.
Podczas krótkiej drogi do domu oboje byli dziwnie cisi. Do tego

momentu spędzali czas razem i dobrze się czuli w swoim towarzystwie.
Teraz nagle wszystko się zmieniło.

Czy zostanę wygnana z kuchni? - zapytała beztrosko Janine, kiedy

byli juŜ w domu.

Nie całkiem - zaskoczył ją. - Będę cię potrzebował potem do

zmywania naczyń.

Janine roześmiała się, wsunęła olejek do opalania do torby, włoŜyła

kostium

wyciągnęła

leŜak,

eby

złapać

ostatnie

promienie

popołudniowego słońca.

Zach wkrótce dołączył do niej, niosąc w wysokiej szklance mroŜoną

herbatę.

Myślałem, Ŝe będziesz miała na to ochotę.

Dzięki. Gdybym wiedziała, Ŝe tak dobrze poruszasz się w kuchni,

juŜ dawno przydzieliłabym ci jakieś obowiązki.

Postawił szklankę koło niej i wrócił do domu.

Lista moich talentów zadziwiłaby cię - rzucił jej przez ramię.

Bez wątpienia naleŜy do nich całowanie, pomyślała. Ostatnia próba

wywołała gwałtowną potrzebę następnych. Gdyby była doświadczoną,
wyrafinowaną kobietą, nie miałaby Ŝadnych problemów, by znaleźć się z
powrotem w jego ramionach. Ale oni byli męŜem i Ŝoną.

LeŜąc na plecach z zamkniętymi oczami, Janine wyobraŜała sobie,

jak to by było cudownie, gdyby Zach wziął ją w ramiona i kochał ją...

Przebudziła się nagle i wbiegła do domu, Ŝeby się przebrać. Kiedy

juŜ była prawie gotowa, Zach zawołał, Ŝe kolacja gotowa. Wyciągnął stół
ogrodowy, poniewaŜ mieli jeść na werandzie.

Pomóc ci? - zapytała, starając się zerknąć do kuchni.

Nie. Usiądź, bo zaraz wszystko ostygnie - wskazał na krzesło i

poczekał, aŜ usadowi się wygodnie.

Mam tylko łyŜkę - powiedziała, rozkładając serwetkę na kolanach.

Musiało mu się coś pomylić.

Bo potrzebna jest tylko łyŜka - krzyknął z kuchni.

I całe to zamieszanie z powodu jednej zupy? - zapytała kpiąco.

Poczekaj, to zobaczysz. Zaraz wracam.

Zabrzmiało to tak powaŜnie, Ŝe Janine nie mogła się powstrzymać od

uśmiechu. Układała w myślach komplementy, którymi mogłaby go
obdarzyć - „wyjątkowo pyszna", „odświeŜająco odmienna" - kiedy Zach
wszedł na taras, niosąc blaszaną puszkę i szczypce.

Na litość boską, a to co takiego? - wykrzyknęła z obrzydzeniem.

Kolacja - odpowiedział. - Gotowałem taką tylko dla siebie, kiedy

naleŜałem do skautów.

Postawił przed nią parującą puszkę, jakby był w niej homar na

porcelanowym półmisku. Janine pochyliła się do przodu, zaglądając z
obawą do środka.

Kiełbaski. I fasolka - poinformował ją z dumą.

I pomyśleć, Ŝe przez chwilę zwątpiłam w ciebie.

Cała jej ironia zniknęła jednak w chwili, gdy spróbowała jego

specjalności. Fasolka była znakomita. Zdziwił ją jeszcze raz, przynosząc
deser: małe grahamki posmarowane kremem czekoladowym i podgrzane w
piecyku.

Janine zjadła cztery ciasteczka, które Zach nazywał jeszczakami.

Wytłumaczył, Ŝe kiedy pierwszy raz je zaserwował, wszyscy prosili o
jeszcze.

Nie mam pojęcia, w jaki sposób udało ci się w ogóle pozostać

kawalerem - pokpiwała sobie z niego, zapominając na chwilę, Ŝe są
małŜeństwem. - Gdyby rozeszła się wieść o twoich talentach kulinarnych,
kobiety pchałyby się drzwiami i oknami do twego domu.

Zach parsknął śmiechem, ale wyglądał na ogromnie z siebie

zadowolonego.

Nagle Janine uświadomiła sobie, Ŝe nigdy nie pytała Zacha o inne

kobiety w jego Ŝyciu. Okazałaby się okropnie naiwna, gdyby wierzyła, Ŝe

nie był nigdy związany z Ŝadną kobietą. Ona przeŜyła swoją historię z
Brianem. Na pewno i w przeszłości Zacha istniały jakieś kobiety.

Poczekała do wieczora, kiedy siedzieli przed kominkiem, popijając

wino i słuchając klasycznej muzyki. Zach był rozpręŜony, podciągnął jedną
nogę i oparł brodę na kolanie. Janine leŜała na brzuchu, wpatrując się w
ogień.

Byłeś kiedyś zakochany? - zapytała, starając się, aby pytanie

zabrzmiało zupełnie obojętnie.

Zach nie odpowiedział wprost.
-

Czy byłabyś zazdrosna, gdybym powiedział: tak?

Nie - odpowiedziała z pewnością, której wcale nie czuła.

Chyba nie. A ty. Byłaś zakochana?

Nie odpowiedziała od razu. Kiedyś myślała, Ŝe jest zakochane w

Brianie. I dopiero niedawno zdała sobie sprawę, Ŝe raczej zakochała się
wtedy w samej idei miłości. Wraz z uświadomieniem sobie tego przeszłość
przestała być tak bolesna.

Nie - odpowiedziała przekonana, Ŝe mówi prawdę. Jej uczucie do

Zacha, którego dopiero przecieŜ poznawała, było juŜ po tysiąckroć
mocniejsze niŜ to, które kiedykolwiek czuła do jakiegokolwiek męŜczyzny.
Nie wiedziała, jak to wytłumaczyć, wolała więc w ogóle o tym nie mówić.
- Ja zapytałam pierwsza.

Jestem Ŝonatym męŜczyzną. Oczywiście, Ŝe jestem zakochany.

Mnie lubisz. Tak powiedziałeś. Chyba pamiętasz?

Wydawało mi się, Ŝe to słowo ci nie odpowiada.

To prawda. A teraz przestań krąŜyć dookoła tematu. Czy byłeś

kiedyś naprawdę zakochany? Nie musisz mi zdradzać Ŝadnych szczegółów
- tylko tak lub nie.

Chodzi ci o szaloną namiętność?

Tak - powiedziała niecierpliwie. - Nie baw się ze mną i nie

podawaj mi listy kobiet, które lubiłeś.

Stał się nagle tak skupiony, Ŝe odechciało się jej śmiać. Podciągnęła

nogi i usiadła, obejmując ramionami kolana.

Zach przyglądał jej się przez długą chwilę.
-

Tak - odpowiedział wreszcie chrapliwym szeptem - Byłem

zakochany.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Miała na imię Maria.

Maria - Janine powtórzyła, jakby nigdy nie słyszała takiego

imienia.

Spotkaliśmy się w Europie, dokąd zostałem wysłany podczas

słuŜby wojskowej. Mówiła biegle pięcioma językami i gdy byliśmy razem,
nauczyła mnie dawać sobie radę z dwoma.

Pracowała razem z tobą?

Byłem w wojsku, a ona pracowała dla wywiadu. Wykonywaliśmy

razem pewne zadanie, miało to potrwać kilka dni, a przeciągnęło się na całe
tygodnie.

I wtedy się w niej zakochałeś - ból w piersi nie chciał minąć.

Czuła, Ŝe zaraz serce jej pęknie.

Oboje wiedzieliśmy, Ŝe nasze zadanie jest niebezpieczne,

współpracowaliśmy ze sobą - zamilkł i cięŜko westchnął. - Zęby nie
przedłuŜać tej historii, tak, zakochałem się w niej. Ale ona mnie nie
kochała.

I co?

Chciałem, Ŝeby zrezygnowała z pracy i wyszła za mnie. Ale to jej

nie interesowało. Chcesz usłyszeć szczegóły?

Nie.

Zach wypił łyk wina.
-

Niedługo potem opuściłem armię. Nie miałem juŜ do tego

serca.  Maria  była  inna  -  dla  niej  praca  i  ryzyko,  jakie  niosła,  to  było
prawdziwe  Ŝycie.  Była  najbardziej  oddaną,  najodwaŜniejszą  kobietą,  jaką
kiedykolwiek  poznałem.  I  chociaŜ  wtedy  było  to  dla  mnie  bolesne,
wiedziałem, Ŝe postąpiła  słusznie.

MałŜeństwo i rodzina znudziłyby ją po roku. Nie zrozum mnie źle.

To było bolesne. Kochałem ją bardziej, niŜ sądziłem, Ŝe jest to moŜliwe.
Oboje milczeli przez chwilę. Potem Janine zapytała:

A co robiłeś po odejściu z wojska?

Przez te kilka lat udało mi się odłoŜyć trochę pieniędzy. Nieźle je

ulokowałem.  Postanowiłem  sam  otworzyć  przedsiębiorstwo.  Czytałem
wszystko,  co  tylko  wpadło  mi  w  ręce  na  temat  transportu  i  firm
dostawczych  i  zacząłem  wzorować  się  na  modelu,  jaki  stworzył  twój
dziadek.  Po  pięciu  latach  byłem  juŜ  jego  głównym  konkurentem.  W
zeszłym  roku  spotkaliśmy  się  na  konferencji  i  połączyliśmy  nasze  siły.  I
jak to mówią, reszta jest milczeniem.

Czy była ładna? -juŜ w chwili zadawania pytania Janine wiedziała,

e ośmiesza się. Co to za róŜnica, czy jego Maria była Miss Ameryki czy

teŜ miała buzię małpki. śadna. Zach kochał Marię. Kochał ją tak, jak
prawdopodobnie nie będzie kochał nikogo i nigdy. Bardziej, niŜ myślał, Ŝe
jest zdolny. W porównaniu z tym, co czuł do niej, moŜna to było
rzeczywiście nazwać tylko sympatią.

Była blondynką i... tak, była piękna.

Byłam tego pewna. - Janine spróbowała się uśmiechnąć.

Zach otrząsnął się, jakby z wysiłkiem wracając do teraźniejszości.
-

Nie martw się. To było dawno.

Nie martwię się - mruknęła Janine. Wstała zabierając swój

kieliszek. - Jestem trochę zmęczona. Pójdę się chyba połoŜyć.

Zach wciąŜ wpatrywał się w ogień i Janine wątpiła, czy w ogóle ją

słyszy. Nie potrzebowała kryształowej kuli, Ŝeby wiedzieć , Ŝe przypomina
sobie piękną Marię.

Dziesięć minut później, kiedy była juŜ w sypialni, usłyszała jego

kroki na korytarzu. Wydawało jej się, Ŝe przez chwilę zawahał się przed
drzwiami, ale powiedziała sobie, Ŝe to pewnie jest jej poboŜne Ŝyczenie.

W chwili kiedy Zach opowiedział jej o swojej wielkiej miłości,

Janine czuła, Ŝe rośnie w niej jakaś bryła. Wielka gruda ulokowana między
sercem i Ŝołądkiem. Z kaŜdym oddechem robiła się coraz większa. Dobry
BoŜe, dlaczego miałaby się przejmować Marią? Zach nigdy nie twierdził,
Ŝ

e czuje coś do niej. Nie odebrał jej nic, do czego miałaby prawo.

Godzinę później leŜała na boku, nadal w pełni rozbudzona,

przyciskając  rękami  Ŝołądek.  Nie  miała  nic  przeciwko  temu,  Ŝe  Zach
kochał  głęboko  inną  kobietę,  ale  bolało  ją,  Ŝe  nigdy  nie  pokocha  juŜ  tak
mocno  jak  wtedy.  Powiedział  przecieŜ,  Ŝe  Ŝeni się  z  nią,  poniewaŜ  to  jest
rozsądne z finansowego punktu widzenia. I lubił ją.

Jak jakaś romantyczna idiotka Janine uwierzyła, Ŝe pokochają się i

będą Ŝyli długo i szczęśliwie, chowając piątkę dzieci w małym domku za
białym parkanem.

Zach kochał Marię, która postanowiła słuŜyć swemu krajowi.
Najbardziej patriotyczna rzecz, jaką zrobiła Janine w cały swoim

yciu, to oddanie głosu w czasie wyborów. Pomyślała, Ŝe dwukrotne

wypicie kawy na spotkaniach Czerwonego KrzyŜa chyba się nie liczy.

Maria była poliglotką. Po dwóch latach nauki francuskiego na

studiach Janine mogła się poszczycić świetną znajomością gramatyki, ale
w prawdziwej rozmowie czuła się bezradna.

- Po co go w ogóle pytałam - jęczała. Była absolutnie pewna, Ŝe Zach

sam nigdy by nie wspomniał o Marii. Zmusiła go do tego. Jaka
błogosławiona była wcześniejsza ignorancja! Jaka wygodna!

Nigdy nie będzie wielką miłością jego Ŝycia.
Kiedy w kilka godzin później Janine usłyszała Zacha włóczącego się

po domu, przewróciła się na drugi bok i spojrzała na zegarek, pewna, Ŝe
jest środek nocy.

Był późny ranek, dawno powinni jechać do domu. Odrzuciła koce i

wyskoczyła z łóŜka, nieprzytomnie sięgając po szlafrok. Potknęła się i
uderzyła się o ścianę. AŜ krzyknęła z bólu. Złapała się rękami za nos i
zamknęła oczy. Łzy płynęły jej po policzkach.

Janine - Zach zastukał do jej drzwi. - Nic ci się nie stało?

Nie - krzyknęła, wciąŜ trzymając się za nos. Spojrzała w lustro

opuszczając rękę. Tak jak przypuszczała, z nosa sączyła się krew.

Czy mogę wejść? - zapytał znowu Zach.

Nie... idź sobie - ruszyła do sąsiadującej z pokojem łazienki, wysoko

trzymając głowę i zakrywając nos obiema rękami.

Masz jakiś dziwny głos. Wchodzę.

Nie - wrzasnęła. - Idź sobie. - Sięgnęła po ręcznik. Po twarzy

płynęły jej łzy, bardziej z upokorzenia niŜ z bólu.

Wchodzę - krzyknął Zach, najwyraźniej bardzo juŜ zdenerwowany.

Nim Janine zdąŜyła zaprotestować, drzwi sypialni otworzyły się i

Zach wkroczył do środka. Spojrzał przez otwarte drzwi łazienki.

- Co się stało?
Janine jedną ręką przyciskała mokry ręcznik do dolnej połowy

twarzy, a drugą pokazywała mu drzwi.

Daj mi to zobaczyć - powiedział, nie przejmując się tym gestem.

Wziął ją za ramiona, pochylił nad wanną i delikatnie odsunął ręcznik.

Co ty robiłaś? Poranny sparing?

Jak moŜesz ze mnie Ŝartować! - łzy spadały jak krople deszczu na

jedwabną koszulę.

JuŜ po chwili krew przestała lecieć. Zach wiedział dokładnie, co

naleŜy zrobić. Janine nie miała juŜ ochoty się z nim szarpać.

Chcesz, to pocałuję i przestanie boleć.

Nie czekając na odpowiedź, Zach pocałował ją. Janine myślała, Ŝe

serce wyskoczy jej z piersi i nim zdała sobie sprawę z tego, co robi, objęła
go  ramionami  i  przywarła  do  niego  bezradnie.  Zach  całował  jej  czoło  i
oczy.  Palcami  ścierał  resztki  łez  na  policzkach.  Potem  wtulił  twarz  w  jej
szyję.  DrŜąca  upajała  się  jego  czułością.  NiewaŜne,  co  się  zdarzyło  w
przeszłości. W tej chwili, tego dnia Zach naleŜał do niej.

Zach podniósł Janine i zmierzał wyraźnie w stronę łóŜka. Gdyby nie

dowiedziała się o jego miłości do Marie, moŜe i skusiłoby ją to. Jednak
ś

wiadomość, Ŝe zawsze zajmować będzie odległe, drugie miejsce w jego

sercu była ciosem w jej dumę. I w serce. Musi minąć duŜo czasu, nim
pogodzi się z myślą, Ŝe nie ona jest tą kobietą, która budzi w nim
namiętność i pasję.

Delikatnie odsunęła go, wiedząc, Ŝe nie będzie potrafiła go

powstrzymać, jeśli pozostanie tak blisko.

Nie sprzeciwiając się jej decyzji, Zach opuścił ramiona i oparł się o

framugę, jakby potrzebował podpory.

Janine nie była w stanie spojrzeć na niego ani się do niego odezwać.

Odwróciła się i zaczęła przekładać ubrania z miejsca na miejsce.

Daję ci pięć minut na spakowanie, a potem zaczynam wynosić

rzeczy do samochodu - powiedział chwilę później Zach nieswoim głosem.

Janine skinęła głową czując się bardzo nieszczęśliwa. Nie wiedziała,

co mogłaby powiedzieć. On chciał się z nią kochać, a ona go odtrąciła.

Kiedy pakował samochód, Janine ubierała się. Piętnaście minut

później wyszła z torbą w ręce. Postanowiła, Ŝe będzie chłodna. Ale nie
zimna.

Przyjacielska - postanowiła - ale nie narzucająca się ze swą

przyjaźnią.

Jestem gotowa - obwieściła, uśmiechając się najbardziej

czarująco jak potrafiła.

Zach zamknął dom i parę minut później juŜ byli w drodze. Janine

postanowiła, Ŝe będzie się zachowywać, jakby nic nadzwyczajnego się nie
stało, paplała więc wesoło przez cały czas. Jeśli Zach nawet zauwaŜył, Ŝe
coś jest nie w porządku, nie dał tego po sobie poznać. On teŜ nie miał, zdaje
się, ochoty rozmawiać o tym, co się stało. Najlepiej było zapomnieć o całej

sprawie.

Tylko raz zwrócił się do niej. Zapytał, czy jeszcze boli ją nos, ale

szybko zapewniła go, Ŝe czuje się świetnie. Uśmiechnęła się przy tym
pogodnie i natychmiast zmieniła temat.

W Seattle niebo było szare i mŜył drobny deszcz. Wjechali do garaŜu

przy mieszkaniu Zacha. W milczeniu pomogła mu rozładować samochód.
Jadąc windą na dziesiąte piętro oboje byli dziwnie milczący.

Zach zawahał się na moment przed drzwiami i spojrzał na nią

niepewnie.

Czy przez ten próg takŜe powinienem cię przenieść, czy raz juŜ

wystarczy?

Wystarczy.

Dobrze - uśmiechnął się i otworzył drzwi, odsuwając się, by ją

przepuścić. Energicznie weszła do środka. Salon był przytulnie urządzony,
ale jego największą zaletę stanowiło ogromne okno z zapierającym dech
widokiem na dachy Seattle.

Jak ślicznie.

Skinął głową, zadowolony z jej reakcji.
-

Gdyby ci się tu nie podobało, moŜemy się zawsze przeprowadzić.

Teraz, kiedy pobraliśmy się, powinniśmy pomyśleć o kupieniu domu.

Dlaczego? - spytała niewinnym tonem.

Mam nadzieję, Ŝe kiedyś będziemy mieli dzieci.

To znaczy, kiedy ty będziesz na to gotowa, Janine, nie zmuszam cię

przecieŜ.

W... wiem. - wyjrzała przez panoramiczne okno, przyciskając

do siebie ręce, jakby dla uspokojenia serca.

Zach podszedł do biurka i nacisnął guzik odtwarzania automatycznej

sekretarki. Natychmiast rozpoczął się nieskończony ciąg nagranych
informacji. Wszystkie dotyczyły interesów.

Janine za bardzo ciekawił wygląd mieszkania, by miała tracić czas

na  wysłuchiwanie  wiadomości,  które  zebrały  się  podczas  trzech  dni  jego
nieobecności.  Przechodziła  od  pokoju  do  pokoju,  pragnąc  poznać  swój
nowy  dom.  ZauwaŜyła,  Ŝe  Zach  dyplomatycznie  zostawił  jej  bagaŜ
pomiędzy  drzwiami  do  dwóch  sypialni.  Jego  torba  wniesiona  była  do
jednej z nich. JeŜeliby chciała zostać Ŝoną w całym tego słowa znaczeniu,
wystarczyło  wnieść  rzeczy  do  jego  pokoju.  Sprawa  mogła  zostać
załatwiona bez gadaniny.

Janine podjęła decyzję natychmiast. Podniosła torbę i zaniosła ją do

pokoju gościnnego. Obejrzała się i zobaczyła Zacha przyglądającego się jej
z bolesnym wyrazem twarzy.

Idę do biura, chyba Ŝe jestem ci do czegoś potrzebny - powiedział

ponuro.

Nie, dziękuję.

Jego spojrzenie powędrowało ponad nią w stronę łóŜka w gościnnym

pokoju. Uniósł pytająco w górę jedną brew, jakby dając jej moŜliwość

zmiany decyzji.

Jesteś pewna, Ŝe chcesz spać tutaj? - zapytał.

Jestem pewna. Przeczesał palcami włosy.

Tego się właśnie obawiałem. Chwilę później juŜ go nie było.

Zach nie przyszedł tego wieczoru na kolację do domu. Kiedy

zadzwonił telefon, Janine właśnie brała kąpiel, więc zostawił tylko
wiadomość, Ŝe wróci późno. Zjadła sama siedząc przed telewizorem. Czuła
się opuszczona i niekochana. Wkładała właśnie naczynia do zmywarki,
kiedy wrócił.

Przepraszam, Ŝe jestem tak późno.

Nic nie szkodzi - skłamała. Nigdy w Ŝyciu nie czuła się bardziej

samotna.

Zach przejrzał pocztę, chociaŜ Janine była pewna, Ŝe zrobił to juŜ

rano.

Dostałaś wiadomość, Ŝe nie będę na kolacji?

Tak. Chcesz coś zjeść? Mogę ci coś przygotować.

Jadłem wcześniej.

Oglądali jeszcze przez dobrą godzinę telewizję, a potem

zdecydowali, Ŝe czas juŜ pójść do łóŜek.

Janine przebrała się w swoją piŜamę - bardzo zwyczajną, przez cały

tydzień  nosiła  podobne,  nie  mogła  się  zmusić  do  włoŜenia  eleganckiej
róŜowej  koszulki,  którą  dostała  od  Pam.  Wychodziła  właśnie  z  łazienki,
trzymając szczoteczkę do zębów w ustach, kiedy wpadła prosto na Zacha.
Powiedzieli  juŜ  sobie  wcześniej  dobranoc,  sądziła  więc,  Ŝe  zobaczy  go
dopiero  rano.  Nie  była  przygotowana  na  to  spotkanie  i  przestrzeń  między
nimi wydawała się gęsta od tłumionych emocji.

Ledwo powstrzymała się, Ŝeby nie wyciągnąć szczoteczki z ust i

powiedzieć mu, Ŝe chciałaby być kochana tak bardzo jak Maria.

Wyciągnął ręce, by ją podtrzymać i kiedy nie odskoczyła od razu,

prześliznął się ręką po jej gęstych, brązowych włosach, a potem ujął jej
twarz w dłonie i zajrzał głęboko w błękitne oczy.

Janine spuściła głowę i zamknęła oczy.
-

Szepram - wykrztusiła, chociaŜ mówić ze szczoteczką sterczącą z

ust było jej bardzo trudno.

Słucham?

Janine szybko wyciągnęła szczoteczkę.
-

Powiedziałam przepraszam za to, Ŝe wpadłam na ciebie.

Będzie ci wygodnie w pokoju gościnnym?

Tak, bardzo. Trzymał w ręce gruby koc.

Przyniosłem go dla ciebie.

Dziękuję - powiedziała, wychodząc z łazienki, Ŝeby wziąć

koc. Pragnęła, by porwał ją na ręce.

Pragnęła miłości. Pragnęła namiętności.
A on dawał jej ciepły koc.

Ja... telefonowałam do dziadka - powiedziała, ociągając się z

odejściem i przeklinając samą siebie za tę słabość.

TeŜ miałem to zrobić, ale było mnóstwo rzeczy do załatwienia.

Głos miał bardzo raźny. Właśnie doktor Coleman i kilku innych

przyjaciół było u niego na wiście.

Cieszę się, Ŝe dobrze znosi emeryturę.

Ja teŜ.

Przez chwilę panowała cisza.
-

Dobranoc, Janine - powiedział po chwili Zach.

I spojrzał z niechęcią w kierunku gościnnego pokoju.
-

Dobranoc - odpowiedziała zakłopotana.

Janine była pewna, Ŝe Ŝadne z nich nie spało ani przez chwilę tej

nocy. Dzieliła ich ściana, ale równie dobrze mogli znajdować się w dwóch
róŜnych stanach, tak wielki był emocjonalny dystans między nimi.

Rano, kiedy w sypialni Zacha zadzwonił budzik, Janine od dawna

juŜ nie spała. Odrzuciła przykrycia, ubrała się i zrobiła kawę, zanim wszedł
do kuchni.

Najwyraźniej był zaskoczony jej widokiem.
-

Dzięki - zamruczał, kiedy podała mu filiŜankę. - Zrobiłaś to

bardzo... no, jak Ŝona.

Co? Kawę?

Wstałaś, Ŝeby zobaczyć się z męŜem wychodzącym do pracy.

Tak się zdarzyło, Ŝe juŜ nie spałam, więc równie dobrze

mogłam wstać.

Otworzył lodówkę, wyjął sok pomarańczowy i nalał sobie do

szklanki.

Aha - odłoŜył karton i oparł się o kuchenny blat. - Zgodziłaś się,

eby nasze małŜeństwo było prawdziwe.

Tak - przyznała. Ale wtedy nie wiedziała przecieŜ jeszcze o wielkiej

miłości Zacha. Ostrzegał ją, Ŝe ich małŜeństwo będzie korzystne z wielu
powodów, a ostatnim z nich będzie miłość. Wtedy Janine chętnie się z nim
zgodziła, poniewaŜ wierzyła, Ŝe wszystko potoczy się jak w ksiąŜce, aŜ do
szczęśliwego zakończenia. Pewnego dnia spojrzą na siebie i stwierdzą, Ŝe
się kochają. Teraz wiedziała, Ŝe to się nigdy nie zdarzy. Wiedziała teŜ, Ŝe
nie potrafi tego znieść.

Janine - powiedział Zach, wyrywając ją z zamyślenia. - Czy coś

jest nie tak?

A cóŜ moŜe być nie tak?

Chyba coś cię męczy. Wyglądasz, jakbyś straciła kogoś

najbliŜszego.

Powinieneś mi był powiedzieć - wybuchnęła, uciekając z kuchni.

Co ci powiedzieć? - krzyknął Zach, wychodząc za nią do holu.

Wpadła do swej sypialni, skuliła się na brzegu łóŜka, zaciskając

mocno ręce w pięści.

O czym ty mówisz? - zapytał stając w drzwiach.

O... o kobiecie, którą kochałeś.

Maria? Co ona ma wspólnego z nami?

Powiedziałeś, Ŝe straciłeś dla niej serce, a ona cię odrzuciła.

Kochałeś ją... Była odwaŜna i wspaniała, a ja taka nie jestem. Boję się bólu
i... Chciałabym być patriotką, ale jedyne, co robię, to uczestniczę w
wyborach i znam tylko odmianę francuskich czasowników.

Co to wszystko ma wspólnego z tobą i ze mną?

powtórzył szorstko Zach. Nagle wzniósł ręce do nieba. - Co to

ma w ogóle wspólnego z. czymkolwiek?

Janine pokręciła tylko głową, wiedząc, Ŝe i tak nie będzie umiała nic

wytłumaczyć.

A mnie tylko lubisz.

Poprawka - powiedział Zach, wchodząc do sypialni. - Cenię cię.

To za mało - powiedziała, czując się okropnie.

Co znaczy za mało? PrzecieŜ podobno wyszłaś za mnie tylko

dlatego, Ŝe dobrze całuję, więc nie moŜesz zrzucać na mnie winy.

Nie zrzucam, tylko Ŝe ty... ty nigdy nie mówiłeś mi, Ŝe kochasz

kogoś innego, a ją nie tylko kochałeś, ale na dodatek ona była bohaterką. A
do  mnie  czujesz  tylko  sympatię.  Nie  chcę  twojej  przyjaźni,  Zachary
Thomas  -  krzyknęła,  zrywając  się  na  równe  nogi.  Chciała  zebrać  swe
rozproszone  myśli.  -  Gdyby  ci  na  mnie  choć  trochę  zaleŜało,
opowiedziałbyś mi o Marii wcześniej. Zachowałeś się... nie fair.

Twarz Zacha pociemniała, wcisnął ręce do kieszeni.
-

A ty, moja droga, nie wspomniałaś mi ani słowem o Brianie.

Janine była tak zaskoczona, Ŝe opadła z powrotem na łóŜko. Zach

patrzył na nią wyzywająco.

Kto powiedział ci o Brianie?

Twój dziadek.

Skąd wiedział? Nigdy nie powiedziałam mu o tym ani słowa.

Najwyraźniej wiedział.

Najwyraźniej - Janine miała ochotę się rozpłakać.

Pewnie powiedział ci, Ŝe Brian mnie okłamał.

Mówił, Ŝe mnie kocha, a cały czas spotykał się z inną dziewczyną. -

Nagle przyszła jej do głowy zupełnie nowa, jeszcze bardziej dręcząca myśl.
- ZałoŜę się, Ŝe dziadek uŜył tej historii, Ŝeby zrobiło ci się mnie Ŝal, na
tyle Ŝal, byś się zgodził ze mną oŜenić.

Nie Janine.

Ukryła twarz w dłoniach, wstyd palił jej policzki. To było jeszcze

gorsze, niŜ sobie wyobraŜała.

Było ci mnie Ŝal, tak?

Zach przeszedł przez pokój.
-

Nie mam zamiaru cię oszukiwać, choć odnoszę wraŜenie, Ŝe

byłoby lepiej, gdybym kłamał. Twój dziadek opowiedział mi o o twojej
miłości do Briana dopiero tego dnia, kiedy zabraliśmy go do lekarza.

Chciał, Ŝebyśmy poznali się trochę lepiej - szepnęła Janine, wciąŜ

nie mogąc się pogodzić z myślą, Ŝe dziadek przez cały czas wiedział o
Brianie.

Poczułem do ciebie sympatię juŜ wcześniej.

Poczuć sympatię brzmi jeszcze gorzej niŜ lubić - mruknęła.

Posłuchaj mnie przez chwilę, dobrze?

Dobrze - westchnęła, nie wierząc, Ŝeby to, co teraz powie, mogło

w czymkolwiek pomóc. Jej duma została głęboko zraniona. Wielką
miłością Zacha była wspaniała patriotka, podczas gdy ona oddała swe
uczucia babiarzowi o słabej woli.

Nie jest tak źle - Zach starał się ją podbudować.

Mogę sobie wyobrazić, co dziadek ci naopowiadał.

Powiedział tylko, Ŝe boi się, Ŝe zwątpiłaś w swoją umiejętność

oceny ludzi. ZauwaŜył, jak unikasz kontaktów z męŜczyznami. Tak jakbyś
uciekała, by lizać swoje rany.

To nieprawda. Spotykałam się całkiem często z Peterem Donahue.

Niegroźne randki z niegroźnym męŜczyzną. Nigdy nie było nawet

cienia nadziei na to, Ŝebyś się zakochała w Peterze i dobrze o tym
wiedziałaś. Dlatego mogłaś się z nim spotykać.

Czy z powodu... Briana dziadek postanowił się zabawić w swata.

Sądzę, Ŝe częściowo tak. Ale teŜ dlatego, Ŝe twoja przyszłość leŜy

mu bardzo na sercu. Pragnie, Ŝebyś była szczęśliwa i bezpieczna. Anton
wie, Ŝe nigdy świadomie cię nie zranię. A w jego oczach my dwoje
pasujemy do siebie - Zach usiadł koło niej i przykrył jej dłoń swoją dłonią.
- Czy to ma teraz takie znaczenie? Jesteśmy małŜeństwem.

Uciekła od niego wzrokiem i przełknęła z trudem ślinę.
-

MoŜe nie jestem blondynką, ani jakąś tam pięknością, moŜe nawet

nie jestem dzielna, ale zasługuję na męŜa, który by mnie kochał. Ale ani
dziadek, ani ty nie wzięliście tego pod uwagę. Nie chcę twojej litości,
Zachu Thomas.

To dobrze, bo ja się wcale nad tobą nie lituję. Jesteś moją Ŝoną i

mówiąc szczerze, jestem szczęśliwy z tego powodu. MoŜemy ułoŜyć sobie
dobrze Ŝycie, jeŜeli przestaniemy wracać do tych bzdur.

Gdybyś sam wybierał sobie Ŝonę, nigdy byś mnie nie wybrał. Od

pierwszej  chwili,  kiedy  się  spotkaliśmy,  wiedziałam,  co  myślisz  o  mnie.
Myślałeś,  załoŜyłeś  sobie,  Ŝe  jestem  bogatą,  zepsutą  pannicą,  która  nigdy
nie  miała  w  Ŝyciu  Ŝadnych  zmartwień.  Na  pewno  uwaŜałeś,  Ŝe
największym  nieszczęściem,  jakie  mnie  kiedykolwiek  spotkało,  był
złamany paznokieć.

Zgoda, przyznaję, Ŝe źle cię oceniłem, ale to było wcześniej -

upierał się Zach.

Wcześniej niŜ co?

To było, zanim cię poznałem.

To znaczy, Ŝe zgodziłeś się ze mną oŜenić, bo okazałam się nie

taka zła. Powinnam chyba zemdleć ze wzruszenia.

- Mówiłem ci wcześniej, - Zach westchnął z rezygnacją - Ŝe nie mam

zamiaru mówić ci rzeczy, które kobiety tak lubią słuchać. Nie znam się za
grosz na romansach. Ale zaleŜy mi na tobie, Janine, naprawdę zaleŜy. Czy
to nie wystarczy?

Potrzebuję czegoś więcej - powiedziała ze smutkiem.

Zach zmarszczył brwi.
-

Powiedziałaś mi, zanim jeszcze pobraliśmy się, Ŝe nie

potrzebujesz romantycznych słówek. Byłaś zadowolona do chwili, kiedy
wspomniałem o Marii.

Dlaczego to właśnie zmieniło wszystko między nami.
Stwierdziła, Ŝe Zach zaczyna tracić cierpliwość. Spuściła wzrok na

puszysty dywan.

Naprawdę chciałabym ci to wytłumaczyć. Tak mi przykro,

Zach, naprawdę mi przykro.

Wydawało się, Ŝe upłynęła cała wieczność, zanim Zach odezwał się

znowu.

Mnie teŜ - wyszeptał i odwrócił się. Po chwili usłyszała, jak drzwi

frontowe otwierają się i za moment zamykają. Zach ją zostawił.

A czego oczekiwałaś? - płakała, kryjąc twarz w dłoniach. - Czy

myślałaś,  Ŝe  padnie  tu  przed  tobą  na  kolana  i  wyzna  ci  miłość?  -  obraz
dumnego,  silnego  Zacha  grającego  rolę  łagodnego  męŜusia  wydał  jej  się
wręcz  komiczny.  JeŜeli  miałby  to  zrobić  dla  jakiejś  kobiety,  to  tylko  dla
odwaŜnej i pięknej Marii. Nie dla Janine.

Po tym okropnym poranku stosunki między nimi stały się jeszcze

bardziej oziębłe. Zach wychodził do pracy wcześnie rano, a wracał późno,
zazwyczaj po kolacji. Janine nigdy nie pytała, gdzie był ani z kim, chociaŜ
nieraz miała ochotę.

Zach okazał się idealnym - jeśli nie męŜem - to współlokatorem,

serdeczny, grzeczny, nie wchodzący w drogę. Ona z kolei poświęciła się
pracy w Klubie Przyjaciół. Robiła wszystko, by ukryć swój smutek przed
dziadkiem, ale było to trudne.

Wyglądasz blado - zauwaŜył, kiedy przyszła do niego w parę

dni po powrocie znad oceanu.

Schudłaś?

Chciałabym - powiedziała, udając, Ŝe się z tego śmieje. Siedzieli w

jadalni, pani McCormick wchodziła i wychodziła, rzucając na Janine
zaniepokojone spojrzenia.

Nie moŜesz bardziej schudnąć - powiedział dziadek, przyglądając

się jej uwaŜnie. PołoŜył bułkę koło jej talerza i postawił przed nią
maselniczkę.

Nie chudnę - odburknęła, smarując bułkę grubo masłem, Ŝeby mu

zrobić przyjemność.

Chciałbym wiedzieć, co się nie układa między wami - wybuchnął

nagle dziadek. Cisnął serwetkę na talerz. - Powinniście być szczęśliwi! A
oboje wyglądacie jak chorzy na cięŜką grypę. Zach cały czas siedzi w

biurze.

Janine starannie przekroiła bułkę. Przez chwilę zastanawiała się, czy

poruszyć temat Briana, ale stwierdziła, Ŝe to nie ma sensu.

Mówisz więc, Ŝe wszystko jest w porządku między tobą a

Zachem - dziadek mruknął powątpiewająco.

Zabawne, on powiedział dokładnie to samo. Tylko dał mi

jeszcze do zrozumienia, Ŝebym nie pchał nosa w nie swoje sprawy. Nie
tymi słowami, ale jednak.

- Problem w tym, Ŝe chłopak wygląda równie źle jak ty. Nie mogę

tego zrozumieć. Jesteście przecieŜ stworzeni dla siebie!

Dziadek sięgnął do kieszeni po cygaro.
-

Będę się widział dzisiaj po południu z Zachem i mam zamiar

powiedzieć mu, co o tym myślę. Powinnaś być szczęśliwa - stuknął cygarem
o blat stołu.

Wszystko będzie dobrze, dziadku. Nie mieszaj się w to.

Przez długą chwilę nic nie mówił. Przyglądał się cygaru, które

trzymał między palcami.

- Jesteś pewna, Ŝe nie chcesz, Ŝebym z nim porozmawiał? - zapytał

wreszcie.

Uśmiechnęła się na samą myśl o takiej rozmowie.
-

Jestem pewna - powiedziała i zerknęła na zegarek. Pam będzie na

nią czekać. - A skoro masz zamiar zobaczyć się z Zachem, powiedz mu, Ŝe
prawdopodobnie nie zdąŜę do domu na kolację? Niech... nie czeka i zje
sam.

Czy często to robisz? - pytanie było jednocześnie oskarŜeniem.

Nie - odpowiedziała potrząsając głową. - Pierwszy raz. Mam pomóc

Pam i nie wiem, kiedy skończymy.

Dziadek zapalił cygaro i dopiero po chwili odpowiedział.
- Powiem mu.

Janine zasiedziała się u Pam dłuŜej, niŜ planowała. Lekcje, w

których jej pomagała, nie były trudne, ale Pam błagała, Ŝeby Janine została
z nią. Ojciec miał wrócić późno z pracy i dziewczynce obecność Janine
była najwidoczniej bardzo potrzebna. Przygotowały razem kolację, którą
zjadły, siedząc przed telewizorem, Pam przez cały czas opowiadała o swoich
przyjaciołach i w ogóle o Ŝyciu.

Była prawie dziewiąta, kiedy Janine wjechała do garaŜu. Pierwszą

rzeczą, jaką zauwaŜyła, był samochód Zacha. Atmosfera między nimi była
tak pełna sztucznej serdeczności, Ŝe robiło jej się słabo na myśl o spotkaniu
z nim, nawet na krótko. Od pamiętnego poranka Zach nie usiłował juŜ z nią
rozmawiać na temat jej roli w jego Ŝyciu. Janine wcale nie chodziło o
kwieciste deklaracje miłości. Po prostu słowo czy dwa trochę serdeczniejsze
niŜ „lubić" czy „czuć sympatię" mogłyby pokazać, Ŝe jest dla niego waŜna.

Wciągnęła głęboko powietrze, Ŝeby się uspokoić, i ruszyła do domu.
Miała właśnie otworzyć drzwi, kiedy wypadł zza nich Zach jak burza

nieŜna.

- Gdzie ty u diabła byłaś? - wykrzyknął.
Janine była tak zaskoczona jego wybuchem, Ŝe nic nie

odpowiedziała.

- Jako twój mąŜ chcę wiedzieć dokładnie, gdzie byłaś - Zach zburzył

gwałtownie dłonią włosy.

Zdjęła sweter i powiesiła go na wieszaku razem z torebką. Jej

milczenie rozwścieczyło Zacha jeszcze bardziej. Z zaciśniętymi pięściami
krzyczał dalej.

- Czy ty masz pojęcie, która jest godzina? Czy przyszło ci do głowy,

e ja się mogę o ciebie bać?

Janine odwróciła się do niego.
-

Wiedziałeś, gdzie jestem - odpowiedziała spokojnie.

Anton powiedział mi tylko, Ŝe wrócisz późno. Nie mówił, gdzie

jesteś ani z kim. To chyba oczywiste, Ŝe się martwiłem.

Przepraszam, następnym razem zostawię ci numer telefonu Pam, w

razie gdybyś chciał się ze mną skontaktować - Janine ziewnęła, zasłaniając
usta obiema dłońmi. Dzień był męczący. - Teraz chciałabym pójść do łóŜka,
jeśli nie masz nic przeciwko temu. Chyba Ŝe chciałbyś coś jeszcze
wiedzieć.

Spojrzał na nią i potrząsnął głową, potem gwałtownie odwrócił się i

odszedł.

Parę godzin później Janine obudziła się z lekkiego snu na dźwięk

przypominający

zawodzenie,

dochodzący

sąsiedniego

pokoju.

Uświadomiła sobie natychmiast, Ŝe to Zach. CzyŜby męczył go jakiś
koszmar nocny?

Odrzuciła koce i ruszyła pospiesznie do jego pokoju. Pełne udręki

krzyki stawały się coraz głośniejsze. W słabym świetle z korytarza
zobaczyła, jak zwija się na łóŜku.

- Zach - krzyknęła podbiegając bliŜej. Usiadła na skraju łóŜka i

połoŜyła łagodnie rękę na jego ramieniu.

- Obudź się. To sen. To tylko sen. Wszystko dobrze...
Zach otworzył oczy.
- Janine - wyjęczał jej imię jak w udręce i wziął ją w ramiona z taką

siłą, Ŝe przez moment nie mogła złapać tchu. - Dobry BoŜe - szepnął tak
cicho, Ŝe ledwie go usłyszała. - Myślałem, Ŝe cię straciłem.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Zach, nic mi nie jest - wyszeptała Janine. Wzruszenie dławiło jej

gardło, kiedy patrzył na nią takim zgłodniałym wzrokiem. Wydawało się,
Ŝ

e nawet teraz nie potrafi uwierzyć, Ŝe Janine jest zdrowa i cała.

To było takie realistyczne - mówił dalej oddychając głęboko.

Zakrył twarz, jakby odgradzając się od Ŝywych wciąŜ obrazów własnej
wyobraźni, przyniesionych przez sen. Posunął się, robiąc dla niej miejsce
na wielkim łóŜku. Dotykał nieświadomie jej włosów, muskając od czasu do

czasu policzki.

Byliśmy na oceanie - opowiadał jej - i chociaŜ przestrzegałem cię,

uparłaś się, Ŝeby pływać. Wielka fala zakryła cię i zaczęłaś tonąć. Bóg mi
ś

wiadkiem, Ŝe próbowałem ze wszystkich sił do ciebie dopłynąć, ale nie

mogłem - na chwilę zamknął oczy. - Wzywałaś mnie, a ja nie mogłem cię
odnaleźć. Płynąłem za wolno.

Zach - szepnęła, z ustami tak blisko jego ust, Ŝe ich oddechy

mieszały się. - Jestem tutaj. To był tylko sen. To nie zdarzyło się naprawdę.

Przytaknął, ale jego oczy nadal były pochmurne, nie spuszczał z niej

wzroku. Potem bardzo wolno, jakby spodziewając się, Ŝe go odrzuci,
przysunął usta jeszcze bliŜej do niej.

Nie mogę znieść myśli, Ŝe mógłbym cię utracić.

Wolałbym umrzeć.
W tej chwili Janine nie potrafiła odmówić mu niczego. Czekała na

pocałunek.

Poczuła jego ręce w swych włosach i usta na swoich wargach i nagle

wszystko przestało się liczyć poza tym pocałunkiem. Pokonana czułością,
jaka ją ogarnęła, poddała się jej.

Janine, o moja najsłodsza, najmilsza Janine. Nie mogę cię stracić.

Jestem tutaj... jestem tutaj - Janine przytulona do niego oddawała

mu ciało i serce. Całował ją raz po raz. Objęła go mocno rękami. Tego
właśnie potrzebowała od pierwszej chwili. Pewności, Ŝe on ją potrzebuje.
Wypełniało ją szczęście.

Z jękiem oderwał swoje usta od jej warg. Trzymał ją blisko przy

piersi, oddychając szybko i gwałtownie. Szczęśliwa westchnęła głośno.
Słyszała mocne bicie jego serca, gdy przytulała policzek do jego
muskularnej piersi.

Czy cię przestraszyłem? - zapytał po chwili.

Nie - wyszeptała.

Uspokajająco głaskał ją po głowie, kiedy mościła sobie wygodne

miejsce w jego ramionach. Za kaŜdym razem, kiedy ją całował, Janine
czuła się cudownie, a jego pieszczoty poruszały ją głębiej jeszcze niŜ
pocałunki. Czuła, Ŝe jest z nim połączona nie tylko ciałem, ale i duszą. Łzy
napłynęły jej do oczu, nie mogła ich powstrzymać.

Oboje długo milczeli. Ale Janine nie potrzebowała słów. Zamknęła

oczy, starając się zapamiętać na zawsze te bezcenne chwile.

Kiedy Zach odezwał się, jego głos zniŜył się prawie do szeptu.
-

Moja siostra utopiła się. Nazywała się Beth Ann. Obiecałem,

e zawsze będę się nią opiekował i... zawiodłem ją. Nie mógłbym znieść,

gdybym i ciebie miał stracić.

Janine przytuliła się do niego mocniej. Wiedziała, jak trudno mu

było opowiadać o siostrze.

- Nigdy sobie tego nie wybaczę. - Poczuła, jak jego ciało tęŜeje, a

palce zaciskają się jej na ramionach. - Wspomnienie śmierci Beth Ann
nadal mnie nawiedza. Gdybym był przy niej, nie utonęłaby. Ona...

Janine uniosła głową i jej zamglone spojrzenie napotkało jego

wzrok.

To nie była twoja wina. Dlaczego się oskarŜasz?

Ja byłem za nię odpowiedzialny - odburknął. Janine podejrzewała, Ŝe

Zach bardzo rzadko, jeśli w ogóle, zdradzał przed innymi swój ból i
poczucie winy z powodu śmierci siostry. Wydał jęk i zacisnął powieki.

Przez całe lata śniło mi się, jak tonie. Zawsze tak samo wyraziście.

A tym razem na jej miejscu byłaś... ty.

Widzisz, Ŝe nic mi nie jest - ujęła jego twarz w dłonie.

Westchnął i uśmiechnął się do niej trochę niepewnie.
-

JuŜ jest dobrze. Nie powinienem cię tym obciąŜać.

To nie jest cięŜar.

Przytulił ją mocno, wdychając jej zapach, napawając się jej

obecnością.

- Zostaniesz ze mną?
Skinęła głową, zadowolona, Ŝe on jej potrzebuje.
Po kilku minutach poczuła, jak zapada w sen. Po równym,

spokojnym oddechu Zacha poznała, Ŝe juŜ zdąŜył zasnąć.

Kiedy obudziła się, obok niej leŜał Zach. - Jak dwie łyŜeczki w

pudełku  -  pomyślała.  Jego  ramię  przerzucone  było  przez  jej  biodro.  W
jakimś  momencie  w  nocy  musiała  zagrzebać  się  pod  kołdrę,  ale  w  ogóle
tego  nie  pamiętała.  Mały  uśmieszek  satysfakcji  wypłynął  na  jej  usta.
Przetoczyła  się  ostroŜnie  na  plecy,  by  nie  przeszkodzić  Zachowi  i  zaczęła
się zastanawiać, co powinna teraz zrobić. Bała się, Ŝe kiedy Zach obudzi się
i  zobaczy  ją  koło  siebie,  moŜe  poŜałować  tego,  co  się  stało.  W  jasnym
ś

wietle dnia moŜe czuć się niezręcznie, Ŝe opowiedział jej o śmierci siostry

i o swoim poczuciu winy.

Janine zamknęła oczy i dyskutowała sama ze sobą. JeŜeli wyślizgnie

się z łóŜka i wróci do własnego pokoju, on moŜe pomyśleć, Ŝe odrzuciła
go.

Janine - usłyszała jego zaspany szept. Otworzyła szeroko oczy.

Ja... my, zasnęliśmy. Która godzina?

- Wcześnie. Budzik zadzwoni dopiero za parę godzin.
Janine starała się ukryć nutę zawodu w głosie. Była pewna, Ŝe nie

chciał mieć jej tu przy sobie. Był zakłopotany jej obecnością w jego łóŜku.

Jeśli chcesz, pójdę sobie.

Nie.

To jedno słowo było wypełnione tak głębokim uczuciem, Ŝe Janine

nie wierzyła własnym uszom. Udało jej się odwrócić głowę i spotkać jego
spojrzenie. W świetle poranka ujrzała, Ŝe jego ciemne oczy pełne są
poŜądania.

- Przykro mi, Ŝe zachowywałam się tak okropnie po... rozmowie o

Marii - szepnęła, wpatrując się w niego z uczuciem. - Byłam zazdrosna i
wiedziałam, Ŝe zachowuję się śmiesznie, ale nie mogłam nic na to
poradzić.

Uśmiechnął się szeroko.
- Wybaczę ci, jeśli nigdy mi nie wypomnisz, jak się zachowywałem

wczoraj wieczorem, kiedy wróciłaś do domu.

Odpowiedziała mu delikatnym pocałunkiem, a on przyciągnął ją

mocno do siebie. Janine wypełniało szczęście. Była w jego ramionach.

- Nie wiem, jak ci powiedzieć to wszystko, co powinnaś usłyszeć,

Janine, ale wiem jedno. Kocham cię. Nie mam pojęcia, kiedy to się stało.
Po prostu pewnego dnia obudziłem się, wiedząc, jak bardzo jesteś dla mnie
waŜna. Nie umiałem ci dać wielkiej namiętności, o jakiej marzyłaś, i było
mi smutno z tego powodu. Moja miłość jest stała i spokojna. Jest głęboko
w moim sercu, i zaufaj mi, ona tam naprawdę jest. Jesteś najwaŜniejszą
osobą w moim Ŝyciu.

Och, Zach, tak bardzo cię kocham.

Ty mnie kochasz?

Pokochałam cię dawno. Myślę, Ŝe jeszcze przed naszym ślubem.

Dlatego tak bardzo przejęłam się Marią. Chciałam, Ŝebyś pokochał mnie
równie mocno, jak kochałeś ją... równie mocno jak ja ciebie.

To nie jest tak. Nigdy. Marie była równie dzielna jak piękna, ale

to, co było między nami nie mogło trwać. I ona to wiedziała. Zakochałem
się w niej, ale ją za bardzo interesowała praca i nie chciała angaŜować gdzie
indziej swojego serca. Podniecało ją ryzyko. Dopiero kiedy spotkałem
ciebie, zrozumiałem, Ŝe jeślibym miał się kiedykolwiek oŜenić, to tylko z
kobietą taką jak ty.

- Z kobietą taką jak ja?
Musnął ją wargami.
- Z kobietą, która ma w sobie ciepło, delikatność i czułość. Która nie

myśli tylko o sobie i jest godna - zawahał się - poŜądania.

Poczuła, jak coś ściska ją w gardle. Zach uwaŜał, Ŝe jest godna

poŜądania.  Chciał  się  z  nią  kochać.  Nie  musiał  tego  mówić.  Widziała
poŜądanie w jego oczach. Nie była to szaleńcza namiętność, której - jak jej
się  zdawało  -  kiedyś  pragnęła,  ale  ta  miłość,  którą  jej  okazywał,  i
pragnienie,  które  czuła,  były  częścią  niego  i  działającej  na  nią  silniej  niŜ
jakiekolwiek czyny i słowa.

Janine, pogrąŜając się w ogarniającej ją słabości, wyszeptała tylko.
- Kochaj mnie, Zach.
W tym momencie usta Zacha odnalazły jej wargi. Poczuła jak jego i

jej poŜądanie zlewa się w jedno. Gdyby miała jeszcze jakiekolwiek
wątpliwości, znikłyby w tym momencie jak mgła w słońcu.

Zamknął ją w swym uścisku i przetoczył się na plecy, pociągając ją

za sobą. Całym ciałem leŜała teraz na nim. Ujął w dłonie jej twarz jakby
wciąŜ w obawie, Ŝe go powstrzyma.

- Zrób mnie swoją Ŝoną - szepnęła, sięgając ustami do jego ust.
Zach jęknął, a potem zrobił coś najdziwniejszego i najwspanialszego.

Roześmiał się. Dźwięk pełen radości przetoczył się przez cały pokój.

- Moja najsłodsza Janine - powiedział. - Jesteś radością mojego

ycia.

I jeszcze długo ich radość rozbrzmiewała w westchnieniach i

szeptanych słowach miłości.

Dzwonek nie chciał umilknąć. Janine cicho coś wymruczała i

sięgnęła ręką, mając nadzieję, Ŝe natrafi na źródło hałasu. Ale zanim do
niego dotarła, dźwięk urwał się nagle.

- Dzień dobry, Ŝono - wyszeptał Zach blisko jej ucha.
Nie otwierając oczu uśmiechnęła się leniwie.
- Dzień dobry, męŜu. - przekręciła się na plecy, wyciągając do niego

ramiona. - Miałam przepiękny sen.

Zach zaśmiał się cicho.
-

To nie był sen.

AleŜ musiał być - odpowiedziała obejmując go za szyję. - W

prawdziwym Ŝyciu tak wspaniałe rzeczy się nie zdarzają.

Ja teŜ tak myślałem, ale udowodniłaś mi, Ŝe się myliłem -.

pocałował ją z uczuciem.

Powoli, jakby wbrew swojej woli, otworzyła oczy. Napotkała ciemne

spojrzenie pełne poŜądania.

Spóźnisz się do pracy - ostrzegła go.

Jego uśmiech był pełen zmysłowego zadowolenia.
-

A kto by się tym przejmował?

Ja na pewno nie - mruknęła. I z radością oddała się swemu

męŜowi.

Zach był juŜ godzinę spóźniony, kiedy wreszcie wstał z łóŜka i

ruszył w stronę prysznica. Janine ubrana w górę od piŜamy swego męŜa
powędrowała do kuchni, Ŝeby przygotować dzbanek kawy. Czynności
wykonywała automatycznie, myśląc zupełnie o czym innym i uśmiechając
się do siebie.

Zach wszedł do kuchni, objął ją w pasie i zaczął całować po karku.
-

Zach - zaprotestowała, ale nie zbyt zdecydowanie. Zamknęła oczy i

oparła się mocno o jego muskularne ciało. - Jesteś juŜ spóźniony.

Wiem - wymamrotał. - Gdybym nie miał waŜnego spotkania dziś

rano, wcale bym nie poszedł.

Janine odwróciła się do niego i zajrzała mu w oczy.
-

Przyjdziesz do domu na kolację?

Jeśli jeszcze przez chwilę tak na mnie popatrzysz, przyjdę do domu

na obiad.

To znaczy, Ŝe juŜ powinieneś wracać - uśmiechnęła się Janine.

Wiem - powiedział odsuwając się od niej niechętnie. - Pójdziemy

dziś na kolację, Ŝeby to uczcić - dodał całując ją znowu. Czuła, Ŝe jego usta
są gorące, pragnące i poŜądające. Podniósł głowę, ale oczy miał nadal
zamknięte. - Potem wrócimy do domu i uczcimy to jeszcze raz.

Janine westchnęła. śycie w małŜeństwie zaczynało jej się podobać.
Zach wrócił do domu dokładnie o piątej. Janine wyszła mu na

powitanie. śadne z nich nie ruszyło się. Patrzyli na siebie, jakby rozłąka
trwała lata, a nie kilka krótkich godzin.

Janine poczuła, Ŝe kręci jej się lekko w głowie.
-

Cześć - udało jej się powiedzieć. Ze zdziwieniem zdała sobie

sprawę, Ŝe zamiast radosnego powitania zabrzmiało to jak ochrypły szept. -
Jak wypadło spotkanie?

le.

le?

Skinął głową i zrobił krok do przodu, odkładając teczkę na stolik.
-

Miałem wysłuchać bardzo waŜnego raportu finansowego, ale

niestety mogłem myśleć jedynie o tym, kiedy wrócę do domu, do mojej
Ŝ

ony.

Och! - Okrzyk moŜe nie wyraŜał inteligencji, ale sam widok Zacha

zakłócał jej normalne procesy myślowe.

Cała sytuacja stawała się coraz bardziej kłopotliwa - mówił dalej,

podchodząc do niej bliŜej - kiedy w trakcie spotkanie zacząłem się
uśmiechać, a potem roześmiałem się głośno.

miałeś się? Co cię tak rozśmieszyło?

Przypomniałem sobie twoją definicję miłości. Schadzkę na

wrzosowiskach załatwił nam twój dziadek, spacery, ręka w rękę, po plaŜy
zorganizowałem ja juŜ po ślubie. Ale szaloną namiętność, moja droga,
słodka Ŝono, musieliśmy odkryć razem.

Jej oczy zaszkliły się.
-

NajdroŜsza, najsłodsza Janine, kocham cię.

Ruszyli ku sobie, ale gwałtownie się zatrzymali na dźwięk dzwonka

u drzwi. Pytające spojrzenie Zacha powędrowało na Janine. Wzruszyła
ramionami. Nie miała pojęcia, kto to moŜe być.

W chwili gdy Zach otworzył drzwi, do ich mieszkania wpadł Anton.

Wyglądał jak człowiek, który powziął bardzo waŜną decyzję.

- Wy dwoje, siadajcie tu - rozkazał wskazując na sofę.
-

Dziadku?

Anton?

Janine spojrzała na Zacha, ale ten był równie zaskoczony jak ona.

Wzruszyła więc ramionami i wypełniła polecenie. Zach usiadł tuŜ przy
niej.

Dziadek stanął przed nimi.
-

Jedliśmy niedawno lunch razem z Janine - zwrócił się do Zacha. -

Uświadomiłem wtedy sobie dwie rzeczy. Po pierwsze i najwaŜniejsze, Ŝe
jest ona w tobie śmiertelnie zakochana, choć wątpię, by ci się do tego
przyznała.

Dziadku - zaczęła Janine, ale on uciszył ją jednym spojrzeniem.

Po drugie, Ŝe jest nieszczęśliwa. Bardzo nieszczęśliwa. Miłość nie

jest sprawą łatwą...

- Anton - przerwał mu Zach - jeśli ty...
Jego równieŜ dziadek powstrzymał wzrokiem.

Nie przerywaj mi, chłopcze. Teraz ja mówię i nikt nie śmie mi

przerwać.  Jak  stwierdziłem,  Janine  jest  smutna.  Ale  to  jeszcze  nic  w
porównaniu  z  tobą.  -  Nagle  przestał  chodzić  po  pokoju  i  stanął  na
przeciwko  Zacha.  -  Przez  cały  tydzień  wysłuchuję  narzekań  i  skarg  na
ciebie.  Chłopcy  w  biurze  utyskują,  Ŝe  jesteś  tam  od  rana  do  wieczora,  Ŝe
pracujesz  jak  oszalały.  A  ja  znam  cię,  Zach,  lepiej  niŜ  ktokolwiek  inny.
Kochasz moją wnuczkę i to cię tak męczy.

Dziadku.

Szszsz - uciszył Janine niecierpliwym ruchem ręki.- Być moŜe

jestem starym człowiekiem, ale nie jestem ślepy. Sposób, w jaki was
połączyłem, pewnie nie był najmądrzejszy, ale za to skuteczny. - Zawahał się
na chwilę i uśmiechnął z dumą. - Na początku miałem pewne wątpliwości.
Janine mi trochę namieszała.

Mówiłeś coś, Ŝe łatwiej jest oskubać Ŝywego kurczaka - wtrącił

Zach, posyłając Janine porozumiewawczy uśmiech.

To prawda. Janine zapierała się jak osioł. Ale jak sam wiesz

dobrze, Zachary, ty równieŜ nie ułatwiałeś mi zadania. Oboje uwaŜacie, Ŝe
skoro jestem w wieku emerytalnym, to juŜ nic nie widzę. Ale tak nie jest.
Byliście oboje samotni, wypełnialiście Ŝycie związkami bez znaczenia,
unikając miłości, unikając Ŝycia. Kocham was. I nie będę siedział z
załoŜonymi rękami.

Udało ci się - powiedziała Janine, chcąc mu dodać pewności.

Na początku tak myślałem. Zorganizowałem wam wyjazd do

Szkocji  i  widziałem,  Ŝe  wszystko  zaczyna  grać,  jak  w  scenariuszu
filmowym.  Kiedy  powiedzieliście  mi,  Ŝe  macie  zamiar  się  pobrać,  byłem
najszczęśliwszym człowiekiem. Stało się to wcześniej, niŜ zakładałem, ale
przyjąłem,  Ŝe  wszystko  się  dobrze  ułoŜyło.  Najwidoczniej  myliłem  się.  A
teraz boję się o was.

Nie musisz.

Moim zdaniem jednak tak - dziadek spojrzał na nich twardo. -

Powiedz mu, Ŝe go kochasz, Janine. Spójrz mu w oczy i odrzuć tę swoją
idiotyczną dumę. On musi to wiedzieć. On musi to usłyszeć. Powiedziałem
ci na początku, Ŝe jest to człowiek, którego trudno rozgryźć i Ŝe musisz być
cierpliwa. Nie wziąłem tylko pod uwagę tej twojej cholernej dumy.

Chcesz, Ŝebym powiedziała Zachowi, Ŝe go kocham. Tutaj? Teraz?

Tak!

Janine odwróciła się w stronę swego męŜa i czując się trochę głupio,

spuściła wzrok.

Powiedz mu - warknął dziadek.

Kocham cię, Zach - zaczęła cicho. - Naprawdę cię kocham.

Dziadek wydał głębokie westchnienie pełne zadowolenia.
-

Dobrze, dobrze. No, Zach, teraz twoja kolej.

Moja kolej?

Powiedz Janine, co do niej czujesz, nie próbuj ze mnie zrobić

durnia.

Zach ujął Janine za rękę. Podniósł jej dłoń do ust i ucałował.
-

Kocham cię - szepnął.

- Dodaj coś jeszcze - poinstruował go dziadek - Coś takiego, Ŝe

będziesz bez niej zagubiony i samotny. Kobiety lubią takie rzeczy.
Kompletny idiotyzm, wiem, ale konieczny.

- Bez ciebie będę zgubioną, samotną duszą - powtórzył Zach i

odwrócił się w stronę dziadka Janine.

- Jak wyszło?
-

Zupełnie nieźle. Czy jest jeszcze coś, co chciałabyś mu powiedzieć,

Janine.

Nie sądzę.

Dobrze. Teraz chcę, Ŝebyście się pocałowali.

Tutaj? Przy tobie?

Tak - upierał się dziadek.

Janine wślizgnęła się w ramiona Zacha. Spojrzeli na siebie z

uśmiechem i Janine poczuła, jak serce zaczyna jej mocno bić w
oczekiwaniu. Zacisnęła powieki i poczuła jego usta na swoich, usta, które
obiecywały lata wspaniałych przeŜyć.

Zach skończył pocałunek o wiele za szybko. Janine wiedziała, Ŝe i on

chciałby przedłuŜyć tę przyjemność. Z Ŝalem odsunęli się od siebie. Zach
spojrzał jej głęboko w oczy i Janine odpowiedziała uśmiechem.

- Doskonale, doskonale.
Zupełnie zapomniała o obecności dziadka. Oderwała wzrok od Zacha i

zobaczyła, Ŝe dziadek siedzi wygodnie rozparty w fotelu. Wyglądał na
bardzo zadowolonego z siebie.

- Dobrze! - stwierdził, podkreślając to skinieniem głowy.

Uśmiechnął się leniwie. - Wiedziałem, Ŝe potrzebujecie tylko trochę mojej
pomocy. A jeŜeli idzie wam tak dobrze, to moŜe czas, by pomyśleć o
dzieciach.

- Anton - powiedział Zach, powoli podnosząc się. Przeszedł przez

pokój i otworzył drzwi. - Jeśli pozwolisz, tym juŜ sam się zajmę.

Wkrótce? - chciał wiedzieć dziadek. Zach spojrzał na Janine.

Wkrótce - obiecał.