plik

Jakby nie istniało coś takiego jak pizzeria.

A w naszym wypadku nie chodziło o zmarłego człowieka.

Chodziło o Mastrianiego, elegancką restaurację - idealne miejsce na

kolację przed balem na zakończenie roku szkolnego czy wesele -

która spłonęła ze szczętem za sprawą paru młodocianych

przestępców pragnących mi unaocznić, jak bardzo nie odpowiada im

fakt, Ŝe wtykam nos w ich sprawy.

Tak. Rodzinna restauracja sfajczyła się z mojej winy.

NiewaŜne, Ŝe próbowałam powstrzymać mordercę. NiewaŜne,

e ludzie, których ten facet próbował wykończyć, nie byli mi obcy,

bo chodzili do tej samej szkoły, co ja.

Czy miałam stać z boku i pozwolić, Ŝeby wyekspediował moich

przyjaciół na drugą stronę?

No cóŜ. Gliny w końcu przyskrzyniły drania, Mastriani był

ubezpieczony, no i mamy dwie inne restauracje, które nie obróciły

się w popiół.

Nie mówię, Ŝe to nie była okropna strata. Mastriani był oczkiem

w głowie mojego taty, no i najlepszą restauracją w mieście. Chcę

tylko powiedzieć, Ŝe ciasto z persymoną nie było nam wcale

potrzebne.

Martwiliśmy się i tak dalej, ale to nam nie odebrało chęci

gotowania. Nie w mojej rodzinie. Gdy dorasta się, Ŝe tak powiem, w

cieniu restauracji, siłą rzeczy nabywa się wiedzy o gotowaniu, wie

się teŜ, jak spuścić wodę z podgrzewanego bufetu albo sprawdzić

wieŜość okonia i nie dać się nabić w butelkę dostawcy ryb. W

moim domu jedzenia nigdy nie brakowało.

W tamto Święto Dziękczynienia stół aŜ się uginał pod jego cię-

arem. Ledwie zmieściły się talerze, tyle było salaterek kopiasto

załadowanych indykiem, patatami, pełnych sosu Ŝurawinowego,

dwóch rodzajów dressingu, fasolki, sałatek, pieczywa, ziemniaków

zapiekanych w sosie, ziemniaków tłuczonych z czosnkiem, mar-

chewki w polewie, puree z rzepy i kremu ze szpinaku.

I wcale od nas nie oczekiwano, Ŝe weźmiemy odrobinkę

wszystkiego do spróbowania. Nie z moją mamą i tatą przy stole.

Jeśli się nie naładowało na talerz fury Ŝarcia, uznawali to za obelgę.

A dla mnie, widzicie, stanowiło to powaŜny problem, bo miałam

w planie jeszcze jeden obiad z okazji Święta Dziękczynienia - o

czym nie wspomniałam rodzicom, wiedząc, Ŝe nie byliby

zachwyceni. Usiłowałam więc po prostu zachować trochę miejsca w

ołądku.

MoŜe jednak powinnam była znaleźć jakąś wymówkę, gdyŜ

pewni ludzie przy stole zwrócili uwagę na mój rzekomy brak apetytu

i poczuli się zobligowani fakt ten skomentować.

Co się dzieje z Jessicą? - chciała wiedzieć moja cioteczna

babka Rose, która przyjechała do nas na święto z Chicago. -

Dlaczego ona nic nie je? Jest chora?

Nie, ciociu Rose - powiedziałam przez zaciśnięte zęby. -Nie

jestem chora. Po prostu nie jestem w tej chwili głodna.

Nie jesteś głodna? - Ciocia Rose spojrzała na moją matkę. -

Kto nie jest głodny w Święto Dziękczynienia? Twoi rodzice

harowali cały dzień, przygotowując ten pyszny posiłek, więc teraz

grzecznie zajadaj.

Mama przerwała rozmowę z panem Ab ramowitzem.

- AleŜ ona je, Rose.

Jem, ciociu Rose - zapewniłam, pakując na dowód patata do

ust. - Widzisz?

Wiesz, na czym polega jej problem? - powiedziała ciocia

Rose konspiracyjnym szeptem do matki Claire Lippman, ale na tyle

głośno, Ŝe moŜna by ją usłyszeć w sklepie na Pierwszej ulicy. -

Cierpi na jedno z tych zaburzeń związanych z jedzeniem. Na tę

anoreksję.

Jessica nie cierpi na anoreksję, Rose - wyjaśniła moja mama

lekko zniecierpliwiona. - Douglasie, czy mógłbyś podać Ruth

fasolkę?

Douglas, który nawet w szczytowej formie nie znosi zwracać na

siebie uwagi, szybko podał fasolkę mojej najlepszej przyjaciółce,

jakby to mogło go uchronić przed wściekłym wzrokiem cioci Rose.

Wie pani, jak to się nazywa? - zapytała ciocia Rose panią

Lippman poufałym tonem.

Przykro mi, pani Mastriani - odparła pani Lippman. Po jej

głosie, w którym brzmiała udręka, domyśliłam się, Ŝe przyjmując

zaproszenie mojej mamy na świąteczny obiad, państwo Lippman nie

zdawali sobie sprawy, w co się pakują. Jasne, nikt ich nie ostrzegł

przed ciotką Rose. - Nie wiem, co pani ma na myśli.

Wypieranie się - oznajmiła ciotka Rose, pstrykając trium-

falnie palcami. - Widziałam to u Opry. Przypuszczam, Antonio, Ŝe

pozwolisz Jessice podziobać ten sos, zamiast go zjeść, tak jak

pozwalasz jej na wszystko. Te koszmarne ogrodniczki, w których

paraduje od rana do wieczora, i te włosy... nie mówiąc juŜ o tej całej

aferze z zeszłej wiosny. No, wiecie, za grzecznymi dziewczętami nie

włóczą się uzbrojeni agenci federalni...

Na szczęście, w tym momencie odezwał się dzwonek.

OdłoŜyłam serwetkę i podniosłam się tak szybko, Ŝe niemal

przewróciłam krzesło.

- Otworzę! - wrzasnęłam, pędząc do holu.

Chyba kaŜdy by się tak zachował na moim miejscu. Kto miałby

ochotę setny raz wysłuchiwać, jak to poraził mnie piorun i w

związku z tym pojawiła się u mnie szczególna zdolność psychiczna

odnajdywania zaginionych ludzi; jak zostałam prawie porwana przez

niezbyt sympatyczne siły rządowe, które chciały mnie zmusić do

współpracy; jak grupka przyjaciół musiała wysadzić parę rzeczy w

powietrze, Ŝeby mnie bezpiecznie sprowadzić do domu. Ten temat

mocno się przejadł, moŜe byśmy tak pomówili o czymś innym?

- Kto to moŜe być? - zastanawiała się mama. - Wszyscy ludzie,

których znamy, siedzą z nami przy stole.

To się akurat zgadzało. Oprócz ciotki Rose, moich rodziców i

mnie byli jeszcze moi dwaj starsi bracia - Douglas i Mi-chael, nowa

dziewczyna Michaela (ciągle dziwnie się czuję, nazywając ją w ten

sposób, bo Mikey całymi latami tylko marzył, Ŝe pewnego dnia

Claire Lippman raczy choćby spojrzeć w jego stronę, a teraz, łamiąc

wszelkie konwenanse, zaczęli ze sobą chodzić - Piękna i Maniak

Komputerowy), jej rodzina, a takŜe moja najlepsza przyjaciółka Ruth

Abramowitz z rodzicami i Skipem, bratem bliźniakiem. W sumie aŜ

trzynaście osób. Zdecydowanie nie miało się wraŜenia, Ŝe kogoś

brakuje.

Kiedy jednak dotarłam do drzwi, okazało się, Ŝe brakuje. Nie,

nie przy naszym stole; przy cudzym.

Na zewnątrz było ciemno - w listopadzie w Indianie wcześnie

zapada mrok - ale na ganku paliło się światło. Przed drzwiami stał

wysoki czarny męŜczyzna. Rozglądał się niecierpliwie, czekając, aŜ

ktoś mu otworzy.

Poznałam go od razu. Jak wspomniałam, nasze miasto jest dosyć

małe i jeszcze parę tygodni wcześniej nie mieszkał w nim Ŝaden

Afro-Amerykanin. Sytuacja uległa zmianie, kiedy dom Hoadleyów

po drugiej stronie ulicy został kupiony przez doktora Thompkinsa,

który objął stanowisko naczelnego chirurga w naszym szpitalu

okręgowym i przeprowadził się do nas z Chicago wraz z Ŝoną,

synem i córką.

Otworzyłam drzwi ze słowami:

- Hej, doktorze Thompkins.

Hello, Jessico - uśmiechnął się. - Eee... to znaczy, hej. W

Indianie zamiast „hello" mówi się „hej". Doktor Thompkins starał

się wdroŜyć do uŜywania miejscowego narzecza.

- Proszę wejść - cofnęłam się, Ŝeby mógł schronić się przed

zimnem. Śnieg wprawdzie jeszcze nie spadł, ale na kanale Pogoda

zapowiadali, Ŝe nastąpi to wkrótce. Nie spodziewano się, ku mojemu

zmartwieniu, ilości śniegu wystarczającej, Ŝeby zamknąć szkołę w

poniedziałek.

Dziękuję, Jessico - powiedział doktor Thompkins, spo-

glądając nad moją głową w głąb holu, skąd widać było ludzi sie-

dzących przy stole. - Och, bardzo przepraszam. Nie chciałem

przeszkadzać w obiedzie.

Nie ma sprawy - odparłam. - Skosztuje pan indyka? Mamy go

mnóstwo.

Och, nie. Nie, dziękuję. Wstąpiłem tylko, bo miałem na-

dzieję.. . cóŜ, to trochę krępujące, ale chciałem sprawdzić, czy...

Doktor Thompkins wydawał się bardzo zdenerwowany.

Uznałam, Ŝe pewnie chce coś poŜyczyć. Kiedy ktoś z sąsiedztwa

chce coś poŜyczyć, zwłaszcza coś związanego z gotowaniem, prawie

zawsze zaczyna od nas. Moi rodzice prowadzą restauracje, mamy

więc właściwie wszystko, co jest potrzebne do gotowania, i to na

ogół w ogromnych pękatych pojemnikach.

Doktor Thompkins pochodził z wielkiego miasta i w ogóle, więc

pewnie nie wiedział, Ŝe w małym miasteczku poŜyczanie róŜnych

rzeczy od sąsiadów jest czymś zupełnie naturalnym. Podejrzewałam,

e doktor nie wie mnóstwa rzeczy o naszym mieście. Na przykład

tego, Ŝe chociaŜ oficjalnie Indiana podczas wojny domowej

sprzymierzyła się z Północą, pewni ludzie - zwłaszcza w

południowej części stanu - wcale nie uwaŜali, Ŝe konfederaci tak

całkiem nie mieli racji.

Właśnie dlatego w dniu, kiedy na naszą ulicę zajechała cię-

arówka z dobytkiem Thompkinsów, moja mama czekała na nowych

mieszkańców z wielkim garem manicotti i powitała ich w imieniu

sąsiadów, zanim jeszcze wysiedli z samochodu. Pani Abramowitz,

która nie umie ugotować nawet jajka, zjawiła się ze sklepowym

ciastem w duŜym białym pudle. A państwo Lippman przybyli z

talerzem słynnych czekoladowych ciasteczek

Claire. (Na czym polegała ich tajemnica? To kupne ciastka Toll-

house Break and Bake. Claire tylko je wkłada do wysmarowanej

tłuszczem brytfanny. PowaŜnie. Poznałam ten sekret i mnóstwo

innych, jeszcze bardziej interesujących, odkąd Claire została

dziewczyną mojego brata).

Prawie wszyscy z najbliŜszego sąsiedztwa i wiele osób z od-

leglejszych ulic zjawiło się, aby powitać Thompkinsów w dniu ich

przybycia. ZałoŜę się, Ŝe Thompkinsowie musieli nas uznać za

gromadę pomyleńców, dobijających się do ich drzwi przez cały ten

dzień i kilka następnych z kilogramami czekoladowych ciastek,

bakłaŜanowego parmigiana, makaronu z serem, galaretek i

domowego placka kawowego.

Nie wiedzieli jednak, Ŝe przez nasze miasto - tak jak przez całe

Stany Zjednoczone przed stu pięćdziesięcioma laty - przebiegała

linia dzieląca je na dwie róŜne części. W jednej znajdowały się Lum-

bley Lane, plac z budynkami sądów, większość urzędów, a takŜe

szpital, centrum handlowe i szkoła średnia. Mieszkali tam ludzie,

których w mojej szkole określano mianem „miastowych".

No i była reszta hrabstwa, za granicami miasta; głównie lasy,

pola kukurydzy, jakiś kemping tu i tam i opuszczona fabryka

tworzyw sztucznych dla większego efektu. Tam nadal pieniły się

analfabetyzm, przesądy, a w głębi lasów, dokąd tata zabierał nas na

wycieczki, kiedy byliśmy mali, moŜna było znaleźć miejsca, gdzie

pędzono bimber. Dzieciaki w szkole nazywały mieszkańców tych

odległych rejonów „wsiokami" albo „owsem", bo rzekomo

większość z nich jadała owsiankę na śniadanie, w dodatku bez

rodzynek

W moim mieście to właśnie wsioki jeŜdŜą czasem z flagami

Konfederacji powiewającymi z pikapów. To wsioki uŜywają

pewnego niecenzuralnego słowa na „d", i wcale nie dlatego, Ŝe

cytują Chrisa Rocka, Jennifer Lopez czy kogoś tam. Choć znam

sporo wsioków, którzy nigdy nikogo nie nazwaliby tym słowem,

podobnie jak znam paru miastowych, którzy nie zawahaliby się

nazwać dziewczyny takiej jak ja, z bardzo krótkimi włosami i

tendencją do załatwiania róŜnych spraw przy uŜyciu pięści, słowem

na „I", a mojej przyjaciółki Ruth, która jest śydówką, słowem na „J"

albo innym równie obraźliwym.

Jest więc chyba jasne, dlaczego, gdy zobaczyliśmy, jak wpro-

wadzają się Thompkinsowie, niektórzy z nas zaczęli się obawiać

kłopotów.

Minął miesiąc i obeszło się bez incydentów. MoŜe więc

wszystko dobrze się ułoŜy, myślałam wtedy.

Teraz, rzecz jasna, wszystko się zmieniło. Ale w tamtym

momencie starałam się tylko, Ŝeby pan Thompkins nie czuł się

skrępowany w naszym holu. PrzecieŜ nie wiedziałam, skąd mia-

łabym wiedzieć? Mogę być „psychiczna", ale nie aŜ tak.

- Mi casa es su casa, doktorze Thompkins - zwróciłam się do

gościa. To pewnie najgłupsza rzecz, jaką mogłam powiedzieć, ale

mniejsza z tym. Po praniu mózgu w wykonaniu cioci Rose nie byłam

w twórczym nastroju. Ponadto uczę się francuskiego, a nie

hiszpańskiego.

Doktor Thompkins uśmiechnął się blado i wypowiedział słowa,

po których poczułam się, jakby śnieg jednak zaczął padać. Tyle Ŝe

padał wyłącznie na moje plecy.

- Byłem tylko ciekaw - rzekł - czy moŜe widziałaś gdzieś

mojego syna.

V piętro. Musiałam usiąść na półpiętrze, bo czułam, Ŝe kolana

się pode mną uginają.

- Janie... -wykrztusiłam. -JuŜ się tym nie zajmuję. MoŜe nikt

panu nie powiedział, ale ja juŜ się tym nie zajmuję.

Cofałam się bez słowa, aŜ moje nogi uderzyły o schody na

Doktor Thompkins spojrzał na mnie, jakbym oświadczyła, Ŝe

pies dingo poŜarł moje dziecko.

- Słucham? - odezwał się, mocno zdziwiony.

Na szczęście, w tej chwili z jadalni wyszedł tata, z serwetką

nadal zatkniętą za pasek spodni. Za nim szła mama z Mikiem -i z

Claire, jak zwykle uczepioną jego ramienia.

Hej, Jerry - powiedział tata, wyciągając rękę. - Co słychać?

Hello, Joe - odparł doktor Thompkins. - To znaczy, hej. -

Uścisnął dłoń ojca i zwrócił się do mamy: - Jak się masz, Toni?

wietnie, Jerry - zapewniła mama. - A co u ciebie?

- Mogłoby być lepiej - powiedział doktor. - Bardzo przepraszam,

e przeszkadzam w posiłku. Zastanawiałem się, czy ktoś z was

widział mojego syna Nate'a. Parę godzin temu wyszedł do sklepu -

Rowenie zabrakło bitej śmietany - i od tamtej pory nie widzieliśmy

go. Pomyślałem, Ŝe moŜe wpadł do waszych chłopców albo do

Jessiki...

Poczułam ulgę, bo doktor Thompkins nie prosił, Ŝebym

odnalazła jego syna. Pytał tylko, czy go widziałam.

Zarazem było mi trochę głupio. Ze spojrzeń, jakie rzucał mi

doktor, wynikało, Ŝe uwaŜa mnie za zdrowo pomyloną w związku z

moją reakcją na proste jego pytanie o syna. Trudno mu się dziwić.

Nie było go tutaj zeszłego lata ani nawet jesienią. Nie wiedział, Ŝe

to mnie prasa nazwała Dziewczyną od Pioruna. Nie miał pojęcia o

moim niezwykłym darze.

Mike tłumił dłonią chichot. Od razu domyślił się, co się stało.

No wiecie, jak zrozumiałam pytanie doktora Thomp-kinsa.

- Nie, nie widzieliśmy Nate'a - odparła mama z wyrazem

troski na twarzy. Martwi się za kaŜdym razem, gdy usłyszy, Ŝe

jakieś dziecko urwało się z rodzicielskiej smyczy. To dlatego, Ŝe

jedno z jej własnych dzieci kiedyś to zrobiło i odnalazła je dopiero

w szpitalu.

- Och - westchnął doktor Thompkins. Wydawał się bardzo

rozczarowany. - CóŜ, pomyślałem, Ŝe warto spróbować. Pewnie

zatrzymał się przy grach wideo...

Nie chciałam być tą osobą, która wyjaśni doktorowi, Ŝe salon

gier jest dziś nieczynny. Wszystko było zamknięte w naszym

mieście, z wyjątkiem Stop and Shop, którego nie zamykano nawet

w święta BoŜego Narodzenia.

Claire nie miała problemów z przekazywaniem złych wia-

domości.

- Salon gier jest zamknięty, doktorze Thompkins - powie-

działa. - Wszystko jest dziś nieczynne. Nawet kręgielnia i kina.

Słowa Claire dobiły Thompkinsa. Nawet mama posłała jej

pełne wyrzutu spojrzenie. A w oczach mojej mamy Claire jest

skończoną doskonałością, mimo iŜ to częściowo z jej powodu Mike

uczęszcza obecnie do miejscowego college'u, zamiast do Harvardu,

gdzie miał w tym roku studiować.

- Och - powtórzył doktor Thompkins. Uśmiechnął się dzielnie

i dodał: - CóŜ, moŜe spotkał jakichś znajomych.

To było moŜliwe. Nate Thompkins, uczeń drugiej klasy Szkoły

im. Ernesta Pyle'a - do której i ja chodzę - nie miał specjalnych

kłopotów ze znalezieniem sobie towarzystwa, mimo Ŝe był nowy i

był jedynym Afro-Amerykaninem w szkole. Przystojny, atletycznie

zbudowany Nate natychmiast został przyjęty do szkolnej druŜyny

piłkarskiej, i to wcale nie dlatego, Ŝe trener Albright poszukiwał

nowych zawodników. Podobno ma talent i to od razu ustawiło go w

najlepszym towarzystwie.

W przeciwieństwie do jego starszej siostry Tashy, uczennicy

ostatniej klasy, mola ksiąŜkowego, którą wyśledziłam, jak kręciła

się przed salą, gdzie codziennie po lekcjach zbiera się komitet

obradujący nad ksiąŜką roku. Była zbyt nieśmiała, Ŝeby wejść do

rodka. Podeszłam więc do niej i powiedziałam coś w rodzaju:

„Chodź, przedstawię cię". Obdarzyła mnie takim uśmiechem,

jakbym oferowała jej wyssanie rany po ukąszeniu węŜa.

Otwartość Nate'a nie była chyba cechą dziedziczną, bo Ta-sha z

pewnością jej nie posiadała.

Jestem pewien, Ŝe wkrótce wróci do domu - powiedział

doktor Thompkins i, przeprosiwszy raz jeszcze, wyszedł.

Mój BoŜe - westchnęła mama, zamykając za nim drzwi. -

Mam nadzieję...

Tata przerwał jej stanowczym:

Nie teraz, Toni.

Co takiego? - zainteresował się Mike,

NiewaŜne - powiedział tata. - Chodźmy. Czekają na nas

cztery rodzaje ciasta.

Upiekliście cztery ciasta? - Claire, która (w przeciwieństwie

do mnie) jest wysoka i wiotka jak trzcina i chyba musi być

częściowo pusta w środku, bo pochłania więcej jedzenia niŜ

jakakolwiek inna znana mi istota ludzka, wyraźnie się ucieszyła. -

Jakie?

Z jabłkiem, dynią, pekanem i persymoną - odparł tata,

równie zadowolony. Dobrzy kucharze lubią ludzi, którzy doceniają

ich kuchnię.

Nikt jednak, o ile mi wiadomo, nie zachwycał się towarzy-

stwem ciotki Rose.

- Józefie - zapytała, gdy tylko pojawiliśmy się ponownie w

jadalni - kim był ten kolorowy?

Mieć taką krewną jak ciocia Rose to naprawdę krępujące. A nie

jest przecieŜ alkoholiczką ani nikim takim, więc jej zachowania nie

da się przypisać jakimś czynnikom zewnętrznym. Jest zwyczajnie

niedobra. Parę razy miałam ochotę jej dołoŜyć, ale Ŝe ma chyba ze

sto lat (dobra, siedemdziesiąt pięć, wielka mi róŜnica), moi rodzice

nie przyjęliby tego spokojnie. Poza tym usiłowałam ostatnio

zwalczyć moją skłonność do stosowania przemocy, a to dzięki

pozwowi, jaki otrzymałam w związku z przetrąceniem czyjejś

przegrody nosowej. ChociaŜ nadal uwaŜam, Ŝe ta osoba na to

zasłuŜyła.

- Afro-Amerykanin, Rose - poprawiła ją mama. - W dodatku

nasz sąsiad, doktor Thompkins. Czy dolać komuś wina? Skip, moŜe

jeszcze coli?

Skip jest bratem bliźniakiem Ruth. Podobno kocha się we mnie,

ale zawsze o tym zapomina, kiedy w pobliŜu znajduje się Claire

Lippman. Wszyscy chłopcy - włączając mojego drugiego brata,

Douglasa - kochają Claire. Wygląda na to, Ŝe Claire wydziela jakieś

feromony czy coś, czego takie dziewczyny jak Ruth i ja nie

posiadają. To jest trochę wkurzające.

Oczywiście nie chodzi o to, Ŝebym się koniecznie chciała

Skipowi podobać. On mi się w ogóle nie podoba. Podoba mi się

ktoś inny.

Ktoś, kto oczekiwał mnie na obiedzie z okazji Święta Dzięk-

czynienia. Tylko Ŝe tak, jak się sprawy miały...

Co jest niewłaściwego w słowie „kolorowy"? - chciała

wiedzieć ciocia Rose. - PrzecieŜ on jest kolorowy!

Czy mogę pani nałoŜyć jeszcze trochę kremu ze szpinaku? -

spytał ciocię Rose pan Abramowitz. Jako prawnik przywykł

traktować grzecznie ludzi, którzy nie przypadli mu do gustu.

Czego chciał doktor Thompkins? - zapytał Skip.

Och, nic takiego - odparła mama z udawaną swobodą. -

Chciał tylko zapytać, czy ktoś z nas widział Nate'a. Komu dołoŜyć

tłuczonych ziemniaków?

Co jest niewłaściwego w słowie „kolorowy"? - powtórzyła

ciotka Rose, wściekła, Ŝe nikt nie zwraca na nią uwagi. Pewnie

zmieniłaby śpiewkę, gdybym poświęciła jej swoją uwagę w sposób,

na jaki miałam ochotę.

Podobno doktor Thompkins przyjął stanowisko naczelnego chirurga

w szpitalu stanowym tylko dlatego, Ŝe Nate wpakował się w kłopoty w

starej szkole - obwieściła Claire i powiodła wzrokiem po twarzach

stołowników. Jako aktorka Claire uwielbia sprawdzać, jaką reakcję

wywołują jej przedstawienia. A Ŝe w czasie wolnym od prób niańczy dzieci

bogatych lekarzy i tym podobnych, zna wszystkie plotki, jakimi Ŝyje

miasteczko. - NaleŜał do jakiegoś gangu w Chicago.

Do gangu - zmartwiła się pani Lippman. - O nie! Taki miły

chłopiec?

Wielu miłych chłopców wpada w złe towarzystwo -stwierdził pan

Abramowitz łagodnym tonem.

Ale nie Nate Thompkins. - Pani Lippman, mocno zaangaŜowana w

działalność komitetu rodzicielskiego, potrząsnęła głową. - Zawsze jest

bardzo uprzejmy, kiedy go spotykam w Stop and Shop.

MoŜe zadał się z jakimiś ciemnymi typami u siebie w Chicago -

powiedział tata. - Ale kaŜdy ma prawo zacząć wszystko od nowa.

Pewnie siedzi gdzieś - zasugerowała ciotka Rose - ze swoimi

kumplami z gangu i odurza się skrętami z marihuaną.

Wymieniliśmy spojrzenia z Mikiem i Douglasem. Zabawnie było

słyszeć, jak ciotka Rose uŜywa określenia „odurza się".

Mojej mamie chyba nie wydało się to zabawne, bo surowym tonem

powiedziała:

- Nie bądź śmieszna, Rose. W naszym mieście nie ma Ŝadnych

narkotyków.

Nie uznałam za wskazane uświadomić jej, Ŝe w poprzedni weekend, na

imprezie związanej z castingiem do Hello Dolly (Claire, rzecz jasna,

dostała rolę Dolly) dwoje dzieciaków (nie Claire, oczywiście - nie bierze

narkotyków, bo ciało aktorki, jak twierdzi, stanowi świątynię) zostało

wyprowadzonych przez

słuŜby porządkowe, bo naćpali się za duŜo extasy. W ogólnym

rozrachunku mojej mamie lepiej oszczędzać tego typu wiadomości.

Czy mogę przeprosić? - zapytałam zamiast tego. - Muszę

wpaść do Joanny i wziąć od niej te notatki z trygonometrii, o których

mówiłam.

Nie, nie moŜesz - odpowiedziała mama. - To Święto

Dziękczynienia, Jessico. Masz całe trzy dni wolne. MoŜesz wziąć te

notatki jutro.

Wiecie, Ŝe w zeszłym tygodniu ktoś obsmarował graffiti

kładkę nad jezdnią - poinformowała zebranych pani Lippman. -

Nawet nie wiadomo, co ono przedstawia. Nie zastanawiałam się nad

tym przedtem, ale jeśli jakiś... jak to się nazywa? Widziałam coś

takiego w Sześćdziesięciu minutach. A, tak. Znak gangu. To znaczy,

jestem pewna, Ŝe nie. Ale jeśli jest?

Nie mogę odebrać tych notatek jutro - wyjaśniłam. - Jutro

Joanna jedzie do babci. Mogę je wziąć tylko dziś wieczorem.

Uspokój się - zgromiła mnie mama.

Dzisiaj marihuana - orzekła ciocia Rose, potrząsając głową -

jutro heroina.

Douglas pochylił się nad stołem, Ŝeby mi szepnąć do ucha:

Nie znasz Ŝadnej Joanny.

Mamo - powiedziałam, nie zwracając na niego uwagi. Co

było dość nieładne z mojej strony, uwzględniwszy, ile musiało go

kosztować samo zejście na wspólny obiad. Douglas nie naleŜy do

osób, które moŜna określić jako nadmiernie towarzyskie.

„Aspołeczny" to duŜo bardziej odpowiednie słowo. Trochę mu się

jednak poprawiło, odkąd zaczął pracować w sklepie z komiksami.

No, w kaŜdym razie humor mu się poprawił.

Proszę, mamo - nie ustępowałam. - Zajmie mi to niecałą

godzinę. - To było bezwstydne kłamstwo, ale miałam nadzieję, Ŝe

będzie tak zajęta gośćmi i obiadem, Ŝe nawet nie zauwaŜy, Ŝe jeszcze

nie wróciłam do domu.

Jessico - odezwał się tata, dając mi znak, Ŝebym zaczęła

zbierać talerze. - Stracisz ciasto.

OdłóŜ dla mnie kawałek kaŜdego rodzaju - odparłam, sięgając

po najbliŜsze talerze, a potem idąc za nim do kuchni. -Proszę.

Tata trochę powywracał oczami, ale w końcu skinął głową,

wskazując podjazd. Zrozumiałam, Ŝe się zgadza.

- Zabierz Ruth - rzucił tata, kiedy zdejmowałam płaszcz z

wieszaka przy drzwiach do garaŜu.

- Eee... - skrzywiłam się.

Dopiero wyrabiasz sobie prawo jazdy - powiedział. - Nie

moŜesz siadać za kierownicą bez uprawnionego kierowcy na miejscu

dla pasaŜera.

Tato - myślałam, Ŝe głowa mi za chwilę pęknie - to Święto

Dziękczynienia. Na ulicach pustki. Nawet gliny siedzą w domu.

- Ma podobno spaść śnieg.

Ale jutro, nie dzisiaj wieczór - zapewniłam go. - Zadzwonię

do was, gdy tylko dojadę, i znowu tuŜ przed wyjazdem. Przysięgam.

Wiesz, Joe. - Do kuchni wkroczył pan Lippman. -Jestem pełen

podziwu dla twojej sztuki kucharskiej. To najlepszy obiad

wiąteczny, jaki jadłem od lat.

Tata rozpromienił się.

- Naprawdę, Bert? Dziękuję. Bardzo dziękuję.

- Tato - powiedziałam błagalnym tonem, stając obok wieszaka

na klucze.

Ledwie na mnie spojrzał.

- Weź samochód matki - mruknął i zwróciwszy się do pana

Lippmana, ciągnął: - Nie miałeś wraŜenia, Ŝe w tłuczonych

ziemniakach było za duŜo czosnku?

Gestem zwycięzcy sięgnęłam po kluczyki od samochodu mamy -

na łańcuszku razem ze skautowskim gwizdkiem, trzymanym na

wypadek, gdyby zaatakowano ją na parkingu przy Wal-Mart. Nikt

nigdy nie został tam napadnięty, ale wszystkim odbiło, odkąd

spłonęła restauracja Mastriani, mimo Ŝe sprawców schwytano.

Wreszcie wolna, pomyślałam, sadowiąc się za kierownicą

volkswagena. Dzięki Bogu Wszechmogącemu wreszcie jestem

wolna.

Ten cytat z pewnej sławnej osoby niespecjalnie pasował do

sytuacji, ale wierzcie mi: gdybyście cały wieczór byli skazani na

towarzystwo cioci Rose, pomyślelibyście to samo.

A co do prawa jazdy, to rzeczywiście trochę dziwna sprawa.

Byłam dosłownie jedyną uczennicą przedostatniej klasy w Pyle`u,

która nie miała prawa jazdy. Nie dlatego, Ŝe byłam za młoda. Po

prostu jakoś nie mogłam zdać tego egzaminu. I nie dlatego, Ŝe nie

potrafię prowadzić. Chodzi o, no wiecie, ograniczenie prędkości. Coś

się ze mną dzieje, kiedy siadam za kółkiem. Nie wiem, na czym to

polega, ale po prostu muszę - naprawdę -jechać szybko. Pewnie

wiąŜe się to z hormonami, jak u Mike'a i Claire Lippman, bo nie

umiem nad tym zapanować.

No i moi rodzice absolutnie nie są zainteresowani pozwalaniem

mi na jazdę ich samochodem. W razie kraksy odszkodowanie nie

pokryłoby strat.

Nie zamierzałam jednak spowodować wypadku. Bo, jeśli nie

brać pod uwagę tendencji do wciskania gazu, jestem dobrym

kierowcą. Naprawdę dobrym.

Szkoda, Ŝe kiepsko sobie radzę niemal w kaŜdej innej dziedzinie.

Samochód mojej mamy nie ma nawet połowy tej mocy, co volvo

taty, ale i tak jest niezły. A Ŝe jestem niska, trochę łatwiej mi nim

manewrować. Wyjechałam z podjazdu - bułka z masłem, nawet po

ciemku - na pustą Lumbley Lane. Po drugiej stronie ulicy, u

Hoadleyów - to znaczy, u Thompkinsów - paliły się wszystkie

wiatła. Spojrzałam w okno dokładnie naprzeciwko okna mojej

sypialni. Był tam - jak się domyślałam, bo widziałam ją tam parę

razy - pokój Tashy Thompkins. Thomp-kinsowie, do których

przyjechali dziadkowie - wiedziałam o tym, bo z powodu tych gości

odrzucili zaproszenie moich rodziców na uroczysty obiad - musieli

jeść wcześniej od nas, skoro juŜ dwie godziny temu wysłali Nata po

bitą śmietanę. Tasha jest więc juŜ w swoim pokoju. Ciekawa byłam,

co robi. Miałam nadzieję, Ŝe nie odrabia lekcji. Sprawiała wraŜenie

dziewczyny, która byłaby do tego zdolna nawet w Święto

Dziękczynienia.

W przeciwieństwie do mnie. Ja naleŜałam do dziewcząt, które

wymykają się z domu po świątecznym obiedzie na randkę z

chłopakiem.

W tamtej chwili cieszyłam się bardziej niŜ kiedykolwiek, Ŝe

jestem właśnie sobą. Nie zastanawiałam się ani przez moment, jak

bym się czuła, będąc Tashą, a juŜ zwłaszcza jej bratem Nate'em.

A gdybym się zastanowiła - gdybym choć chwilę pomyślała o

Nacie Thompkinsie - prawdopodobnie Ŝyłby do dzisiaj.

jej, pani Wilkins - powiedziałam. - To najlepsze ciasto z dyni,

jakie w Ŝyciu jadłam. Mama Roba uśmiechnęła się radośnie.

- Naprawdę tak uwaŜasz, Jess?

- Tak, proszę pani - potwierdziłam szczerze. - Lepsze nawet niŜ

ciasto taty.

- CóŜ, raczej w to wątpię - roześmiała się pani Wilkins.

Wyglądała ładnie w przyćmionym świetle nad zlewem, z wysoko

upiętymi rudymi włosami. Miała teŜ ładną sukienkę, jedwabną, w

kolorze jaspisu. Nie wyglądała na „mamusię", raczej na czyjąś

dziewczynę. Co, w gruncie rzeczy, zgadzało się z prawdą. Była

dziewczyną Gary'ego-AleŜ-PowaŜnie-Mów-Mi-Gary.

Ale była takŜe matką mojego chłopaka, Roba.

Czy twój tata jest znakomitym kucharzem? - zapytał Mów-

Mi-Gary, który pomagał znosić naczynia ze stołu w jadalni

Wilkinsów.

CóŜ - odpowiedziałam. - Nie wiem, czy znakomitym, ale na

pewno dobrym. Mimo to jego ciasto z dyni nie umywa się do pani

ciasta, pani Wilkins.

Daj spokój - krygowała się pani Wilkins, zarumieniona z

radości. - Ja miałabym być lepsza od zawodowego kucharza? Nie

sądzę.

Dla mnie jesteś wystarczająco dobra - stwierdził Gary,

obejmując ją w pasie i puszczając się z nią w rodzaj tańca dookoła

kuchni.

ZauwaŜyłam, jak Rob, obserwujący ich spod drzwi kuchni,

skrzywił się, a następnie odwrócił i wyszedł. MoŜe słusznie czuł się

zdegustowany.

Pracował

Mów-Mi-Garym

warsztacie

samochodowym wuja. To dzięki Robowi pani Wilkins poznała

Gary'ego.

Patrzyłam jeszcze przez chwilę, jak Gary tańczy z mamą Roba -

tworzyli całkiem ładną parę: on szczupły i wysoki, o urodzie

kowboja, ona urodziwa i pulchna, jak dziewczyna na wiejskim balu -

a potem poszłam za Robem do salonu. Rob właśnie włączył

telewizor i zaczął oglądać mecz.

A przecieŜ nie jest specjalnym amatorem futbolu. Podobnie jak

ja, woli jednoślady.

To jest motocykle.

- Coś taki ponury jak kot bury? - spytałam, opadając na kanapę

obok niego. Było to kretyńskie, wiem, ale w obecności przystojnego,

wieŜo opłukanego pod prysznicem faceta w lekko spłowiałym

dŜinsie trudno takiej dziewczynie jak ja myśleć rozsądnie.

- Nic mi nie jest - mruknął.

Rob, zazwyczaj mało komunikatywny, przynajmniej, jeśli

chodzi o wyraŜanie najgłębszych uczuć - tych, na przykład, jakie ja

w nim budziłam - podniósł pilota i zmienił kanał.

- Chodzi o Gary'ego? Wydawało mi się, Ŝe go lubisz.

- Jest w porządku - stwierdził Rob. Kliknięcie. Kliknięcie.

Kliknięcie. Przerzucał kanały niczym Claire Lippman, mistrzyni

opalania, zuŜywająca kolejne pojemniczki kremów przeciw-

słonecznych.

No to o co chodzi?

O nic - powiedział. - Mówiłem ci juŜ.

Och.

Mimo najlepszych chęci, czułam się trochę rozczarowana. Nie

ebym się spodziewała, Ŝe mi się oświadczy albo coś, ale kiedy

zaprosił mnie na świąteczny obiad, miałam nadzieję na jakiś

znaczący rozwój naszych wzajemnych stosunków. Sądziłam, Ŝe

moŜe wreszcie odrzuci głupie uprzedzenia wynikające z faktu, Ŝe ja

mam szesnaście lat, a on osiemnaście i jest pod opieką kuratora z

powodu przestępstwa, którego natury jeszcze nie zdecydował się

przede mną wyjawić.

Tymczasem cała sprawa wydawała się dziełem jego mamy. Nie

tylko obiad, ale i zaproszenie.

- Zbyt rzadko cię widujemy - oznajmiła pani Wilkins, kiedy

przekroczyłam próg z bukietem kwiatów w ręku (były naprawdę

ładne i kosztowały mnie całych dziesięć dolarów). -Prawda, Rob?

Rob spojrzał na mnie spode łba.

Mogłaś zadzwonić - burknął. - Przyjechałbym po ciebie.

Nie chciałam cię fatygować - odparłam. - Mama nie miała nic

przeciwko temu, Ŝebym wzięła samochód.

Chyba o czymś zapominasz, Mastriani.

O czym?

Nie masz prawa jazdy.

Jak na chłopaka, którego poznałam podczas odsiadki w szkole,

mógłby okazać większą otwartość umysłu. Jest jednak zaskakująco

staromodny pod wieloma względami. Na przykład, jeśli chodzi o

jego mamę i jej randki.

Chodzi o to - wyjaśnił, kiedy z kuchni zaczęło dobiegać

wesołe pluskanie - Ŝe ona musi jutro iść do pracy. To znaczy,

jedynym powodem, dla którego zostaliśmy tutaj, zamiast jechać z

wujkiem do Evansville, jest to, Ŝe ona jutro pracuje.

Och - powiedziałam. Co innego mogłam powiedzieć?

Mam nadzieję, Ŝe on nie zamierza zostać do późna - dodał

Rob. Kliknięcie. Kliknięcie. Kliknięcie. - Mama pracuje na rannej

zmianie.

Wiedziałam wszystko o pani Wilkins i jej rannej zmianie. Mama

Roba pracowała w Mastrianim, zanim restauracja została spalona.

Obecnie pracuje w Joe, innej restauracji naleŜącej do moich

rodziców.

- Na pewno wkrótce się zabierze - powiedziałam pocieszająco,

chociaŜ nie było jeszcze nawet dziesiątej. Rob mocno przesadzał. -

MoŜe byśmy się zgłosili do zmywania naczyń, tak Ŝeby, no wiesz,

mieli trochę czasu dla siebie?

Skrzywił się, ale jest gotów zrobić wszystko dla matki - ze

względu na to, Ŝe jego tata zostawił ich oboje dawno temu -podniósł

się z miejsca.

Weszliśmy do kuchni. Okazało się, sądząc po ilości piany

fruwającej w powietrzu, Ŝe Mów-Mi-Gary i pani Wilkins świetnie

się bawią.

Mamo - spytał Rob, z trudem panując nad sobą - czy to nie

jest twoja wyjściowa sukienka?

Och. - Pani Wilkins zerknęła na sukienkę. - Tak, rzeczywiście.

Gdzie jest mój fartuch? A prawda, zostawiłam go w sypialni...

Przyniosę go - zaproponowałam, bo jestem wścibska i

chciałam zobaczyć, jak wygląda sypialnia pani Wilkins.

Jak to miło z twojej strony - powiedziała pani Wilkins. A

potem skierowała dziobek salaterki na Mów-Mi-Gary'ego, trafiając

go prosto w pierś strumieniem gorącej wody.

Rob wyglądał, jakby miał za chwilę zwymiotować.

Sypialnia pani Wilkins znajdowała się na piętrze, bardzo ją

przypominała: była róŜowo-kremowa i ładna. Na ścianie wisiało

kilka fotografii przedstawiających małego Roba. Wpatrywałam się w

nie z zachwytem, wyobraŜając sobie, jak będzie wyglądało dziecko

moje i Roba. (Kiedyś będziemy mieli dzieci, gdy juŜ ułoŜę swoje

ycie zawodowe). Och, i jak Rob poprosi mnie o rękę. I wreszcie

zabierze mnie na prawdziwą randkę.

Na jednym ze zdjęć Roba - maleńkiego, jeszcze z pieluchą -

trzymał jakiś nieznany mi męŜczyzna. Nie przypominał Ŝadnego z

wujków Roba, którzy, tak jak jego mama, wszyscy mieli rude włosy.

Ten męŜczyzna był bardziej podobny do Roba, miał takie same

ciemne włosy i jasnoszare oczy.

Uznałam, Ŝe to musi być ojciec Roba. Rob nigdy nie chciał o

nim rozmawiać, pewnie, dlatego, Ŝe ciągle nie mógł mu wybaczyć,

e porzucił jego i mamę. Ale zrozumiałam, dlaczego ten facet mógł

się mamie Roba podobać. MoŜna go było określić jako

przystojniaka. Wzięłam fartuch z łóŜka i zeszłam na dół.

Gdy wręczyłam fartuch pani Wilkins, śmiała się z czegoś, co

akurat powiedział Mów-Mi-Gary. Mów-Mi-Gary takŜe wydawał się

uszczęśliwiony. Jedyną osobą, która nie sprawiała wraŜenia

zadowolonej z Ŝycia, był Rob.

Pani Wilkins widocznie teŜ to zauwaŜyła, bo powiedziała:

- Rob, moŜe byś pokazał Jessice, jak idzie praca nad twoim

motocyklem?

OŜywiłam się. Rob trzymał motocykl, nad którym, aktualnie

pracował - świetnego, ale starego harleya - w stodole. To była

praktycznie zachęta ze strony mamy Roba, Ŝeby pójść tam i całować

się z jej synem. AŜ trudno mi było uwierzyć w moje szczęście.

Rob jednak nie wydawał się usposobiony do całowania. Nie to,

eby kiedykolwiek był chętny. Niestety, z powodzeniem opiera się

potrzebom ciała. Byłabym nawet skłonna twierdzić, Ŝe jego ciało nie

ma Ŝadnych potrzeb, gdyby nie to, Ŝe od czasu do czasu -

zdecydowanie zbyt rzadko - udaje mi się złamać go swoim

wdziękiem oraz wiśniowym chap stickiem.

A moŜe po prostu ma tak dość mojego gadania, Ŝe całuje mnie

po to, Ŝebym się zamknęła. Kto wie?

W kaŜdym razie wtedy w stodole nie wydawał się skłonny

wykorzystać moją bezbronną kobiecość. MoŜe powinnam była

włoŜyć spódnicę albo co.

- Czy to dlatego, Ŝe sama tutaj przyjechałam? - spytałam,

przyglądając się, jak dłubie przy motocyklu.

Podniósł głowę znad motocykla spoczywającego na warsztacie

na środku stodoły i dokręcił coś kluczem francuskim.

- O czym ty mówisz?

Gdybym wiedziała - zapewniłam - Ŝe będziesz się tak boczył,

zadzwoniłabym do ciebie, Ŝebyś mnie zabrał, przysięgam.

Nie zadzwoniłabyś - powiedział, wykonując kluczem jakiś

ruch, który uwypuklił mięśnie jego ramion pod szarym swetrem.

Słowo daję, był to dla mnie duŜo przyjemniejszy widok niŜ- mecz w

telewizji.

- O co ci chodzi? Powiedziałam przecieŜ...

Nie powiedziałaś nawet swoim rodzicom, Ŝe się tu wybierasz

- stwierdził. - Więc przestań chrzanić.

Co ty gadasz? - starałam się mówić uraŜonym tonem,

chociaŜ, rzecz jasna, miał rację. - Wiedzą, gdzie jestem.

Rob odłoŜył klucz, skrzyŜował ręce na piersi i zapytał:

- To dlaczego, kiedy dzwoniłaś do domu, powiedziałaś, Ŝe

jesteś u jakiejś Joanny?

Cholera! Nie zauwaŜyłam, Ŝe był w pokoju, kiedy dzwoniłam.

- Posłuchaj, Mastriani -powiedział. - Wiesz, Ŝe od początku

miałem wątpliwości co do tego, co jest między nami. Ja juŜ

skończyłem szkołę, a ty jesteś w jedenastej klasie. Ale nie tylko o to

chodzi. Myślmy realnie. Ty i ja pochodzimy z róŜnych światów.

To wcale tak... - zaoponowałam.

Dobra, z róŜnych zakątków jednego świata.

Tylko dlatego, Ŝe ja jestem miastowa, a ty...

- Słuchaj, Mastriani - przerwał mi, podnosząc dłoń - trzeba

spojrzeć prawdzie w oczy. Nic z tego nie będzie.

Ostatnio naprawdę cięŜko pracowałam nad opanowaniem

gniewu. Pomijając aferę z piłkarzami - i z Karen Sue Hankey - nie

pobiłam nikogo i nie odsiedziałam w szkole za karę ani jednego dnia

przez cały semestr. Pan Goodhart, psycholog szkolny, oświadczył, Ŝe

jest dumny z moich postępów i zastanawia się nad zawieszeniem

naszych obowiązkowych cotygodniowych spotkań.

Kiedy jednak Rob podniósł dłoń i powiedział, Ŝe nic z naszego

związku nie wyjdzie, z najwyŜszym trudem powstrzymałam się od

złapania go za tę rękę i wykręcenia mu jej za plecami. Jedyne, co

mnie powstrzymało, to świadomość, Ŝe chłopcy nie lubią, kiedy robi

im się coś takiego; a ja chciałam, Ŝeby Rob mnie lubił, a nawet

więcej niŜ lubił.

Więc zamiast wykręcić mu rękę za plecami, połoŜyłam dłonie na

biodrach, przechyliłam głowę na bok i powiedziałam:

- Czy to ma coś wspólnego z facetem o imieniu Gary? Opuścił

rękę i odwrócił się z powrotem do motocykla.

- Nie - stwierdził. - To sprawa między tobą a mną, Mastriani.

- Wydaje mi się, Ŝe za nim nie przepadasz.

Masz szesnaście lat! - zawołał Rob do motocykla. - Szes-

naście!

Chyba rozumiem, dlaczego go nie lubisz. To musi być dziwne

uczucie widzieć własną matkę z jakimś innym facetem niŜ twój tata.

Ale to nie znaczy, Ŝe masz prawo wyŜywać się na mnie.

Jess. - To zapowiada kłopoty, kiedy zwraca się do mnie po

imieniu. - Musisz zrozumieć, Ŝe to do niczego nie prowadzi. Mam

kuratora, jasne? Nie mogę dać się złapać na randce z jakąś

smarkulą...

„Smarkula" zabolała, ale pominęłam ten wątek, uświadamiając

sobie, Ŝe - uŜywając słów ulubienicy cioci Rose, Opry - Rob

przeŜywa jakiś kryzys psychiczny.

Rozumiem - stwierdziłam, stosując się do rady pana

Goodharta, by mówić w ten sposób w sytuacjach trudnych - Ŝe nie

chcesz się ze mną więcej spotykać, bo uwaŜasz, Ŝe wiek oraz po-

chodzenie społeczne stwarzają zbyt wielkie róŜnice między nami...

Nie próbuj mnie przekonywać, Ŝe się ze mną nie zgadzasz -

przerwał mi ostrzegawczym tonem. - Dlaczego nie powiedziałaś o

mnie swoim rodzicom? Co? Gdybyś była pewna, Ŝe to wypali, juŜ

dawno byś mnie przedstawiła.

Chcę ci tylko powiedzieć - ciągnęłam, jakbym go nie

usłyszała - Ŝe wydaje mi się, Ŝe usiłujesz mnie odsunąć, bo ojciec cię

porzucił i nie chcesz, aby znowu zraniono cię w ten sposób.

Rob spojrzał na mnie przez ramię. Jego szare oczy pociemniały.

Jesteś stuknięta - powiedział tylko. Zabrzmiało to szczerze.

Rob - odezwałam się, robiąc krok w jego kierunku. -Chcę

tylko, Ŝebyś wiedział, Ŝe ja nie jestem taka jak twój tata. Nigdy cię

nie opuszczę.

Dlatego, Ŝe jesteś psychiczna.

Nie. Nie, dlatego. Dlatego, Ŝe cię ko...

Przestań! - zawołał, wyciągając przed siebie szmatę, jakby to

był rewolwer. Na jego twarzy malowała się panika. - Nie mów tego!

Mastriani, ostrzegam cię...

...cham.

Prosiłem... - zwinął szmatę i rzucił ze złością w odległy kąt

stodoły - Ŝebyś tego nie mówiła.

Przykro mi - oznajmiłam z powagą. Obawiam się jednak, Ŝe

nie byłam w stanie pohamować nieokiełznanej namiętności ani

chwili dłuŜej.

Chwilę później okazało się, Ŝe jeśli ktoś cierpiał z powodu

nieokiełznanej namiętności, to raczej Rob, nie ja. O ile sposób, w

jaki chwycił mnie za ramiona, przyciągnął do siebie i zaczął

całować, stanowi jakąś wskazówkę.

Było rzeczą niewątpliwie cudowną całować się z młodym

męŜczyzną, który w sposób tak oczywisty nie potrafił opanować

gorących uczuć w stosunku do mnie, naleŜy jednak pamiętać, Ŝe

zdarzenie miało miejsce w stodole, w której w końcu listopada nie

jest specjalnie ciepło. Ponadto w pobliŜu nie stała Ŝadna wyściełana

kanapa czy łóŜko, na które mógłby mnie rzucić. Pewnie moglibyśmy

to zrobić na sianie, ale:

1) brrr, oraz

moja namiętność wobec Roba nie jest aŜ taka nieokiełznana.

To znaczy, współŜycie seksualne w kaŜdym związku jest wy-

starczająco powaŜnym krokiem - nawet bez uprawiania go w zimnej

stodole. Jestem, więc zdecydowana poczekać na właściwy moment -

na przykład, na noc po balu absolwentów. Jeśli kiedykolwiek, co

mało prawdopodobne, zostanę zaproszona na bal absolwentów.

Wziąwszy pod uwagę, Ŝe mój chłopak juŜ skończył szkołę, taka

ewentualność nie wchodzi w grę. Chyba, Ŝe to ja jego zaproszę.

Myślę, Ŝe powinnam iść do domu - powiedziałam, kiedy

oboje musieliśmy zaczerpnąć oddechu.

To był zły pomysł - odparł Rob, opierając czoło na moim i

oddychając cięŜko.

Wróciłam, więc do mieszkania i podziękowałam mamie Roba.

Siedziała na kanapie, oglądając telewizję i przytulając się do Mów-

Mi-Gary'ego w sposób, który mógłby wyprowadzić Roba z

równowagi, gdyby to zobaczył. Na szczęście, nie zobaczył. A ja mu

o tym nie powiedziałam.

Skoro nie zerwaliśmy ze sobą - zwróciłam się do niego,

siadając za kierownicą samochodu mamy - to co robisz w sobotę?

MoŜe poszlibyśmy do kina?

Sam nie wiem - odparł. - Sądziłem, Ŝe będziesz zajęta ze

swoją przyjaciółką Joanną.

Nie wygłupiaj się - powiedziałam. Na dworze było tak zimno,

e mój oddech ulatywał w postaci małych chmurek, ale to niewaŜne.

- Moi rodzice mają teraz mnóstwo na głowie. Zajmują się

restauracją, Mike zrezygnował z Harvardu....

Nie zamierzasz nigdy im o mnie powiedzieć? - Szare oczy

wbiły się we mnie.

Pozwól tylko, Ŝe jakoś ich do tego przygotuję. Wiesz, ta

sprawa z Douglasem i jego pracą, ciotka Rose i...

I jeszcze ty - przypomniał mi z ledwie wyczuwalną goryczą. -

Nie zapominaj o sobie i swoich psychicznych zdolnościach.

Zgadza się. Jeszcze ja i moje psychiczne zdolności. - Jedyna

rzecz, o której nie jestem w stanie zapomnieć, bez względu na to, jak

bardzo się staram.

Lepiej juŜ wracaj - powiedział Rob, prostując się. - Pojadę za

tobą, Ŝeby się upewnić, Ŝe dotarłaś do domu cała i zdrowa.

Nie musisz...

- Mastriani - przerwał mi. - Zamknij się i jedź. Tak teŜ

uczyniłam.

Tyle Ŝe, jak się okazało, nie ujechaliśmy daleko.

kierowcą

jak juŜ chyba wspomniałam, prowadzę znakomicie.

Z początku jednak nie zorientowałam się, Ŝe kaŜą mi zjechać na

bok nie w związku z moimi umiejętnościami czy teŜ ich brakiem.

Wiedziałam tylko, Ŝe jadę ciemną, pustą wiejską drogą prowadzącą

do miasta, a Rob jedzie za mną na motocyklu. W następnej chwili

skręciłam i okazało się, Ŝe droga jest zablokowana wozami

Nie, dlatego, pozwolę sobie zauwaŜyć, Ŝe jestem słabym

policyjnymi. Policja hrabstwa, patrole drogowe... nawet ambulans.

Oślepiło mnie jaskrawe czerwone i białe światło. Pomyślałam:

Rany! Jechałam tylko osiemdziesiątką, przysięgam!

Dozwolona prędkość w tym miejscu wynosiła sześćdziesiąt

kilometrów na godzinę. Ale bez przesady. To przecieŜ Święto

Dziękczynienia. Na ostatnich dwudziestu kilometrach nie było Ŝywej

duszy...

Zastępca szeryfa pokazał mi, Ŝebym zjechała na pobocze. Dłonie

na kierownicy miałam mokre od potu. Mój BoŜe, myślałam w

panice, wszystko, dlatego, Ŝe jeŜdŜę bez prawa jazdy? Kto mógł

wiedzieć, Ŝe są tacy skrupulatni?

Policjanta, który podszedł dowozu, widziałam tej nocy, kiedy

spaliła się restauracja Mastriani. Nie pamiętałam jego nazwiska, ale

wiedziałam, Ŝe to miły człowiek - taki, który moŜe nie da mi

specjalnie po uszach za nielegalne prowadzenie. Poświecił latarką

najpierw na moją twarz, potem na tylne siedzenie wozu. Mam

nadzieję, Ŝe nie uznał rzeczy mamy leŜących z tyłu - kaset Carly

Simon i Billy Joela oraz paru romantycznych komedii na kasetach

wideo - za moje. Nie jestem typem osoby, która słuchałaby

Bezsenności w Seattle w wykonaniu Carly Simon.

- Jessica - odezwał się gliniarz, kiedy opuściłam szybę. -Córka

Joego Mastrianiego?

- Tak, proszę pana - odparłam.

Zerknęłam w tylne lusterko i zobaczyłam, Ŝe Rob zatrzymuje się

tuŜ za mną. Oparł stopy na ziemi, czekając w tej pozycji, aŜ

przepuszczą mnie przez blokadę. Wpatrywał się w pole kukurydzy

po prawej stronie drogi. Przywiędłe kaczany były skąpane w

migającym świetle reflektorów wozów policyjnych i ambulansu,

które stały przy drodze. Kilka metrów dalej w polu na metalowym

drągu zainstalowano potęŜny reflektor oświetlający coś, czego nie

mogliśmy dostrzec za wysoką kukurydzą.

Okropne, Ŝe musi pan pracować w Święto Dziękczynienia -

zwróciłam się do policjanta. Starałam się być dla niego jak

najmilsza, ze względu na brak prawa jazdy i w ogóle. Moje dłonie

tak mocno spływały potem, Ŝe z trudem trzymałam kierownicę. Nie

miałam pojęcia, co robią z ludźmi złapanymi na jeździe bez prawa

jazdy, ale podejrzewałam, Ŝe nic przyjemnego.

Tak - powiedział policjant. - CóŜ, powstała pewna sytuacja.

Skąd jedziesz, jeśli moŜna zapytać?

Byłam na obiedzie u przyjaciół - odparłam i podałam adres

Roba. - To on - wskazałam go.

Rob juŜ wcześniej wyłączył silnik i zsiadł z motocykla.

Podszedł do policjanta z rękami przy bokach zamiast w kie-

szeniach skórzanej kurtki, chyba Ŝeby pokazać, Ŝe nie ma broni. Jest bardzo

nieufny wobec policjantów, bo był juŜ kiedyś aresztowany.

Co się dzieje, panie oficerze? - zapytał obojętnym tonem.

Widziałam, Ŝe tak jak ja martwi się tą sprawą z brakiem prawa jazdy. Ale

kto urządzałby blokadę, Ŝeby łapać w Święto Dziękczynienia kierowców

bez prawa jazdy? Jeśli o mnie chodzi, uwaŜam, Ŝe to zdecydowanie

wykracza poza obowiązki policji.

Jakiś czas temu dostaliśmy wiadomość - odpowiedział gliniarz - Ŝe

dzieje się tu coś podejrzanego. Przyjechaliśmy, Ŝeby się rozejrzeć.

ZauwaŜyłam, Ŝe nie wyjął druczków, Ŝeby mi wypisać mandat. MoŜe

jednak nie chodzi o mnie, pomyślałam.

Zwłaszcza, Ŝe palił się ten reflektor. Widziałam, jak ludzie chodzą tam

i z powrotem po polu. Nieśli jakieś rzeczy, jakby pudła z narzędziami i

takie inne.

- ZauwaŜyłaś coś dziwnego - zapytał mnie policjant - kiedy

wyjechałaś z miasta?

- Nie - odparłam. - Niczego nie widziałam.

Noc była jasna i bezchmurna, a księŜyc w pełni zalewał drogę

srebrnym światłem.

Niewiele było do oglądania. Tylko pole, rozciągające się przy drodze, a

za nim gęsto zalesione wzgórze.

Lasy. W tych lasach mieszkali ludzie... jeśli w ogóle moŜna nazwać to

mieszkaniem. Dla mnie ubikacja na dworze oznacza tyle samo co kemping.

Nie kaŜdy, kto stracił pracę w wyniku zamknięcia fabryki tworzyw

sztucznych, miał tyle szczęścia, co mama Roba, która -dzięki mnie - dość

szybko znalazła nowe zajęcie. Niektórzy, zbyt dumni, Ŝeby przyjąć zasiłek,

wycofali się do lasu, do jakichś szop albo gorzej.

Ale byli teŜ tacy - jak twierdził tata - którzy mieszkali tam nie

dlatego, Ŝe nie stać ich było na mieszkanie z toaletą. Po prostu im to

odpowiadało.

- O której- zapytał policjant - jechałaś tędy po opuszczeniu

miasta?

Odpowiedziałam, Ŝe dobrze po ósmej, ale sporo przed dziewiątą.

Pokiwał głową w zamyśleniu i zapisał coś w swoim notesie. Rob

chuchał na swoje dłonie w rękawiczkach. Nawet w samochodzie,

przy opuszczonym oknie, panował nieznośny chłód. śal mi było

Roba, który zaraz po tym przesłuchaniu miał znowu wsiąść na

motocykl, przejechać za mną całą drogę do miasta i potem wrócić do

domu, nie mając moŜliwości gdzieś się ogrzać. Chyba, Ŝe

zaprosiłabym go do samochodu mamy. Tylko na parę minut. No

wiecie, Ŝeby się rozmroził.

Nagle zdałam sobie sprawę, Ŝe policjanci uwijający się po polu

kukurydzy wcale nie noszą pudeł z narzędziami. Nie, zdecydowanie

nie.

Moje dłonie zwilgotniały z zupełnie innego powodu niŜ

przedtem.

W Indianie trupy zawsze znajduje się na polach kukurydzy.

Właśnie na polach kukurydzy zabójcy ze Środkowego Zachodu

porzucają ofiary swoich złych skłonności. To, dlatego, Ŝe dopóki

właściciel pola nie zbierze wszystkich kaczanów, by zasadzić nowe,

w Ŝaden sposób nie da się zobaczyć, co się dzieje w głębi.

Krótko mówiąc, zdałam sobie sprawę, co się dzieje na tym

konkretnym polu.

- Kto to jest? - zapytałam policjanta piskliwym głosem, który

nie brzmiał jak mój własny.

Gliniarz nawet nie udawał, Ŝe nie wie, o czym mówię.

- Nikt, kogo mogłabyś znać - odpowiedział, nie podnosząc

głowy.

Miałam jednak przeczucie, Ŝe znam, odpięłam więc pas i

wysiadłam z wozu.

Wtedy policjant podniósł głowę. Nie tylko podniósł, potrząsnął

nią zaskoczony. Rob takŜe się zdziwił.

- Mastriani - spytał - co robisz?

Zamiast odpowiedzieć, ruszyłam w stronę ostrego białego

wiatła reflektora na środku pola.

- Chwileczkę. - Gliniarz odłoŜył notes i długopis. - Tam nie

wolno podchodzić.

KsięŜyc świecił na tyle jasno, Ŝe widziałam wszystko nawet bez

migotliwych świateł. Szłam szybkim krokiem, mijając grupki

gliniarzy i zastępców szeryfa. Niektórzy spoglądali za mną ze

zdumieniem. W ich oczach malowało się zakłopotanie. Powodem

zakłopotania byłam, oczywiście, ja - zmierzająca w stronę reflektora

płonącego na środku pola.

Hej, panienko. - Jeden z gliniarzy złapał mnie za ramię. -

Dokąd to się panienka wybiera?

Zobaczyć - odpowiedziałam. Tego policjanta teŜ rozpo-

znałam, ale nie z poŜaru w Mastrianim. Znałam go z Joe Juniora,

gdzie czasami podawałam do stołu w weekendy. Zawsze brał duŜą

pizzę, pół mięsną, pół pepperoni.

To niemoŜliwe - odparł Pół Mięsna Pół Pepperoni. - Pa-

nujemy nad sytuacją. Proszę wsiąść do samochodu jak grzeczna

dziewczynka i wrócić do domu.

Sądzę - powiedziałam, wypuszczając z ust białe obłoczki pary

- Ŝe mogę go znać.

Dajmy temu spokój - przekonywał mnie łagodnie Pół Mięsna

Pół Pepperoni. - Tam nie ma nic do oglądania. Absolutnie nic. Proszę

grzecznie wrócić do domu. Synu? - Zawołał do Roba, który nadbiegł

tuŜ za mną. - To twoja dziewczyna? Bądź tak dobry i zabierz ją do

domu.

Tak, proszę pana - powiedział Rob, ujmując mnie za ramię,

tak jak przedtem policjant. - Zrobię to. - Zapewnił, mnie zaś szepnął

do ucha: - Czyś ty oszalała, Mastriani? Zmywajmy się, zanim

zapytają o twoje prawo jazdy.

Ani myślałam odchodzić. Mam metr pięćdziesiąt wzrostu i waŜę

pięćdziesiąt kilo, więc nietrudno mnie podnieść i przestawić, czego

Rob parę razy dokonał. KaŜdorazowo jednak wpadałam w furię i

Rob chyba o tym pamiętał, bo nawet nie próbował. Ograniczył się do

głębokiego westchnienia i poszedł za mną w stronę białego światła.

Z początku Ŝaden z ludzi stojących obok ciała mnie nie za-

uwaŜył. Nie spodziewali się w tej odległości od miasta Ŝadnych

gapiów, zwłaszcza w noc Święta Dziękczynienia. Nie otoczyli nawet

ciała Ŝółtą taśmą. Minęłam ich bez problemu...

A potem zatrzymałam się tak gwałtownie, Ŝe idący z tyłu Rob

wpadł na mnie. Jego jęk zwrócił uwagę kilku policjantów, którzy

spojrzeli w naszą stronę.

- Co, u diabła...

- Przepraszam, panienko - powiedział zastępca szeryfa,

podnosząc się z zimnej twardej ziemi, na której przed chwilą klęczał

- ale musisz stąd odejść. Marty! Dlaczego dopuszczasz tu ludzi?!

Marty podbiegł pospiesznie.

- Przepraszam, Earl - wysapał. - Nie zauwaŜyłem jej, przeszła

tak szybko. Proszę, panienko. Chodźmy...

Nie ruszyłam się.

- Znam go - powiedziałam, wskazując leŜące na zmarzniętym

gruncie ciało bez koszuli.

- Jezu. - Oddech Roba grzał mnie w ucho.

- To mój sąsiad - powiedziałam. - Nate Thompkins. Marty i

Earl wymienili spojrzenia.

- Poszedł kupić bitą śmietanę - ciągnęłam. - Parę godzin temu. -

Kiedy

wreszcie

oderwałam

wzrok

posiniaczonego,

zmaltretowanego ciała Nate'a, miałam w oczach łzy. W porównaniu

z mroźnym powietrzem były ciepłe.

Poczułam na ramieniu uspokajający cięŜar dłoni Roba.

Chwilę później podszedł do mnie szeryf, duŜy męŜczyzna w

czerwonej kurtce na misiu.

- Jesteś córką Mastrianiego - rzekł szorstko. To nie było

pytanie.

Skinęłam głową.

Myślałem, Ŝe juŜ nie masz tych specjalnych zdolności.

Nie mam - potwierdziłam, wycierając łzy z oczu.

To skąd wiedziałaś - skinął głową w stronę Nate'a, którego

przykrywano właśnie niebieską płachtą - Ŝe on tu jest?

Nie wiedziałam - odparłam. Wyjaśniłam, w jaki sposób

znaleźliśmy się w tym miejscu z Robem. I Ŝe doktor Thompkins był

wcześniej u nas w domu i pytał o syna.

Szeryf wysłuchał mnie cierpliwie i pokiwał głową.

- Rozumiem - powiedział. - Zmarły nie miał przy sobie Ŝadnych

dokumentów, w kaŜdym razie niczego nie znaleźliśmy. Teraz wiemy

przynajmniej, kto to. Dziękuję. Jedź do domu, a my zabierzemy

ciało.

Odwrócił się, Ŝeby nadzorować dalsze czynności. Nie odeszłam.

Chciałam, ale z jakiegoś powodu nie mogłam. Coś mnie niepokoiło.

Spojrzałam na Marty'ego, i zapytałam:

- W jaki sposób umarł?

Marty zerknął niespokojnie na szeryfa, który właśnie rozmawiał

z kimś z pogotowia.

- Posłuchaj, panienko - powiedział. - Powinnaś raczej...

Czy to z powodu tych znaków? - Na nagiej piersi Nate'a

zauwaŜyłam wycięte jakieś znaki.

Jess. - Rob ujął mnie za rękę. - Daj spokój. Chodźmy. Ci

ludzie muszą się zająć swoją pracą.

Co to za znaki? - nie ustępowałam.

Marty wydawał się zakłopotany.

Naprawdę, panienko, lepiej juŜ stąd odejdź.

Nie odeszłam. Stałam nieruchomo, zastanawiając się, co zrobią

Thompkinsowie, kiedy się dowiedzą, co się stało z ich synem. Czy

zdecydują się wrócić do Chicago?

A Tasha? Chyba naprawdę polubiła Ernesto Pyle'a, o czym

wiadczył entuzjazm, jaki wzbudził w niej komitet wybierający

najlepszą ksiąŜkę roku. Ale czy będzie chciała zostać w mieście, w

którym brutalnie zamordowano jej jedynego brata?

I co powie trener Albright, kiedy się dowie, Ŝe stracił kolejnego

rozgrywającego?

- Mastriani. - W głosie Roba pobrzmiewała desperacja. -

Chodźmy juŜ.

Nie rozumiałam, skąd ta desperacja, dopóki się nie odwróciłam.

Prawie wpadłam na wysokiego, chudego męŜczyznę w długim

czarnym płaszczu, z identyfikatorem na piersi informującym, Ŝe

naleŜy do Federalnego Biura Śledczego.

- Cześć, Jessico - powiedział Cyrus Krantz z uśmiechem, który

chyba miał mnie podnieść na duchu, lecz zamiast tego przyprawił

mnie niemal o mdłości. - Pamiętasz mnie?

mi, Ŝe naprawdę próbowałam. To agent przydzielony

do mojej sprawy. No wiecie, w związku z tym, Ŝe jestem Dziew-

czyną od Pioruna i w ogóle.

Tylko Ŝe Cyrus Krantz nie jest właściwie agentem. Jest jakimś

kierownikiem w FBI. Do zadań specjalnych czy coś takiego.

Wszystko to wyjaśnił - przynajmniej próbował - moim rodzicom i

mnie. ZłoŜył nam wizytę wkrótce po poŜarze Mastrianiego. Nie

przyniósł Ŝadnego ciasta ani w ogóle nic, co było, moim zdaniem,

niezbyt taktowne. Ale przynajmniej najpierw zadzwonił, Ŝeby się

umówić.

Zasiadł w salonie i przy kawie i biscotti opowiedział o nowym

programie, którym się zajmuje. Kieruje wydziałem FBI, w którym

nie ma agentów specjalnych, tylko ludzie o specjalnych zdolnościach

psychicznych. PowaŜnie. Doktor Krantz - tak, tak, ma tytuł doktora -

nazywa ich osobami szczególnie uzdolnionymi.

W moich uszach brzmi to tak, jakby chodzili do jakiejś szkoły,

ale mniejsza z tym. Doktor Krantz pragnął, Ŝebym dołączyła do jego

druŜyny „szczególnie uzdolnionych".

Nie było to, rzecz jasna, moŜliwe, bo juŜ się nie zaliczam do

szczególnie uzdolnionych. Tak w kaŜdym razie oznajmiłam

Krantzowi.

Rodzice mnie poparli, nawet, kiedy Krantz zaprezentował, jak to

nazwał, dowody na to, Ŝe kłamię. Miał wykaz kilkuset rozmów

telefonicznych z organizacją poszukującą zaginionych dzieci, z którą

kiedyś współpracowałam. Rzeczywiście we wszystkich przypadkach

dzwoniono z naszego miasta, ale wyłącznie z automatów, a w takiej

sytuacji nie da się ustalić, kto telefonował. Doktor Krantz spytał, kto

Nie mogłabym zapomnieć Cyrusa Krantza, choć wierzcie

poza mną w naszym mieście mógł wiedzieć, gdzie znajduje się tyle

zaginionych dzieci.

Odparłam, Ŝe nie mam pojęcia. To mógł być kaŜdy.

Krantz zaapelował do moich uczuć patriotycznych. Powiedział,

e mogłabym pomagać w łapaniu terrorystów i róŜnych takich.

Przyznałam, Ŝe to by było super.

Ale tak naprawdę nie byłam pewna, czy chcę naraŜać moją

rodzinę na krwawą zemstę terrorystów, wściekłych z powodu

uwięzienia przywódcy.

Odmówiłam, więc grzecznie Krantzowi, cały czas podkreślając,

e jestem „szczególnie uzdolniona" w tym samym stopniu co

pszczółka Maja.

Ale doktor Krantz nie rezygnował. Tak jak jego podopieczni-

agenci specjalni Smith i Johnson, których odsunięto od mojej sprawy

i których w pewien sposób mi brakowało - nie zraŜał się odmową.

Miałam wraŜenie, Ŝe ciągle czai się gdzieś w pobliŜu, czekając, aŜ

powinie mi się noga i będzie mógł mi udowodnić, Ŝe wcale nie

straciłam swoich zdolności.

Niespecjalnie mi się to podobało, bo nie był ani taki urodziwy

jak agentka specjalna Smith, ani tak zabawnie nie reagował na

zaczepki jak agent specjalny Johnson. Doktor Krantz budził tylko...

strach.

Dlatego, kiedy zobaczyłam go na tym polu, aŜ podskoczyłam ze

strachu.

Doktor Krantz - powiedziałam, kiedy wzięłam się w garść na

tyle, Ŝe mogłam mówić w miarę normalnym głosem. - To pan.

Witam.

Cześć, Jessico.

Krantz ma jajowatą głowę, całkiem łysą na czubku, czego nie

było akurat widać, bo nosił naciągnięty na czoło kapelusz. Pewnie

myślał, Ŝe dzięki temu wygląda przystojniej.

Jego wzrok prześlizgnął się po Robie, którego juŜ kiedyś

spotkał, tyle Ŝe nie u nas w salonie, rzecz jasna.

Dobry wieczór, panie Wilkins - powiedział, skłaniając głowę.

Dobry - odparł Rob. Puścił moją dłoń, Ŝeby chwycić mnie za

ramię i pociągnąć. - Właśnie odchodziliśmy.

Chwileczkę, młody człowieku - rzekł doktor Krantz. -

Chciałbym zamienić słówko z panną Mastriani, jeśli moŜna.

Taa? - mruknął Rob. Naukowców w słuŜbie rządu Stanów

Zjednoczonych darzył nie większą sympatią niŜ gliniarzy. -Jessica

nie ma panu nic do powiedzenia.

On ma rację - zwróciłam się do Krantza. - Naprawdę nie

mam. Do widzenia.

Rozumiem. - Sprawiał wraŜenie rozbawionego. - Zga-duję,

e znaleźliście się na miejscu zbrodni przez czysty przypadek?

Tak - potwierdziłam ochoczo. - PrzejeŜdŜałam tędy w drodze

do domu, wracając od Roba.

Chyba słyszałem, jak mówiłaś tamtym panom, Ŝe ofiara

zbrodni jest przypadkiem twoim sąsiadem.

To pan jest agentem rządu - ja na to. - Powinien pan lepiej się

w tym orientować. Ja bym się czuła koszmarnie, gdyby jakiś

dzieciak zginął podczas mojej słuŜby.

Wyraz twarzy doktora Krantza nie zmienił się. Jak zwykle

zresztą. Nie byłam, więc pewna, czy moje słowa do niego dotarły,

czy nie.

- Chcę ci coś pokazać, Jessico - powiedział, podając mi

zdjęcie, które wyjął z wewnętrznej kieszeni płaszcza.

Na fotografii widniała kładka, o której wspomniała pani

Lippman przy obiedzie. Ta, na której pojawiło się graffiti, będące

według jej przypuszczenia znakiem rozpoznawczym gangu.

Przyjrzałam się obrazkowi w zimnym świetle reflektora.

Czerwony zygzak wyglądał znajomo. Widziałam go juŜ. Ale gdzie?

W naszym mieście nie spotyka się graffiti zbyt często. Jakieś Rick

kocha Nancy w kamieniołomach albo Jaguary górą na ścianie sali

gimnastycznej rywalizującej z nami szkoły średniej. To właściwie

wszystko. Nie miałam pojęcia, gdzie mogłam zobaczyć ten

czerwony zygzak.

I nagle mnie olśniło.

Na piersi Nate'a Thompkinsa.

- Czy to jest związane z gangiem? - spytałam, oddając zdjęcie

Cyrusowi Krantzowi.

WłoŜył fotografię do kieszeni.

- Nie - odparł, zapinając płaszcz.

Doktor Krantz jest wyjątkowo schludny. U nas w domu nie

zostawił ani jednego okruszka na talerzu. A biscotti mamy jest

bardzo kruche.

To - poklepał się po kieszeni - było ostrzeŜenie. To zaś -

wskazał niebieską plandekę - to dopiero początek.

Początek czego? - zapytałam.

Tego, niestety, jeszcze nie wiemy.

Zawrócił w miejscu i ruszył przez pole w stronę swojego

samochodu.

Poczekaj, miałam na końcu języka. Jak mogę pomóc?

Przypomniałam sobie jednak, Ŝe rzekomo opuściły mnie

nadzwyczajne zdolności. Nie mogłam, więc ofiarować mu pomocy.

Zresztą, co mogłam zrobić? Nikogo nie poszukiwano. JuŜ nie.

Przez resztę drogi do domu jechałam wolno. Nie, dlatego, Ŝe

bałam się, Ŝe mnie złapią. Strasznie się bałam tego, co zastanę na

Lumbley Lane. Nawet pomruk Robowego motocykla za plecami nie

działał pokrzepiająco.

Kiedy tylko wjechaliśmy w moją ulicę, zobaczyłam migocące

wiatła. Szeryf musiał nadać przez radio uzyskaną ode mnie

informację, bo przed domem Thompkinsów stały juŜ dwa wozy

policyjne. Doktor otwierał właśnie drzwi policjantom, którzy stali na

progu z czapkami w rękach.

Rob, zakończywszy z powodzeniem misję odstawienia mnie na

łono rodziny, machnął mi ręką na poŜegnanie i pognał z powrotem

ulicą.

Kiedy weszłam do domu, wszyscy stali z twarzami przyciś-

niętymi do szyb w salonie. Wszyscy, z wyjątkiem Douglasa, który

pewnie siedział w swoim pokoju (nie przepada za migającymi

wiatłami, bo przypominają mu podróŜe ambulansem, jakie odbył).

- Och, Jess - odezwała się mama na mój widok. Ze stołu juŜ

sprzątnięto. Goście, poza Claire, wyszli. - Dzięki Bogu, Ŝe jesteś.

Zaczynałam się martwić.

- Nic mi się nie stało.

- Strasznie długo cię nie było. Gdzie mieszka ta Joanna? -

spytała mama.

Ale odpowiedź wcale jej nie interesowała. Całą uwagę skupiła

na domu Thompkinsów.

- Biedni ludzie - westchnęła.- Mam nadzieję, Ŝe to nic złego.

No wiesz, mamciu - parsknął Mike. - Dwa wozy policyjne

parkują na ich podjeździe. Myślisz, Ŝe przywieźli dobre wieści?

Nie nazywaj mnie mamcią - obruszyła się, a potem dotarło do

niej, co się dzieje. - Odejdźcie od okien! Nie powinniśmy podglądać

tych biednych ludzi!

Nie podglądamy, Antonio - oświadczyła ciotka Rose. -Po

prostu patrzymy przez okno. Prawo tego nie zabrania.

Pani Mastriani ma rację - powiedziała Claire nieśmiało,

podnosząc się z kanapy. - To nieładnie zaglądać innym ludziom w

okna.

Najwyraźniej nie orientowała się, Ŝe Mike przez lata podglądał

ją przez okno za pomocą teleskopu.

Mogłam im powiedzieć o Nacie. Ale mruknęłam tylko, Ŝe idę się

połoŜyć i ruszyłam schodami na górę. Tylko mama Ŝyczyła mi

dobrej nocy.

U Douglasa nadal paliło się światło. Walnęłam w drzwi, za-

miast, jak zazwyczaj, od razu wpaść do środka. Uznałam, Ŝe tym

razem mogę mu darować. Pan Goodhart nazywa to pozytywnym

wzmocnieniem.

- Wejdź, Jess - powiedział Douglas.

Mama puka bardzo cicho, tata zdecydowanie, jak biznesmen, a

Mike nigdy nie odwiedza Douglasa. Więc Douglas zawsze wie, Ŝe

gdy ktoś łomocze w drzwi, to muszę być ja.

LeŜał na łóŜku, czytając, jak zwykle. Dzisiaj był to akurat

ostatni odcinek Supermana.

O której wszyscy wyszli? - spytałam.

Jakąś godzinę temu. Pan i pani Abramowitz o mało się nie

pobili o to, gdzie spędzą Gwiazdkę. Jedno chce jechać do Aspen, a

drugie do Antigui.

Fajnie - powiedziałam. Państwo Abramowitz są bardzo

zamoŜni.

Skip dostał ataku astmy. No i jeszcze ciotka Rose. To był

niezapomniany wieczór.

Zapewne... - mruknęłam.

Zorientował się po wyrazie mojej twarzy, Ŝe coś się stało, bo

zapytał:

- Co jest?

Potrząsnęłam głową. Przez chwilę wyobraziłam sobie Nate'a

Thompkinsa, tak jak go widziałam po raz ostatni, martwego na polu

kukurydzy.

- Nic takiego - odparłam.

- Nie wciskaj mi kitu - zaoponował Douglas. - Mów.

Powiedziałam. A nie powinnam była. Douglas nigdy nie naleŜał

do osób o silnej psychice. Zawsze mu dokuczały inne dzieciaki:

w szkole, w parku, wszędzie. Nazywali go przygłupem,

downem, kretynem. Poświęciłam kawałek młodości na

prasowanie gęb ludzi, którzy ośmielili się wyśmiewać mojego

starszego brata za to, Ŝe jest inny.

A właśnie taki jest Douglas. Nie szalony. Nie opóźniony. Po

prostu inny.

Kiedy skończyłam, Douglas, który zna prawdę o moich

szczególnych zdolnościach - ale nie o Robie; nikt nie zna prawdy o

Robie, z wyjątkiem Ruth, mojej najlepszej przyjaciółki -wypuścił ze

wistem powietrze.

- Cholera - powiedział.

Taa.

Biedni ludzie - dodał, myśląc o Thompkinsach.

Taa.

Widziałem ich córkę - rzekł. - W sklepie.

Naprawdę? - Jakoś nie mogłam sobie wyobrazić nieśmiałej

Tashy Thompkins, zawsze staromodnie ubranej, w Underground

Comix, gdzie pracuje Douglas.

Ona czyta właśnie Wikhblade - oznajmił. Wydawał się mocno

przejęty - A jak to właściwie wyglądało?

Co jak wyglądało?

Ten symbol na piersi Nate'a.

- Tak. - Podeszłam do biurka, narysowałam znak na bloczku,

który tam akurat leŜał, i podałam kartkę Douglasowi.

Przyglądał się uwaŜnie rysunkowi. Po jakiejś minucie po-

wiedziałam:

- To chyba znak gangu. Ma sens tylko dla jego członków.

To nie jest znak gangu - stwierdził Douglas. - W kaŜdym

razie tak mi się wydaje. Wygląda jakoś znajomo.

Pewnie go widziałeś, przejeŜdŜając pod kładką. Ktoś to

namalował sprayem.

Nigdy tamtędy nie jeŜdŜę - odparł. Potem zachował się w

sposób dziwny. To znaczy, jak na niego.

Wstał z łóŜka i zaczął zdejmować ksiąŜki z półek. Douglas ma

więcej ksiąŜek niŜ jakakolwiek inna znana mi osoba. Jeśli jednak

chciałoby się jakąś poŜyczyć i zdjęło ją z półki, zapominając mu o

tym powiedzieć, natychmiast zauwaŜyłby jej brak, mimo Ŝe obok

niej na półce stoi tysiąc identycznych.

Douglas naleŜy do tych tak zwanych moli ksiąŜkowych.

Uznałam, Ŝe przeglądanie ksiąŜek zajmie mu ładnych parę

godzin, więc wyszłam. Nawet tego nie zauwaŜył. Był pochłonięty

szukaniem nie wiadomo czego.

Wpadłam do mojego pokoju, rozebrałam się i wskoczyłam w

pidŜamę. W moim pokoju panują największe przeciągi i od

Halloween do Wielkanocy jest w nim potwornie zimno, mimo

ogrzewania zainstalowanego przez tatę.

Za to z okien mam najlepszy widok w całym domu, lepszy

nawet niŜ Mike. On mógł obserwować z okna sypialnię Claire

Lippman i to spowodowało całe zamieszanie parę miesięcy temu.

Mike postanowił rzucić Harvard, bo Claire zakochała się w nim z

wzajemnością.

Ja widzę z okna całą Lumbley Lane, która w świetle księŜyca

wygląda jak srebrna rzeka, a chodniki po bokach jak zarośnięte

brzegi. Kiedy byłam młodsza, udawałam, Ŝe Lumbley Lane jest

rzeką, a ja obsługuję latarnię morską wysoko w górze...

Tej nocy, odpinając zegarek, który dostałam od Roba parę

miesięcy temu i który noszę jak bransoletkę z numerem iden-

tyfikacyjnym (ku zdumieniu moich rodziców, uwaŜających za

dziwactwo obnoszenie się z masywnym męskim zegarkiem), nawet

nie spojrzałam na Lumbley Lane. Nie wyobraŜałam sobie, Ŝe

Lumbley Lane jest rzeką ani Ŝe ja obsługuję latarnię morską,

kierując miotane burzą statki do portu.

Spojrzałam za to w okno pokoju Tashy Thompkins. Nadal paliło

się w nim światło. Wiadomość o śmierci brata z pewnością juŜ do

niej dotarła. Zastanawiałam się, czy płacze wyciągnięta na łóŜku. Ja

bym tak zrobiła, gdybym dowiedziała się, Ŝe zabito któregoś z moich

braci. Współczułam Tashy i jej rodzicom. Nie znam się na gangach,

ale myślę, Ŝe zabójca Nate'a nie mógł go dobrze znać. Nate to był

fajny chłopak. Jego śmierć to wielka strata. Naprawdę ogromna.

Drzwi domu Thompkinsów otworzyły się i pojawił się w nich

doktor, któremu jakby nagle przybyło lat. Był w płaszczu. Razem z

zastępcami szeryfa podszedł do wozów policyjnych i wsiadł do

jednego z nich. Wiedziałam, Ŝe jedzie zidentyfikować ciało. W

drzwiach stała jego Ŝona. Nie widziałam, czy płacze, ale

przypuszczałam, Ŝe tak. Koło niej stało dwoje starszych ludzi.

Pewnie dziadkowie Nate'a.

W oknie na górze poruszyła się firanka. To Tasha patrzyła na

odjeŜdŜający wóz policyjny. Jej ramiona drŜały, wstrząsane

szlochem.

Biedna, nieśmiała, zakochana w ksiąŜkach i komiksach

Witchblade Tasha. Nic nie mogłam dla niej zrobić. MoŜe gdybym w

momencie, kiedy jej ojciec złoŜył nam wizytę, wiedziała, Ŝe

Nate'owi coś grozi, zdołałabym go odnaleźć. MoŜe. Teraz było juŜ

za późno. W kaŜdym razie za późno, Ŝeby pomóc Nate'owi.

Ale nie za późno, jak sobie uświadomiłam, Ŝeby pomóc jego

siostrze. Jak to zrobię, nie miałam na razie zielonego pojęcia.

Mogłam jednak próbować.

Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo decyzja, Ŝeby pomóc

Tashy Thompkins, wpłynie na moje Ŝycie. I Ŝycie niemal wszystkich

mieszkańców naszego miasteczka.

iedy następnego dnia Ruth powiedziała mi o zaginięciu

jakiegoś dzieciaka z ich synagogi, z niczym mi się to nie

Skojarzyło. Myślałam tylko o tej sprawie z Nate'em Thompkinsem.

Obiecałam przecieŜ sobie, Ŝe postaram się pomóc Tashy.

Było jeszcze coś. Coś, co mi się przyśniło i hm... bardzo mnie

zaniepokoiło.

Słuchasz mnie, Jess? - dopytywała się Ruth. Musiała się

wysilać, Ŝeby przekrzyczeć muzyczkę w centrum handlowym.

Wybrałyśmy się na po świąteczną wyprzedaŜ. To był piątek po

więcie Dziękczynienia i nie miałyśmy nic lepszego do roboty.

Jasne - zapewniłam, obracając w palcach parę okrągłych

kolczyków. A nawet nie mam przekłutych uszu. Oto, jaka byłam

roztargniona.

Znaleźli jego rower - powiedziała Ruth. - Tylko rower. Na

parkingu. Poza tym ani śladu. Ani tornistra. Ani klarnetu. Niczego.

MoŜe uciekł - zasugerowałam. Kolczyki nie byłyby naj-

gorszym prezentem gwiazdkowym dla Ruth. To znaczy, prezentem

chanukowym. Bo Ruth jest, rzecz jasna, śydówką.

Seth Blumenthal na pewno nie uciekł - powiedziała Ruth. -

Jutro miała być jego bar miewa, Jess. Przygotowywał się do niej w

synagodze. Miał ostatnią przed sobotnią ceremonią lekcję

hebrajskiego. Zgarnąłby kupę forsy. Na pewno by się przedtem nie

ulotnił. I na pewno nie zostawiłby roweru.

To wreszcie zwróciło moją uwagę. Dwunastoletnie dzieci nie

porzucają rowerów. Nie bez walki, w kaŜdym razie. Poza tym Ruth

miała rację: sama na bar micwie zarobiła jakieś dwadzieścia tysięcy.

aden dzieciak by nie uciekł wobec moŜliwości zgarnięcia takiej

kasy.

Masz jego zdjęcie? - zapytałam Ruth.

Jest jedno w informatorze synagogi - odparła. - Zdjęcie całej

rodziny. Mogę ci je pokazać.

Dobra - powiedziałam. - Zajmę się tym.

Zrób to jak najszybciej. Nie wiadomo, co się z nim stało.

MoŜe dostał się w łapy tego gangu.

Kątem oka dostrzegłam mamę i ciotkę Rose, które właśnie

weszły do JC Penney. Byłam pewna, Ŝe gdyby nie ciotka Rose,

matka nie zjawiłaby się w centrum handlowym następnego dnia po tym,

jak jednemu z sąsiadów zabito dziecko. Podejrzewałam, Ŝe nie

zaryzykowała wizyty u Thompkinsów, bo ciotka Rose upierałaby się, Ŝeby

jej towarzyszyć. I na pewno gadałaby jakieś bzdury o czarnych, albo jeszcze

gorzej.

Ciotka Rose wyjeŜdŜała w niedzielę, która wydawała się odległa jak

wieczność.

- Gdybym zdobyła coś z jego ubrania -zapytała Ruth - mogłabyś to

zrobić? No wiesz, to, co zrobiłaś w przypadku Shana i Claire? Kiedy

pową...

Krzyknęła z bólu, bo ścisnęłam ją z tyłu za szyję.

Masz o tym nie wspominać, jasne? - ostrzegłam. Mamusie, które

stały przy domku Świętego Mikołaja - nazajutrz po Święcie Dziękczynienia

do naszego centrum handlowego przybywał Święty Mikołaj - odwróciły

głowy i popatrzyły na nas z dezaprobatą... Pewnie, dlatego, Ŝe byłyśmy

młode i nie targałyśmy ze sobą po trójce wrzeszczących bachorów, ale

mniejsza z tym. - Federalni nadal depczą mi po piętach. Wczoraj w nocy

wpadłam na Cyrusa.

Aj - jęknęła Ruth, strząsając moją rękę. - Puszczaj, ty wariatko.

- Mówię powaŜnie. Po prostu siedź cicho.

Sama siedź cicho. - Ruth poprawiła kołnierz bluzki. -Albo spróbuj

dla odmiany zachowywać się normalnie. Co się z tobą dzieje? Przez cały

dzień ci odbija.

Nie mam pojęcia - odparłam najbardziej sarkastycznym tonem, na

jaki mogłam się zdobyć. - MoŜe, dlatego tak się zachowuję, bo zeszłej nocy

zobaczyłam okaleczone ciało chłopaka, który mieszkał po drugiej stronie

ulicy.

Ruth wydęła wargi.

- Jejku - westchnęła. - Nie ma to jak dosadność. - Przyjrzała mi się

uwaŜniej. - Zaraz, zaraz. Nie obwiniasz się chyba

z powodu śmierci Nate'a, co? - Nie uzyskawszy odpowiedzi,

ciągnęła: - O, mój BoŜe. Robisz to. Jess, posłuchaj? Nie zabiłaś go,

jasne? Jego kochani kumple go zakatrupili.

Wiedziałam, Ŝe zniknął - powiedziałam. Przy domku

więtego Mikołaja jakieś dziecko zaczęło wrzeszczeć bez opa-

miętania, bo przestraszyło się mechanicznych elfów budujących

zabawki na sztucznym śniegu. -I nie próbowałam go znaleźć.

Wiedziałaś, Ŝe poszedł po bitą śmietanę - sprostowała Ruth. - I

e nie wrócił prosto do domu. Nie wiedziałaś, Ŝe go zamordują. Nie

mogłaś wiedzieć. Daj spokój, Jess. Wyluzuj. Nie moŜesz być

odpowiedzialna za kaŜdego zabitego na tej planecie.

Chyba nie - zgodziłam się. - Słuchaj, Ruth, wracajmy do

domu. PokaŜesz mi to zdjęcie. Jeśli chłopiec od bar micwy naprawdę

zaginął, moŜe zdołam go odnaleźć, zanim zamieni się w pokarm dla

ptaków, tak jak Nate.

Ohyda - skrzywiła się Ruth. - Zbyt plastycznie to przed-

stawiasz. - Skierowała się jednak do najbliŜszego wyjścia.

Niestety, nie dość szybko.

- Jessico!

Odwróciłam się na dźwięk znajomego głosu... i zbladłam. To

była pani Wilkins. I Rob.

Ostatnie osoby - nie licząc mamy i cioci Rose - które miałam

ochotę spotkać. Nie dlatego, Ŝe nie cieszyłam się na ich widok. Czy

widok Roba mógł mnie unieszczęśliwić? To byłoby jak poczuć się

nieszczęśliwym, widząc słońce po czterdziestu dniach deszczu.

Ale z wiedzą, którą teraz miałam... którą nabyłam we śnie, bez

udziału świadomości, a wszystko z powodu tego głupiego zdjęcia na

cianie sypialni mamy Roba...

- Cześć - zawołałam wesoło, starając się ukryć prawdziwe

uczucia. - Miło was widzieć. - Najgłupszy tekst na świecie, ale

miałam mętlik w głowie.

Nie pamiętam, Ŝebym widziała Roba tak zmieszanego. A

wynikało to stąd, Ŝe:

Był w centrum handlowym.

Był w centrum handlowym z mamą.

Wpadł tam na mnie.

Byłam z Ruth.

Ruth i Rob nie przepadają za sobą. Dopiero niedawno udało mi

się przekonać Ruth, Ŝeby przestała nazywać Roba gburem, dlatego Ŝe

nigdy do mnie nie dzwoni. Rob uwaŜał Ruth za wyjątkową snobkę,

która kręci nosem na ludzi takich jak on, niezamierzających

studiować w college'u. W zasadzie miał rację. Ale kręcenie nosem

jeszcze nie oznaczało, Ŝe Ruth jest złym człowiekiem.

Czy to nie zabawne - powiedziała pani Wilkins z radosnym

uśmiechem. - Od dawna próbuję namówić Roba, Ŝeby przyszedł ze

mną do miary, bo szyjemy frak na ślub mojego brata. Dzisiaj, kiedy

zabrał mnie po pracy, wreszcie się zgodził. Więc jesteśmy. I ty tu

jesteś! CzyŜ to nie zabawne?

Rzeczywiście - powiedziałam, chociaŜ sytuacja nie wydawała

mi się ani trochę zabawna.

Rob nie pisnął nawet słowa, Ŝe się wybiera na jakiś ślub. Ślub i

wesele, na którym spodziewano się go zapewne z dziewczyną. Którą

- wedle wszelkich reguł - powinnam być ja.

Myślałam, Ŝe Earl jest juŜ Ŝonaty - odezwałam się, Ŝeby

ukryć wściekłość.

Och, nie chodzi o Earla - powiedziała pani Wilkins. - To mój

braciszek Randy. Wstępuje w związek małŜeński w Wigilię BoŜego

Narodzenia. Czy moŜe być coś bardziej romantycznego?

Wesele w Wigilię? Wesele, na którym Rob wystąpi we fraku i o

którym nie raczył mi wspomnieć? Poszłabym z nim, gdyby poprosił.

Poszłabym chętnie. WłoŜyłabym zieloną aksamitną suknię, którą

mama uszyła mi w zeszłym roku na obiad w Lion Club, wydany na

cześć Mike'a, gdy dostał stypendium. Gdyby mama nie uszyła takiej

samej sukni dla siebie, wyglądałabym naprawdę dobrze.

Ale nie. Rob nie uznał za stosowne zawiadomić mnie o tej

imprezie. Zero informacji. Ani słowa.

Nagle ogarnęła mnie chęć wykrzyczenia tego, czego dowie-

działam się zeszłej nocy we śnie o tacie Roba. Chciałam zemścić się

na nim za to, Ŝe wykluczył mnie z waŜnego rodzinnego wydarzenia,

w którym teraz gorąco pragnęłam wziąć udział.

Jak miło - powiedziałam z lodowatym uśmiechem, patrząc na

Roba. Unikał mojego wzroku. A moŜe unikał kontaktu wzrokowego

z Ruth, która odwzajemniała się tym samym. Tak czy inaczej, miał

przechlapane.

Och, Jess! - Dłoń pani Wilkins wystrzeliła w górę, chwytając

moją. Z jej twarzy zniknął uśmiech. - Rob opowiedział mi, co was

spotkało wczoraj wieczorem. To musiało być okropne. Bardzo

współczuję rodzicom tego chłopca...

Tak - skinęłam głową, a mój uśmiech stał się nieco mniej

lodowaty. - To było okropne.

Jeśli tylko mogę coś zrobić - powiedziała pani Wilkins. -To

znaczy, nie wiem, w jaki sposób mogłabym pomóc, ale jeśli uznasz,

e tym nieszczęsnym ludziom przydałoby się jakieś domowe

jedzenie, daj mi znać. Robię niezłą zapiekankę...

Oczywiście, pani Wilkins - zapewniłam. - Dam pani znać. I

jeszcze raz dziękuję za wczorajszą kolację.

Och, skarbie, to nic takiego - odparła pani Wilkins, raz jeszcze

ciskając czubki moich palców, zanim je puściła. - Tak się cieszę, Ŝe

mogłaś do nas przyjść.

JuŜ było wystarczająco koszmarnie, ale w chwilę później zrobiło

się dziesięć razy gorzej. Kiedy myślałam, Ŝe zdołam uciec

praktycznie bez strat własnych -jeśli nie liczyć tej historii z nie-

zaproszeniem mnie przez Roba na wesele wuja - rozległ się dźwięk,

od którego krew zakrzepła mi w Ŝyłach. Był to głos cioci Rose,

wołającej moje imię.

- Widzisz, mówiłam ci, Ŝe to Jessica - stwierdziła ciotka Rose,

ciągnąc mamę w naszą stronę. Niebieskie oczy Rose, które wydają

się przyćmione, ale odnotowują wszystkie szczegóły z niezawodną

precyzją, roziskrzyły się na widok Roba. - Kim jest twój mały

przyjaciel, Jessico? Nie przedstawisz go?

To, Ŝe ciocia Rose, zasuszona jak krewetka, nazwała Roba

„małym", w innej sytuacji rozśmieszyłoby mnie do łez. Wtedy

jednak marzyłam tylko o tym, Ŝeby podłoga w centrum handlowym

rozstąpiła się i pochłonęła mnie moŜliwie szybko i bezboleśnie.

Mama, sprawiająca wraŜenie zmęczonej - kto by nie był

zmęczony po całym dniu z ciocią Rose - postawiła na ziemi torby,

które niosła, i powiedziała:

Och, Mary. To ty. Jak się masz? - Znała panią Wilkins z

restauracji.

Dzień dobry, pani Mastriani - odparła pani Wilkins z pro-

miennym uśmiechem. - Jak się pani dzisiaj miewa?

Jako tako - powiedziała mama. Spojrzała na mnie i na Ruth. -

Cześć, dziewczęta. Udały się zakupy?

Kupiłam w Bennetonie kaszmirowy sweter - Ruth podniosła

torbę do góry niczym triumfujący łowca - za jedyne piętnaście

dolarów.

Jest Ŝółtozielony - przypomniałam jej, Ŝeby się zbytnio nie

puszyła.

Na pewno świetnie w nim wyglądasz - powiedziała mama,

eby jej sprawić przyjemność. KaŜdy, kto widział jasne włosy i bladą

cerę Ruth, wie, Ŝe w tym nie moŜe jej być do twarzy.

A ty jesteś... ? - zapytała Roba ciocia Rose.

Rob, niech go Bóg ma w opiece, starannie wytarł dłoń o dŜinsy,

a następnie wyciągnął ją w stronę ciotki Rose i powiedział głębokim

głosem:

- Rob Wilkins, proszę pani. Miło mi panią poznać. Ciotka Rose

ledwie ruszyła nosem na widok ręki Roba.

- A jakie są twoje zamiary względem mojej siostrzenicy?

Pani Wilkins wyglądała na przestraszoną. Moja mama zmieszała

się. Ruth była zachwycona. Ja musiałam robić wraŜenie osoby, która

właśnie połknęła kaktus. Tylko Rob zachował spokój.

- Nie mam względem niej Ŝadnych zamiarów, proszę pani -

odpowiedział tym samym uprzejmym tonem.

Na tym właśnie polega problem.

ZauwaŜyłam, jak mama mruŜy oczy, patrząc na Roba. Wie-

działam, co powie, zanim słowa padły z jej ust.

- Chwileczkę - powiedziała. - Ja cię chyba skądś znam.

Niestety, tak było. Nie zamierzałam jednak pozwolić, Ŝeby

sobie przypomniała, skąd. Bo miejscem, gdzie spotkała Roba, był

posterunek policji - ostatnim razem, kiedy zaciągnięto mnie tam na

przesłuchanie...

- Z pewnością go widziałaś, mamo - powiedziałam, biorąc ją

pod ramię i popychając w stronę domku Świętego Mikoła-ja. - Patrz,

więty Mikołaj wrócił. Nie chcesz zrobić mi zdjęcia, jak siedzę mu

na kolanach?

Mama spojrzała na mnie z rozbawieniem.

- Niekoniecznie - odparła. - Nie masz juŜ pięciu lat. Ruth raz w

yciu okazała się pomocna. Podeszła do mojej

mamy z drugiej strony i powiedziała:

- Ojej, pani Mastriani. To by dopiero było. Moi rodzice padliby

ze śmiechu, gdyby zobaczyli zdjęcie, na którym Jess i ja siedzimy

więtemu Mikołajowi na kolanach. A w przyszłym tygodniu

poproszę Jess, Ŝeby przyszła do synagogi i usiadła na kolanach

rachunkowego Harry'ego. Chodźmy.

Pani Wilkins na szczęście nie zdawała sobie sprawy, Ŝe rzekoma

dziewczyna jej syna robi wszystko, co w jej mocy, Ŝeby jej matka go

nie poznała.

- Och, tak - zawołała ze śmiechem. - To będzie komedia.

Mama pozwoliła się ustawić w kolejce do Świętego Mikołaja.

Kiedy wróciłam, Ŝeby poŜegnać się z panią Wilkins - Roba

ignorowałam - i zabrać torby mamy, usłyszałam syk ciotki Rose:

- UwaŜaj, młody człowieku. Widziałam juŜ takich jak ty i

ostrzegam cię: nawet nie myśl o tym, Ŝeby tknąć moją siostrzenicę.

Jeśli nie chcesz, Ŝeby spotkało cię coś złego.

Rzuciłam ciotce wściekłe spojrzenie. Tego mi akurat było trzeba

- Ŝeby dała Robowi dodatkowy pretekst do zerwania.

Rob nie przejął się specjalnie jej słowami. Za to spojrzał na mnie

szarymi, nieodgadnionymi oczami...

Prawie nieodgadnionymi. Jestem pewna, Ŝe wyczytałam coś w

nich: „Dzięki za nic".

Dopiero wtedy uświadomiłam sobie, Ŝe właśnie przegapiłam

wietną okazję, by przedstawić go mojej mamie.

Ale cóŜ, kto miał świetną okazję, Ŝeby zaprosić mnie na wi-

gilijne wesele wujka Randiego i przegapił ją?

Wróciłam do kolejki z torbami i usłyszałam, jak Ruth szepcze:

„Masz u mnie dług". Zajęło mi dobrą chwilę zrozumienie, co miała

na myśli. Ktoś niedaleko chichotał. Spojrzałam przez bawełniane

pole fałszywego śniegu i zobaczyłam Karen Sue Hankey z paroma

kumpelkami. Wskazywały na nas, zarykując się ze śmiechu.

Doprawdy nie uwaŜam, Ŝe moja mama miała prawo tak się

zdenerwować gestem, jaki wykonałam w ich kierunku, mimo iŜ

wokół stały małe dzieci. Pewnie nawet nie wiedziały, co on oznacza.

Ciocia Rose z pewnością nie wiedziała.

- Nie, Jessico - poinformowała mnie zjadliwym tonem. -Znak

pokoju pokazuje się dwoma palcami, nie jednym. Czy niczego was w

tej szkole nie uczą?

iedy wróciłyśmy z centrum handlowego, przed domem

Hoadleyów - to jest Thompkinsów - stało więcej samochodów

niŜ zwykle.

Zaskoczyło mnie, Ŝe Thompkinsowie znają tylu ludzi. Jak na

nowych członków naszej wspólnoty, byli bardzo lubiani.

- Zobacz - powiedziała Ruth, kiedy wysiadłam z jej samo-

chodu.-Jest trener Albright.

Oczywiście rozpoznałam dodga plymoutha trenera. Trudno

byłoby go nie poznać, jako Ŝe został pomalowany w kolory szkoły

Ernesta Pyle'a - fioletowy i biały.

- BoŜe - westchnęła Ruth - biedna Tasha. Czy moŜesz sobie

wyobrazić tego palanta w salonie dzień później po tragicznej śmierci

brata? To musi być jeden z tych kręgów piekła, o których pisał

Dante.

Na angielskim przerabiamy właśnie Boską Komedię Dantego.

CóŜ, wszyscy poza mną. Ja siedzę w ostatniej ławce i gram w tetrisa

na gameboyu z wyłączonym dźwiękiem.

Wpadnij później z tym zdjęciem - powiedziałam. - To znaczy,

jeśli dzieciak z synagogi jeszcze się nie znalazł.

Na pewno się nie znalazł - oświadczyła Ruth ponuro. -To

dzień brzemienny ludzką tragedią. Popatrz choćby na mój nowy

sweter.

Zatrzasnęłam drzwiczki i ruszyłam przez ogród w stronę domu.

nieg, który zapowiadano na kanale Pogoda, wciąŜ nie spadł, ale

niebo zakrywały szarobiałe chmury. Ani kawałeczka błękitu. I

okropny mróz. Twarz, jedyna część mojej osoby wystawiona na

działanie Ŝywiołów, prawie mi zamarzła, zanim przebyłam siedem

metrów od podjazdu do drzwi frontowych.

- Hej! - wrzasnęłam, wchodząc do środka. - Wróciłam! -Mogłam

krzyczeć bezpiecznie, bo w drodze powrotnej wyprzedziłyśmy z

Ruth mamę i ciotkę Rose.

Nikt nie odpowiedział. Dom wydawał się pusty.

Podeszłam do stolika w holu, Ŝeby rzucić okiem na pocztę.

Katalog świąteczny, katalog świąteczny, katalog świąteczny. Zdu-

miewające, ile przychodziło tych katalogów. Zaczynały napływać juŜ

w październiku. Wędrowały prosto do pojemnika na papierowe

miecie.

Rachunek. Kolejny rachunek. Adresowany do rodziców list z

Harvardu, pewnie z błagalną prośbą, Ŝeby nakłonili Mike'a do

powrotu na uczelnię. Tak, jakby mieli w tej sprawie coś do po-

wiedzenia. Mike kupił bilet do domu, gdy tylko usłyszał, Ŝe dama

jego serca omal nie padła ofiarą morderstwa i w związku z tym

trafiła do szpitala, a następnie odmówił powrotu, zniewolony

niewinnym błękitem oczu Claire. (Znacznie lepiej, jak wyjawiła mi

Claire, mieć chłopaka w college'u niŜ takiego, który nadal uczy się w

szkole średniej).

Do mnie nie było nic. Nigdy nic nie przychodzi. Całą pocztę,

jaką otrzymuję, moja przyjaciółka Rosemary z 1-800-Jeśli--

Widziałeś-Zadzwoń adresuje do Ruth, która następnie dostarczają

mnie. Teraz Rosemary przebywała na Rhode Island z wizytą

wiąteczną u matki, nie spodziewałam się więc Ŝadnego listu.

Zaginione dzieci musiały poczekać do następnego tygodnia, Ŝeby je

odnaleziono.

Z wyjątkiem Setha Blumenthala, jeśli faktycznie zaginął.

ciągnęłam czapkę i rękawiczki i wepchnęłam je do kieszeni

płaszcza, który poszłam powiesić przy drzwiach od garaŜu. W

lodówce nie znalazłam nic interesującego. Zjadłam resztkę

persymonowego ciasta, ale zrobiłam to bez prawdziwego zaan-

gaŜowania. MoŜna by uznać, Ŝe przejmowałam się tym, co się działo

po drugiej stronie ulicy. W związku z Nate'em i w ogóle.

Szesnastoletni chłopak zabity, zanim zdąŜył wyrobić sobie prawo

jazdy, i to za co? Za to, Ŝe występował w barwach niewłaściwego

gangu?

Ale właściwie nie myślałam o Nacie. Myślałam o Robie,

tym, jak bardzo wydawał się dotknięty, kiedy nie przedstawiłam go

mamie. No a jak bardzo on mnie zranił, nie zapraszając na to wesele?

To działa w obie strony. Nie moŜe utrzymywać, Ŝe nie moŜemy ze

sobą chodzić ze względu na róŜnicę wieku

i stroić fochy, kiedy nie przedstawiam go mamie.

Oboje mieliśmy z naszym związkiem problemy, nad którymi

naleŜałoby popracować. MoŜe powinniśmy wziąć udział w

programie Opry i porozmawiać z tym łysym doktorem, którego ona

zawsze zaprasza.

Panie doktorze, moja dziewczyna się mnie wstydzi - niemal

słyszałam głos Roba. - Nie chce przedstawić mnie rodzicom.

CóŜ, mój chłopak mi nie ufa - odgryzłabym się. - Nie chce mi

powiedzieć, za co go aresztowano ani zaprosić na wesele wujka

Randiego.

Tak. My u Opry. To powinno się zdarzyć.

Dopiero na górze usłyszałam głosy. Przyznaję, Ŝe mój brat

Douglas, nawet jeśli nie przeŜywa kolejnego „epizodu", często mówi

do siebie.

Tym razem jednak ktoś mu odpowiadał. Drzwi jego pokoju były

zamknięte jak zwykle, ale kiedy przyłoŜyłam do nich ucho, nie

miałam wątpliwości: z pokoju Douglasa dobiegały dwa głosy.

Jeden naleŜał do dziewczyny.

Uznałam, Ŝe to Claire. MoŜe chciała przedyskutować z

Douglasem, co kupić Mike'owi na Gwiazdkę. Albo prosić go o radę,

bo ich związek przechodził kryzys...

Ale dlaczego z czymś takim miałaby się zwracać do Douglasa?

Powinna wybrać raczej mnie. Mogę być stuknięta i w ogóle,

z tymi moimi zdolnościami psychicznymi, ale na pewno jestem sto

razy normalniejsza od niego.

Nie zdołałam się powstrzymać. Wiedziałam, Ŝe nie powinnam,

ale zrobiłam to. Grzmotnęłam w drzwi, a potem otworzyłam je na

ościeŜ.

- Cześć, jak się macie - zawołałam radośnie. - O czym gadacie?

W pokoju Douglasa wcale nie było Claire. Była

Tasha Thompkins.

Gdy ją zobaczyłam, siedzącą na brzegu Douglasowego łóŜka, w

czarnej bluzce z golfem i szarym wełnianym swetrze, szczęka opadła

mi tak nisko, Ŝe - przysięgam - czułam, jak dotyka podłogi.

Cześć, Jess - powiedziała, patrząc na mnie załzawionymi

brązowymi oczami, łagodnymi jak jej głos.

Eee... - Nie byłam w stanie wykrztusić słowa. Spojrzałam na

Douglasa, który siedział przy biurku przed komputerem. W Ŝyciu nie

spodziewałabym się, Ŝe zastanę u niego dziewczynę. A zwłaszcza

taką, z którą ani nie łączyło go Ŝadne pokrewieństwo, ani nie była

dziewczyną jego młodszego brata. -Co... co... co...

Po prostu nie mogłam tego wytrzymać - powiedziała Tasha,

przychodząc mi z pomocą. - W domu jest tak... Teraz jest tam trener

Albright.

- Widziałam jego samochód - zdołałam wykrztusić.

- Nie mogłam tego wytrzymać - powtórzyła Tasha. - Przy-

pomniałam sobie, Ŝe kiedy ostatnim razem widziałam Douga, mówił,

e ma bardzo wczesne wydanie komiksu, który lubię, i mogę wpaść,

eby je obejrzeć. - Wzruszyła ramionami. - No i przyszłam.

Gapiłam się na nią w milczeniu, dodała więc:

- Mam nadzieję, Ŝe to ci nie przeszkadza, Jessico.

Chciałam powiedzieć, Ŝe nie, ale z moich ust wydobył się tylko

dziwaczny dźwięk, podobny do tego, jaki wydała Helen Keller w

filmie o swoim Ŝyciu. Pokręciłam tylko głową.

- Nie przejmuj się moją siostrą - odezwał się Douglas. -Jest

nieśmiała.

Tasha roześmiała się cicho.

To dla mnie coś nowego - odparła.

Rozmawialiśmy z Tashą o Nacie - stwierdził Douglas

obojętnym tonem, jakby kontynuując przerwaną rozmowę.

Przykro mi z powodu twojego brata - powiedziałam.

Dziękuję - szepnęła Tasha w odpowiedzi.

Okazuje się - ciągnął Douglas - Ŝe Nate miał paru nie-

ciekawych znajomych.

Tasha przytaknęła z powaŜnym wyrazem twarzy.

- Ale oni by tego nie zrobili - wyjaśniła. - To znaczy, nie

zabiliby go. To po prostu banda narwańców, którzy myślą, Ŝe są nie

wiadomo kim.

Oboje z Douglasem spojrzeliśmy na nią tępym wzrokiem.

Widocznie rzecz z mieszkańcami Chicago nie sprowadza się do tego,

e mówią „hello" zamiast „hej". Posługują się po prostu innym

językiem.

Trzęśli szkołą - wyjaśniła Tasha.

Och - mruknęłam ze zrozumieniem. Douglas wyglądał na

bardziej zmieszanego niŜ ja.

Trzymali się Nate'a tylko z powodu taty - ciągnęła Tasha. -

Wiecie. Bloczki z receptami itd. Oxy daje weekend na haju.

Skinęłam głową, jakbym wiedziała, o czym mówi.

- Ale Nate'owi to imponowało. Starałam się go przekonać, Ŝe te

typy tylko go wykorzystują, ale mnie nie słuchał. Na szczęście tata

wszystko odkrył. Nate był zawsze dobrym uczniem, więc kiedy jego

oceny poleciały... - Przeniosła wzrok na plakat z Władcy Pierścieni

na ścianie, ale było jasne, Ŝe go nie widzi. Widziała zupełnie co

innego. - Tata był taki wściekły - podjęła po chwili - Ŝe zabrał nas ze

szkoły. Następnego dnia znalazł pracę tutaj. Przenieśliśmy się w tym

samym tygodniu.

Byłam w stanie zrozumieć punkt widzenia doktora Thomp-kinsa.

Moja rodzina boryka się z róŜnymi problemami, ale narkotyki do

nich nie naleŜą.

- Chyba rozumiem - powiedziałam. - Ci narwańcy dopadli go,

bo przestał im dawać bloczki z receptami.

Tasha potrząsnęła głową, zakłopotana.

- Nie wiem - odparła. - To źli chłopcy, ale nie byli mor-

mordercami.

Zastanowiłam się przez chwilę.

- A ten znak? - spytałam.

Douglas wykonał dłonią gest podrzynania gardła. Za późno.

- Jaki znak? - zdziwiła się Tasha.

Palnęłam gafę. Tasha nie wiedziała. Nie znała szczegółów

mierci brata.

- Nic takiego - powiedziałam. —Tylko... eee... w mieście

pojawiło się jakieś graffiti i niektórzy ludzie sądzili, Ŝe to moŜe być

znak gangu.

- Myślicie, Ŝe mój brat był w gangu?

Douglas oparł czoło na dłoni, jakby nie mógł patrzeć na to, co

się dzieje.

- CóŜ - wydusiłam. Nie mogłam jej, rzecz jasna, powiedzieć

prawdy. O symbolu wyciętym na piersi Nate'a. - To tylko plotka.

Tasha rzuciła mi twarde spojrzenie.

Był czarny - powiedziała ostro. - Dlatego ludzie uznali, Ŝe

Nate naleŜał do gangu i wypisywał jakieś znaki.

Niezupełnie - odparłam, wpatrując się rozpaczliwie w

Douglasa. - PrzecieŜ sama mówiłaś, Ŝe spotykał się z jakimiś

ciemnymi typami...

Fakt - powiedziała Tasha, wstając. Jak niemal wszyscy ludzie

na świecie, górowała nade mną wzrostem. - Ale te ciemne typy były

przypadkiem w większości białe. Nie przenieśliśmy się tutaj, jak

wam się zdaje, z getta.

Nigdy nic takiego nie twierdziłam - rzekłam pojednawczo. -

Mówiłam tylko, Ŝe to dziwne, Ŝe ten znak pojawił się w mieście,

kiedy wy się tu przeprowadziliście, i zastanawiałam się, czy...

Czy nie sprowadziliśmy ciemnych typów z wielkiego złego

miasta? - Sięgnęła po płaszcz, który leŜał na łóŜku obok niej. -

Policja zadawała nam te same pytania. Chcą wierzyć w tę samą

wersję co wy. Ze mój brat zasługiwał na śmierć ze względu na to, z

kim się spotykał. CóŜ, mam nowinę dla gliniarzy i dla ciebie, Jessico.

To nie jakiś uliczny gang z wielkiego miasta zabił mojego brata. To

był morderca miejscowego chowu.

Z tymi słowy wyszła z pokoju. Dopiero kiedy rozległ się trzask

zamykanych drzwi, Douglas zaczął klaskać.

- Brawo, siostro. Czy zastanawiałaś się kiedyś nad karierą w

korpusie dyplomatycznym?

Opadłam na to miejsce na jego łóŜku, które właśnie zwolniła

Tasha.

Daj spokój - mruknęłam ponuro.

Nie martw się - powiedział Douglas. - Dojdzie do siebie. W

końcu tylko straciła brata.

Taa, a ja okazałam się naprawdę pomocna, sugerując, Ŝe był

gangsterem, który sam się prosił o to, co go spotkało.

Nie sugerowałaś niczego podobnego - stwierdził Douglas. - A

ja pytałem ją o to samo, kiedy weszłaś.

Ale przy tobie się nie wściekła.

Dlaczego miałaby się wściec? Biorąc pod uwagę mój czar

osobisty - odparł nonszalancko.

ZauwaŜyłam jednak na jego policzkach lekki rumieniec, którego

jeszcze przed chwilą nie było.

Douglas? - mruknęłam, prostując się na łóŜku.

Co?

Ona ci się podoba. Przyznaj się.

- Oczywiście, Ŝe mi się podoba. - Odwrócił się do komputera i

zaczął stukać w klawisze. - Jest bardzo miła.

To coś więcej - stwierdziłam. - Ty się w niej durzysz. Douglas

przestał stukać. Odwrócił się na krześle i burknął:

Jeśli komuś o tym powiesz, zabiję cię.

Komu miałabym powiedzieć? - Przewróciłam oczami. -

Dlaczego jej gdzieś nie zaprosisz?

ChociaŜby z tego powodu - odparł - Ŝe przez ciebie ona teraz

nienawidzi wszystkiego, co się ze mną wiąŜe.

Powiedziałeś, Ŝe jej przejdzie!

Powiedziałem to tylko dlatego, Ŝebyś poczuła się lepiej.

Zrozum. Wszystko zepsułaś.

Co to, to nie! - Wstałam z łóŜka. - Nie zwalisz na mnie winy

za to, Ŝe Tasha nie chce z tobą chodzić. PrzecieŜ nawet jej tego nie

zaproponowałeś. Dlaczego nie zaprosisz jej do kina na jeden z tych

dziwacznych niezaleŜnych filmów, na które zawsze chodzą takie

komiksowe świry, jak ty.

Chyba Ŝartujesz - mruknął Douglas. - PrzecieŜ właśnie

zamordowano jej brata.

To straszne - przyznałam. - Ale sama mówiła, Ŝe nie moŜe

wytrzymać w domu. Zaproś ją do kina. Na pewno się zgodzi.

Pomyślę o tym - rzekł Douglas, odwracając się do komputera.

- Co do tego znaku. Szukałem cały dzień, ale niczego nie znalazłem.

Jesteś pewna, Ŝe dobrze go narysowałaś?

Jasne - powiedziałam i natychmiast zmieniłam temat. -

Douglasie, mówię powaŜnie, powinieneś ją gdzieś zaprosić.

Ale ona chodzi do liceum - odparł, znów wbijając wzrok w

monitor.

Przypomniała mi się wczorajsza rozmowa z Robem w stodole.

- I co z tego? - powiedziałam. - Tasha jest powaŜna jak na swój

wiek, a ty niedojrzały jak na swój. Stanowicie idealną parę.

- MoŜe masz rację - mruknął Douglas niechętnie.

W tym momencie usłyszałam, jak Ruth woła mnie po imieniu.

Jak zwykle, weszła do domu bez pukania.

Mam! - zawołała, ukazując się w drzwiach minutę później,

zasapana i pokryta płatkami śniegu. - Zdjęcie Setha Blu-menthala.

Chłopaka, który zniknął dziś rano. Cześć Douglas.

Cześć - odpowiedział, nie wchodząc z Ruth w kontakt

wzrokowy, jak to było w jego zwyczaju.

Czy to Tasha Thompkins wychodziła od was przed chwilą? -

zapytała Ruth.

- Tak - odparłam.

- Nie wiedziałam, Ŝe się przyjaźnicie. Miło z twojej strony, Ŝe

ją zaprosiłaś.

Nie zaprosiłam.

To dlaczego przyszła?

Zapytaj jego - odparłam, wskazując głową Douglasa. Skulił

się przy komputerze, ale zauwaŜyłam, jak czerwienieją mu czubki

uszu.

- Co trzeba zrobić - spytał - Ŝeby zdobyć w tym domu odrobinę

prywatności?

iedy obudziłam się następnego ranka, wiedziałam, gdzie jest

Seth Blumenthal.

Nie było to dobre miejsce. W najmniejszym stopniu.

Z psychiczną zdolnością odnajdywania ludzi niełatwo Ŝyć. Ledwie

rzuciłam okiem na zdjęcie na ścianie w pokoju pani Wilkins, dowiedziałam

się czegoś o tacie Roba. Oddałabym wszystko, Ŝeby pozbyć się tej

informacji.

Tak jak oddałabym wszystko, by nie musieć zrobić tego, co musiałam

teraz zrobić.

Wielka mi rzecz. Podnieść słuchawkę i wykręcić 911.

Wcale nie.

Kiedy otrzymuję wiadomość o zaginionym dziecku, zwykle sprawy

rozwijają się następująco: zanim oddzwonię, upewniam się, Ŝe dziecko

naprawdę chce, by je odnaleziono. Kiedyś znalazłam chłopca, który miał

się duŜo lepiej, gdy był zaginiony niŜ wtedy, gdy przebywał ze swoim

ojcem, zwyczajnym draniem. Od tamtej pory sprawdzam, czy

odnajdywanych przeze mnie dzieci nie lepiej zostawić w spokoju.

W wypadku Setha nie było o tym mowy.

Nie mogłam jednak zwyczajnie podnieść słuchawki, wybrać 911 i

powiedzieć: „Znajdziecie na tej-i-na-tej ulicy Setha Blumenthala.

Pośpieszcie się, mama bardzo za nim tęskni".

Od czasu, gdy zaczęło się z tą zdolnością psychiczną i rząd Stanów

Zjednoczonych wyraził gorące pragnienie wciągnięcia mnie na swoją listę

płac, musiałam udawać, Ŝe owa zdolność się ulotniła. Więc jak by to

wyglądało, gdybym z mojego pokoju wykręciła 911 i powiedziała: „No tak,

Seth Blumenthal. To jest adres, pod którym go znajdziecie".

Niezbyt dobrze.

Musiałam poszukać czynnego automatu, aby mieć jaką taką podstawę

do zaprzeczenia następnym razem, kiedy Cyrus Krantz oskarŜy mnie o

kłamstwo w kwestii szczególnych uzdolnień.

Jeśli

kiedykolwiek

rozwaŜałam

moŜliwość

zaprzestania

tych

podchodów, to właśnie tego dnia. A to dlatego, Ŝe kiedy

wygrzebałam się z łóŜka i podeszłam do urządzenia ogrzewczego,

które zawsze wyłączam na noc, wyglądając przez okno,

stwierdziłam, Ŝe Lumbley Lane przykrył biały dywan.

Zaczęło padać około czwartej po południu poprzedniego dnia i,

jak się wydaje, nie przestało. Na ziemi leŜało, co najmniej pół metra

niegu.

- Świetnie - mruknęłam, pośpiesznie wkładając dodatkową

parę skarpetek i wszystkie flanelowe łachy, jakie mi wpadły w ręce. -

Po prostu świetnie.

Przy takiej ilości śniegu na zewnątrz musiała panować nie-

zmącona cisza. W domu było równie spokojnie. Zeszłam do kuchni,

gdzie zastałam ciotkę Rose z kubkiem parującej kawy w ręce.

- Mam nadzieję, Ŝe nie zamierzasz wyjść na dwór tak ubrana -

powiedziała. - Wyglądasz, jakbyś nałoŜyła jakieś stare łachy na

pidŜamę.

Bo właśnie to zrobiłam, ta uwaga specjalnie mnie nie poruszyła.

Idę tylko do sklepu - odparłam. Podeszłam do szafek z butami

i zaczęłam naciągać kozaki. - Zaraz wracam. Potrzebujesz czegoś?

Do sklepu? - Ciocia była zaszokowana. - Masz lodówkę

wyładowaną po brzegi i nie moŜesz znaleźć niczego na śniadanie?

Co takiego chcesz kupić?

Tampony - burknęłam, Ŝeby jej zamknąć usta.

Nie pomogło. Zaczęła paplać o zespole wstrząsu toksycznego.

Kiedyś oglądała program Opry poświęcony temu tematowi.

- Zanim do niej dotarli - mówiła ciotka, podczas gdy ja roz-

glądałam się za jakimiś rękawiczkami - macica zdąŜyła jej wypaść!

Znałam pewną osobę, której Ŝyczyłam, Ŝeby jej wypadła macica.

Ale nie powiedziałam tego głośno. Wcisnęłam czapkę narciarską na

rozczochrane po nocy włosy i zwróciłam się do ciotki:

- Zaraz będę z powrotem. A gdzie się wszyscy podziali?

- Twój brat Douglas - odparła - poszedł do tej swojej Ŝałosnej

pracy w sklepie z komiksami. Zupełnie nie rozumiem, dlaczego twoi

rodzice pozwalają mu się tak marnować. Powinien się uczyć. Nic mu

nie jest, poza tym, Ŝe rodzice usiłują zagłaskać go na śmierć. To nie

pigułek potrzebuje ten chłopak, tylko porządnego kopa w tyłek.

Zrozumiałam, dlaczego Ŝadne z dzieci cioci Rose nie zapraszało

jej na wakacje. Przebywanie z nią to prawdziwa przyjemność.

- A co z mamą i tatą? - zapytałam. - Gdzie są?

Twój ojciec udał się do jednej z tych swoich restauracji -

wyjaśniła tonem dezaprobaty. Prowadzenie restauracji stanowiło w

jej opinii kolejny przykład marnotrawienia czasu i zdolności. - A

twój drugi brat wyszedł z twoją mamą.

Ach, tak? - WłoŜyłam najcięŜsze okrycie, jakie znalazłam -

starą narciarską kurtkę taty. Była o dziesięć rozmiarów za duŜa, ale

za to ciepła. Jakie to miało znaczenie, jak wyglądam? Nie

zamierzałam przecieŜ kokietować pracowników Stop and Shop. -

Dokąd poszli?

Zobaczyć poŜar - oznajmiła ciocia Rose, pochylając się nad

rozłoŜoną na stole gazetą..

krzyczał nagłówek.

mój BoŜe.

Pomyślałam, Ŝe ciotce kompletnie odbiło. No wiecie, Alzheimer.

PrzecieŜ poŜar restauracji miał miejsce prawie trzy miesiące

wcześniej.

- Masz na myśli Mastrianiego? - spytałam. - Poszli na plac

budowy?

Nie bardzo mieli po co tam chodzić, zwłaszcza w taki dzień jak

dzisiaj. Firma mająca odbudować restaurację przerwała pracę na

zimę. Powiedzieli, Ŝe skończą wiosną, kiedy ziemia nie będzie taka

twarda. Więc co mama i Michael mogli robić na pustym placu

budowy?

- Chodzi o inny poŜar - powiedziała ciocia Rose lekcewaŜąco. -

Ten w Ŝydowskim kościele.

Spojrzałam na nią oszołomiona.

Wybuchł poŜar w synagodze?

W synagodze - potwierdziła ciotka. - Tak to nazywają.

Wszystko jedno. Jak dla mnie, wygląda na kościół.

- Jest poŜar w synagodze? - powtórzyłam głośniej. Ciocia Rose

spojrzała na mnie z irytacją.

- PrzecieŜ powiedziałam. Nie musisz krzyczeć, Jessico. Mogę

być stara, ale nie jestem...

„Głucha", powiedziała prawdopodobnie. Nie dowiedziałam się,

bo wypadłam z domu, zanim dokończyła zdanie.

ZauwaŜyłam ciemny pióropusz dymu, nim doszłam do końca

Lumbley Lane. Niedobrze.

Brnęłam przez śnieg, kierując się do Stop and Shop, na szczęście

po drodze do synagogi. W mieście są pługi śnieŜne, ale trwa wieki,

zanim dotrą do naszej dzielnicy. Najpierw odśnieŜają drogi wokół

szpitala i sądów, dopiero potem dzielnice mieszkalne... o ile nie

trzeba wrócić i ponownie oczyścić waŜnych dróg, a tak się dzieje

przy takiej pogodzie jak dzisiejsza. Wiejskimi drogami w ogóle się

nie zajmowano. Silna zamieć stanowiła gwarancję, Ŝe nikt spoza

granic miasta nie będzie w stanie ruszyć się gdzieś dalej. Było to

dobre dla dzieci - nie mogły dotrzeć do szkoły - ale nie takie dobre

dla dorosłych, którzy musieli stawić się w pracy. Lumbley Lane

jeszcze nie odśnieŜano. Tylko nasz podjazd został zamieciony. Pan

Abramowitz, przodownik zamiatania w sąsiedztwie, ledwie ruszył

swój podjazd, na tyle, Ŝeby moŜna było wyprowadzić samochód i

pojechać do synagogi. Mama i Mike teŜ chcieli pomóc. W małym

mieście ludzie zwykle działają razem. To dobra rzecz, ale nie

zawsze. Na przykład, ludzie chętnie dzielą się plotkami. Co w

wypadku Nate'a Thompkinsa okazało się niezbyt dobre.

Kiedy dotarłam wreszcie do Stop and Shop, odległego ledwie

parę ulic od mojego domu, sapałam z wysiłku. Twarz mi zmarzła od

lodowatego wiatru, mimo wielkiego kaptura taty.

Nie mogłam jednak wejść do środka, Ŝeby się ogrzać. Musiałam

skorzystać z automatu na zewnątrz.

Czy moŜe pan zawiadomić policję - powiedziałam, kiedy

odezwał się głos dyŜurnego - Ŝe dziecko, którego szukają, Seth

Blumenthal, znajduje się na Wiejskiej Drodze numer jeden, pod

pięćdziesiątym szóstym, w drugiej przyczepie na prawo od tabliczki

pana Shaky?

e co? - zapytał dyŜurny.

Prześladował mnie pech. No wiecie, nierozgarnięty dyŜurny i

szalejąca zadymka.

Proszę posłuchać. Niech pan weźmie długopis i notuje. -

Powtórzyłam informację. - Zapisał pan?

Ale...

Do widzenia.

Odwiesiłam słuchawkę. Wokół mnie wirowały płatki śniegu

niczym miliony maleńkich baletnic w białych zwiewnych

spódniczkach. Wiecie, jak w tym filmie Fantazja. A moŜe tamto to

były nasiona dmuchawca. Wszystko jedno. W kaŜdym innym

momencie uznałabym je za piękne. Teraz jednak sprawiały mi tylko

kłopot.

Mogłam wejść do sklepu i ogrzać się, ale postanowiłam tego nie

robić. Nie byłoby dobrze, gdyby Luther (Luther pracował na

porannej zmianie w soboty, juŜ gdy byłam małą dziewczynką i

przychodziłam do sklepu w kaŜdy weekend, Ŝeby wydać kie-

szonkowe na lukrecję i Bazooka Joe) zapamiętał, Ŝe byłam, i po-

wiedział o tym Cyrusowi Krantzowi, kiedy ten zacznie zadawać

pytania, gdy juŜ znajdą Setha Blumenthala. Luther ma pamięć jak

stalowa pułapka na myszy. Pamięta wszystkie wyścigi, jakie wygrał

Dal Earnhardt.

nieg i wiatr dokuczały, ale to jeszcze nie była burza śnieŜna.

Dało się chodzić. Samochodem byłoby podobnie. To znaczy,

poruszałabym się równie szybko.

Gdy wreszcie dobrnęłam do synagogi, wiatr nieco osłabł. Nadal

panowała niesamowita cisza, jaka zapada, gdy wszystko jest pokryte

grubą warstwą śniegu... Mama stała na parkingu koło synagogi -

nieg w tym miejscu stopniał od płomieni i wody z sikawek - wraz z

Mikiem i Abramowitzami. Przedarłam się przez labirynt gumowych

węŜy leŜących na ziemi i podeszłam do nich.

Co się dzieje z tym miastem, Ŝe ciągłe wybuchają gdzieś

poŜary? - powiedziałam do mamy.

Och, skarbie - mama objęła mnie. - Co ty tutaj robisz? Nie

przyszłaś chyba pieszo?

Jasne, Ŝe tak - odparłam, wzruszając ramionami. -Wszystko,

byle uciec ciotce Rose.

Dlaczego masz na sobie starą kurtkę taty? - zapytała mama.

Nie zdąŜyłam odpowiedzieć, bo Michael klepnął mnie w ramię i

powiedział:

W końcu zdecydowałaś się do nas przyłączyć?

Owszem. Dzięki, Ŝe mnie obudziliście.

- Próbowałem - odparł. - Nie reagowałaś na bodźce zewnętrzne.

W dodatku wyglądałaś, jakby śnił ci się jakiś koszmar.

Nie mylił się. Tyle Ŝe to nie był mój koszmar. To była rze-

czywistość Setha Blumenthala.

Ruth wyglądała Ŝałośnie. Miała czerwony nos, a po jej po-

liczkach spływały łzy.

- Dobrze się czujesz? - spytałam.

- Bywało, Ŝe czułam się lepiej - chlipnęła.

- Och, Jess - Pani Abramowitz dopiero teraz mnie zauwaŜyła.

Sądzę, Ŝe nie poznała mnie od razu ze względu na kurtkę taty. - Czy

to nie straszne?

„Straszne" nie oddawało grozy tego, co się stało. Budynek uległ

niemal całkowitemu zniszczeniu. Tylko parę wewnętrznych ścian

nadal stało. Reszta stanowiła kupę pokrytych sadzą gruzów,

odcinających się ostrą czernią od śniegu.

Nie zdąŜyli dojechać na czas - powiedziała pani Abramowitz,

wycierając łzę z czubka nosa. - Z powodu oblodzenia.

Droga Louise - mama przytuliła panią Abramowitz. - Pa-

miętaj, co mi mówiłaś, kiedy paliła się restauracja. Liczą się ludzie,

nie budynki.

Prawda - przytaknął pan Abramowitz. Stał ze Skipem w

gromadce męŜczyzn kulących się przed wiatrem. - Nikt nie został

ranny. I to jest najwaŜniejsze.

Ale... ale Tora - rzekła jego Ŝona łamiącym się głosem. -To

po prostu okropne.

Spojrzałam pytająco na Ruth.

Tora, czyli święte zwoje - wyjaśniła. - Sądzą, Ŝe je podpalili

w pierwszej kolejności.

O czym ty mówisz? - Wytrzeszczyłam na nią oczy. - Ktoś

podłoŜył ogień? Specjalnie?

Sama wyciągnij wnioski - odparła Ruth, wskazując na coś

ręką.

PodąŜyłam wzrokiem za jej dłonią w rękawiczce. Po drugiej

stronie ulicy, naprzeciwko synagogi, znajduje się cmentarz Ŝy-

dowski. W południowej Indianie nie ma zbyt wielu śydów, więc

cmentarz jest raczej mały.

Nie było trudno, ktokolwiek to zrobił, poprzewracać wszystkie

nagrobki.

Tak, tak. Wszystkie. Z wyjątkiem mauzoleów, których nie

zdołano przewrócić. Za to wymalowano na nich swastyki. Swastyki i

coś jeszcze. Coś, co wyglądało znajomo.

Rozpoznałam znak, jaki widziałam na piersi Nate'a Thompkinsa.

o gang - orzekła Claire. - To nie Ŝaden gang. - Przemierzałam

tam i z powrotem korytarz przed drzwiami pokoju Mike'a. -

Nate Thompkins nie był w gangu.

To, Ŝe jego siostra nie chce w to uwierzyć - odezwał się

Michael - wcale nie oznacza, Ŝe to nieprawda.

Tasha mówiła, Ŝe oni chcieli tylko skombinować receptę na

narkotyki - przypomniałam mu. - Czy to, co się stało w synagodze,

wygląda na robotę ludzi, którzy interesują się głównie prochami?

Nie wyglądali na przekonanych. Ani na zbytnio przejętych.

Pewnie, dlatego, Ŝe Claire siedziała Michaelowi na kolanach. Trudno

przejmować się morderstwem, podpaleniem i przestępstwami na tle

rasowym, kiedy jest się w tak intymnej bliskości z ukochaną osobą.

- No to wsioki - powiedziała Claire, wzruszając ramionami.

- Dlaczego tak sądzisz? - zdziwiłam się.

- Pomyśl tylko. Martwiliśmy się, kiedy Thompkinsowie się

wprowadzili, Ŝe wsioki mogą coś zrobić. Wiecie, Ŝe zapalą krzyŜ na

ich trawniku albo coś. MoŜe wsioki to zrobiły. Zabiły Nate'a.

Michael rozpromienił się.

Właśnie - zawołał. - Wsioki. śydów teŜ nienawidzą.

Czy wyście powariowali? - Patrzyłam na nich oczami

rozszerzonymi ze zdumienia. - Wsioki nie mogły tego zrobić.

A dlaczego nie? - odparła Claire. - Kiedy mieliśmy przerabiać

Malcolma X na cywilizacji świata, wielu wsioków odmówiło, bo nie

chcieli czytać ksiąŜki napisanej przez czarnego. Tylko nie uŜyli

słowa „czarny" - dodała znacząco.

A ja kiedyś słyszałem - powiedział Michael - jak jeden wsiok

w sklepie spoŜywczym mówił, Ŝe holocaust nigdy się nie zdarzył i Ŝe

wszystko wymyślili śydzi.

Przestańcie gadać bzdury. - Nie mogłam uwierzyć w to, co

słyszę. - Nie wszystkie wsioki są takie.

Mówi tak - wyjaśnił Michael - bo chodzi z jednym z nich.

Naprawdę? - Claire spojrzała na mnie z zainteresowaniem. -

Mój BoŜe, Jess! To takie poprawne politycznie. Czy on mówi cały

czas o wyścigach NASCAR? Mnie by to szybko znudziło.

Usiłowałam posłać Michaelowi spojrzenie zawierające Ŝyczenie

rychłej i strasznej śmierci, jakie ciocia Rose opanowała do perfekcji.

- Nie próbuj zwalać wszystkiego na wsioków - powiedziałam. -

Są tutaj od dawna, tak samo jak synagoga, a nigdy dotąd nie

zdarzyło się nic podobnego.

Michael zamyślił się.

CóŜ - przyznał - to prawda.

Większość wsioków to ludzie, którzy cięŜko pracują - cią-

gnęłam. - Nie naleŜy ich winić za wszelkie zło, które przydarza się w

tym mieście, tylko dlatego Ŝe mają mniej pieniędzy od nas.

W takim razie pozostaje jedno wyjaśnienie - podsumowała

Claire. - To musi być gang Nate'a.

Podniosłam oczy do nieba. Nie do wiary, Ŝe wróciliśmy do

punktu wyjścia.

Na szczęście, w tym momencie na schodach rozległy się kroki.

Odwróciliśmy się i zobaczyliśmy Douglasa, który, choć opatulony

od stóp do głów, wyglądał na przemarzniętego do kości, szedł

chwiejnym krokiem w naszą stronę. Jego twarz, jedyna nieosłonięta

część ciała, była zaczerwieniona. Na rzęsach leŜały płatki śniegu.

- Gdzieś ty był? - zapytałam.

Nigdzie - odparł Douglas tonem obłudnej niewinności,

ciągając narciarską czapkę z głowy. Jego włosy spływały potem i

sterczały pod najdziwniejszymi kątami. Wyglądał jak obłąkany

kierowca pługu śnieŜnego.

CzyŜby tata zmusił cię do odśnieŜania podjazdu? - spytał

Michael.

- Zgadza się - odparł Douglas, znikając w swoim pokoju.

Zamknął drzwi i naszym oczom ukazała się przyczepiona

pinezkami kartka z napisem Nie przeszkadzać. Mike

spojrzał na mnie.

- Czy zaczniemy się o niego martwić juŜ teraz, czy zostawimy

to na później?

Zadzwonił telefon. Nie rzuciłam się, Ŝeby odebrać, bo nikt do

mnie nie dzwoni poza Ruth, a wiedziałam, Ŝe Ruth razem z całą

rodziną udała się do domu rabina, Ŝeby go pocieszyć po bolesnej

stracie Tory. To jakby ktoś spalił Biblię, tylko jeszcze gorzej, bo

Torę trudniej zastąpić.

MoŜna więc sobie wyobrazić moje zaskoczenie, kiedy mama

zawołała z dołu:

- Jess, to do ciebie. Twoja przyjaciółka Joanna.

Fajnie. Tylko Ŝe ja nie mam Ŝadnej przyjaciółki o imieniu

Joanna.

- Halo? - zapytałam, podnosząc słuchawkę w pokoju Mike'a.

Mastriani. - To był Rob. Oczywiście, Ŝe Rob. Kto inny

mógłby do mnie zadzwonić, podając się za jakąś Joannę?

Och - mruknęłam, zauwaŜając kątem oka, Ŝe Mike i Claire

zaczynają się całować. Na moich oczach. Jasne, Mike w swoim

pokoju mógł robić, co mu się podoba, ale to było niesmaczne. -

Cześć.

Chodzi o dzisiejszy wieczór - powiedział Rob głębokim

głosem.

Ciekawa byłam, w jaki sposób nabrał mamę, Ŝe jest jakąś tam

Joanną. Mówił falsetem? Poprosił swoją mamę, Ŝeby o mnie

zapytała? Na pewno nie, bo wtedy musiałby się przyznać, Ŝe nie

powiedziałam o nim swoim rodzicom. A tego, by- łam

przekonana, Rob nie miał zamiaru nikomu zdradzać.

- Nadal chcesz coś zrobić? - zapytał.

To natychmiast obudziło moją

czujność.

- Nie bardzo rozumiem, co masz na myśl. Oczywiście, Ŝe nadal

chcę coś zrobić. Chodzimy ze sobą, prawda? Tak czy nie?

Mikey i Claire spojrzeli na mnie zaskoczeni tonem mojego

głosu, który nagle stał się piskliwy.

- Czy to wsiok? - zapytała Claire

bezgłośnie. Odwróciłam się do nich

plecami.

Sam nie wiem - powiedział Rob. - Wczoraj w sklepie chyba

cię trochę poniosło.

Wcale mnie nie poniosło - odparłam. - To nie to. To tylko...

och, daj spokój. To było takie dziwne. Twoja mama, moja mama,

zresztą niewaŜne.

W porządku - powiedział Rob. Nie wydawał się przekonany. -

NiewaŜne.

Ale chcę gdzieś wyjść dziś wieczorem. - Ściskałam słu-

chawkę tak mocno, Ŝe kostki dłoni mi zbielały. - To znaczy, jeśli ty

chcesz. Chodźmy gdzieś na kolację. Albo do kina. Albo na wigilijne

wesele twojego wujka. Gdziekolwiek.

- CóŜ - powiedział Rob, przeciągając tę pojedynczą sylabę

niewiarygodnie długo.

Wstrzymałam oddech z podniecenia. To było, zdawałam sobie

sprawę, śmieszne. Ruth by mnie za to zabiła. Ona ma bardzo twarde

zasady dotyczące chłopców, a jedna z nich mówi, Ŝe nigdy,

przenigdy nie naleŜy się za nimi uganiać; niech chłopcy sami się o

ciebie dobijają. I te zasady wyszły jej raczej na zdrowie. Lecz z

drugiej strony, Ruth nie chodzi z absolwentem szkoły średniej, który

figuruje w kartotece policyjnej.

Zanim Rob zdąŜył się znowu odezwać, rozległ się sygnał, Ŝe

kolejny rozmówca czeka na połączenie.

- Poczekaj - powiedziałam do Roba. - Mam drugi telefon.

Starałam się, Ŝeby zabrzmiało to tak, jakby ten telefon był

od jednego z wielu chłopaków, którzy marzą, Ŝeby mnie gdzieś

zabrać wieczorem. Nie wiem, czy mi się udało. Zwłaszcza Ŝe

jedynym chłopakiem, który chciałby ze mną gdzieś wyjść, był mój

sąsiad Skip, który w sobotnie wieczory zawsze przesiaduje w

Internecie przy grze Lochy i Smoki.

Nie byłam zaskoczona, kiedy okazało się, Ŝe głos na drugiej linii

nie naleŜy do Skipa. W najmniejszym jednak stopniu nie

spodziewałam się, Ŝe właściciel tego głosu do mnie zadzwoni.

- Jessico - powiedział Cyrus Krantz. - Mamy problem.

Macie problem? - miałam ochotę powiedzieć. A ja na drugiej

linii mam chłopaka, który jeszcze nie rozumie, Ŝe jestem dziewczyną

jego Ŝycia.

Zamiast tego burknęłam:

- Och? - jakbym nie miała pojęcia, o co mu chodzi. A przecieŜ

miałam. Dzwonił w związku z Nate'em Thompkinsem i synagogą.

Jednak nie. Jego telefon dotyczył czegoś, o czym juŜ prawie

zapomniałam... prawie, bo to było takie okropne, Ŝe chyba nigdy

całkiem o tym nie zapomnę.

- Seth Blumenthal - powiedział doktor Krantz. - Straciliśmy go,

Jessico.

- Co to znaczy, Ŝe go straciliście?! - ryknęłam do słuchawki.

Dopiero kiedy zobaczyłam miny Mike'a i Claire, dotarło do

mnie, co zrobiłam.

Wydałam się w ręce władz. Oficjalnie. W ręce szefa „psy-

chicznego" wydziału Federalnego Biura Śledczego.

Cała krew odpłynęła mi z twarzy. Czy mogło mnie spotkać coś

gorszego?

Policjanci, których wysłano na miejsce - ciągnął doktor

Krantz - nie byli przygotowani na taką skalę oporu...

Oporu? - parsknęłam, zapominając ze wzburzenia, Ŝe

wiadomość, którą przekazałam w sprawie Setha Blumenthala, miała

być anonimowa. - O jakim oporze pan mówi? Mieli tylko wejść do

rodka, zabrać dziecko i wyjść razem z nim. Czy to takie trudne?

Jessico - głos Krantza brzmiał dziwnie. - Strzelano do nich.

Pewnie, Ŝe strzelano - krzyknęłam. - Bo ludzie, którzy

uwięzili Setha Blumenthala wbrew jego woli, to bandyci, doktorze

Krantz. To bandyci porywają dzieci i strzelają, kiedy zjawia się

policja. Próbują uniknąć wpadki.

Nie powiedziałaś - odparł - Ŝe Seth był przetrzymywany

wbrew swojej woli. Nie powiedziałaś, Ŝe...

Ze jest związany, zakneblowany i zamknięty w duŜej szafie?

Pewnie o tym nie powiedziałam, prawda? - Czułam, jak pod

powiekami zbierają mi się łzy. - MoŜe, dlatego, Ŝe musiałam roz-

mawiać krótko, na wypadek gdyby tę rozmowę namierzono. Nie

musiałabym tego robić, gdyby tacy ludzie jak pan zostawili mnie i

moją rodzinę w spokoju.

Jeden z policjantów - powiedział Cyrus Krantz, ignorując mój

wybuch - został cięŜko ranny.

Zrozumiałam, dlaczego jego głos brzmiał dziwnie. Był za-

łamany. To mnie zdumiało, bo zawsze uwaŜałam go za kogoś w

rodzaju Terminatora. No wiecie, takiego, co prze do przodu bez

względu na wszystko...

- Sprawcy uciekli - ciągnął Krantz. - Razem z Sethem.

Cholera! - wrzasnęłam. - Czy wy nie moŜecie niczego zrobić,

jak naleŜy?

To trudne, Jessico - odparł Krantz - skoro grasz z nami w

dziecinne gierki, utrzymując, Ŝe nie masz juŜ swoich zdolności

psychicznych.

Niech pan mnie nie oskarŜa - wydarłam się w słuchawkę - z

powodu własnej niekompetencji!

- Jessico - powiedział Krantz. - Uspokój się.

- Nie mogę się uspokoić! - krzyknęłam. - PrzecieŜ to dziecko

jest ciągle...

Głos mi się załamał. Bo to wszystko wróciło. Strach i groza,

które czułam we śnie - śnie o Secie.

Dla mnie to był sen. Ale Seth przeŜywał to naprawdę. Jego

rzeczywistość wymknęła się spod kontroli, gdy poprzedniego dnia

ciągnięto go z roweru na parkingu przed synagogą. Kto wie, co

przeŜywał od tamtej chwili? Ja tylko widziałam - czy raczej czułam -

to, co widział i czego doświadczał w tym momencie, gdy mój

otwarty we śnie umysł łączył się z jego umysłem.

A był to chłód wewnątrz szafy, gdzie go trzymano. Piekący ból,

jaki sprawiały sznury wrzynające się w nadgarstki rąk okrutnie

związanych za plecami. Knebel kaleczący kąciki ust. Przytłumione,

ale i tak przeraŜające odgłosy, jakie dochodziły do niego zza drzwi

szafy.

To była rzeczywistość Setha Blumenthala. Mój koszmar.

- Jessico - powiedział Cyrus Krantz - wiem, co myślisz o mnie i

ó mojej organizacji. Ale przysięgam, Ŝe jeśli dasz nam jeszcze jedną

szansę - szansę na wspólną pracę - nie poŜałujesz tego. Musimy

znaleźć tego chłopca, i to jak

najszybciej. Grozi

niebezpieczeństwo. Ludzie, którzy go porwali, to zwierzęta. KaŜdy,

kto torturuje dwunastoletniego chłopca...

Chodziłam tam i z powrotem po korytarzu, zaciskając dłoń na

telefonie bezprzewodowym. Teraz zamarłam.

- Torturuje?

- Jessico - odparł Krantz. - Czy nie uświadomiłaś sobie dotąd,

e to wszystko - Nate, synagoga, Seth - jest ze sobą powiązane?

- Powiązane? - W głowie mi huczało. - W jaki sposób?

- A jak myślisz, skąd ludzie, którzy podpalili synagogę, wie-

dzieli, gdzie szukać zwojów? - zapytał. - Pomyśl, Jessico. Kto

wiedział, gdzie trzymano te zwoje? Ktoś, kto by odczytywał ich

fragmenty dzisiaj, w dniu swoich trzynastych urodzin.

Seth. Seth Blumenthal. Nie

mogłam w to uwierzyć.

Dlatego dzwonię - ciągnął Krantz. - Twoja pomoc jest

niezbędna, Jessico. Posłuchaj...

Niech pan słucha - przerwałam. - Próbowałam zrobić po

waszemu i wszystko, co osiągnęłam, to postrzelony policjant. Teraz

będziemy postępować po mojemu.

Czyli jak? - burknął. Najwyraźniej nieźle się wkurzył. -Co

zrobimy?

Nie miałam pojęcia, nie mogłam więc udzielić odpowiedzi na to

pytanie. Zamiast tego wcisnęłam klawisz Talk, kończąc rozmowę.

Jess - odezwał się Mike, patrząc na mnie znad ramienia

Claire. - Czy wszystko z tobą w porządku?

Nie - odparłam. Podniosłam rękę i zauwaŜyłam, Ŝe palce mi

drŜą. Zaczęłam zsuwać się wzdłuŜ ściany, aŜ usiadłam na środku

korytarza. - Nie, nie wszystko w porządku.

Wtedy dobiegł mnie głos ze słuchawki:

Mastriani? Mastriani! PrzyłoŜyłam

słuchawkę do ucha.

Halo?

Mastriani, to ja. - W głosie Roba brzmiała irytacja. - Ile

moŜna czekać?

Rob. - Kompletnie o nim zapomniałam. - Przepraszam.

Posłuchaj, nie mogę nigdzie wyjść dzisiaj wieczorem. Coś się

wydarzyło.

Coś się wydarzyło - powtórzył.

Tak. - Miałam wraŜenie, Ŝe tonę. - Naprawdę mi przykro.

Chodzi o Setha. Policjanci nie mogli się do niego dostać, była

strzelanina i teraz jeden z nich jest w stanie krytycznym, a ci ludzie

nadal mają Setha. Muszę go znaleźć, zanim jego teŜ zabiją.

Kto to jest Seth?

Doktor Krantz myśli, Ŝe jest jakiś związek - odparłam.

Zdawałam sobie sprawę, Ŝe Rob musi odbierać to, co mówię, jako

bełkot. MoŜe faktycznie bełkotałam. Ale po prostu nie mogłam w to

wszystko uwierzyć. Policjant. Postrzelono policjanta. A Seth nadal

tam był. Nadal groziło mu niebezpieczeństwo. - Związek między

Natem, Sethem i synagogą.

Krantz - powiedział Rob. - Kiedy rozmawiałaś z Krantzem?

Czy to on dzwonił?

Przepraszam, Rob. - Mikey i Claire wpatrywali się we mnie z

troską. Wiedziałam, Ŝe muszę się szybko wziąć w garść, bo inaczej

Mike zawoła mamę. - Słuchaj, muszę iść...

Ale Rob nie ustępował.

- Jaki związek? - zapytał. - Co powiedział Krantz? Marzyłam

tylko o tym, Ŝeby odłoŜyć słuchawkę, pójść do

swojego pokoju i połoŜyć się do łóŜka. Tego mi było trzeba. Zasnąć i

obudzić się następnego dnia, tak Ŝeby wszystkie wydarzenia okazały

się tylko złym snem.

Mastriani! - wrzasnął Rob. - Jaki jest ten związek?

Znak - odparłam. - Ten, który widziałam na piersi Nate^. Taki

sam znak wymalowano sprayem na nagrobkach koło synagogi.

Jak wygląda ten znak?

Rob to bratnia dusza i w ogóle, ale to nie znaczy, Ŝe czasami nie

mam ochoty mu dołoŜyć. Teraz właśnie była jedna z takich okazji.

Rany, Rob - powiedziałam. - PrzecieŜ byłeś ze mną na tym

polu. Nie zauwaŜyłeś, co Nate miał na piersi?

Nie - odpowiedział. - Nie przyglądałem się. Takie widoki...

cóŜ, niezbyt dobrze reaguję na widok, no wiesz...

Krwi. Nie powiedział tego, ale nie musiał. Cała złość przeszła mi w

jednej chwili. Taka jest potęga miłości.

To była zygzakowata linia - wyjaśniłam. - Ze strzałą wy-

chodzącą z jednego końca.

Ze strzałą - powtórzył Rob jak echo.

Tak - powiedziałam. - Ze strzałą.

Czy ta linia miała kształt litery M leŜącej na boku?

- Chyba nie. Słuchaj, nie czuję się najlepiej. Muszę iść... Wtedy

Rob powiedział coś dziwnego. Coś, co natychmiast

obudziło moją uwagę.

To nie jest strzała.

Jak to: nie strzała? - zdziwiłam się.

- Jess - odparł. Fakt, Ŝe uŜył mojego imienia, uświadomił mi, Ŝe

sytuacja jest daleka od normalności. - Chyba wiem, kim są ludzie,

którzy to robią.

Miałam wraŜenie, Ŝe krew w moich Ŝyłach zaczęła szybciej

krąŜyć.

- Spotkamy się w Stop and Shop - powiedziałam. - Przyjedź po

mnie.

Mastriani...

Po prostu przyjedź.

Rozłączyłam się, odłoŜyłam telefon, wstałam i ruszyłam w

stronę schodów.

- Jess, poczekaj - zawołał Michael. - Dokąd idziesz?

- Wychodzę - odkrzyknęłam. - Powiedz mamie, Ŝe niedługo

wrócę.

NałoŜywszy w pośpiechu płaszcz i czapkę, pognałam ulicą.

Mimo woli zwróciłam uwagę, Ŝe podjazd Thompkinsów był

starannie odśnieŜony. Śnieg zgarnięto wzdłuŜ krawęŜnika tak

równiutko, jakby przejechał tędy pług.

Ale to nie był pług. Dokonał tego człowiek. Konkretnie mój brat,

Douglas.

Miłość. To uczucie budzi w ludziach szaleństwo.

hick, właściciel baru U Chicka oraz klubu motocyklowego,

popatrzył na mój rysunek i stwierdził:

- Prawdziwi Amerykanie.

Spojrzałam na zygzak w przyćmionym świetle baru.

- Jesteś pewien? - zapytałam. - Naprawdę wiesz, co to jest?

Chick zjadł kanapkę z kotletem, którą zrobił sobie w kuchni.

Spory kawałek kotleta wyślizgnął się spomiędzy bułek, które ściskał

w potęŜnej dłoni, i spadł na mój rysunek. Chick strzepnął go

paluchami.

- Tak - powiedział, zerkając na rysunek w niebiesko-

czerwonym świetle neonu za barem. - To na pewno ten znak. Oni

mają go wytatuowany tutaj. - Pokazał fałd skóry między kciukiem a

palcem wskazującym. - Tylko, Ŝe narysowałaś go bokiem.

Odwrócił obrazek, tak, Ŝe zamiast wyglądać tak

wyglądał w ten

sposób.

Taa. Właśnie tak to wygląda. Jak wąŜ.

Nie depcz mnie - powiedział Rob.

Czego mam nie robić? - zdziwiłam się.

Czułam się dziwnie, siedząc w barze z Robem. Mam dopiero

szesnaście lat i nie wolno mi bywać w barach. A zwłaszcza

niesamowicie było siedzieć w tym właśnie barze, i z Robem. Do tego

samego baru zabrał mnie Rob za pierwszym razem, kiedy podwoził

mnie do domu po odsiadce, blisko rok wcześniej, kiedy nie zdawał

sobie sprawy, Ŝe jestem małoletnia i znajomość ze mną grozi

więzieniem. Nie piliśmy alkoholu czy coś - wzięliśmy tylko burgery

i colę - ale był to jeden z najbardziej udanych wieczorów w moim

yciu.

A to dlatego, Ŝe zawsze chciałam wstąpić do Chicka, baru

motocyklowego, obok którego przejeŜdŜałam co roku, od czasów

dzieciństwa, za kaŜdym razem, kiedy jechaliśmy z tatą na

wysypisko, aby pozbyć się choinki.

Bar U Chicka, daleko poza granicami miasta, wydawał się takiej

miastowej panience jak ja, owiany tajemnicą - chociaŜ Ruth i

większość ludzi, których znałam, nazywali go wsiowym barem,

gdzie bywali głównie motocykliści i kierowcy cięŜarówek.

Tego wieczoru jednak - mimo soboty - w barze prawie nie było

klientów. A to w związku ze śniegiem. To nie Ŝarty, próbować

przebić się na motocyklu przez pokrywę śnieŜnego puchu o grubości

półtorej stopy. Rob, na szczęście, nie próbował, tylko przyjechał po

mnie pikapem mamy.

Ale był jednym z, niewielu, którzy odwaŜyli się poruszać na

ogół nieodśnieŜonymi, wiejskimi szosami. Poza mną i Robem u

Chicka nie było nikogo, tak klientów, jak i obsługi. Ani barman, ani

kucharz nie dotarli na miejsce. Chick nie był specjalnie zachwycony

tym, Ŝe sam musi sobie przyrządzić kanapkę. Głównie jednak

dlatego, moim zdaniem, Ŝe ze względu na swoje ogromne rozmiary z

wielkim trudem mieścił się w małej kuchni na zapleczu.

- Nie depcz mnie - powtórzył Rob. - Pamiętasz? To było

wydrukowane na jednej z pierwszych flag amerykańskich. - Podniósł

mój rysunek, przekręcając go tak, jak przedtem Chick. - To coś na

końcu to nie strzała. To głowa węŜa. Widzisz?

Nadal widziałam tylko zygzak ze strzałą.

Rzeczywiście - powiedziałam, Ŝeby nie wyjść na głupią. -Kim

są Prawdziwi Amerykanie? Gangiem motocyklowym, jak Anioły

Piekieł, czy coś takiego?

Do diabła, nie! - wybuchnął Chick, rozsiewając wokół

kawałki kotleta. - śaden z nich nie umiałby jeździć nawet po

podwórku!

To milicja, Mastriani - wyjaśnił Rob, okazując nieco więcej

cierpliwości niŜ jego przyjaciel i mentor Chick. - Kierowana przez

człowieka, który pochodzi z tych okolic... Przez Jima Hendersona.

Och - mruknęłam.

Usiłowałam uchodzić za osobę bywałą w świecie i doświad-

czoną, ale nie bardzo mi to wyszło. Zwłaszcza Ŝe nie rozumiałam

połowy tego, co do mnie mówiono. W końcu poddałam się.

- Co to jest milicja? - spytałam, opierając łokcie na kontuarze.

Chick wzniósł do nieba swoje zaskakująco ładne niebieskie

oczy. CięŜko to było zauwaŜyć, bo na ogół ginęły pod krzaczastymi

brwiami.

- Jedna z tych grup przeŜycia głęboko w lesie - odparł. -Nie

płacą podatków, ale to im nie przeszkadza uwaŜać, Ŝe mają prawo

kraść tyle wody i prądu, ile dadzą radę.

Dlaczego nie płacą podatków?

Bo Jim Henderson nie aprobuje sposobu, w jaki rząd wydaje

jego cięŜko zarobione pieniądze - powiedział Rob. - Nie śyczy

sobie, Ŝeby jego pieniądze szły na takie rzeczy, jak edukacja czy

zasiłki społeczne... chyba Ŝe właściwi ludzie będą korzystać z tej

edukacji i zasiłków.

Właściwi ludzie? - Popatrzyłam na obu pytająco. - Kto to są

właściwi ludzie?

Chick wzruszył ramionami.

No wiesz. Jasnowłosi niebieskoocy Aryjczycy.

Ale prawdziwi Amerykanie to Indianie, prawda? A oni nie są

blondynami.

Nie ma sensu - powiedział Chick - spierać się z Jimem

Hendersonem. Dla niego jedyni prawdziwi Amerykanie to ci, którzy

wyleźli na brzeg z „Mayflower". Biali chrześcijanie. Nie da mu się

przetłumaczyć. Chyba Ŝe chcesz zarobić kulkę w bebechy.

Uniosłam brwi. Te „bebechy" mi się nie spodobały. Byłam

pewna, Ŝe nie chcę Ŝadnej kulki w czymkolwiek.

Więc zabili Nate'a...

.. .poniewaŜ był czarny - dokończył Rob.

I spalili synagogę...

.. .bo to nie kościół.

Więc prawdziwymi Amerykanami według Jima Hendersona

są ludzie dokładnie tacy sami jak... Jim Henderson.

Chick przełknął ostatni kęs kanapki.

- OtóŜ to - powiedział, uśmiechając się szeroko. Rąbnęłam

dłonią w bar.

- Nie wierzę! - ryknęłam. Rob i Chick gapili się na mnie

zaskoczeni. - Chcecie powiedzieć, Ŝe przez cały czas kręciła się w

pobliŜu jakaś grupa oszołomów i nikomu nie przyszło do głowy,

eby coś z tym zrobić?

A co moŜna było zrobić? - zapytał Rob.

Aresztować ich! - wrzasnęłam.

Nie moŜna nikogo aresztować za przekonania - przypomniał

mi Chick. - Człowiek ma prawo wierzyć, w co mu się podoba,

choćby to było coś najgłupszego.

Ale i tak musi płacić podatki - stwierdziłam.

Zgadza się - przyznał Chick. - Tyle Ŝe poczciwy Jim nie

mierdzi groszem. Wątpię, Ŝeby władzom hrabstwa chciało się go

cigać za uchylanie się od płacenia podatków.

A co z porwaniem i morderstwem? Władze hrabstwa powinny

uznać, Ŝe to warte ich czasu.

Masz rację - rzucił Chick. - Nie wiem, co ten Jimmy sobie

myśli. To do niego niepodobne. Zawsze mi się wydawało, Ŝe on

tylko lubi pokrzyczeć.

MoŜe przybycie Thompkinsów - odezwał się Rob -pierwszej

w mieście rodziny afro-amerykańskiej, uraziło uczucia pana

Hendersona. Wzbudziło w nim słuszny gniew.

Chick spojrzał na Roba z podziwem.

- Słuszny gniew - powiedział. - Muszę to zapamiętać.

Chodźmy - powiedziałam, ześlizgując się ze stołka. Chick i

Rob zamrugali oczami.

Dokąd? - spytał Chick.

- Do Jima Hendersona -odparłam. -Odebrać Setha Blu-

menthala.

Chick raczył się właśnie łykiem piwa. No, moŜe niezupełnie

łykiem. Faceci tacy jak on nie piją łykami, wlewają w siebie całe

wiadra.

W kaŜdym razie, po moich słowach wypuścił to, co miał w

ustach, w postaci fontanny, która dosięgła Roba, mnie i maszynę

grającą.

- O rany - jęknął Rob, sięgając po serwetki, których stos

wznosił się za kontuarem.

Nikt - powiedział Chick - nie pójdzie do Jima Hendersona.

Nikt.

Dlaczego nie? - zapytałam. - PrzecieŜ wiemy, Ŝe oni to

zrobili. Nawet nie próbowali tego ukryć. Więc chodźmy tam i

wydostańmy od nich Setha.

Chick patrzył na mnie przez chwilę, a potem odrzucił głowę do

tyłu i zaczął się śmiać się.

- „Wydostańmy od nich Setha". - Zarechotał. - Gdzieś ty ją

wytrzasnął, Wilkins? Ostra dziewucha.

Rob nie odpowiedział, tylko patrzył na mnie ponuro.

Co w tym śmiesznego? - spytałam.

Nie moŜemy pójść do Jima Hendersona, Mastriani - po-

wiedział Rob.

Dlaczego nie?

CóŜ, choćby dlatego, Ŝe Henderson strzela do mierniczych,

których przysyła hrabstwo. Myślisz, Ŝe z nami nie będzie próbował?

A jeśli nawet, to co? - mruknęłam. - Zakradniemy się.

Droga panienko - Chick wycelował we mnie palec brudny od

smaru z motocykla. Nie miałam mu za złe, Ŝe nazywa mnie drogą

panienką, bo... no cóŜ, i tak niewiele mogłam zrobić wobec tego, Ŝe

był jakieś trzy razy większy ode mnie. Pan Goodhart byłby dumny z

moich postępów. Normalnie czyjeś rozmiary były ostatnią rzeczą,

jaką brałam pod uwagę, zanim się na tego kogoś rzuciłam. - Nie

masz pojęcia, o czym mówisz. CzyŜbyś sama nie wspomniała, Ŝe ci

ludzie juŜ postrzelili policjanta, bo nie chcieli wydać dziecka, które

przetrzymują?

Tak - zgodziłam się. - Ale ci policjanci nie wiedzieli, z kim

mają do czynienia. My wiemy.

Rozumiem, o co ci chodzi - odezwał się Rob. - Naprawdę.

Ale nie mówimy o FlintstonŜch. Ci tutaj są zabezpieczeni na

wszystkie strony.

Taa- przyznał Chick, wydawszy najpierw długie aromatyczne

bekniecie. - Mają druty kolczaste, psy, uzbrojonych straŜników...

Co? - Byłam taka wściekła, Ŝe miałam ochotę kogoś kopnąć. -

arty sobie stroicie? Mają takie rzeczy? I policja im na to pozwala?

Prawo nie zabrania posiadania ogrodzeń z drutu kolczastego i

psów - Chick wzruszył ramionami. - KaŜdy teŜ moŜe nosić strzelbę

na własnej ziemi...

Ale nikomu nie wolno strzelać do policjantów - stwierdziłam.

- A jeśli twoje wiadomości o tych Prawdziwych Amerykanach są

cisłe, to właśnie ktoś od nich zrobił to dzisiaj na parkingu z

przyczepami, koło pana Shaky. Uciekli stamtąd z dwunastoletnim

zakładnikiem. ZałoŜę się, Ŝe teraz okopali się u Jima Hendersona. I

jeśli czegoś nie zrobimy, to ten dzieciak skończy na polu kukurydzy,

tak samo jak Nate Thompkins.

Rob i Chick wymienili spojrzenia. A w tych spojrzeniach, mimo

mroku panującego w barze, zobaczyłam coś, co mi się nie podobało.

Zdecydowanie mi się nie podobało.

Było to poczucie beznadziei.

- Posłuchajcie - odezwałam się, kładąc dłonie na biodrach. -

Nie obchodzi mnie, jak jest zabezpieczona ich forteca. W środku

znajduje się Seth Blumenthal, a my musimy go stamtąd wyciągnąć.

Chick potrząsnął głową. Po raz pierwszy miał powaŜną minę...

powaŜną i smutną.

- Droga panienko - powiedział. -Jimmy to niezły świr, ale głupi

nie jest. Nie ma ani cienia dowodu, Ŝe coś go łączy z tym wszystkim,

poza faktem, Ŝe jest przywódcą grupy, która się do tego przyznaje.

Dostanie się tam nie wchodzi w grę, do tego miejsca nie moŜna

nawet podjechać. Jest tak głęboko w lesie, Ŝe nawet pługiem nie

dojedzie. Tak się dzieciaka nie uratuje. Zresztą jestem pewien -

dodał - Ŝe chłopak dawno nie Ŝyje.

OtóŜ Ŝyje - powiedziałam.

A skąd, do diabła - zapytał - moŜesz to wiedzieć?

PoniewaŜ ona - rzekł Rob ponuro - ona jest Dziewczyną od

Pioruna.

Chick przyjrzał mi się uwaŜniej. Moja twarz w świetle neonu

musiała mieć niezbyt korzystny dla urody odcień fioletu. Pewnie

przypominałam Wiolettę z filmu Williego Wonka. No wiecie, po

tym, jak zjadła gumę.

Ale Chick najwyraźniej dostrzegł coś, co wywarło na nim dobre

wraŜenie, bo zdecydował się kontynuować rozmowę.

Myślisz, Ŝe powinniśmy wedrzeć się tam i wyciągnąć

dzieciaka?

Nie uŜyłabym słowa „wedrzeć się" - odparłam. - Sądzę, Ŝe

moŜemy wymyślić coś subtelniejszego. Ale owszem. Tak właśnie

myślę.

Mastriani. - Rob kręcił głową z powątpiewaniem. - To jest

chore. Nie moŜemy się w to mieszać. To robota dla gliniarzy. ..

Którzy nie wiedzą, na co się porywają - powiedziałam. -Daj

spokój, Rob. Jednego gliniarza juŜ postrzelono z mojego powodu.

Nie zamierzam dopuścić, Ŝeby jeszcze ktoś został ranny

Jeszcze ktoś - wybuchnął. - A co z tobą? Nie przyszło ci do

głowy, Ŝe ci ludzie mogą mieć kulę z twoim imieniem?

Rob. - Nie pojmowałam, jak moŜna być tak krótko-

wzrocznym. -Jim Henderson mnie nie zastrzeli.

Dlaczego nie? - zapytał, szczerze zdumiony.

Bo jestem dziewczyną, oczywiście.

Rob zaklął, odsunął się od baru i podszedł do szafy grającej, w

którą trzasnął pięścią. Nie tak mocno, Ŝeby ją zniszczyć, ale na tyle

mocno, Ŝeby Chick podniósł głowę i zawołał:

- Co ty wyprawiasz?!

Rob nie przeprosił, spojrzał tylko na Chicka i powiedział:

- Czy moŜesz wyjaśnić mojej dziewczynie, Ŝe jest chora na

głowę, jeśli sądzi, Ŝe pozwolę jej zbliŜyć się do obozu Jima Hen-

dersona?

To było koszmarnie seksistowskie i na pewno bym się obraziła,

gdyby nie to, Ŝe nazwał mnie swoją dziewczyną. Tak. Swoją

dziewczyną. Po raz pierwszy usłyszałam te słowa z jego ust. To jest,

w obecności osoby trzeciej.

Mój udział w wigilijnym weselu wydał mi się nagle bardziej

prawdopodobny.

Chick, zamiast zastosować się do prośby i kazać mi zapomnieć o

wdzieraniu się na teren obozu Prawdziwych Amerykanów, pogładził

w zamyśleniu bródkę.

- Wiesz - powiedział. - To nie jest taki zły pomysł. Rob

wytrzeszczył na niego oczy.

- Nie mówię, Ŝe powinna sama to zrobić - ciągnął Chick

pojednawczo. - Ale jeden dzieciak juŜ nie Ŝyje, Wilkins, a jak znam

Jima Hendersona, drugiemu teŜ niewiele zostało.

Rzuciłam Robowi triumfalne spojrzenie, które mówiło:

„Widzisz? Nie jestem taka rąbnięta".

- Poza tym - ciągnął Chick - to jest nasz problem, Wilkins.

Henderson to ktoś stąd. Czy nie powinniśmy sami dopilnować, Ŝeby

sprawiedliwości stało się zadość? Mogę zadzwonić w parę miejsc i

w ciągu pięciu minut ściągnąć tylu chłopaków, Ŝe Gwardia

Narodowa niech się schowa.

Byłam pod wraŜeniem. Słowa o wymierzaniu sprawiedliwości

powaliły mnie na kolana. Robem jednak nie wstrząsnęły.

- Nawet gdyby uznać, Ŝe to dobry pomysł - rzekł - z czym ja

nie mogę się zgodzić, sam twierdziłeś, Ŝe obóz jest niedostępny. Na

ziemi leŜy prawie pół metra śniegu. Jak moglibyśmy się dostać

choćby w jego pobliŜe?

Chick zrobił coś nieoczekiwanego. Skinął na nas palcem i zaczął

iść - chociaŜ, biorąc pod uwagę jego gabaryty, człapanie wydaje się

lepszym słowem - w stronę drzwi na zapleczu.

Ruszyłam za nim, a Rob wlókł się niechętnie z tyłu. Chick minął

krótki korytarz, który kończył się prowizorycznym garaŜem. Przez

szpary w drewnianych płytach wpadał lodowaty wiatr.

Chick włączył nieosłoniętą Ŝarówkę, która stanowiła jedyne

oświetlenie, i podszedł w stronę jakiegoś przedmiotu nakrytego

brezentem.

- Voila - powiedział z, jak sądzę, specjalnie złym akcentem.

Odrzucił plandekę i naszym oczom ukazały się dwa nowiuteńkie

motory śnieŜne.

Czy moŜna mnie winić? Nigdy na czymś takim nie siedziałam.

A dla kogoś, kto lubi szybką jazdę, nie ma nic bardziej pod-

niecającego niŜ szybka jazda po śniegu. Och, pewnie, jeździłam na

nartach, na zboczach gór Paoli. Przez jakąś godzinę całkiem nieźle

się bawiłam. Powiedzmy sobie jasno: Indiana nie słynie z terenów

narciarskich, więc pagórki Paoli nudzą się dość błyskawicznie

poszukiwaczom mocnych wraŜeń.

Niczego nie da się porównać z uczuciem, jakie mnie ogarnęło,

kiedy mknęłam przez śniegowe pole, obejmując mojego przy-

stojnego, choć niezbyt zachwyconego tą awanturą chłopaka.

przyznaję, Ŝe miałam ochotę usiąść na tym motorze. Wściekłą

ochotę.

To było wspaniałe. Naprawdę wspaniałe.

Ale muszę przyznać, Ŝe kiedy zatrzymaliśmy się przed drutem

kolczastym otaczającym obóz Prawdziwych Amerykanów i

siedzieliśmy tam z wyłączonym silnikiem, wpatrując się w światła

domu Jima Hendersona błyskające wśród drzew...

Tak, to było znacznie mniej zabawne.

Bo głęboko w lasach Indiany, późnym wieczorem w listopadzie,

panuje naprawdę straszliwy ziąb. Przenikający do kości. PoraŜający

mózg. A przynajmniej powodujący brak czucia w palcach rąk i nóg.

MoŜna by pomyśleć, Ŝe Rob i ja mogliśmy się czymś zająć -no

wiecie, Ŝeby jakoś spędzić czas, a takŜe się ogrzać - gdy tak

czekaliśmy, aŜ Chick dotrze do nas z obiecanym wsparciem. Ale

Rob nadal był wściekły, Ŝeśmy w ogóle się tam znaleźli, i nie działo

się za wiele, jeśli chodzi o te rzeczy. Prawdę mówiąc, nic się nie

działo.

Na co czekamy? - zapytałam.

Na posiłki - padła szorstka odpowiedź.

- To wiem - mruknęłam. - Tyle rozumiem. Ale czy nie

moglibyśmy wejść i poczekać w środku?

A co zrobimy, jeśli znajdziemy Setha?

Uciekniemy.

UŜywając czego w charakterze broni?

Zastanowiłam się chwilę.

Naszych bystrych umysłów?

Nie wygłupiaj się.

Rob nie wydawał się taki zmarznięty, jak ja. Dlaczego chłopcy

nigdy nie marzną tak jak dziewczęta? No i siusianie. Jak to jest, Ŝe

ja musiałam się wysiusiać, a on nie? W barze u Chicka wypił tyle

samo coli, co ja.

A nawet gdyby musiał się wysiusiać, nie byłby to dla niego

aden problem. Podszedłby do jakiegoś drzewa i załatwił sprawę.

Dla mnie to był problem. Znacznie większa część mojej osoby

została wystawiona na działanie Ŝywiołów. A to przy temperaturze

około dwudziestu stopni poniŜej zera było cięŜkim przeŜyciem.

Zycie jest niesprawiedliwe. To wszystko, co mam do po-

wiedzenia na ten temat.

Nie chodzi o to, Ŝe tak mi źle. Zawsze układało mi się sto-

sunkowo dobrze. Na przykład, moi rodzice są ciągle razem i wydają

się dość szczęśliwi... chyba Ŝe, no wiecie, któreś z dzieci sprawia

kłopoty, słyszy głosy albo rzuca Harvard, albo zostaje poraŜone

piorunem, odkrywa w sobie nadzwyczajne zdolności psychiczne i w

rezultacie powoduje, Ŝe ktoś podpala rodzinną restaurację.

Zwykłe rodzicielskie stresy.

Byliśmy za to względnie zamoŜni. Nikt mi nie kupował kucyka

czy harleya, ale nie groziło nam, Ŝe przejdziemy na zasiłek. Rodzina

Mastrianich miała się całkiem nieźle.

W przeciwieństwie do rodziny Wilkinsów. Rob pracował w

warsztacie wuja, odkąd skończył czternaście lat, Ŝeby pomóc mamie

związać koniec z końcem. Ledwie pamiętał swego ojca, nie wiedział

nawet, gdzie on teraz jest.

Ja wiedziałam, gdzie jest tata Roba.

Nie, Ŝebym była zachwycona tą informacją. Ale miałam ją

zapisaną w mózgu, podobnie jak miejsce, w którym przetrzy-

mywano Setha Blumenthala.

Powinnam powiedzieć o tym Robowi czy nie?

Czy gdyby mój ojciec zniknął, kiedy byłam małym dzieckiem,

zostawiając mamę, Mike'a, Douglasa i mnie, chciałabym wiedzieć,

gdzie przebywa obecnie?

Chyba tak. Choćby po to, Ŝeby móc pójść do niego i rozkwasić

mu gębę.

Ale czy Rob chciałby wiedzieć?

Był tylko jeden sposób, Ŝeby poznać odpowiedź na to pytanie:

zwyczajnie, z głupia frant, zapytać go, czy chce wiedzieć. Nie

miałam jednak ochoty z niego skorzystać, bo nie chciałam, Ŝeby

Rob myślał, Ŝe go szpiegowałam. A ja po prostu poszłam po fartuch

jego mamy i w pokoju przypadkiem zobaczyłam zdjęcie taty.

Potem, jak zwykle, kiedy oglądam fotografie zaginionych ludzi,

niłam o ojcu Roba i miejscu, gdzie przebywa. Czy to moja wina, Ŝe

przez ten głupi piorun nie mogę obejrzeć zdjęcia - a czasami nawet

powąchać swetra czy poduszki - zaginionej osoby, Ŝeby w mojej

głowie nie pojawił się później dokładny obraz miejsca, gdzie ta

osoba jest?

Rob, ja... - przytuliłam się nieco mocniej do jego pleców.

Cholernie zimno było na tym motorze.

Nie teraz, dobrze? - powiedział zmęczonym głosem.

Chciałam tylko...

Nie powiem ci - oświadczył.

Czego mi nie powiesz?

Za co mam kuratora. Jasne? Zapomnij o tym. Nigdy się tego

ode mnie nie dowiesz. MoŜesz mnie zaciągnąć w jakieś przeklęte

miejsce z wariacką misją, Ŝeby zapobiec morderstwu. MoŜesz mnie

zmusić do siedzenia godzinami w temperaturze poniŜej zera, aŜ

palce zmarzną mi tak, Ŝe prawie odpadną. MoŜesz mi nawet wyznać

miłość, a i tak ci nie powiem, dlaczego mnie aresztowano.

Choć nie o tym akurat chciałam mówić, ten temat był nie-

zmiernie interesujący. MoŜe nawet ciekawszy niŜ aktualne miejsce

pobytu ojca Roba. Przynajmniej dla mnie.

- Nie powiedziałam, Ŝe cię kocham - odparłam - bo chciałam z

ciebie wyciągnąć, dlaczego masz kuratora. Powiedziałam ci, Ŝe cię

kocham, bo...

Rob odwrócił się i zakrył mi dłonią usta.

- Nie kończ - rzekł.

Widziałam wyraźnie jego jasne oczy w świetle księŜyca. Bo

wiecił księŜyc, wiszący nisko na bezchmurnym niebie. Kiedy

indziej wprawiłoby mnie to w romantyczny nastrój. Ale temperatura

wynosiła jakieś dwadzieścia stopni poniŜej zera, mnie znów chciało

się siusiu, a mój chłopak chyba mnie nie lubił.

Nie zaczynaj znowu - powiedział Rob, nie zdejmując dłoni z

moich ust. - Pamiętasz, co się stało ostatnim razem.

Podobało mi się to, co się stało ostatnim razem - wydusiłam

zza jego palców.

CóŜ, mnie teŜ - powiedział Rob. - Nawet za bardzo. Więc

zachowaj swoje uczucia dla siebie, dobrze?

Jakby to było moŜliwe po tym, co usłyszałam.

- Rob - szepnęłam, zaciskając ramiona wokół jego talii. -Ja...

Nie zdołałam dokończyć. A to z powodu człowieka zmie-

rzającego wśród drzew w naszą stronę. Słyszeliśmy chrzęst śniegu

pod jego stopami.

Rob zaklął i włączył latarkę, którą poŜyczył nam Chick.

- Kto tam? - syknął, kierując światło latarki na twarz... Cy-rusa

Krantza.

Teraz ja z kolei zaklęłam.

Ciii - szepnął Krantz. - Jessico, proszę!

Co pan tu robi? - spytałam szeptem.

Zdumiał mnie jego strój. Miał na sobie wojskowe spodnie

narciarskie i puchową kurtkę. Ledwie rozpoznałam twarz pod

futrem przy kapturze.

ledziłem was - odparł. - To tutaj trzymają Setha, Jessico?

Czy moŜe pan się stąd wynieść? - burknęłam. Nie wie-

działam, co mnie wprawia w większą wściekłość: fakt, Ŝe naraŜał

nasz plan uratowania Setha na niepowodzenie, czy to, Ŝe przerwał

Robowi i mnie w momencie, kiedy rozmowa stawała się

interesująca. - Jak w ogóle pan się tu dostał? - Gdyby się okazało, Ŝe

na skuterze śnieŜnym, byłabym gotowa raz jeszcze przemyśleć

odmowę

pracy

pod

jego

kierunkiem.

KaŜda

instytucja

umoŜliwiająca pracownikom korzystanie ze skuterów śnieŜnych

wchodziła w grę jako moje ewentualne miejsce pracy.

Nie powinnaś tu być, Jessico - powiedział doktor Krantz. -

MoŜe ci się coś stać.

Mnie? - zaśmiałam się gorzko. - Przepraszam, doktorku, ale

chyba coś się panu pokręciło. Jak dotąd, jedyną osobą, która

poniosła szkodę, był jeden z waszych ludzi.

I Nate Thompkins - przypomniał mi. - Nie zapominaj o nim.

Dobre sobie! PrzecieŜ to głównie z jego powodu tkwiłam tu,

przemarzając do kości. Nie zapomniałam złoŜonej sobie samej

obietnicy, Ŝe pomogę Tashy, na ile zdołam. A nie mogłam oprzeć

się myśli, Ŝe najlepsze, co mogę zrobić, to postawić morderców jej

brata przed sądem.

No i, rzecz jasna, uniemoŜliwić im wyrządzanie krzywdy innym

ludziom. Takim jak Seth Blumenthal.

Pamiętam o Nacie - szepnęłam. - Ale chcę to załatwić na

własny sposób. Niech się pan zabiera, zanim pan wszystko sknoci.

Muszę stanowczo zaoponować - powiedział doktor Krantz. -

Jeśli Seth Blumenthal jest przetrzymywany na terenie tej

posiadłości, macie obowiązek złoŜyć o tym doniesienie, a potem

usunąć się i pozwolić pracownikom odpowiedniego organu wymiaru

sprawiedliwości wykonać...

- O, cholera - przerwałam mu.

wiatło księŜyca, odbijając się od śniegu, utrudniało zobaczenie

czegokolwiek za grubymi szkłami jego okularów, ale miałam

wraŜenie, Ŝe Krantz zamrugał kilka razy oczami.

- Ze co? - wyjąkał.

- Dobrze pan usłyszał - powiedziałam. - Pan i pracownicy

odpowiedniego organu wymiaru sprawiedliwości nie macie zie-

lonego pojęcia, co się kryje za tymi drutami.

A ty masz. - W glosie Krantza słychać było sarkazm, co

wydawało się zabawne, zwaŜywszy, jakim był palantem.

Na pewno większe niŜ pan - odparowałam. - Mamy

przynajmniej szansę, Ŝeby ich infiltrować od środka, zamiast

wkraczać tam przy uŜyciu siły i naraŜać Ŝycie Setha w trakcie

wymiany ognia.

Infiltracja? - Krantz był szczerze zdumiony. - O czym ty

mówisz? Nie sądzisz chyba, Ŝe lepiej...

CzyŜby? - Popatrzyłam na niego spod zmruŜonych powiek. -

Jaka liczba następuje po dziewiątce?

Spojrzał na mnie, jakbym zwariowała.

Co to ma wspólnego z...

Proszę odpowiedzieć na pytanie, doktorze Krantz. Jaka liczba

następuje po dziewiątce?

Dziesięć, oczywiście.

le - powiedziałam. - Z czego zrobione są puszki coca--coli?

Z aluminium, naturalnie. Jessiko, ja...

Znowu źle. Odpowiedź na oba pytania brzmi: tin*. Prze-

prowadziłam właśnie test na wsioka, który pan oblał. W Ŝaden

sposób nie zdoła pan nikomu wmówić, Ŝe pochodzi stąd. Więc niech

się pan stąd zabiera, zanim wszystko zepsuje.

To Ŝałosne - stwierdził Krantz, wyraźnie wzburzony. -Rob,

pan z pewnością...

Rob wyprostował się nagle na skuterze, zwracając głowę w

stronę domu Hendersona.

Krantz - warknął. - Albo natychmiast pan stąd zniknie, albo

będzie pan miał za chwilę mnóstwo ołowiu w Ŝołądku.

Co? - Krantz rozejrzał się, zaniepokojony. - O czym...

Rob zeskoczył ze skutera i wepchnął doktorka za drzewo, zanim

ten zorientował się, co się dzieje. W tej samej chwili zobaczyłam to

co Rob: światło na terenie obozu Jima Hendersona, posuwające się

wśród gęstych drzew w naszym kierunku. Źródłem światła okazała

się staromodna lampa naftowa. Trzymał ją potęŜny męŜczyzna w

czerwonym stroju myśliwskim. W drugiej ręce miał karabin, a u

boku psa, który mógłby uchodzić za małego kucyka.

Pies pomknął przez śnieg w naszą stronę. Kiedy tak gnał z

wywalonym jęzorem i płonącymi ślepiami, pomyślałam, Ŝe to pies z

piekła... No wiecie, jak w Psie Baskerville'ów, którego czytaliśmy w

dziewiątej klasie.

Dopiero gdy podbiegł bliŜej, zorientowałam się, Ŝe to zwykły

owczarek niemiecki. Z gatunku takich, co to łapią cię za gardło i nie

puszczą, nawet jeśli dostaną po łbie kluczem francuskim.

JuŜ szykował się, Ŝeby przeskoczyć dzielące nas ogrodzenie z

drutu kolczastego i to zrobić. Na szczęście, człowiek z bronią za-

wołał: „Chigger! LeŜeć!" i pies padł na śnieg niespełna pół metra od

nas, warcząc groźnie i nie spuszczając z nas oka ani na sekundę.

MęŜczyzna z karabinem postawił lampę na ziemi i sięgnął po

coś do kieszeni. Rewolwer, pomyślałam. Karabin robi za duŜy

bałagan. Wsadzi nam po kuli w głowę i pozwoli Chigge-rowi poŜreć

nasze zmarznięte ciała.

Miałam wraŜenie, Ŝe wszystko na świecie się sprzysięgło,

ebym nigdy nie zobaczyła Roba we fraku.

- Spokojnie - powiedział Rob, podnosząc ręce do góry. -Niech

pan nie strzela. Chcemy tylko pogadać z Jimem.

Właściciel Chiggera nie wyciągnął z kieszeni rewolweru, lecz

walkie-talkie.

- Niebieski Dowódca do Czerwonego Dowódcy - powiedział

do mikrofonu. - Mamy intruzów przy południowym płocie.

Powtarzam. Intruzi przy południowym płocie.

- Nie jesteśmy intruzami - zapewniłam. Po chwili, przy-

pomniawszy sobie, jaką historyjkę przygotowaliśmy na ich uŜytek

(pomijając fakt, Ŝe mieliśmy nie dać się złapać, dopóki Chick z

przyjaciółmi nie ukryją się bezpiecznie w krzakach wokół obozu,

gotowi nas odbić, gdy tylko znajdziemy Setha), poprawiłam się: -

My nie som intruzami. Chcemy się do was przyłończyć. TeŜ chcemy

być Prawdziwe Amerykanie.

Z walkie-talkie Czerwonej Kurtki dobiegł głos. Ten, kto mówił,

posługiwał się chyba jakimś szyfrem.

- Czerwony Dowódco - usłyszałam. - Lokalizacja i transport.

Powtarzam. Lokalizacja i transport.

Czerwona Kurtka schował walkie-talkie, wskazał na płot i

wycelowawszy karabin w naszą stronę, powiedział:

- Przełaźta tutaj.

PrzełaŜenie przez ogrodzenie z drutu kolczastego nie naleŜy do

przyjemności, zwłaszcza kiedy robi się to pod czujnym okiem

potęŜnego owczarka niemieckiego o imieniu Chigger. Rob przeszedł

pierwszy i nachylił siatkę na tyle, ile się dało, tak Ŝebym równieŜ

stanęła po drugiej stronie w jednym kawałku. Nie poszło mi gładko,

ale jakoś dałam sobie radę. Jedyną szkodę poniósł wewnętrzny szew

moich spodni.

Kiedy juŜ przedostaliśmy się na ziemię Prawdziwych Ame-

rykanów, Czerwona Kurtka burknął: „Chodźta" i pokazał, znowu

lufą strzelby, Ŝe mamy się posuwać w stronę domu.

Rob obejrzał się na skutery.

- A co z motorami? - zapytał. - Nie trzeba ich jakoś zabez-

pieczyć?

Czerwona Kurtka zarechotał. Z jego ust wydobył się nie tylko

miech, ale takŜe strumień tabaki i śliny, który utworzył na śniegu

parującą brązową kałuŜę.

- Zabezpieczyć, przed czym? - odparł. - Przed szopami czy

oposami?

To była pocieszająca odpowiedź, bo wskazywała, Ŝe Czerwona

Kurtka nie jest świadomy obecności doktora Krantza ukrytego za

grubymi sosnami oraz licznych kumpli Chicka, którzy stawili się na

wezwanie do broni rzucone przez właściciela ich ulubionego baru.

- Ruszać się - warknął Czerwona Kurtka do mnie i do Roba.

Więc ruszyliśmy się.

ługi marsz do domu Jima Hendersona nie przypadł mi do

gustu. Normalnie zachwycam się kaŜdą chwilą spędzoną w

towarzystwie Roba Wilkinsa, bo odkąd on skończył szkołę, w której

ja nadal tkwię, nasze spotkania stały się o wiele za rzadkie.

Ale nawet w najmilszym towarzystwie maszerowanie z lufą

strzelby wycelowaną w plecy to Ŝadna frajda. Nie podejrzewałam,

eby Czerwona Kurtka zastrzelił nas z zimną krwią, mógł się jednak

potknąć o Chiggera albo o jakiś korzeń ukryty pod śniegiem i

przypadkiem nacisnąć spust.

Tak więc drogę od południowego ogrodzenia do centrum obozu

Prawdziwych Amerykanów przemierzałam z drŜeniem serca.

Ledwie zaczęliśmy iść, przestało mi być tak okropnie zimno.

Zamieć ucichła, z nieba poznikały chmury i pojawiły się na nim

tysiące gwiazd. Byłam nawet w stanie rozpoznać Drogę Mleczną.

Spacer po skąpanym w blasku księŜyca świeŜo spadłym śniegu, gdy

w powietrzu unosi się kusząca woń ogniska, mógłby być

romantyczny.

Jeśli nie brać pod uwagę wycelowanej w plecy strzelby i groź-

nego owczarka niemieckiego truchtającego w śniegu obok nas.

Nie boję się psów i one teŜ zwykle darzą mnie sympatią.

Dlatego skupiłam się na zaskarbianiu przyjaźni Chiggera. Kiedy

tylko Czerwona Kurtka nie patrzył, a Chigger biegł dość blisko,

podstawiałam dłoń pod nos owczarka. Psy działają na węch, więc

miałam nadzieję, Ŝe jeśli Chigger uzna, Ŝe nie jestem kawałkiem

mięsa, to powstrzyma się od zjedzenia mnie.

On jednak, jak większość samców w moim Ŝyciu, nie okazał

najmniejszego zainteresowania moją osobą. MoŜe powinnam była

posłuchać rady Ruth i zainwestować w dobre perfumy, zamiast

uŜywać wody toaletowej mojego brata, Mike'a.

Obóz nie sprawiał imponującego wraŜenia. W porównaniu z

nim posiadłość Dawida Koresha w Waco wyglądała jak Taj Ma-hal.

Tu był tylko skromny budynek mieszkalny, parę przyczep

kempingowych i rozwalająca się stodoła. Całe miejsce tchnęło

atmosferą tymczasowości, charakterystyczną dla gotowych-do--

akcji-w-kaŜdej-chwili pensjonariuszy wojskowych koszar.

Gdzie łazienka? Tylko to mnie interesowało w tej chwili.

Czerwona Kurtka z nieodłącznym Chiggerem u nogi po-

prowadził nas nie w stronę domu ani Ŝadnej z przyczep, tylko do

stodoły. Szanse na znalezienie czynnej toalety malały z kaŜdą

chwilą.

Otworzył masywne drzwi stodoły, ukazując wnętrze, które

okazało się czymś w rodzaju centrum dowodzenia Prawdziwych

Amerykanów.

Nie było tam komputerów ani nawet telewizora. Siedziba grupy

zwolenników przewagi białej rasy Jima Hendersona przypominała

zdjęcia kwater nazistów z lat czterdziestych, jakie widzieliśmy na

kanale Cywilizacje Świata.

Przy długich stołach siedział tłum jasnowłosych męŜczyzn

(zdaje się, przerwaliśmy im kolację). Na tylnej ścianie wisiała

olbrzymia flaga. Zamiast swastyki widniał na niej symbol, który

wycięto na piersi Nate'a Thompkinsa, namalowano sprayem na

kładce i na poprzewracanych tablicach nagrobnych na cmentarzu

ydowskim: zwinięty w pierścień wąŜ, a pod nim napis: Nie depcz

po mnie.

Na tym jednak kończyło się podobieństwo do nazistów.

MęŜczyźni o jasnych włosach, zgromadzeni w obszernym po-

mieszczeniu, nie byli ani tak schludnie ubrani, ani na oko inte-

ligentni jak przeciętny nazista z lat czterdziestych. Wyglądali, jakby

przedkładali ćwiczenia kształtujące ciało nad zajęcia słuŜące jego

czystości. MoŜe nie mieli wyboru ze względu na brak bieŜącej wody

- o ile to, co mówił Chick o odmowie Jima Hendersona płacenia

rachunków, zgadzało się z prawdą.

W stodole Hendersona zgromadzili się nie tylko męŜczyźni.

Były tam równieŜ kobiety, a nawet dzieci. No, bo kto miałby

podawać męŜczyznom jedzenie? Natychmiast rozpoznałam strój

typowy dla miejscowej sekty religijnej, która poza poskramianiem

węŜy i praktyką powtórnych narodzin w wodzie zakazywała

niewiastom obcinania włosów i noszenia spodni. Dla dziewczynek

naleŜących do tej sekty było to powaŜne utrudnienie na zajęciach

wychowania fizycznego w szkole, bo nie sposób wdrapać się po

linie albo pływać kraulem w sukience. Dlatego większość miała

indywidualne nauczanie w domu.

Gromadka dzieci o ziemistej cerze i zasmarkanych nosach

wydawała się równie mało zainteresowana widokiem człowieka z

karabinem prowadzącym dwoje obcych, jak ja lekcjami gotowania

ciotki Rose.

- Jimmy - zwrócił się Czerwona Kurtka do siedzącego u szczytu

stołu płowowłosego męŜczyzny, przed którym właśnie postawiono

talerz czegoś, co wyglądało na pysznego smaŜonego kurczaka. - To

te dzieciaki, które pętały się koło południowego ogrodzenia.

Dzieciaki! Poczułam się dotknięta w imieniu Roba. Ja jestem

przyzwyczajona, Ŝe biorą mnie za dziecko, ze względu na moje

skromne rozmiary, ale Rob przewyŜszał mnie o dobre trzydzieści

centymetrów.

Jak wkrótce zauwaŜyłam, przewyŜszał o trzydzieści centy-

metrów przywódcę Prawdziwych Amerykanów, który zabił jedno

dziecko, znęcał się nad drugim, usiłował zamordować policjanta i

spalił synagogę.

Jim Henderson był niski.

Naprawdę niski. Jak Napoleon albo Danny DeVito.

I wydawał się równieŜ uraŜony, Ŝe przerwano mu posiłek.

- Czego, do diabła, chcecie? - warknął, okazując te z nie-

zwykłych cech przywódczych, dla których cieszył się głębokim

podziwem swoich wyznawców.

Zerknęłam na Roba. Wydawał się oniemiały. A moŜe, na wzór

Indian, starał się milczeniem wprawić wroga w zmieszanie. Rob

czyta duŜo ksiąŜek o Indianach.

Tak czy owak, zrozumiałam, Ŝe muszę ratować sytuację:

- Panie Henderson - powiedziałam - to prawdziwy zaszczyt

pana poznać. Hank i ja podziwiamy pana od dawna.

Henderson oblizał usmarowane tłuszczem palce i uniósł płowe

brwi.

- Ach tak? - mruknął.

- Tak - potwierdziłam. - Gdy zobaczyliśmy, co pan zrobił z

tym Ŝydowskim kościołem, postanowiliśmy przyjść tutaj i złoŜyć

nasze gratulacje. Hank i ja myślimy, Ŝe byłyby z nas dobre

Prawdziwe Amerykanie, bo oboje nienawidzimy czarnych, śydów i

takich tam.

Po tych słowach zainteresowanie nami znacznie wzrosło.

Wszyscy w stodole patrzyli na nas w pełnym zdumienia milczeniu.

To znaczy, wszyscy z wyjątkiem Chiggera, który znalazł talerz

kurzych kości i poŜerał je łapczywie. Nikt nie rzucił się, Ŝeby mu je

odebrać, co dowodziło, Ŝe Prawdziwi Amerykanie są nie tylko

nieprzyjemnymi ludźmi, ale równieŜ beznadziejnymi opiekunami

zwierząt. Wszyscy przecieŜ wiedzą, Ŝe nie moŜna dawać psu kości z

drobiu.

Henderson przyglądał nam się ze szczególną ciekawością. W

przeciwieństwie do Chiggera, wydawał się kompletnie obojętny

wobec kurczaka na talerzu.

- Dlaczego? - zapytał.

Na to pytanie odpowiedź miałam przygotowaną.

- No, powinien pan nas wziąć, bo ten tu Hank, on jest na-

prawdę zmyślny w rękach. Jest mechanikiem i wszystko potrafi

wyreperować. Więc jakby pan miał czołg czy coś, i to się zepsuje, to

Hank się przyda jak nikt. A ja? CóŜ, moŜe nie wyglądam, ale jestem

bardzo szybka. W walce wolałby mnie pan mieć po właściwej

stronie, słowo daję.

Henderson zrobił znudzoną minę. Pochylił się, Ŝeby oderwać

kawałek kurczaka od kości i wsadzić go do ust. Podczas tej

czynności przypominał pisklaka. Tyle Ŝe miał wąsy.

Nie o to mnie chodzi - odezwał się. - Chcę wiedzieć,

dlaczego nienawidzicie czarnych i śydów?

No... - Na to pytanie nie byłam przygotowana. Pośpiesznie

zastanowiłam się nad odpowiedzią. - Bo wszyscy wiedzą -zaczęłam

- śydzi wymyślili całą hecę z tym holocaustem, a czarnuchy nie

nadają się do Ŝadnej roboty.

To chyba nie była dobra odpowiedź, bo Jim odwrócił ode mnie

wzrok. Wpatrywał się teraz w Roba. JuŜ wcześniej widziałam ten

rodzaj spojrzenia. W ten sposób mały facet patrzy na duŜego faceta,

zanim wpakuje mu głowę w Ŝołądek.

- A ty? - zwrócił się Henderson do Roba. - Pozwolisz, Ŝeby

baba gadała za ciebie?

MęŜczyźni przy stołach zarechotali. Nawet kobiety stojące za

plecami męŜów z dzbanami czegoś, co wyglądało na mroŜoną

herbatę, uznały tę kretyńską seksistowską uwagę za śmieszną.

Wiedziałam, Ŝe teraz Rob przechodzi test. Ja go nie zdałam. To

nie ulegało wątpliwości. Choćby, dlatego, Ŝe Czerwona Kurtka

nadal nie opuszczał broni, czekając na rozkaz szefa, Ŝeby rozwalić

nam głowy. Chigger na pewno z lubością zlizałby nasze

rozpryśnięte mózgi z podłogi stodoły.

Rob musiał nas ratować. Musiał przekonać Hendersona, Ŝe

jesteśmy parą obiecujących zwolenników supremacji białej rasy.

Nie wierzyłam, Ŝe powiedzie mu się lepiej niŜ mnie. Ten

pomysł nie podobał mu się od początku. Byłam pewna, Ŝe chce się

tylko stąd wydostać, a jeśli bez Setha, to trudno.

JakieŜ więc było moje zaskoczenie, kiedy Rob powiedział, co

następuje:

100

- Urodzić się białym - oświadczył - to zaszczyt i przywilej.

Nadszedł czas, Ŝeby wszyscy biali męŜczyźni i kobiety stanęli w

jednym szeregu, aby chronić więź, jaką tworzy wspólnota krwi i

wiary. Obowiązkiem kaŜdego Amerykanina jest bronić naszego

dobra - a nie dobra Meksykanów, Wietnamczyków, Afgańczyków

albo innych mieszkańców krajów Trzeciego Świata. Czas odebrać

Amerykę narkomanom i pasoŜytom na zasiłkach...

Jeśli przykuł moją uwagę tą paplaniną, to co dopiero, jeśli

chodzi o uwagę Jima Hendersona, nie wspominając juŜ o reszcie

Prawdziwych Amerykanów. MoŜna by usłyszeć, jak spada szpilka,

w takim skupieniu go słuchali.

- NajwyŜszy czas - ciągnął Rob - chronić nasze granice przed

nielegalnymi imigrantami i zakazać prawnie mieszania ras. Musimy

skończyć z akcją afirmatywną i małŜeństwami osobników tej samej

płci. Musimy chronić amerykański przemysł i własność przed

przechodzeniem w ręce Japończyków, Arabów i śydów. Ameryka

musi naleŜeć do Amerykanów...

Przy jednym stole zerwały się oklaski. Po chwili inne stoły

przyłączyły się do owacji na stojąco. Wśród tych wiwatów

wpatrywałam się w mojego chłopaka z niedowierzaniem. Gdzie on

się tego nauczył? Nigdy przedtem nie słyszałam, Ŝeby mówił

podobne rzeczy. CzyŜby Claire miała rację? Czy wszystkie wsioki

są takie same?

Oklaski umilkły jak noŜem uciął, kiedy Jim Henderson podniósł

się na nogi. Wszystkie oczy skierowały się na niskiego męŜczyznę,

naprawdę nie wyŜszego ode mnie, który taksował Roba wzrokiem,

gładząc się w zamyśleniu po wąsach. W stodole ponownie zapadła

cisza. Tylko Chigger wylizywał zapamiętale pusty juŜ talerz.

Wreszcie Henderson wycelował w Roba palec i rozkazał:

- Dać chłopakowi kurczaka!

Znów wybuchły wiwaty, gdy jedna z kobiet postawiła przed

Robem talerz smaŜonego kurczaka. Nie wierzyłam własnym oczom.

101

Kurczak. Częstowali Roba kurczakiem! Prawdziwi Amerykanie

postanowili przygarnąć go do swego łona.

A moŜe wiedzieli coś, czego ja nie wiedziałam? MoŜe Rob juŜ

przedtem do nich naleŜał?

Nie wierzyłam w to. Naprawdę nie. Tylko Ŝe... cóŜ, dziwne, Ŝe

tak dobrze wiedział, co powiedzieć, Ŝeby przekonać tych

pomyleńców o naszym oddaniu ich sprawie.

Rob uśmiechał się nieśmiało, gdy mu klaskano. Nie mogłam się

powstrzymać, więc zapytałam szeptem:

- Skąd wytrzasnąłeś to końskie łajno?

- Telewizja publiczna - odparł równieŜ szeptem. - Czy moŜesz

zabrać tego kurczaka, zanim zacznę haftować?

Złapałam talerz w momencie, gdy Roba pochłonął tłum za-

chwyconych zwolenników supremacji białej rasy, którzy pokle-

pywali go po plecach i częstowali tabaką. Stałam jak idiotka z ta-

lerzem stygnącego kurczaka, nie mogąc się nadziwić własnej

głupocie. Jasne, Ŝe Rob nie był jednym z nich.

Przeraziło mnie jednak, jak łatwo mi przyszło uwierzyć, Ŝe

mógłby być. Jak głęboko tkwią w człowieku przesądy! Wsioki i

miastowi, czarni i biali... dorasta się, słysząc róŜne rzeczy, i cięŜko

przyjąć do wiadomości, Ŝe moŜe być inaczej.

CięŜko, ale to nie znaczy, Ŝe nie moŜna. Choćby taki Rob. W

niczym nie przypominał stereotypowego wsioka, poŜerającego

smaŜonego kurczaka, dyskutując jednocześnie nad wyŜszością białej

rasy. Rob nawet nie lubił smaŜonego kurczaka.

Kto wie, jak długo stałabym tam, podziwiając geniusz swojego

chłopaka, gdyby jakiś głos nie odezwał się z boku:

- No, dziewucho. Daj tego kurczaka jakiemuś męŜczyźnie i idź

do kuchni po więcej.

Odwróciłam się i zobaczyłam kobietę o ziemistej cerze i w

chustce na długich jasnych włosach wpatrującą się we mnie

gniewnym wzrokiem.

102

- No dalej - powiedziała, popychając mnie w stronę stołów. -

Zanieś.

Zaniosłam. Postawiłam kurczaka przed pierwszym męŜczyzną,

jaki się nawinął - facetem, który miał mniej zębów niŜ tatuaŜy - a

potem wyszłam za kobietą bocznymi drzwiami...

W mroźną noc.

- Dalej - warknęła, kiedy zatrzymałam się raptownie, za-

skoczona zimnem. - Musimy wziońć tłuczone ziemniaki.

Szłam za nią, myśląc: No, przynajmniej będę miała szansę

rozejrzeć się za Sethem. Wiedziałam, Ŝe jest gdzieś na terenie

obozu. Wiedziałam, Ŝe nie jest związany ani zakneblowany, tylko

zamknięty w małym pokoju o drewnianych ścianach. To nie

znaczyło, Ŝe przestał się bać. Czułam jego strach.

Kobieta w chustce otworzyła drzwi domu. Tam odbywało się

całe gotowanie; wskazywały na to zapachy, które uderzyły mnie w

nozdrza, gdy tylko przekroczyłam próg. Kurczak, ziemniaki, chleb...

zestaw aromatów mogący zwalić z nóg taką głodną dziewczynę, jak

ja.

Kiedy weszłyśmy do kuchni - gdzie tłoczyły się inne kobiety o

bladych twarzach i długich włosach - i próbowałam zwinąć bułkę,

kobieta w chustce trzepnęła mnie po ręce.

- Nie jemy - oświadczyła szorstko - dopóki męŜczyźni nie

skończom!

Oho, miałam ochotę powiedzieć. To całkiem wygodne. Dla

facetów. Co jest z takimi kobietami jak ta w chustce? Dlaczego

zgadzają się na podobne traktowanie? Wolałabym nie mieć Ŝadnego

faceta niŜ takiego, który pozwalałby mi jeść, gdy sam skończy.

Nie chciałam skompromitować się w oczach Prawdziwych

Amerykanów, więc odłoŜyłam bułkę i zapytałam:

- Czy jest tu gdzieś łazienka?

Kobieta w chustce wskazała na korytarz z mocno niezado-

woloną miną. Pewnie podejrzewała, Ŝe chcę się wykręcić od roboty

w kuchni.

103

Powiem wam coś: ci Prawdziwi Amerykanie to przeraŜający

ludzie. Nawet w ich ubikacjach pełno jest rasistowskiej propagandy.

Zamiast „National Geographic" albo „Time'a", jak w normalnym

domu, moŜna sobie poczytać, siedząc na kibelku, Mein Kampf. Tym

ludziom zupełnie umknął fakt, Ŝe Hitler okazał się niebezpiecznym

maniakiem.

Wyszłam z toalety i rozejrzałam się, Ŝeby sprawdzić, czy

kobieta w chustce albo jej towarzyszki nie kręcą się gdzieś w po-

bliŜu. Korytarz był pusty, więc zabrałam się do naciskania klamek.

Uznałam, Ŝe gdy trafię na zamknięte drzwi, to właśnie za nimi

znajdę Setha.

Poszło szybko. Dom nie był taki duŜy. Pokój, w którym trzy-

mali Setha, znajdował się w samym końcu korytarza, za pokojem do

nauki szkolnej (zamiast znajomej czerwono-biało-nie-bieskiej flagi

wisiała tam jedna z tych flag z napisem: Nie depcz mnie). Drzwi

zamknięto na klucz, ale zamek był na tyle tandetny, Ŝe wystarczyło

go właściwie przekręcić, Ŝeby puścił. Otworzyłam drzwi i zajrzałam

do środka.

Seth Blumenthal z twarzą mokrą od łez usiadł na łóŜku,

mrugając w mroku oczami.

Kim jesteś? - zapytał niepewnie. - Czego chcesz? Słowa

padły, zanim zdąŜyłam ugryźć się w język. Film widziałam jakieś

siedemnaście razy.

- Jestem Luke Skywalker - oznajmiłam. - Przybywam, aby cię

uratować.

104

nieskaŜonym umyśle.

- Kim jesteś, naprawdę? - rzekł. - Nie wyglądasz jak jedna z

nich.

Zamknęłam drzwi za sobą, na wypadek gdyby szukała mnie

kobieta w chustce. W pokoju nie było światła, poza światłem

księŜyca przenikającym przez szpary między deskami, którymi

zabito okna.

- Mam na imię Jess - przedstawiłam się. - Chcemy cię stąd

wyciągnąć. - Ale nie przez te okna, uświadomiłam sobie. - Czy jesteś

ranny? MoŜesz biegać?

- Nic mi nie jest - odparł Seth. - Tylko ręka. Wyciągnął prawą

rękę. Nietrudno było zauwaŜyć, nawet

w świetle księŜyca, co się z nią stało. Między kciukiem a palcem

wskazującym wypalono jakiś znak. Rana była czerwona i pokryta

bąblami. Miała kształt zwiniętego węŜa.

Taki sam, jaki wycięto na nagiej piersi Nate'a Thompkinsa.

Wiedziałam juŜ, w jaki sposób wydobyli od chłopca informację,

gdzie jest Tora.

Miałam ochotę ich za to pozabijać.

- Sześć tygodni hydroterapii i to zniknie - powiedziałam do

Setha. - Nawet blizna nie zostanie. - Miałam kiedyś oparzenie

trzeciego stopnia, mniej więcej tej samej wielkości, którego

dorobiłam się, podstawiając nogę pod rurę wydechową motocykla. -

Rozumiesz?

Pokiwał głową. JuŜ nie płakał.

Ten policjant - spytał - do którego strzelali w przyczepie. Czy

z nim porządku?

eth nie dał się nabrać na Luke'a Skywalkera. Oto dziecko o
nieskaŜonym umysle,.

105

Wszystko dobrze - skłamałam. - Posłuchaj, muszę wrócić do

kuchni, zanim zauwaŜą, Ŝe mnie nie ma. Ale przyrzekam, Ŝe przyjdę

po ciebie, gdy tylko zacznie się strzelanina.

Strzelanina? - zaniepokoił się. - Kto będzie strzelać?

Moi przyjaciele - powiedziałam. - Otoczyli obóz. - Taką

miałam nadzieję. - Więc siedź tutaj, a ja wrócę, ani się obejrzysz.

Jasne?

Jasne - zapewnił. Kiedy ruszyłam do drzwi, zawołał: -Hej,

Jess?

Odwróciłam się.

Tak?

Jaki jest dzisiaj dzień?

Powiedziałam mu. Skinął głową w zamyśleniu.

- Dzisiaj są moje urodziny - rzekł cicho. - Skończyłem

trzynaście lat.

- Wszystkiego najlepszego. - A co miałam powiedzieć?

Oddalałam się właśnie energicznym krokiem od na nowo

zamkniętych drzwi, kiedy pojawiła się kobieta w chustce.

- Gdzie się włóczysz? - burknęła. śonom Prawdziwych

Amerykanów uprzejmość jest obca.

- Och - odparłam, chichocząc jak kretynka. - Zgubiłam się.

Posłała mi tylko gniewne spojrzenie i wcisnęła w ręce misę

jakiejś białej kleistej substancji. Uświadomiłam sobie po chwili, Ŝe

to gniecione ziemniaki. Ale Ŝe Prawdziwi Amerykanie nie dodali do

nich czosnku, miały bliŜej nieokreślony zapach.

Zanieś to męŜczyznom - rozkazała kobieta w chustce.

Dobra - powiedziałam i ruszyłam do drzwi. Pozostawało,

oczywiście, pytanie, czy Chick i jego kumple

pojawią się na czas, Ŝebyśmy zdołali uratować Setha. A co z dok-

torem Krantzem? Federalni odznaczali się skłonnością do uda-

remniania takich posunięć, jak na przykład atak przez zaskoczenie.

106

Czy Chick poradzi sobie mimo głupich pomysłów, jakie Krantzowi

na pewno chodzą po głowie?

Miałam taką nadzieję. Nie ze względu na siebie. Nie dbałam o

to, co się ze mną stanie. Martwiłam się o Setha. Musieliśmy go stąd

wyciągnąć.

I zabić tylu Prawdziwych Amerykanów, ile się da.

Normalnie nie mam morderczych skłonności, ale kiedy

zobaczyłam to oparzenie na dłoni Setha, ogarnęło mnie zupełnie

nowe uczucie. Znam uczucie wściekłości. Wściekam się łatwo i

często. Ale nie pamiętam, Ŝebym się kiedyś czuła tak jak wtedy, gdy

spojrzałam na tę rankę.

Miałam ochotę zabić. Naprawdę zabić. Nie złamać komuś nos

albo kopnąć w krocze. Chciałam, Ŝeby ktoś zapłacił za na-

piętnowanie tego chłopca własnym Ŝyciem.

I wiedziałam, kto to powinien być. Kiedy wróciłam do stodoły,

emocje po przemowie Roba juŜ opadły i wszyscy znowu zajęli się

przeŜuwaniem. Jako dziewczyna z ziemniakami cieszyłam się

duŜym wzięciem. MęŜczyźni podnosili talerze, gdy przechodziłam,

czekając, aŜ pacnę im na nie bryłkę mazi. Wychodziłam naprzeciw

ich zapotrzebowaniu, no bo co innego miałam zrobić? Umilałam

sobie czas, udając, Ŝe jestem straŜnikiem więziennym, a ci wszyscy

ludzie obłąkanymi seryjnymi zabójcami, których muszę karmić.

W głowie wciąŜ kołatała mi się mantra: Pośpiesz się, Chick.

Pośpiesz się, Chick. Pośpiesz się, Chick. Pośpiesz się, Chick.

Kiedy dotarłam do Roba, stwierdziłam, Ŝe jest na najlepszej

drodze, aby zostać bliskim przyjacielem Jima Hendersona. CóŜ,

dlaczego nie? Rob byłby prawdziwym skarbem dla kaŜdej grupy

głoszącej przemoc. Przystojnym zręczny, okazał się takŜe - nie

znałam go wcześniej od tej strony pełnym pasji, natchnionym

mówcą. Miałam wraŜenie, Ŝe gdyby starczyło czasu, Rob zostałby

prawą ręką Hendersona.

107

Tym gorzej dla Prawdziwych Amerykanów, Ŝe to tylko

przedstawienie.

Dobre przedstawienie. Claire Lippman byłaby zdumiona

aktorskim talentem Roba. Kiedy pochyliłam się, Ŝeby pacnąć

ziemniaki na jego talerz, nawet mnie nie zauwaŜył, tak pochłonęło

go to, o czym akurat mówił... coś na temat kryminalistów w

Waszyngtonie, którzy nas sprzedają w ramach czegoś, co się nazywa

GATT.

No, no. Rob najwyraźniej oglądał CNN duŜo częściej ode mnie.

Po nałoŜeniu kupki ziemniaków na talerz Jima Hendersona -

tylko przez chwilę pozwoliłam sobie na fantazje o tym, jak

przypadkiem upuszczam mu ziemniaki na kolana - przemieściłam się

wzdłuŜ stołu, starając się nie zwracać uwagi na niepokojące rzeczy.

W stodole było ich mnóstwo, na przykład ręce męŜczyzn. KaŜdy

miał taki sam tatuaŜ na prawej dłoni, między kciukiem a palcem

wskazującym. Był to zwinięty wąŜ, jak na flagach z napisem Nie

depcz mnie. Taki sam, jak na piersi Nate'a i na dłoni Setha.

Kiedy miska była prawie pusta, poczułam zimne, wilgotne

dotknięcie na dłoni. Spojrzałam w dół i zobaczyłam Chiggera

wznoszącego ku mnie błagalnie wielkie brązowe ślepia. Groźny

warkot i zjeŜona sierść odeszły w przeszłość. Miałam jedzenie, a

Chigger pragnął jedzenia. Jeśli więc dam psu jedzenie, zostanę jego

przyjaciółką.

Pozwoliłam Chiggerowi wylizać resztki kartofli.

Postanowiłam, Ŝe wrócę do kuchni i napełnię miskę bez

płukania. Kierowałam się juŜ w stronę drzwi stodoły, kiedy zo-

baczyłam coś, co mi się nie spodobało... zdecydowanie nie

spodobało. Była to mianowicie kobieta w chustce, która pochylała

się nad Jimem Hendersonem i szeptała mu coś do ucha.

ZauwaŜyłam, Ŝe Jim rozgląda się po sali, aŜ jego wzrok trafił na

mnie. Nie spuścił ze mnie przenikliwych niebieskich oczu, dopóki

108

kobieta w chustce nie skończyła swoich wynurzeń i nie

wyprostowała się.

CóŜ, to mogło być cokolwiek. Mogło chodzić o tę bulkę. Mogła

widzieć, jak pozwalam Chiggerowi lizać miskę.

Ale nie jestem głupia. Wiedziałam, o co chodzi. Wiedziałam od

chwili, w której napotkałam spojrzenie Jima Hendersona.

Kobieta w chustce powiedziała mu, Ŝe przyłapała mnie, jak

kręciłam się po korytarzu w pobliŜu miejsca, gdzie więzili Setha.

Byliśmy martwi.

To nie nastąpiło od razu. Henderson powiedział coś szeptem i

kobieta wyskoczyła ze stodoły jak wodny pająk. Przez chwilę

miałam nadzieję, Ŝe wszystko jest w porządku. No wiecie, Ŝe się

pomyliłam. Rob nawijał o wynaturzeniach i o tym, Ŝe Amerykanie

nigdy nie będą wielkim narodem, jeśli chrześcijanie nie staną ramię

w ramię, a Henderson wydawał się słuchać go z uwagą.

Potem zobaczyłam coś, co sprawiło, Ŝe serce mi zamarło.

Czerwona Kurtka z karabinem wycelowanym w kark Setha

Blumenthala szedł przez stodołę prosto do miejsca, gdzie siedzieli

Jim Henderson i Rob.

Rozmowy ucichły i znowu zapadła niesamowita cisza. Jedynym

dźwiękiem, jaki do mnie docierał, był szloch Setha, który rozglądał

się gorączkowo po stodole. Wiedziałam, Ŝe szuka mnie. Na

szczęście, stałam daleko, w cieniu, i nie mógł mnie zobaczyć.

Gdybym wiedziała, co i tak wydarzy się za chwilę, nie dbałabym

o to. Na razie jednak czułam ulgę, Ŝe Seth mnie nie zauwaŜył.

Zanurzyłam palce w miękkiej sierści Chiggera i zmusiłam serce,

eby znowu biło. Pośpieszcie. Chick! Pośpiesz się, Chick! Pośpiesz

się, Chick!

Amerykanie - zwrócił się Jim Henderson do zgromadzonych.

Zorientowałam się od razu, Ŝe jako mówca nie ustępował Robowi.

Wszyscy wpatrywali się w niego z wyrazem najwyŜszej adoracji,

109

który pamiętałam z pewnego filmu. Henderson był dla tych ludzi

mesjaszem.

Zyskaliśmy dzisiaj wspaniałych nowych przyjaciół - ciągnął

Henderson, klepiąc Roba po ramieniu. Udało mu się to tylko dzięki

temu, Ŝe Rob siedział, a on stał. -I jestem z tego powodu szczęśliwy.

Cieszę się, Ŝe Hank i Ginger trafili do naszej gromadki.

Ginger? Kto to, do diabła, jest Ginger? Dopiero, kiedy wiele

głów zwróciło się w moją stronę, zdałam sobie sprawę, Ŝe Rob

przedstawił mnie jako Ginger.

Takie juŜ ma oryginalne pomysły.

- NiezaleŜnie jednak od ich deklaracji oddania naszej sprawie -

mówił Henderson - jest tylko jeden sposób, Ŝeby się przekonać o

lojalności prawdziwego Amerykanina, prawda?

Rozległ się aprobujący szmer. Nie podobało mi się to wszystko.

Bardzo mi się nie podobało.

- Hank - powiedział Henderson, zwracając się do Roba. -

Widzisz przed sobą chłopca. Wygląda dość niewinnie, wiem. Ale

niewinny wygląd, jak wszyscy zdajemy sobie sprawę, moŜe być

mylący. Diabeł często próbuje nas zwieść pozorną niewinnością

jakiegoś człowieka, podczas gdy tenŜe człowiek nosi w sobie

brzemię grzechu. Ten chłopiec jest przesiąknięty grzechem. To śyd.

Wbiłam palce w futro Chiggera tak mocno, Ŝe mniejszy pies by

zawył. Chigger jednak tylko zamachał ogonem, mając nadzieję na

kolejny skok na miskę, którą trzymałam w ręku. Chyba nikt nie

zawracał sobie głowy karmieniem Chiggera. Jak inaczej wyjaśnić, Ŝe

tak łatwo przekabaciłam go na swoją stronę?

- Hank - odezwał się ponownie Henderson. - PoniewaŜ

zdąŜyłeś juŜ wywrzeć na mnie głębokie wraŜenie swoją szczerością i

oddaniem sprawie, zamierzam udzielić ci przywileju, jakiego tym

samym odmawiam sobie i moim ludziom. Zamierzam pozwolić ci

zabić śyda.

Z tymi słowy podał Robowi nóŜ, który wyjął zza cholewy buta.

110

Przez głowę przemknęły mi tysiące myśli. Pomyślałam, Ŝe

bardzo kocham mamę, mimo Ŝe czasami bywa męcząca z tymi

swoimi pomysłami, jak powinnam się ubierać i z kim się spotykać.

Pomyślałam, jaka będę wściekła, jeśli nie zobaczę, czy Douglas

zrobił coś w związku ze swoją sympatią do Tashy Thompkins.

Pomyślałam o mistrzostwach stanowych dla orkiestr i o tym, Ŝe po

raz pierwszy od lat nie przyniosę do domu niebieskiej wstąŜki

wyciętej w kształcie stanu Indiana.

Dziwne, o jakich rzeczach myśli się tuŜ przed śmiercią. Nie

wiem nawet, skąd to przekonanie, Ŝe umrę. Po prostu wiedziałam,

tak jak nie miałam wątpliwości, Ŝe w końcu cały śnieg na zewnątrz

stopnieje i znowu będzie wiosna. Rob i ja mieliśmy umrzeć i jedyna

rzecz, jaką jeszcze powinniśmy zrobić, to sprawić, aby Setha nie

zabito razem z nami.

- No - mówił Henderson do mojego chłopaka - weź nóŜ. Tak

będzie w porządku. To tylko śyd.

Muszę przyznać, Ŝe Seth Blumenthal zachowywał się dzielnie.

Płakał, ale cicho, trzymając wysoko głowę. Pewnie po tym, co

przeszedł, śmierć nie wydawała mu się taka straszna. Nie umiem

inaczej tego wyjaśnić. Czułam się podobnie. Nie bałam się,

powaŜnie. Nie chciałam, Ŝeby bolało, ale nie bałam się śmierci.

Pragnęłam tylko zabrać ze sobą tylu Prawdziwych Amerykanów,

ile się da.

Rob wziął nóŜ.

- Dzielny chłopak - powiedział Henderson, uśmiechając się pod

wąsem. - A teraz zrób to. PokaŜ, Ŝe jesteś prawdziwym wyznawcą.

Rob zrobił jedyną sensowną rzecz w tej sytuacji. Na jego

miejscu zrobiłabym to samo.

Zarzucił Jimowi Hendersonowi rękę na szyję, przytknął nóŜ do

tętnicy i powiedział:

- Jeden ruch i będzie po nim.

111

zy zdarzyło wam się być na meczu piłkarskim, kiedy jedna

druŜyna jest niekwestionowanym faworytem i jej kibicom

nawet do głowy nie przyjdzie, Ŝe moŜe przegrać, a potem, na skutek

jakiegoś fatalnego błędu, wygrywa słabszy?

Twarze Prawdziwych Amerykanów miały taki wyraz, jak twarze

kibiców silniejszej druŜyny w sekundę potem, jak ich druŜyna

sknociła coś tak koszmarnie, Ŝe przeciwnik wyszedł na prowadzenie.

Byli zaszokowani. Po prostu zaszokowani. - Dzięki - zwróciłam się

do Czerwonej Kurtki, uwalniając go od karabinu. - Wezmę to.

Nigdy przedtem nie trzymałam karabinu, ale miałam niezłe

pojęcie, jak to działa. Celowało się po prostu do tego, w co się

chciało trafić, i naciskało cyngiel. śadna filozofia.

Oczywiście, jak się tak bliŜej zastanowić, nie mieliśmy naj-

mniejszego powodu, Ŝeby czuć się pewnie. W porządku, zgadza się,

Rob trzymał facetowi nóŜ na gardle, a ja miałam karabin. I co z

tego? Nadal było jakieś pięćdziesiąt do dwóch. No, moŜe trzech, jeśli

liczyć Setha. Czterech, jeśli wziąć pod uwagę Chiggera, który mnie

nie odstępował, mając nadzieję na ziemniaki, mimo Ŝe odstawiłam

miskę.

Ale przez chwilę mieliśmy przewagę i naleŜało to maksymalnie

wykorzystać.

- W porządku - powiedział Rob.

112

Z twarzy Jima Hendersona odpłynęła chyba cała krew. Nie dla-

tego, Ŝe Rob go zranił czy coś. Dlatego, Ŝe przywódca Prawdziwych

Amerykanów był straszliwie, ale to straszliwie przeraŜony.

- W porządku - powtórzył Rob. - Wszyscy będą stać spokojnie i

nikomu nic się nie stanie. - Mnie przekonał. Wydawał się

wiarygodny w roli wymachującego noŜem, biorącego zakładników

zbira. - Ja, dziewczyna, chłopak i ten tu Jimbo pójdziemy sobie na

mały spacerek. Jeśli chcecie, aby wasz nieustraszony wódz wyszedł

z tego Ŝywy, to nie będziecie próbowali nas zatrzymać. Jasne?

Kiedy nikt nie zgłosił sprzeciwu, powiedział:

- Jess. Seth. Idziemy.

I ruszyło coś, co musiało wyglądać na dziwaczną paradę. Ja na

przedzie, z karabinem w ręku i psem u boku, półprzytomny Seth za

mną, a na końcu Rob, który jedną ręką opasywał Hendersona. Pan

Henderson wcale nie odgrywał roli milczącego męczennika. O, nie.

Widzicie, ludzie, którzy nie mają najmniejszych oporów przed

wyrządzaniem bliźnim najokropniejszych krzywd, zawsze reagują

jak dzieci, kiedy sami czują się zagroŜeni.

Jim Henderson płakał. Serio:

Myślicie, Ŝe wam się uda - zawodził piskliwym głosem. -Ale

ja wam coś powiem. Ludzie powstaną. Powstaną i pójdą słuszną

drogą. A zdrajcy jak ty, chłopcze, zdrajcy własnej rasy, będą się

przez wieczność smaŜyć w ogniu piekielnym...

Czy mógłby się pan zamknąć - przerwał mu Rob.

Jim Henderson spełnił polecenie. MoŜe, dlatego, Ŝe się mylił.

Ludzie nie zamierzali powstawać. Nie wszyscy naraz, w kaŜdym

razie. Byli tak poraŜeni tym, co przytrafiło się ich wodzowi, Ŝe

nawet nie ruszyli palcem, aby mu pomóc. A moŜe rzeczywiście

uwierzyli, Ŝe jeśli spróbują nas zatrzymać, to Rob poderŜnie gardło

ich ukochanemu przywódcy.

Tak czy owak, nie powstali.

Wstała tylko jedna osoba.

113

Kobieta w chustce, ściśle mówiąc.

Powinnam była to przewidzieć. To było przecieŜ oczywiste.

A ja byłam zbyt pewna siebie. Myślałam, Ŝe ci ludzie są głupi,

bo mają takie kretyńskie poglądy. To był mój pierwszy błąd. Bo

najokropniejszą rzeczą, jeśli chodzi o Prawdziwych Amerykanów,

nie było to, Ŝe brakowało im rozumu. Byli tylko bardzo, ale to

bardzo źli.

Pojęłam to w momencie, kiedy usłyszałam za plecami brzęk

tłuczonego szkła.

Drugi błąd uświadomiłam sobie w chwili, gdy się odwróciłam.

A polegał na tym, Ŝe nie osłaniałam Roba z tyłu.

Kiedy się odwróciłam, moim oczom ukazała się kobieta w

chustce z dwoma kawałkami pękniętej miski po ziemniakach w

rękach. Pozostałe odłamki zaścielały podłogę... na której leŜał Rob.

Wiedźma podkradła się do niego od tyłu i rozbiła mu czaszkę.

Nie wahałam się ani chwili. Podniosłam karabin i strzeliłam, bez

zastanowienia. Byłam wściekła... wściekła i przeraŜona. Z rany na

głowie Roba wypływało mnóstwo krwi. Z kaŜdą sekundą więcej.

Ale nigdy przedtem nie strzelałam. Nie wiedziałam, Ŝe broń tak

kopie. W dodatku nie naleŜę do wyjątkowo wysokich czy tęgich

osób. Nacisnęłam spust, karabin eksplodował, a ja znalazłam się na

podłodze, z Chiggerem liŜącym mnie po twarzy i milionem

rewolwerów wycelowanych w moją głowę.

Prawdziwi Amerykanie mogli cierpieć róŜne niedostatki, ale

broni z pewnością im nie brakowało.

Najgorsze w tym wszystkim było to, Ŝe nawet nie trafiłam

kobiety w chustce. Chybiłam o milę.

Zdołałam natomiast powaŜnie uszkodzić flagę z napisem Nie

depcz mnie.

- Jeśli zabiłaś mojego chłopaka - warknęłam do kobiety,

podczas gdy mnóstwo rąk zaczęło mnie ciągnąć, stawiając na nogi -

114

to będziesz przeklinać dzień, w którym się urodziłaś. Słyszysz mnie,

ty bezmózga kretynko?

Wiem, Ŝe to było dziecinne zniŜyć się do wyzwisk. Nie jestem

jednak pewna, czy byłam przy zdrowych zmysłach. Rob leŜał

nieprzytomny w kałuŜy krwi, a oni nie chcieli mnie do niego

dopuścić. Próbowałam się wyrwać. Naprawdę próbowałam. Ale nie

dałam rady.

Potem mnie zamknęli. Zgadza się, w tym małym pokoju, gdzie

przedtem trzymali Setha. Wrzucili mnie tam. Mnie i Setha. W

ciemność i zimno. Bez szans, Ŝeby się dowiedzieć, czy mój chłopak

yje.

Nie wiem, ile czasu upłynęło, zanim przestałam kopać w drzwi i

wrzeszczeć. Wiem tylko, Ŝe bolały mnie dłonie. Drzwi okazały się

zadziwiająco wytrzymałe. Seth patrzył na mnie, jakbym uciekła z

wariatkowa. PowaŜnie. Dzieciak był przeraŜony.

Przestraszył się jeszcze bardziej, kiedy powiedziałam:

- Nie martw się. Wyciągnę cię stąd.

Trudno mieć do niego pretensje. Na pewno nie otaczała mnie

wtedy aura dorosłości.

Przeszłam przez pokój i opadłam na łóŜko obok niego. Poczułam

się nagle straszliwie zmęczona. To był bardzo długi dzień.

Siedzieliśmy z Sethem w ciemności, słuchając odległego

stukania garnkami dobiegającego z kuchni. Bez względu na to, jakie

piekło rozpętało się w stodole, obiad naleŜało podać. Ci wszyscy

męŜczyźni musieli trzymać formę, Ŝeby pilnować bezpieczeństwa

kraju dla białego człowieka, prawda?

W końcu, po upływie chyba miliona lat, Seth się odezwał:

- Przykro mi z powodu twojego przyjaciela - powiedział

nieśmiało.

Wzruszyłam ramionami. Nie chciałam myśleć o Robie. Jeśli nie

ył, to... zajęłabym się tym we właściwym czasie, na przykład,

rzucając się głową w dół do sadzawki w Kamieniołomach Pike'a.

115

A jeśli Ŝył i znęcano się nad nim, tak jak nad Sethem...

CóŜ, bez względu na to, czy Rob był Ŝywy, czy martwy, za-

mierzałam wytropienie wszystkich Prawdziwych Amerykanów

uczynić swoją misją Ŝyciową. Zamierzałam dopilnować, by zapłacili

za swoje czyny.

Najchętniej za pomocą miotacza ognia.

- W jaki sposób mnie znalazłaś - Seth podrapał się po głowie.

Był ładnym chłopcem, wysokim jak na swój wiek, o ciemnych

oczach i włosach.

Spojrzałam na swoje buty, chociaŜ właściwie ich nie widziałam,

podobnie jak niczego dookoła. Widziałam tylko Roba leŜącego na

ziemi z rozbitą głową.

Mam to coś - odpowiedziałam zmęczonym głosem.

Coś? - zapytał.

- Coś takiego z psychiką - wyjaśniłam. A właśnie. Gdyby Rob

nie Ŝył, czy wiedziałabym o tym? To znaczy, czy czułabym to?

Byłam pewna, Ŝe tak.

Ale tak nie było. Nic nie czułam. Poza okropnym zmęczeniem.

A, juŜ wiem? - rzekł Seth. - To ty jesteś tą Dziewczyną od

Pioruna. Miałem wraŜenie, Ŝe juŜ cię gdzieś widziałem. Byłaś w

wiadomościach.

To ja - potwierdziłam. - Dziewczyna od Pioruna.

To wspaniałe - powiedział Seth z podziwem.

Wcale nie takie wspaniałe.

AleŜ tak - odparł. - Naprawdę. Tak jakbyś była dobrą wróŜką

albo kimś takim.

Popatrz tylko, co mi z tego przyszło - mruknęłam. - Zamknęli

nas w ciemnym pokoju, mój chłopak wykrwawia się gdzieś na

mierć, inny chłopak nie Ŝyje, a i jeden policjant pewnie teŜ...

Jego twarz skurczyła się nagle i dopiero wtedy zdałam sobie

sprawę, co powiedziałam. Pozwoliłam, aby osobiste Ŝale wzięły

górę, i chlapnęłam niepotrzebnie językiem. Zagryzłam wargi.

116

Mówiłaś, Ŝe nic mu nie jest - powiedział Seth z oczyma

pełnymi łez. - Mówiłaś, Ŝe nic mu się nie stało.

Czuje się dobrze - zapewniłam, obejmując go ramieniem. -

Naprawdę. Przepraszam. Po prostu zapomniałam o tym.

Nie czuje się dobrze - szlochał Seth. - Nie Ŝyje, prawda? Z

mojego powodu! Wszystko przeze mnie!

Zdumiewające, Ŝe po tym, co przeszedł, jedyną rzeczą, która

wytrąciła go z równowagi, była myśl, Ŝe policjant, który próbował

go uratować, dostał za to kulę. Seth Blumenthal, chłopiec, który miał

obchodzić bar micwę, był naprawdę niezwykły.

- Nie z twojego powodu - odparłam. - Z powodu tych drani,

Prawdziwych Amerykanów. A poza tym on nie zginął, jasne? Został

cięŜko ranny, ale Ŝyje. Przysięgam.

Widać było, Ŝe Seth mi nie wierzy. Dlaczego miałby wierzyć?

Nie naleŜałam do najbardziej wiarygodnych osób, które spotkał.

Powiedziałam mu, Ŝe zjawiłam się, Ŝeby go uratować, i zamiast to

zrobić, sama zostałam więźniem. Prawdę mówiąc, zaczynałam się z

nim zgadzać: jako wybawicielka okazałam się beznadziejna.

Takie nieprzyjemne myśli chodziły mi po głowie, kiedy drzwi

pokoju otworzyły się nagle. Zatrzepotałam powiekami, bo światło na

korytarzu wydawało mi się nienaturalnie jasne; moje oczy

przyzwyczaiły się juŜ do mroku panującego w celi. Jakaś postać w

drzwiach zasłoniła światło.

- Proszę, proszę. - Rozpoznałam głos Jima Hendersona. -Czy

nie jest wam tu obojgu przytulnie? Obrazek jak z pocztówki.

Zdjęłam rękę z ramion Setha i wstałam. ZauwaŜyłam, Ŝe

Henderson lekko się zmieszał, a to dlatego, Ŝe przewyŜszał mnie

wzrostem tylko o parę centymetrów.

- Gdzie jest Rob? - zapytałam.

- Rob? Kto to jest Rob? - Potem go olśniło. - Och, masz na

myśli Hanka. Twojego złotoustego przyjaciela. Przykro mi. Nie Ŝyje.

117

Mój nos był praktycznie na tym samym poziomie co jego.

Przywołałam całą siłę woli, Ŝeby nie grzmotnąć drania głową.

- Nie wierzę - stwierdziłam.

- CóŜ, lepiej, Ŝebyś uwierzyła, skarbie - powiedział. Jego oczy,

niebieskie zresztą, nie były w stanie na niczym się skupić. Wodził

wzrokiem po całym pomieszczeniu. Patrzył to na zabite deskami

okna, to na Setha, to znów na sufit, ale rzadko, bardzo rzadko tam,

gdzie powinien: na mnie.

Rozumiecie? Szalone oczy.

Wiedziałam z doświadczenia, Ŝe nie sposób przewidzieć, co

osoba o szalonych oczach za chwilę zrobi. Na ogół była to akurat

ostatnia rzecz, której się spodziewałam.

Spróbowałabym szczęścia i załoŜyła nelsona na szyję Jima

Hendersona, gdyby nie Czerwona Kurtka, który stał za nim na

korytarzu z wycelowanym we mnie karabinem. To mnie trochę

zniechęciło, oględnie mówiąc. Miałam nieprzyjemne wraŜenie, Ŝe

strzela duŜo lepiej ode mnie.

Wiesz - powiedział Henderson - nie tylko mniejszości, takie

jak śydzi i czarni, doprowadzają ten kraj do ruiny. TakŜe ludzie tacy

jak ty i twój chłopak. Zdrajcy własnej rasy. Ludzie, którzy wstydzą

się bieli własnej skóry, zamiast czuć dumę -dumę! - z przynaleŜności

do rasy wybranej przez Boga.

Jeśli wstydzę się przynaleŜności do białej rasy - oświadczyłam

- to tylko wtedy, kiedy mam do czynienia z takimi porąbanymi

pomyleńcami jak pan.

Widzisz? - Henderson zwrócił się do kobiety w chustce

stojącej za Czerwoną Kurtką. - Widzisz, co się dzieje, kiedy nasze

dzieci wpadają w łapy liberalnych mediów? Dlatego nie pozwalam

synom i córkom Prawdziwych Amerykanów oglądać telewizji.

adnych filmów ani radia, ani hałasu, który ludzie tacy jak ty

nazywają muzyką. śadnych gazet ani magazynów. Niczego, co

mogłoby zamulić umysł i utrudnić osąd.

118

Nie do wiary, Ŝe robił mi wykład. Co to było, szkoła? Słowo

daję, Ŝe wolałabym juŜ, Ŝeby mnie torturowano, niŜ słuchać dłuŜej

bzdur tego palanta.

Na nieszczęście, miał jeszcze duŜo do powiedzenia.

- Kto cię przysłał? - zapytał Henderson. - Powiedz mi, dla kogo

pracujesz. CIA? FBI? Dla kogo?

Wybuchnęłam śmiechem, chociaŜ, oczywiście, sytuacja była

mało zabawna.

- Nie pracuję dla nikogo - stwierdziłam. - Przyszłam po Setha.

Henderson potrząsnął głową.

- Taka młoda - powiedział - i juŜ pełna kłamstwa. Ameryka nie

naleŜy do takich jak wy - ciągnął. - Ameryka jest dla pionierów

takich jak my, dla ludzi pragnących uprawiać ziemię, którzy nie boją

się ubrudzić rąk.

- Pan z pewnością tego dowiódł - zauwaŜyłam. - Zabijając

Nate'a Thompkinsa. Nie moŜna się bardziej zbrukać.

Henderson uśmiechnął się, ale w związku z tymi rozbieganymi

oczkami uśmiech wypadł fałszywie.

Chodzi ci o tego czarnego chłopaka? Owszem, trzeba było

zostawić ostrzeŜenie, na wypadek gdyby jego pobratymcom przyszło

do głowy przeprowadzać się w te okolice. Widzisz, chcemy

przekazać tę ziemię nieskaŜoną naszym dzieciom, synom i córkom

Prawdziwych Amerykanów.

Gratuluję - powiedziałam. - ZałoŜę się, Ŝe pana dzieci będą

zachwycone tym, co pan zrobił z Nate'em, zwłaszcza kiedy

przysmaŜą panu tyłek za morderstwo. Wiem, jaka byłabym dumna,

gdybym miała ojca zbrodniarza.

Nie obchodzą mnie prawa wydane przez człowieka - po-

informował mnie pan Szalone Oczy. - Obchodzą mnie tylko prawa

przekazane przez Boga.

119

Oho - mruknęłam. - No to mam dla pana niespodziankę. Bo

jestem pewna, Ŝe „Nie zabijaj" pochodzi prosto od staruszka z

niebios.

Jim potrząsnął głową.

Grzechem jest tylko zabijanie tych, których Bóg stworzył na

swoje podobieństwo. Innymi słowy, białych ludzi. Tacy jak ty nigdy

tego nie zrozumieją. - Westchnął. - Mieszkając wśród wygód miasta,

nie macie pojęcia, co to znaczy pracować na roli...

Coś panu powiem - odparłam. - Znam mnóstwo ludzi, którzy

nie mieszkają w miastach i pracują na roli, ale mimo to myślą tak

samo jak ja o takich świrach jak pan.

Mówił dalej, jakby mnie nie słyszał. Kto wie? MoŜe faktycznie

nie słyszał. Wydawało się, Ŝe Henderson słyszy tylko to, co chce

usłyszeć.

- Amerykanie zawsze musieli radzić sobie z przeciwnościami.

Najpierw z dzikusami, których spotkali po przybyciu na tę

wspaniałą ziemię, a potem z obcymi wpływami, które groziły im

zagładą. CzyŜ to nie ironia losu, Ŝe największa groźba pochodzi nie

zza morza, ale z samej Ameryki?

- Przyszedł pan, Ŝeby mi robić wodę z mózgu? - spytałam.

Byłam u granic wytrzymałości.

Henderson spojrzał mi wreszcie prosto w twarz.

- Pozbędziemy się ciebie - powiedział głosem tak zimnym jak

wiatr na zewnątrz. - Ciebie, twojego chłopaka i śyda. Pozbędziemy

się was tak samo, jak pozbyliśmy się tego czarnego. Wasze ciała

będą stanowiły znak dla kaŜdego, kto wątpi, Ŝe nastał nowy wiek i Ŝe

walka się zaczęła. Ktoś musi podjąć walkę dla dobra tego wielkiego

narodu. Ktoś musi zapewnić bezpieczeństwo Ameryce, sprawić, aby

nie padła ofiarą nienawiści i chciwości...

Urwał, gdy potęŜna eksplozja - z gatunku takich, które następują,

kiedy wrzuci się zapaloną zapałkę do szamba - wstrząsnęła obozem.

120

Uśmiechnęłam się słodko do rozbieganych oczek Jima

Hendersona i powiedziałam:

- Myślę, Ŝe ktoś, o kim pan mówił, ktoś, kto ma uczynić

Amerykę bezpieczną... Tak. On i jego przyjaciele właśnie przybyli.

A sądząc po tych odgłosach, trochę ich pan zdenerwował.

zuciłam się na niego. Trzasnęłam go prosto między te zwa-

riowane, rozbiegane oczka. Bolało jak cholera, bo moja pięść

trafiła na kość. Ale nie przejęłam się tym. Od dłuŜszego czasu

chciałam dołoŜyć temu gnojkowi. Ból wart był tego, zwłaszcza Ŝe,

zgodnie z moimi oczekiwaniami, Henderson zgiął się jak szmaciana

lalka i padł na podłogę.

- Uderzyła mnie! - zawył. - Ona mnie uderzyła! Nie stój tak,

Nolan! Zrób coś. Ta suka mnie uderzyła!

Nolan - zwany równieŜ Czerwoną Kurtką - był zbyt zajęty

gadaniem do walkie-talkie, Ŝeby zwrócić uwagę na nieustraszonego

wodza.

- Atakują nas! Słyszysz, Niebieski Dowódco?! Napadli na nas!

Słyszysz mnie?! Słyszysz?!

Czerwona Kurtka mógł być bardziej zainteresowany wyda-

rzeniami na terenie obozu, ale nie dało się tego powiedzieć o ko-

biecie w chustce. Mocno ją wkurzyło, Ŝe pozwoliłam sobie walnąć

jej duchowego przewodnika - kto wie, moŜe Henderson był bliski jej

sercu. MoŜe nawet była panią Henderson.

Warcząc tak, Ŝe Chigger by się zawstydził, rzuciła się na mnie.

- Nikt nie będzie tak robił Jimowi - zawołała, zwalając się na

mnie całym, bynajmniej nie małym cięŜarem i przygwaŜdŜając do

łóŜka.

121

Pani Henderson - jeśli rzeczywiście nią była - miała imponujące

rozmiary, ale z pewnością brakowało jej doświadczenia w walce. Nie

celowała bowiem w oczy, jakby uczynił ktoś bywały w tego rodzaju

sytuacjach.

W dodatku, mimo duŜej masy ciała, nie miała rozwiniętych

mięśni. Bez trudu zwinęłam się tak, Ŝeby wpakować jej kolano w

ołądek, a gdy zgięła się wpół, trzymając za brzuch, wymierzyłam

błyskawiczny cios w kark. To załatwiło sprawę.

Tymczasem na zewnątrz nastąpił kolejny wybuch.

- Ratować dzieci - wysapała kobieta w chustce. - Niech ktoś

ratuje dzieci!

Jakby Chick i jego kumple mieli zamiar atakować dzieci.

Myślicie, Ŝe kim my jesteśmy? - burknęłam. - Wami?

Złapałam Setha za ramię.

Idziemy - zawołałam.

Wyszlibyśmy bezpiecznie, gdybym trzasnęła Hendersona

odrobinę mocniej. Na nieszczęście ocknął się zbyt szybko...

wystarczająco szybko, Ŝeby złapać mnie za kostkę, kiedy akurat nad

nim przechodziliśmy.

Nigdzie nie pójdziecie - wysapał. Z jego nosa ciekła krew. Nie

aŜ tyle, ile ciekło z głowy Roba, ale i tak czułam satysfakcję.

To koniec, panie Henderson - powiedziałam. - Lepiej niech

pan nas puści albo pan poŜałuje.

Ty głupia suko - wysyczał. Nie mógł mówić zbyt wyraźnie ze

względu na krew i śluz, które zalewały mu usta. - Nie masz pojęcia,

co zrobiłaś. Myślisz, Ŝe oddajesz temu krajowi przysługę, a w

gruncie rzeczy wydałaś na niego wyrok śmierci.

Hej, panie Henderson - powiedział Seth. Kiedy szalonooki

spojrzał na niego, chłopak podniósł stopę i z całą siłą opuścił ją na

rękę trzymającą mnie za kostkę. - Niech pan zje moje gacie.

Henderson, z okrzykiem bólu, puścił mnie natychmiast. A Seth i

ja pobiegliśmy korytarzem.

122

Czerwona Kurtka, znany równieŜ jako Nolan, zniknął. W domu

pozostało jednak mnóstwo ludzi, którzy biegali po korytarzach, nie

wiedząc, co robić. Kobiety i dzieci miotali się jak złote rybki w

akwarium, przeklinając się nawzajem i wpadając na siebie. Trudno

się dziwić, Ŝe ogarnęła ich panika. Wreszcie wypadliśmy z Sethem

na zewnątrz... gdzie powitał nas cudowny widok stodoły stojącej w

płomieniach.

Obie przyczepy takŜe płonęły. Po zaśnieŜonym dziedzińcu

biegali Prawdziwi Amerykanie, wymachując karabinami. Panika nie

wynikała jedynie z faktu, Ŝe większość obozu była ogarnięta

poŜarem. Brała się takŜe stąd, Ŝe po terenie śmigali na śnieŜnych

skuterach postawni faceci, większość w kowbojskich kapeluszach.

Był to naprawdę zachwycający widok: zwinne, lekkie pojazdy

eglujące po śniegu w pogoni za zdezorientowanymi Prawdziwymi

Amerykanami.

Zobaczyłam, jak Czerwona Kurtka celuje w jednego z napast-

ników. Miał pecha, bo w tej samej chwili inny jeździec runął na

niego z triumfalnym wrzaskiem, wytrącając mu broń z ręki.

W tym samym czasie inny motocyklista złapał uciekającego

Prawdziwego Amerykanina na lasso i przewrócił na śnieg z miłym

dla ucha łoskotem. W innym miejscu dwaj motocykliści otoczyli

kilku zwolenników Jima Hendersona. KrąŜyli wokół nich,

zostawiając im trochę miejsca na ucieczkę, Ŝeby w ostatniej chwili

odciąć im drogę, po prostu dla draki.

- Ojej - zawołał Seth, otwierając szeroko oczy. - Kim są ci

ludzie?

Westchnęłam uszczęśliwiona, z sercem przepełnionym radością.

- Wsioki - odparłam.

A potem przypomniałam sobie o Robie. Robie, który, kiedy go

ostatnio widziałam, leŜał nieprzytomny w sali zebrań Prawdziwych

Amerykanów.

W stodole, która teraz stała w ogniu.

123

Zapomniałam o Secie. Zapomniałam o Jimie Hendersonie,

Chicku i Prawdziwych Amerykanach. Myślałam tylko o tym, Ŝeby

jak najprędzej dostać się do Roba.

Oznaczało to, niestety, bieg po śniegu w stronę płonącego

budynku, podczas gdy Anioły Piekieł i kierowcy cięŜarówek na

skuterach śnieŜnych zamieniali obóz w ruinę. Cud, Ŝe udało mi się

dobiec aŜ tak daleko. Częściowo zawdzięczałam to nie-

spodziewanemu pojawieniu się Chiggera, który, podejrzewając

widocznie, Ŝe nadal mam przy sobie tłuczone ziemniaki, pognał za

mną.

Nie poznałam go od razu - po obozie biegało duŜo psów, które

szczekały wściekle, przeraŜone strzelaniną - i myślałam, Ŝe chce

mnie przewrócić. Więc gnałam jak wicher, słowo daję.

W stodole nie było widać niczego poza płomieniami. Paliły się

stoły. Paliły się belki pod sufitem. Nawet ściany zajęły się ogniem.

ChociaŜ nie mogłam zajrzeć daleko ze względu na piekielny Ŝar,

stwierdziłam, Ŝe w środku nikogo nie ma.

A potem nagle ktoś poderwał mnie do góry. Sądząc, Ŝe dopadł

mnie jakiś Prawdziwy Amerykanin, zaczęłam kopać i tłuc pięściami

na oślep. Wtedy usłyszałam znajomy głos:

Daj se luzu, panieneczko! To ja, Chick! Co ty chcesz zrobić,

spalić sobie włosy? Uciekaj od tych płomieni, są gorące!

Chick! - Wiłam się w jego ramionach, aŜ odwróciłam się do

niego twarzą. Trudno go było rozpoznać w zimowym kombinezonie,

z oczami ukrytymi za parą lotniczych gogli. Nie obchodziło mnie

jednak, jak wygląda. Na jego widok poczułam się szczęśliwa jak

nigdy. - Chick, czy widziałeś Roba? Złapali go. Złapali Roba!

Chick wydawał się znudzony.

- Z Wilkinsem w porządku - powiedział, wskazując za-

rdzewiałego pikapa, na pół zakopanego w śniegu jakieś dwadzieścia

metrów dalej. - Wsadziłem go na tył tego starego chevy. WciąŜ jest

nieprzytomny, ale nic mu nie będzie.

Przywarłam do jego skórzanej kurtki

124

Ale krew - wykrztusiłam. - Było tyle krwi...

Fee - mruknął Chick z niesmakiem. - Wilkins zawsze krwawił

jak zarzynana świnia. Nie martw się o niego. Ma głowę jak kamień.

Parę ściegów i będzie w porządku. A co z tym dzieciakiem? Gdzie

on jest?

Rozejrzałam się i zobaczyłam Setha, który nadal stał przy

drzwiach domu, drŜąc z zimna pomimo gorąca bijącego od poŜaru.

- Tam - powiedziałam, wskazując ręką.

W tej chwili rozległ się strzał. Uchyliłam się instynktownie, ale i

tak wylądowałam twarzą w śniegu, a to dzięki Chickowi, który rzucił

mnie na ziemię, usiłując następnie osłonić własnym ciałem.

- Idioci - mruknął, w najmniejszym stopniu nie zmieszany

faktem, Ŝe leŜy na dziewczynie, której prawie nie zna. - Mówiłem

chłopcom, Ŝe musimy najpierw załatwić ich skład amunicji. A oni

powiedzieli, Ŝe Ŝadni kretyni nie będą strzelać, gdy dokoła są kobiety

i dzieci. To Prawdziwi Amerykanie, zgadza się. Prawdziwe

amerykańskie dupki. Cholera! Nic ci nie jest?

Ledwie oddychałam, taki był cięŜki.

W porządku - wymamrotałam. - Seth. Trzeba zabrać Setha... z

zasięgu... strzałów.

JuŜ się robi - powiedział Chick. Potem litościwie zgramolił się

ze mnie i znowu dosiadł skutera. - Idź do Wilkinsa. Wezmę dzieciaka

i przyjadę do was, a potem zastanowimy się, jak was wyciągnąć z

tego piekła.

Wystartował, bryzgając śniegiem i Ŝwirem. Wypluwałam drobne

kawałeczki lodu spomiędzy zębów, kiedy usłyszałam dziwny hałas i

spojrzałam w dół.

Chigger wciąŜ mnie nie odstępował i zajmował się dokładnie

tym samym co ja - usiłował strzepnąć z futra śnieg i błoto.

Uświadomiłam sobie, Ŝe zyskałam nowego przyjaciela.

- Chodźmy - zwróciłam się do niego i oboje pognaliśmy w

stronę porzuconego pikapu.

125

Rob leŜał na podłodze, zawinięty w coś Ŝółtego. Wdrapałam się

do środka, Chigger za mną. Niełatwo było dostrzec twarz Roba w

ciemności, ale światła księŜyca - nie wspominając juŜ o łunie poŜaru

- wystarczyło, aby stwierdzić, Ŝe nadal oddychał, głęboko i

regularnie. Rana na głowie przestała krwawić i wcale nie wyglądała

aŜ tak powaŜnie jak w stodole. Tam miałam wraŜenie, Ŝe to dziura.

Teraz przekonałam się, Ŝe zaledwie rozcięcie, szerokie na jakieś trzy

centymetry.

Szczęśliwie dla pani Henderson. Bo gdyby spowodowała u

mojego chłopaka uszkodzenie mózgu, to skończyłaby marnie.

- JuŜ w porządku - powiedziałam, odgarniając mu włosy z czoła

i całując to miejsce na twarzy, na którym było najmniej krwi. -

Jestem przy tobie. Wszystko będzie dobrze.

Przynajmniej tak mi się wtedy wydawało. Chwilę później

usłyszałam głęboki warkot dobiegający z gardła Chiggera, a kiedy

podniosłam oczy, ujrzałam dzikiego człowieka, który stał obok

pikapu z rękami uniesionymi w górę i twarzą zakrytą długimi

zmierzwionymi włosami.

Zdaję sobie sprawę, Ŝe nie ma czegoś takiego, jak dzicy ludzie,

yeti czy Wielka Stopa. Ale przez chwilę naprawdę myślałam, Ŝe to

ktoś taki. Był cały w śniegu i stał w dziwnej pozie, więc co miałam

myśleć? Wrzasnęłam ze strachu.

Chigger skoczyłby mu do gardła, gdyby zjawa nie pomachała

rękami i nie zawołała:

- Jessico! To ja! Krantz.

Chwyciłam Chiggera za obroŜę dosłownie w ostatniej chwili i

nie pozwoliłam mu skoczyć na doktora Krantza.

- O rany! - zawołałam, przysiadając na piętach. - Doktorze

Krantz, co się z panem dzieje? Czy musi się pan tak podkradać

znienacka?

Krantz zdjął wielki, obszyty futrem kaptur i zamrugał za

pokrytymi mgłą szkłami okularów.

126

Jessico, czy nic ci się nie stało? - spytał. - Tak się martwiłem!

Kiedy pojawiły się te bestie na skuterach, myślałem, Ŝe straciłem cię

na zawsze...

Niech pan się tak nie przejmuje, doktorku - powiedziałam. - Ci

na skuterach są po naszej stronie. Co pan tu właściwie robi? PrzecieŜ

mówiłam panu, Ŝeby pan poszedł do domu.

Jessico - odparł Krantz. - Nie myślisz chyba powaŜnie, Ŝe

mógłbym cię zostawić na tym pustkowiu? - Twoje dobro ma dla

mnie ogromne znaczenie. Podobnie jak dla całego Biura.

Ach tak. I dlatego jest pan tu sam. Biuro tak bardzo troszczy

się o moje bezpieczeństwo, Ŝe natychmiast przysłali posiłki.

Krantz wyciągnął z kieszeni komórkę.

Próbowałem wezwać pomoc - wyjaśnił zawstydzony -ale tu

chyba nie ma Ŝadnych stacji przekaźnikowych. Nie mam sygnału.

To prawdziwe szczęście dla Jima Hendersona - mruknęłam. -

Wie pan, on jest przeciwny wszelkim kontaktom ze światem

zewnętrznym. Bo młodzieŜ mogłaby się zarazić liberalnymi

nowinkami.

Ten Henderson to wyjątkowo nieciekawy typ, Jessico -

stwierdził doktor Krantz. - Nie rozumiem, co cię skłoniło, Ŝeby

porywać się na jego obóz. Mogłaś zgłosić się do nas. Chętnie byśmy

pomogli.

Zapewne - powiedziałam. Nie dodałam, Ŝe sposób, w jaki

Krantz i jego kumple ze słuŜb policyjnych radzili sobie dotąd z

Prawdziwymi Amerykanami, nie wywarł na mnie pozytywnego

wraŜenia. - Co się stało, to się stało. Proszę posłuchać, muszę

odstawić Roba do szpitala. MoŜe przeniesiemy go do pańskiego

samochodu? Wiem, Ŝe jest cięŜki, ale ja jestem silniejsza, niŜ

wyglądam, więc moŜe we dwójkę...

Potrząsnął głową, zanim jeszcze skończyłam.

Nie przyjechałem samochodem, Jessico - powiedział. -

Samochodem nie sposób tu dotrzeć. Droga jest nieprzejezdna z

powodu śniegu, a zresztą właściwie nie ma tu drogi. Przypuszczam,

127

e to takŜe stanowi atrakcję w oczach takich ludzi, jak Jim

Henderson...

Zaraz, zaraz - spytałam - jeśli nie przyjechał pan samochodem,

to jak pan tu dotarł?

Krantz, po raz pierwszy odkąd go poznałam, wydawał się

zmieszany.

- Jechałem za wami samochodem aŜ do tego dziwacznego baru,

do którego weszliście. U Chicka, tak się chyba nazywa? A potem,

kiedy zobaczyłem, jak oboje - ty i pan Wilkins - ruszacie na

skuterach śnieŜnych, wyciągnąłem z bagaŜnika swoje narty i

pojechałem za wami.

Wybałuszyłam na niego oczy.

Swoje co?

Moje narty. - Doktor Krantz odchrząknął. -Jazda na bie-

gówkach to jedno z najlepszych ćwiczeń na wzmocnienie układu

krąŜenia, więc w miesiącach zimowych zawsze woŜę narty, bo nigdy

nie wiadomo, kiedy trafi się sposobność, Ŝeby...

Chce pan powiedzieć - przerwałam - Ŝe całą drogę przejechał

pan na nartach? Pan? Cyrus Krantz na nartach?

Tak - potwierdził. - To nie tak daleko, naprawdę. Trzydzieści

kilometrów czy coś koło tego. To Ŝadna odległość dla zaprawionego

narciarza, którym przypadkiem jestem. Narciarstwo to bardzo

przyjemny sport...

Kiedy rozległy się strzały, rozmawialiśmy właśnie o nartach. O

bieganiu na nartach, ściśle rzecz ujmując, i o korzyściach płynących

z uprawiania tego sportu dla układu krąŜenia. Kucałam obok Roba,

słuchając doktora Krantza, faceta, za którym, muszę przyznać, aŜ do

tamtej chwili specjalnie nie przepadałam.

W następnej chwili zaś rozmawiałam z powietrzem, bo jedna z

kul, które Prawdziwi Amerykanie posłali w moją stronę, trafiła

Krantza, podrzucając go do góry.

128

o była moja wina. Wiedziałam, Ŝe jest strzelanina, i nie po-

wiedziałam niczego takiego, jak na przykład: „Och, doktorze

Krantz, proszę zwrócić uwagę na kule fruwające w powietrzu" albo:

„MoŜe lepiej by było, gdyby stanął pan za tym pojazdem, zamiast

przed nim? Miałby pan lepszą osłonę".

Nie pisnęłam słowa na ten temat i w następnej chwili doktor

Krantz wił się na śniegu obok pikapu, wrzeszcząc jak opętany.

CóŜ, kaŜdy by wrzeszczał, gdyby go trafiła kula. W mgnieniu oka

wyskoczyłam z samochodu i pochyliłam się nad nim.

- Proszę pozwolić, zobaczę, co się stało - powiedziałam. Kula

musiała ugodzić go w nogę, bo trzymał ją kurczowo oburącz i

krzyczał, kołysząc się w tył i w przód.

Doktor Krantz nie pozwolił mi zobaczyć. Tylko kołysał się i

wrzeszczał. Spomiędzy jego palców tryskały strumyki krwi, tworząc

na śniegu estetyczne wzorki.

Miałam pierwszą pomoc w szóstej klasie i wiem, Ŝe kiedy krew

tryska tak mocno i tak daleko, to sytuacja jest naprawdę powaŜna.

Kula mogła przebić tętnicę.

Zrobiłam, więc jedyną sensowną rzecz w tych warunkach.

Zaprawiłam Krantza pięścią w szczękę.

Nie czułam się z tym dobrze, ale co mogłam zrobić? Ten

człowiek zachowywał się jak histeryk. Nie dał mi obejrzeć rany.

Mógł wykrwawić się na śmierć.

Dopiero, kiedy leŜał nieruchomo na śniegu, mogłam spokojnie

ocenić rozmiar szkody wyrządzonej przez kulę. Jak podejrzewałam,

przebiła tętnicę - nie pamiętam jej nazwy, ale to ta w udzie. Dość

duŜa.

129

- Proszę posłuchać - zwróciłam się do jęczącego doktora

Krantza. - Ma pan szczęście. W szóstej klasie robiłam pracę na temat

opasek uciskowych.

Z jakiegoś powodu nie wydawał się pocieszony. Zaczął jęczeć

jeszcze głośniej.

- Mówię powaŜnie - zapewniłam go. Podciągnęłam mu kurtkę i

zaczęłam odpinać pasek spodni. - Byłam najlepsza, jeśli chodzi o

opaski wykonane z przypadkowych przedmiotów. No wie pan, na

przykład, jest pan na kempingu i nadzieje się na jakąś gałąź. MoŜe

nie być pod ręką apteczki.

Schyliłam się i zajrzałam pod pikapu. Udało mi się znaleźć

kamień odpowiednich rozmiarów, nie za duŜy, ale i nie za mały.

Oczyściłam go z brudu najlepiej, jak umiałam.

- Największe niebezpieczeństwo - zapewniłam doktora

Krantza, bo trzeba rozmawiać z osobą, która odniosła powaŜne

obraŜenia, tak Ŝeby nie doznała szoku - stanowi nie drobne za-

kaŜenie, tylko utrata krwi. Wiem, Ŝe ten kamień wydaje się brudny -

wetknęłam kamień w ranę na nodze. Krew przestała tryskać niemal

natychmiast - ale spełnia niezmiernie waŜną funkcję. Rozumie pan.

Tamuje upływ krwi.

Wzięłam pasek Krantza, przesunęłam koniec przez klamerkę, a

następnie zacisnęłam, aŜ klamerka oparła się na kamieniu,

wpychając go głębiej w ranę. Nie byłam specjalnie zachwycona tą

robotą, a wrzaski doktora nie ułatwiały mi sprawy. Trochę mnie

deprymowały, a w dodatku prowokowały Chiggera, który nadal

siedział w pikapie, do głośnego wycia.

Gotowe - oznajmiłam Krantzowi. - Dzięki temu kamień nie

będzie się przesuwał. Teraz trzeba znaleźć jakiś kij, Ŝeby skręcić

pasek i zatrzymać krąŜenie krwi...

130

Nie - zaprotestował głosem, który juŜ bardziej przypominał

jego własny. - śadnego kija. Na miłość boską, nie chcę Ŝadnego kija.

Przyjrzałam się krytycznie swemu dziełu.

- Nie wiem - powiedziałam - czy nogę da się uratować, ale

przynajmniej nie wykrwawi się pan na śmierć.

- Tylko bez kija - wyjęczał doktor Krantz. - Błagam cię. Nie

bardzo wiedziałam, co innego mogłabym zrobić. Na

szczęście, w tej chwili podjechał do nas Chick, z Sethem ucze-

pionym jego pasa.

Co się, do diabła, stało? - Chick w ułamku sekundy zsunął się

ze skutera i znalazł obok nas na śniegu. Jak na takiego wielkiego

męŜczyznę był szybki jak wiatr. - BoŜe, zostawiam cię samą na parę

sekund i...

Ktoś do niego strzelił - powiedziałam, patrząc na nogę

doktora Krantza, która, prawdę mówiąc, przypominała surowego

hamburgera. - Nie chce, Ŝebym uŜyła kija.

- śadnego kija - syknął Krantz przez zaciśnięte zęby. Chick

studiował moje dzieło z zainteresowaniem.

eby mocniej ucisnąć? - spytał. Kiedy skinęłam głową,

powiedział: - Nie sądzę, Ŝeby kij był potrzebny. Krwawienie za-

trzymałaś. Poza tym nie mamy duŜo czasu. Musisz tego gościa stąd

zabrać. Wilkinsa teŜ. I tego małego. - Wskazał Setha, który wbił

przeraŜone spojrzenie w krwawy wzór na śniegu, jakby niczego

gorszego dotąd nie widział. Jakby to, co zrobiono z jego ręką, było

nieistotnym drobiazgiem.

Wiem - odparłam. - Ale jak mam to zrobić? Doktor Krantz

nie moŜe w tym stanie kierować skuterem śnieŜnym. A Rob nie

zdoła się utrzymać na skuterze.

131

- Chick podniósł się i ruszył w stronę przodu pikapu.

- Musisz wziąć cięŜarówkę - orzekł.

Spojrzałam sceptycznie na wiekowy pojazd.

- Nie wiem nawet, czy to działa. A nawet jeśli jest na chodzie,

to nie wiem, skąd wytrzasnąć kluczyki.

- Nie trzeba kluczyków - powiedział Chick, otwierając drzwi

od strony kierowcy, a potem nurkując pod deskę rozdzielczą - kiedy

ja jestem obok.

Obejrzałam się przez ramię. Płomienie ze stodoły wydawały się

sięgać księŜyca. Gęsty czarny dym słał się po niebie, zakrywając

połyskującą zimnym blaskiem Drogę Mleczną. Prawdziwi

Amerykanie wciąŜ biegali bezładnie, strzelając raz po raz.

Dostrzegłam maleńką figurkę Jima Hendersona, machającego

rękami na swoje owieczki. Chyba zachęcał je do dalszej walki.

Za moimi plecami pikap nagle zacharczał, budząc się do Ŝycia.

No i proszę - zachichotał Chick. Wynurzył się spod deski i

chuchnął na czubki swoich palców, zanim nałoŜył rękawiczki. - Tak

- stwierdził zadowolony. - Nadal mam czucie w rękach.

Chwileczkę - powiedziałam. - Chcesz, Ŝebym ich stąd

wywiozła?

Na tym opiera się mój pomysł - odparł Chick.

Ale tu nie ma drogi! - wybuchłam. - Powtarzałeś mi do

znudzenia, Ŝe tu nie ma Ŝadnej drogi.

CóŜ - powiedział, gładząc się po brodzie. - Masz rację. Drogi

to właściwie nie ma.

No to jak... - uświadomiłam sobie, Ŝe Seth i Krantz przy-

słuchują się naszej rozmowie. Złapałam Chicka pod ramię, od-

132

ciągnęłam od pikapu i dokończyłam ciszej: - Jak mam zawieźć ich

do miasta, skoro nie ma drogi?

W tym momencie w stodole nastąpił wybuch. Pewnie eks-

plodował zapas amunicji, o którym wspominał Chick. Spadł na nas

deszcz drobnych odłamków metalu i drewna.

Chick zaklął szpetnie i rzucił się do pikapu. Podniósł doktora

Krantza, stawiając na zdrowej nodze.

Szybciej! - ryknął do mnie. Pociągnął Krantza dookoła

cięŜarówki i zaczął go wpychać na miejsce dla pasaŜera. - Musisz

ich stąd wyciągnąć, zanim rozpęta się piekło.

Zanim? - To przekraczało moje moŜliwości pojmowania. -

Popraw mnie, jeśli się mylę, ale moim zdaniem, to juŜ się rozpętało.

Co?! - wrzasnął Chick, podczas gdy niebo zabarwiło się

jaskrawymi barwami czerwieni i pomarańczy.

Piekło! - odwrzasnęłam. - Chyba juŜ tam jesteśmy!

Eee, to jeszcze nic. - Chick zatrzasnął drzwi od strony pa-

saŜera, a potem sprawdził, czy Rob jest bezpieczny z tyłu. - Dzie-

ciaku! - krzyknął do Setha. - Właź tu i pilnuj, Ŝeby za bardzo się nie

lizgał. I osłaniaj go przed gównem, które lata w powietrzu.

Seth zastosował się do polecenia, nie zadając zbędnych pytań.

Wdrapał się na tył pikapu i klęknął obok Roba... rzuciwszy przedtem

niespokojne spojrzenia w stronę Chiggera.

Chick wskazał na czarną ścianę drzew, która oddzielała po-

siadłość Jima Hendersona od drogi daleko w dole.

- Po prostu jedź w dół - poinstruował mnie. - Dopóki jedziesz

w dół, jedziesz w stronę drogi. Rozumiesz?

Skinęłam głową.

Ale śnieg... - jęknęłam Ŝałośnie.

133

Zgadza się - powiedział Chick. - To będzie bardziej slalom niŜ

jazda. Pamiętaj, jak będziesz miała kłopoty, wciskaj hamulec. I staraj

się nie rąbnąć w nic z przodu.

Dzięki za radę - mruknęłam z goryczą. - Chwila moŜe nie jest

odpowiednia, Ŝeby o tym mówić, ale wiesz, ja nawet nie mam prawa

jazdy.

Jego noga nie moŜe czekać - powiedział Chick. - Wilkins teŜ

potrzebuje pomocy. - ZauwaŜywszy moją minę pełną rozpaczy,

poklepał mnie po ramieniu i dodał: - Będzie dobrze. A teraz w drogę.

Podniósł mnie i posadził za kierownicą obok jęczącego z bólu

Krantza.

Jak pan się miewa, doktorze? - spytałam. Krantz spojrzał na

mnie, jakby miał zwymiotować.

Czuję się świetnie - powiedział.

Chick stuknął w zamknięte okno. Z wysiłkiem opuściłam szybę.

Jeszcze jedno. - Sięgnął pod skórzaną kurtkę i wyciągnął

krótki czarny przedmiot. Zajęło mi chwilę, zanim zrozumiałam, co to

jest. O mało nie zwymiotowałam.

Nie! - zawołałam, wyciągając obie ręce, jakbym chciała go

odepchnąć. - Zabierz to.

Chick wsunął rękę przez okno i połoŜył przedmiot na moich

kolanach.

- Jeśli ktoś podejdzie do ciebie albo do cięŜarówki, strzelaj -

powiedział. Nie na tyle głośno, Ŝeby Krantz mógł go usłyszeć, ale na

tyle głośno, Ŝeby jego słowa dotarły do mnie, mimo hałasu

wywołanego strzelaniną - Rozumiesz?

Patrzyłam na broń i czułam, jak Ŝołądek podchodzi mi do

gardła. To prawda, strzelałam do kobiety w chustce. Ale wtedy

działałam pod wpływem impulsu.

135

iedy byłam mała, Ruth zaprosiła mnie na przyjęcie urodzinowe

w Zoom Floom. Był to zjazd wodny, czynny jedynie latem.

Znajdował się na tym samym zboczu co ośrodek narciarski Paoli

Peaks. Kładłeś się na gumowym materacu, a ktoś z obsługi popychał

cię i zjeŜdŜałeś na dół.

Pędziło się strasznie prędko, a kiedy otwierało się usta do

krzyku, woda wpadała do ust. Na zakrętach miało się wraŜenie, Ŝe

nie wyjdzie się z tego Ŝywym; w dodatku materac zwykle

wyślizgiwał się spod ciała i spadało się w samym kostiumie. Z kaŜdą

sekundą człowiek nabierał pewności, Ŝe się utopi albo przynajmniej

rozbije głowę, aŜ w końcu wpadał do głębokiego na pół metra

basenu, z którego wypływał, krztusząc się i prychając, aby chwilę

później oberwać materacem po głowie.

Potem łapało się materac i gnało po schodach na górę. Dla-

czego? Bo to było dziko podniecające.

Jazda w dół zalesionym zboczem w okolicach obozu Jima

Hendersona była znacznie mniej zabawna.

Jeśli zdołam przeŜyć, nigdy, przenigdy nie będę miała ochoty

tego powtarzać.

Sunęliśmy prosto na gęstą zaporę sosen otaczających obóz

Prawdziwych Amerykanów. Bardzo szybko zdałam sobie sprawę, Ŝe

Chick miał rację co do jednego: ziemia w tej okolicy była nietknięta

pługiem. Drogę - w kaŜdym razie coś, co uchodziło za drogę w

oczach Prawdziwych Amerykanów - znalazłam bez trudu. Była to

raczej ścieŜka między sosnami.

Na tej tak zwanej drodze leŜała gruba warstwa śniegu, pod

którym zapewne była piękna lodowa pokrywa. CięŜarówka kołysała

się na boki, a gałęzie sosen tłukły w dach, zmuszając siedzących z

136

tyłu Setha i Chiggera do kulenia się na podłodze. Musiałam wytęŜać

wszystkie siły, Ŝeby utrzymać kierownicę. Gdyby przednie koła

wpadły w poślizg, wpakowalibyśmy się do głębokiego wąwozu po

lewej. Latem wąwóz ten był pewnie czarującym zakątkiem dla

wędkarzy i pływaków, ale teraz, kiedy tłukłam się jego skrajem, bez

cienia barierki między nim a nami, wydawał mi się prawdziwym

przedpieklem.

wiatła miałam włączone, ale to tylko pogarszało sytuację, bo

wyraźnie widziałam kaŜde groŜące nam niebezpieczeństwo. Pewnie

lepiej bym się czuła z zamkniętymi oczami, a skutek szarpania

kierownicą i naciskania pedałów, zgodnie z radą

Chicka, byłby taki

sam.

Sytuacji nie ułatwiał fakt, Ŝe dzikie podrygi wyrwały doktora

Krantza ze stanu częściowej utraty przytomności. Trzymał się

kurczowo deski rozdzielczej, bo w kabinie nie było pasów

bezpieczeństwa - bezpieczeństwo pasaŜerów nie miało widocznie

priorytetu u Prawdziwych Amerykanów. Rzucało nim po kabinie, a

ja nie mogłam nic na to poradzić... jak nie mogłam pomóc Robowi i

Sethowi, którzy siedzieli z tyłu.

Krantz nie okazał się specjalnie pomocny. Łapał się za nogę i

wciągał powietrze przez zaciśnięte zęby za kaŜdym razem, gdy

przejeŜdŜaliśmy po jakimś większym kamieniu ukrytym pod

niegiem. Wiem, Ŝe go bolało, ale cóŜ, prowadziłam samochód.

Zerkałam raz po raz, by sprawdzić, czy opaska jest nadal na miejscu.

Musiałam, bo przecieŜ nie pozwolił mi jej zabezpieczyć.

Kiedy właśnie patrzyłam na nogę doktora Krantza, usłyszałam,

jak wyjątkowo gwałtownie wciąga powietrze, choć wcale nie

najechaliśmy na kamień. Spojrzałam przez szybę, ale nie rzuciło mi

się w oczy nic bardziej przeraŜającego niŜ dotychczas. Tylko

137

zdradliwe stromizny i majaczące pnie drzew. Dopiero gdy ktoś

zapukał w tylną szybę, odwróciłam głowę.

Blady jak ściana Seth wskazywał ręką za siebie.

- Mamy towarzystwo! - krzyknął.

Zerknęłam w lusterko wsteczne i... uświadomiłam sobie, Ŝe

wbrew podstawowym zasadom nie dopasowałam lusterek, zanim

postawiłam stopę na gazie. Nie mogłam nic w nich zobaczyć, bo

były przystosowane dla osoby znacznie wyŜszej ode mnie.

Złapałam za lusterko i próbowałam je dopasować do poziomu

moich oczu, cały czas manewrując po trzymetrowej zapadlinie drogi.

Wreszcie zobaczyłam, co jest za nami. Dwaj Prawdziwi

Amerykanie w samochodzie z napędem na cztery koła. ZbliŜali się

do nas, a ja nawet nie zauwaŜyłam świateł, więc nie mogli nas ścigać

zbyt długo.

Zrobiłam jedyną rzecz, jaką mogłam zrobić w tej sytuacji.

Wcisnęłam gaz do dechy.

Doktor Krantz nie docenił tej strategii.

- Na Boga, Jessico - odezwał się po raz pierwszy, odkąd

wpakowano go do kabiny. - Zabijesz nas wszystkich.

- A jak pan myśli - odparłam, nie odrywając oczu od drogi - co

z nami zrobią ci faceci, gdy nas dorwą?

Jest inny sposób - oznajmił Krantz. - Daj mi rewolwer.

Nie ma mowy.

Jessico. - W głosie Krantza brzmiała desperacja. - Nie mamy

innego wyjścia.

Nie będzie pan zaczynał strzelaniny, kiedy mój chłopak i Seth

siedzą z tyłu bez Ŝadnej osłony - odparłam.

Krantz potrząsnął głową.

138

- Jessico, zapewniam cię, Ŝe jestem znakomitym strzelcem.

- Ale załoŜę się, Ŝe tamci nie są. Jeśli zaczną celować w pana,

to mogą trafić mnie albo Setha czy Roba. Więc niech pan o tym

zapomni.

Doktor Krantz chyba nie zapomniał. Na szczęście, ostatni wybój

wywołał u niego paroksyzm bólu, więc na razie nie miał czasu

myśleć o broni.

Nie przeszkodziło mu to jednak dostrzec tego, co i ja wkrótce

zobaczyłam. Kawał drogi przed nami zwyczajnie zniknął.

Zniknął, jakby go tam nigdy nie było. Zajęło mi chwilę, nim

zrozumiałam, Ŝe musiał tam być drewniany mostek, ale spróchniałe

drewno zawaliło się pod cięŜarem śniegu. Teraz ziała w tym miejscu

dwumetrowa dziura... dzieląca nas od pomocy lekarskiej dla Roba i

doktora Krantza. I od wolności.

- Zwolnij! - wrzasnął Krantz. Gdyby jego noga nie była

paskudnie zraniona, próbowałby nią wcisnąć hamulce. - Jessico, nie

widzisz?

Widziałam doskonale. To, co widziałam, stanowiło naszą jedyną

szansę, aby wyrwać się tym z tyłu.

Dlatego właśnie docisnęłam na pedał gazu.

Trzymajcie się! - wrzasnęłam do Setha.

Przepaść zbliŜała się w szalonym tempie.

Jessico! - ryknął Krantz. - Jesteś szalona...

Koła pikapu oderwały się od ziemi i pofrunęliśmy. Naprawdę.

Jak we śnie. Znacie te sny, w których wydaje wam się, Ŝe umiecie

latać? A kiedy unosicie się w powietrzu, panuje całkowita cisza,

słychać tylko bicie waszego serca. Boicie się nawet oddychać, bo

jeśli to zrobicie, to moŜecie spaść znowu na ziemię, a nie chcecie,

139

eby tak się stało. Doświadczacie cudu, cudu latania, i chcecie, Ŝeby

to trwało w nieskończoność...

Spadliśmy po drugiej stronie rozpadliny... i jechaliśmy dalej, i to

z większą prędkością niŜ dotąd. Wóz wydał Ŝałosny piskliwy

dźwięk, ale jechał.

- O, mój BoŜe

jęknął doktor Krantz. - O mój BoŜe, o mój

BoŜe, o mój BoŜe, o mój BoŜe, o mój BoŜe...

Zrozumiałam, Ŝe mu odbiło. OdwaŜyłam się spojrzeć przez

ramię, podczas gdy cięŜarówka łomotała, zjeŜdŜając z nasypu po

drugiej stronie wąwozu, który przeskoczyliśmy.

- Z tyłu wszystko w porządku? - wrzasnęłam. Odetchnęłam z

ulgą, widząc bladą twarz Setha i roześmianą mordę Chiggera obok.

- Zgubiliśmy ich! - ryknął Seth triumfalnie. - Patrz!

Popatrzyłam. Seth miał rację. Samochód z napędem na cztery

koła próbował tego samego skoku co my, ale nie zdołał nabrać

odpowiedniej prędkości. LeŜał teraz z pogiętą maską na dnie

strumyka, a dwaj męŜczyźni wewnątrz miotali się, starając się

wydostać.

Ogarnęło mnie niesamowite uczucie. Zaczęłam krzyczeć „Juhu!"

jak kowboj. Nie zdjęłam stopy z pedału, ale tylko to mnie trzymało

za kierownicą. Bo chciałam wyskoczyć i wszystkich wycałować.

Nawet doktora Krantza. Nawet Chiggera.

Mknęliśmy wśród drzew, wypadając w końcu na szosę. Tak po

prostu. Pojeździe w ciemnym lesie światło księŜyca niemal oślepiało

i jednocześnie olśniewało, jak coś niebywale pięknego. Nawet, kiedy

wcisnęłam hamulec, samochód ślizgał się po oblodzonej szosie,

uśmiechałam się ze szczęścia. Udało nam się! Naprawdę nam się

udało!

140

Pikap wreszcie się zatrzymał. Zaryzykowałam rzut oka na

wzgórze za naszymi plecami. Nie moŜna było, patrząc na nie,

domyślić się, Ŝe kryje gromadę szurniętych surwiwalistów. Wy-

glądało jak ładne zalesione wzgórze.

Jeśli pominąć słup dymu bijący z jego szczytu w niebo.

Przypominało to wulkan tuŜ przed wybuchem.

Rozejrzałam się. Byliśmy diabli wiedzą gdzie. W zasięgu

wzroku nie było ani farmy, ani nawet przyczepy kempingowej.

adnego miejsca, skąd moŜna by zadzwonić.

Przypomniałam sobie, Ŝe doktor Krantz wspominał o komórce.

Spojrzałam na niego. Znów stracił przytomność. Chyba

przyspieszenie na ostatnim odcinku go wykończyło. Pochyliłam się i

zaczęłam obmacywać jego kurtkę. Komórkę znalazłam w kieszeni

zawierającej takŜe paczkę cukierków owocowych i zuŜyte

chusteczki higieniczne. Otworzyłam tylne okno i podałam cukierki i

komórkę Sethowi.

- Zadzwoń do rodziców - poleciłam - i powiedz im, Ŝe Ŝyjesz i

mogą cię odebrać za pięć minut ze szpitala County Medical. Potem

zadzwoń na policję i powiedz, co się dzieje w obozie Jima

Hendersona. Jeśli poślą tam straŜ poŜarną, muszą zabrać pług

nieŜny. - Przypomniałam sobie o zerwanym mostku. -I druŜynę do

naprawy drogi.

Seth wpakował sobie cukierek do ust, a potem zabrał się do

telefonowania.

Odwróciłam się i chwyciłam za kierownicę. Byłam z siebie

dumna. Naprawdę dumna. Udało nam się uciec.

Jadąc do szpitala, chyba ze dwadzieścia razy złamałam kodeks

drogowy. Przekroczyłam limit prędkości, trzy razy przejechałam na

czerwonym świetle, skręciłam wbrew zakazowi w lewo i pojechałam

141

pod prąd. To i tak nie miało znaczenia. Ulice były prawie puste.

Tylko koło Chocolate Moose kręciło się sporo uczniów ze szkoły

Ernesta Pyle'a. Było po jedenastej, więc Moose juŜ zamknięto, ale

dzieciaki

siedziały

samochodach,

uprawiając

necking.

PrzejeŜdŜając obok nich, nacisnęłam klakson, tak dla zabawy. Kilka

głów podskoczyło do góry. Wrzasnęłam „Ju-hu!", a parę

zirytowanych głosów odpowiedziało: „Wsiok!" Pewnie z powodu

cięŜarówki. A moŜe z powodu okrzyku. MoŜliwe teŜ, Ŝe z powodu

Chiggera.

Do szpitala prowadziły dwa wjazdy: jeden dla ambulansów i

drugi dla wszystkich pozostałych.

Wybrałam, oczywiście, ten dla ambulansów. Pomyślałam, Ŝe

gdy zatrzymam się tuŜ przy drzwiach, cały personel, słysząc pisk

hamulców, wyskoczy na zewnątrz.

Stało się inaczej, pewnie dlatego, Ŝe większość ambulansów nie

podjeŜdŜa do wejścia z piskiem opon. Poza tym, choć drogę ubito i

posypano solą, nadal była oblodzona. Zamiast więc stanąć tuŜ przy

drzwiach, wjechałam do środka.

Ale cały personel wybiegł do holu, dokładnie tak, jak sobie

wyobraŜałam.

Na szczęście, drzwi były ze szkła, więc moim pasaŜerom nie

stała się Ŝadna krzywda. Kiedy przednie koła dosięgły podłogi po

drugiej stronie i przestały się ślizgać, hamulce zadziałały. Sethowi i

Robowi nic się nie stało, a doktor Krantz i tak był nieprzytomny,

więc pewnie wcale nie poczuł bólu, gdy wyrŜnął głową w deskę

rozdzielczą.

Ludzie przed izbą przyjęć okazali zadziwiająco mało zrozu-

mienia.

142

- Czyś ty zwariowała?! - wrzasnęła pielęgniarka w zielonym

kitlu.

To wyprowadziło mnie z równowagi. PrzecieŜ jedyne, co się

stało, to to, Ŝe na podłogę spadło trochę potłuczonego szkła. Nikogo

nie przejechałam, prawda?

- Na tyle wozu - burknęłam - jest chłopak z raną głowy, a facet

obok mnie moŜe stracić nogę. Przynieście nosze i odczepcie się ode

mnie.

Odczepili się. W ciągu paru sekund wyciągnęli doktora Krantza

z szoferki, a potem pomogli mi cofnąć pikap, tak Ŝeby pielęgniarze

mogli wejść do środka i zabrać Roba. Seth wygrzebał się z auta bez

pomocy, ale Chigger nie ucieszył się na widok swoich wybawicieli.

Warczał i kłapał zębami, dopóki nie kazałam mu się uspokoić.

Wtedy, nie tracąc nadziei na tłuczone ziemniaki, skoczył na ziemię i

ruszył za mną za noszami, na których leŜał Rob.

- Czy nic mu nie będzie? - pytałam ludzi, którzy się nim

zajmowali. Nie zwracali na mnie uwagi. Byli zbyt zajęci wy-

krzykiwaniem danych dotyczących jego stanu i zapisywaniem ich na

karcie. Największe zdumienie przeŜyłam, kiedy go odkryto i

zobaczyłam, czym jest ta płachta, w którą go zawinięto.

Była to flaga Nie depcz mnie z sali zebrań Prawdziwych

Amerykanów.

Ta z wielką dziurą, którą wypaliłam, strzelając z karabinu.

Stałam, gapiąc się na nią, kiedy usłyszałam, Ŝe ktoś woła mnie

po imieniu. Obejrzałam się i zobaczyłam, Ŝe doktor Krantz na

sąsiednich noszach odzyskał przytomność. Przywoływał mnie

gestem. Wcisnęłam się między lekarzy i pielęgniarki, którzy krąŜyli

wokół niego.

Jessico - szepnął. - Czy nic ci nie jest?

144

nie od tego, Ŝe wjechałam do środka pikapem.

Przyjęto czterdziestu ośmiu nowych pacjentów, siedmiu w stanie

krytycznym. Na szczęście, Ŝadna z osób tej kategorii nie zaliczała się

do moich przyjaciół. Tej nocy głównymi poszkodowanymi byli

Prawdziwi Amerykanie. Kiedy siedziałam w poczekalni - nie

mogłam wejść do Roba, bo nie naleŜałam do rodziny - widziałam

kaŜdego wwoŜonego pacjenta.

To nie nastąpiło od razu, bo straŜy poŜarnej, karetkom i policji

dotarcie do obozu Jima Hendersona zajęło trochę czasu. JuŜ choćby

moje wyjaśnienia, jak tam dotrzeć, zajęły trochę czasu. Zanim w

kierunku obozu Prawdziwych Amerykanów ruszył pierwszy wóz

policyjny, przesłuchiwano mnie jakieś czterdzieści minut.

Wcale nie jestem pewna, czy mi uwierzyli. To mógł być jeden z

powodów, dla których nie pognali tam na łeb na szyję. Oddział

paramilitarnej milicji zaatakowany przez bandę motocyklistów i

kierowców cięŜarówek? Szczęśliwie doktor Krantz odzyskał

przytomność i mógł potwierdzić wszystko, co powiedziałam. Krantz

ma chyba duŜą siłę perswazji, bo szeryf, wychodząc z sali, w której

go umieszczono, miał bardzo ponurą minę.

Przez chwilę jedynymi osobami w poczekalni byliśmy ja i Seth.

No i Chigger. Pracownicy szpitala nie byli zachwyceni obecnością

psa, ale kiedy im wyjaśniłam, Ŝe Chiggera nie moŜna zostawić w

cięŜarówce, bo tam by zamarzł, spuścili z tonu. Dałam psu kilka

paczek krakersów z automatu. PoŜarł je łapczywiej ułoŜył się na

dwóch plastikowych krzesłach i zasnął, zmęczony długą jazdą i

szczekaniem.

Spotkanie Setha z rodzicami, które nastąpiło jakieś dziesięć

minut po naszym przybyciu, było bardzo wzruszające. Państwo

Blumenthal płakali ze szczęścia, widząc syna Ŝywego i w jednym

W szpitalu działo się tej nocy mnóstwo rzeczy. I to niezaleŜ-

145

kawałku. Objęli mnie czule, choć zapewniałam ich, Ŝe moja rola w

uwolnieniu Setha z łap paramilitarnej bandy była niewielka.

Gdy Seth wyjaśniał rodzicom, kim są Prawdziwi Amerykanie i

pokazał im znak na dłoni, natychmiast zaprowadzili chłopca do

gabinetu, gdzie zajęto się oparzeniem.

Zostałam w poczekalni tylko z Chiggerem.

W końcu pojawili się moi rodzice wraz z Douglasem, Mikiem i

Claire (ci dwoje są połączeni na poziomie kości biodrowej) i odbyło

się wzruszające spotkanie rodzinne. W kaŜdym razie mama płakała.

Właściwie tylko ona. Płakała, bo okazało się, Ŝe ciotka Rose nie

miała racji. Przez cały czas, kiedy mnie nie było, wygadywała na

prawo i lewo, Ŝe pewnie uciekłam do Vegas, Ŝeby się utrzymywać z

hazardu. Widziała w telewizji program Opry o młodocianych

hazardzistach.

Ciotka Rose, oświadczył tata, wyjedzie następnego dnia

pierwszym porannym autobusem, bez względu na to, czy miała taki

zamiar, czy nie.

Wkrótce później przybyła pani Wilkins. Zadzwoniłam do niej,

gdy tylko zawiadomiłam rodziców. Pozwolono jej wejść na oddział,

gdzie leŜał Rob, więc nie mieliśmy okazji z nią porozmawiać.

Wyszła tylko raz, Ŝeby mi powiedzieć, Ŝe według lekarzy z Robem

będzie wszystko w porządku. Miał wstrząs mózgu, ale nie będzie

musiał zostać w szpitalu dłuŜej niŜ dzień czy dwa, jeśli do rana

odzyska przytomność. Tata powiedział pani Wilkins, Ŝeby się nie

martwiła swoimi zmianami w restauracji podczas rekonwalescencji

Roba.

O jedno nie zapytał - Ŝaden z członków mojej rodziny tego nie

zrobił - a mianowicie, jak to się stało, Ŝe Rob i ja zajęliśmy się

ratowaniem

Setha

Blumenthala

walką

Prawdziwymi

Amerykanami. Mike i Claire oraz Douglas juŜ wiedzieli, ale moim

rodzicom, po prostu nie przyszło do głowy, Ŝeby spytać. Dzięki

Bogu.

146

Wszystko, czego chcieli się dowiedzieć, to czy dobrze się czuję i

czy zaraz wrócę do domu.

Powiedziałam, Ŝe nic mi nie jest. Ale nie mogłam jechać do

domu. Nie, dopóki - jak im oświadczyłam - nie usłyszę, Ŝe doktor

Krantz pomyślnie przebył operację.

Jeśli nawet uznali to za dziwne, nie okazali tego. Pokiwali tylko

głowami i poszli po kawę z automatu koło kafeterii, która o tak

późnej porze była, niestety, zamknięta. Zgłodniałam - od pory

lunchu nie miałam nic w ustach - więc pobuszowaliśmy trochę po

automatach ze słodyczami. Zjadłam przyzwoitą kolację złoŜoną z

szarlotki i chipsów, w zjedzeniu, których pomógł mi Chigger.

Chigger zachowywał się czarująco, obwąchując starannie kaŜdego w

poszukiwaniu ukrytej Ŝywności, ale rodzina nie przyjęła go z

entuzjazmem. Mama wyglądała na zdziwioną, kiedy zapytałam, czy

mogę zatrzymać psa. Zmiękła, gdy powiedziałam, Ŝe policja

rekwiruje zwierzęta naleŜące do przestępców, a potem je usypia.

Poza tym nie dało się zaprzeczyć, Ŝe Chigger jest doskonałym

psem obronnym. Nawet gliniarze, zadając mi pytania, omijali go

szerokim łukiem.

Jakąś godzinę później w izbie przyjęć pojawiły się pierwsze

ofiary bitwy wsioków z Prawdziwymi Amerykanami. Nie jestem

pewna, ale chyba mniej więcej w tym momencie moi rodzice zaczęli

podejrzewać, Ŝe prawdziwym motywem, dla którego upieram się

siedzieć w szpitalu, nie jest troska o nogę doktora Krantza. Mieli

rację. Tak naprawdę to chciałam być obecna, kiedy przywiozą Jima

Hendersona. Naprawdę strasznie mi na tym zaleŜało.

Nie dlatego, Ŝe miałam mu coś do powiedzenia. Co moŜna

powiedzieć komuś takiemu jak on? Nigdy do niego nie dotrze, Ŝe my

mamy rację, a nie on. Ludzie pokroju Jima Hendersona nie są w

stanie zmienić sposobu myślenia. Tkwią w swoich kretyńskich

przekonaniach aŜ po grób i nic ani nikt nie zdoła im uświadomić, Ŝe

się mylą.

147

Chciałam zobaczyć Jima Hendersona, bo pragnęłam się

upewnić, Ŝe go złapali. śe się nie wymknął, nie zaszył głębiej w

górach albo nie uciekł do Kanady. Chciałam, Ŝeby trafił we właściwe

miejsce, to znaczy do więzienia.

Albo Ŝeby umarł. To teŜ nie byłoby złe rozwiązanie. ChociaŜ

wolałam to pierwsze. Wwiezieniu przynajmniej wiedziałabym, Ŝe

cierpi. Śmierć wydawała się za łagodną karą dla takich jak on.

Przywieziono wielu ludzi, których rozpoznałam jako Praw-

dziwych Amerykanów - wszystkich męŜczyzn, łącznie z dwoma,

którzy nas ścigali samochodem, i Czerwoną Kurtką z raną

postrzałową uda - ale Ŝaden z nich nie okazał się Jimem Hen-

dersonem. To było przykre, lecz nie takie znowu zaskakujące. MoŜna

było się spodziewać, Ŝe zwieje. Nie ucieknie jednak daleko. Nie,

skoro miał ze mną do czynienia. W razie potrzeby uŜyję swoich

zdolności psychicznych, Ŝeby cały czas wiedzieć, gdzie przebywa i

co robi. Dzięki temu będę mogła zawiadomić władze, tak by ujęto go

w momencie, kiedy najmniej by się tego spodziewał. Na przykład,

we śnie albo gdy starałby się spłodzić więcej malutkich

Prawdziwych Amerykanów. W momencie, w którym nie mógłby

sięgnąć po broń.

Kiedy tak przyglądałam się ludziom wwoŜonym na wózkach,

szukając Jima Hendersona, dostrzegłam kolejną znajomą twarz.

Wyskoczyłam z plastikowego krzesła jak z procy i podbiegłam do

noszy.

- Chick! - krzyknęłam, chwytając go za ramię, do którego

zdąŜono juŜ przymocować kroplówkę. - Co z tobą?! Co się stało?!

Chick uśmiechnął się blado.

To ty, panienko - powiedział. - Cieszę się, Ŝe ci się udało.

Wilkins i dzieciak w porządku? Co z profesorem?

Wszystko dobrze - zapewniłam. - Albo będzie dobrze. A co z

tobą? Co się stało?

148

Auu. - Chick spojrzał z irytacją na pielęgniarkę, która usi-

łowała wepchnąć mu termometr do ust. - Granat ogłuszający

wybuchł za wcześnie. - Podniósł ręce. AŜ sapnęłam ze zdumienia,

widząc, jakie są poparzone.

Chick! Tak mi przykro!

CóŜ - mruknął onieśmielony. - To moja wina. Powinienem był

rzucić ten cholerny granat. Ale zobaczyłem, Ŝe facet ustawił

wszystkie kobiety i dzieci przed sobą, i zgłupiałem...

Masz na myśli Jima Hendersona?

Tak. Drań uŜył swoich Ŝon i dzieci jako Ŝywej tarczy.

on? - wytrzeszczyłam na niego oczy.

A pewnie - potwierdził Chick. - Taki gość jak Jim Henderson

musi zadbać, Ŝeby rasa wybrana przez Boga nie wyginęła, nie moŜe

sobie pozwolić na monogamię. Proszę pani - zwrócił się do

pielęgniarki z termometrem - ja nie mam gorączki. Mam poparzone

ręce.

Pielęgniarka rzuciła nam obojgu wściekłe spojrzenie.

- śadnych gości na urazówce - powiedziała, wskazując mi

plastikowe krzesła. - Proszę siadać. I trzymać tego psa z daleka od

pojemników na śmiecie!

Obejrzałam się i zobaczyłam, Ŝe Chigger wsadził mordę do

pojemnika.

Co z nim? - zapytałam Chicka, kiedy pielęgniarka zaczęła

mnie wypychać z zakazanej strefy. - Co z Hendersonem? Złapali

go?.

Nie wiem, skarbie - zawołał Chick. - Było okropne za-

mieszanie, kiedy mnie stamtąd zabierali. Gliniarze, straŜacy i nie

wiadomo, kto jeszcze...

I nie wchodź tu więcej - powiedziała pielęgniarka, zamykając

za mną drzwi.

149

Podeszłam do Chiggera i pociągnęłam go za nabijaną ćwiekami

obroŜę. Udało mi się oderwać go od pojemnika... jakkolwiek

musiałam jeszcze ściągnąć mu z pyska torebkę po chipsach.

- Niegrzeczny pies - powiedziałam, głównie na uŜytek moich

rodziców, Ŝeby zobaczyli, jaką będę wspaniałą i odpowiedzialną

właścicielką czworonoga.

Wtedy usłyszałam, jak ktoś woła mnie po imieniu. Odwróciłam

się i stanęłam przed doktorem Thompkinsem w zaplamionym krwią

fartuchu chirurgicznym.

- Och! - mocniej przytrzymałam Chiggera za obroŜę. Zapach

krwi przyprawiał go o szaleństwo. To mnie ostatecznie przekonało,

e Prawdziwi Amerykanie nigdy nie karmią swoich psów.

Moi rodzice na widok sąsiada wstali i podeszli do nas.

Właśnie operowałem męŜczyznę rannego w nogę - zwrócił

się do mnie doktor Thompkins - który powiedział, Ŝe tobie

zawdzięcza, Ŝe nie wykrwawił się na śmierć.

To doktor Krantz - ucieszyłam się. - Czy dobrze się czuje?

Tak - odparł Thompkins. - Udało mi się uratować nogę. Była

to jedna z najbardziej... interesujących opasek uciskowych, jakie

widziałem.

CóŜ, w szóstej klasie miałam szóstkę z pierwszej pomocy -

odparłam skromnie.

Nie wątpię - powiedział doktor Thompkins. - W kaŜdym razie

doktor Krantz na pewno wydobrzeje. Wyjaśnił mi, jak to się stało, Ŝe

go postrzelono.

Och - mruknęłam, nie wiedząc, do czego zmierza ojciec

Tashy. Czy chce na mnie nakrzyczeć za brak odpowiedzialności?

Czy powiedziano mu, Ŝe to ja wpakowałam pikap w drzwi szpitala?

Nie byłam pewna.

Doktor Thompkins uczynił rzecz zdumiewającą. Podał mi rękę i

powiedział:

150

- Chcę ci podziękować, Jessico. Za to, co zrobiłaś, Ŝeby oddać

morderców mojego syna w ręce sprawiedliwości.

Byłam wstrząśnięta. Czy to właśnie zrobiłam? Pewnie tak, coś w

tym rodzaju. Tym bardziej szkoda, Ŝe nie zdołałam złapać człowieka,

na którym ciąŜyła największa odpowiedzialność...

- Nie ma sprawy, doktorze Thompkins - powiedziałam,

ciskając dłoń ojca Nate'a.

Pod rozwalone przeze mnie drzwi szpitala podjechał z wyciem

kolejny ambulans. Sanitariusze wysunęli na zewnątrz wózek z

cięŜko rannym męŜczyzną. MęŜczyzna ten przytrzymywał ręką

własne wnętrzności, był jednak przytomny. Był przytomny i

rozglądał się dookoła dzikimi niebieskimi oczami.

- Doktorze Thompkins - zawołał jeden z sanitariuszy. -

Niedobrze z nim. Ciśnienie sto na sześćdziesiąt, puls...

Jim Henderson. Na tych noszach, z flakami na wierzchu, leŜał

Jim Henderson.

Więc dopadli go. Dopadli go mimo wszystko.

- Zabieramy go na górę, na salę operacyjną - powiedział doktor

Thompkins, rzuciwszy okiem na kartę, którą mu podali sanitariusze.

- Natychmiast.

Dwie pielęgniarki przejęły nosze i zaczęły je pchać w stronę

windy. Doktor Thompkins ruszył za nimi, ja za doktorem, a Chigger

ruszył za mną.

- Doktorze Thompkins - zawołałam, kiedy pielęgniarki

zatrzymały nosze przed drzwiami windy.

Jim Henderson odwrócił głowę, Ŝeby na mnie spojrzeć. Wiem,

e mnie rozpoznał, bo ujrzałam strach... tak, strach... w jego

błękitnych oczach.

- Proszę zabrać psa - powiedziała jedna z pielęgniarek. -

Zainfekuje pacjenta.

Drzwi windy rozsunęły się.

Jessico - powiedział doktor Thompkins - później dokończymy

rozmowę. Teraz muszę zoperować tego człowieka.

151

Słyszy pan, panie Henderson? - zapytałam męŜczyznę na

noszach. - Doktor Thompkins będzie pana operował. Czy pan wie,

panie Henderson, kim jest doktor Thompkins?

Henderson nie mógł udzielić odpowiedzi, bo miał na twarzy

maskę tlenową. To mi nie przeszkadzało. Odpowiedź nie była mi

potrzebna.

- Doktor Thompkins - ciągnęłam - jest ojcem tego chłopca,

którego ciało porzucił pan na polu kukurydzy.

Doktor Thompkins spojrzał z przeraŜeniem na swojego pacjenta

i mimowolnie cofnął się o krok.

- Tak - zwróciłam się do niego. - To jest człowiek, który zabił

pańskiego syna. Albo kazał to zrobić komuś innemu.

Doktor Thompkins patrzył ze zgrozą na Jima Hendersona, który,

trzeba przyznać, wyglądał z wywalonymi wnętrznościami dość

ałośnie.

- Nie mogę operować tego człowieka - powiedział, nie od-

rywając wzroku od pacjenta na noszach.

Jedna z pielęgniarek wślizgnęła się do windy i podniosła słu-

chawkę telefonu.

Czy mam się skontaktować z doktorem Lewinem?

Nie mówiąc juŜ o tym - ciągnęłam - Ŝe to ten sam człowiek,

który porwał Setha Blumenthala, spalił synagogę i poprzewracał

nagrobki na Ŝydowskim cmentarzu.

Pielęgniarka zawahała się. Doktor Thompkins wciąŜ przyglądał

się Jimowi Hendersonowi. Na jego twarzy malowało się obrzydzenie

i jednocześnie niedowierzanie.

A doktor Takahashi? - zasugerowała druga pielęgniarka. -Czy

on nie ma dzisiaj nocnej zmiany?

Hmm - mruknęłam. - Pan Henderson za imigrantami teŜ

raczej nie przepada. Mam rację, panie Henderson? - Schyliłam się,

tak Ŝe moja twarz znalazła się tuŜ nad jego twarzą. -BoŜe, jakie to

musi być dla pana przygnębiające. Skończy się na tym, Ŝe będzie

152

pana operował czarny albo śyd, albo imigrant. Lepiej, Ŝeby te

wszystkie rzeczy, jakie pan o nich opowiadał, okazały się bzdurą.

CóŜ, no to do widzenia.

Pielęgniarki wtoczyły wózek z rannym do windy. Gdy drzwi się

zamykały, Jim Henderson patrzył na mnie szeroko otwartymi

oczami. Nie mogę mieć pewności, ale podejrzewam, Ŝe poddawał

rewaluacji swój system wartości.

im Henderson nie umarł. W kaŜdym razie nie na stole ope-

racyjnym.

W końcu operowali go doktorzy Lewin i Takahashi. Doktor

Thompkins wymówił się. Co było szlachetne z jego strony. To

znaczy, gdybym była na jego miejscu... sama nie wiem. Myślę, Ŝe

poszłabym na całość i pozwoliła, aby w najwaŜniejszym momencie

omsknął mi się skalpel.

Jim Henderson przeŜył operację. Zawdzięczał Ŝycie ludziom

pochodzącym z grup etnicznych i religijnych, których kazał

nienawidzić swoim zwolennikom. Ciekawiło mnie, jak się z tym

czuje, ale nie na tyle, Ŝeby go o to zapytać. Miałam znacznie

waŜniejsze rzeczy na głowie.

Przede wszystkim Rob.

Rob odzyskał przytomność dopiero następnego dnia. Akurat

siedziałam obok niego.

Poszłam do domu zaraz po tym incydencie z Hendersonem;

właściwie to przyleźli szpitalni ochroniarze i wywalili mnie. Jak się

bliŜej zastanowić, to takie potraktowanie bohatera wydaje się

okropne. Jedna z pielęgniarek eskortujących Jima Hendersona na

salę operacyjną zakapowała mnie, bo groziłam pacjentowi.

Faktycznie groziłam. Ale przecieŜ w pełni sobie na to zasłuŜył.

Tak czy owak, wróciłam do domu z rodzicami, braćmi i Claire i

dzięki temu mogłam się parę godzin przespać. Wzięłam prysznic,

153

przebrałam się, zjadłam coś, zabrałam Chiggera na spacer, w tym

kawałek z rodzicami. Nie byli zachwyceni perspektywą trzymania

pod własnym dachem psa szkolonego do atakowania ludzi, ale kiedy

im wyjaśniłam, Ŝe gliniarze by go uśpili, a Prawdziwi Amerykanie

nie zajmowali się nim jak naleŜy, wyrazili zgodę. To, Ŝe Chigger

zeŜarł antyczny dywanik, teŜ im się nie spodobało, ale po trzech czy

czterech miseczkach Dog Chow miał dosyć, więc nie widzę

problemu. Był po prostu głodny.

Następnego dnia siedziałam w szpitalu, przeglądając lokalną

gazetę, która nie zająknęła się słowem na temat mojego udziału w

ujęciu

niebezpiecznego

przywódcy

największej

organizacji

paramilitarnej w południowej części stanu, kiedy Rob zaczął się

budzić. OdłoŜyłam gazetę i pobiegłam po jego mamę, która takŜe

czekała, aŜ się obudzi. Wróciłyśmy biegiem do jego pokoju...

Przy drzwiach usłyszałam, Ŝe ktoś woła mnie słabym głosem z

drugiej strony korytarza. Odwróciłam się i zobaczyłam doktora

Krantza, który leŜał w salce dokładnie naprzeciwko pokoju Roba.

Wokół łóŜka zgromadziło się parę osób. Kilka rozpoznałam, w tym

agentów specjalnych Smith i Johnsona, którzy przedtem prowadzili

moją sprawę. To znaczy, dopóki doktor Krantz ich nie odsunął.

Przyjemnie było stwierdzić, Ŝe potrafili całkowicie zapomnieć o

urazach z przeszłości i nadal Ŝyć w zgodzie.

- No, no, no - powiedziałam, wchodząc do zatłoczonego

pokoiku. - Co to jest? Narada sztabowa?

Doktor Krantz roześmiał się. Nigdy przedtem nie słyszałam, jak

się śmieje.

- Jessico - powiedział. - Cieszę się, Ŝe cię widzę. Jest tu parę

osób, które powinnaś poznać.

A potem - z nogą na wyciągu, z kolcami sterczącymi z me-

talowego urządzenia wokół zabandaŜowanej rany, gdzie przedtem

tkwił wetknięty przeze mnie kamień - przedstawiał mi kolejno

swoich gości. Była tam jego Ŝona (wyglądała dokładnie tak samo jak

154

on, tyle Ŝe miała włosy); niewysoka starsza pani o nazwisku Pierce,

które bardzo do niej pasowało* ze względu na przenikliwe oczy,

niebieskie jak bucik dla niemowlęcia, który pracowicie dziergała na

drutach; a takŜe chłopak mniej więcej w moim wieku, o imieniu

Malcolm. Agentów specjalnych Smith i Johnsona juŜ znałam.

Przeprowadziłaś prawdziwą inwazję na obóz Prawdziwych

Amerykanów, Jessico - stwierdził agent specjalny Johnson.

Dzięki - odparłam skromnie.

Jessica zawsze wprawiała nas w podziw swoją umiejętnością

perswazji - powiedziała agentka specjalna Smith. - Ma prawdziwy

dar zjednywania ludzi dla swojej sprawy... jakakolwiek by ta sprawa

akurat była.

Nie mogłabym tego dokonać - zapewniłam - bez pomocy

wsioków.

W pokoju zapadła niezręczna cisza, co wynikało prawdopo-

dobnie z tego, Ŝe nikt z obecnych poza mną nie rozumiał w pełni

znaczenia tego słowa.

Na pewno ucieszy cię wiadomość - odezwał się wreszcie

doktor Krantz - Ŝe Seth wyjdzie z tej przygody bez szwanku.

Oparzenie powinno zniknąć bez śladu.

wietnie - powiedziałam. Ciekawa byłam, co słychać w

pokoju Roba. Na pewno zdąŜył się juŜ przywitać z mamą. A moja

kolej?

Policjant postrzelony podczas akcji - ciągnął Krantz - teŜ

dochodzi do zdrowia. Podobnie jak wszyscy twoi, hm, przyjaciele.

Zwłaszcza pan Chicken.

Chick - poprawiłam. - To teŜ wspaniała nowina. Znowu

zapadła cisza. Malcolm, siedzący na parapecie i grający w

gameboya, podniósł wzrok i powiedział:

Pierce (ang.) - przebijać, przewiercać (przyp. tłum.).

- No, dalej. Niech pan zapyta.

155

Doktor Krantz odchrząknął zakłopotany. Agenci specjalni

Johnson i Smith wymienili spłoszone spojrzenia.

Zapyta o co? - zainteresowałam się. ChociaŜ wiedziałam. JuŜ

wiedziałam.

Jessico - odezwała się agentka specjalna Smith - od początku

le się zabraliśmy do współpracy z tobą. Wiem, co sądzisz na ten

temat, ale chcę cię zapewnić, Ŝe teraz nie będzie tak jak... jak za

pierwszym razem. Doktor Krantz pracuje z ogromnym powodzeniem

z... osobami takimi, jak ty. Pani Pierce i Malcolm stanowią część

jego zespołu.

Pani Pierce posłała mi miły uśmiech znad dziecięcego bucika.

To prawda, kochanie - powiedziała.

Naprawdę uwaŜam - mówiła dalej agentka specjalna Smith,

sięgając ręką do perłowego klipsa - Ŝe polubiłabyś tę pracę, Jessico.

Zwłaszcza przy twoim stosunku do pana Hendersona. Właśnie tego

typu ludzi tropi doktor Krantz i jego druŜyna. Ludzi typu Jima

Hendersona.

Spojrzałam na Krantza. Wyglądał duŜo sympatyczniej w

szpitalnym szlafroku niŜ w swoim zwykłym stroju, to jest garniturze

z krawatem.

To prawda, Jessico - powiedział. - Ktoś z twoimi zdol-

nościami byłby cennym nabytkiem dla naszej druŜyny. I niczego

byśmy od ciebie nie Ŝądali poza paroma godzinami czasu

tygodniowo.

Naprawdę? Nie musiałabym mieszkać w Waszyngtonie? -

zapytałam nieufnie.

Oczywiście, Ŝe nie - odparł doktor Krantz.

I mogłabym nadal chodzić do szkoły?

Oczywiście - zapewnił.

Prasa by się w to nie mieszała? To znaczy, dopilnowałby pan,

eby nikt się o tym nie dowiedział?

156

- Jessico - powiedział Krantz

uratowałaś mi Ŝycie. Przy-

najmniej tyle jestem ci winien.

Spojrzałam na Malcolma. Wydawał się pochłonięty grą, ale

kiedy poczuł na sobie mój wzrok, podniósł głowę.

- Pracujesz dla nich? - zapytałam szorstko. - Podoba ci się

to?

Malcolm wzruszył ramionami.

- Jest OK - odparł i wrócił do gry. Sądząc po tym, jak za-

czerwieniły się jego policzki, współpraca z doktorem Krantzem była

dla niego bardziej niŜ OK. Dla tego przeciętnego z wyglądu

chłopaka stanowiła szansę wyjścia z tłumu. Wobec innych silił się na

obojętność, ale widać było wyraźnie, Ŝe poza tą pracą świat dla

niego nie istnieje.

- A pani? - zagadnęłam panią Pierce.

- Och, moja droga - odparła z anielskim uśmiechem. -śyję po

to, Ŝeby pomagać pozbywać się takich skurwieli jak ten świr Jim

Henderson.

Po tej zaskakującej uwadze zajęła się ponownie dzierganiem bucika.

No, no.

Spojrzałam na doktora Krantza.

- Coś panu powiem - rzekłam. - Zastanowię się nad tym, w

porządku?

Dobrze - odparł Krantz z uśmiechem. - Zrób to. śyczyłam mu

zdrowia, poŜegnałam się z pozostałymi i pomknęłam na drugą stronę

korytarza.

W pokoju Roba oprócz pani Wilkins byli równieŜ jej bracia oraz

Mów-Mi-Gary.

- Och - zawołała mama Roba, kiedy weszłam. - Oto i ona!

Rob, którego ciemne włosy odcinały się ostro od bieli bandaŜa i

poduszki, uśmiechnął się do mnie blado. Był to najpiękniejszy

uśmiech, jakim mnie w Ŝyciu obdarowano. W jednej chwili wszelkie

157

myśli o doktorze Krantzu i Federalnym Biurze Śledczym

wywietrzały mi z głowy.

Cześć - powiedziałam, kierując się w stronę łóŜka. Na tę

okazję przywdziałam spódnicę. Nie była to wieczorowa atłasowa

kreacja, ale wnosząc po pełnym uznania błysku w lustrujących mnie

szarych oczach, Rob miał inne zdanie na ten temat.

Co wy na to, Ŝebyśmy zwiedzili tę kafeterię, o której tyle

słyszałem? - odezwał się wujek Roba.

O, tak, chodźmy - powiedziała pani Wilkins.

A potem w towarzystwie braci i Mów-Mi-Gary'ego opuściła

pokój.

CóŜ, subtelne to nie było. Ale spełniło swoją rolę. Rob i ja

zostaliśmy sami. Wreszcie.

Jakiś czas później podniosłam głowę z jego ramienia, gdzie

złoŜyłam ją, wyczerpana namiętnymi pocałunkami, i oznajmiłam:

Rob, muszę ci coś powiedzieć.

Nie zaprosiłem cię - odparł - bo nie chciałem, Ŝebyś miała

jakiś problem z rodzicami.

Przez chwilę wydawało mi się, Ŝe zwariował. No wiecie, Ŝe pani

Henderson pomieszała mu w głowie tą misą tłuczonych ziemniaków.

O czym ty mówisz?

O weselu Randy'ego - wyjaśnił Rob. - Jest w Wigilię. Twoi

rodzice na pewno nie pozwolą ci nigdzie wyjść w Wigilię. Więc

musiałabyś nakłamać i tylko wpakowałabyś się w tarapaty.

Zamrugałam zdumiona. Więc dlatego nie poprosił, Ŝebym z nim

poszła? Bo sądził, Ŝe moi rodzice nie pozwolą mi wyjść?

Ale przecieŜ mógł mi to powiedzieć, zamiast pozwolić, bym

podejrzewała, Ŝe chce to zaproponować jakieś innej dziewczynie...

Starałam się jednak nie okazać ulgi.

Rob - rzekłam - daj z tym spokój. Nie to chciałam po-

wiedzieć.

Nie? - zdziwił się. - No to co?

158

Poza tym rodzice bez problemu pozwoliliby mi wyjść w

Wigilię. W Wigilię niczego nie urządzamy. Dopiero w pierwszy

dzień świąt idziemy do kościoła, otwieramy prezenty, jemy

wiąteczny obiad itd.

Ale nie mów mi, Ŝe powiedziałabyś im prawdę - odparł. -To

znaczy, Ŝe jesteś ze mną. Przyznaj się, Mastriani. Wstydzisz się

mnie. Bo jestem ze wsi.

To nieprawda - oświadczyłam. - To ty się mnie wstydzisz! Bo

jestem z miasta. I chodzę jeszcze do szkoły średniej.

Przyznaję - zgodził się - Ŝe fakt, Ŝe jesteś jeszcze w szkole

redniej, mocno mi nie odpowiada. Dla faceta w moim wieku

chodzenie z szesnastoletnią dziewczyną jest trochę niezwykłe.

Spojrzałam na niego zniesmaczona.

Jesteś tylko dwa lata ode mnie starszy, głupolu.

Wszystko jedno - powiedział. - Słuchaj, czy musimy teraz o

tym mówić? Bo na wypadek, gdybyś nie zauwaŜyła, zostałem ranny

w głowę i nazywanie mnie głupolem nie poprawia mi samopoczucia.

CóŜ - rzekłam, zagryzając dolną wargę - to, co zamierzam ci

powiedzieć, raczej nie poprawi ci humoru.

Co takiego? - spytał Rob. Wydawał się znuŜony.

Twój tata. - Uznałam, Ŝe lepiej, jeśli to z siebie po prostu

wyrzucę. - Widziałam jego zdjęcie w pokoju twojej mamy i wiem,

gdzie on jest.

Rob patrzył na mnie spokojnie. Nie zdjął nawet rąk z moich

ramion.

Och - mruknął tylko.

Nie chciałam wtykać nosa w nie swoje sprawy - dodałam

szybko. - Naprawdę. To się stało przypadkiem. Po prostu zobaczyłam

jego zdjęcie, a w nocy przyśniło mi się, gdzie jest. Powiem ci,

oczywiście, jeśli chcesz wiedzieć. Ale jeśli nie chcesz, to teŜ w

porządku. Nigdy juŜ nie wspomnę słowem na ten temat.

159

- Mastriani - powiedział Rob, zaśmiawszy się krótko. - Ja

wiem, gdzie on jest.

Szczęka mi opadła.

Wiesz? Wiesz, gdzie on jest?

Odbywa karę dziesięciu do dwudziestu lat w Stanowym

Więzieniu dla MęŜczyzn w Oklahomie za napad z bronią w ręku -

powiedział Rob. - Fajny facet, co? A ja jestem jabłkiem, które padło

niedaleko od jabłoni. ZałoŜę się, Ŝe teraz marzysz tylko o tym, Ŝeby

mnie przedstawić rodzicom.

Ale ty nie jesteś pod nadzorem kuratora z tego powodu -

powiedziałam pośpiesznie. - To znaczy, nie za coś takiego, jak napad

z bronią w ręku. Za coś takiego nie dostaje się opiekuna z urzędu,

tylko idzie siedzieć. Więc cokolwiek zrobiłeś...

Cokolwiek zrobiłem - wszedł mi w słowo Rob - było błędem i

juŜ się nie powtórzy.

Ku mojemu Ŝalowi puścił mnie i załoŜył ręce za głowę. Nie

miał się juŜ.

Rob - powiedziałam. - Nie myślisz chyba, Ŝe to dla mnie

waŜne? To znaczy, twój tata? Nie mamy wpływu na to, kim są nasi

krewni. - Pomyślałam o cioci Rose, która o ile mi wiadomo, nigdy

nie dokonała napadu z bronią w ręku, ale gdyby bycie

antypatycznym stanowiło przestępstwo, siedziałaby juŜ dawno. -

Skoro nie jest dla mnie waŜne, Ŝe kiedyś cię aresztowano, dlaczego

miałoby mnie odchodzić...

Powinno cię obchodzić - przerwał mi Rob. - Rozumiesz,

Mastriani? Powinno cię obchodzić. I powinnaś w soboty wieczorem

chodzić na tańce jak normalna dziewczyna, a nie zakradać się do

tajnych obozów organizacji paramilitarnej i ryzykować Ŝycie, Ŝeby

złapać jakichś psychopatycznych morderców...

- Tak? - Zaczęło mnie to denerwować. - Więc nie jestem

normalną dziewczyną? MoŜe i nie, ale przypadkiem podoba mi się

to, kim jestem. Więc jeśli tobie się nie podoba, to moŜesz po prostu...

160

Rob wyjął ręce zza głowy i ujął mnie za ramiona.

Mastriani - powiedział.

Mówię powaŜnie, Rob - burknęłam, próbując zrzucić jego

ręce. - Jeśli ci się nie podobam, to moŜesz iść do...

Mastriani - powtórzył i zamiast mnie puścić, przyciągnął

mnie do siebie, aŜ moja twarz znalazła się w odległości paru cen-

tymetrów od jego twarzy. - Na tym właśnie polega problem. Za

bardzo mi się podobasz.

Kiedy starał się dowieść, jak bardzo mu się podobam, drzwi

pokoju otworzyły się i przestraszony głos zawołał:

- Och! Przepraszam!

Odskoczyliśmy od siebie. Odwróciłam się gwałtownie i zo-

baczyłam mojego brata Douglasa, bardzo czerwonego na twarzy.

Obok niego stała, to po prostu niesamowite, okropnie onieśmielona

Tasha Thompkins.

Hej, Douglas. Hej, Tasha - rzuciłam obojętnym tonem.

Hej - odezwał się słabym głosem Rob.

Hej - odparła Tasha. Sprawiała wraŜenie, jakby miała ochotę

uciec, ale mój brat połoŜył rękę na jej szczupłym ramieniu. Mój brat

Douglas połoŜył rękę na ramieniu dziewczyny -a ona odzyskała

panowanie nad sobą.

Jess - powiedziała - ja tylko... chciałam przeprosić. Za to, co

powiedziałam tamtego wieczoru. Ojciec mi powiedział, co zrobiłaś -

wiesz, Ŝe schwytałaś ludzi, którzy... zrobili... to z moim bratem, i ja

po prostu...

- Wszystko w porządku, Tasha - powiedziałam. - Wierz mi.

- Taa - odezwał się Rob - to była prawdziwa przyjemność. No,

moŜe z wyjątkiem tego momentu, kiedy dostałem po głowie

tłuczkiem do ziemniaków.

- Miską na ziemniaki - sprostowałam.

Miską na tłuczone ziemniaki, oczywiście - zgodził się Rob.

161

Naprawdę wszystko w porządku - zwróciłam się do Tashy,

która wydawała się lekko zaniepokojona naszą wymianą zdań. -

Mam nadzieję, Ŝe będziemy się przyjaźnić.

Będziemy - powiedziała z oczami błyszczącymi od łez. -

Bardzo bym chciała.

Wyciągnęłam ramiona i Tasha wsunęła się w nie, obejmując

mnie mocno.

- Jeśli złamiesz serce mojemu bratu, ja złamię ci nos, rozu-

miesz? - szepnęłam jej do ucha.

Tasha zesztywniała, a potem puściła mnie i wyprostowała się.

Nie wyglądała jednak na przestraszoną. Wyglądała na szczęśliwą.

- Nie złamię - powiedziała, sięgając po dłoń Douglasa. -Nie

martw się

Douglas zaniepokoił się, ale nie dlatego, Ŝe Tasha wzięła go za

rękę.

Czego nie złamiesz? - spytał. Zerknął na mnie podejrzliwie. -

Jess, coś ty jej powiedziała?

Nic - odparłam słodko i usiadłam z powrotem na łóŜku Roba.

A potem za ich plecami odezwał się znajomy głos. Puk, puk - i

do pokoju wpadła moja mama razem z tatą, Michaelem, Claire, Ruth

i Skipem.

- Wstąpiłam po drodze, Ŝeby spytać, czy nie chciałabyś czegoś

przekąsić w

restauracji...

- głos mamy zamarł, kiedy zobaczyła,

gdzie siedzę. Albo raczej obok kogo siedzę tak blisko.

- Mamo - powiedziałam z uśmiechem, nie podnosząc się. - Tato.

Cieszę się, Ŝe jesteście. Chciałabym wam przedstawić mojego

chłopaka Roba.