Mężczyźni podręczna instrukcja obsługi

TRIXI von BŰLOW

MĘŻCZYŹNI

podręczna

instrukcja

obsługi

Z niemieckiego przełożyła

Eliza Modzelewska

Świat Książki

Tytuł oryginału

DER KLEINE MÄNNERERKENNER

Redaktor prowadzący

Monika Koch

Redakcja

Urszula Okrzeja

Redakcja techniczna

Lidia Lamparska

Korekta

Beata Kołodziejska

KG, Bergisch Gladbach

o.o.,

Warszawa 2007

Świat Książki

Warszawa 2007

Bertelsmann Media sp. z o.o.

02-786 Warszawa, ul. Rosoła 10

Skład

Akces500, Warszawa

Druk i oprawa

Drukarnia Narodowa SA, Kraków

ISBN 978-83-247-0584-9

Nr 5875

Spis treści

Spis treści 5

Od czego wszystko się zaczęło - Rodzaj przedmowy...

Zadzwonię do ciebie!” - W pułapce wiecznego czekania

Sytuacja klasyczna 11

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny mówi...

1-2-3-proszę nie odkładać słuchawki. Za chwilę ktoś podejdzie do

telefonu...

Co możesz zrobić?

Co mężczyźni mówią, a co myślą...

„Źle się czuję!” - Mężczyźni o krok od śmierci 17

Sytuacja klasyczna 17

Na śmierć i życie

1-2-3-jestem przy tobie!

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny mówi...

Co możesz zrobić?

„Skarbie, mam dla ciebie wspaniały prezent!” - Mężczyźni i

prezenty 24

Sytuacja klasyczna 24

1-2-3-trzydzieści możliwości chybionych prezentów dla kobiet

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny mówi...

Co możesz zrobić?

A złotego banana...

„Halo, jest tam kto...?” - Mężczyźni przy telefonie 32

Sytuacja klasyczna 32

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny mówi...

1-2-3-próba mikrofonu!

Co możesz zrobić?

A złotego banana...

„Skarbie, to wszystko wygląda inaczej, niż myślisz!” - Mężczyźni w

gąszczu kłamstw 37

Sytuacja klasyczna 37

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny mówi...

1-2-3-pochlebstwa

Co możesz zrobić?

Co mężczyźni mówią, a co myślą...

„Ale... ja mam już jeden sweter” - Mężczyźni, moda i jeszcze

gorsze rzeczy 46

Sytuacja klasyczna 46

1-2-3-sprzedane!

Mężczyźni, którzy sami robią zakupy.

Milczenie owiec

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny mówi...

Co możesz zrobić?

A złotego banana...

„Chcę natychmiast wysiąść!” - Mężczyźni w samochodzie 53

Sytuacja klasyczna 53

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny mówi...

Co możesz zrobić?

A złotego banana...

„Och, między nami już od laaat nic nie ma!” - Żonaci mężczyźni 60

Sytuacja klasyczna 60

1-2-3-rozwodzę się!

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny mówi...

Co możesz zrobić?

Co mężczyźni mówią, a co myślą...

„Ejże... naprawdę tak było?” - Mężczyźni w krainie zapomnienia 69

Sytuacja klasyczna 69

1-2-3-retrospekcja

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny mówi...

Co możesz zrobić?

„Zrobisz to na pewno o wiele lepiej, kochanie!” - Mężczyźni na

froncie domowym 75

Sytuacja klasyczna 75

1-2-3-jajka gotuje dziki niedźwiedź

Rodzaj przedmowy

To oczywiste, że miałam konkretny powód, żeby napisać tę

książkę.

W przeciwnym razie w ogóle bym jej nie napisała, prawda?
Uważam bowiem, że wszystko, co zwykle dzieje się między

mężczyzną a kobietą, to prawdziwe nieszczęście tego świata. Ostatnio
czasami  pytałam  sama  siebie,  co  dla  nas,  kobiet,  jest  gorsze:  kiedy
mężczyźni milczą czy kiedy coś mówią? Szczerze mówiąc, do dziś nie
znam  odpowiedzi  na  to  pytanie.  I  właśnie  wtedy  wpadła  mi  w  ręce
mała  żółta  książka,  napisana  przez  pewnego  zabawnego  mężczyznę,
traktująca o kobietach i podtekstach.

Czy wiesz, co to jest podtekst? To tekst skrywający się za tekstem.

Czyli: coś się mówi (tekst), ale myśli coś innego (podtekst). Czy to
jasne?

Czyli - jeśli dobrze zrozumiałam, co autor chciał powiedzieć -

kobiety mówią, na przykład: „Wydaje mi się, że tu chyba jest
przeciąg”, a w tym samym momencie myślą: „Człowieku, zamknij
okno, natychmiast!”.

W porządku. Sama jestem kobietą, i przyznaję, że coś w tym jest.

Ale kolejne twierdzenia są bardziej kontrowersyjne. Otóż, brnąc dalej
przez lekturę, przeczytałam - naprawdę - takie oto zdanie: „Mężczyźni
nie znają podtekstów. Mężczyźni zawsze mówią to, co myślą”.

No cóż, nie jestem co prawda mężczyzną, ale mogę odpowiedzieć,

że takie stwierdzenie to chyba wolne żarty!

Osobiście nie znam żadnej innej istoty poza mężczyzną, która

przywiązywałaby tak niewielką wagę do wypowiadanych słów. W
każdym razie w rozmowie z kobietami. Prawdopodobnie mężczyźni
robią to bezwiednie. Uważam, że owe podteksty mają we krwi.

Okej, zgadzam się, że kiedy mężczyzna mówi: „Idę kupić śruby”, to

myśli: „Idę kupić śruby”. Ale gdy mówi: „Idę wyrzucić makulaturę”, w
rzeczywistości oznacza to: „Pójdę wyrzucić makulaturę. Wtedy
przynajmniej ominą mnie prace w ogródku. A po drodze mogę sobie
wypić piwko”.

Czy muszę wam wyjaśniać, jak długo trwa zaniesienie makulatury

do pojemnika na surowce wtórne? To prawdziwa całodzienna
wyprawa. A co z setkami mężczyzn, którzy powiedzieli: „Wyskoczę na
chwilę po papierosy...”?

No właśnie!
Inaczej mówiąc, uważam, że mężczyźni stale używają podtekstów.

Mają  wręcz  swój  własny  kod.  A  ten  fakt  nie  zawsze  bywa  dla  nas
przyjemny, często bowiem w ogóle nie wiemy, co w rzeczywistości ON
miał  na  myśli.  I  na  ogół  bardzo  chciałybyśmy  wierzyć,  że  on  myśli
właśnie  to,  co  mówi  (i  zrobi  to,  co  obiecuje!),  ale  przecież  czujemy
przez skórę, że wszystko wygląda całkiem inaczej.

Czy znasz najsłynniejsze zdanie wypowiadane przez mężczyznę:

„Odezwę się!”?

Czy też setki razy zadawałaś sobie pytanie, dlaczego potem nigdy

nic się nie dzieje?

Okej, teraz musisz być naprawdę dzielna, dobrze?
Otóż nic się nie dzieje, bo po prostu to zdanie wcale nie jest tym,

czym się wydaje na pierwszy rzut oka.

„Odezwę

się”

języku

mężczyzny

oznacza

całkowicie

niezobowiązującą frazę, podobną do angielskiego How do you do?, na
które żaden Anglik nie oczekuje szczerej odpowiedzi. Dlaczego więc ty
czekasz na realizację tego frazesu?

Mężczyzna oznajmia, że się odezwie, bo chce być miły. Albo chce

uniknąć awantury. Albo zostawia sobie furtkę, żeby w razie potrzeby
skorzystać z jeszcze jednego adresu w notesie. Albo dzisiaj jeszcze nie
wie, co będzie o tym wszystkim myślał jutro. Lub tym podobne. Można
by bez końca prowadzić badania naukowe na temat przyczyn tego
stanu rzeczy - z miernym skutkiem!

Ale jego „Odezwę się!” w 95% przypadków możesz bez większego

ryzyka przetłumaczyć jako: „Przez następne pół roku mnie nie
usłyszysz”.

I tak właśnie, moja droga, wygląda gorzka prawda. Wieczorem

mężczyzna może obiecywać ci gwiazdkę z nieba, ale już następnego
ranka doświadcza pierwszego mentalnego przełomu i kilka dni później
w ogóle o niczym nie pamięta: „Birgit?... A kto to?”.

W porządku, przyznaję, jest kilka sytuacji w życiu mężczyzny, kiedy

on myśli to, co mówi. I znalazłoby się paru mężczyzn, którzy nawet
robią to, co mówią. Ale spójrzmy prawdzie w oczy: jak często spotyka
się ich w życiu?

Z reguły jesteśmy bezradne wobec takiego zachowania i bardzo

nas  to  denerwuje!  I  mimo  przeczytanych  poradników,  mimo  wielu
rozmów  z  przyjaciółkami,  ciągle  mamy  kłopot  ze  zrozumieniem  tej
istoty  z  innej  planety,  oddalonej  od  nas  o  miliony  lat  świetlnych.  Bo
jak zrozumieć tego Neandertalczyka, który zaszył się w swojej jaskini,
a  nam  nie  wolno  mu  przeszkadzać?  Jak  pojąć  tego  opiewanego
bohatera,  który  z  zewnątrz  jest  wprawdzie  twardy  jak  skała,  ale  w
środku miękki jak gąbka?

A ponieważ nie mam wątpliwości, że tak właśnie jest, napisałam tę

książkę,  żeby  kobiety  wreszcie  zrozumiały,  co  mężczyźni  naprawdę
myślą. W ogóle, cóż to za istota ten mężczyzna? I dlaczego tak rzadko
dotrzymuje  słowa?  Chcę  to  wszystko  opowiedzieć,  ponieważ
zaoszczędzi  to  wam  wielu  nerwów  i  bólu  serca.  A  zyskacie  bardzo
dużo czasu.

Panuje przekonanie, że kobiety zakochują się po uszy. Być może

dlatego mężczyznom tak dobrze udają się kłamstwa. Oczywiście, ty
nazwiesz to inaczej. Bo wszystko jest kwestią definicji.

A jeśli należysz do tych niewielu kobiet, których mężczyzna

wykazuje się stuprocentową spójnością słów, myśli i czynów, to
wygrałaś los na loterii. Wówczas podaruj tę książkę przyjaciółce.
Będzie ci wdzięczna.

Sytuacja klasyczna

Romantyczny wieczór zbliża się ku końcowi. Pierwsza randka była

cudowna. Wszystko przebiegło tak, jak powinno. O Boże - ale on jest
wspaniały! I mówił jej takie miłe rzeczy. ONA jest zakochana po uszy.
Z tego może naprawdę coś być. Obejmują się po raz ostatni. I wtedy
ON mówi do niej:

- Zadzwonię do ciebie!
Ona wraca do domu cała w skowronkach. Kładzie się do łóżka.

Czuje się jak prawdziwa księżniczka. Od dawna nie była tak
szczęśliwa. W końcu zasypia. W końcu się budzi.

A potem? Co się dzieje? Dobre pytanie. Otóż nic się nie dzieje. Ani

następnego dnia, ani dwa dni później, ani nawet dwa tygodnie
później. On nie dzwoni. On po prostu nie dzwoni! Tymczasem ona co
chwila podchodzi do telefonu i sprawdza, czy aparat nie jest popsuty.
A telefon komórkowy zabiera ze sobą wszędzie: i do piwnicy, i do
łazienki. Czuje się beznadziejnie. I jest tak nieszczęśliwa, jak nigdy.

Radzi się przyjaciółek.
- Możesz o nim zapomnieć! - mówi jedna.
- Ale świnia - podsumowuje druga.
- Po co ci to? - pyta trzecia.
- A może jednak to ja powinnam do niego zadzwonić? - pyta ona.
- W żadnym wypadku! - krzyczą wszystkie trzy naraz.
Ale co ona ma zrobić? Po prostu nie rozumie, co się dzieje.

Przecież tamten wieczór był taki udany. Powiedział, że ona jest
kobietą jego marzeń. Powiedział, że zadzwoni! Takich słów nie rzuca
się na wiatr! Wreszcie zaczyna w niej narastać złość.

Zadaje sobie pytanie, dlaczego on nie dzwoni (umarł?). A może

jednak za bardzo się zaangażowała, a on - cóż, wprawdzie mówił, że
zadzwoni, ale nie robi tego?

Postanawia więcej o nim nie myśleć. I myśli o nim cały czas.
I czeka..., czeka..., czeka...
I jeśli do dziś dnia on jest jeszcze wśród żywych, to ona wciąż na

niego czeka.

I co? Znajoma sytuacja, prawda? Mężczyźni są prawdziwymi

mistrzami,  kiedy  chcą  nas,  kobiety,  zawiesić  w  martwym  punkcie.
Najpierw  rozkręcają  związek  jak  szaleni  i  szafują  szczodrze
wspaniałymi obietnicami, potem - cisza. „Co to znów za numer?”, żalą
się  z  każdym  dniem  coraz  bardziej  wątpiące  kobiety,  które  czują  się
uzależnione,  spławione  i  wystawione  do  wiatru.  I  teraz,  niestety,
jeszcze raz muszę postawić pytanie, nawet gdyby miało zabrzmieć jak
herezja:  kiedy  wreszcie  kobiety  pojmą,  że  mężczyznę  poznaje  się  po
czynach, a nie po słowach?

Mężczyźni wypowiadają wiele pięknych słów. Przez cały długi dzień

(albo  noc!).  Nie  powinnyśmy  jednak  zapominać,  że  używają
wprawdzie  tych  samych  słów  co  my,  ale  mają  na  myśli  zupełnie  co
innego. A ich: „Zadzwonię do ciebie” w większości przypadków znaczy
tyle  co:  „Lepiej  już  do  mnie  nie  dzwoń,  może  się  jeszcze  odezwę,
kiedy  akurat  nie  będę  mieć  nic  lepszego  do  roboty”.  (Podtekst  -
przypominasz sobie?).

Wiem, że trzeba hartu ducha, żeby przyjąć ten fakt do wiadomości,

ale  uwierzcie  -  widziałam  już  zbyt  dużo  pokręconych  przyjaciółek,
które  trwały  w  gotowości,  z  powodu  zupełnie  niedorzecznych
interpretacji  jego  słów,  i  z  niesłabnącym  entuzjazmem  robiły  takie
rzeczy, które w ogóle nie miały nic wspólnego z rzeczywistością.

Rozdźwięk między tym, co mężczyźni mówią („Jesteś wspaniałą

kobietą”),  a  tym,  co  myślą  („...ale  życie  z  tobą  byłoby  zbyt
skomplikowane”),  oraz  między  tym,  co  mówią  („Jesteś  wspaniałą
kobietą.”), i tym, co robią (no właśnie... nie robią nic), jest tak duży,
że  nawet  mądre  kobiety  stają  się  bezradne,  popadając  w  rodzaj
rozdwojenia  jaźni  -  tak,  w  zwątpienie  -  i  w  każdym  słowie  doszukują
się  zaszyfrowanej  treści,  robiąc  z  byle  czego  wielkie  halo.  Niestety,
daremnie doszukują się sensu, logiki, związku między tym, co słyszały
na własne uszy, a tym, co się stało. A - jak już wiemy - nie stało się
nic.

Przyznaję, że kobiety mają skłonność do takiego przekształcania

męskich  wypowiedzi,  by  móc  interpretować  je  na  swoją  korzyść  i  na
ich  podstawie  snuć  fantazyjne  wizje  przyszłości.  Mężczyzna,
skonfrontowany  z  zarzutami,  odpowiada  często:  „Czego  ty  właściwie
ode mnie chcesz?”. A myśli: „Niczego ode mnie nie oczekuj”. Kobieta
rozumie jego słowa w sposób następujący: „Na razie on nie czuje się
na  siłach.  Muszę  mu  dać  czas  na  uporządkowanie  spraw,  a  ślub
weźmiemy później”.

Kobiety próbujące interpretować to, co mówią albo robią

mężczyźni, rozpoznaje się po tym, że używają zwrotu „tak naprawdę”.

- Nie zadzwonił, ale tak naprawdę broni się przed własnymi

uczuciami.

- Powiedział, że nie jest na razie gotowy, ale tak naprawdę

rozgląda się za trwałym związkiem.

- Mówił wprawdzie o niebieskim, ale tak naprawdę miał na myśli

czerwony.

Tak, moje drogie. Rezultat tego tłumaczenia jest fatalny. Lost in

translation - błędna interpretacja w wielkim stylu. Gra w głuchy
telefon.

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny

mówi...

Tak naprawdę sprawa wygląda inaczej. To, że mężczyźni nie

dzwonią, mimo że obiecali, jest tylko wstępem do zabawnej gry w
chowanego, która doprowadza nas do szału.

Tak naprawdę bowiem, mężczyźni chętnie zostawiają sobie

uchylone drzwi.

Nawet jeśli mentalnie już dawno nas skreślili, staną na głowie,

żeby tylko nie powiedzieć nam tego wprost. Tak, kto wie, może kiedyś
spędzimy razem wieczór? Nie bez kozery mężczyźni zachowują
wszystkie numery telefoniczne.

Tak naprawdę mężczyźni są zanadto żądni akceptacji i zbytnio boją

się konfliktów, aby stanowczo odesłać z kwitkiem zakochaną kobietę.
Jej  miłość  jest  przecież  dla  niego  przyjemnym  komplementem.  A  kto
dobrowolnie  rezygnuje  z  czyjejś  adoracji?  Zresztą,  towarzystwo
pochlipującej kobiety to ostatnie, z czym mężczyzna chciałby mieć do
czynienia. By uniknąć większego hałasu, na wszelki wypadek, jakby w
roztargnieniu,  unika  jasnych  deklaracji,  a  dotyczy  to  zarówno
terminów, jak i osób (kobiet).

Niezależnie od tego mężczyźni nie są w stanie sensownie korzystać

z kalendarza. Kobiety najchętniej rozpisałyby plan zajęć na najbliższe
trzy miesiące, ale mężczyźni - przynajmniej w życiu prywatnym -
wspaniale obejdą się bez notesu. „Zobaczymy”, mówią, gdy my stoimy
z notatnikiem w ręku, bo niczego się nie nauczyłyśmy.

Mężczyźni żyją chwilą. Teraz jest fajnie - a po nas choćby potop!

W danym momencie mężczyzna może powiedzieć i obiecać dosłownie
wszystko i zaryzykuję twierdzenie, że być może nawet tak myśli. W
danym momencie nie wyobraża sobie, że za kilka dni będzie wolał
pójść z kolegami na piwo niż na kolację z tobą. A wtedy zawsze może

jeszcze powiedzieć: „Słuchaj, naprawdę mam teraz dużo spraw na
głowie”.

Zakochana kobieta ewidentnie tego nie widzi. Albo nie chce

widzieć.  W  prawdziwej,  acz  koszmarnej  odysei  błąka  się  po  męskim
Oceanie  Przeczekiwania,  niepozbawiona  ostatniej  nadziei,  i  nie  widzi
tego,  co  dla  osób  z  zewnątrz  jest  jasne  jak  słońce,  a  mianowicie,  że
ktoś puszcza ją kantem. Wspólną cechą mężczyzn jest to, że nigdy nie
wyrażają  się  jasno  i  jednoznacznie.  I  kiedy  doprowadzona  do
ostateczności kobieta przystawi im wreszcie pistolet do głowy, od razu
tracą  pewność  siebie  i  zaczynają  się  tłumaczyć,  że  wszystko  przecież
jest  inaczej.  A  z  niej  robią  obłąkaną  psychopatkę  z  urojeniami.  Takie
postępowanie pozwala utrzymać damsko-męską relację miesiącami, a
nawet latami, jednak nie jest to prawdziwy związek.

Oto kronika pewnego zaplanowanego spotkania, do którego nigdy

nie doszło...

1-2-3-proszę nie odkładać słuchawki. Za

chwilę ktoś podejdzie do telefonu...

On nie dzwoni. Zatem ona dzwoni do niego. On ma teraz

wyjątkowo dużo pracy, ale oddzwoni później. Ale nie dzwoni później.
Ona czeka trzy dni. W końcu zapomina o resztkach godności i znowu
do  niego  dzwoni.  On  mówi,  że  właśnie  o  niej  myślał  i  miał  zamiar
zadzwonić. „Co za zabawny zbieg okoliczności”. Ona proponuje, żeby
poszli  razem  na  kolację.  Umawiają  się  na  najbliższy  piątek.  W  środę
ona  kupuje  nową  bieliznę.  W  czwartek  dostaje  SMS-a,  że,  niestety,
piątek  nie  wchodzi  w  rachubę,  bo  wydarzyło  się  coś  ważnego.  „Ale
zdzwonimy  się  w  przyszłym  tygodniu”.  Ona  czeka.  Mija  kolejny
tydzień,  a  on  nie  dzwoni.  No,  czekaj  ty!  -  myśli  ona.  Teraz  ty  się
pomęczysz.  Postanawia,  że  przez  następne  trzy  dni  na  pewno  do
niego  nie  zadzwoni.  Niestety,  on  w  ogóle  nie  wie,  że  się  męczy.  W
końcu ona jest tak wściekła, że postanawia zakończyć całą sprawę.

- Tak nie może być! - krzyczy ona do słuchawki. - Powiedz

wreszcie, że nie chcesz mnie więcej widzieć!

Ale on wydaje się zaskoczony jej rekcją.
- O co ci właściwie chodzi? Musiałaś wszystko źle zrozumieć.

Oczywiście, że chcę się z Tobą zobaczyć. Ten tydzień raczej nie
wchodzi w rachubę, ale zdzwonimy się w niedzielę.

Ona czeka do niedzielnego popołudnia, obgryzając paznokcie. W

końcu  nie  wytrzymuje  i  po  raz  kolejny  dzwoni  do  niego.  On  nie  od
razu  podnosi  słuchawkę.  W  końcu  jednak  podchodzi  do  telefonu  i
mówi,  że  akurat  nie  może  rozmawiać,  bo  ma  okropną  chrypę.  Miał
ciężką noc. Ale odezwie się w przyszłym tygodniu...

Co możesz zrobić?

Okej, moja droga, nadzieja umiera ostatnia, ale czasami lepiej

oprzeć się na faktach.

Kiedy mężczyzna się nie odzywa, wtedy ani nie popsuł się telefon,

ani trzęsienie ziemi nie zburzyło mu domu, ani nie wyemigrował do
Ameryki. On po prostu nie ma ochoty. Albo nie jesteś dla niego
wystarczająco ważna.

Jeśli mężczyzna nie oddzwania lub ma kłopoty z ustaleniem

terminu ponownego spotkania, to musisz wiedzieć, że nie można
(niestety) go zdobyć, stosując metodę: „Pa, teraz ja dam ci nauczkę i
nie zadzwonię do ciebie przez trzy tygodnie”. Tym sposobem karzesz
bowiem tylko samą siebie.

Najlepiej, żebyś nie robiła nic. Gdyby on chciał jednak zadzwonić,

to na pewno mu się uda, bez obaw! I to nawet następnego dnia. Albo
po  dwóch  dniach.  Ale  na  pewno  nie  za  tydzień.  Jeśli  mężczyzna
naprawdę  czegoś  chce,  potrafi  do  tego  dążyć  za  wszelką  cenę.
Zdeterminowany,  może  nawet  stanąć  przed  tobą  z  kalendarzem  w
ręku i spytać, kiedy masz czas.

Tak to powinno wyglądać. Wszystkie inne scenariusze to

zawracanie głowy.

A jeśli jest tak, jak w naszym przykładzie, to lepiej odpuść sobie

takiego faceta. Albo przynajmniej zajrzyj do tej książki, by uniknąć
czegoś jeszcze gorszego.

Co mężczyźni mówią, a co myślą...

►►

Nie pozwolę, żebyś

wywierała na mnie presję.

Nie chcę! Kiedy to wreszcie

zrozumiesz?!

►► Nie jestem na razie

gotowy.

Jeśli chodzi o ciebie, to nigdy

nie będę gotowy.

►► Tak nie może być!

Masz rację, twoje zarzuty są

słuszne, ale mam to gdzieś.

►► Jestem zestresowany!

Teraz nie mam ochoty na

kontakty z tobą.

►► Czego ty właściwie ode

mnie chcesz?

Na mnie nie licz.

►► Potrzebuję wolności!

Dopiero szukam. Ale z tobą na

pewno nie wyjdzie.

►► Co jest grane?

Nie mów, że to jakiś wielki

problem.

►► Skarbie, wszystko źle

zrozumiałaś!

Boże, tylko niech się nie

rozbeczy.

►► Przecież możemy jeszcze

kiedyś o tym porozmawiać.

Mam nadzieję, że nigdy nie

wrócimy do tego tematu.

►► Co dalej? Zobaczymy

potem.

Skutecznie oddalić problem.

►► Mam jeszcze czas.

Nie chcę.

►► Jesteś tak cierpliwa, że

na pewno dasz radę.

Nie chcę, ale to ty powinnaś

czuć się podle.

►►

Aby

zyskać

coś

wartościowego, potrzeba czasu.

Hej, jest w końcu tyle innych

fajnych dziewczyn.

►► Mam chrypę i nie mogę

mówić.

Przeżyłem wspaniałą noc. Obok

mnie leży prawdziwa perła.

►► Opalam się nago i

myślałem o tobie.

Wyglądam po prostu świetnie!

►► Tak, właśnie o tobie

myślałem.

Cholera,

że

też

musiałem

odebrać ten telefon.

►► Odezwę się później.

Zapomnijmy

tym

jak

najszybciej.

►► A tak, zapomniałem

wziąć komórkę.

Dzięki Bogu wiedziałem, że to

ty dzwonisz, i nie odebrałem.

►► Według mnie jesteś

wspaniałą kobietą.

Ale

rzeczywistości

zbyt

wymagającą.

►► Czy ktoś ci już mówił,

jaka jesteś piękna?

Chcę iść z tobą do łóżka.

►► Ładnie ci w czerwonym.

Chcę iść z tobą do łóżka.

►►

Jesteś

najsłodszą

wiedźmą na świecie.

Chcę iść z tobą do łóżka.

►►

Kochanie,

chcę

cię

uszczęśliwić.

Chcę iść z tobą do łóżka.

►► Chciałbym, żebyś tu była.

Chcę iść z tobą do łóżka.

►► Kocham cię.

Chcę iść z tobą do łóżka.

►►

Oczywiście,

że

cię

kocham.

Nie zaczynaj znowu.

►► Myślę tylko o tobie.

Chcę iść z tobą do łóżka.

►► Ale ja stale myślę o

tobie.

O Boże, ale te kobiety są

męczące!

►► Pasujemy do siebie.

Zaraz pójdziemy do łóżka.

►► Zadzwonię do ciebie!

W porządku, tego już nie

muszę wam tłumaczyć, prawda?

Sytuacja klasyczna

ON wraca z pracy do domu. Blada, napięta twarz, tępy wzrok. ONA

właśnie chce powiedzieć: „Witaj”, ale on z furią rzuca teczkę na
krzesło. Ej, co jest grane? Czy powiedziała coś niewłaściwego? Ale
przecież tak naprawdę w ogóle nie zdążyła się odezwać.

On zdejmuje płaszcz z kwaśną miną.
- Co się dzieje? - dopytuje się ona, nie wiedzieć czemu, od razu

czując się winna. On w milczeniu szarpie sznurówki butów, które
odmawiają posłuszeństwa.

- Na litość boską! - warczy on.
- Hej, co się dzieje? - ona próbuje jeszcze raz.
- Źle się czuję! - powtarza on, niczego nie wyjaśniając, i mija ją w

pośpiechu. Chwilę potem słychać szum wody nalewanej do wanny.

Trudno, w takim razie nici z kina dziś wieczorem, myśli ona. Ale o

co mu właściwie chodzi? Czy chciał powiedzieć: „Źle się czuję -
miałem dzisiaj cholernie ciężki dzień”, czy też może: „Źle się czuję -
chyba się przeziębiłem”?

Ona ostrożnie uchyla drzwi do łazienki. On leży w wannie jak

wieloryb, który osiadł na mieliźnie, i patrzy na nią, jakby była istotą
pozaziemską. Ona siada na krawędzi wanny.

- Skarbie, co ci właściwie jest?
- Źle się czuję! - odpowiada szorstkim, opryskliwym tonem.

(„Nawet w wannie nie mogę mieć chwili spokoju?”).

- Tak, ale co ci dolega? Boli cię głowa, gardło, czy brzuch...?

(„Bawimy się w zgadywanki, czy jak?”).

- O Boże! Źle się czuję! Po prostu źle! Odsuń się, chcę wyjść!

(„Kobieto, zejdź mi z drogi!”).

Wkurzony gramoli się z wanny i, owinięty ręcznikiem, błędnym

krokiem podąża w stronę sypialni. Pada na łóżko.

- Zrobić ci herbatę? - pyta bezradnie ona. Wprawdzie cały czas nie

wie, co mu właściwie jest, ale herbatę chyba zawsze można
zaproponować - jest to miłe i świadczy o jej trosce.

- Nie. Albo tak, niech będzie. Zresztą sam nie wiem. Najlepiej

zostaw mnie w spokoju!

Nie wiedzieć czemu, ona robi coś dokładnie przeciwnego. Siada

obok niego i bierze go za rękę.

- Ależ, kochanie, powiedz co ci jest.
- Puść mnie. - On gwałtownie cofa rękę, jakby go ugryzł komar. -

Nie mogę teraz!

Co za histeryk! W końcu ona traci cierpliwość.
- Powiesz mi może wreszcie, co ci jest? Co to znaczy: źle? Słabo ci,

masz gorączkę, jest ci niedobrze, coś cię boli? Chyba to jednak nic
poważnego? - nie ustępuje.

On przewraca oczami, jakby miał za chwilę dostać udaru mózgu.
- Źle się czuję, chyba już ci mówiłem! Źle, jeśli rozumiesz

znaczenie tego słowa. Muszę to tłumaczyć? Wiesz co, wyjdź stąd, jeśli
możesz. No, idź sobie wreszcie! - Wyczerpany wtula głowę w
poduszkę i zamyka oczy - jest gotowy na śmierć.

No dobrze. Czy ona musi wysłuchiwać, jak on się na nią wydziera?

Wstaje urażona i wychodzi. Jej współczucie zamienia się w złość.
Przez chwilę zastanawia się, czy nie powinna trzasnąć drzwiami, ale w
końcu bardzo cicho, cichuteńko je zamyka. Niech idzie, gdzie pieprz
rośnie!

Tak, tak, jak dobrze to znamy, prawda? Nie jest łatwo mieć w

domu cierpiącego mężczyznę. Kobiety cierpią po prostu piękniej! Kiedy
my nie jesteśmy w formie albo mamy chandrę, nie tylko mówimy,
czego

nam

brak.

Jesteśmy

ponadto

bardzo

cierpliwymi,

bezproblemowymi pacjentkami, które są wdzięczne za to, że ktoś się o
nie  troszczy,  trzyma  za  rękę  czy  po  prostu  jest  obok.  Nie  sprawiamy
kłopotów.  Kiedy  więc  chorujemy,  troska  o  nas,  dbanie  o  nas  i
pielęgnacja,  to  czysta  przyjemność.  Jeśli  w  ogóle  kiedyś  bywamy
chore!

Inaczej jest z chorym mężczyzną. Nie jest ani bezbronny, ani miły,

ani wdzięczny. Jego sposób bycia oscyluje między histerią a
bezczelnością. Wiedział o tym już Molier - trzeba uczciwie przyznać, że

miewał czasem rację. Dla kobiet takie zachowanie stanowi
nierozwikłaną zagadkę. No bo jak to możliwe, żeby równocześnie
cierpieć i przejawiać taką agresję?

„Źle się czuję!”. Kiedy mężczyzna wypowiada to zdanie, oznacza

ono  pretensję  do  całego  świata  i  równocześnie  całkowitą  amnezję.
Zdanie  to  jest  zrozumiałe  jedynie  w  szerszym  kontekście.  Ponieważ
jego  znaczenie  bywa  różne.  „Źle  się  czuję  i  nienawidzę  was
wszystkich!” albo: „Źle się czuję - zrób mi coś do picia, zabierz dzieci,
zachowuj  się  tak,  jakby  cię  nie  było  i  broń  Boże  się  nie  odzywaj!”,
albo: „Robię sobie przerwę. Skoś trawnik. Ja na razie na pewno nic tu
nie  będę  robić!”.  Na  przyjęciu  „Źle  się  czuję!”  może  oznaczać:  „Nie
mam  ochoty  dłużej  się  przyglądać,  jak  ten  przystojniaczek  z  tobą
flirtuje”. Jeśli kiedyś udało ci się wyrwać bez dzieci i bez niego, wtedy
„Źle się czuję!” wyraża pretensję: „Skoro zostawiłaś mnie z tym całym
kramem,  to  przynajmniej  popsuję  ci  nastrój”.  Zdanie  „Źle  się  czuję!”
wypowiedziane po godzinie dwudziestej drugiej oznacza: „Dzisiaj nici z
seksu,  nie  mam  ochoty”.  A  to  samo  zdanie  wygłoszone  wtedy,  kiedy
on ma 37,5 stopnia gorączki, oznacza: „Czuję, że wkrótce umrę”.

Jednakże z całą pewnością nie oznacza ono zachęty: „Chodź

kochanie, przytul mnie i pobądź ze mną”. Jako kobieta musisz to po
prostu przyjąć do wiadomości. Nie możesz nie uwzględniać tego faktu.
Bo tylko wywołasz frustrację obu stron!

Uwaga:
„Źle się czuję!” wypowiedziane przez kobietę oznacza: „Proszę,

chodź i przytul mnie!”.

„Źle się czuję!” wypowiedziane przez mężczyznę oznacza: „Proszę,

idź sobie i zostaw mnie w spokoju!”.

A więc - nie pomyl się!

Na śmierć i życie

Mężczyźni nie zawsze są tacy bierni, kiedy w grę wchodzi ich

zdrowie. Jeśli mężczyzna czuje, że rzeczywiście jest chory (a nie tylko
ma  zły  humor),  może  tak  szczegółowo  i  wyczerpująco  opisywać
wszystkie  objawy  chorobowe,  że  lekarze  aż  bledną  z  zazdrości.  Tak,
można  zaryzykować  twierdzenie,  że  stosunek  mężczyzn  do  choroby
jest  bardzo  osobisty.  Czasami  mężczyźni  dokumentują  przebieg
choroby,  prowadząc  pamiętnik.  Zaprezentował  nam  to  już  Tomasz
Mann  („Dziś  znowu  potworny  katar”).  A  od  czasów  Woody  Allena
wiemy też, do czego jest zdolny mężczyzna, który czuje zbliżającą się
niechybnie śmierć, której zwiastunem jest szum w uszach.

To rozumie się samo przez się, że mężczyźni nie chorują na zwykłe

choroby. Każda choroba to sprawa życia i śmierci! Katar może przecież
zwiastować  ptasią  grypę.  Siniak  na  nodze  po  upadku  z  roweru  jest
pewną  oznaką  raka  skóry  („Przecież,  kiedy  byłem  mały,  okropnie
spaliłem  się  na  słońcu!”),  świdrujący  ból  głowy  nie  jest  skutkiem
nadmiernej konsumpcji napojów wyskokowych poprzedniego wieczoru
- o nie, to trzydniowy rak, który uparcie pożera kolejne partie mózgu.
Za dużo zjadł i odczuwa ucisk na klatkę piersiową? To zastawka serca,
która nie domyka się już prawidłowo. A jeśli do tej pory nikt tego nie
powiedział,  to  ja  się  odważę,  dla  pełnego  zrozumienia  sprawy  -  otóż
najpiękniejsze choroby zawsze wynajdywali mężczyźni!

Męskie fantazje na temat śmierci nie mają granic - jeśli chodzi o

choroby,  każdy  mężczyzna  jest  kreatywnym  twórcą,  staje  się  na  tym
polu  prawdziwym  artystą.  Nieocenione  źródło  inspiracji  stanowią
artykuły prasowe. No bo skoro nawet w „Sternie” pisali o tajemniczym
wirusie Ebola, który podobno ostatnio stał się bardziej agresywny, to
byłoby jawną głupotą nie skontrolować swojego organizmu pod kątem
pierwszych  objawów  tej  choroby.  Po  raz  pierwszy  zauważył

zaczerwienienie na skórze? Teraz zamęczy wszystkich swymi chorymi
domysłami. A kiedy już otoczenie - i w domu, i w biurze - nie może
tego znieść, to są jeszcze lekarze - ostatnia deska ratunku. Chociaż
ostatnio ciągle nie mają dla niego czasu...

Kiedy mężczyzna twierdzi: „Ten lekarz jest do niczego!”, myśli:

„Ten ignorant całkowicie lekceważy moje dolegliwości!

Dzięki Bogu, istnieje jeszcze pogotowie ratunkowe! Musi

przyjechać  na  wezwanie  i  można  tam  dzwonić  dwadzieścia  cztery
godziny na dobę. Nareszcie! Dzień mija, ból nie mija. Prawdopodobnie
to  właśnie  tacy  mężczyźni  wywindowali  składki  na  kasy  chorych.
Zresztą  sami  chętnie  dorzucają  grosik,  żeby  tylko  pokrzyżować  plany
kostuchy.

Zakupy w aptece i w drogeriach to ulubiony sport mężczyzn, którzy

mają  tak  zwaną  świadomość  prozdrowotną.  Tacy  panowie  bardzo
cenią  preparaty  multiwitaminowe,  wapno,  batoniki  musli  domowej
roboty,  środki  zapobiegające  grypie  i  izostar  dla  ambitnych
sportowców. Nie ma ograniczeń w ich zażywaniu, a są przecież o wiele
praktyczniejsze  i  bardziej  urozmaicone  niż  jedzenie  jabłek  czy  też
codzienna porcja ruchu. Zresztą na zdrowiu nie można oszczędzać.

Bo na cóż bogactwa tego świata, jeśli trzeba z niego odejść?
Okej, po tych wyjaśnieniach kobiety spojrzą na cały problem z

innej  strony.  Ale  one  nie  są  tak  wrażliwe  na  ból  jak  mężczyźni.  Jakiż
panowie  robią  raban,  kiedy  się  zranią.  I  nie  mam  tu  na  myśli  ran
zadanych  przez  piłę  tarczową,  ale  przez  malutkie  nożyczki  do
paznokci. „Leci mi krew!” - krzyczą z przerażeniem. My, kobiety, mimo
utraty  krwi,  nie  panikujemy.  Przecież  wówczas  musiałybyśmy  co
miesiąc  trafiać  na  pogotowie.  I  bądźmy  szczere  -  my  wolimy  w  tych
chwilach wyskoczyć do miasta.

Oczywiście, można znaleźć wśród mężczyzn twardych gości, którzy

nie mdleją na widok krwi - myślę tu o chirurgach, położnikach i
seryjnych mordercach. Ale czy rzeczywiście może to nas napawać
optymizmem?

1-2-3-jestem przy tobie!

Przytoczona poniżej historyjka ma jasno ukazać, że mężczyźni są

nadzwyczaj wrażliwymi istotami, których myśli w pierwszym rzędzie
kierują się ku ich fizycznemu samopoczuciu - bo inaczej straciliby
grunt pod nogami.

Kobieta, tuż przed porodem. Mężczyzna, który chce jej towarzyszyć

przy narodzinach dziecka.

Trzy dni przed spodziewanym terminem porodu przezorny

mężczyzna  zabiera  się  do  pakowania  torby:  pięć  torebek  cukru
gronowego,  puszka  izostaru  dla  wyczynowych  sportowców,  puszka
coca-coli, butelka multiwitaminy, paczka herbatników, mały szampan,
paczka  słonych  paluszków,  dwa  kawałki  kiełbasy  myśliwskiej,
pakowane próżniowo kanapki, opakowanie aspiryny.

Kobieta, poruszona jego działaniami, mówi:
- Ależ kochanie, to bardzo miłe z twojej strony, ale te rzeczy na

pewno mi się nie przydadzą...

- Ale to przecież nie dla ciebie - odpowiada mężczyzna. - O ciebie

już  tam  zadbają.  A  ja  muszę  przecież  myśleć  o  tym,  jak  to  wszystko
zniosę.  Potem  nie  dostanę  nic  do  jedzenia  i  picia,  albo  siądzie  mi
krążenie...  Taki  poród  może  przecież  długo  trwać.  Muszę  być
przygotowany na wszystko.

I co, uważacie, że wymyśliłam tę historię?

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny

mówi...

Jęczenie i cierpiętnictwo mężczyzn jest znane od zarania świata.
Wiecie, dlaczego Bóg po stworzeniu Adama stworzył jeszcze Ewę?

Bo miał dość ciągłego jęczenia Adama. Dlatego u jego boku postawił
kobietę,  która  miała  w  przyszłości  wysłuchiwać  męskich  jęków.  Przy
czym trzeba w tym miejscu jasno zaznaczyć, że przez większość czasu
nie miały one nic wspólnego z upojnym seksem (i tak zostało do dziś).
Niestety,  jęczenie  nie  ucichło.  Kiedy  więc  wydarzyła  się  ta  afera  z
jabłkiem, Bóg miał doskonałą wymówkę, żeby pozbyć się uciążliwego
hipochondryka.  Wprawdzie  było  mu  trochę  żal  Ewy,  ale  nie  miał
wyjścia - trzeba było ją poświęcić, żeby zyskać święty spokój.

Chcę przez to powiedzieć, że mężczyzna został stworzony ze

skłonnością do cierpiętnictwa.

I tak jak kobiety stale zamartwiają się, czy nie są za grube albo czy

nie utyją, to mężczyźni ciągle zadają sobie pytanie, czy nie są chorzy
albo czy wkrótce nie zachorują. I w tej kwestii niczego nie zmienią ani
opowieści  o  Indianach,  którzy  nie  czują  bólu,  ani  przekonanie,  że
chłopaki  nie  płaczą.  Bo  to  sprawa  wrodzonych  zdolności,  właściwości
czy  też  -  jeśli  teraz  będzie  wam  łatwiej  zrozumieć  -  budowy  molekuł
(cząsteczek).  Przypomnijmy,  że  mężczyzna  został  zrobiony  z  gliny,  a
kobieta z żebra. Przecież glina jest bardziej miękka niż kość. Być może
w  tym  tkwi  przyczyna  męskiej  nadzwyczajnej  nadwrażliwości  na
własnym punkcie.

Co możesz zrobić?

Trudna sprawa. Ale myślę, że im mniej zrobisz, tym lepiej.

Mężczyzna, który źle się czuje w swoim ciele, właśnie z tego powodu
jest nie do wytrzymania, że sam siebie nie może ścierpieć. Narzeka na
potęgę, i nie chciałby w tobie zobaczyć swojego lustrzanego odbicia (a
zobaczy je, jeśli nie powstrzymasz się od komentarzy).

Jeśli chcesz zyskać przychylność cierpiącego mężczyzny, zostaw go

w spokoju. Stojąc w drzwiach, wrzuć do pokoju porcję współczucia,
ale w szaleństwie troskliwości nie zostań boa dusicielem. Kiedy będzie
czegoś potrzebował, da ci znać. Jeśli zacznie to robić zbyt często, kup
mu książkę Zdrowie mężczyzny, żeby miał się czym zająć, i powiedz:
„Zostawię cię teraz na trochę w spokoju, żebyś mógł odpocząć, moje
ty biedactwo”.

Potem usiądź na kanapie i obejrzyj sobie dobry film. I tak zrobiłaś

wszystko co mogłaś.

A jeśli twój śmiertelnie chory ukochany znów da upust

hipochondrycznym fantazjom i powie ci, że niedługo będzie po nim,
nie martw się - mężczyzna, który stale powraca do tematu śmierci,
przeżyje cię o jakieś dwadzieścia lat!

Sytuacja klasyczna

ONA ma urodziny, a ON z tej okazji wymyślił coś wspaniałego.

Mówi o tym już od kilku dni.

- Może dostaniesz coś naprawdę fajnego! - zapowiada z tajemniczą

miną. Zapowiedź niespodzianki podsyca jej ciekawość.

- Nigdy się nie domyślisz! - Śmieje się zadowolony z siebie. -

Zobaczysz, że się ucieszysz!

Co też takiego wymyślił? Brzmi to jak coś więcej niż wariant

pralinkowo-perfumeryjny.  No,  ale  przecież  tym  razem  to  okrągła
rocznica.  Może  zorganizował  jakąś  imprezę?  Z  kapelą  na  żywo  i  tak
dalej.  Albo  zamówił  lot  balonem?  Albo  może  zauważył,  że  bardzo
podobały  jej  się  te  kolczyki,  które  miała  jej  kuzynka,  i  zamówił  takie
same  u  jubilera?  Oczywiście,  wypad  na  zakupy  do  Paryża  albo
Nowego  Jorku  też  byłby  niezły...  Tak  często  marzyła,  żeby  przy
śniadaniu  znaleźć  pod  serwetką  bilet  lotniczy.  W  końcu  z  okazji  jego
okrągłych  urodzin  zafundowała  mu  weekendową  wycieczkę  do
Neapolu; on przecież tak bardzo interesuje się wykopaliskami. Wtedy
powiedział, że na jej urodziny też wymyśli coś nadzwyczajnego...

Wreszcie nadchodzi ten długo oczekiwany dzień! Nareszcie wolno

jej  wejść  do  dużego  pokoju.  Na  stole  stoi  ogromny  bukiet  kwiatów.
Niestety,  kompozycja  trochę  chybiona:  4  czerwone  róże,  40  gałązek
gipsówki,  400  gałązek  paproci  i  innego  zielska.  W  każdym  razie
zawartość  ozonu  w  pomieszczeniu  wyraźnie  wzrosła.  Ona  bierze
głęboki  oddech  i  podchodzi  bliżej.  Z  trudem  próbuje  dostrzec  coś
przez gęste zarośla. Może coś schował w środku? Nie, fałszywy trop.
No,  ale,  przepraszam  bardzo,  gdzie  mógł  ukryć  ten  jedyny  w  swoim
rodzaju, wspaniały prezent?

Jest! Pod chaszczami leży mała paczuszka. Niestety, za duża, żeby

skrywała w środku jakieś precjoza od jubilera - chyba że całą sztabkę

złota.

- Otwórz! - nalega podekscytowany, z tajemniczym uśmiechem na

twarzy.

Zmaganiom z hojnie poprzyklejanymi paskami taśmy klejącej

towarzyszy podejrzany skurcz żołądka. Od razu widać, że on sam był
mistrzem-pakowaczem.  Z  całą  pewnością  tym  razem  nie  jest  to
prezent  z  perfumerii.  Ona  przypomina  sobie  z  przerażeniem,  że  trzy
lata  temu  z  takim  samym  zadowoleniem  na  twarzy  ofiarował  jej  na
urodziny brytfankę do ciasta. A przed dwoma laty dostała... czy to nie
wtedy  kupił  te  dziwaczne  filiżanki  do  kawy  w  misie?  Z  dołączoną
karteczką, na której napisał: „Twój misiaczek zawsze chce z Tobą jeść
śniadanko?”.  No  tak  -  to  przynajmniej  było  w  pewnym  sensie
rozczulające.  Można  by  rzec  -  prezent  symboliczny.  Gdyby  jeszcze  te
filiżanki  nie  były  takie  okropnie  brzydkie.  Ale  nie  odważyła  się  wtedy
powiedzieć  mu  prawdy.  I  to  był  błąd.  Bo  rok  temu  dostała  od  niego
talerzyk  w  misie  do  kompletu.  Jeśli  teraz  pokusił  się  o  kupienie
kieliszków do jajek w misie? Nie, zawiniątko jest za ciężkie.

Jakoś udało jej się zdjąć opakowanie i trochę bezradnie spogląda

na... puszkę sardynek. Ze wszech miar... oryginalne, ale co to ma
znaczyć!

- Musisz przeczytać karteczkę! Musisz przeczytać karteczkę! - On

skacze wokół niej, przestępując z nogi na nogę, jak krasnoludek wokół
sierotki Marysi. - Puszka sardynek coś oznacza, domyślasz się?

Tak, domyśla się. Może jest jeszcze jakaś nadzieja. Ona nachyla

się i czyta: „Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Kochana. Z tej
okazji chcę Cię porwać... Zgadnij dokąd!”.

On patrzy na nią tak, jakby właśnie wygrała podróż dookoła

świata.

A może...? Puszka sardynek - sardynki - Sardynia! Sardynia!!!

Zabiera ją na Sardynię! Zawsze chciała tam pojechać!

- Och, najdroższy! - mówi porażona nagle tym faktem. - Chyba

zwariowałeś! Czy masz na myśli to, że pojedziemy do, do...

- Dziś wieczorem, najdroższa - wyjaśnia dumny i zadowolony z

siebie. - Zamówiłem już stolik.

- Zamówiłeś stolik? - pyta z niedowierzaniem. - Na... Sardynii?
- Nie, a dlaczego na Sardynii? Pójdziemy do tej milutkiej knajpki

rybnej, gdzie ostatnio byłem z kumplami. Ale tym razem tylko ty i ja.
No i? Co teraz powiesz? Miałem kapitalny pomysł, prawda?

Niestety, nic mi nie wiadomo, czy obdarowana zemdlała z wrażenia

po  wyjaśnieniu  tajemnicy  zaszyfrowanej  w  puszce  sardynek,  czy  też
może wcześniej miała okazję rzucić konserwą w skroń „Sardyńczyka”.
Pewne  jest  jednak,  że  mężczyźni  wykazują  się  nieprawdopodobnymi
zdolnościami,  jeśli  chodzi  o  prezenty  dla  swoich  partnerek  (wszystkie
inne  prezenty:  dla  przyjaciół,  dzieci,  teściowej  kupujemy  raczej  my,
prawda?).

Kobiety z reguły kochają prezenty. Na przykład, paczuszki od

przyjaciółek

otwierają

radosnym

podekscytowaniem

wewnętrznym  przekonaniem,  że  zawartość  im  się  spodoba.  Prezenty
od  mężczyzn  zbyt  często  wprawiają  je  w  zakłopotanie  i  wywołują
pewną nerwowość. Ale nie z tego powodu, że nie lubią niespodzianek.
Kobiety  uwielbiają  niespodzianki!  A  jednak,  kiedy  mężczyzna
oznajmia:  „Kochanie,  mam  dla  ciebie  niespodziankę”,  odczuwają
wewnętrzny  niepokój.  Zbyt  często  bowiem  po  tych  słowach
następowały  tak  niewiarygodne  wydarzenia,  nierzadko  związane  z
silnym  rozczarowaniem,  że  pojawia  się  naturalny  problem:  ile  razy
można przekonywająco udawać zachwyt?

Co możemy zrobić, kiedy mężczyźni z absolutnym wyczuciem

błędu zdobywają rzeczy, których widok bywa tak szokujący, że nie
możemy się nadziwić, że na ziemi w ogóle istnieją takie przedmioty?

Swoją drogą zasadne staje się pytanie: skąd się biorą te wszystkie

potworki, które lądują na regale rok w rok? Może istnieje jakiś
tajemny katalog wysyłkowy, o którym nic nam nie wiadomo?

A przecież mężczyźni nie żyją w afrykańskim buszu, gdzie jedyne

dostępne  dobra  to  szklane  koraliki  i  zęby  upolowanej  zwierzyny.
Myślę,  że  mieszkają  tutaj  wśród  nas,  w  cy-wi-li-zo-wa-nym  świecie.
Czytają  gazety,  słuchają  radia  w  samochodzie,  oglądają  telewizję,
chodzą do kina. Gdyby zechcieli zwrócić odrobinę swej cennej uwagi,
to dowiedzieliby się, jak się mają sprawy z prezentami.

Mężczyźni, którzy w oczekiwaniu na powrót ukochanej dekorują

całe  mieszkanie  różami  i  świecami,  są  znani  z  filmów.  W  filmach  on
wciska  jej  w  rękę  kluczyki  do  kabrioletu,  wypowiadając  nonszalancko
zdanie:  „Wyjrzyj  przez  okno,  przed  domem  stoi  coś  dla  ciebie”.  W

filmach  ona  wstaje  w  nocy,  żeby  uciszyć  płaczące  dziecko.  A  kiedy
wraca,  co  zastaje  na  poduszce?  Macie  rację  -  małą  szkatułkę  z
drogocennym klejnotem. W filmach on, stojąc za jej plecami, zakłada
jej  naszyjnik  z  pereł.  W  filmach  mężczyzna  może  wynająć  całą
restaurację tylko dla nich dwojga.

I nawet w przypadku romantycznych, skromnych prezentów, które

wcale nie muszą kosztować krocie, a jedynie mają przypomnieć o jego
miłości  i  szacunku,  w  rzeczywistości  mężczyźni  zachowują  się  jakby
trochę inaczej niż bohaterowie z ekranu. Nieczęsto mężczyzna zwiesza
z  wiaduktu  na  autostradzie  prześcieradło,  na  którym  własnoręcznie
napisał sprayem: „Kocham Karolinę”. Prawdopodobnie przyczyna tkwi
w  scenariuszach  filmowych.  I  mimo,  że  większość  filmów  reżyserują
mężczyźni,  założę  się,  że  gdzieś  z  tyłu  siedzi  asystentka,  która
podpowiada:

- Nie, nie, to nie tak. Kobieta musi dostać to i to, a ma się to odbyć

tak i tak.

Niestety, w codziennym życiu brakuje tych przyjaznych dusz, które

znają nasze najskrytsze życzenia.

1-2-3-trzydzieści możliwości chybionych

prezentów dla kobiet

W rzeczywistości mężczyźni kupują inne prezenty.
Są tacy, którzy w ogóle nic nie kupują. Albo z powodu poglądów

(„Wszystko  to  tylko  terror  konsumpcji!”),  albo  dlatego,  że  przeoczyli
ważną datę („Ale to da się nadrobić później, moja droga!”). Niektórzy
mężczyźni ofiarowują z różnych okazji bony. Myślę tu o bonach, które
nigdy  nie  zostaną  zrealizowane.  Znam  kobiety,  które  zdążyły  się
rozwieść  albo  nawet  przenieść  na  tamten  świat,  a  nigdy  nie  miały
okazji skorzystać z dwutygodniowego pobytu na farmie piękności albo
z rejsu wzdłuż Nilu.

Uwaga:
Bony mają sens tylko wtedy, gdy realizuje się je od razu.
W tym miejscu pojawia się pytanie natury ogólnej: czy prezent

zawsze  trzeba  kupować  najwcześniej  24  godziny  przed  terminem
wręczenia?  Daty  urodzin,  imienin,  świąt  Bożego  Narodzenia  mają  tę
zaletę,  że  są  znane  już  co  najmniej  rok  wcześniej,  prawda?  Jak  to
możliwe - to pytanie zadaje sobie każda przewidująca kobieta - że 23
grudnia  o  godzinie  14:30  w  sklepach  buszują  tłumy  mężczyzn,
potykając się o wszystko, wskutek wytężonego myślenia, i denerwując
ekspedientki,  bo  nie  znają  nawet  rozmiaru  biustonosza  swojej
partnerki  („Myślę,  że  może  135  G  albo  coś  w  tym  stylu”).  Albo  dają
sobie  wcisnąć  poliestrowe  apaszki  z  nadrukiem  w  podkowy.  Ale  o  co
chodzi, przecież podkowa przynosi szczęście, prawda?

Są także mężczyźni, którzy przychodzą z pustymi rękami, stosując

przy tym taktykę ofensywną. Pojawiają się wieczorem na urodzinowej
kolacji z jowialnym gestem i wyjaśnieniem: „Ja jestem prezentem!”, i
czują się tak, jakby byli samym Jamesem Bondem, który za chwilę
wskoczy do łóżka z jakąś blondyną. W końcu dał się zaprosić na

kolację. W końcu powinnyśmy się cieszyć, że w ogóle raczył nam
poświęcić chwilę swojego cennego czasu.

Trzeba wykazać się wzmożoną czujnością także przy tych panach,

którzy  pojawiają  się  z  jedną  czerwoną  różą.  Prawdopodobnie  są  z
siebie  dumni.  Załatwili  sprawę  tanio  i  romantycznie  zarazem.  Ale
powiedzmy  to  wprost  -  żadna  kobieta  nie  chce  dostać  jednej
czerwonej róży - poza przypadkiem, kiedy on przyjechał odebrać ją z
lotniska. Albo kawaler róży jest biednym studentem. Lub co najmniej
tenorem w operze narodowej i zaśpiewa arię tylko dla niej.

Okej, nie chcę być niesprawiedliwa. Jeśli się dobrze zastanowimy,

to dojdziemy do wniosku, że są gorsze rzeczy dla kobiet, niż czerwona
róża  na  długiej  łodydze.  Na  przykład,  różowa  gerbera  z  gipsówką  i
asparagusem.  Tu  jednak  znowu  mamy  do  czynienia  z  kwiaciarstwem
jako rzemiosłem artystycznym, które znamy tak dobrze z pogrzebów.
A  fakt,  że  mężczyźni  do  tej  pory  nie  pojęli,  że  kącik  z  kwiatami  na
stacji  benzynowej  nie  jest  właściwą  drogą  do  serca  kobiety,  pozwala
spojrzeć głębiej na cały problem.

Zresztą wygląda na to, że stacje benzynowe są ulubionym

miejscem zakupów dla mężczyzn. Kierując się mottem „Małe upominki
podtrzymują przyjaźń”, kupują tutaj ochoczo wszystko to, co budzi w
nich wewnętrzne dziecko: pluszowe misie, które przyczepiły się do
wielkiego czerwonego serca z napisem „Sweetheart”, kamienne lampy
o działaniu zdrowotnym albo płyty CD z serii „Dla każdego coś miłego”
- rzewnie pościelowy numer kolekcji 125. Ale nawet wtedy kobieta
może mówić o pewnej dozie szczęścia.

Jeśli mężczyzna chce być oryginalny, kupuje breloczek do kluczy z

myszką Didl („...bo jesteś moją słodką myszką”) albo śmiejący się
worek („...bo tak pięknie się śmiejesz”). Wszystko to już znamy. I niby
kogo to ma bawić? Może nas? Otóż takimi pomysłami się nas nie kupi,
drodzy panowie. W kwestii podarunków mamy klasyczne poglądy.

Jeśli kobieta i mężczyzna od niedawna mieszkają razem,

oryginalność  prezentów  gwałtownie  wzrasta.  Wtedy  bowiem
mężczyzna chętnie obdarowuje kobietę czymś praktycznym, co jednak
w  dalszym  ciągu  pozostaje  bardzo  osobiste,  bo  przecież
przypuszczalnie tylko ona będzie z tego korzystać. Prawdopodobnie w
ten  sposób  wyraża  się  podświadoma  tęsknota  za  utraconym

dzieciństwem,  ma  to  być  jak  zaklęcie,  przenoszące  go  w  świat,  w
którym mama gotowała, prasowała i smarowała masłem kanapki. I -
hej!  -  która  z  nas  nie  ucieszy  się  z  brytfanny,  żelazka  z  nawilżaczem
czy  miksera?  Tak  w  głębi  serca,  w  najskrytszym  jego  zakamarku?
Szkoda,  że  szybkowary  wyszły  z  mody.  Przy  odrobinie  szczęścia
znajdziemy pod choinką elektryczną suszarkę typu hełm albo damską
maszynkę do golenia.

Jeśli wyczerpie już paletę sprzętu AGD, sięga po sprzęt

elektroniczny,  który  w  ostatnim  czasie  tak  się  rozmnożył:  kupuje
odtwarzacz  DVD,  telewizor  z  płaskim  kineskopem,  sprzęt  grający
zawieszany  na  ścianie,  kamerę  cyfrową.  Przecież  marzy  o  tym  każda
kobieta!  I  nie  wypada,  żeby  w  domu  nie  było  takiego  sprzętu,
zwłaszcza  że  jest  coraz  tańszy.  Do  takiego  podarunku  mężczyzna
chętnie dołącza komentarz: „Niech to będzie prezent pod choinkę dla
nas obojga”.

Zastanawiające jest też, że prezenty od mężczyzn z biegiem czasu

stają  się  coraz  mniejsze,  chociaż  oni  z  reguły  są  pracującymi
członkami  społeczeństwa  i  z  czasem  dysponują  coraz  większą
gotówką,  zdecydowanie  przewyższającą  zasoby  finansowe  z  czasów
studenckich  czy  praktyk  zawodowych.  Kiedy  dwudziestolatek  wręczał
nam  fajne  złote  kolczyki,  to  może  się  zdarzyć,  że  koło  trzydziestki
będziemy  trzymać  w  ręku  czarną  praktyczną  (!)  torbę  ze  skaju  firmy
no  name  -  do  której,  dla  odmiany,  kupi  nam  przy  następnej  okazji
najmniejszą  z  możliwych  portmonetkę  od  Prady.  Jak  mamy
wytłumaczyć mężczyznom, że w kwestii prezentów dla kobiet liczy się
przede  wszystkim  gest?  Nie  pojmą  tego  nigdy.  A  następnym  razem
wręczą nam walizkę.

Oczywiście, znane są przypadki mężczyzn, którzy kupują kobietom

nieprawdopodobnie drogie prezenty. Klejnoty i wyroby ze skóry. I
wiem, że to, co teraz powiem, jest okrutne, ale cóż: drogie prezenty
też mogą być okropne.

A jeśli już uda mu się raz trafić w dziesiątkę, zdradza symptomy

seryjnego mordercy. Mam znajomą, która mogłaby otworzyć sklep z
glinianymi garnkami do kiszenia ogórków, tylko dlatego, że pierwszy z
nich naprawdę jej się podobał i - nie przemyślawszy sprawy - bardzo
nierozsądnie wyraziła głośno swoje szczere zadowolenie.

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny

mówi...

Kiedy mnie pytacie, dlaczego to tak właśnie wygląda, mogę podać

tylko  jeden  powód:  mężczyźni  nie  potrafią  na  niczym  skupić  uwagi.
Nie słuchają, kiedy próbujemy im przedstawić swoje potrzeby. Bo i po
co?  Ich  prezenty  bywają  drogie,  tanie,  kupowane  pod  wpływem
impulsu, infantylne, oryginalne, albo w ogóle ich nie ma. Dla nich kulą
u nogi jest sam zwyczaj dawania prezentów. W porządku, zgadzają się
to zrobić raz. W końcu to miłe, sprawić radość ukochanej. Ale po co to
powtarzać,  nie  wiedzą.  Przecież  najlepiej  jest,  gdy  każdy  sam  kupuje
to, czego akurat potrzebuje. I odpada wtedy uciążliwe pakowanie.

Bo cóż ekscytującego jest w tych prezentach, skoro nawet nie

wiadomo, co się dostanie?

What you see is what you get - cóż, oni wszystko widzą na opak.
W przeciwieństwie do kobiet mężczyźni nienawidzą niespodzianek.

Tych, których oczekuje się od nich (muszą je wymyślić), i tych, które
sprawiają im inni. Życie jest wystarczająco niebezpieczne, żeby się
narażać na dodatkowe ryzyko.

W przeciwieństwie do kobiet mężczyźni nie uważają, że prezenty w

jakikolwiek sposób wyrażają ich miłość. Dowodem miłości są fakty: to,
że przychodzi do domu albo że rozkwasił nos rywalowi.

Kiedy mężczyzna mówi: „Tym razem chciałbym dać ci coś

wyjątkowego”, to ma na myśli: „Kiedy pójdziemy do łóżka?”.
Ewentualnie oznacza to: „Było cudownie ostatnim razem, kiedy znowu
pójdziemy do łóżka?”.

Zatem przestańmy czegokolwiek oczekiwać! Być może istnieją

mężczyźni, którym prawdziwą radość sprawia konfrontacja z tematem
„Prezenty dla mojej ukochanej”. Albo tacy, którzy miesiącami łamią
sobie głowę, jak spełnić nasze marzenia.

Co możesz zrobić?

Jeśli chcesz uniknąć corocznych dramatów, masz tylko jedno

wyjście: bądź konkretna. Napisz swoje życzenie na karteczce. Wywieś
listę  sklepów,  gdzie  on  może  kupić  dowolną  rzecz,  bo  wszystkie  są
piękne.  Poinformuj  o  swoich  preferencjach  najlepsze  przyjaciółki,  by
mogły  podsunąć  mu  właściwy  pomysł.  Najpierw  sama  zrób
rozeznanie,  co  wchodzi  w  rachubę.  Potem  wybierz  się  z  wybrankiem
serca na spacer po mieście i pokaż mu tę rzecz palcem.

I jeszcze jedno - kiedy mężczyzna pyta kobietę: „Co byś chciała

dostać w prezencie?”, oznacza to, że nie ma żadnego pomysłu, co jej
kupić. Proszę, pomóż mu i powiedz wprost, co chcesz dostać!

Po co wywoływać wilka z lasu, dając odpowiedź w stylu: „Na

pewno coś jeszcze wymyślisz” albo: „Chcę, żeby to była
niespodzianka!”.

No bo wtedy on z pewnością któregoś dnia powie: „Skarbie,

dostaniesz ode mnie coś wspaniałego!”. I znowu wracamy do punktu
wyjścia, czyli do puszki sardynek.

Sytuacja klasyczna

ONA dzwoni do NIEGO, dajmy na to, z wakacji. Opowiada

obszernie i ze szczegółami, jak spędza dzień, o znajomych, o
dzieciach, o plaży (podając też ceny lodów na patyku) i jak jest
wspaniale (opcjonalnie: okropnie).

Po chwili przerywa relację i pyta niespokojnie: „Słuchasz mnie?”

On rzuca krótkie „Tak”. Wskutek tego z jej ust padają kolejne pytania
z serii tych, których mężczyzna nienawidzi jak zarazy: „Co znowu? Coś
się stało? Jakoś dziwnie odpowiadasz. Na pewno wszystko w
porządku?”.

Po zadaniu tych wszystkich pytań, na które on dawał jakby

niepełne odpowiedzi, przy czym ona wyczuwała w jego głosie rosnącą
irytację i niechęć, ona wciąż próbuje skłonić go do bardziej wylewnych
relacji.  Jeśli  jest  wielkoduszna,  w  pewnym  momencie  porzuca  te
próby,  wymuszając  jeszcze  kończące  rozmowę  „Kocham  cię”  i  oboje
rezygnują  -  ona  niespokojna,  on  napięty,  ale  obojgu  spada  kamień  z
serca, że mają to już za sobą.

Chcę z góry uprzedzić: mężczyźni przy telefonie to temat trochę

bezproduktywny.  Można  by  pomyśleć,  że  nie  wiedzą,  do  czego  służy
to  narzędzie  komunikacji  międzyludzkiej.  Trzeba  im  to  wybaczyć.
Wydaje  mi  się,  że  to  jakieś  uwarunkowanie  genetyczne  albo  coś  w
tym  rodzaju.  Kobiety  są  słuchowcami,  a  mężczyźni  -  wzrokowcami.
Dlatego dla mężczyzny ważne jest na przykład to, żeby komórka była
możliwie  jak  najnowsza,  wielofunkcyjna  i  naszpikowana  bajerami.  W
epoce  wczesnokomórkowej  urządzenia  te  musiały  być  duże  i
przyciągać  uwagę,  w  okresie  szybkiego  rozwoju  musiały  być  małe  -
tak  małe,  że  na  miniaturowej  klawiaturze  delikatne  męskie  paluszki
ledwo  były  w  stanie  wystukać  wiadomość  tekstową,  i  -  oczywiście  -
także musiały przyciągać uwagę. Natomiast obecnie, w epoce komórki

rozwiniętej,  obowiązujące  trendy  kierują  je  w  stronę  większych
urządzeń, które zaczynają pełnić rolę przenośnego biura, można z nich
wysyłać  i  odbierać  e-maile  -  że  nie  wspomnę  o  normalnych  już,
dodatkowych  funkcjach,  takich  jak  dostęp  do  internetu,  gry,  aparat
fotograficzny  czy  miniwideo.  Komórki  stałyby  się  jeszcze  bardziej
praktyczne,  gdyby  można  było  nimi  suszyć  włosy  albo  gdyby  miały
wmontowaną  maszynkę  do  golenia  -  bo  właściwie  mężczyzna  nie
potrzebuje  komórki,  która  służyłaby  tylko  do  dzwonienia.  Poświęcimy
teraz słówko temu, po co kobietom telefon - żeby sobie miło pogadać
z  koleżanką  o  wszystkim,  co  się  zdarzyło,  najlepiej  godzinami,
najlepiej  popijając  ciepłą  kawę,  ponieważ  taka  pogawędka  zastępuje
spotkanie, prawdziwy kontakt osobisty.

Oczywiście mężczyzna nie pojmie tego nigdy. Dlatego, gdy

rozmawiamy przez telefon, już po chwili - po godzince czy coś takiego
- wchodzi po raz piąty do pokoju i zaczyna czynić takie gesty, jakby za
chwilę miał się zawalić dom i sytuację mogła uratować wyłącznie
szybka ewakuacja. Albo wywraca oczami i narzeka: „Ciągle gadasz
przez telefon? Przecież zobaczycie się za tydzień!”.

Jeśli mężczyzna musi być pasywnym współuczestnikiem sesji

telefonicznej,  robi  mu  się  słabo  (mądre  kobiety  unikają  tej
konfrontacji).  I  to  nawet  nie  z  powodu  kosztów,  bo  przecież,
korzystając z usług tanich operatorów sieci telefonicznych, można dziś
uzyskać  niedrogie  połączenie  nawet  z  Zimbabwe  (chociaż  wcześniej,
kiedy pieniądze zarabiało się ciężko pracując fizycznie, często właśnie
to  był  główny  powód).  Nie,  to  jest  dla  nich  nieprzyjemne  z  zasady.
Instynkt podpowiada im, że coś musi być nie tak. Ale co?

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny

mówi...

Kiedy kobiety długo rozmawiają ze sobą przez telefon, mężczyzna

ma  stany  lękowe,  ponieważ  obawia  się  (co  jest  uzasadnione),  że
rozmowa  nie  ogranicza  się  do  relacji  z  zakupów  czy  też  opowieści  o
nowych  butach,  ale  może  dotyczyć  także  jego.  Kiedy  mężczyzna
podejrzliwie  pyta:  „O  czym  wy  tak  rozmawiacie  godzinami?”,  w
rzeczywistości  chce  powiedzieć:  „Cały  czas  mnie  obgadujecie,
prawda?”.  A  jeśli  kobieta  wyjdzie  do  drugiego  pokoju  i  do  tego
zamknie  za  sobą  drzwi,  bo  chce  „w  spokoju”  pogadać,  niektórzy
mężczyźni  prawie  wpadają  w  panikę.  No  bo  o  czym  te  baby  tyle
gadają?  O  ostatniej  kłótni,  która  teraz  jest  analizowana  z
najdrobniejszymi szczegółami? Czy może o ostatniej nocy?

Ta pierwotna podejrzliwość może doprowadzić do tego, że on albo

cały czas będzie przeszkadzał, albo podsłuchiwał! Obie drogi z zasady
prowadzą do irytacji („A więc plotkujesz o mnie!”).

Dlatego radzę: nie dopuszczaj do tego, żeby widział cię

rozmawiającą przez telefon. Zaplanuj długą rozmowę telefoniczną na
czas transmisji telewizyjnej z ważnych zawodów sportowych.
Ostrożność nie zawadzi!

Męska miłość do telefonu, nawet jeśli mężczyzna nie wykazuje

oznak paranoidalnych napadów, nigdy nie przekracza pewnych granic.
Tutaj warto przedstawić trzy przekonujące - w jego mniemaniu -
argumenty przeciwko długim rozmowom telefonicznym.

Po pierwsze: Jak w ogóle można tak długo rozmawiać przez

telefon? Telefon służy przecież do jak najkrótszego zasygnalizowania
sprawy i przekazania kluczowych informacji, takich jak opis miejsca, w
którym się znajduje („Jestem właśnie w OBI”), i godziny wizyty
(„Przyjdę o 18:12”).

Po drugie: Czy istnieją sprawy aż tak ważne - poza określeniem

miejsca, z którego dzwonimy, godziną spotkania i ewentualnie
pęknięciem rury kanalizacyjnej albo wypadkiem śmiertelnym - żeby o
nich rozmawiać przez telefon?

Po trzecie: Przecież tam nikogo nie ma. W każdym razie nikogo,

kogo można zobaczyć czy dotknąć. Jak można rozmawiać z aparatem?
No właśnie. Jak można rozmawiać z urządzeniem, niebędącym w
żadnym razie źródłem inspiracji? Bo przecież telefony nie mają ani
długich włosów, ani długich nóg, ani w ogóle niczego fajnego.

Uwaga:
Mężczyźni dzwonią niechętnie, a jeśli już, to krótko. Gdy tylko ich

dłoń obejmie słuchawkę, centrum mowy przestawia się, zapewne
automatycznie, na funkcję „restricted code”.

Kiedy przez telefon rozmawia ze sobą dwóch panów, z reguły nie

dochodzi do żadnych scysji, obaj bowiem posługują się wspomnianym
wyżej  kodem  restrykcyjnym.  Bądźmy  sprawiedliwe  i  przyznajmy,  że
mężczyzna  przy  telefonie  nie  czyni  żadnych  wyjątków  i  nie  różnicuje
swoich  rozmówców.  Czy  to  jego  najlepszy  kumpel,  czy  wspólnik  w
interesach,  czy  jakaś/ta  kobieta  -  przeciętna  rozmowa  przeciętnego
mężczyzny  trawa  2,5  minuty  (liczę  tu  czas,  w  którym  on  mówi)  i
wygląda mniej więcej tak:

On rozmawia przez telefon z nim:
Halo?... A, to ty... Tak... Tak... Aha... Mhhm... Aha... Tak... W

porządku... O czternastej?... Tak - ja też... Tak... Dobrze... No to na
razie... Mhm... Trzymaj się.

On rozmawia przez telefon z nią:
Halo?... A, to ty... Tak... Tak... Aha... Mhhm... Tak... Niee, tu

pada... Mhhm... Nic szczególnego... Tak... W porządku... Nie, co ma
być?... Nic się nie dzieje... Tak, ja ciebie też... Tak.... Dobrze... No to
na razie... Aha... Też się trzymaj.

1-2-3-próba mikrofonu!

A teraz przeczytaj jeszcze raz obie rozmowy telefoniczne, tym

razem na głos, i zwróć szczególną uwagę na typowe dla rozmowy
telefonicznej brzmienie słówka „tak”. Mężczyzna nie wypowiada go jak
śpiewnego długiego „taaak”, ale raczej jak krótkie żołnierskie „tk”. To
nadaje jego wypowiedziom zwięzły styl, który dla nas, żeńskich
klientów telekomunikacji, ma, niestety, nieco ograniczony wdzięk.

Miliony kobiet po tych krótkich i węzłowatych telefonach zadawały

sobie z oburzeniem pytanie, co jest grane.

- Co się dzieje? - łkały cichutko w poduszkę. - Czy powiedziałam

coś nie tak? Coś się stało? Już mnie nie kocha? O Boże! Jestem... za
gruba?!

W porządku, przyznaję, trudno uwierzyć, że ten oszczędny w

słowach,  przybyły  z  kosmosu  Obcy,  ma  być  owym  elokwentnym,
rozmownym i zabawnym mężczyzną, z którym tak wesoło żartowałaś
sobie  na  kanapie.  Ale  mogę  was  uspokoić,  to  ten  sam  facet.  On  we
własnej osobie, a nie jego brat bliźniak, którego istnienie udało mu się
do  tej  pory  skutecznie  zataić.  A  ty  nie  jesteś  za  gruba.  I  nic  się  nie
stało. Zupełnie nic. Koniec kropka.

No interpretation, please!

Co możesz zrobić?

Taaak, obawiam się, że męskiego podejścia do telefonowania nie

uda  się  raczej  istotnie  zmodyfikować.  Jeśli  twoim  partnerem  nie  jest
żaden  z  męskich  egzemplarzy  o  wysokim  udziale  pierwiastka
żeńskiego,  który  zachwycająco  chętnie  i  długo  rozmawiałby  przez
telefon,  musisz  w  czasie  rozmowy  telefonicznej  zadowolić  się
dziesięcioma  procentami  normalnych  możliwości  werbalnych  twojego
wybranka  serca.  Mów  to,  co  chcesz  powiedzieć,  stawiaj  celowe
pytania,  na  które  mężczyzna  jest  w  stanie  krótko  odpowiedzieć,  bez
konieczności  angażowania  własnych  emocji.  Nie  interpretuj  na  swoją
niekorzyść  przerw  w  rozmowie,  trwających  dłużej  niż  15  sekund,
nawet  jeśli  myślisz,  że  po  drugiej  stronie  słuchawki  znajduje  się  ktoś
na wpół żywy, kim chętnie byś potrząsnęła, żeby się obudził. Odpręż
się  -  to  tylko  mężczyzna  po  drugiej  stronie  drutów.  On  już  się  taki
urodził.

Hej, nie trać nadziei!
Istnieją wyjątki! W szczególnych okolicznościach mężczyźni też

potrafią rozmawiać przez telefon. W stanie silnego pobudzenia - i tylko
wtedy! - mężczyźni są zdolni do wszystkiego.

Kiedy gnębi ich jakiś problem, dotyczący pracy zawodowej albo

wynajmowanego mieszkania, rzeczywiście biorą głęboki wdech i
rozmawiają dużo dłużej niż standardowe 2,5 minuty.

Albo kiedy są totalnie zakochani. W pierwszych czterech

tygodniach  tego  stanu  każdy  mężczyzna  potrafi  godzinami  żartować,
śmiać się, szeptać, pytać i z ogromnym zaangażowaniem rozmawiać o
swoim  życiu  -  wszystko  przez  telefon.  Gwarantuję  to  wam.  A  kiedy
potem  milknie,  w  żadnym  razie  nie  jest  to  milczenie,  które  mogłoby
sugerować, że bardzo proszę zakończyć rozmowę, o nie! Najdłuższe i
najpiękniejsze  rozmowy  telefoniczne  w  moim  życiu  prowadziłam  z

Sytuacja klasyczna

ON właśnie zadzwonił. Niestety, w tym tygodniu nie ma czasu.
- Ten nowy klient znowu zażądał wprowadzenia zmian w layoucie.

Muszę od razu do tego usiąść. Nic się nie da zrobić, moja droga.
Kocham cię!

- Ja ciebie też.
ONA rozczarowana odkłada słuchawkę. Potem, ciężko wzdychając,

wyjmuje z lodówki steki i przekłada je do zamrażarki. Czasami wolny
związek  na  odległość  ma  pewne  wady.  Ale  przecież  nie  zawsze  tak
będzie.  Nie  powinno  być!  W  końcu  znają  się  już  pięć  lat.  A
niespodzianki  takie  jak  ta  zdarzały  się  w  przeszłości  dość  często.  Z
zadumą patrzy na stary pierścionek ze szmaragdem, który podarował
jej  w  prezencie  na  ostatnie  Boże  Narodzenie.  Ma  dobry  gust,  to
pewne.  Kobieta  uśmiecha  się.  A  potem  znów  przypomina  sobie,  że
Sylwestra  spędziła  u  przyjaciół  bez  niego.  Też  odwołał  przyjście  w
ostatniej chwili z powodu pilnej pracy. („Myślisz może, że to dla mnie
frajda,  siedzieć  w  Sylwestra  przy  biurku  i  pracować?  Nie  rób,  proszę,
teraz z tego tragedii!”).

W porządku, ona rozumie, że grafik pracujący na zlecenie to nie

urzędnik w okienku, który dokładnie zna godziny pracy. Ale i tak czuła
się podle, kiedy siedziała sama, a wokół niej tuliły się same parki. Na
narty nie pojechał, bo się przeziębił. („Słuchaj, źle się czuję. U nas w
Hamburgu jest koszmarna plucha, więc nic dziwnego”). A kiedy z
okazji jego urodzin przywitała go w czarnej bieliźnie, od razu wypalił:
„Boże, ale jestem głodny. Pójdziemy coś zjeść?”.

No tak, a podróże z Hamburga do Düsseldorfu są rzeczywiście

męczące. W żartach ochrzciła go „pędzący Roland”. A do tego trzeba
dodać stres związany z pracą. Ona wie, że „tu chodzi o egzystencję!”.
Mężczyźni zawsze ciężko pracują. Praca kobiet jest lekka.

Ale mimo to zadaje sobie od czasu do czasu pytanie, czy ich

znajomość  w  ogóle  można  nazwać  związkiem,  skoro  jedna  ze  stron
dzwoni  w  piątek  wieczorem  i  mówi,  że  przyjedzie  dopiero  w  sobotę
rano,  bo  wszystko  się  przeciągnęło,  a  potem  w  niedzielę  już  od
jedenastej  zerka  na  zegarek,  bo  w  poniedziałek  ma  ważną  rozmowę,
do której musi się jeszcze przygotować.

Ona proponowała, że może do niego przyjechać - w końcu w jego

stumetrowym lofcie projektanta jest dość miejsca, ale - on ma
przecież rację - co miałaby tam robić, skoro on cały czas musi siedzieć
nad deską kreślarską. Zresztą, jej obecność by go rozpraszała, a poza
tym „nie jest przygotowany na odwiedziny kobiety” w swojej
kawalerskiej pracowni.

Trzy dni później ona jedzie w podróż służbową do Monachium i

tam przypadkowo spotyka w kawiarni dawnego kolegę Rolanda,
którego nie widziała od co najmniej trzech lat. Wywiązuje się rozmowa
i po chwili pada pytanie:

- Słuchaj, a utrzymujesz jeszcze jakieś kontakty z Rolandem?
Kontakty z Rolandem? Co on ma na myśli?
- No tak, jasne! - odpowiada zirytowana. - Widujemy się w

weekendy.

- Ach, no to w takim razie pozdrów go serdecznie ode mnie. Ciągle

jeszcze nie zdążyłem mu złożyć gratulacji, ale ta jego córeczka jest
naprawdę słodziutka! Przysłał przepiękną kartkę! W końcu to niezły
grafik...

Tak, drogie przyjaciółki! Nie do wiary, ale to prawdziwa historia!
Jak można być tak ślepym? Na ile rzeczywistość może się różnić od

tego, co o niej myślimy?

Męskie kłamstwa. Moment, kiedy prawda wychodzi na jaw. W

ogóle nie przyjmujemy do wiadomości, jak wiele kobiet jedynie przez
głupi przypadek dowiedziało się, że mężczyzna ich życia, który stale
zapewniał o swych uczuciach, równocześnie okłamywał je i zdradzał. I
to przez cały czas!

Sam ten fakt jest już wystarczająco przykry, ale to nie koniec. Bo

tak naprawdę jest jeszcze gorzej. Oni kłamią dalej, nawet jeśli
kłamstwo zostało udowodnione.

Jak myślisz, co odpowie „pędzący Roland”, kiedy przyjdzie mu

skonfrontować się z odkryciem swojej przyjaciółki? Myślisz, że powie:
„Przykro mi, przepraszam, jestem okropną świnią”? Ależ nie, moje
drogie! Bynajmniej, bynajmniej!

W tej sytuacji klasyczna odpowiedź mężczyzny brzmi: „Skarbie, to

wszystko wygląda inaczej, niż myślisz!”.

I tu trzeba przyznać mu rację - rzeczywiście wszystko wygląda

zupełnie inaczej, niż myślałaś!

Ale u mężczyzny takie zdanie oznacza wstęp do najbardziej

zawiłych i dziwacznych „wyjaśnień”, których lawina ma jedno wspólne
przesłanie:

To wcale nie on jest winien. Absolutnie! On po prostu padł ofiarą

zaistniałej sytuacji. Masz ochotę na małą próbkę?

- Wierz mi, jesteś dla mnie wszystkim. Ta inna kobieta... szczerze

mówiąc...  prawie  jej  nie  znam.  Tego  wieczoru  czułem  się  taki
samotny, trochę wypiłem... ty byłaś daleko. No i tak... jakoś wyszło...
Nie  chciałem  jej  więcej  widzieć...  ale  potem...  okazało  się,  że  jest  w
ciąży.  I  koniecznie  chciała  urodzić  to  dziecko.  Co  miałem  robić?  To
znaczy...  w  żadnym  wypadku  nie  chciałem,  żebyś  cierpiała...
Naprawdę... Nie chcę cię stracić...”.

Zastanawiam się, jak facet, który żyje sobie zadowolony z inną

kobietą w kompletnym, równoległym świecie, może jeszcze żądać
współczucia i zrozumienia? Bo on przecież jedynie z miłości do ciebie
musi sam dźwigać brzemię tej tajemnicy. Czyste bohaterstwo!

Mężczyzna, który kłamie, tak naprawdę przecież nie kłamie. To jest

właśnie sedno sprawy! Wiem, że to brzmi paradoksalnie, ale męski
świat jest pełen takich paradoksów.

Tak naprawdę mężczyzna, który „kłamie” jest taktowny, przyjazny,

dyplomatyczny i bardzo, bardzo dzielny... Tak, właściwie to zasłużył
sobie na Pokojową Nagrodę Nobla.

Jak bowiem inaczej można wyjaśnić fakt, że mężczyźni kłamią

dalej nawet wtedy, kiedy dowody świadczą czarno na białym o ich
winie?

- Od kiedy używasz szamponu do włosów po trwałej?
- Do włosów po trwałej? Pokaż... Ach, rzeczywiście! Coś takiego!

W ogóle tego nie zauważyłem, wziąłem po prostu pierwszy lepszy
szampon ze sklepowej półki. Wiesz co, ta twoja zazdrość jest nie do

wytrzymania! Trudno uwierzyć, co sobie ciągle roisz.

Wstrząsająca jest też reakcja mężczyzny w sytuacji, kiedy dowód

winy leży obok niego w łóżku, ponieważ, niestety, wróciłaś wcześniej
do  domu.  Nawet  in  flagranti,  przyłapany  na  gorącym  uczynku,
mężczyzna  nie  zrywa  się  na  równe  nogi,  ale  śmie  owinąć  się  kołdrą,
wlepia  wzrok  w  intruza  (czyli  w  ciebie),  sugerując,  że  nic-na-to-nie-
poradzę i skąd-się-tu-wzięłaś, i ledwo udaje mu się wyjąkać: „Zaraz ci
to wszystko wyjaśnię!”.

No to teraz czekamy w ogromnym napięciu. Czas na bajeczkę! Coś

takiego może wymyślić tylko mężczyzna.

Możecie mówić, co chcecie, ale kobiety wiedzą przynajmniej, kiedy

sprawa  jest  przegrana.  Gdyby  to  ona  była  winna,  powiedziałaby
zapewne:  „O  Boże”  albo  ewentualnie:  „O  Boże,  tak  mi  przykro,
przepraszam”.  Albo  nie  powiedziałaby  ani  słowa,  bo  wie,  że  żadne
gadanie nie poprawi sytuacji. W porządku, kiedy związek już wcześniej
legł  w  gruzach,  powie  być  może:  „To  jest  właśnie  Janek”.  Ale  nie
znam żadnej kobiety, która stante pede chciałaby wszystko wyjaśniać.
Wszystko wyjaśniać!!! Warto raz poczuć, jak ta słodycz rozpływa się w
ustach.  Zastanawiam  się,  co  myślą  mężczyźni,  kiedy  mówią  coś
takiego?  Czy  ma  to  znaczyć  tyle  co:  „Spójrz  mi  w  oczy,  mała  -
wszystko  ci  wyjaśnię”?  Mają  nas  za  idiotki?  Całymi  latami  się  nie
odzywają, a tu nagle chcą wszystko wyjaśniać?

Dla kobiet sprawa jest jasna - w końcu mają oczy! Ale trik polega

na tym, że „wszystko wyjaśnię” oznacza, że to nie jego wina.

I to tyle - Love means never heaving to say you’re sorry.
Ach, to dlatego!
Inne piękne zdanie, którym raczą nas mężczyźni, dopuszczając się

zdrady, brzmi: „To nie ma z tobą nic wspólnego”. Nie ma - to jasne!
Przecież  kiedy  on  śpi  z  inną  kobietą,  to  nie  ma  to  nic  wspólnego  ze
mną.  Przypuszczalnie  jest  za  to  związane  z  pełnią  Księżyca.  Albo  z
nieokiełznaną  potencją.  Albo  z  tym,  że  mężczyzna  traci  głowę,  gdy
zostanie  przyłapany  na  gorącym  uczynku  i  czuje  się  osaczony.  Kiedy
coś  robi,  robi  właśnie  to  jedno.  A  kiedy  robi  co  innego,  to  robi  co
innego.  Robi  -  Albo  jedno,  albo  drugie.  I  potrafi  obie  sprawy
doskonale od siebie oddzielić. Czy teraz już wszystko jasne?

Podążając męskim tokiem rozumowania, można nawet odnaleźć

sens w jednym z ulubionych męskich twierdzeń: „Przy niej staję się
innym człowiekiem”.

Niektórzy nie mogą uwierzyć, jak kobietom udaje się połączyć

pracę w domu z pracą zawodową i jeszcze znaleźć czas dla rodziny.
Chociaż niewiele się o tym mówi. O wiele bardziej nieprawdopodobne
jest jednak to, jak mężczyznom udaje się pogodzić dwa kompletnie
różne życia, niekiedy przez długie lata. Chociaż w ogóle się o tym nie
mówi.

Zdarza się to nawet mężczyznom, którzy są osobami publicznymi i

pełnią ważne funkcje.

Pamiętacie Charlesa Lindbergha, który pobiłby naszego „pędzącego

Rolanda”  o  kilka  długości?  Elegancki  amerykański  pilot,  pierwszy
człowiek,  który  samotnie  przeleciał  nad  Atlantykiem,  miał  w  Ameryce
żonę i pięcioro dzieci! Dzieci zbierały muszelki na plaży, a tymczasem
Charles  w  Niemczech  uśmiechał  się  do  innej  ukochanej  i  dwójki  ich
dzieci.  Ale  to  jeszcze  nie  koniec!  Z  siostrą  tejże  ukochanej  Charles
(nazywam go po prostu Charles, wydaje mi się to takie swojskie) miał
kolejną  dwójkę  dzieci.  A  przyjaciółka  siostry  ukochanej  z  Niemiec
powiła  mu  kolejne  jedno  czy  dwoje.  I  nikt  o  tym  nie  wiedział!  Ja  to
nazywam  kamuflażem  doskonałym.  Zakładam,  że  samolot  był  w  tym
przypadku  jedynie  środkiem  do  celu.  I  bez  względu  na  to,  czy
mężczyźni  prowadzący  „podwójne  gospodarstwo  domowe”  mają
licencję pilota, czy nie, to, co osiągają na obu frontach, jest doprawdy
niesłychane,  a  każdy  tajny  as  wywiadu  to  przy  nich  zmęczony
staruszek!

Zgoda, niektórzy mężczyźni mają pecha. W najmniej stosownej

chwili  dostają  w  końcu  zawału  serca,  na  który  sobie  zresztą  ciężko
zapracowali.  I  wszystko  wychodzi  na  jaw  najpóźniej  w  czasie
pogrzebu,  kiedy  nagle  dwie  (to  znaczy,  co  najmniej  dwie!)  łkające
wdowy  żegnają  go  po  raz  ostatni,  przy  tej  okazji  mając  możliwość
wreszcie się poznać.

Z drugiej strony można powiedzieć, że taki mężczyzna to i tak

farciarz. Wprawdzie nie miał okazji wszystkiego wyjaśnić (wielka
szkoda!), ale jako osobnik martwy leży sobie bezpiecznie w trumnie i
żadna rozzłoszczona baba już na niego nie nawrzeszczy.

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny

mówi...

Bardzo łatwo wyjaśnić, dlaczego mężczyźni kłamią. Otóż bardzo

wcześnie uczą się, że dzięki kłamstwom życie jest łatwiejsze i
wygodniejsze. Pomijam tu fakt, że oczywiście nie nazwą tego
„kłamstwem”. To po prostu inny sposób patrzenia na świat.

Mężczyzna próbuje po omacku przedrzeć się przez gąszcz uczuć,

dowolnie stosując motto: „Odpowiednie kłamstwo w odpowiednim
czasie oszczędza kłótni i bólu serca”.

Spektrum stosowania kłamstwa jest szerokie: od fałszywych

komplementów, przez małe świństewka, po drugą rodzinę w innym
miejscu globu.

Nie bez powodu klasyczna wypowiedź kobiety: „I tak wiem

wszystko”  jest  najgorszym  zdaniem,  jakie  może  usłyszeć  mężczyzna.
Od  razu  czuje  się  przyłapany  na  gorącym  uczynku,  ponieważ
właściwie  stale  żyje  w  kłamstwie  -  bywa,  że  w  niewielkim  i
nieszkodliwym,  ale  bywa  też,  że  w  przytłaczającym.  I  doszłam  do
wniosku, że to jest powód ich tak często przytaczanej małomówności.
Stale  męczy  ich  lęk,  że  się  wygadają.  Który  bowiem  mężczyzna  jest
tak  genialny,  żeby  zapanować  nad  swoimi  wszystkimi  kłamstwami
(uważajcie,  moi  drodzy,  to  nawet  nam,  kobietom,  przychodzi  z
trudem!).  Zatem  lepiej  w  ogóle  się  nie  odzywać  i  unikać  sytuacji,  w
których niechcący mogłoby wyrwać się coś niewłaściwego.

Nawet wobec zarzutów, które są prawie bezpodstawne, stosują

taktykę milczenia, mając nadzieję, że sprawa ucichnie.

Jeśli natomiast dochodzi do konfrontacji, mężczyźni są o wiele

bardziej  -  tak  to  nazywamy  -  dyplomatyczni  niż  kobiety.  Z  reguły
kobiety  w  czasie  kłótni  nie  są  spętane  lękiem,  więc  zachowują  się
bardziej  prostolinijnie,  mówiąc  wprost,  co  myślą.  Czasami  właśnie

dlatego mogą być pozbawione taktu. A mężczyznom nie zdarza się to
właściwie  nigdy!  Gdy  tylko  atmosfera  robi  się  nieprzyjemna,  kończą
słowami:  „Nie  mam  teraz  ochoty  na  dyskusje”.  Kobiety  nie  uznają
odkładania  problemów.  Kłócą  się  tak  długo,  jak  tylko  się  da.  I  kiedy
sobie  ulżą,  kończą  czasami  dyskusję  zdaniem:  „Ale  przynajmniej
byłam szczera!”. Czy ktokolwiek słyszał takie słowa z ust mężczyzny?

Oprócz kłamstw, które przemilczają rzeczywistość, są też

oczywiście takie, które ją upiększają. Porozmawiajmy o męskiej
dyplomacji i postawmy pytanie: dlaczego mężczyźni prawią
komplementy, chociaż myślą coś zupełnie innego?

Po pierwsze, żeby uniknąć niepotrzebnej straty energii. Mężczyźni

szybko  pojęli,  że  dzień  mija  przyjemniej,  kiedy  od  czasu  do  czasu
powiedzą  kobiecie  kilka  standardowych  frazesów  w  rodzaju  „pięknie,
pięknie”  albo  „ślicznie  to  wygląda”  lub  „wspaniale  smakuje”.  A  przy
odrobinie szczęścia nie muszą nawet patrzeć jej w oczy.

Kiedy jednak na horyzoncie pojawia się człowiek (kobieta!) spoza

najbliższego  kręgu  jego  znajomych  (sprzedawczynie,  kelnerki,  nasze
przyjaciółki),  mężczyzna  natychmiast  zaczyna  szarmancką  ofensywę.
Wtedy rozkłada pawi ogon i rozpoczyna zaloty - musi pokazać to, co w
nim  najlepsze.  Nawet  nudziarze  i  milczki  w  jednej  chwili  stają  się
rozmowni  i  zabawni,  a  największe  mruki  prowadzą  ze  swadą
elokwentną  konwersację.  I  oczywiście  szafują  komplementami.
Nieważne, że mają się one nijak do rzeczywistości.

Wtedy my, kobiety, nie mogąc wyjść ze zdumienia, zadajemy sobie

pytanie: co się za tym kryje?

Najpierw dobra nowina: to nie ma z wami nic wspólnego! Nie,

naprawdę nie, wcale sobie nie żartuję, słowo daję!

Kiedy twój facet znowu będzie flirtował przy kasie supermarketu z

tą  rudą  lafiryndą  z  naklejkami  na  paznokciach,  musisz  sobie
wytłumaczyć, że ma taki przymus wewnętrzny - musi się podobać. Ta
cecha jest u mężczyzn bardzo silnie wykształcona, właściwie panowie
nie  znają  tu  żadnych  granic.  Nie  znają  też  granic,  jeśli  chodzi  o
schlebianie  innym.  W  każdym  razie  tam,  gdzie  mogą  sobie  na  to
pozwolić.  Chęć  przypodobania  się  innym  kobietom  jest  odruchem,
który  potrafi  ich  skłonić  do  wielkiego  wysiłku  i  dużych  osiągnięć.  A
śmiech  albo  uśmiech  kobiety  jest  najlepszym  potwierdzeniem

1-2-3-pochlebstwa

Twoja przyjaciółka Gaby była u fryzjera i wpadnie na chwilę po

południu.  Już  przez  okno  w  kuchni  widzisz,  że  nowa  fryzura  jest
okropna.  Rudy  kolor  zbyt  jaskrawy,  włosy  obcięte  zdecydowanie  za
krótko.  Biedulka!  Ale  drzwi  otwiera  twój  partner  i  z  wielkim
zdziwieniem słyszysz dobiegającą z przedpokoju śpiewkę:

- Ach, Gaby. Wejdź, proszę. Pozwól, że pomogę ci zdjąć płaszcz.

No daj, nie bądź taka honorowa! O rany, świetnie wyglądasz! Ta nowa
fryzura! Bardzo elegancka. I ten kolor! Wow!

To dopiero była ofensywa kokieterii! Nawet na Gaby jego słowa

zrobiły wrażenie. W przedpokoju zapanował chichot i radość, tak,
prawdziwa radość!

Ledwie drzwi zamknęły się za Gaby i jej koszmarną fryzurą, a on

już pada wykończony na kanapę. I zanim jeszcze na resztę wieczoru
zniknie za płachtą gazety, zdąży zawołać:

- Wielkie nieba, co oni jej zrobili na głowie, wygląda naprawdę

koszmarnie!

Co możesz zrobić?

Tym razem na początek zła wiadomość:
Nie istnieją mężczyźni, którzy nie kłamią. Jasne, że rozmawiamy o

„prawdziwych facetach”. Sedno sprawy tkwi w tym, czy on traktuje cię
poważnie, czy też zapowiedzi z okresu początkowej euforii wzięły górę
nad rozumem. I sam fakt, że dylemat: „Czy oby on mówi to
poważnie?”, pojawia się jedynie wobec mężczyzn, pozwala dostrzec
drugie dno tej sprawy.

A teraz dobra wiadomość:
Czy mężczyzna wierzy w to, co mówi? Otóż czasami tak. Kiedy po

wspólnie spędzonej nocy mężczyzna dalej mówi, że cię kocha, to
może być prawda. Ale mimo to miej oczy szeroko otwarte i przyglądaj
się, co on robi. Mężczyznę poznaje się zawsze tylko po czynach!

Z drugiej strony, nie możemy zapominać o jednym: z zasady,

mężczyźni nie kłamią z niskich pobudek. W wielu wypadkach nie mają
po  prostu  dość  odwagi,  żeby  powiedzieć  to,  co  naprawdę  myślą.  Lęk
przed  powiedzeniem  prawdy  jest  zbyt  silny.  Można  przez  to  coś
stracić.  Można  stracić  to  na  zawsze  i  zostać  definitywnie  skreślonym.
Można wywołać wielką awanturę. Można stracić wszystko. Na przykład
ciebie.

I dlatego to, co mężczyzna naprawdę myśli, dla ciebie pozostanie

tajemnicą.

Zresztą, może tak jest lepiej. Również dla nas. No bo bądźmy

szczere  -  czy  zawsze  jesteśmy  gotowe  usłyszeć  gorzką  prawdę?  Czy
zawsze  mamy  ochotę  na  brutalne  fakty?  „Prawda!  Ale  kto  chce  całej
prawdy?”,  powiedział  mi  ostatnio  całkiem  miły  facet.  I  chyba  miał
trochę  racji.  Czasami  to  całkiem  przyjemne,  trochę  pobujać  w
obłokach,  trochę  pomarzyć,  widzieć  rzeczy  lepszymi,  niż  są  w
rzeczywistości,  i  spychać  do  podświadomości  przykre  fakty.  To  są

Co mężczyźni mówią, a co myślą...

►► Nigdy czegoś takiego nie

mówiłem!

Cholera, myślałem, że o tym

zapomniała!

►►

Wszystko

sobie

wmawiasz!

Mam nadzieję, że nie ma

dowodów!

►►

Ty,

tą

swoją

zazdrością!

Jak ona na to wpadła?

►►

tylko

przelotna

znajomość.

Była niezła w łóżku.

►► Wszystko ci wytłumaczę!

Muszę zyskać na czasie, za

chwilę podniesie wrzask.

►► Kochanie, jest zupełnie

inaczej niż myślisz.

Za wszelką cenę zachować

spokój

►► To nie ma z tobą nic

wspólnego!

Przecież z tobą też spałem!

►►

Bierzesz

sobie

zanadto do serca.

Gdzie indziej dozwolone jest

wielożeństwo.

►► Przy niej staję się innym

człowiekiem.

Zdradzam cię, i to twoja wina.

►► Nie chcę cię stracić.

Bez ciebie zginę pod warstwą

brudu i górą prania.

►► Porozmawiajmy o tym

jutro.

Nie mogę teraz znaleźć dobrej

wymówki.

►► Kochanie, przyjdę dzisiaj

trochę później.

Przede mną piękny dzień, hurra!

►► Przyniosłem ci kwiaty.

Dzięki,

że

niczego

nie

zauważyłaś.

►► Jakoś nie jestem głodny.

Ach, zakochałem się!

►►

Nie

mogę

niczego

przełknąć.

Tęęęęsknię! Kiedy ją zobaczę?

►► Wyjedź raz gdzieś sama,

dobrze ci to zrobi!

Potrzebna mi wolna chata!

►► Potrzebuję czasu dla

siebie.

Chcę iść z nią do łóżka.

►► Muszę zagłębić się w

siebie.

Muszę zagłębić się w nią.

►► Jadę na seminarium

kontemplacyjne.

Nikt

nie

będzie

nam

przeszkadzał.

►► Tak dalej być nie może.

Nowa kobieta - nowe szczęście!

Przez telefon:

►► Utknąłem w okropnym

korku!

Ha, ha! Utknąłem całkiem gdzie

indziej.

►► Nie, dzisiaj już tego

nie zdołam zrobić.

Tu, gdzie jestem, jest mi bardzo

dobrze.

►► Wziąłem ze sobą coś

do czytania.

Szarość to czysta teoria, koło

mnie leży realny blond.

►► Boże, ale to był

nerwowy dzień!

Boże, ale to był fajny numerek!

W łóżku:

►►

Kocham cię.

Przedtem: chcę się z tobą przespać.

►►

Kocham cię.

Potem: było cudownie, wydaje mi się, że

naprawdę cię kocham.

►► Daj mi

spać.

Proszę, nie wieszaj się na mnie.

►► Gorąco

mi!

Potrzebuję więcej przestrzeni!

►►

Spij

dobrze!

Teraz naprawdę chce mi się spać, daj mi spokój!

Sytuacja klasyczna

ONA i ON wybierają się razem do znajomych. Ona od kilku godzin

okupuje łazienkę, on siedzi na kanapie i czyta gazetę.

- Szykujesz się już? - krzyczy z łazienki ona.
- Tak, tak - odpowiada on.
W końcu wzdycha głęboko, odkłada gazetę i kieruje się ku szafie.

Wyjmuje koszulę i spodnie. Rzut oka w stronę okna - jest lato, więc
sweter nie będzie potrzebny.

- A gdzie dzisiaj idziemy? Muszę wkładać krawat?
- Urodziny Anety. No wiesz co, mówiłam ci to chyba z pięć razy!
- Być może. - (Aneta, która to? Zresztą wszystko jedno, grunt, że

krawat jest niepotrzebny).

Ona wychodzi z łazienki w gustownej małej czarnej i... zastyga w

bezruchu.  Jak  on  wygląda!  Do  pięknych  brązowych  lnianych  spodni,
które  mu  ostatnio  kupiła,  włożył  niebieską  flanelową  koszulę.  Po
prostu  wepchnął  ją  w  spodnie,  a  do  tego  dodał  czarny  pasek  od
garnituru. Po prostu nie do przyjęcia!

- O Boże - denerwuje się ona - chyba nie masz zamiaru iść w tej

koszuli?! (Jak mogłam przegapić wtorkową zbiórkę rzeczy
używanych...).

- O co ci chodzi, przecież ta koszula jest fajna. - (Czego ona się

czepia?).

- No tak, ale nie do tych spodni. - (Jest ślepy, czy co?).
- A co ci się nie podoba w tych spodniach? - (O rety, czego ta

kobieta chce?).

- Spodnie są brą-zo-we, a koszula nie-bies-ka. - (Super, znowu

niebieskie i brązowe!).

- I co z tego? - (Pięknie, teraz zupełnie się rozkręciła).
- Jak można do brązowych lnianych spodni włożyć niebieską

flanelową koszulę w kratkę? Naprawdę nie widzisz, że to nie pasuje?! -
(A już zupełnie nie pasuje do mojej sukienki!).

On staje przed lustrem. I uważa, że jedno do drugiego pasuje.

Wszystko gra.

- A mnie się tak podoba - obstaje uparcie przy swoim. - Wygląda

na luzie...

- Na luzie, na luzie! - Ona zaraz zwariuje. - Dlaczego muszę żyć z

facetem, który uważa, że brązowy pasuje do niebieskiego? - Sięga do
szafy i przesuwa wieszaki, aż słychać grzechotanie.

- Masz, włóż tę! - (Gorzej niż z dzieckiem!).
- Co to ma znaczyć? Idę w tym co mam na sobie i basta! - (Gorzej

niż z moją matką! Nie dam sobą komenderować!).

- No to rób, co chcesz! - (Jeszcze mi za to zapłacisz!).
- Tak właśnie zrobię! - (Dobrze ci tak, głupia krowo!).
- Tylko, nie pytaj mnie więcej o zdanie! - (Nie rozmawiam z tobą.

Nie ugotuję ci więcej obiadu. A swoje koszule możesz sobie w
przyszłości prasować sam!).

Oczywiście nie wiemy, czy ten pan stojący przy szafie w końcu

zrezygnował ze swojej ulubionej koszuli, czy też pozostał odporny na
damskie uwagi. Jedno jednak wiemy z całą pewnością: mężczyźni i
ubiór to tragedia doskonała.

To oczywiste, że nie każdy może być Karlem Lagerfeldem. Wcale

tego od nich nie wymagamy. Ale odrobinę więcej... gustu?... dobrego
smaku?... wyczucia kolorów?... znajomości zasad kompozycji? Czy
rzeczywiście żądamy za wiele?

Myślę, że kiedy widzi się na ulicy, jak dziwacznie ubierają się

niektórzy mężczyźni, to można pocieszać się jedynie tym, że -
ostatecznie - nie liczy się wygląd zewnętrzny, ale wnętrze człowieka.

Jednakże, czy to wnętrze - ostatecznie - może być aż tak ciekawe?
Uczciwie trzeba przyznać mężczyznom, że jeszcze długo nie

poddadzą się dyktatowi mody tak, jak kobiety. Noszenie przez
dziesięciolecia tej samej tweedowej marynarki z epoki kamiennej
mogłybyśmy nawet docenić jako akt odwagi, gdybyśmy nie wiedziały,
że stoi za tym czyste wygodnictwo.

W przeciwieństwie do kobiet mężczyźni nie kłamią, kiedy

zapewniają, że ich ubranie jest prastare: „Tę marynarkę mam od

dawna”.

Kiedy takie zdanie wypowiada kobieta, z reguły ma na myśli: „Mam

ją od wczoraj, ale nie musisz o tym wiedzieć”.

Dla mężczyzny to samo zdanie oznacza: „Mam ją już tak długo, że

pewnie będę ją jeszcze nosił kolejne sto lat”.

No dobrze - na wszelki wypadek, gdyby czytał to mężczyzna

(chociaż  mężczyźni  z  reguły  czytają  gazety,  więc  prawdopodobnie
jesteśmy we własnym, damskim gronie), a więc na wszelki wypadek,
przyznaję, że od zawsze istnieli mężczyźni znani z dobrego gustu. Na
przykład Oscar Wilde. A po nim... Paryż, Mediolan, Rzym - świat jest
pełen  mężczyzn,  którzy  znają  się  na  modzie.  Możemy  do  tej  grupy
zaliczyć jeszcze tych panów, którzy przechowują w szafie tony butów
Puma  i  każdego  dnia  wkładają  inny  zegarek  znanej  firmy.  Są  to  te
same  szpanerskie  typy,  które  uprawiają  wspinaczkę  ekstremalną  w
Himalajach,  a  w  zimie  w  bluzeczkach  z  krótkim  rękawkiem  i  w
ciemnych okularach biegną do domów aukcyjnych, żeby zdobyć łóżko
z ornamentami rzeźbionymi w prawdziwym drewnie opiumowym. I są
wśród nich nuworysze, dumni z siebie, bo już wiedzą, że na piknikach
nosi  się  bluzeczkę  firmy  Lacoste  wyłożoną  na  spodnie,  bo  to  takie
super na luzie.

No tak, i kiedy podliczymy przedstawicieli wszystkich wyżej

wymienionych  kategorii,  uzyskamy  może  ze  dwadzieścia  procent
męskiej  populacji  -  to  na  ich  widok  kobieta  powie  z  radością:  „W
porządku,  to  do  siebie  pasuje”.  Albo  wręcz  stwierdzi:  „On  ma
naprawdę niezły gust”.

A co z resztą? Co się stało z tymi osiemdziesięcioma procentami?

Skażeni całkowitym brakiem wyczucia stylu błądzą po świecie kolorów
i  tkanin,  kompletnie  zdezorientowani,  i  ciągle  nie  mogą  pojąć,  że
sandały  nosi  się  -  bardzo  prosimy  -  bez  skarpetek  i  że  z
superelastycznych  skarpetek  nie  robi  się  podkolanówek.  A  co  z
domorosłymi  przedstawicielami  awangardy,  którzy  zgodnie  z  zasadą
„nie  ma  rzeczy  niemożliwych”  tworzą  kompozycje,  od  których  my,
kobiety,  dostajemy  migreny?  Co  z  minimalistami,  dla  których  torba
plastikowa (i nie mam tu na myśli toreb od Prady, Gucciego czy Louisa
Vuittona,  ale  te  z  Aldiego,  Rewala  i  Lidla)  stała  się  niezbędnym
akcesorium,  w  którym  można  nosić  w  zasadzie  wszystko  (poza

Mężczyźni, którzy sami robią zakupy.

Aby zredukować do minimum horror związany z zakupami, samotni

mężczyźni  opracowali  specjalną  strategię.  Wierzcie  mi,  żaden  z  nich
nie  jedzie  do  miasta  z  radosną  myślą  „Zobaczymy,  może  znajdę  coś
fajnego”.  Świat  zewnętrzny  to  dżungla,  a  mężczyzna  ma  ściśle
określony  cel:  dwie  pary  spodni,  dwie  koszule,  jeden  garnitur,  dwa
krawaty. W tym świecie nie istnieją zakupy robione dla przyjemności.
Mężczyzna  ulega  kaprysom  -  w  zależności  od  zainteresowań  -  w
markecie  budowlanym,  w  sklepie  z  fajkami,  w  antykwariacie  albo
wśród  sprzętu  AGD.  Tam  czuje  się  zainspirowany.  Tam  w  spokoju
może  szperać  bez  nieprzyjemnego  napięcia.  I  nie  musi  niczego
przymierzać.

Właściwy moment na Dzień Wielkiej Bitwy wybiera według

strategicznego planu. Nie ma tu miejsca na przypadek, nie można też
zdać się na pogodę. Samotni mężczyźni w czasie zakupów kierują się
rutyną  i  są  wiernymi  klientami.  Kiedy  już  raz  znaleźli  sklep  z  męską
odzieżą  (albo  fryzjera),  przemierzają  kilometry,  żeby  tam  dojechać.  I
podczas gdy kobiety mogą jeździć do miasta dwa razy w tygodniu, nie
kupując  przy  tym  nic  specjalnego,  mężczyzna  dwa  razy  w  roku  idzie
do  sklepu  i  kupuje  wtedy  wszystko,  czego  potrzebuje.  Słowem
kluczowym  jest  tu  efektywność.  Czy  naprawdę  nigdy  nie
zauważyłyście,  jaką  nerwowość  wywołuje  w  mężczyznach  widok
kobiet,  które  wszystkie  te  rzeczy  dotykają,  wkładają,  zdejmują,
jeszcze  raz  wkładają...  i  w  końcu  wychodzą  ze  sklepu  z  pustymi
rękami!

Ale cóż warta jest wysoka efektywność i najdoskonalszy plan,

kiedy  mimo  to  panom  zupełnie  brakuje  wyczucia  o  co  w  tym
wszystkim  chodzi?  My,  kobiety,  wiemy,  jak  źle  to  się  czasem  kończy,
kiedy  mężczyźni  sami  kupują  sobie  „rzeczy”  (tak,  oni  naprawdę  na

ciuchy mówią „rzeczy”!).

W przypadku garniturów ta strategia może przynieść niezłe

rezultaty  -  wystarczy  tylko  znać  swój  rozmiar  (pod  warunkiem,  że
dany  osobnik  trzyma  linię)  i  bezpieczeństwo  zakupu  jest  raczej
niezagrożone.  Problem  zaczyna  się  przy  dowolnych  zestawieniach.
Samo  to  słowo  sugeruje  bowiem,  że  można  do  woli  zestawiać  różne
elementy  garderoby.  Cóż,  trzeba  dokonać  jakiejś  kombinacji.  Taka
sytuacja  ich  przerasta.  Budzi  się  skryta  dotąd  kreatywność:  kolory,
wzory,  rodzaje  materiałów,  plus  koszula,  plus  krawat  -  istnieje
przecież  tyle  cudownych  możliwości  w  krainie  mody!  Ale  absolutnym
gwoździem do trumny jest i na zawsze pozostanie tak zwane ubranie
na co dzień. Tam dopiero można zobaczyć takie rzeczy - rzeczy - że aż
trudno  uwierzyć  własnym  oczom!  Wtedy  wyłazi  z  nich  prawdziwy
koneser  -  albo  wręcz  przeciwnie  -  abnegat.  Z  pewnością  są  takie
kobiety, które przeszły obok mężczyzny swoich marzeń, ponieważ nie
skojarzyły eleganckiego faceta z porannego samolotu do Hamburga z
odrażającą  postacią  w  workowatych  sztruksach  i  dzierganym
sweterku,  którą  widziały  później  w  jednym  z  pasaży  w  centrum
miasta.

Ciuchy, w które ubieramy się po pracy - na tym trzeba się znać!

Mężczyźni z całą pewnością się na tym się nie znają. (W każdym razie
dotyczy  to  owych  omawianych  właśnie  osiemdziesięciu  procent).  Bo
po  co  się  sztucznie  przebierać,  kiedy  na  stacji  benzynowej  i  tak
wystarczy  wielofunkcyjny  dres  na  każdą  pogodę,  a  do  niego
praktyczne plastikowe buty, w których można chodzić i w domu, i na
dworze?

Milczenie owiec

Jeśli mężczyzna ma u boku silną kobietę, która mu podpowie, co

się  nosi,  będzie  towarzyszyć  mu  w  zakupach  i  doradzi,  jak  uniknąć
katastrofy  -  jest  szczęściarzem.  Ale  prawdopodobnie  to  tylko  nasz
punkt  widzenia.  Mężczyźni  żyją  w  błogiej  nieświadomości,  jak  wielki
wysiłek podejmują kobiety rok w rok.

„Niczego nie potrzebuję”, zaklina się kolejny raz, myśląc przy tym:

„Czemu mam tracić cały dzień na łażenie po mieście, tylko po to, żeby
kupić rzeczy, które już mam w szafie?”.

Przeciętnemu mężczyźnie pewnie w ogóle nie przychodzi do głowy,

że jego garderoba może komuś sprawiać prawdziwą przykrość. „Ale ja
mam  już  jeden  sweter”,  mówi  zirytowany,  kiedy  jego  partnerka  chce
go  wyciągnąć  na  zakupy.  Z  cichym  jękiem  i  słowami:  „Czy  musimy?”
(Proszę,  zostaw  mnie  w  spokoju,  chcę  sobie  posiedzieć.),  albo
ewentualnie:  „Czy  musimy  akurat  dzisiaj?”  (Czy  naprawdę  nie  ma  od
tego  ucieczki?),  pozwala  swojej  lepszej  połowie  zaciągnąć  się  do
sklepu  z  męską  odzieżą.  Tuż  za  progiem  sklepu  trudno  oprzeć  się
wrażeniu, że kobieta przyprowadziła ze sobą ślepca. Mężczyzna wodzi
tępym  wzrokiem  po  stojakach  z  ubraniami,  aż  pojawia  się
kompetentny sprzedawca z uprzejmym pytaniem:

- Czy mogę w czymś pomóc?
- Tak - odpowiada na to kobieta. - Szukamy letniego garnituru,

rozmiar 52.

Spróbujcie wyobrazić sobie odwrotną sytuację! Nie do pomyślenia

jest, by kobieta z mężczyzną weszli do butiku, a mężczyzna powiedział
„Szukamy....” - My szukamy! (Pomijam fakt, że większość mężczyzn
oczywiście nie chodzi z kobietami do butików. Jakieś obiekcje?
Przecież powiedziałam: większość mężczyzn!).

Kiedy więc mężczyzna znika w kabinie wraz z pierwszym

garniturem, kobieta i sprzedawca zawiązują za jego plecami sojusz i
zgodnie się namawiają.

- Chodź, spójrz, zmierz jeszcze ten - rozbrzmiewa regularnie, kiedy

mężczyzna wychodzi z kabiny. W fazie przeglądania się w lustrze
ubezwłasnowolniony przebieraniec dalej pozostaje outsiderem i nie
włącza się do gry.

- Ten dobrze leży - ocenia sprzedawca, ale zwraca się do kobiety,

która przygląda się jeszcze dość krytycznie. Ofiara stoi tym razem jak
bezwolna owca i niepewnie manipuluje palcami przy guzikach.

Trudno wprost uwierzyć, że tacy mężczyźni mieliby być zdolni do

rządzenia państwem. Jak to możliwe? Dla nas, kobiet, stanowi to
prawdziwą zagadkę.

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny

mówi...

Zatem - co się stało z naszymi panami? Nie są w stanie? Nie chcą?

Czy ma to jakiś związek z półkulami mózgu, że kiedy mówią „różowy”,
mają na myśli „pomarańczowy”?

I że wkładanie skarpetek do sandałów nie stanowi dla nich

żadnego problemu? I że nie zakrywają podkolanówkami owłosionych
łydek, wystających spod spodni? I potrafią tak się wyróżniać ubiorem,
że najchętniej powiedziałabyś: „Nie znam tego Pana”. Czy robią to,
żeby nas zdenerwować? Czy źródło tkwi w genach?

Tym razem rzut oka na królestwo zwierząt nie wyjaśnia sprawy. W

nim  bowiem  samce  są  najpiękniejsze  i  najstrojniejsze.  Ten  fakt
nasuwa  pytanie,  czy  mężczyźni  rzeczywiście  pojawili  się  na  Ziemi  w
wyniku  ewolucji.  Może  te  wyjątkowe  istoty  zostały  tu  zesłane  z
kosmosu,  bo  zawsze  łączyły  niebieski  z  brązowym?  Albo  kratkę  z
paskami... Kto wie?

Oscar Wilde powiedział kiedyś, że w jego stylu nie ma żadnej

wielkiej tajemnicy, bo to w gruncie rzeczy nic trudnego. Po prostu
zawsze wybiera najlepsze rzeczy.

Pięknie powiedziane. Ale skoro kwestia gustu jest tak prosta, to

dlaczego  nie  funkcjonuje  u  innych  mężczyzn?  Dlaczego  mężczyźni
mają  taki  zły  gust?  To  pytanie  zadałam  ostatnio  jednemu  z  moich
znajomych,  który  jako  jeden  z  nielicznych  przedstawicieli  swego
gatunku wie, co jest ładne.

- Mężczyźni nie mają złego gustu - odpowiedział po chwili

zastanowienia. - Oni w ogóle nie mają żadnego gustu.

Gdy usłyszałam tę prawdę, doznałam olśnienia - jakby nagle

uderzył grom z jasnego nieba, rozświetlając ciemności. Eureka! To
genialne, po prostu genialne! Istota sprawy tkwi w tym, że w ogóle

nie  ma  żadnej  relacji  między  mężczyzną  i  stylem.  Czy  też  między
mężczyzną  i  gustem,  albo  modą,  jak  kto  woli.  Oni  ani  nie  wyrażają
siebie  poprzez  ubiór  (nie  biorę  tu  pod  uwagę  odzianych  w  klubowe
dresy kibiców Borussii Dortmund czy też Bayernu Monachium), ani w
ogóle niczego z nim nie łączą (otoczenia, przeszłości, przyszłości, czy
też okoliczności).

Jasne, są także tacy próżni mężczyźni, którzy od czasu do czasu

przeglądają się z samozadowoleniem w lustrze. Ale czy znacie chociaż
jednego  faceta,  który  przed  pierwszą  randką  kupił  sobie  nową
bieliznę?  Albo  skarpetki?  Czy  znacie  chociaż  jednego  faceta,  który
kupił  sobie  za  wąskie  w  pasie  spodnie  z  nadzieją,  że  wkrótce  będą
dobre, bo schudnie?

Właściwie nie istnieje coś takiego, jak moda dla mężczyzn. Moda,

ciuchy, styl. Ba! Fatałaszki, tak to nazywają za naszymi plecami.

Bo przecież ubrania dzielimy na letnie i zimowe. Koniec, kropka.
A całą resztę można by sobie darować - gdyby nie było na świecie

nas, kobiet!

Sytuacja klasyczna

Wieczór, boczną drogą jedzie samochód. ONA prowadzi, ON

zajmuje  miejsce  obok  niej.  Siedzi  na  najbardziej  niebezpiecznym
miejscu. W każdym razie tak się zachowuje: cały zesztywniały, tułów
napięty,  dłonie  zaciśnięte  na  pasie  bezpieczeństwa,  obserwuje
podejrzliwie  każdy  jej  ruch.  Włącza  z  nią  kierunkowskazy,  naciska  z
nią  pedał  hamulca,  rzuca  komentarze;  wyjaśniam,  że  nie  jest
instruktorem jazdy.

Właściwie na imprezie był normalnym, miłym facetem. Teraz

zamienił się w psychopatycznego szaleńca, który chce ją doprowadzić
do obłędu.

Mutacja następuje po pięciuset metrach od chwili skrętu w boczną

drogę.

- Tu obowiązuje prędkość pięćdziesiąt kilometrów na godzinę! -

mówi, kiedy ona jedzie sześćdziesiąt.

- Jedziesz na złym biegu! - stęka, kiedy ona hamuje.
- Mój Boże, musisz jechać takimi zrywami, naprawdę aż robi mi się

niedobrze! - wyrzuca z siebie gwałtownie.

I faktycznie jest blady jak ściana. Niestety, nawet pewność, że ma

przed sobą ostatnie kilka minut życia, nie odejmuje mu mowy.

Ona próbuje zachować spokój i pokonać tę wyboistą drogę jak

najbardziej płynnie, ale on znów wykrzykuje:

- Masz CZERWONE światło!
Tak, sama widzi, że światła tysiąc metrów przed nimi zmieniły się

na czerwone, ale nie ma sensu już w tym momencie hamować.

Patrzy w jego stronę.
- Czy możesz się po prostu zwyczajnie zamknąć? Drażnisz mnie!
- Uważaj na drogę! - wrzeszczy na nią.
- Uważam na drogę!

Rozgniewana zmienia gwałtownie pas ruchu i samochód robi skok

w bok. Wcale nie upierała się, żeby prowadzić ten samochód, ale on
chciał koniecznie wypić jeszcze kieliszek wina. Za każdym razem to
samo! Gdy tylko ona siada za kierownicą, on wpada w histerię.

- W ogóle nie czujesz silnika - podsumowuje z na wpół

zamkniętymi oczami.

Ona bierze głęboki wdech i zmusza się, by puścić te uwagi mimo

uszu, ale on znowu napina się jak struna.

- Znak stopu! Przejechałaś znak stopu! Dwadzieścia jeden,

dwadzieścia dwa, dwadzieścia trzy - sapie.

- Skarbie - cedzi przez zęby ona - droga jest pusta! Rozumiesz?

Pusta! - Żeby nadać tym słowom większą rangę, naciska pedał gazu.
Im szybciej dotrą do domu, tym lepiej.

- Teraz znowu jedziesz za szybko! Pięć-dzie-siąt... pięć-dzie-siąt! -

akcentuje sylaby jak automat.

- Boże drogi, no to sam prowadź! - Czy musi tego dłużej słuchać?

Ze złością włącza radio.

Natychmiast z prawej strony jak wystrzelona z procy pojawia się

jego ręka i wyłącza radio.

- Skoncentruj się na jeździe!
- Co to ma znaczyć? Włącz to radio! - On traktuje ją, jakby dopiero

od wczoraj miała prawo jazdy. Odsuwa jego rękę i samochód lekko
skręca w prawo.

- Co ty wyprawiasz, chcesz nas zabić?! - krzyczy skrajnie

zdenerwowany on. - Stój! Zatrzymaj się! Chcę natychmiast wysiąść!
Natychmiast!

Tym razem przesadził. Dosyć tego! Ten siedzący obok mężczyzna,

którego nie poznaje, powinien przebywać w zakładzie zamkniętym -
co do tego nie ma żadnych wątpliwości! Ze złością naciska hamulec.
Samochód zatrzymuje się z piskiem opon.

- Miłego wieczoru - zdążyła jeszcze powiedzieć, kiedy on rzucił

pasem bezpieczeństwa i otworzył drzwi. - A kiedy już dotrzesz do
domu, połóż się, proszę, na kanapie na dole!

Mężczyzna i kobieta razem w samochodzie - chyba nie ma

gorszego piekła!

Są takie pary, które w dobrej wierze, z zamiarem pojechania na

urlop, wsiadły do samochodu w Kolonii i już koło Frankfurtu kłótnia
przybrała taki obrót, że on żądał odwiezienia na dworzec, żeby dalszą
drogę przebyć pociągiem, a ona krzyczała, że chce się rozwieść.

Jazda samochodem we dwoje to prawdziwy test wytrzymałości dla

związku.

A przecież wszystko mogłoby być takie proste, gdyby tylko obie

strony przestrzegały określonych reguł. Na przykład: ten, kto
prowadzi, decyduje, czy radio jest włączone, czy nie. A ten, kto siedzi
obok kierowcy, trzyma język za zębami.

Z zasady kobiety są zarówno miłymi towarzyszami podróży, jak i

rozważnymi kierowcami - chcą w spokojnej atmosferze dotrzeć z
punktu A do punktu B. Natomiast mężczyźni muszą zawsze odgrywać
swój przerażający show. W związku z tym istnieją dwa warianty.

Wariant pierwszy: mężczyzna siedzi za kierownicą. Wtedy to on

jest  królem,  a  wszyscy  inni  użytkownicy  drogi  to  idioci.  I  niestety,
daremne  są  wówczas  próby  przeczytania  jakiegoś  ilustrowanego
magazynu  albo  nawet  poprowadzenia  konwersacji  (z  królem!),  gdyż
przez  całą  drogę,  nieprzerwanie,  kobieta  znajduje  się  pod
akustycznym  obstrzałem.  On  daje  bowiem  głośny  wyraz  swemu
niezadowoleniu z sytuacji na drodze.

- No, jedź wreszcie, babo! Bardziej zielone już nie będzie - pyskuje,

kiedy światło zmienia się dopiero z czerwonego na żółte.

- Niedzielny kierowca! To wycieczka domu starców, czy co? - klnie

na autostradzie, kiedy jadący z przodu kierowca fiesty próbuje
wyprzedzić ciężarówkę. Król szos płoszy go światłami i jedzie tak
blisko za nim, jakby chciał usiąść na tylnym siedzeniu fiesty.

My, kobiety, ustępujemy z drogi szybszym samochodom. Ale

sportowy mistrz kierownicy pokonuje odcinek Kolonia-Monachium bez
problemu  w  cztery  godziny!  I  nic  tu  nie  zmienią  ograniczenia
prędkości,  które  mężczyźni  traktują  albo  jako  prowokację  („Sto  na
godzinę? Co mnie obchodzi ograniczenie hałasu? Robią to tylko po to,
żeby  wyciągnąć  forsę!”),  albo  jako  niezobowiązujące  zalecenia  („Sto
na  godzinę?  Nie  dzisiaj!”).  Oczywiście  dotyczy  to  wyłącznie  sytuacji,
kiedy to on prowadzi.

Wariant drugi: on siedzi obok kierowcy, a prowadzi kobieta. Jako

towarzysze podróży mężczyźni chętnie terroryzują kobiety, stosując

oryginalną  mieszankę  dwóch  osobowości  -  przemądrzałego  eksperta
samochodowego  i  panikarza.  To,  że  kobiety  znoszą  tę  atmosferę
długie  godziny,  nie  sięgając  do  rękoczynów,  jest  kwestią  ich
wspaniałomyślności.  Są  bardziej  skłonne  do  poświęceń.  I  trzeba  to
wreszcie  powiedzieć  wprost  -  otóż  kobiety  nauczyły  się  prowadzić
samochód  mimo  przeszkód  ze  strony  mężczyzn.  Wyłączam  z  tego
grona instruktorów nauki jazdy, ale oni biorą za to pieniądze.

- Lepiej ja poprowadzę! - mówi mężczyzna, kiedy kobieta sięga po

kluczyki. - Kiedy ty prowadzisz, jazda kosztuje mnie zbyt wiele
nerwów.

Kobiety, które jadą samochodem z mężczyzną, obowiązuje

następujący, prosty podział ról:

Wszystko jedno, kto prowadzi, w samochodzie to ona jest

niewolnicą. Siedząc obok kierowcy, jest pomocnikiem (podaj cegłę) i -
jeśli  nie  ma  innego  -  systemem  nawigacyjnym  w  jednej  osobie.  Ona
podaje kawę i kanapki, odpowiada za rozmowę i troszczy się o to, by
kierowca był w dobrej formie. Bo przecież on w tym czasie bierze na
swoje  barki  trud  przemieszczania  jej  po  okolicy.  W  oczywisty  sposób
król  szos  jest  też  panem  radia,  odtwarzacza  CD,  klimatyzacji  i
nawiewów. Tylko on może uruchamiać przyciski, otwierające wszystkie
okna,  ponieważ  inaczej  robi  mu  się  niedobrze  („Okno  ma  być
otwarte!”), albo reaguje nadwrażliwością na powiew powietrza („Okno
ma  być  zamknięte!”).  Tylko  on  może  naciskać  przyciski  i  regulować
pokrętła.  „Nie  baw  się  tym,  wszystko  jest  poustawiane”.  Albo:  „Nie
mogę już słuchać tego rzępolenia”.

Taki podział władzy zostaje zachowany także wtedy, gdy następuje

zmiana miejsc - co jest bardzo nie fair. Niekiedy znacznie przyczynia
się to do popsucia atmosfery. Ale sytuacja staje się naprawdę
wybuchowa, kiedy on prowadzi i wjedzie na złą drogę. Bo oczywiście
to wina pilota.

Wszystkie dobrze znamy to złowróżbne pytanie, które w większości

przypadków z pewnością zakończy się kłótnią:

- Potrzymasz mapę?
Uważaj! To pułapka! „Potrzymasz mapę?” brzmi wprawdzie

niewinnie, wręcz niezobowiązująco. Jednak w rzeczywistości oznacza
tyle, co: „Zamknij się i, kiedy zapytam, natychmiast, w ciągu pięciu

sekund, mów, gdzie mam jechać!”.

Zastanawiam się, czy to w porządku. Przecież mężczyźni na pewno

już pojęli, że kobiety nie umieją albo nie chcą korzystać z map.
Zresztą, co to za sztuka jechać z kobietą, totalnie ją
ubezwłasnowolnić, a tak naprawdę nawet nie znać drogi?

Pamiętaj: kiedy już i tak musisz siedzieć obok kierowcy, nie ma

mowy, żebyś brała na siebie odpowiedzialność za jego harcerskie
manewry.

Problem tkwi w tym, że mężczyźni zawsze zwlekają do ostatniej

chwili. Potem wręczają nam mapę i mówią:

- No to, gdzie teraz mam skręcić!
W porządku, staramy się najlepiej jak potrafimy. Otwieramy atlas

na właściwej stronie. Wyszukujemy odpowiednie skrzyżowanie.
Patrzymy przy tym cały czas w dół, więc robi nam się niedobrze. Ale
króla szos to nie obchodzi.

- Przed nami zjazd z autostrady pod Neufarn. (gdzie mamy teraz

skręcić - w prawo czy w lewo?

W tym momencie oblewa nas zimny pot. No bo z której strony tak

właściwie dojeżdżamy do tego skrzyżowania? Odwracamy mapę
odpowiednio do kierunku jazdy. (Teraz wszystkie napisy są do góry
nogami). Próbujemy rozszyfrować, gdzie jest prawo, a gdzie lewo.

- Nie wiem dokładnie, ale spójrz, tu jest Neufarn, znalazłam.
Podstawiamy mu mapę pod nos, z wycelowanym w nazwę

miejscowości palcem wskazującym, tak że może sam sobie zobaczyć.
Ale on to ignoruje.

- W prawo czy w lewo, w prawo czy w lewo?!” - ryczy jak opętany.
I potem skręca w prawo albo w lewo. Ale zawsze w złą stronę. No

i oczywiście to my jesteśmy winne.

- Jesteś za głupia, żeby czytać mapę! - brzmi komentarz. - Daj mi

ją!

Zjeżdżamy z autostrady. Teraz jedzie kolejne sto metrów na

prawym, dodatkowym pasie i sam patrzy na mapę.

- Co to za gówniana mapa?!
Okej, teraz winna jest mapa. Powietrze w samochodzie tak się

zagęściło, że można powiesić siekierę. Najchętniej otworzyłybyśmy
okno, ale nam nie wolno. Owijamy się kokonem milczenia i myślimy o

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny

mówi...

Żyjemy w XXI stuleciu - no właśnie! W pewnych dziedzinach życia

już w epoce kamiennej ludzkość była bardziej postępowa. O ile sobie
przypominam, Wilma Flinstone mogła bez problemu pokonywać
bezdroża autem na kamiennych kołach i nikt się jej nie czepiał.

Przyznaję, istnieją mężczyźni, którzy mają zaufanie do kobiet. Mam

na  myśli  jazdę  samochodem.  Słyszałam  nawet  o  takich  przypadkach,
kiedy mężczyzna godzinami pozwala kobiecie prowadzić samochód, a
sam  w  tym  czasie  śpi!  To  musi  być  raj!  W  „normalnej”  sytuacji
mężczyzna  kierowca  milczy,  natomiast  na  miejscu  obok  kierowcy
kobiety, niestety, buzia mu się nie zamyka.

Związek mężczyzny z samochodem jest bardzo bliski, podobny do

związku kobiety z torebką.

My car is my castle! Samochód jest dla mężczyzny jego twierdzą.

Jego bronią. Jego wtórną cechą płciową. W klasycznym wydaniu jest
szybki i duży. W każdym razie szybszy i większy niż inne! Tak, jak
chciałby, żeby wszystko wyglądało w prawdziwym życiu.

Mężczyzna siedzący na miejscu pasażera to zagrożenie dla ciała i

ducha. „Baba za kierownicą!”. Przecież każdy mężczyzna dobrze wie,
co to oznacza!

Oddać się w ręce kobiety to... ry-zy-ko! To utrata potencji. Utrata

władzy. To sprzeczne z naturą.

On decyduje. Przynajmniej w samochodzie!

Co możesz zrobić?

Jeśli pozwala na to budżet, najlepiej mieć dwa samochody. W

codziennym życiu oszczędza to wielu nerwów i głupich uwag.

Na dłuższe wspólne wyjazdy zalecam korzystanie ze środków

komunikacji publicznej. Z zasady nie gubią one drogi.

A jeśli to jest niemożliwe i musicie razem pokonać dłuższą trasę, a

do tego ty prowadzisz, postaraj się zesłać panikarza na tylne siedzenie
(najlepiej posadź go z zawiązanymi oczami). Albo wcześniej podaj mu
lek o działaniu uspakajającym.

Kiedy on prowadzi, możesz - jeśli nie macie systemu

nawigacyjnego GPS - już wcześniej ustalić, że w żadnym wypadku nie
będziesz  korzystać  z  mapy,  bo  przy  czytaniu  robi  ci  się  niedobrze  i  z
pewnością  nie  uda  się  uniknąć  zwymiotowania  na  tapicerkę  jego
supersamochodu. Ten argument powinien go przekonać natychmiast.
Dalej  zaleca  się  zabranie  iPoda,  nałożenie  mu  słuchawek  i  w  ten
sposób  uniknięcie  jego  niekontrolowanych  wybuchów  temperamentu.
Obie strony mają wówczas szansę dotrzeć do celu w miłym nastroju.

Możesz też od razu znaleźć sobie mężczyznę bez prawa jazdy.

Będzie ci na wieki wdzięczny, że go wozisz. I masz zapewnioną miłą
jazdę bez wrzasków, zaplanowaną przez ciebie. Niestety, musisz też
wtedy sama wlewać benzynę. Ale przyznajmy - w porównaniu do całej
reszty - to niewielka niedogodność!

Sytuacja klasyczna

Nareszcie ONA go znalazła. ON uśmiecha się sympatycznie. Ładnie

pachnie.  Wygląda  jak  George  Clooney  (prawie!).  Otwiera  przed  nią
drzwi.  Potrafi  ją  rozbawić.  Obdarowuje  ją  różami  z  ogrodu,  a  nie
wiązanką nagrobną. Zna romantyczne knajpki w mieście. Lubi oglądać
wystawy  sztuki.  Chętnie  chodzi  do  kina.  Nosi  ją  na  rękach.  Daje  jej
poczucie, że jest wyjątkowa. Jest szarmancki, dowcipny, delikatny - i
do tego jest tak doskonałym kochankiem, o jakim na ogół można tylko
pomarzyć. Jest ucieleśnieniem marzeń o idealnym mężczyźnie.

I ma tylko jedną wadę: jest żonaty!
No to sprawa przegrana!
A może jednak coś z tego wyjdzie?
- Między mną a żoną już od laaat nic nie ma! - zapewnia cię. -

Właściwie żyjemy jak we wspólnocie mieszkaniowej, a nie jak w
małżeństwie.

Gdyby nie było dzieci, od dawna byliby po rozwodzie. Jego żona

jest  nawet  miła,  generalnie  jest  w  porządku.  Normalna  przeciętna
nudziara.  Nie  potrafi  go  zainspirować.  Nie  interesuje  się  tym,  co  on
robi. Nie rozumie go. Śpiewa w chórze i dwa razy w tygodniu chodzi
na  tai-chi.  Ostatni  raz  spali  ze  sobą...  no  więc  to  musiało  być  całe
wieki  temu,  właściwie  on  sobie  nie  przypomina  kiedy.  Życie  stało  się
monotonne i skostniało w rutynowych działaniach.

Ale teraz wiele się zmieniło. Teraz znalazł kobietę swojego życia.

Przyszłość jawi się w jasnych kolorach.

Trzeba tylko uregulować jedną małą kwestię...
„Chcę zawsze być z tobą”, wyznał ostatnio w łóżku. „Daj mi trochę

czasu”, prosił ją, kiedy go spytała, co dalej z ich związkiem.
„Porozmawiam z nią!”, obiecywał, kiedy mu tłumaczyła, że na dłuższą
metę nie będzie „tą drugą” (żeby nie było niejasności).

Oczywiście, bliskiej osobie takie rzeczy trzeba mówić w możliwie

delikatny sposób. Inne rozwiązanie byłoby nie fair. W końcu żona nie
zrobiła mu nic złego. Zresztą, kiedy jej to w końcu powie - kto wie,
może nawet będzie zadowolona?

ONA daje mu trochę czasu. Oczywiście rozumie, że to nie takie

proste, że on musi wybrać odpowiedni moment. W żadnym wypadku
nie  może  tego  powiedzieć  przed  świętami  Bożego  Narodzenia.  To
byłby  dramat,  chociażby  ze  względu  na  dzieci.  I  byłoby  to  też  w
jakimś  stopniu  bezduszne,  zwłaszcza  teraz,  przed  dziesiątą  rocznicą
ślubu.  W  kwietniu  żona  ma  czterdzieste  urodziny.  Każdy  wie,  że  to
szczególna  granica  dla  kobiety.  Na  pewno  sobie  pomyśli,  że  on
odchodzi, bo jest już stara. W maju umiera dziadek. Teraz naprawdę
on nie może jej tego zrobić - jest załamana. W czerwcu ma wyjątkowo
silne  bóle  menstruacyjne,  jakieś  kobiece  sprawy,  przecież  takich
rzeczy nie mówi się choremu. W lipcu wreszcie długi urlop. To pewnie
ostatni  raz,  kiedy  pojadą  razem  w  dziećmi.  „Przecież  to  rozumiesz,
prawda?”.

Ona wzrusza ramionami. Bo właśnie nie - nie rozumie. W końcu

ona też coś czuje, a takie zachowanie ją rani. Z czasem zaczyna jej
przeszkadzać, że zawsze spotykają się w tajemnicy. Każdy weekend
spędza sama. Obchodzi w samotności urodziny, bo akurat w tym roku
przypadają w czasie Wielkanocy. Nie spędza z nim jego urodzin, bo on
świętuje z całą rodziną. Jest sama w Boże Narodzenie, i potem też.

„Sercem jestem z tobą”, zapewnia on. Żona wyjeżdża na kilka dni i

nareszcie  mogą  razem  wyskoczyć  do  Bolzano.  Jak  zawsze  jest
cudownie.  Ona  znowu  daje  się  przekonać,  chociaż  już  sobie
obiecywała,  że  z  nim  skończy.  „Przecież  to  małżeństwo  istnieje
wyłącznie  na  papierze”.  Mężczyzna  jej  życia  patrzy  na  nią  jak  wierny
pies.  I  obdarowuje  ją  swym  uroczym  uśmiechem.  „Zaufaj  mi.  Kiedy
wróci z wyjazdowych zajęć tai-chi, wszystko jej powiem!”.

W weekend ona idzie sama do kina. Grają Oceans Eleven z

George'em Clooneyem. Jest spięta. I chora z tęsknoty.

A potem staje jak wryta. Mężczyzna jej marzeń stoi przed

stoiskiem z popcornem. Z tym swoim supersympatycznym uśmiechem
George'a Clooneya sięga po drugą torbę z popcornem.

Kobieta stojąca obok niego śmieje się. Jest blondynką. Jest

zgrabna. Jest czarująca. Nosi obrączkę.

- To był świetny pomysł, mój drogi! - mówi do niego i przytula się.

- Jak to dobrze, że dzieci mogą już same zostawać w domu.

On całuje ją w usta. On całuje ją dłuuugo w usta!
- Mam jeszcze jeden świetny pomysł - mówi on w końcu i szepcze

jej coś do ucha.

Ona chichocze.
- Jesteś okropny - mówi. A potem ramię w ramię wchodzą w

ciemną czeluść sali kinowej.

Stare małżeństwo, które istnieje tylko na papierze.
Zdrady żonatych mężczyzn to jeden z najtrudniejszych rozdziałów

w  historii  ludzkości.  Mnóstwo  kobiet  jako  tajemne  kochanki
przesuwało  termin  rozstania  i  przesuwa  go  do  tej  pory  (każda  z  nas
ma  przynajmniej  jedną  przyjaciółkę,  która  marnuje  cenny  czas  i
częściej  bywa  nieszczęśliwa  niż  szczęśliwa),  i  właściwie  trudno
zrozumieć,  dlaczego  samotne  kobiety  wiążą  się  z  żonatymi
mężczyznami.  Przecież  od  początku  wiadomo,  że  z  reguły  kończy  się
to tragedią. Albo się nie kończy i zamienia w wieczny koszmar. Zanim
sprawa zostanie sfinalizowana, minie tysiąc lat. Wtedy ona będzie już
stara  i  gruba  od  tych  wszystkich  zjedzonych  czipsów  i  rodzinnych
opakowań  lodów  tiramisu,  które  w  przypływie  frustracji  masowo
pochłania  we  wszystkie  samotne  wieczory  spędzone  przed
telewizorem.

No dobrze, wiem. Camilla również czekała. Stała się uosobieniem

nadziei wszystkich czekających kobiet.

Ale odpowiedz sobie szczerze na pytanie, czy to na pewno twoja

opcja? I abstrahując od tego, że wiele z nas nie potrafi pojąć, jak
można było tak długo czekać właśnie na Karola, powinno jednak być
tak, że żadna kobieta nie czeka na mężczyznę.

Jak więc to możliwe, że w dzisiejszych czasach mężczyznom nadal

udaje się tak długo utrzymać przy sobie kobiety ze strefy off? I co oni
sobie wtedy myślą?

Chcę wam ujawnić moje wielkie odkrycie: dla kobiet taki związek

jest zniewalającą mieszaniną ogromnych nadziei, szczerych zmartwień
i gigantycznego napięcia. A jakie uczucia targają w tym samym czasie
mężczyznami? Otóż według mnie... żadne.

Kiedy żonaty mężczyzna mówi, że chce się rozwieść z żoną, to jego

słowa  nic  nie  znaczą.  To  wyrażenie  woli,  deklaracja  złożona  pod
wpływem  emocji,  która  nie  ma  nic  wspólnego  (jeszcze)  z
rzeczywistością.  Panowie  szczególnie  hojne  obietnice  składają  w
łóżku.  Im  lepszy  seks,  tym  większe  obietnice.  Ale,  proszę,  nie
zapominaj - kiedy on mówi: „Chcę, żebyś była tylko moja”, to jeszcze
długa droga do tego, żeby miało to oznaczać: „Chcę być tylko twój”.

Oczywiście istnieją tacy mężczyźni, którzy od samego początku

jasno stawiają sprawę, że małżeństwo jest dla nich nierozerwalne. Są
to  albo  totalni  pragmatycy,  albo  mężczyźni,  którzy  są  pewni,  że  i  tak
nie  zostaną  odprawieni  z  kwitkiem.  Ich  wysokie  morale  nie
powstrzymuje  ich  przed  wchodzeniem  w  nowe  (pozamałżeńskie)
związki.

„Szkoda, że nie spotkaliśmy się wcześniej”, mówią potem. Albo:

„Gdybym był wolny, od razu bym się z tobą ożenił i moglibyśmy mieć
dzieci”.

To oczywiste, że kobiety mają odrobinę nadziei, że koło fortuny

jednak kiedyś się odwróci. Ale, naturalnie, nic się nie zmienia. I kiedy
ona po raz kolejny dostaje skrętu kiszek, ponieważ, zaciskając zęby,
musi tolerować, jak on dzwoni z hotelu do żony („Tak, słoneczko... ja
ciebie też!”), on zawsze może powiedzieć: „Ależ kochanie, przecież
oboje wiedzieliśmy o tym od samego początku”.

1-2-3-rozwodzę się!

Projekt pod hasłem „Rozwód” ma prawie zawsze taki sam

przebieg. Wyróżnia się trzy etapy, wiodące do realizacji tego projektu:

Etap 1: On chce porozmawiać z żoną.
Etap 2: On rozmawia z żoną.
Etap 3: On rozwodzi się z żoną.
Zbędny jest chyba komentarz, że większość żonatych mężczyzn

nigdy  nie  wychodzi  poza  etap  pierwszy.  Istnieje  zawsze  tysiąc
powodów,  dla  których  po  zapowiedzi  nigdy  nie  dochodzi  do  czynu.  I
zawsze istnieją okoliczności, które uniemożliwiają przeprowadzenie tej
najważniejszej  z  rozmów.  Ważne  wydarzenia  i  święta  rodzinne,
wypadki  śmiertelne,  choroby,  dzieci,  dom,  pies  („Co  po  rozwodzie
stanie się z biedną psiną?”), pieniądze („Jestem zrujnowany, nie mam
ani grosza!”).

Kiedy mija pierwsze zauroczenie, powraca także utracone uznanie

dla wartości żony („Upiekła dla mnie ciasto w kształcie serca!”) i - tuż
potem - wyrzuty sumienia („Nie zasłużyła sobie na to!” lub: „Nie mogę
jej tego zrobić!”).

W porządku, oczywiście, że sobie na to nie zasłużyła. Ale czy ty

sobie na to zasłużyłaś?

Szkoda, że to wszystko nie przychodzi mężczyznom do głowy

wcześniej. Wtedy, na przykład, kiedy zapewniają, że jesteśmy wielką,
naprawdę wielką miłością ich życia!

No cóż, ciągle się mówi, że tracimy szybko głowę. Ale co jest

gorsze: stracić głowę czy stracić odwagę?

Kiedy ukochana w końcu żąda: „Zdecyduj się!”, mężczyzna

odpowiada z urazą w głosie: „Jesteś taka stanowcza!” albo: „Teraz
jeszcze ty stawiasz mnie pod ścianą!”.

Ale niech tam! In dubio pro reo! Załóżmy, że mężczyzna jakoś

dotarł do etapu 2. Faktycznie doszło do rozmowy z żoną. Ona już wie.

Dla kochanki na pewno jeszcze za wcześnie na radość.
Z zasady dopiero teraz rusza machina dramatu. Wbrew nadziejom

niektórych mężczyzn niewiele żon wita tę nowinę słowami: „Och
skarbie, jak dobrze, że to mówisz. W porządku, rozwiedźmy się,
właściwie też chciałam ci to zaproponować”.

Nie, teraz wszystko zamienia się w tragedię grecką. Żona płacze i

krzyczy, grozi i błaga.

Spójrzmy prawdzie w oczy - wobec takich środków mężczyzna jest

bezsilny.

„Nie wiedziałem, że jej tak bardzo na mnie zależy”, jęczy. „Teraz

wiem, że mimo wszystko należymy do siebie!”, objaśnia, uważając się
za najlepszego człowieka pod słońcem i wygłaszając salomonowe
kwestie w rodzaju: „Ciebie też kocham. Ale ją kocham dłużej”. Albo w
ogóle nie chce powiedzieć prosto w oczy, że jednak się nie rozwiedzie.
„Już dosyć się nacierpiałem!”, krzyczy potem, waląc zaciśniętą pięścią
w jej szafki kuchenne. „Nie mogę tak dłużej”, mówi, oczekując od niej
współczucia. Albo od razu wali z grubej rury i całkowicie przeceniając
wagę własnej osoby, oznajmia: „Gdybym jej to zrobił, ona by się
zabiła!”.

Wobec takich argumentów z kolei my jesteśmy bezsilne. Czy

chcemy brać na siebie aż taką odpowiedzialność? Nie.

Być może to, co teraz powiem, zabrzmi cynicznie, ale czujemy się

trochę zdziwione, kiedy potencjalna samobójczyni, która miała
wyskoczyć z rozpaczy z okna, kilka miesięcy później odchodzi od
męża, bo znalazła nową miłość.

W większości przypadków jest to zresztą jedyna szansa.
Załóżmy, że jednak mężczyzna rzeczywiście się rozwiedzie. „Ona

powiedziała, że zawsze mogę do niej wrócić”, mówi nam o tym
poruszony. Jak cudownie! Przecież to wspaniałe. I zastanawiam się,
która z kobiet marzy o mieczu Damoklesa nad głową?

Tak, moje drogie. Tak to właśnie wygląda.
Ale naprawdę złą wiadomość zachowałam na koniec:
Poza kręgami aktorskimi skupionymi wokół Hollywood - bo tam

stale przecież film miesza się z rzeczywistością - większości mężczyzn
nie udaje się dotrzeć do etapu 3. i za wielkimi obietnicami nie idą

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny

mówi...

„Lepszy koszmarny koniec niż koszmar bez końca”.
Tego powiedzenia nie wymyślił z pewnością żaden mężczyzna, to

jest dla mnie jasne jak słońce. Mężczyźni latami mogą tkwić w
dwuznacznych

sytuacjach.

każdym

razie

dotyczy

nierozwiązanych relacji damsko-męskich. Najważniejsze, że z zewnątrz
wszystko wygląda w porządku. „Musimy porozmawiać!”, tego nie
powie żaden mężczyzna. Tak mówią tylko kobiety. Chęć zachowania
istniejącego status quo jest znakomitą wymówką, by wszystko biegło
dotychczasowym trybem. Mój dom, mój samochód, moja łódka, moja
żona. Wszystko inne nie jest w końcu aż tak ważne.

W przypływie szczerości pewien pan wyznał mi kiedyś, że

mężczyźni  niechętnie  się  rozwodzą.  Wierzę  mu  na  słowo.  Dlaczego
niby  miałoby  być  inaczej.  Instynktownie  robią  to,  co  jest  dla  nich
najkorzystniejsze.  Nawet  w  „złym”  związku  mężczyzna  ma  o  niebo
lepiej niż kobieta. Każdego dnia rano może wyjść z domu i do powrotu
kierować  się  zupełnie  innymi  prawami  niż  w  domu  -  i  nie  ma  tu
znaczenia,  czy  akurat  pracuje,  czy  nie.  Dlaczego  miałby  z  tego
zrezygnować?  Dom  to  jego  baza,  z  której  w  poszukiwaniu  przygód
wyrusza w świat - na podbój nowych lądów i serc.

Żaden mężczyzna nie rozwodzi się tak po prostu. Na przykład,

dlatego  że  nie  może  już  dłużej  znieść  tego,  że  nie  rozmawia  z  żoną.
Albo  że  z  nią  nie  sypia.  Mężczyźni  mogą  bardzo  wiele  wytrzymać.  Z
zasady  znoszą  to  całkiem  nieźle,  zwłaszcza  że  istnieją  bardzo  miłe
sposoby złagodzenia tych niedogodności.

Kiedy mężczyzna mimo to się rozwodzi, zawsze stoi za tym

kobieta. I wtedy albo jest dwadzieścia lat od niego młodsza i pozwala
mu uwierzyć na nowo w cielesną atrakcyjność, albo to rzeczywiście

kobieta jego życia. Taka, dla której jest gotów wszystko porzucić.
Wszystko zmienić. Bez odkładania w nieskończoność.

Tak, takie historie też się zdarzają! Kiedy mężczyźni naprawdę

chcą,  mogą  przenosić  góry.  Ale  na  ogół  nie  chcą.  Nawet  jeśli  na
początku mówią co innego. Bo oni najpierw nakręcają temat, a potem
myślą.  Ponieważ  ulegają  urokowi  chwili  i  pięknej  kobiety.  Ponieważ  -
przyznajmy  się  do  tego  -  są  troszkę  uwodzeni.  A  jako  niewolnicy
własnych  hormonów  ulegają  ich  podszeptom:  „Jeśli  masz  na  nią
ochotę,  musisz  skorzystać  z  okazji,  a  co  będzie  dalej,  zobaczy  się
potem”.

A kiedy kobieta twardo żąda podjęcia decyzji, mężczyzna wpada w

panikę. Mężczyźni nie chcą podejmować decyzji. Mężczyźni nienawidzą
podejmować decyzji. Bo nie jest tak, że chcą albo tego, albo tamtego.
Oni  chcą  i  tego,  i  tamtego.  A  potem  w  trudnych  chwilach  wyznają:
„Chętnie  bym  coś  zmienił,  ale  nie  umiem”.  W  tym  samym  momencie
myślą:  „Nie  chcę  niczego  zmieniać,  ale  tego  nie  mogę  ci  powiedzieć,
bo wtedy stracisz o mnie dobre zdanie, a tego bym nie zniósł”.

Czy to tak trudno zrozumieć?

Co możesz zrobić?

Może to zabrzmi kołtuńsko, ale po pierwsze, w ogóle lepiej nie

wchodzić w związek z żonatym mężczyzną. Chyba że wyjątkowo lubisz
melodramaty albo masz dwóch innych facetów pod ręką.

Wiem, wiem, to mało realne. Najfajniejsi mężczyźni są już żonaci.

Zatem kiedy już tkwisz po uszy w tym nieszczęściu, uwzględnij,
proszę, przynajmniej kilka rad:

Nie czekaj za długo (sześć miesięcy to górna granica twojej

cierpliwości).  I  nie  wmawiaj  sobie  tego  co  przyjemne.  Zastanów  się:
do  tanga  trzeba  dwojga.  Zawsze  gra  się  we  dwoje.  Jest  ten,  kto
zagrywa,  i  ten,  kto  odbiera  piłkę.  Najczęściej  ulegasz  fałszywemu
przekonaniu, że czas pracuje na twoją korzyść. Pamiętaj - czas zawsze
jest  twoim  wrogiem,  nie  sprzymierzeńcem.  Pomyśl  tylko:  kiedy  on  w
pierwszych  cudownych  miesiącach  waszej  miłości  nie  był  zdolny  do
wprowadzenia  zmian  w  życiu  i  nie  opowiedział  się  jednoznacznie  po
twojej  stronie,  dlaczego  miałby  to  uczynić  po  latach?  To  nie  My  Fair
Lady.

I’ve grown accustomed to her face? Zapomnij o tym jak

najszybciej! Gdyby mężczyzna twoich marzeń chciał, mógłby przecież
zostać ze swoją żoną!

Zapomnij o trikach! Nie musisz nikogo zmuszać do szczęścia! Być

może uda ci się wtedy na krótko osiągnąć to, czego chciałaś, ale na
dłuższą metę i tak zawsze będziesz tą gorszą.

Zapomnij o roli samarytanki i przestań dążyć do uratowania jego,

albo jego duszy, albo jego zatwardziałego serca, czy czego tam
chcesz!

Kiedy mężczyzna nie może, to znaczy, że nie chce. A kiedy chce,

wtedy również i może. Uwierz mi na słowo, naprawdę znam życie!

Ponieważ jednak wiem, że kobiety są w miłości nieobliczalne,

Co mężczyźni mówią, a co myślą...

►► Już od lat nie sypiamy

ze sobą.

Jesteśmy

zupełnie

normalnym

małżeństwem.

►►

naszym

małżeństwie

każdy

chodzi

własnymi drogami.

Mogę robić, co mi się podoba.

►►

Chcemy

wziąć

rozwód.

Co robisz dziś wieczorem?

►►

Właściwie

chcielibyśmy się rozwieść.

Właśnie remontujemy dom.

►►

Jesteśmy

jeszcze

małżeństwem, ale myślimy o
rozstaniu.

Od kilku lat zawsze mam jakąś

kochankę.

►► Porozmawiam z nią.

Porozmawiam z nią w następnym

stuleciu.

►►

Przed

Bożym

Narodzeniem nie mogę, w
święta przychodzi cała rodzina.

Skutecznie odsunąć problem.

►► Będę czekał aż do

ślubu.

Znów zyskałem na czasie!

►►

Wprawdzie

tak

mówiłem, ale teraz jej matka
jest chora.

Mam szczęście!

►►

Chciałem

jej

powiedzieć wczoraj, ale miała
okropną migrenę.

Ledwo się wymknąłem!

►► Kobiety są takie silne.

Kobiety

zawsze

chcą,

żeby

wybierać.

►► Kocham was obie.

Obie was unieszczęśliwię.

►► Nie mogę tego zrobić.

Nie chcę tego zrobić.

►► Nie mogę jej tego

zrobić.

Dla mnie byłaby to droga przez

mękę.

►► Bądźmy rozsądni.

wszystko

dużo

kosztowało.

►► Nie wiedziałem, że

jest

mnie

aż

tak

przywiązana.

Teraz

sam

już

nie

wiem...

Naprawdę chciałem się rozwieść? A
właściwie dlaczego?

►► Nie chcę jej zranić.

Niestety, musisz w to wierzyć.

►► Musisz to zrozumieć.

Przestać stawiać mi zarzuty.

►► Już i tak wiele się

nacierpiałem.

Pomocy! Jak się ciebie pozbyć?

►► Sam nie wiem, co

powinienem zrobić.

Po prostu poczekam, kto pierwszy

rzuci rękawicę, wtedy przynajmniej to
nie będzie moja wina.

►► Musimy być teraz

bardzo dzielni.

Musisz być teraz bardzo dzielna.

Sytuacja klasyczna

ON wraca do domu z podróży służbowej. ONA przygotowała dla

niego  niespodziankę,  ale  na  szczęście  on  na  razie  o  niczym  nie  wie.
Podczas  jego  nieobecności  miała  więcej  czasu,  więc  pozbyła  się  tego
okropnego  okrągłego  stołu  w  jadalni,  który  od  dawna  był  solą  w  jej
oku.  Kiedyś  nawet  reperowano  na  nim  toster  („Jak  to  wyrzucić?!”  -
zdziwił  się  Pan  Złota  Rączka.  -  „Jeszcze  się  nadaje”).  Od  tego  czasu
stół  miał  ślad  po  przypaleniu  (toster  oczywiście  i  tak  wylądował  w
koszu).  No  a  teraz  stoi  przed  nim  nowy  stół  długości  dwa  metry
dwadzieścia  centymetrów  -  naprawdę  piękny,  ręczna  robota,  tekowe
drewno, import z Indonezji pięknie nakryty, zapalone świece... A ona
stoi i uśmiecha się tajemniczo...

I zadaje to pytanie, jedno z najgorszych pytań, jakie może

usłyszeć mężczyzna:

- No i? Niczego nie zauważyłeś?
No właśnie, sęk w tym, że on nic nie widzi. Przecież wszystko jest

po staremu, czyżby coś się zmieniło? Wtedy jakaś myśl wyłania się z
mroków  umysłu.  Bo  to  nie  jest  tak,  że  przez  te  ostatnie  lata  niczego
się  nie  nauczył.  Zna  tę  sytuację  z  reklam  i  filmów  -  tak  postawione
pytanie  musi  mieć  coś  wspólnego  z  włosami.  Więc  przygląda  się  jej
badawczo. Hmm, to dziwne, ale wydaje mu się, że ma dłuższe włosy.
Czy to możliwe, żeby w ciągu trzech dni aż tak urosły? Ale stop - teraz
je  rozpuściła,  dlatego  wydają  się  dłuższe.  Żeby  zyskać  na  czasie,  on
też się uśmiecha.

Boże, co to może być? Nowa sukienka? Nowe buty? Wielka szkoda,

ale  buty  trzeba  wykluczyć  -  jest  na  bosaka.  Gorączkowo  zastanawia
się,  co  powinien  odpowiedzieć,  i  czuje  się,  jakby  grał  w  rosyjską
ruletkę.  Tylko  żeby  nie  powiedzieć  czegoś  niewłaściwego,  bo  wieczór
będzie zmarnowany.

- Nooo? - Ona cały czas się uśmiecha, ale ten uśmiech staje się

jakby trochę... napięty.

- Masz... nową... sukienkę? - jąka się i wygląda jak Hugh Grant,

który udaje, że myśli.

Oburzona potrząsa głową i opiera się prowokacyjnie na blacie

stołu.

- Człowieku, spójrz tutaj!
W porządku, zanim kompletnie wyprowadzi ją z równowagi, dostał

jeszcze jedną szansę. Czuje, że zaczyna się pocić. Teraz oznacza to
tyle, że musi być bardzo, bardzo uważny. I wtedy przychodzi mu do
głowy naprawdę genialna myśl.

- Schudłaś!
Ona, osłupiała przygładza sukienkę.
- Tak uważasz? No dobrze, siadaj. Mamy nowy stół.
Nowy stół? Aha. Nie zauważył go. O rety, katastrofa była blisko!

Udało się ledwo, ledwo.

Powiedzmy sobie od razu - geniusz tego pana nie jest dany

wszystkim  mężczyznom.  Facet  z  historyjki  ze  stołem  musiał  chyba
czytać  jakiś  poradnik  o  kobietach.  Wszyscy  inni  powinni  się  już
zorientować,  że  pułapkę:  niczego-nie-zauważyłeś,  można  z  reguły
obejść  trzema  odpowiedziami:  nowa  fryzura;  nowa  sukienka;  nowe
buty.

Nam, kobietom, trochę dziwaczne wydaje się to wtedy, kiedy

kontekst się nie zgadza. Miła próba, ale... u fryzjera byłaś sześć
miesięcy temu, sukienkę kupiłaś poprzedniego lata, a buty to
właściwie zwykłe tenisówki, w których kosisz trawnik.

Trzeba wiedzieć, że, gdy zadamy pytanie „Niczego nie

zauważyłeś?”,

obserwujemy

mężczyzn

reakcję

znaną

eksperymentów  Pawłowa  na  zwierzętach  (Dziękuję,  panie  Pawłow!).
Zgadzam  się,  liczba  trafień  u  zwierząt  była  wyższa.  W  obu
przypadkach  mamy  do  czynienia  z  automatycznym  odruchem
bezwarunkowym,

który

nie

jest

związany

rzeczywistym

postrzeganiem.

Prawda brzmi następująco: mężczyźni niczego nie widzą.
Istnieją mężczyźni, którzy - oglądając wiadomości sportowe - nie

zauważają, że ich własna żona w efektownej bieliźnie wymyka się z

domu. Mężczyźni niczego nie zauważają - w każdym razie niczego, co
ich  nie  fascynuje.  Podam  tu  przykład  marek  samochodów  albo
wyników  meczów  pierwszej  ligi.  Czasami  wykazują  się  niezwykłą
wiedzą,  na  przykład,  znają  nazwisko  fińskiego  ministra  spraw
zagranicznych, ale spytajcie ich o rozmiar buta partnerki!

Mężczyźni mogą godzinami tkwić za gazetami i kanciastymi

urządzeniami, i zupełnie zapominają o rocznicach ślubu, urodzinach i o
tym jak wyglądamy - a potem się dziwią, że my, kobiety, w końcu
mamy dość.

Chyba już pisałam, że mężczyźni to wzrokowcy. Ale czy dodałam,

że dotyczy to najwyżej pierwszych czterech miesięcy znajomości? Otóż
w normalnych warunkach męski wzrok nie jest tak wyostrzony, jak na
początku związku. I ku wielkiemu nieszczęściu stan wzroku jest
odwrotnie proporcjonalny do częstości występowania napadów
amnezji na co dzień (im mniej widzi, tym częściej nie pamięta).

Kierując się mottem: „Patrzeć, nie widząc, być, nie uczestnicząc”,

w pewnym momencie mężczyzna wślizguje się w krainę zapomnienia.
Tam  żyje  mu  się  całkiem  nieźle.  Jeśli  nie  zakłóca  tego  życia
histeryczna,  ciągle  czepiająca  się  baba,  to  otacza  go  przytulny  mrok.
Pamiętać  o  czymś?  To  takie  uciążliwe!  Z  pewnością  lepiej  zrobią  to
inni. A mianowicie te osoby z długimi włosami.

W domu pyta: „Gdzie są moje skarpetki?”. A w biurze: „Gdzie są

moje akta?”. I szczerze mówiąc - czy widzicie tu jakąś różnicę?
Dookoła same czarne dziury - a my ciągle je zatykamy!

Nie daj się wciągnąć w pułapkę! Kiedy mężczyzna pyta: „Gdzie są

moje skarpetki?”, jest to pytanie retoryczne, które oznacza: „Moja
mama zawsze mi podawała wszystkie rzeczy. Nie chce mi się samemu
szukać”. A kiedy mężczyzna pyta: „Gdzie jest moja żona?”, oznacza to
tyle co: „Pomocy, lodówka jest pusta!”.

1-2-3-retrospekcja

Przytoczona poniżej smutna historia powinna ci uzmysłowić, że

mężczyzna już we wczesnym dzieciństwie uczy się nie zauważać tego,
co go nie interesuje.

Jako mała dziewczynka zakochałam się w dziesięcioletnim koledze

z  równoległej  klasy.  Ostatniego  dnia  przed  wakacjami  potajemnie
wsunęłam mu do tornistra trzy karteczki, ponumerowane 1, 2 i 3. Na
pierwszej  karteczce  napisałam:  „Kochany  Jorgu,  dziewczyna  z  mojej
klasy  zakochała  się  w  tobie.  Szczerze  mówiąc,  to  ja  jestem  tą
dziewczyną. Chcesz ze mną chodzić? Twoi koledzy nie muszą o niczym
wiedzieć”.

Na drugiej karteczce napisałam: „Jeśli tego chcesz, po feriach, na

drugiej dużej przerwie włóż list pod stojak z mapami za zlewem”.

Na trzeciej karteczce narysowałam duże czerwone serce, a nad

nim - moją wówczas początkującą angielszczyzną - napisałam „I luv
you”.

Przez całe ferie zastanawiałam się, co się stanie.
Pierwszego dnia szkoły Jorg minął mnie na korytarzu. Pozdrowiłam

go,  a  on  rzucił  krótkie  spojrzenie  w  moją  stronę  i  odpowiedział
niedbale  „czee”.  Uśmiechnęłam  się  jak  wspólnik-przestępca.  W  lot
pojęłam,  że  zachowuje  się  tak  po  to,  żeby  nikt  niczego  nie
podejrzewał (obok szedł jego kolega). Ale ja od razu zauważyłam jego
podekscytowanie.  Słyszałam  je  w  jego  „czee”.  Wprawdzie  powitanie
nie było zbyt wylewne, ale to było właśnie to. Wiedziałam,  że  on  też
myśli o mnie poważnie.

Kiedy lekcje się skończyły, wślizgnęłam się do jego klasy, żeby

odszukać karteczkę z odpowiedzią. Niestety, pod stojakiem koło zlewu
nie znalazłam żadnej karteczki. Pomyślałam, że może nie miał okazji
jej ukryć. Ale następnego dnia też nie było żadnego listu. Tak się

denerwowałam,  że  rozbolało  mnie  serce.  Myślałam,  że  może  jest
chory  i  w  ogóle  nie  przyszedł  do  szkoły.  Wałęsałam  się  w  czasie
przerw  bez  skutku  pod  jego  klasą.  Ale  jednak  nie  był  chory,  bo  po
lekcjach  spotkałam  go  na  przystanku.  Stał  z  kilkoma  kolegami,
wszyscy  się  śmiali.  Zachowywał  się  tak,  jakby  w  ogóle  mnie  nie
widział.  Ale  kiedy  go  mijałam,  krzyknął:  „Oto  333!”.  I  wtedy
zrozumiałam. Trzy! Karteczka numer 3! Nie powiedział: „Oto autobus”,
tylko „Oto trzy, trzy, trzy”. A na trzeciej karteczce było napisane „I luv
you”. To była jego odpowiedź dla mnie!

Uśmiechnęłam się do niego, on przebiegł obok mnie i wskoczył do

autobusu. Byłam szczęśliwa. Ale - zapewne już przeczuwacie - moje
szczęście nie miało trwać wiecznie. Wieczorem mama Jorga wpadła do
nas na kawę. Właśnie odrabiałam lekcje w kuchni, więc słyszałam jej
rozmowę z moją mamą. I dowiedziałam się całej przerażającej
prawdy:

Jorg nigdy nie przeczytał moich karteczek. Jego mama w czasie

ferii wytrzepała zaśmiecony tornister i między skórkami od bananów i
zasmarkanymi chusteczkami do nosa natknęła się na moje karteczki I-
luv-you. Poszła go przeprosić, że przez nieuwagę otworzyła jego list. A
Jorg spojrzał na nią jak na mebel i spytał: „Co? Jakie karteczki?”.

Zapewne zbędne jest wyjaśnienie, że ten roztrzepaniec był tym

samym chłopcem, który znał na pamięć wszystkie terminy koncertów
swojej ulubionej kapeli.

Uwaga:
To, czy mężczyzna coś zauważa, czy nie, ma związek z jego

zainteresowaniami. Gdy coś go nie interesuje - nie widzi tego. I ta
prawda bywa dla nas, kobiet, czasami bardzo gorzka.

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny

mówi...

Dlaczego tak to wygląda? Ponieważ mężczyzna musi jakoś

gospodarować swoimi siłami. I życie między zapomnieniem a
wyparciem jest oczywiście dobrym rozwiązaniem, pozwalającym
pozbyć się uciążliwych albo nieprzyjemnych faktów.

A to, co dotyczy stopniowego zaniku dostrzegania naszej osoby -

co dla nas, kobiet, jest rzeczywiście wstrząsające, tak! Wstrząsające...
no więc - nie chcę teraz znowu wracać do instynktu myśliwego i
potrzeb kolekcjonera, ale coś w tym jest, prawda?

Myślę sobie, że kiedy myśliwy wyrusza na polowanie, ma

wyostrzone wszystkie zmysły, ale kiedy już dopadnie zdobycz, staje
się ociężały i ucina sobie drzemkę. I mogą to zmienić jedynie dwie
rzeczy: śmiertelne zagrożenie albo nowy obiekt pożądania.

Sorry, ale tak właśnie jest.
Kiedy więc następnym razem włożysz swoje świetne kabaretki i na

ulicy każdy, ale naprawdę każdy facet będzie patrzył na twoje nogi,
nie złość się, że kiedy w tych samych rajstopach wkroczysz do domu,
twój mąż rzuci jedynie zza gazety: „Fajnie, że już wróciłaś. Jest coś do
jedzenia?”. Pomyśl o jego tygrysiej naturze - i podrap go za uszami.

Co możesz zrobić?

Wiem, że to nie jest miła rada, ale przede wszystkim musisz

skończyć z zastawianiem pułapek. I zmienić taktykę rozmowy.

Nie pytaj: „Niczego nie zauważyłeś?”. Zadaj prostsze pytanie:

„Podoba ci się moja nowa fryzura/moja nowa sukienka/moje nowe
buty/moja nowa bielizna?”. W porządku, nie mam nic przeciwko temu
- mogą być „moje nowe kabaretki”.

Nie krzycz: „Znowu zapomniałeś o rocznicy naszego ślubu!”.

Odpowiednio wcześniej weź czerwony flamaster i wpisz tę rocznicę do
jego kalendarza. Zacznij od daty wyprzedzającej rocznicę mniej więcej
o  sześć  tygodni  i  wpisz:  „Za  sześć  tygodni  rocznica  ślubu!”.  Domaluj
obok  małe  serduszko,  żeby  nie  poczuł  się  jak  pies  prowadzony  na
smyczy. Powtórz ten wpis kilkakrotnie i okraś dodatkowymi uwagami,
na  przykład:  „Dzisiaj  kupić  prezent!”,  „Dzisiaj  zarezerwować  stolik  na
dwie  osoby  w  knajpce  XXX”  (tu  wpisujesz  restaurację,  którą  lubisz),
„Dziś kupić wielki bukiet róż i schować go w piwnicy”.

Zapomnij o jakichkolwiek życzeniach wyrażanych nie wprost.

Oszczędź  sobie  wypowiedzi,  które  w  podtekście  sugerują,  że  czujesz
się  urażona,  na  przykład:  „Mógłbyś  chociaż  raz  sam  na  to  wpaść!”.
Mężczyznom takie rzeczy nie przychodzą same do głowy. Pomyśl, jeśli
nawet  w  reklamie  o  weselu  ona  dostaje  tylko  pudełko  czekoladek
„Mon  Cheri”  i  całkiem  zniewolona  tym  gestem  ledwie  może  wyjąkać
„dziękuję”, to myślisz, że jak bywa w prawdziwym życiu?

Jeśli chcesz dostać złotą bransoletkę, to weź swojego wybranka do

sklepu i pokaż palcem, mówiąc: „Ta tutaj!”.

A kiedy znowu nie będzie mógł znaleźć skarpetek, nie wyskakuj z

okrzykiem  bojowym:  „Nie-masz-oczu-czy-za-wsze-muszę-wszystkiego-
szukać?”.  Siedź  sobie  na  kanapie  i  odpowiedz  bezradnym,  łagodnym
tonem:  „Och,  kochanie...  też  nie  mam  pojęcia,  gdzie  się  mogły

Sytuacja klasyczna

Świetlówka w łazience miga i gaśnie.
- Kochanie trzeba wymienić jarzeniówkę w łazience - mówi ona.

Wypowiadając te słowa, daje mu do zrozumienia, że ON powinien
zmienić jarzeniówkę w łazience.

- Mhm - odpowiada on, mając na myśli... no, najpierw nic nie

mając na myśli.

Na szczęście jest jeszcze lampa sufitowa. Kilka dni później ona

mówi:

- Kochanie, czy pamiętasz, że musisz kupić nową jarzeniówkę? -

Wypowiadając te słowa, chce mu powiedzieć, że w końcu powinien
wymienić tę cholerną jarzeniówkę.

On odpowiada:
- Tak, tak, zajmę się tym. - I ma na myśli, że kiedyś, w przyszłości,

się tym zajmie, ale może się oczywiście zdarzyć, że o tym zapomni.

Dwa tygodnie później - kiedy ona przywykła do słabszego,

delikatniejszego oświetlenia w łazience - lampa sufitowa też zaczyna
migać i w końcu wydaje ostatnie tchnienie.

On obiecuje, że wymieni żarówki - dopiero teraz opłaca się jechać

do marketu budowlanego - a ona zapala w łazience świece.

Mija kolejny tydzień i nic się nie zmienia. Okej, kąpiel w blasku

świec bywa bardzo romantyczna, ale do mycia zębów i makijażu
wybrałabyś zapewne opcję zapewniającą jaśniejsze źródło światła.

- Co będzie z tymi lampami w łazience? - pyta ona. - Możesz to

wreszcie załatwić czy ja mam mieć jeszcze żarówki na głowie?

- Tak, tak - rzuca zza gazety - ja też mam jeszcze inne sprawy na

głowie.

Trzy dni później ona nie może pohamować złości.
- Bardzo proszę, odłóż wreszcie tę gazetę i zreperuj światło w

łazience! - warczy na niego.

- Co ma oznaczać ten krzyk? - odpowiada on wrogim tonem. -

Przecież powiedziałem, że się tym zajmę! A kiedy to zrobię, to już
moja sprawa!

Kiedyś - to raczej pewne - zmieni w końcu i neonówkę, i żarówkę.

Może za tydzień, a może za rok. I do tego czasu musisz myć zęby przy
świecach. Prowizorki są najtrwalsze!

Czy już mówiłam, że mężczyźni są mistrzami w odkładaniu spraw

na potem? Najlepiej widać to w domu. Kiedy poczeka się dostatecznie
długo, wiele spraw załatwi się samo, prawda?

Okej, nie wiemy, czy w opisanym przypadku świece w łazience

palą się do dziś. Podejrzewam jednak, że raczej nie. Ponieważ ona
wzięła sprawę w swoje ręce. Cóż, można by rzec, że sama sobie jest
winna. Kto nie umie czekać, musi zakasać rękawy i wziąć się do roboty

Mężczyźni wykazują się nadzwyczajnymi zdolnościami w dziedzinie

zapominania o niewygodnych rzeczach, a przy pracach zleconych
przez nas, zachowują się tak idiotycznie, że czasami przekracza to
wszelkie wyobrażenia. I na tym polu również przegrywamy.

Znów sięgnę do przykładu. Załóżmy, że mówisz: „Posprzątaj,

proszę, stół po kolacji”.

Teraz są dwie możliwości: On albo mówi „tak, tak” i trzy sekundy

później zapomina (?), co mówiłaś (prawdopodobnie w ogóle nie
słuchał), albo wstaje i zaczyna sprzątać ze stołu. Całkiem świadomie
użyłam zwrotu zaczyna sprzątać, ponieważ z reguły rozpoczęte prace
nigdy nie zostają zakończone.

Mężczyźni przeniesione ze stołu talerze z zasady stawiają na

zmywarce. Tym samym uważają zadanie za wykonane. A głupie
kobiety sprzątają potem brudne talerze same, zrzędząc przy tym
okropnie. I to jest właśnie błąd!

Mężczyźni w domu są jak małe dzieci. Trzeba im dokładnie

wyliczyć,  co  jest  do  zrobienia.  Oczywiście  zlecone  zadanie  najpierw
zawsze  wykonują  tylko  w  połowie.  W  ogóle  nie  zwracają  uwagi  na
nasze utyskiwania - mogę was zapewnić. To mają wpisane w koszta,
bo  siedzą  sobie  w  tym  czasie  wygodnie  na  kanapie.  I  nawet
najbardziej  chętny  mężczyzna,  który  sprząta  kuchnię  po  kolacji  i
wstawia talerze do zmywarki, nie sprzątnie okruchów z blatu. Patelnie

i garnki zwykle zostawia „do namoczenia”. I moczyłyby się tak kolejne
sto lat, gdybyśmy ich następnego dnia nie pozmywały.

Na pytanie: „Pomożesz mi dziś?”, w najlepszym wypadku

mężczyzna zareaguje na jeden z trzech klasycznych sposobów:

Zignorować - zapomnieć - źle zrozumieć.
Rozważmy pytanie: „Pomożesz mi wnieść zakupy do domu?”, które

właściwie  nie  jest  pytaniem,  lecz  informacją  o  pewnej  potrzebie.  Z
przekazów ustnych znane są takie przypadki, kiedy mężczyzna (akurat
przeczytał coś ciekawego w gazecie, o czym chciałby jej opowiedzieć)
chodzi  wte  i  wewte  obok  wynoszącej  siaty  z  samochodu  kobiety  i  z
genialną  regularnością,  z  pustymi  rękami,  pokonuje  odcinek  auto-
dom,  dom-auto,  nie  zauważywszy,  że  coś  jest  nie  tak.  Można  tylko
mieć nadzieję, że zanadto się przy tym nie nadwerężył.

Mężczyźni w domu często przeszkadzają. Niekiedy zaczynamy

podejrzewać, że robią to specjalnie. Żebyśmy w końcu straciły
cierpliwość i powiedziały: „Zostaw, ja już to zrobię!”.

Prawdopodobnie w ten sposób mszczą się za to, że w samochodzie

nie chcemy korzystać z mapy.

Najlepiej nigdy nie przekazuj w męskie ręce trudniejszych prac

domowych,  takich  jak  prasowanie,  pakowanie  walizek  albo  obsługa
pralki - mężczyźni są wystarczająco sprytni, by na ogół udawać takich
głupków,  że  i  tak  zrezygnujemy  z  powierzania  im  tych  czynności.
Kiedy  potem  z  wdzięcznością  stwierdzają:  „Zrobisz  to  o  wiele  lepiej,
kochanie”,  oznacza  to  dokładnie  tyle,  co:  „Całe  szczęście,  że  znowu
znalazłem frajera”.

Ale dlaczego mężczyznom o wiele większą trudność miałaby

sprawiać obsługa przycisków pralki niż obsługa przycisków wieży
stereo? To przeczy wszelkiej logice.

Najgorzej jest oczywiście wtedy, gdy gdzieś wyjeżdżamy.

Mężczyźni - kierując się hasłem: „Nie ma głupich pytań” - nie wahają
się  zadzwonić  na  naszą  komórkę,  nawet  wtedy,  kiedy  jesteśmy  za
granicą  i  prowadzimy  ważne  rozmowy,  tylko  po  to,  by  zadawać
pytania  w  rodzaju:  „Gdzie  schowałaś  cukier?”,  albo:  „Dlaczego  dzieci
nie  mają  czystych  majtek?”  albo:  „Marysia  właśnie  nasiusiała  do
łóżeczka, co mam z tym zrobić?”.

Kiedy syczymy do słuchawki: „Tam gdzie zawsze, obok kawy!” i:

„Oczywiście,  że  dzieci  mają  czyste  majtki,  leżą  w  górnej  szufladzie,
idioto!”  i:  „Musisz  od  razu  zmienić  pościel!”,  to  już  właściwie  nikomu
nie  musimy  wyjaśniać,  kto  do  nas  dzwonił.  „Mąż”,  oznajmiamy  i
przepraszająco  się  uśmiechamy.  Ale  mogę  się  założyć,  że  wszyscy  i
tak wiedzieli, kto dzwoni.

W takim wypadku można by pomyśleć, że mężczyźni powinni być

nam wdzięczni za to, że na co dzień to my zajmujemy się całym tym
kramem. I cieszyć się z naszego powrotu. Jednakże wdzięczność jest
bardzo ograniczona, a w pojedynczych przypadkach wręcz w ogóle nie
występuje.

Kiedy mężczyzna musi pełnić straż, stojąc na posterunku przez

kilka dni, czuje się powołany do krytykowania naszego systemu pracy.
„Ale masz cholerny bałagan w tej swojej szafie!”, komentuje. „Jak w
takich warunkach w ogóle można tutaj coś znaleźć?”.

Tak jakby kiedykolwiek szukał!

1-2-3-jajka gotuje dziki niedźwiedź

Ten, kto twierdzi, że mężczyźni nie umieją gotować, jest

niesprawiedliwy.

Większość mężczyzn z reguły umie przygotować trzy potrawy:

jajko sadzone; jajecznicę; jajko gotowane.

Przy czym ostatni przypadek dotyczy prawie zawsze jajka na

twardo. Ale co to za różnica? Jajka są zdrowe. Wzmacniają męską siłę.
I za ich pomocą można utrzymać się jakiś czas przy życiu.

Ostatnio mężczyźni odkryli także kuchenkę mikrofalową. Jest

kanciasta,  wygląda  prawie  jak  telewizor  i  jest  łatwa  w  obsłudze.  Za
sprawą  tego  urządzenia  kuchnia  dla  mężczyzny  istotnie  zyskała  na
atrakcyjności. Dodatkową zaletą jest to, że do podgrzania jedzenia nie
trzeba  brudzić  garnków.  I  że  można  kupić  gotowe  dania  do
mikrofalówek. Zatem, kiedy żona jest poza domem i nie przygotowała
dla  nas  wcześniej  obiadu,  można  zjeść  coś  innego  niż  pizza  czy
kanapki.

Okej - już się zorientowałam, że w tym miejscu powinnam

wspomnieć  o  trzygwiazdkowym  kucharzu-amatorze,  gdyż,  jeśli
mężczyźni coś gotują, robią to w specyficzny sposób. Wtedy w ogóle
nie  mamy  w  kuchni  nic  do  powiedzenia.  „Wynocha  stąd,  wyjść,  nie
wolno mi przeszkadzać!”, mówi Pan Ważniak, traktując nas jak służbę
do wykonywania najgorszych prac. No i oczywiście na koniec żąda od
nas, żebyśmy posprzątały pole bitwy. Prawdziwy mistrz patelni gotuje
z zapałem i nie troszczy się o tak przyziemne sprawy. Poza tym on nie
gotuje  tak  po  prostu.  A  już  na  pewno  nie  robi  zwykłego  obiadu.
Kucharz  płci  męskiej  został  powołany  do  wyższych  celów.  I  ściśle
trzyma  się  przepisu.  Tak  więc  używa  wyłącznie  świeżej  kolendry  i
białych trufli, a wino, które dodaje do potrawy, zawsze musi być takie
samo,  jak  do  posiłku.  Szef  kuchni  nie  gotuje  byle  kiedy.  Ku  temu

Podręczna instrukcja obsługi mężczyzny

mówi...

Jak to możliwe, że w czasach, kiedy coraz więcej kobiet pracuje

zawodowo, w domu do dziś panuje klasyczny podział ról? Czy panowie
rzeczywiście nie widzą, że kobieta ma na głowie wszystko? Pracę, dom
i dzieci?

Być może widzą, ale przecież kobiety są bardziej wytrzymałe. Tak

przynajmniej twierdzą mężczyźni. Weźmy choćby taką Afrykę... Tam
kobiety dźwigają ciężary na głowie i jeszcze się przy tym śmieją. A
kiedy rodzą dzieci, mężczyźni trzy dni leżą w chacie i jęczą.

Zresztą mężczyźni ciężko pracują dzień w dzień - wszystkie te

męczące konferencje, ważne spotkania, podróże służbowe. A
ponieważ praca mężczyzny to walka o przetrwanie, jego obowiązki są
oczywiście zawsze o wiele bardziej męczące.

Dlatego w klasycznym układzie mężczyźni w domu nie robią nic.
Poza nielicznymi, chwalebnymi wyjątkami, nie ruszą nawet palcem

i  obce  są  im  wszelkie  wyrzuty  sumienia.  Kobiety  i  tak  są  zawsze
szybsze i lepiej sobie radzą na tym polu. Po cóż mężczyzna miałby się
wysilać?  Łatwiej  zwinąć  się  w  kulkę  i  nastroszyć  kolce.  Lepiej  być
jeżem  niż  zającem.  A  kiedy  kobieta  znowu  zrzędzi  -  a  prawie  zawsze
coś  tam  mruczy  pod  nosem  -  można  przecież  powiedzieć:  „Tak,
zaraz”... i w spokoju przeczekać burzę.

Następnego dnia on idzie przecież ciężko pracować - i wreszcie ma

spokój. A jeśli dopisze mu szczęście, to po powrocie do domu
wszystko będzie już załatwione.

Czasami trudno oprzeć się wrażeniu, że mężczyźni nie zmienili się

od czasów pierwotnych, kiedy to Neandertalka siedziała w jaskini i
dbała o ognisko domowe, a Neandertalczyk udawał się we wrogie
rejony na polowanie, żeby przynieść do domu zdobycz.

Ale przecież coś się zmieniło. Dawniej mężczyźni zdobywali

pożywienie, ryzykując życie. Dzisiaj musi to robić kobieta. W
supermarkecie. W mięsnym. Polując na przeceny.

Okej - istnieją mężczyźni, którzy zrobią zakupy, jeśli przygotuje się

im dokładną listę. I niektórzy panowie w niedzielę podają kobiecie
śniadanie do łóżka. Ale to tylko miły gest, a nie dowód, że mężczyzna
jest gotów wziąć na swoje barki sprawy domowe.

W głębi serca mężczyzna nie czuje się przypisany do domu. Jego

domem jest restauracja, hotel, miejsce parkingowe dla samochodu,
oaza do tankowania, dziupla do spania. W domu jest wszędzie tam,
gdzie może rzucić swoje rzeczy i poczuć się jak gość.

Co możesz zrobić?

Właściwie możesz zrobić tylko jedno: też czekać. I czytać w tym

czasie gazetę. Albo jeszcze lepiej książkę, bo to na ogół zabiera więcej
czasu.  Na  dłuższą  metę  daje  to  lepsze  rezultaty  niż  ciągłe  sprzątanie
po  nim  i  strata  cennego  czasu  na  wygłaszanie  tyrad  o  porzuconych
pod  łóżkiem  skarpetkach.  Jeśli  masz  wystarczająco  silne  nerwy,  żeby
czekać,  aż  w  lepkiej  kuchni  w  zawalonym  zlewie  wyląduje  ostatni
talerzyk  i  ostatni  kubeczek,  a  z  lodówki  zniknie  ostatnia  parówka,
może  się  zdarzyć,  że  mężczyzna  sam  z  siebie  weźmie  się  za
sprzątanie. Albo wyjdzie spać do hotelu.

Ponadto wszystkie cięższe prace zlecaj innym: sprzątanie,

gotowanie, prasowanie, każdą naprawę. To może być naprawdę
bardzo kosztowne. Ale może twój ciężko pracujący mąż zarabia
wystarczająco dużo.

Rodzaj posłowia

Wiem, że znajdą się tacy czytelnicy (mężczyźni), którzy po lekturze

tej książki będą lekko oburzeni.

Ci czytelnicy orzekną: „Świetnie! Jeszcze jedna typowa kobieta!

Ciągle tylko czepia się biednych facetów. A przecież mężczyźni
miewają też zalety!”.

I oczywiście tak jest. Ale bądźmy szczerzy - kto chciałby czytać coś

takiego? Zaletą uproszczeń jest to, że pokazują wiele ludzkich (w tym
przypadku  męskich)  słabości.  Myślę,  że  każdy  inteligentny  czytelnik
czuje,  że  trochę  przesadziłam  (w  przeciwnym  razie  nie  byłoby
śmiesznie!),  ale  równocześnie  dostrzega  w  stereotypowych  opiniach
ziarno prawdy.

Niektóre książki poprzedza wyjaśnienie: „Książka jest fikcją

literacką. Wszystkie zdarzenia i postacie wymyślono na potrzeby
powieści. Jakiekolwiek podobieństwo do osób żywych i zmarłych jest
przypadkowe”.

W tej książce nie umieściłam takiego zdania. Możecie zgadywać do

trzech, dlaczego tak zrobiłam. Otóż w rzeczywistości między kobietą i
mężczyzną zdarzają się takie rzeczy, o których nie śniło się nikomu w
najbardziej fantazyjnych snach.

Mimo to, nie mogę w tym miejscu przemilczeć faktu, że istnieją

inni mężczyźni. Tacy, którzy w określonych sytuacjach przełamują
stereotypowe schematy.

Istnieją mężczyźni, którzy posypują czerwonymi płatkami róż łóżko

swej wybranki, kiedy ona jeszcze śpi. Istnieją mężczyźni, którzy po
latach pamiętają, że ich ukochana używa perfum Chanel Nr 5, a nie
Chanel Nr 19. Istnieją mężczyźni, którzy obchodzą samochód dookoła,
aby otworzyć i przytrzymać kobiecie drzwi. Istnieją mężczyźni, którzy

potrafią upiec dla niej ciasto w puszce po herbacie (bo nic nie wiedzą
o  istnieniu  tortownic).  Istnieją  mężczyźni,  którzy  wysyłają  SMS-y:
„Tęsknię  za  Tobą!  Przyjdź!  Dlaczego  tak  długo  Cię  nie  ma?”.  Istnieją
mężczyźni, którzy, widząc, że wszystko wymyka się jej z rąk, obejmują
ją  mocno  i  mówią:  „Nie  martw  się,  połóż  się,  a  ja  się  wszystkim
zajmę”.  Istnieją  mężczyźni,  którzy  wkładają  brudne  talerze  do
zmywarki  i  nawet  zamiatają  podłogę  w  kuchni.  Istnieją  mężczyźni,
którzy  z  okazji  jej  urodzin  urządzają  tak  wspaniałe  przyjęcie,  że  ona
ma  łzy  w  oczach.  Istnieją  mężczyźni,  którzy  zmieniają  swoje  plany
tylko po to, żeby być z nią. Istnieją mężczyźni, którzy idą z nią do kina
na  Bridget  Jones,  chociaż  uważają,  że  to  głupawy  film.  Istnieją
mężczyźni,  którzy  włożą  różową  koszulę  od  Ralpha  Laurena  tylko
dlatego,  że  ona  mu  ją  kupiła.  Istnieją  mężczyźni,  którzy  potrafią
całować  i  mimo  to  nie  są  skończonymi  świniami.  Istnieją  mężczyźni,
którzy  obiecują,  że  zadzwonią  jutro,  i  dzwonią  jeszcze  tego  samego
wieczoru.

Istnieją mężczyźni, którzy są po prostu fantastyczni!
Także w rzeczywistości.
Jeśli jesteś taką właśnie osobą (płeć męska, stan wolny) - wyjdź

po prostu na ulicę i głośno krzyknij: „Tutaj jestem”.

Miliony kobiet czekają na takiego mężczyznę jak ty!

Document Outline